Η Γερμανία βρίσκεται στο κέντρο της Ευρώπης με περισσότερους από έναν τρόπους. Δεν είναι μόνο το γεωγραφικό κέντρο, αλλά και όλη η ευρωπαϊκή ιστορία φαίνεται να περιστρέφεται γύρω από αυτό. Στα γερμανικά υπάρχει ο όρος Mitteleuropa, ο οποίος αποδίδει εύστοχα τον κεντρικό ρόλο της Γερμανίας στην Ευρώπη. Για να είμαι ειλικρινής, σε κάποιο βαθμό η Γαλλία και η Ιταλία πρέπει επίσης να θεωρηθούν μέρος αυτής της ιδέας, ειδικά εκείνα τα μέρη της Γαλλίας και της Ιταλίας που συνορεύουν με τη Γερμανία. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός έχει ουσιαστικά διαμορφωθεί από τη Γερμανία και αυτούς τους δύο «νεότερους εταίρους».
Από ολιστική άποψη, η κεντρική θέση της Γερμανίας μπορεί να βοηθήσει στο να εξηγηθεί γιατί κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα οι Αγγλοσάξονες (Αγγλία και ΗΠΑ) προσπάθησαν δύο φορές να καταστρέψουν τη Γερμανία και με σημαντική επιτυχία! Προφανώς, οι ΗΠΑ δεν είναι ευρωπαϊκό έθνος, εκτός ίσως από έμμεσα ως αποτέλεσμα της μαζικής μετανάστευσης από την Ευρώπη. Ούτε η Αγγλία, που στην καλύτερη περίπτωση είναι μέρος της περιφέρειας της Ευρώπης. Η πραγματική περιφέρεια της Ευρώπης αποτελείται από τη Σκανδιναβία, τη Ρωσία, την Ιβηρική Χερσόνησο, τη Νότια Ιταλία και τα Βαλκάνια. Η νησιωτική θέση της Αγγλίας σωματικά και ψυχικά την ξεχωρίζει από την Ευρώπη. Άλλωστε είναι γνωστό ότι οι κάτοικοι οποιουδήποτε νησιού, όσο μικρό κι αν είναι, βλέπουν ενδόμυχα τον εαυτό τους ως το κέντρο του σύμπαντος. Με μια θεμελιώδη και πολύ απτή έννοια, η γεωγραφική θέση της Αγγλίας της δίνει ένα ξεχωριστό καθεστώς, καθιστώντας την πολύ λιγότερο ευρωπαϊκή από ό,τι της αρέσει να προσποιείται.
Μαζί με τον Αμερικανό σύμμαχό της και βασιζόμενη στους πόρους και το ανθρώπινο δυναμικό της τεράστιας αποικιακής αυτοκρατορίας της, η Αγγλία ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από τις δύο πρώτες προσπάθειες να καταστρέψουν τη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Α' και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η πρώτη, ειδικά μέσω του Δικτάτου των Βερσαλλιών, ( « Ὑπαγορευμμένη Εἰρήνη» ) είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή της γερμανικής στρατιωτικής ισχύος, η δεύτερη οδήγησε στην καταστροφή της πολιτικής της ισχύος. Σε μια ήπειρο όπου, από το 1918, ο φασισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός είχαν προφανώς ριζώσει αρκετά σταθερά, η Γερμανία, λόγω του οικονομικού και δημογραφικού της βάρους, ήταν και πάλι το βασικό στοιχείο.
Μετά τη δεύτερη ήττα της Γερμανίας από τον Κόκκινο Στρατό, η ΕΣΣΔ φρόντισε να εξαλειφθεί πλήρως ο εθνικοσοσιαλισμός. Στα κατεχόμενα δυτικά τμήματα της Γερμανίας οι Αγγλοαμερικανοί δημιούργησαν ένα ολόκληρο πλαίσιο για να εμποδίσουν το ναζιστικό κόμμα να αναστηθεί με οποιαδήποτε μορφή.
Η αποναζιστικοποίηση της Δυτικής Γερμανίας εποπτευόταν από τις ΗΠΑ, με τις εκτεταμένες, καλά ανεπτυγμένες υπηρεσίες προπαγάνδας («PR»). Δεδομένου ότι περίπου ένας στους δέκα Γερμανούς ήταν μέλος του ναζιστικού κόμματος, το πρώτο βήμα σε αυτή τη διαδικασία ήταν προφανές: να κηρυχθεί παράνομο το ναζιστικό κόμμα και να τιμωρηθούν όσοι ήταν μέλη. Στη συνέχεια, για να εξεταστούν αυτά τα πρώην μέλη του κόμματος και να αποφασίσουν ποιον θα σκοτώσουν (για τα «Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας») και να δούμε ποιος θα μπορούσε να είναι χρήσιμος για την ανοικοδόμηση της Γερμανίας σύμφωνα με τις προδιαγραφές των ΗΠΑ. Τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για την ΕΣΣΔ ήταν ζωτικής σημασίας να αποφευχθεί οποιαδήποτε σύγχυση που προκλήθηκε από οποιαδήποτε επικάλυψη και ομοιότητες μεταξύ του εθνικοσοσιαλισμού και του φασισμού από τη μια πλευρά και του σοσιαλισμού (κομμουνισμός) και του καπιταλισμού από την άλλη. Έτσι, η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας και η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δυτικά ήταν κατά μία έννοια βιτρίνες για τις αυτοκρατορίες στις οποίες αποτελούσαν μέρος ως υποτελή κράτη.
Μετά την κατάρρευση του «πραγματικού υπάρχοντος σοσιαλισμού» μεταξύ 1989 και 1991, που οδήγησε στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ, για κάποιο διάστημα οι ΗΠΑ μπορούσαν να αγαπούν την ιδέα ότι ήταν η μόνη επιζούσα υπερδύναμη και ότι ολόκληρος ο κόσμος βρισκόταν στα πόδια τους. Λίγοι ήταν οι Αμερικανοί που συνειδητοποίησαν ότι το έθνος τους αντιμετώπιζε μια νέα και ανυποψίαστη πρόκληση. Τι θα μπορούσε ενδεχομένως να χρησιμεύσει ως πλαίσιο αναφοράς, ως οδηγός, ως πινακίδες για πιθανές νέες κατευθύνσεις που θα ακολουθήσουν; Πράγματι, μια πολύ δύσκολη ερώτηση, γιατί οι ΗΠΑ θεωρούν τον εαυτό τους εκτός ιστορίας, ως μοναδικό πολιτισμό που δεν υπόκειται στους νόμους της ιστορίας.
Συνειδητοποιώντας ότι ο φασισμός, ειδικά στις οικονομικές του πτυχές (με τις μεγάλες εταιρείες να απολαμβάνουν σχεδόν απεριόριστη ελευθερία ενώ ταυτόχρονα ασκούσαν αδικαιολόγητη επιρροή σε όλες τις πολιτικές αποφάσεις) ήταν στην πραγματικότητα ένα αρκετά ελκυστικό μοντέλο. Ορισμένες πολιτικές πτυχές του φασισμού (όπως ο συγκεντρωτισμός της λήψης αποφάσεων και ο πλήρης έλεγχος των μέσων ενημέρωσης) ήταν επίσης ελκυστικές. Όταν αμέσως μετά την πτώση του Σοσιαλισμού, η αυτοκρατορία των ΗΠΑ αγκάλιασε πλήρως τον νεοφιλελευθερισμό, μια σειρά από φασιστικές πολιτικές υιοθετήθηκαν επίσης στην πραγματικότητα στη διαδικασία.
Ακριβώς όπως μετά το 1918 και το 1945, έπεσε στη Γερμανία να πληρώσει το τίμημα για την κατάρρευση του Σοσιαλισμού το 1989-91. Αρχικά, ωστόσο, φαινόταν ότι η Γερμανία επωφελήθηκε από αυτή την κατάρρευση, επειδή μετά από τέσσερις δεκαετίες χωριστής ύπαρξης, τα δύο γερμανικά κράτη μπορούσαν να συγχωνευτούν σε ένα. Αλλά σε αντάλλαγμα, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία έπρεπε να θυσιάσει το ισχυρό εθνικό της νόμισμα, το γερμανικό μάρκο, και να επιτρέψει την ίδρυση μιας Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που εισήγαγε ένα νέο νόμισμα: το Ευρώ (2002).
Εκ των υστέρων, η επανένωση της Γερμανίας δεν θα μπορούσε να είχε αποτραπεί. Ήταν βέβαιο ότι θα συνέβαινε όσο καθεμία από τις δύο Γερμανίες είχε μια ισχυρή, ανταγωνιστική οικονομία και έναν εύρωστο κοινωνικό ιστό και όσο χρειάζονταν ως βιτρίνες σε αντιπαλότητες υπερδυνάμεων. Ως εκ τούτου, οι νέες επιθέσεις στην ενωμένη Γερμανία (με απώτερο στόχο να τη μετατρέψουν σε μια μικρή χώρα τρίτης διαλογής με το πολύ λίγη χαριτωμένη λαογραφία για να διασκεδάσουν ομάδες ξένων τουριστών) επικεντρώθηκαν στην οικονομία και την κοινωνία.
Η επίθεση στην κοινωνία έφτασε σε νέο επίπεδο το καλοκαίρι του 2015. «Μπορούμε να το κάνουμε αυτό», είπε η καγκελάριος Μέρκελ καθώς άνοιξε τις πόρτες διάπλατα για τους «αιτούντες άσυλο», τις «φτωχές, στριμωγμένες μάζες» του 21ου αιώνα από τα έθνη του Τρίτου Κόσμου. που καταστράφηκε από τις βόμβες του ΝΑΤΟ και τις φθηνές εισαγωγές αγροτικών προϊόντων από την Ε.Ε. (Συχνά παραβλέπεται ότι οι αγροτικές οικονομίες πολλών αφρικανικών εθνών καταστράφηκαν από τις εισαγωγές φθηνών πλεονασμάτων που παρήγαγαν βαριά επιδοτούμενοι αγρότες της ΕΕ)
Δεδομένου ότι πολλοί από αυτούς τους νεοφερμένους ήταν νέοι, άγαμοι και συχνά μουσουλμάνοι άντρες, τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά, ειδικά για την ασφάλεια των γυναικών. Ολόκληρα τμήματα των γερμανικών πόλεων είναι πλέον μουσουλμανικά γκέτο, με αραβικές πινακίδες στους δρόμους. Πολλά σχολεία έχουν υψηλά ποσοστά παιδιών που δέν έχουν γερμανική καταγωγή, που γεννήθηκαν από αναλφάβητους γονείς, ενώ ο αλφαβητισμός στις νεότερες γενιές μειώνεται με ανησυχητικούς ρυθμούς. Με άλλα λόγια, η Γερμανία «απογερμανοποιείται» ραγδαία.
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε από καιρό εκνευριστεί από την αυξανόμενη εξάρτηση της Γερμανίας από τη φθηνή και άφθονη ενέργεια από τη Ρωσία. Η ολοκλήρωση του Nord Stream 2, ενός νέου αγωγού φυσικού αερίου μέσω της Βαλτικής, τον Σεπτέμβριο του 2021 άνοιξε τεράστιες νέες δυνατότητες για τη γερμανική βιομηχανία και τη γερμανο-ρωσική συνεργασία, που το καθεστώς Μπάιντεν αποφάσισε να καλύψει την απειλή του να υπονομεύσει τον νέο αγωγό: στις 26 Σεπτέμβριος 2022 ανατινάχθηκε. Είναι μέρος μιας τριπλής συντονισμένης επίθεσης στη γερμανική οικονομία. Το πρώτο στοιχείο είναι να αναγκαστεί η Γερμανία να εγκαταλείψει τη ρωσική ενέργεια και να στραφεί σε πιο ακριβές εισαγωγές από τις ΗΠΑ, το δεύτερο να καταστρέψει την επικερδή γερμανο-κινεζική επιχειρηματική σχέση και το τρίτο να αναγκάσει τη Γερμανία να αυξήσει τις στρατιωτικές της δαπάνες.
Αλλά το πιο σκληρό καρύδι ήταν η γερμανική λαϊκή κουλτούρα και η αίσθηση υπερηφάνειας που τη συνοδεύει. Εξ ου και η μακροχρόνια αμερικανική επίθεση κατά της γερμανικής λαϊκής κουλτούρας. Έχει καταφέρει να αναγκάσει τους περισσότερους Γερμανούς να ακούν μουσική αμερικανικού τύπου με αγγλικούς στίχους στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις τους. Η επίθεση στη λαϊκή κουλτούρα είναι ουσιαστικά ένας πόλεμος στο γερμανικό πνεύμα, αφού ο λαϊκός πολιτισμός είναι μόνο το αμέσως ορατό μέρος του συλλογικού πνεύματος.
Ως πρώτο βήμα στην επίθεση στη γερμανική λαϊκή κουλτούρα, οι Αμερικανοί άρχισαν να τους εκπαιδεύουν εκ νέου. Για παράδειγμα, δημιουργήθηκαν προπαγανδιστικές ταινίες (μάλλον «κλιπ») που έλεγαν στους Γερμανούς να μην βαδίζουν και πώς να περπατούν βιαστικά χωρίς να κάνουν πολύ πολεμική εντύπωση. Τελικά τέτοιες προσπάθειες επανεκπαίδευσης κατάφεραν να πείσουν τους Γερμανούς άνδρες να ουρούν καθισμένοι στην τουαλέτα. Οι Αμερικανοί δεν πλημμύρισαν αμέσως τη Γερμανία με ταινίες του Χόλιγουντ (όπως έκαναν στη Γαλλία σε μια προσπάθεια να εκτοπίσουν τους Γάλλους ανταγωνιστές), ίσως επίσης επειδή τα στούντιο της UFA στο Βερολίνο παρήγαγαν δημοφιλείς ταινίες σύμφωνα με παρόμοιες ιδέες, με πρωταγωνιστές του κινηματογράφου που ήταν πολύ περισσότεροι δημοφιλείς από οποιονδήποτε άλλον στις ΗΠΑ. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, το γερμανικό κοινό συνέχισε να συρρέει σε ταινίες που γύρισαν Γερμανοί σκηνοθέτες όπως ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, ο Βέρνερ Χέρτζογκ και ο Βιμ Βέντερς. Τα γερμανικά τηλεοπτικά κανάλια παρήγαγαν πολλές πολύ δημοφιλείς σειρές όπως το Derrick , οι οποίες εξήχθησαν με επιτυχία ακόμη και σε μακρινά μέρη όπως η Κίνα.
Αμέσως μετά τον πόλεμο, οι Γερμανοί ήταν πολύ απασχολημένοι με το να καθαρίσουν τα ερείπια των βομβαρδισμένων πόλεων τους και να πάρουν πίσω τη ζωή τους προκειμένου να αναπτύξουν οποιοδήποτε ενδιαφέρον για την αμερικανική μουσική και τον αγγλικό στίχο. Αντίθετα είχαν όνειρα. Σχετικά με τα μακρινά μέρη όπου η ζωή ήταν εύκολη και όπου ο ήλιος έλαμπε, όπως το Tampico στο Μεξικό, όπως στο Schlager του 1946 («άφθονο ποτό καθημερινά, κάθε άνδρας έχει τρεις γυναίκες και μπορεί να αντέξει οικονομικά να χτίσει ένα σπίτι». Για πολύ καιρό, οι Γερμανοί ονειρευόντουσαν τέτοια μέρη και μέχρι τη δεκαετία του 1960 προσπαθούσαν να τα βρουν ειδικά στην Ιταλία, όπως γύρω από τη λίμνη Garda, κατά τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Η αμερικανική μουσική δεν έγινε ο κανόνας στη Γερμανία μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Μερικές φορές ήταν ακόμη και το αντίστροφο, όπως όταν ο Αμερικανός Gus Backus το 1962 έγινε Γερμανός σταρ της μουσικής Schlager, τραγουδώντας φυσικά γερμανικούς στίχους. Αυτό από μόνο του ήταν ένα ισχυρό μήνυμα για το πόσο ελκυστικές ήταν η γερμανική γλώσσα και κουλτούρα. Μαζί με τον Backus, υπήρχαν Ιταλοί, Ισραηλινοί, Έλληνες, Κροάτες, Ολλανδοί, Γάλλοι, Βέλγοι και Τσέχοι τραγουδιστές που τραγούδησαν την Schlager στα γερμανικά και τους καλωσόρισε ένα ευγνώμον κοινό. Αυτό δεν ισχύει πλέον τώρα που η μουσική και η λαϊκή κουλτούρα έχουν γίνει σχεδόν πλήρως αγγλοποιημένες.
Εκτός από τη μουσική, για μεγάλο χρονικό διάστημα τα γερμανικά αθλήματα απολάμβαναν ευρεία δημοτικότητα και οι διεθνείς επιτυχίες από Δυτικογερμανούς, Ανατολικογερμανούς και εξολοκλήρου Γερμανούς αθλητές, αθλήτριες και αθλητικές ομάδες που διέγειραν τη δημοκρατία και το έθνος και ενίσχυαν μια ορισμένη αίσθηση γερμανικότητας. Το 1954 η γερμανική εθνική ομάδα ποδοσφαίρου (ποδόσφαιρο) κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο νικώντας τη διάσημη ουγγρική ομάδα. Πάντα υποψιαζόμουν ότι κάπου ψηλά στην ιεραρχία είχε ληφθεί η απόφαση να αφήσουμε τη Γερμανία να κερδίσει. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος, εκτός από μια νίκη στον πόλεμο (που είχε ξεφύγει δύο φορές από τη Γερμανία), για να αποκατασταθεί η εθνική αυτοεκτίμηση ή τουλάχιστον να απαλύνει τον πόνο. Το 1974 η εθνική ομάδα της Δυτικής Γερμανίας κέρδισε ξανά το Παγκόσμιο Κύπελλο όταν το τουρνουά διοργανώθηκε στη Γερμανία. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη, η ενωμένη γερμανική ομάδα (τόσο της ΟΔΓ όσο και της ΛΔΓ) τερμάτισε στην τέταρτη θέση, με ρεκόρ 12 χρυσών μεταλλίων. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ το 1976, οι ομάδες FRG και GDR μαζί τερμάτισαν στην πρώτη θέση με 50 χρυσά μετάλλια και συνολικά 129 μετάλλια. Έκτοτε, η Γερμανία έπεσε στη γενική κατάταξη των μεταλλίων, καταλαμβάνοντας μόλις την 9η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 (2021). Στο ποδόσφαιρο, η εθνική ομάδα (Δύσης)-Γερμανίας κέρδισε το πρωτάθλημα UEFA (Ευρωπαϊκό) μόνο τρεις φορές σε μέχρι στιγμής δεκαοκτώ τουρνουά. Η σημερινή εθνική ομάδα της Γερμανίας, κάποτε στις στιγμές της μεγαλύτερης δόξας της, αποτελούμενη αποκλειστικά από πραγματικούς Γερμανούς, έχει έναν Τούρκο αρχηγό και μισή ντουζίνα «μαύρους» Γερμανούς. Για πολλούς γηγενείς Γερμανούς είναι μάλλον δύσκολο να ταυτιστούν με μια τέτοια εθνική ομάδα. Ωστόσο, είναι μια πιστή αντανάκλαση ενός πληθυσμού του οποίου το 30% έχει «μεταναστευτικό υπόβαθρο».
Η καταστροφική επίθεση στη Γερμανία δεν θα είχε απτά αποτελέσματα εάν οι Αγγλοαμερικανοί δεν είχαν καταφέρει να ανατρέψουν τη γερμανική συλλογική συνείδηση ή το γερμανικό μυαλό, αν θέλετε. Σφυρηλατώντας συνεχώς τη γερμανική ενοχή για τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και για κάθε πραγματικό ή φανταστικό παράπτωμα σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων, οι Γερμανοί είχαν πειστεί να έχουν ένα αληθινό σύμπλεγμα ενοχής. Αυτό είναι ιδιαίτερα αισθητό μεταξύ των Γερμανών millennials και της γερμανικής γενιάς Z. Σε αντίθεση με τους ομολόγους τους από αλλού στην Ευρώπη, αυτοί οι νεαροί Γερμανοί σχεδόν σπάνε κάτω από το βάρος των ενοχών τους. Είναι τόσο ενοχοποιημένοι που δεν μπορούν καν να υποστηρίξουν κανένα αστείο σε αυτά τα θέματα, όσο αθώα κι αν είναι. Κανείς από αυτούς δεν μπορεί να κατανοήσει την ιδέα ότι δεν είναι απολύτως υπεύθυνος για τις πραγματικές ή φανταστικές πράξεις των παππούδων και των προπαππούδων τους. Προσθέστε σε αυτό το γεγονός μεταξύ αυτών των νεότερων γερμανικών γενεών, η εγρήγορση, το κλίμα και η τρέλα των φύλων έχουν ριζώσει πιο σταθερά από οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη, και είναι προφανές ότι η Γερμανία οδεύει προς το τέλος της.
Επιπλέον, με μια κυβέρνηση που αποτελείται από ανίκανους, ηλίθιους και προδότες που εκτελεί πιστά εντολές από την Ουάσιγκτον, είναι προφανές ότι η Γερμανία γίνεται γρήγορα το αντίθετο της χώρας που ήταν κάποτε. Ακόμα και τα τρένα δεν κινούνται πλέον στην ώρα τους!
Μετά από δύο πολέμους και περίπου έναν αιώνα δολιοφθοράς, οι Αγγλοσάξονες κατάφεραν επιτέλους να κερδίσουν τη Γερμανία. Η προτροπή του Theodore W. Kaufman το 1941 έχει σχεδόν πραγματοποιηθεί : Η Γερμανία πρέπει να αφανισθεί!
Ἁπό : unz.com
Θά μποροῦσα νά γράψω πολλά σχετικῶς μέ τό σχέδιο ἀφανισμοῦ τῆς Γερμανίας. Ὅμως ἄν κανείς ᾿δεῖ τό θέμα Γερμανία ἀπό τήν Ἱστορική της διαδρομή ἴσως διαπιστώσει πώς δέν εἶναι ἁπλῶς ἡ Γερμανία ἡ οὐσία ἀλλά κάτι πιό βαθύ. Νομίζω ὅτι ἔχουμε κατά καιρούς ἀναφερθεῖ πολλάκις στήν δημιουργία τῶν ἐθνῶν τῆς Γαλλίας, Γερμανίας καί Ἀγγλίας καί τόν συνδετικό κρῖκο πού τίς ἐνώνει : ἕνας Ἰωσήφ !
Ἄγγλοι,Γάλλοι,Γερμανοί καί στήν κορυφή ὁ Ἰωσήφ ! ! !
Ἐπίσης πολλάκις ἔχομε ἀναρωτηθεῖ, δίδοντας κάποιες ἀπαντήσεις, ἴσως ὄχι τόσο οὐσιαστικές ( ; ) στό γιατί ἐπελέγησαν τά συγκεκριμένα φύλα ( Γότθοι ) ὥστε νά δημιουργηθοῦν τά συγκεκριμένα ἔθνη-κράτη-αὐτοκρατορίες τῆς Κεντρικῆς καί Βόρειας Εὐρώπης. Ἡ σύνδεσις μέ τούς σκανδιναυϊκούς λαούς καί αὐτή φαίνεται νά παίζῃ τόν ῥόλον της. Ἐπίσης σημαντικός κάποιος Ulfilas ( μικρός λύκος στά Γερμανικά ) ὁ ὁποῖος οὐσιαστικῶς ἔπαιξε ἕναν σπουδαῖο ῥόλο στήν ὑπόθεσιν τῶν Γότθων καί τῆς εἰσόδου τους στήν αἴρεσιν τοῦ Ἀρειανισμοῦ. Μέ ἄλλα λόγια στόν ἐπιθετικό τους προσδιορισμό ἀπέναντι στήν Ὀρθόδοξη Βυζαντινή Αὑτοκρατορία. Ἕνας σίγουρος ἐχθρός γιά τό μέλλον.
Ὁ σύνδεσμος Γερμανίας, Γαλλίας καί Ἀγγλίας ἔπαιζε πάντα τόν ῥόλο του στήν ἱστορική διαδρομή τῆς Εὑρώπης καί πολλάκις τήν καθόριζε οὐσιαστικῶς. Ὅμως ἐνῷ μέ τήν Γαλλία τά πράγματα ἦταν πολύ εὐκολότερα γιά τούς χειραγωγούς τῶν λαῶν καί τῆς διαμόρφωσης τῆς πραγματικότητος, μέ τούς Γερμανούς ἦταν πιό δύσκολα. Τό γιατί τό ἐξηγεῖ μιά χαρά τό ἀνωτέρῳ θέμα. Τά φύλα αὐτά χρησιμοποιήθηκαν καί καθόρισαν μέσῳ τῆς παρουσίας τους ὁλόκληρη τήν ἱστορική πραγματικότητα τῆς γηραιᾶς ἡπείρου, ἀπό τήν Ῥώμη καί την Ἑλλάδα μέχρι τήν Φραγκία καί τήν Ἀγγλία. Ἡ Ἱστορία τῆς Εὐρώπης ἤ πιό σωστά τῆς Δύσεως, προσδιορίζεται ἀπό τά χρόνια τοῦ Καρλομάγνου, γόνου τῆς Μεροβιγγειανῆς δυναστείας ὁ ὁποῖος εἶναι αὐτός πού ἔθεσε τά θεμέλια στόν διαχωρισμο τῆς Εὑρώπης σέ Δὑση καί Ἀνατολή, στόν Καθολικισμό καί τήν Ὀρθοδοξία.
Σήμερα αὐτή ἡ Εὐρώπη πού καταρρέει ἤ πού βρίσκεται στήν πλευρά τοῦ Κακοῦ εἶναι ἐκείνη ἡ κληρονομιά. Καί τό ὅτι καταστρέφεται ἡ " ἑστία " της, ἡ "σπορά" της, ὁ "γόνος " της δέν πρέπει νά κάνῃ ἐντύπωσιν καθόλου, τοὐλάχιστον σ᾿ἐμᾶς τούς κληρονόμους τῆς Βυζαντινῆς Παραδόσεως καί κυρίως ν᾿ἀντιληφθοῦμε τόν πραγματικό ῥόλο μας καί τόν μόνον σύνδεσμο πού πρέπει νά κρατήσουμε ἄρρηκτο : τήν σχέσιν μας μέ τήν Ἁγία Ῥωσσία. Πολύ γρήγορα θά καταλάβουμε τό ΓΙΑΤΙ .
Περᾶστε ἐπίσης ἀπό ἐδῶ, ἐδῶ, ἐδῶ
Ἡ Πελασγική
