Τῆς Ghada Karmi
Ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν, που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου, έχει αυτή τη στιγμή ανασταλεί για δύο εβδομάδες εκεχειρίας. Το αν θα οδηγήσει σε μόνιμη ειρήνη ή θα καταλήξει ξανά σε εχθροπραξίες είναι άγνωστο. Αλλά όταν τελικά ηρεμήσει η ατμόσφαιρα και έρθει η ώρα να επανεξετάσουμε τα διδάγματα που αντλήθηκαν από αυτόν τον παράνομο πόλεμο, το πιο σημαντικό πρέπει να είναι η διάλυση του κράτους του Ισραήλ ως πράξη πολιτικής αναγκαιότητας και για την επιδίωξη της παγκόσμιας ειρήνης.
Ο άγριος πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν διαρκεί έξι εβδομάδες, σκορπίζοντας θάνατο και καταστροφή στους ηγέτες και τους πολίτες του. Σε αυτό το διάστημα, πάνω από 2.000 Ιρανοί έχουν σκοτωθεί, τουλάχιστον 20.000 έχουν τραυματιστεί και πάνω από 3 εκατομμύρια έχουν εκτοπιστεί.
Το Ισραήλ έχει δολοφονήσει δεκάδες Ιρανούς αξιωματούχους και ηγέτες - με πιο εξέχοντες τον Ανώτατο Ηγέτη, Ali Khamanei, τον έμπειρο αρχηγό ασφαλείας, Ali Larijani, και τον επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών, Esmail Khatib. Κι᾿ ακόμα το ίδιο προσπαθεί να κάνει.
Χιλιάδες ιρανικοί στόχοι έχουν πληγεί, μεταξύ των οποίων και, με τον πιο ανεύθυνο τρόπο, το πυρηνικό εργοστάσιο του Ιράν. Μια ιδιαίτερα απαράδεκτη επίθεση στις 8 Μαρτίου στόχευσε τις πετρελαϊκές αποθήκες της Τεχεράνης, καλύπτοντας την πόλη με πυκνά σύννεφα τοξικού καπνού. Η περιβαλλοντική ζημιά από αυτή την πράξη είναι ανυπολόγιστη για τους ανθρώπους τώρα και στο μακρινό μέλλον. Το έδαφος της Τεχεράνης είναι δηλητηριασμένο και το νερό της μολυσμένο, ποιος ξέρει για πόσο καιρό.
Όπως θα μπορούσε εύκολα να είχε προβλεφθεί, το Ιράν απέκλεισε το Στενό του Ορμούζ για τη ναυτιλία στις 2 Μαρτίου. Κατά συνέπεια, αυτό αύξησε την παγκόσμια τιμή του πετρελαίου, των λιπασμάτων και άλλων βασικών προϊόντων. Τα αντίποινα του Ιράν στις ενεργειακές υποδομές των γειτονικών κρατών του Κόλπου μόνο επιδείνωσαν αυτές τις επιπτώσεις, με το πετρέλαιο να διαπραγματεύεται στα 110 δολάρια το βαρέλι σε κάποιο σημείο, και ορισμένοι αναλυτές να προβλέπουν μια καταστροφική μελλοντική άνοδο στα 200 δολάρια το βαρέλι. Στις 18 Μαρτίου, το Ισραήλ βομβάρδισε το κοίτασμα φυσικού αερίου South Pars του Ιράν, το μεγαλύτερο στον κόσμο, που μοιράζεται με το Κατάρ. Το Ιράν ανταπέδωσε επιτιθέμενο στις ζωτικής σημασίας εγκαταστάσεις υγροποιημένου φυσικού αερίου του Κατάρ, η επισκευή των οποίων θα διαρκέσει χρόνια, και στις ενεργειακές υποδομές των ΗΑΕ και της Σαουδικής Αραβίας.
Εάν επανεκκινηθεί, ο πόλεμος στο Ιράν έχει τη δυνατότητα να βλάψει ή ακόμη και να καταστρέψει την παγκόσμια οικονομία, να πυροδοτήσει έναν πυρηνικό πόλεμο εάν το Ιράν αρνηθεί να παραδοθεί στις επιτιθέμενες δυνάμεις και να οδηγήσει σε σημαντικές πολιτικές ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή και πέρα από αυτήν, οι οποίες θα μπορούσαν να είναι μη αναστρέψιμες. Μια πρόσφατη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών του Πακιστάν, της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου για να συζητήσουν το Ιράν μπορεί να χρησιμεύσει ως μια πρώιμη ένδειξη αυτής της τάσης.
Μέσα στη θύελλα γεγονότων από την έναρξη του πολέμου, ο κακόβουλος ρόλος του Ισραήλ στο να φέρει τον κόσμο σε αυτό το σημείο δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής. Κατά την ίδια του την παραδοχή, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ σχεδιάζει εδώ και 40 χρόνια την καταστροφή του Ιράν. Για το Ισραήλ, η θέση του Ιράν ως ισχυρού, ανεξάρτητου κράτους με αρχαίο πολιτισμό, περήφανη κληρονομιά και άκρως μορφωμένο πληθυσμό, που αντιστέκεται στην δυτική κυριαρχία, είναι απαράδεκτη.
Το Ιράν αποτελεί το τελευταίο εμπόδιο στη φιλοδοξία του Ισραήλ για απόλυτη ηγεμονία στη Μέση Ανατολή, την οποία επιβάλλει αυτή τη στιγμή καταστρέφοντας τον Λίβανο, γενοκτονώντας τον λαό της Γάζας και προκαλώντας εθνοκάθαρση στη Δυτική Όχθη από τον παλαιστινιακό πληθυσμό της.
Θα έπρεπε πάντα να είναι σαφές ότι το Ισραήλ θα άρπαζε κάθε ευκαιρία να επιτεθεί στο Ιράν. Ο επικεφαλής της αντιτρομοκρατίας των ΗΠΑ, Joe Kent, ο οποίος πρόσφατα παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αμερικανική εμπλοκή στον πόλεμο του Ιράν, αποκάλυψε τα πάντα στην επιστολή του προς τον Πρόεδρο Τραμπ. «Το Ιράν δεν αποτελούσε άμεση απειλή», έγραψε. Ο πόλεμος ξεκίνησε «λόγω πιέσεων από το Ισραήλ και το ισχυρό αμερικανικό λόμπι του».
Κοιτάζοντας τη λίστα με τις περιφερειακές καταστροφές από τότε που δημιουργήθηκε το Ισραήλ, πιστεύει κανείς σοβαρά ότι κάτι από αυτά θα είχε συμβεί αν δεν υπήρχε το Ισραήλ; Ή αμφιβάλλει για το πόσο διαφορετικά - και καλύτερα - θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί η Μέση Ανατολή αν το Ισραήλ δεν είχε εγκατασταθεί ανάμεσά της;
Από την ίδρυσή της το 1948, αυτή η τεχνητά δημιουργημένη αποικία εποίκων έχει αφήσει πίσω της ένα ίχνος καταστροφής. Οι αυτόχθονες της Παλαιστίνης, οι οποίοι εξακολουθούν να υφίστανται το κύριο βάρος της ίδρυσης του Ισραήλ, μετατράπηκαν από εγκατεστημένες κοινότητες που ζούσαν ειρηνικά στην πατρίδα τους σε πρόσφυγες, εξόριστους ή στόχους κατοχής. Σήμερα είναι θύματα γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης. Και μέχρι σήμερα, η δεινή τους κατάσταση παραμένει άλυτη.
Λόγω της ύπαρξης του Ισραήλ, ξέσπασαν πέντε αραβοϊσραηλινοί πόλεμοι μεταξύ 1948 και 2006, όλοι τους καταστροφικοί και δαπανηροί. Οι πλούσιοι πόροι του αραβικού κόσμου που θα έπρεπε να είχαν διατεθεί για την αραβική κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη μετά την αποαποικιοποίηση, αντ' αυτού εκτράπηκαν σε στρατιωτικές δαπάνες για την άμυνα ενάντια στην ισραηλινή επιθετικότητα.
Η συνεχής δυτική παρέμβαση για την προστασία του Ισραήλ έσπερνε διχασμό μεταξύ των αραβικών κρατών, με αποτέλεσμα συχνά να πολεμούν μεταξύ τους αντί για το Ισραήλ.
Γενιές νεαρών Αράβων έχουν μεγαλώσει με μια ασυνήθιστη διατροφή επιθετικότητας και πολέμου με το Ισραήλ, υποκινώντας τον φονταμενταλισμό και τον ριζοσπαστισμό ανάμεσά τους. Η σκόπιμη πρώιμη πολιτική του Ισραήλ να περικυκλώσει τον αραβικό κόσμο συνάπτοντας συμμαχίες με εχθρικά περιφερειακά μη αραβικά, μη μουσουλμανικά κράτη καθυστέρησε περαιτέρω την αραβική ανάπτυξη και έχει εξαπλωθεί σε άλλες χώρες.
Με απλά λόγια, η παρουσία του Ισραήλ δεν έχει προσφέρει κανένα πιθανό όφελος στον αραβικό κόσμο, αλλά αντίθετα έχει καθυστερήσει την πρόοδό του. Έχει βοηθήσει στη διατήρηση της αραβικής εξάρτησης από τη Δύση και, λειτουργώντας ως τοπικός πράκτορας του ιμπεριαλισμού, έχει εμποδίσει την πρόοδο προς την αραβική χειραφέτηση από αυτήν.
Από την αρχή της ύπαρξής του, το Ισραήλ ακολουθούσε πάντα τη δική του ατζέντα, παρά τη γενναιόδωρη υποστήριξη της Δύσης, και τώρα αναπόφευκτα έχει φέρει τον κόσμο στο χείλος του γκρεμού. Δεδομένης αυτής της δεινής κατάστασης, δεν είναι καιρός οι Δυτικοί υποστηρικτές του Ισραήλ να βγάλουν το προφανές συμπέρασμα και να παραδεχτούν ότι η δημιουργία του Ισραήλ ήταν ένα επικίνδυνο λάθος; Η Δύση δημιούργησε ένα κράτος που δεν είναι ούτε ικανό για μεταρρύθμιση ούτε για συνύπαρξη. Καμία προσπάθεια για συμβιβασμό και περιφερειακή ομαλοποίηση δεν έχει καταφέρει να μετατρέψει το Ισραήλ από μια εθνοθρησκευτική οντότητα υπεροχής σε ένα φιλικό, ειρηνικό μέρος της Μέσης Ανατολής.
Το 1948, χρειάστηκε ένας συνασπισμός δυτικών κυβερνήσεων για να δημιουργηθεί το Ισραήλ, και θα χρειαστεί τουλάχιστον ένας παγκόσμιος συνασπισμός για να το διαλύσει. Αυτό πρέπει τώρα να είναι το επείγον καθήκον όλων των ειρηνικών κυβερνήσεων και λαών προτού χυθεί περισσότερο αίμα.
Δεν θα είναι εύκολο. Η απομάκρυνση από τις καρδιές και τα μυαλά της Δύσης της συμβατικής ιδέας του Ισραήλ ως καταφυγίου για τους Εβραίους, ενός μονοπατιού προς την εξιλέωση για τους αντισημίτες Ευρωπαίους και ενός τοπικού παράγοντα για τα δυτικά συμφέροντα είναι ένα μνημειώδες έργο.
Αλλά πρέπει να γίνει προσπάθεια.
Ἀπό : substack.com
Βεβαίως πάντα ὑπάρχει κι᾿ἄλλος τρόπος γιά τήν διάλυση τῆς τρομογιάφκας...
Ἡ Πελασγική
