Ἡ κλοπή τῆς Σκέψης

... η τεχνολογία καταβροχθίζει τη ζωή μας με ακόμη πιο ύπουλους τρόπους. Τα γνωστικά ελλείμματα που μας προκαλεί η καταναγκαστική χρήση της τεχνολογίας εξελίσσονται, θέτοντας σε κίνδυνο την ικανότητά μας να συγκεντρωνόμαστε και μειώνοντας τις νευρωνικές μας συνάψεις. Αυτές οι επιπτώσεις πολλαπλασιάζονται με την έλευση της τεχνητής νοημοσύνης, η οποία απαιτεί πλήρη ανάθεση σκέψης, μας εξαιρεί από την κριτική κρίση και την ηθική διάκριση και ατροφεί τις νοητικές ικανότητες.

...απαλλαγμένοι από σκέψη, κλεμμένοι από το σύστημα χωρίς να το συνειδητοποιούμε, πεπεισμένοι ότι είμαστε ελεύθεροι. Η ελευθερία των δικαιωμάτων χωρίς καθήκοντα και της φλυαρίας στο διαδίκτυο. 

...  Έχουμε εγκαταλείψει τη σκέψη σε αντάλλαγμα για οτιδήποτε μάταιο, φευγαλέο και ανούσιο

...Μέσα στην ξένοιαστη άγνοια με την οποία εγκαταλείπουμε τα πιο πολύτιμα υπάρχοντά μας - τον χρόνο και τη σκέψη - παύουμε να είμαστε άνθρωποι.

Τοῦ Roberto Pecchioli

Κάποιος αποφασίζει ότι οι άντρες πρέπει να ξυρίζουν τα μαλλιά τους στα πλάγια, και όλοι τρέχουν στον κουρέα, ή μάλλον, στον κομμωτή. Οι ίδιοι άνθρωποι επιλέγουν μια καλλονή για τατουάζ στο σώμα τους, και οι μάζες κάνουν τατουάζ με χαρά, αδειάζοντας και τα πορτοφόλια τους. Άλλοι αποφασίζουν ότι οι γυναίκες και τα κορίτσια πρέπει να επιδεικνύουν τα οπίσθιά τους στην παραλία και ως δια μαγείας, εμφανίζεται η μαζική επίδειξη οπισθίων, πολύ χρήσιμη στους κατασκευαστές για την κατασκευή ακριβών μαγιό από λίγα μόνο εκατοστά υφάσματος. Μήπως η μοναξιά των ατόμων χωρίς κληρονόμους αρρωσταίνει; Αγοράστε ένα, ή δύο, ή περισσότερα γατιά, σκυλιά και γίνετε πελάτες σούπερ μάρκετ που ειδικεύονται στην ευημερία των παρένθετων παιδιών σας. 

Καμαρώνουμε ποιοι είμαστε, εκθέτουμε κάθε στιγμή της ζωής μας στο καζάνι που βράζει των νέων μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ξεχνώντας κάθε ιδιωτικότητα, σβήνοντας τη σεμνότητα των πράξεων και των συναισθημάτων, εκθέτοντας ανέμελα πτυχές της ζωής που πάντα παρέμεναν κρυμμένες. Το αποκαλούν διαφάνεια, και ποιος ξέρει γιατί είναι υποχρέωση, ακόμη και αξία. 

Η λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί, δικαιολογημένη με νέες και κενές λέξεις: ένταξη, ανθεκτικότητα, βιωσιμότητα. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι -δεν είμαστε πλέον λαός- τα πιστεύουν όλα, συμπεριφερόμενοι ακριβώς όπως θέλουν αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία. Πώς ήταν δυνατόν να εξαρτηθούν οι μάζες σε σημείο να χάσουν κάθε συνείδηση, ανεξάρτητη σκέψη και κριτική σκέψη; Η απάντηση είναι περίπλοκη, αλλά η κοινωνία της απεριόριστης φύσης, ο πιο βάναυσος υλισμός, ο ατομικισμός και η αδιαφορία για τους άλλους, για τη λογική, για την προσωπική κρίση, είναι οι καρποί μιας νέας ανθρωπολογίας. Ένας άνθρωπος χωρίς ιδιότητες βασιλεύει αδιαμφισβήτητα από μια βιαστική κυριαρχία που στοχεύει στην κατανάλωση, στο παρόν χωρίς αύριο, αδιάφορος για τα πάντα. Αν δεν είσαι στο τραπέζι, λέει μια διπλωματική παροιμία, είσαι στο μενού. Αλλά η πλειοψηφία δεν το γνωρίζει αυτό και σε κάθε περίπτωση δεν νοιάζεται, ενδιαφέρεται μόνο για το άμεσο, τις αμφίβολες απολαύσεις της κατανάλωσης, ένα ενιαίο, ετεροκατευθυνόμενο έργο ζωής.

Ξέγνοιαστοι, δηλαδή, απαλλαγμένοι από σκέψη, κλεμμένοι από το σύστημα χωρίς να το συνειδητοποιούμε, πεπεισμένοι ότι είμαστε ελεύθεροι. Η ελευθερία των δικαιωμάτων χωρίς καθήκοντα και της φλυαρίας στο διαδίκτυο. Ο Friedrich Schiller είχε δίκιο: ο άνθρωπος απαιτεί ελευθερία λόγου επειδή απεχθάνεται την ελευθερία της σκέψης, μια κουραστική άσκηση που σε ζαλίζει, σου προκαλεί πονοκέφαλο και δημιουργεί τον φόβο ότι δεν είσαι «σαν όλους τους άλλους» και ότι χάνεις κάτι, τον φόβο ( FOMO fear of missing out -  φόβο του να χάσεις κάτι ). Έχουμε εγκαταλείψει τη σκέψη σε αντάλλαγμα για οτιδήποτε μάταιο, φευγαλέο και ανούσιο. Ο Marcello Veneziani έγραψε ότι ο άνθρωπος ακολουθεί την κακία ή την αρετή με την ίδια άτονη, κοινωνική αδιαφορία. Εξαρτάται από το τι ενσταλάζουν οι κυρίαρχες δυνάμεις στη συνείδησή μας.

Ζούμε σε μια εποχή οπισθοδρόμησης, εμφανής στη σταθερή παρακμή της μουσικής, η οποία τείνει να ικανοποιεί τα πιο κατώτερα γούστα, και στην άνοδο μιας λογοτεχνίας και τέχνης (αυτό που μια χούφτα αισιόδοξοι αποκαλούν έτσι) που είναι στερεότυπη, κοινότοπη, ακατέργαστη, χωρίς στυλ και ουσία, με παιδική γλώσσα και ανούσιες ματαιοδοξίες. Είναι εμφανές στην ηθική υποβάθμιση, η οποία δεν είναι απλώς η αποδοχή του ελευθεριασμού (όπως παραπονιούνται οι ηθικολόγοι κατά κόρον) αλλά μια αδυναμία να διακρίνουμε τη φύση των πράξεών μας, ακρωτηριασμός και παράλυση της συνείδησης. Μοιάζουμε με τον Bartleby τον Γραφέα, τον αινιγματικό, άβουλο χαρακτήρα του Herman Melville, ο οποίος απλώς απάντησε, «Θα προτιμούσα να μην το κάνω», ληθαργικούς άντρες χωρίς ιδιότητες που κλείνουν τα αυτιά τους για να ζήσουν πιο άνετα.

Είτε στη γνωστική παρακμή που προκαλείται από την υποβαθμισμένη μουσική ή λογοτεχνία, είτε στην υποχώρηση της συνείδησης, γινόμαστε μάρτυρες μιας μείωσης της ανθρώπινης φύσης μας, της ήττας της σκέψης, της κενής ανάθεσης, της άρνησης κάθε αριστείας, κάθε προσωπικής κρίσης, συχνά με ανόητη υπερηφάνεια. Έχουμε δωρίσει αυτές τις ικανότητες στην τεχνολογία, η οποία έχει πάψει να είναι μια επέκταση του σώματός μας (ένας μοχλός, ένας τροχός, μια οικιακή συσκευή) και έχει γίνει η ίδια το όργανο που εκτελεί τις βασικές μας λειτουργίες. Μόνο που δεν είναι ένα φυσικό όργανο αλλά μια τεχνητή συσκευή που δρα σφετεριζόμενη αυτές τις λειτουργίες, ένα εσωτερικό παράσιτο σαν την ταινία. Τα μετανθρωπιστικά οράματα που φαντάζονταν ένα μέλλον ανθρώπων μεταμορφωμένων σε κυβερνοοργανισμούς έχουν γίνει πραγματικότητα χωρίς την ανάγκη για επεμβατικά εμφυτεύματα ή υβριδισμούς σάρκας και μηχανής. Το smartphone είναι το όργανο που αντικαθιστά τις ζωτικές μας λειτουργίες χωρίς την ανάγκη χειρουργικής επέμβασης ή γενετικών μεταλλάξεων, προσφέροντάς μας την γλυκιά οθόνη αφής και το κουμπί ειδοποιήσεων που απαιτεί την προσοχή μας, μια γκροτέσκα απομίμηση του Aleph του Borges, που ταυτόχρονα περιείχε ολόκληρο το σύμπαν.

Το κινητό τηλέφωνο, έχοντας γίνει το πιο πολύτιμο όργανό μας, συμπεριφέρεται σαν καρκίνος που καταβροχθίζει τη ζωή μας. Το κάνει κυριολεκτικά, κλέβοντας ένα αυξανόμενο μέρος του χρόνου μας χωρίς να προκαλεί αγωνία ή αγανάκτηση, αλλά μάλλον μια ναρκωτική αίσθηση ευεξίας. Μέσα στην ξένοιαστη άγνοια με την οποία εγκαταλείπουμε τα πιο πολύτιμα υπάρχοντά μας - τον χρόνο και τη σκέψη - παύουμε να είμαστε άνθρωποι. Η επίγνωση του περάσματος του χρόνου - tempus fugit - υπήρξε, σε κάθε περασμένη εποχή, ένα διαρκές κίνητρο για να αφιερώσουμε τη ζωή μας στις πιο ευγενείς προσπάθειες, καθώς και ένας αμείλικτος λογοκριτής της απάθειας. Μυστηριωδώς, το smartphone , το όργανο που μας καταβροχθίζει, έχει καταφέρει να συντομεύσει δραστικά τη ζωή μας, κλέβοντας πολλές ώρες κάθε μέρα χωρίς να το συνειδητοποιούμε, μέσω μιας λαμπρής απάτης. Έχει καλύψει την απάθειά μας με αδέξιο ακτιβισμό, κάνοντάς μας να πιστεύουμε ότι ικανοποιεί την περιέργειά μας (την οποία στην πραγματικότητα τροφοδοτεί), λύνει τις ανάγκες μας (αλλά δημιουργεί μόνο περιττές ανάγκες), απλοποιεί τις πιο πολύπλοκες διαδικασίες ενώ τις πολλαπλασιάζει και τις περιπλέκει. Έτσι γεμίζει το κενό που δημιούργησε.

Αλλά η τεχνολογία καταβροχθίζει τη ζωή μας με ακόμη πιο ύπουλους τρόπους. Τα γνωστικά ελλείμματα που μας προκαλεί η καταναγκαστική χρήση της τεχνολογίας εξελίσσονται, θέτοντας σε κίνδυνο την ικανότητά μας να συγκεντρωνόμαστε και μειώνοντας τις νευρωνικές μας συνάψεις. Αυτές οι επιπτώσεις πολλαπλασιάζονται με την έλευση της τεχνητής νοημοσύνης, η οποία απαιτεί πλήρη ανάθεση σκέψης, μας εξαιρεί από την κριτική κρίση και την ηθική διάκριση και ατροφεί τις νοητικές ικανότητες. Η λειτουργία καθορίζει το όργανο: αν δεν χρησιμοποιείται πλέον, αποδυναμώνεται, ενώ η τεχνητή συσκευή που την αντικαθιστά γίνεται υπερτροφική. Είτε μας αρέσει είτε όχι, η τεχνολογία μας μεταμορφώνει ήδη -με τη συγκατάθεσή μας, αφού η σιωπή είναι συγκατάθεση- σε ένα είδος που έχει υποστεί οπισθοδρόμηση, διαφορετικό από το είδος sapiens .

Μέχρι στιγμής, τα βάναυσα γεγονότα, γενικά δεν θεωρούνται πιστευτά επειδή ο άνθρωπος απορρίπτει δυσάρεστες αλήθειες. Ο άνθρωπος, υποβιβασμένος στην ιδιότητα του ατόμου - αποτέλεσμα του φιλελευθερισμού και του υλισμού - εμμονικός με την πρόοδο, έχει στερηθεί τις ρίζες του. Χωρίς ιστορία, χωρίς όρια, είναι απλώς θέληση συν δικαιώματα. Αυτή είναι η ολοκληρωμένη εκκοσμίκευση: ο Θεός πεθαίνει και η ιδέα της ανθρώπινης φύσης εξασθενεί, αφήνοντας μόνο το άτομο που διεκδικεί, απαιτεί και απαιτεί, κυριαρχούμενο από ένστικτα, παρορμήσεις και ορμές. Όσοι βρίσκονται στην εξουσία το γνωρίζουν αυτό και μας γεμίζουν με δικαιώματα που τελικά μετατρέπονται σε τόσες πολλές εξαρτήσεις.

Το πιο ισχυρό εργαλείο που έχουν στη διάθεσή τους, αφού έχουν βάλει την ψυχολογία, τη νευρολογία, την επιστήμη και την τεχνολογία στους στόχους τους, είναι η διαφήμιση, αδιαχώριστη από την προπαγάνδα. Η γάτα και η αλεπού. Διαφήμιση που διαμορφώνει τον homo consumens , με στόχο την άμεση ικανοποίηση, αναίσθητη στη φωνή της ψυχής, στερημένη συνείδησης. Για έναν αιώνα, η διαφήμιση έχει γίνει επιστήμη, ανθρώπινη γνώση που έχει ως στόχο να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατικής εξουσίας, όπως παραδέχτηκαν οι λαμπροί θεωρητικοί Edward Bernays, Walter Lippman και άλλοι. Η διαφήμιση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί άσχημα. Είναι ένα άυλο μεταμοντέρνο ταμπού: πληρώνει για τα πάντα και για όλους, τροφοδοτεί το ΑΕΠ, διαδίδει ένα γενικό όραμα ύπαρξης που έχει εκδιώξει το πνεύμα, τη σκέψη και την ηθική αυτονομία του homo sapiens . Είναι το διάνυσμα της μόδας, δηλαδή αυτού που ισχύει σήμερα και πρέπει να ακολουθείται μέχρι νεωτέρας, η αφθονία της Αμάλθειας που διαδίδει, γενικεύει, επιβάλλει αξίες και υποτιμά, συνήθειες και συμπεριφορές. Είναι ο σωλήνας αναρρόφησης που μεταφέρει πόρους από κάτω προς τα πάνω.

Είναι το μέσο και το μήνυμα της Κυριαρχίας. Με ένα ψεύτικο χαμόγελο, σου λέει: πρέπει να κάνεις και να είσαι αυτό που σου επιβάλλω εκ μέρους των πελατών μου. Πληρώνει για τον αθλητισμό, την πολιτική, την ψυχαγωγία, το θέαμα, τον πολιτισμό - τα μέσα του υπαρξιακού του μηνύματος. Με μια λέξη, κατευθύνει τη ζωή μας. Εν αγνοία μας, αφού έχει κλέψει τις σκέψεις, την αυτονομία και την κρίση μας. Αποφασίζει τι είναι όμορφο και τι είναι άσχημο, τι είναι καλό και τι είναι κακό. Είναι ο Αυλητής της μεταμοντερνότητας, ο Μεφιστοφελής που αγοράζει την ψυχή του Φάουστ, το υποχρεωτικό σκορ της ζωής μας, ο βοσκός που παχαίνει το κοπάδι του για να το παραδώσει στους λύκους. Σκέφτεται και επιλέγει στη θέση των χορτάτων και κοιμισμένων σκλάβων· ζώων μετά το γεύμα τους. Η πιο εντυπωσιακή νίκη του είναι ότι ο ασυγκίνητος άνθρωπος - συνεργάτης στην υπηρεσία του εισβολέα εχθρού - δεν έχει πλέον τα μέσα, τα λόγια, τις αρχές, τη θέληση να επαναστατήσει. Οι επιζώντες μένουν με τον ρόλο του φρουρού του Ησαΐα: ποια είναι η κατάσταση της νύχτας; (Ἠσαΐας κεφάλαιο 21, ἐδάφια 11-12) Ή η Κασσάνδρα, που είπε την αλήθεια χωρίς ποτέ να την πιστέψουν.

Ἀπό : ereticamente.net

Ἡ Πελασγική

« Ἀναφορά ἀπό τό Σιδερένιο Βουνό » : Ἀποκάλυψη τῆς Μεθόδου γιά ὑποκίνηση Πολέμων καί τήν Τυραννία

 ...η ειρήνη δεν ήταν προς το συμφέρον μιας σταθερής κοινωνίας και αν μπορούσε να επιτευχθεί διαρκής ειρήνη, σχεδόν σίγουρα δεν θα ήταν προς το συμφέρον της κοινωνίας να την επιτύχει. Ο πόλεμος ήταν μέρος της οικονομίας. Επομένως, ήταν απαραίτητο να κατανοήσουμε μια κατάσταση πολέμου για μια σταθερή οικονομία.

... Ο πόλεμος είναι προοδευτικός για την έρευνα και την ανάπτυξη οπλικών συστημάτων που ωθούν την τεχνολογική πρόοδο...

 ... όπως ακριβώς και τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών», το σημαντικό σημείο είναι ότι το «The Report from Iron Mountain» ... γραμμένο ως μια μελέτη από ένα αμοραλιστικό think tank ...εξηγεί την πραγματικότητα που μας περιβάλλει. Ανεξάρτητα από την προέλευσή του, οι έννοιες που παρουσιάζονται σε αυτό εφαρμόζονται πλέον σχεδόν με κάθε λεπτομέρεια. Δεν είναι περίεργο που το σύστημα προσπάθησε να κατευθύνει την αφήγηση, το σβήσιμο μνήμης και το θάψιμο του βιβλίου.

 Τοῦ Russ Winter

Το 1967, οι εκδόσεις Dial Press δημοσίευσαν ένα μη εξουσιοδοτημένο βιβλίο με τίτλο «Η Έκθεση από το Iron Mountain σχετικά με τη Δυνατότητα και την Επιθυμία για Ειρήνης», το οποίο ο εκδότης παρουσίασε ως έκθεση μιας επιτροπής που διορίστηκε από την κυβέρνηση. Ο εκδότης ισχυρίζεται ότι είναι προϊόν μιας ειδικής και μυστικής ομάδας μελέτης 15 ανδρών, των οποίων οι ταυτότητες έπρεπε να παραμείνουν μυστικές. Τη χρονιά που εκδόθηκε, έγινε μπεστ σέλερ των New York Times .

φωτό ἀριστερά : Το «The Report from Iron Mountain» (RFIM) είναι διαθέσιμο μέσω του Wikispooks, σέ pdf 79 σελίδων, ΕΔΩ .

Η έκθεση, η οποία ήταν έντονα υποσημειωμένη, κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η ειρήνη δεν ήταν προς το συμφέρον μιας σταθερής κοινωνίας και ότι ακόμη και αν μπορούσε να επιτευχθεί διαρκής ειρήνη, σχεδόν σίγουρα δεν θα ήταν προς το συμφέρον της κοινωνίας να την επιτύχει. Ο πόλεμος ήταν μέρος της οικονομίας. Επομένως, ήταν απαραίτητο να κατανοήσουμε μια κατάσταση πολέμου για μια σταθερή οικονομία.

Το κύριο συμπέρασμα της έκθεσης ήταν ότι, στο παρελθόν, ο πόλεμος ήταν το μόνο αξιόπιστο μέσο για την επίτευξη αυτού του στόχου. Υποστηρίζει ότι μόνο σε περιόδους πολέμου ή απειλής πολέμου οι μάζες είναι αρκετά υποχωρητικές ώστε να φέρουν τον ζυγό της κυβέρνησης χωρίς αντιδράσεις.

Το RFIM δημιουργεί την ψευδή διαλεκτική των εθνών έναντι της παγκόσμιας κυβέρνησης. Υπονοεί ότι το εθνικό σύστημα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον πόλεμο και ότι η θεραπεία είναι μια παγκόσμια κυβέρνηση. Αυτό είναι άκυρο εκ πρώτης όψεως.

Παραδείγματα λογικής του «Iron Mountain» και αποκάλυψης μεθόδου:

Ο πόλεμος είναι το καθοριστικό στοιχείο της ύπαρξης οποιουδήποτε έθνους σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο έθνος. Χωρίς το πολεμικό σύστημα, καμία κυβέρνηση δεν μπόρεσε ποτέ να αποδεχτεί τη νομιμότητά της ή το δικαίωμά της να κυβερνά την κοινωνία.

Η πιθανότητα πολέμου παρέχει την εξωτερική αναγκαιότητα χωρίς την οποία κανένα έθνος δεν μπορεί να παραμείνει στην εξουσία. Η βασική εξουσία του σύγχρονου κράτους επί του λαού του έγκειται στην πολεμική του ισχύ.

Ο πόλεμος είναι μια απαραίτητη οικονομική σπατάλη. Λειτουργεί εκτός του κανονικού συστήματος προσφοράς και ζήτησης. Δημιουργεί τεχνητή ζήτηση. Οι αμυντικές δαπάνες είναι ένας προσομοιωτής του εθνικού μεταβολισμού. Ο πόλεμος είναι προοδευτικός για την έρευνα και την ανάπτυξη οπλικών συστημάτων που ωθούν την τεχνολογική πρόοδο.

Winter Watch συμπέρασμα Νο. 1

Υποκατάσταση του πολέμου με απάτες και η ίδια εξουσία του «Σιδερένιου Βουνού» επί των ανθρώπων τίθεται σε εφαρμογή. Στο σχέδιο RFIM, τα υποκατάστατα ή οι βελτιώσεις στο πολεμικό σύστημα πρέπει να είναι αξιόπιστα και να γίνονται αποδεκτά από τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού.

Το RFIM δηλώνει ότι «θα χρειαστεί αμέσως νέος πολιτικός μηχανισμός» και «η απειλή θα πρέπει να εφευρεθεί».

Ερμηνεία: Διατήρηση του πολεμικού συστήματος μέχρι να τεθούν σε ισχύ και να λειτουργήσουν όλα τα υποκατάστατα (όπως οι απάτες) έτσι ώστε η δικαιολόγηση της αυταρχικής κακιστοκρατικής διακυβέρνησης να έχει συνέχεια. ( Σημ. Πελασγ. Περί κακιστοκρατίας, θυμηθεῖτε παλαιώτερο θέμα μας : Πολιτική Πονηρολογία : Μία ψυχολογική ἀνατομία τοῦ Κακοῦ... ) 

Ένα μέλος της επιτροπής, ένας άγνωστος καθηγητής σε ένα κολέγιο στη Μεσοδυτική Αμερική, αποφάσισε να δημοσιοποιήσει την έκθεση.

φωτό ἀριστερά : Galbraith εναντίον Φρίντμαν — «Η χειραφέτηση της πίστης είναι το πιο τρομερό από τα καθήκοντα της μεταρρύθμισης, αυτό από το οποίο εξαρτώνται όλα τα άλλα» | Οικονομική Κοινωνιολογία & Πολιτική Οικονομία- John Kenneth Galbraith

Στις 26 Νοεμβρίου 1967, το RFIM σχολιάστηκε στην ενότητα βιβλίων της Washington Post από τον Herschel McLandress, το οποίο ήταν το ψευδώνυμο του John Kenneth Galbraith, καθηγητή οικονομικών στο Χάρβαρντ και πρέσβη των ΗΠΑ στην Ινδία, κατά τη διάρκεια της θητείας του προέδρου Kennedy.

Ο Galbraith, ο οποίος ήταν επίσης μέλος του CFR, είπε ότι γνώριζε από πρώτο χέρι την αυθεντικότητα του RFIM, επειδή είχε προσκληθεί να συμμετάσχει σε αυτό. Παρόλο που δεν μπόρεσε να συμμετάσχει στην επίσημη ομάδα, ζητήθηκε η γνώμη του κατά καιρούς και του ζητήθηκε να κρατήσει το έργο μυστικό.

Ο G. Edward Griffin έγραψε στο βιβλίο του «Δημιούργημα από το Νησί Jekyll »:

Αν και η προέλευση της έκθεσης αποτελεί αντικείμενο έντονων συζητήσεων, το ίδιο το έγγραφο υπονοεί ότι ανατέθηκε από το Υπουργείο Άμυνας υπό τον Υπουργό Άμυνας Robert McNamara και συντάχθηκε από το Ινστιτούτο Χάντσον που βρίσκεται στους πρόποδες του Iron Mountain στο Croton-on-Hudson της New York. Το Ινστιτούτο Hudson ιδρύθηκε και διοικήθηκε από τον Herman Kahn, πρώην μέλος της Rand Corporation. Τόσο ο McNamara όσο και ο Kahn ήταν μέλη του CFR.

Ο τελικός υποψήφιος για μια χρήσιμη παγκόσμια απειλή ήταν η ρύπανση του περιβάλλοντος. Αυτή θεωρήθηκε ως η πιο πιθανή να επιτύχει επειδή θα μπορούσε να σχετίζεται με παρατηρήσιμες συνθήκες όπως το νέφος και η ρύπανση των υδάτων - με άλλα λόγια, θα βασιζόταν εν μέρει σε γεγονότα και, ως εκ τούτου, θα ήταν αξιόπιστη. Θα μπορούσαν να γίνουν προβλέψεις που να δείχνουν σενάρια τέλους της γης εξίσου φρικτά με τον ατομικό πόλεμο.

Η ακρίβεια σε αυτές τις προβλέψεις δεν θα ήταν σημαντική. Ο σκοπός τους θα ήταν να τρομάξουν, όχι να ενημερώσουν. Ίσως μάλιστα να ήταν απαραίτητο να δηλητηριαστεί σκόπιμα το περιβάλλον για να γίνουν οι προβλέψεις πιο πειστικές και να επικεντρωθεί η κοινή γνώμη στην καταπολέμηση ενός νέου εχθρού.

Οι μάζες θα αποδέχονταν πιο πρόθυμα μια πτώση του βιοτικού επιπέδου, τις αυξήσεις φόρων και τις γραφειοκρατικές παρεμβάσεις στη ζωή τους απλώς ως «το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για να σώσουμε τη Μητέρα Γη».

Όπως επεσήμανε η Έκθεση, η αλήθεια δεν είναι σημαντική σε αυτά τα ζητήματα. Αυτό που μετράει είναι τι μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να πιστέψουν. Η «αξιοπιστία» είναι το κλειδί, όχι η πραγματικότητα.

Μήπως να διαμαρτυρηθεί κανείς πολύ δυνατά; Δεκαετίες θολώνουν τά νερά

Τρεις άνδρες — ο Victor Navasky, ο Richard Lingeman και ο Leonard C. Lewin — ισχυρίζονται ότι είπαν ψέματα για να δημιουργήσουν μια πολιτική παρωδία, καθώς μια διαρροή κυβερνητικής έκθεσης υποτίθεται ότι παραδόθηκε στον Lewin από ένα από τα 15 μέλη μιας ειδικής κυβερνητικής ομάδας.

Έχοντας διαβάσει το «Iron Mountain», πραγματικά δεν καταλαβαίνω πώς αυτά τα αριστερά φερέφωνα θα είχαν το κίνητρο, τη διορατικότητα και την ικανότητα να επινοήσουν αυτό το βιβλίο. Δεν είναι και τόσο καλό για μένα, αλλά αποφασίστε μόνοι σας.

Αλλά το 1972, αφού το βιβλίο κέρδισε σημαντική απήχηση για πάνω από μισή δεκαετία στην πατριωτική κοινότητα, ο Lewin εμφανίστηκε ξαφνικά για να ανακοινώσει ότι ήταν ο πραγματικός συγγραφέας της έκθεσης. Επιπλέον, ήταν γραμμένη ασυνήθιστα ως «σάτιρα».

Ο Lewin, ο Εβραίος αυτοαποκαλούμενος «συγγραφέας», αρνήθηκε ότι το RFIM ήταν μια πραγματική κυβερνητική έκθεση και, ως εκ τούτου, δεν ήταν δημόσια και επέμεινε στην προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων. Αντί να επιτρέψουν την ελεύθερη και ανοιχτή συζήτηση, η ομάδα του προχώρησε στη συνέχεια στο να αφιερώσει όλη της την ενέργεια στο να εκθέσει το δικό του υποτιθέμενο έργο ως φάρσα και να απαγορεύσουν την κυκλοφορία του βιβλίου, χωρίς ούτε μία θετική αναφορά στην προφητική αποκάλυψη των μεθοδολογικών μηνυμάτων που περιέχονται στο RFIM.

Τα πνευματικά δικαιώματα τελικά επιβλήθηκαν μετά από μια παρατεταμένη νομική διαμάχη με το Liberty Lobby, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Mark Lane, ο οποίος έγραψε το βιβλίο «Rush to Judgment», ένα βιβλίο που αμφισβήτησε την εκδοχή της Επιτροπής Warren για τη δολοφονία του John F. Kennedy.

Ο Victor Navasky ήταν ο συντάκτης και αργότερα ο εκδότης του αριστερού περιοδικού The Nation ( φωτό ἀριστερά ). Ο Εβραίος Navasky ήταν επίσης υποστηρικτής του φερόμενου ως σοβιετικού κατασκόπου Alger Hiss , έχοντας δημοσιεύσει ηχηρές υπερασπίσεις της αθωότητας του άνδρα στο The Nation.

Αυτός ο ομολογουμένως απατεώνας και ψεύτης ( «τον γνωρίζεις και καταλαβαίνεις»), έγραψε αργότερα ένα σενάριο με τίτλο «Οι ειδικοί μιλούν: Η οριστική συλλογή αυθεντικής παραπληροφόρησης».  Το 2008, έγραψε ένα νεοσυντηρητικό σιωνιστικό μακροσκελές άρθρο με τίτλο «Η αποστολή εξετελέσθη! (ή πώς κερδίσαμε τον πόλεμο στο Ιράκ)».

Το 2005, ο Navasky διορίστηκε πρόεδρος του Columbia Journalism Review (CJR). Αυτός ο διορισμός προκάλεσε κάποιες αντιπαραθέσεις. Οι επικριτές της πολιτικής δεξιάς το θεώρησαν ως απόκρυψη του γεγονότος ότι — παρά την υποτιθέμενη έλλειψη πολιτικής προκατάληψης του περιοδικού — ένας «σημαντικός αριστερός πολεμιστής αποφασίζει για το CJR χωρίς καμία αναφορά στον τίτλο του περιοδικού».

Το 2008, ο Victor Navasky επιβεβαίωσε τη συμμετοχή του στη δημιουργία του RFIM και όρισε τον Leonard Lewin  ως τον κύριο συγγραφέα με «συνεισφορά» από τον προαναφερθέντα οικονομολόγο Galbraith, δύο εκδότες του σατιρικού περιοδικού  Monocle  ( Marvin Kitman  και Richard Lingeman) και τον ίδιο.

Ο Richard Lingeman στη δική του σελίδα βιογραφικού αναφέρει ότι ήταν πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών. Στο Σώμα Αντικατασκοπείας του Στρατού, έγραψε ο Lingeman, βρέθηκε «βυθισμένος σε μια φρικτή εστία Μακαρθισμού».

«Από τύχη, κατέληξα στην Ιαπωνία, ημι-μυστικός, κατασκοπεύοντας υπερεθνικιστικές ομάδες».

Ο Lingeman έγραψε το βιβλίο «Drugs from A to Z», ένα λεξικό αργκό και παράνομων ουσιών που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο McGraw-Hill. Στη συνέχεια έγινε εκτελεστικός συντάκτης του The Nation.

Η εκδοτική Simon & Schuster, μια μονάδα της Viacom, Inc., διαθέτει τη δική της ομάδα καταστολής ηλεκτρονικών ντετέκτιβ, οι οποίοι περιπολούν επιθετικά το Διαδίκτυο για παραβιάσεις πνευματικών δικαιωμάτων των εκδόσεών της. Τους βοήθησε ένας πληροφοριοδότης, ο οποίος απλώς αυτοαποκαλούνταν «κανείς», ένας ανώνυμος αγγελιοφόρος, ο οποίος έστελνε email ειδοποιώντας τους δικηγόρους της εταιρείας για την εμφάνιση πειρατικών αντιγράφων και τις τοποθεσίες των κειμένων RFIM.

Winter Watch Συμπέρασμα Νο. 2

Δεδομένου ότι οι κάτοχοι των πνευματικών δικαιωμάτων θέλουν να βγάλουν χρήματα, το βιβλίο σήμερα δεν είναι εντελώς απαγορευμένο και μπορεί να αγοραστεί στο Amazon σε λογική τιμή - αλλά με την αποποίηση ευθύνης για την απάτη. Η τελευταία έκδοση συνοδεύεται από ένα άρθρο 20 σελίδων στην αρχή, από τους Leonard Lewin και Victor Navasky. Με κόπο αναπτύσσουν το σκεπτικό τους σχετικά με το γιατί το RFIM θα πρέπει να απορριφθεί ως απάτη.

Κατά τη γνώμη μου, διαμαρτύρονται υπερβολικά και με περίεργο τρόπο, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι το βιβλίο ξεπερνά κατά πολύ τον στόχο.

Όλο το σύστημα έχει βασιστεί στην αφήγηση της απάτης. Το βιβλίο μάλιστα συμπεριλήφθηκε στο «Βιβλίο Ρεκόρ Γκίνες» ως η «Πιο Επιτυχημένη Λογοτεχνική Απάτη».

Ανεξάρτητα από αυτό, και όπως ακριβώς και τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών», το σημαντικό σημείο είναι ότι το RFIM, είτε γραμμένο ως μια μελέτη από ένα αμοραλιστικό think tank είτε ως πολιτική σάτιρα, εξηγεί την πραγματικότητα που μας περιβάλλει. Ανεξάρτητα από την προέλευσή του, οι έννοιες που παρουσιάζονται σε αυτό εφαρμόζονται πλέον σχεδόν με κάθε λεπτομέρεια. Δεν είναι περίεργο που το σύστημα προσπάθησε να κατευθύνει την αφήγηση, το σβήσιμο μνήμης και το θάψιμο του βιβλίου.

Ἀπό : winterwatch.net

Ἡ Πελασγική

Ὁ Τράμπ, τό FBI, ὁ ἀντισημιτισμός καί τό τέλος τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου

Ο επικεφαλής της Ομάδας Εργασίας για την Καταπολέμηση του Αντισημιτισμού» , Leo Terrell, έχει παραδεχτεί ανοιχτά ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα «εισέλθει» με «πλήρες οπλοστάσιο» εάν οι τοπικοί δήμαρχοι και οι εισαγγελείς δεν ενεργήσουν σύμφωνα με τις επιταγές του Τελ Αβίβ.

Ο Τραμπ υποσχέθηκε «Πρώτα η Αμερική». Αυτό που βλέπουμε αντ' αυτού είναι «Πρώτα το Ισραήλ» - και τα θύματα είναι η αμερικανική κυριαρχία, η ελευθερία του λόγου και τα συνταγματικά δικαιώματα...

Τοῦ Baxter Dmitry

Ο Πρόεδρος Τραμπ μόλις ανακοίνωσε μια εκτεταμένη πανεθνική καταστολή του αντισημιτισμού, αναπτύσσοντας πράκτορες του FBI και αξιωματούχους του Υπουργείου Δικαιοσύνης σε 15 αμερικανικές πόλεις σε αυτό που η κυβέρνηση αποκαλεί «Ομάδα Εργασίας για την Καταπολέμηση του Αντισημιτισμού».

Αλλά κάτω από τους τίτλους που προκαλούν ευφορία κρύβεται μια ανησυχητική αλήθεια: δεν πρόκειται για την προστασία των Εβραιοαμερικανών. Πρόκειται για την εγκατάλειψη του κίνηματος «Πρώτα η Αμερική», την υπονόμευση των συνταγματικών δικαιωμάτων στην ελευθερία του λόγου και την παράδοση της κυριαρχίας των ΗΠΑ στο Ισραήλ.

Ο επικεφαλής της Ομάδας Εργασίας για την Καταπολέμηση του Αντισημιτισμού», Leo Terrell, έχει παραδεχτεί ανοιχτά ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα «εισέλθει» με «πλήρες οπλοστάσιο» εάν οι τοπικοί δήμαρχοι και οι εισαγγελείς δεν ενεργήσουν σύμφωνα με τις επιταγές του Τελ Αβίβ. Αλλά να υπαγορεύσουν  τι  ακριβώς;

Η κυβέρνηση τοποθετείται πλέον ως ο κριτής του τι συνιστά αποδεκτό λόγο και σκέψη στην Αμερική - και το εφαρμοζόμενο πρότυπο φαίνεται να ευθυγραμμίζεται περισσότερο με τα συμφέροντα ενός ξένου έθνους παρά με τις αμερικανικές συνταγματικές αξίες.

Leo Terrell : Ἔρχομαι μ᾿ἕνα πλῆρες ὀπλοστάσιο ἀνθρώπων ( φωτό) Τό  " Hadar Goldin " στό καπέλο εἶναι τό ὄνομα ἑνός ἑβραίου ὑπολοχαγοῦ τῶν IDF πού σκοτώθηκε ἀπό την Χαμάς τό 2014. Γιά τήν συνέχεια ἐπ᾿αὐτοῦ, ὅσοι ἐνδιαφέονται, ἐδῶ. 

Το FBI: Ένα όπλο κατά της διαφωνίας

Ας μην ξεχνάμε τη μακρά και άθλια ιστορία του FBI στην κατασκοπεία Αμερικανών πολιτών. Από το COINTELPRO μέχρι την παρακολούθηση ηγετών για τα πολιτικά δικαιώματα, το Γραφείο δεν δίστασε ποτέ να στοχοποιήσει πολιτικούς αντιφρονούντες. Τώρα εξαπολύονται σε 15 αμερικανικές πόλεις, εξουσιοδοτημένες να διερευνούν «αποτυχίες» τοπικών εισαγγελέων που αρνούνται να απαγγείλουν κατηγορίες σε συγκεκριμένες υποθέσεις.

Τι συμβαίνει όταν ένας τοπικός εισαγγελέας εκδίδει μια απόφαση με την οποία διαφωνεί η Ουάσινγκτον; Υπό αυτό το νέο καθεστώς, οι ομοσπονδιακοί εισαγγελείς επεμβαίνουν, διεξάγουν τη δική τους έρευνα και απειλούν με αγωγές «με βάση τα πρότυπα και τις πρακτικές» που ουσιαστικά στερούν από τις τοπικές κοινότητες το δικαίωμά τους στην αυτοδιοίκηση.

Η άβολη ερώτηση

Γιατί η κυβέρνηση Τραμπ επιδιώκει τόσο επιθετικά αυτή την καταστολή; Γιατί οι Αμερικανοί φορολογούμενοι χρηματοδοτούν ομοσπονδιακούς πράκτορες για να αστυνομεύουν τον λόγο και τη σκέψη για λογαριασμό των συμφερόντων ενός ξένου έθνους;

Τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι η κυβέρνηση καθοδηγείται από δυνάμεις που βρίσκονται πολύ μακριά από τον αμερικανικό λαό. Όταν το FBI χρησιμοποιείται για να επιβάλει έναν στενό, ξένο ορισμό του «μίσους» που ποινικοποιεί την πολιτική διαφωνία, έχουμε εγκαταλείψει τις ίδιες τις αρχές στις οποίες ιδρύθηκε αυτό το έθνος.

Μια προδοσία της κυριαρχίας

καί βεβαίως τό "κλασσικό προσκύνημα" μέ τό κιπά στήν κεφάλα, στό τεῖχος τῶν δακρύων, ἀπό τόν Leo Terrell, τόν ἐπικεφαλής πού ἔβαλε ὁ Τράμπ γιά νά κυνηγᾶ τούς ...ἀντισημίτες...

Η κυβέρνηση έχει υπαινιχθεί ότι θα στοχεύσει τη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες, το Σιάτλ, την Τακόμα και το Σεντ Λούις — πόλεις με ποικίλους πληθυσμούς και ένθερμους επικριτές της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Το μήνυμα είναι σαφές: αν αμφισβητήσετε τις ενέργειες της ισραηλινής κυβέρνησης, των υπηρεσιών πληροφοριών ή του στρατού, κινδυνεύετε να χαρακτηριστείτε εγκληματίας και να στοχοποιηθείτε από τις ομοσπονδιακές αρχές επιβολής του νόμου.

Αυτή είναι η προδοσία του κινήματος «Πρώτα η Αμερική». Αντί να επικεντρώνεται στις αμερικανικές κοινότητες που χρειάζονται βοήθεια —βετεράνοι που αγωνίζονται, υποβαθμισμένες υποδομές, κρίση οπιοειδών, βίαιο έγκλημα— η κυβέρνηση εκτρέπει πολύτιμους πόρους στην αστυνόμευση της ιδεολογίας για λογαριασμό ενός ξένου έθνους.

Το τέλος της ελευθερίας του λόγου;

Όταν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει την εξουσία να καθορίζει ποια έκφραση προστατεύεται και ποια είναι εγκληματική, η Πρώτη Τροπολογία χάνει το νόημά της. Και όταν αυτή η εξουσία ασκείται για να φιμώσει τη διαφωνία κατά της εξωτερικής πολιτικής, έχουμε πάψει να είμαστε ένα ελεύθερο έθνος.

Ξύπνα, Αμερική

Δεν πρόκειται για αντισημιτισμό. Πρόκειται για έλεγχο. Πρόκειται για τη χρήση του μηχανισμού της ομοσπονδιακής κυβέρνησης για την επιβολή μιας ξένης ατζέντας και τη συντριβή οποιουδήποτε Αμερικανού τολμά να την αμφισβητήσει.

Ο Τραμπ υποσχέθηκε «Πρώτα η Αμερική». Αυτό που βλέπουμε αντ' αυτού είναι «Πρώτα το Ισραήλ» - και τα θύματα είναι η αμερικανική κυριαρχία, η ελευθερία του λόγου και τα συνταγματικά δικαιώματα.

Η «Αστυνομία Μίσους» έρχεται σε μια πόλη κοντά σου. Και δεν έρχεται για να σε προστατεύσει. Έρχεται για να σε φιμώσει.

Ἀπό : thepeoplesvoice.tv

Ἡ Πελασγική

Ὁ Tucker Carlson γιά πρόεδρος τῶν ΗΠΑ ;

Ἐπιτέλους, ξυπνοῦν στίς ΗΠΑ καί βλέπουν πιό ξεκάθαρα ἀπό ποτέ, ὄχι μόνον ποιά εἶναι ἡ ῥίζα τοῦ κακοῦ, ἀλλά καί ὅτι εἶναι ἀποφασισμένοι νά τήν ξεριζώσουν διά παντός ! Τώρα τό πιό σημαντικό εἶναι ὁ Carlson νά πάρῃ ὅλα ἐκεῖνα τά μέτρα ὥστε νά προστατευθῇ ἀπό τούς σατανάδες...

Οι αντάρτες του MAGA κηρύσσουν ανεξαρτησία από το Ισραήλ.

Ένα διευρυνόμενο σχίσμα στην αμερικανική δεξιά μετατρέπει την παλιά βάση του Τραμπ σε ανοιχτή αντιπολίτευση, με το Ισραήλ στο επίκεντρο της ρήξης.

Τοῦ Tarik Cyril Amar

Σχεδόν από τότε που ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε τη δεύτερη και τελευταία θητεία του, το κίνημα που τον έφερε στην εξουσία δύο φορές έχει υποστεί διχασμό. Τώρα υπάρχει μια πλήρης ρήξη μεταξύ των υποστηρικτών του κινήματος Make America Great Again (MAGA).

Η ουσία του είναι απλή: Υπάρχουν εκείνοι που συνεχίζουν να ταυτίζουν το MAGA με τον Τραμπ, και από την άλλη πλευρά ενός διευρυνόμενου χάσματος, εκείνοι που παραμένουν πιστοί στο MAGA αλλά πιστεύουν ότι ο Τραμπ δεν το έχει κάνει. Οι αντάρτες λένε ότι ο Τραμπ έχει προδώσει τον σκοπό και θέλουν να σώσουν το MAGA - και επομένως και τις ΗΠΑ - από τον Τραμπ.

Δεν υπάρχουν ακόμη επίσημες δομές για αυτό που οι αντιφρονούντες της MAGA αποκαλούν κίνημά τους, αλλά έχει έναν de facto ηγέτη - τον δημοφιλή δημοσιογράφο και παρουσιαστή podcast Tucker Carlson. Ήταν στο αμερικανικό σπίτι του Tucker στο Maine που επισημοποιήθηκε το σχίσμα της MAGA . Εκεί, αρκετές βασικές προσωπικότητες της εξελισσόμενης ομάδας MAGA εναντίον του Τραμπ συναντήθηκαν και στην πραγματικότητα έθεσαν το πρότυπο της εξέγερσης. 

Τι περιέχει το μανιφέστο του Tucker Carlson:  «Σώστε την Αμερική» 

Όχι κυριολεκτικά, αλλά με τη μορφή μιας ανάρτησης στο Χ από την πρώην βουλευτή των ΗΠΑ Marjorie Taylor Greene (με 5,4 εκατομμύρια ακόλουθους). Περιείχε μια προσεκτικά συνταγμένη εικόνα μιας χαρούμενης ομάδας ανταρτών, στην οποία συμμετείχαν, εκτός από την ίδια, ο Joe Kent, πρώην τσάρος της αντιτρομοκρατίας υπό τον Trump, ο βουλευτής Thomas Massie, μακροχρόνιος συντηρητικός αντίπαλος του Trump, και ο Carlson, που καθόταν στην κεφαλή του τραπεζιού.

Μέσα σε λίγες μέρες από την ανάρτηση, ο Carlson δημοσίευσε ένα βίντεο-μανιφέστο με τίτλο «Ήρθε η ώρα να σώσουμε την Αμερική» στο δικό του κανάλι κοινωνικής δικτύωσης Tucker Carlson Network (με 5,2 εκατομμύρια συνδρομητές στο YouTube). Μέσα σε μία ημέρα, είχε πάνω από ένα εκατομμύριο προβολές μόνο στο YouTube.

Σε ένα ρητορικό master class για την εποχή των podcast, ο Carlson σκιαγράφησε το αμερικανικό παρόν ως ένα αδιέξοδο εξαιρετικής παρακμής και υποβάθμισης, απώλειας πραγματικότητας εντός του κατεστημένου και « παράλυσης και λεηλασίας » .

Προέβλεψε επίσης ότι η αλλαγή είναι αναπόφευκτη εάν οι Αμερικανοί θέλουν να αποφύγουν το « τέλος των πάντων », είτε μέσω πυρηνικού πολέμου είτε μέσω ανεξέλεγκτης τεχνητής νοημοσύνης. Προειδοποίησε ότι ακόμη και η αποτροπή αυτής της αποκάλυψης με έγκαιρη πολιτική δράση θα μπορούσε να προκαλέσει μεγάλη βία, δηλαδή μια επανάσταση. Και τέλος, παρουσίασε την εναλλακτική του λύση τόσο στο τέλος του κόσμου όσο και στην άγρια ​​αναταραχή σε δέκα συνοπτικά σημεία.  

Κυμαινόμενα από τη «δικαιοσύνη» έως την «ενότητα»,  τα δέκα σημεία του ήταν περισσότερο μια σαφείς έκκληση για εθνική ανανέωση παρά ένα συγκεκριμένο πολιτικό περίγραμμα, με στόχους αρκετά γενικούς ώστε να διαμορφώσουν μια ευρεία συναίνεση, όπως αναγνώρισε.

Πολλά από τα δέκα σημεία του έμοιαζαν με MAGA 2.0, δηλαδή χωρίς τον Τραμπ, όπως σημείωσαν οι παρατηρητές. Σε θέματα όπως η σωματική και ψυχική υγεία, η ανάγκη η οικονομία να παράγει πραγματικά χρήσιμα πράγματα αντί για απλώς τεχνολογία επιτήρησης, όπλα πολέμου και οικονομικά τεχνάσματα, η ομορφιά του αμερικανικού τοπίου και η αρχιτεκτονική που χρειάζεται αποκατάσταση, οι ένθερμες εκκλήσεις του Carlson απηχούσαν τον συντηρητισμό που αποτελεί μια από τις ρίζες του φαινομένου MAGA.

Τελικά, αυτό που θα είναι πιο σημαντικό είναι πού διαφέρουν τα πράγματα: Ένα από τα σημεία του Carlson αφορούσε την κυριαρχία, ή όπως την όρισε, το να είναι κανείς « απαλλαγμένος από εξωτερικές επιρροές » . Αυτό το σημείο παρέχει το κλειδί για όλα τα άλλα. Τα δέκα σημεία είναι, στην ουσία, μια διακήρυξη ανεξαρτησίας, όχι μόνο από οποιαδήποτε εξωτερική επιρροή, αλλά και από το Ισραήλ και το ισχυρό αμερικανικό λόμπι του. Ο Carlson τα ονόμασε ευθέως ως ένα από τα χειρότερα προβλήματα της Αμερικής.

Καταρχάς, δεν επιτέθηκε απλώς σε μια εγωιστική ανώτερη τάξη της οποίας τα μέλη συμπεριφέρονται σαν να ήταν βασιλιάδες, πάνω από τους κανόνες του νόμου και της ηθικής. Την ονόμασε « τάξη Epstein », αναφερόμενος στον εκλιπόντα καταδικασμένο παιδεραστή, φερόμενο θύμα αυτοκτονίας, αυτοανακηρυγμένο εκπρόσωπο των Rothschild και στενό συνεργάτη φερόμενων Ισραηλινών βιαστών και των μυστικών υπηρεσιών .

Ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Ehud Barak θεωρείται ύποπτος ως ο πρωθυπουργός που βίασε βίαια και στραγγάλισε την Virginia Giuffre

Ο Carlson συνέδεσε επίσης σωστά τον πόλεμο του Ιράν  - μια «στρατηγική καταστροφή» χειρότερη από το Βιετνάμ , όπως δήλωσε πρόσφατα ένας άλλος ρεαλιστής Αμερικανός - με «δωροδοκία ή απειλή ή και τα δύο από το Ισραήλ». Εξίσου εύλογα, κατηγόρησε το Ισραήλ ότι διέπραξε γενοκτονία και διαμαρτυρήθηκε για τη συνεχιζόμενη υποστήριξη των ΗΠΑ. Τέλος, οι δραστηριότητες των λόμπι, με αυτή του Ισραήλ όχι μόνο, αλλά και στην κορυφή, «διαψεύδουν την ιδέα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας», σύμφωνα με τον Carlson, επειδή όπου οι λομπίστες λαμβάνουν τις αποφάσεις, οι ψηφοφόροι δεν το κάνουν.   

Εν ολίγοις, ο Carlson τόνισε ότι η χειρότερη στρατιωτική ήττα της Αμερικής στη ζωντανή μνήμη, η υποστήριξή της - και στην πραγματικότητα, η συμμετοχή της - σε μια συνεχιζόμενη γενοκτονία, και η απώλεια της κυριαρχίας και της δημοκρατίας οφείλονται, είτε εξ ολοκλήρου είτε σε μεγάλο βαθμό, στη διεστραμμένη και βαθιά αντιπατριωτική σχέση του αμερικανικού κατεστημένου με το Ισραήλ. Πολιτικά, αυτό ισοδυναμεί με μια αναμφισβήτητα καθυστερημένη κήρυξη πολέμου κατά των επιθετικών επιχειρήσεων επιρροής του σιωνιστικού κράτους.

Και το μήνυμα έχει περάσει. Η Haaretz, η «φιλελεύθερη» εφημερίδα του Ισραήλ, αφιέρωσε γρήγορα ένα μακροσκελές άρθρο γνώμης στον Carlson , κατηγορώντας τον - έκπληξη, έκπληξη - για «αντισημιτισμό».( Πρώτα η Αμερική, δεύτερον ο αντισημιτισμός: Οι κίνδυνοι του Tucker Carlson που σκέφτεται την εκλογική πολιτική) .  Αυτή είναι μια παράλογη δυσφήμιση, αλλά αναμενόμενη. 

Η συστηματική διαστρέβλωση της κριτικής για το Ισραήλ, ένα κράτος γενοκτονίας απαρτχάιντ, ως μίσος προς τους Εβραίους είναι μια παλιά, μπαγιάτικη σιωνιστική τακτική. Ο Carlson σίγουρα δεν είναι αφελής. Ακόμα και στα δέκα σημεία του, περίμενε ότι θα τον αποκαλούσαν «Ναζί» και το αγνόησε.

Αλλά η Haaretz όντως καταλαβαίνει ένα πράγμα σωστά. Για τον Carlson και το αναπτυσσόμενο κίνημά του, «το Ισραήλ και οι Αμερικανοί υποστηρικτές του αποτελούν επίσης μια κεντρική πηγή της προδοσίας του κινήματος [MAGA] [από τον Trump]». Ή, με άλλα λόγια, ο Carlson αντιπροσωπεύει έναν αμερικανικό συντηρητισμό που έχει το θάρρος να εντοπίσει, να ονομάσει και να επιτεθεί στην παράλογη εξάρτηση της Αμερικής από ένα μικροσκοπικό αλλά εξαιρετικά ανατρεπτικό και αδίστακτο κράτος-τρομοκράτη.

φωτό

Υπάρχει, αναμφίβολα, πολλή εξιδανίκευση, ακόμη και νοσταλγία, στην εικόνα του Carlson για την αμερικανική ιστορία και τη Δύση. Και όσοι επιθυμούν να αφυπνιστούν για έναν αρχισυντηρητικό θα βρουν πλούσιες επιλογές. Αλλά αυτό είναι μάταιο και βαρετό, επειδή δεν είναι το θέμα που έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι δημοσκοπήσεις στις ΗΠΑ δείχνουν σταθερά μια μεγάλη, άνευ προηγουμένου έξαρση εναντίον του Ισραήλ. Ένα νέο βιβλίο για το αμερικανικό λόμπι του Ισραήλ πρόκειται να κυκλοφορήσει και να κάνει τεράστια εντύπωση. Η παλίρροια αλλάζει.

Ο συνάδελφος αντάρτης του MAGA, Joe Kent, άφησε να ξεφύγει ότι η υποψηφιότητα του Tucker για πρόεδρος είναι μια επιλογή. Τα τρίτα μέρη είναι μια δύσκολη πρόταση. Ωστόσο, η Haaretz ανησυχεί, και από σιωνιστικής άποψης, θα έπρεπε να ανησυχεί. Και αυτά είναι πολύ καλά νέα.

Ἀπό : swentr.site

Ἐπιτέλους, ξυπνοῦν στίς ΗΠΑ καί βλέπουν πιό ξεκάθαρα ἀπό ποτέ, ὄχι μόνον ποιά εἶναι ἡ ῥίζα τοῦ κακοῦ, ἀλλά καί ὅτι εἶναι ἀποφασισμένοι νά τήν ξεριζώσουν διά παντός ! Τώρα τό πιό σημαντικό εἶναι ὁ Carlson νά πάρῃ ὅλα ἐκεῖνα τά μέτρα ὥστε νά προστατευθῇ ἀπό τούς σατανάδες...

Ἡ Πελασγική

Ἡ Ἰλιάδα καί ἡ μοῖρα τῆς Εὐρώπης

 Το μάθημα της Τροίας δεν είναι ότι η ήττα είναι αναπόφευκτη, ούτε ότι η καταστροφή πρέπει να είναι επιθυμητή. Είναι ότι ο πλούτος, η φήμη, τα παλιά τείχη και οι αναμνήσεις του περασμένου μεγαλείου δεν εγγυώνται την επιβίωση. Η συνέχεια ανήκει σε όσους είναι ικανοί να μετατρέψουν την κληρονομιά τους σε ανθεκτική συμπεριφορά. Ένας πολιτισμός παραμένει ζωντανός όταν οι ιστορίες του εξακολουθούν να διδάσκουν στους ανθρώπους του πώς να κρίνουν, όταν οι θεσμοί του εξακολουθούν να εκφράζουν αναγνωρίσιμες αφοσιώσεις και όταν τα μέλη του πιστεύουν ότι κάτι που λαμβάνεται από τους νεκρούς αξίζει να δοθεί στους αγέννητους. Μόλις εξαφανιστεί αυτή η πεποίθηση, τα ερείπια μπορεί να παραμείνουν μεγαλοπρεπή. Αλλά τα ερείπια δεν είναι πολιτισμός.

Τοῦ Constantin von Hoffmeister

Τα πλοία έχουν ήδη συρθεί πέρα ​​από τα τείχη, κι όμως οι ηγεμόνες της Ευρώπης μιλούν σαν η ιστορία να έχει καταργηθεί με συνθήκη. Αποδυναμώνουν τα σύνορα, διαλύουν τις κληρονομημένες αφοσιώσεις, παραδίδουν την εξουσία σε μακρινούς θεσμούς και διδάσκουν τους δικούς τους λαούς να βλέπουν την καταγωγή, το έθνος και την ιστορία τους με καχυποψία. Εν τω μεταξύ, η γλώσσα της διοίκησης αντικαθιστά τη γλώσσα του καθήκοντος και η πολιτική ζωή γίνεται ένας διαγωνισμός για τη διαδικασία, ενώ τα θεμέλια του ίδιου του πολιτισμού μένουν ανυπεράσπιστα. 

Ο Όμηρος γνώριζε τέτοιου είδους τύφλωση: βασιλιάδες που καταναλώνονται από τη ματαιοδοξία, συμβούλια κωφά στις προειδοποιήσεις, πολεμιστές που στέλνονται για να πληρώσουν για τα λάθη των ανθρώπων που βρίσκονται υπεράνω αυτών και περήφανες πόλεις που ανακαλύπτουν ότι τα τείχη δεν μπορούν να σώσουν έναν λαό του οποίου η κρίση έχει αποτύχει. Οι Γάλλοι φωτιστές της Νέας Δεξιάς, Dominique Venner και Guillaume Faye, είδαν στη σύγχρονη Ευρώπη την επιστροφή αυτού του αρχαίου κινδύνου. Η προειδοποίησή τους ήταν πολιτική όσο και πολιτιστική: κανένας πολιτισμός δεν επιβιώνει επ' αόριστον όταν οι ελίτ του παύουν να πιστεύουν στη συνέχειά του, όταν ο λαός του διδάσκεται να μην εμπιστεύεται την κληρονομιά του και όταν όσοι είναι επιφορτισμένοι με τη φύλαξη των πυλών επιμένουν ότι οι πύλες δεν έχουν πλέον σημασία.

Τι διαχωρίζει έναν ζωντανό πολιτισμό από έναν που απλώς κατοικεί στα ερείπια του παρελθόντος του;

Ο Dominique Venner ανήκε σε έναν τύπο που η σύγχρονη Ευρώπη παράγει σπάνια: τον άνθρωπο που περνάει από τη δράση στη σκέψη χωρίς να αντιμετωπίζει τις δύο ως ξεχωριστές ζωές. Ως νεαρός στρατιώτης υπηρέτησε στην Αλγερία, όπου η πολιτική έπαψε να είναι μια διαμάχη που διεξάγεται στις εφημερίδες και έγινε ζήτημα πίστης, φόβου, αντοχής, διοίκησης και θανάτου. Η εμπειρία τον σημάδεψε για πάντα. Όταν αργότερα στράφηκε από τον πολιτικό ακτιβισμό στην ιστορία, δεν έγινε ακαδημαϊκός με τη συνηθισμένη έννοια. Προσέγγισε το παρελθόν ως άνθρωπος που αναζητούσε διδασκαλία. Μάχες, δυναστείες, κυνηγετικές παραδόσεις, επαναστάσεις, εμφύλιοι πόλεμοι και επική ποίηση τον ενδιέφεραν επειδή αποκάλυπταν τι γίνονταν οι άνθρωποι όταν η άνεση εξαφανιζόταν και οι συνέπειες δεν μπορούσαν πλέον να αναβληθούν. Πίστευε ότι η Ευρώπη είχε ξεχάσει αυτή την αυστηρή εκπαίδευση. Οι άρχουσες τάξεις της μιλούσαν τη γλώσσα της διαχείρισης, της κατανάλωσης και των καθολικών δικαιωμάτων, ενώ οι ιστορικοί λαοί κάτω από αυτές τις αφαιρέσεις αναμενόταν να παραδώσουν κληρονομημένες μορφές ζωής χωρίς αντίσταση. Ο Venner, επομένως, έγραψε την ιστορία ως κλάδο της μνήμης. Ήθελε οι Ευρωπαίοι να ανακτήσουν τη γνώση ότι είχαν άλλα πρότυπα πριν από τα σημερινά: πίστη πριν από την ευκολία, θάρρος πριν από την ασφάλεια, μορφή πριν από την όρεξη, συνέχεια πριν από την καινοτομία. Αυτός ήταν ο κεντρικός σκοπός του ώριμου έργου του. Πίστευε ότι η Ευρώπη δεν θα μπορούσε να κατανοήσει την τωρινή της αδυναμία μέχρι να θυμηθεί τον παλαιότερο ηθικό κόσμο από τον οποίο είχε αναδυθεί.

Η Ιλιάδα βρίσκεται εδώ και καιρό κοντά στο κέντρο αυτού του κόσμου. Ο Venner δεν διάβασε τον Όμηρο απλώς και μόνο επειδή το ποίημα ήταν αρχαίο ή επειδή η κλασική λογοτεχνία είχε πολιτιστικό κύρος. Το διάβασε επειδή σχεδόν όλα όσα προσπαθεί να κρύψει η πολιτική γλώσσα εμφανίζονται εκεί χωρίς μεταμφίεση. Οι άνθρωποι θέλουν δόξα. Οι βασιλιάδες μαλώνουν για την τιμή. Οι φίλοι πεθαίνουν. Οι πατέρες θάβουν γιους. Οι πόλεις χάνονται επειδή οι ηγεμόνες λαμβάνουν αποφάσεις των οποίων το κόστος πληρώνεται από χιλιάδες ανθρώπους που δεν τις έλαβαν ποτέ. Ο Αχιλλέας είναι μεγαλοπρεπής και τρομερός επειδή η ίδια δύναμη παράγει τόσο το μεγαλείο όσο και την καταστροφή του. Ο Έκτορας είναι αξιοθαύμαστος όχι επειδή περιμένει να κερδίσει, αλλά επειδή ξέρει τι μπορεί να φέρει η ήττα και παρ' όλα αυτά βγαίνει να πολεμήσει. Η θλίψη του Πριάμου δεν απαλύνεται από μια θεωρία προόδου. Η Ανδρομάχη δεν μπορεί να ξεφύγει από την ιστορία δηλώνοντας αθώα από αυτήν. Ο Όμηρος παρουσιάζει τον πόλεμο χωρίς να προσποιείται ότι ο πόλεμος είναι καθαρός, ωστόσο δεν υποβιβάζει το θάρρος σε βλακεία ή τη θυσία σε παθολογία. Αυτή η άρνηση της εύκολης παρηγοριάς γοήτευσε τον Venner. Βρήκε στον Όμηρο μια παλαιότερη αντίληψη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας: ένας άνθρωπος δεν ελέγχει τη μοίρα, αλλά παραμένει υπεύθυνος για τον τρόπο με τον οποίο την αντιμετωπίζει. Η Ευρώπη, κατά την άποψη του Venner, το είχε κάποτε καταλάβει αυτό ενστικτωδώς. Είχε κληρονομήσει από την Ελλάδα όχι μόνο τη φιλοσοφία και την τέχνη, αλλά και μια συγκεκριμένη στάση απέναντι στην αναγκαιότητα, την τραγωδία, τη μνήμη και τον θάνατο. Το ερώτημα ήταν αν μια τέτοια στάση θα μπορούσε να επιβιώσει σε έναν πολιτισμό που οργανωνόταν ολοένα και περισσότερο γύρω από την άνεση και την αποφυγή του κινδύνου.

Η Ιλιάδα δεν είναι απλώς ένα ποίημα για τον Τρωικό Πόλεμο, αφορά τη μοίρα όπως την κατανοούσαν οι Βορειοανοί πρόγονοί μας, είτε ήταν Έλληνες, Κέλτες, Γερμανοί, Σλάβοι ή Λατίνοι. Ο ποιητής τραγουδά για την αριστοκρατία απέναντι στον πόλεμο, τους γενναίους ήρωες που σκοτώνουν και πεθαίνουν, τη θυσία όσων υπερασπίζονται την πατρίδα τους, τις λύπες των γυναικών, τον αποχαιρετισμό του πατέρα στον γιο του που συνεχίζει να ζει, την ένταση των γηρατειών. Τραγουδά για πολλά άλλα πράγματα: τις φιλοδοξίες των βασιλιάδων, τη ματαιοδοξία τους, τις διαμάχες τους. Τραγουδά για την ανδρεία και τη δειλία, τη φιλία, την αγάπη και την τρυφερότητα. Για την ανάγκη για δόξα που τραβάει τους ανθρώπους στο ύψος των θεών.

— Dominique Venner, Το Σοκ της Ιστορίας

Υπάρχει μια σημαντική αυστηρότητα σε αυτή την ανάγνωση του Ομήρου. Το ποίημα δεν διαιρεί την ανθρωπότητα σε αθώα θύματα και ένοχους επιτιθέμενους σύμφωνα με το ηθικό λεξιλόγιο του παρόντος. Οι Αχαιοί είναι ικανοί για ματαιοδοξία, σκληρότητα, απάτη, θάρρος, πίστη και τρυφερότητα. Το ίδιο και οι Τρώες. Ο Αγαμέμνων είναι βασιλιάς, αλλά μπορεί να συμπεριφέρεται περιφρονητικά. Ο Αχιλλέας είναι ο μεγαλύτερος πολεμιστής, αλλά η οργή του θέτει σε κίνδυνο τον ίδιο του τον λαό. Ο Έκτορας διαθέτει αρετές που λείπουν από πολλούς από τους άνδρες που τελικά θα καταστρέψουν την πόλη του. Οι ίδιοι οι θεοί είναι κομματικοί, ζηλιάρηδες, εκδικητικοί, στοργικοί και απρόβλεπτοι. Τίποτα δεν μοιάζει με το ομαλό ηθικό σύμπαν στο οποίο η ιστορία κινείται αναπόφευκτα προς τη φώτιση. Αντίθετα, υπάρχει σύγκρουση μεταξύ αγαθών, σύγκρουση μεταξύ καθηκόντων, σύγκρουση μεταξύ ανδρών που ο καθένας μπορεί να έχει μια νόμιμη αξίωση. Αυτή η τραγική δομή είχε σημασία για τον Venner επειδή πίστευε ότι οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι είχαν εκπαιδευτεί να σκέφτονται πολιτικά με ακριβώς τον αντίθετο τρόπο: να καταργήσουν τους λάθος θεσμούς, να διορθώσουν τις λάθος απόψεις, να εκπαιδεύσουν σωστά τον πληθυσμό και οι αντιφάσεις θα εξαφανιστούν. Ο Όμηρος δεν προσφέρει τέτοια υπόσχεση. Η Τροία εξακολουθεί να καίγεται. Ο Πάτροκλος παραμένει νεκρός. Ο Πρίαμος παραλαμβάνει το σώμα του Έκτορα, αλλά όχι ο γιος του. Το ανθρώπινο μεγαλείο συνίσταται εν μέρει στο να ενεργεί υπό συνθήκες που δεν μπορούν να διορθωθούν. Ο θάνατος του Venner στη Notre-Dame το 2013 πρέπει να αντιμετωπιστεί με νηφαλιότητα και όχι να μετατραπεί σε μια ακόμη ομηρική σκηνή. Η αυτοκτονία δεν ευγενοποιείται από τον συμβολισμό. Ωστόσο, η τοποθεσία και η πολιτική δήλωση που άφησε πίσω του έδειξαν ξεκάθαρα ότι σκόπευε την πράξη ως μια τελική παρέμβαση στο επιχείρημα που ακολουθούσε επί δεκαετίες σχετικά με την ευρωπαϊκή συνέχεια, την ταυτότητα και την ιστορική μνήμη.

Η ελληνική διάκριση μεταξύ πολιτισμού και βαρβαρότητας καθιστά αυτό το επιχείρημα πιο περίπλοκο από την απλή αντίθεση μεταξύ Ευρώπης και ενός εξωτερικού κόσμου. Τα σύνορα αρχικά διέσχιζαν τον ίδιο τον ελληνικό κόσμο. Οι Έλληνες συγγραφείς μπορούσαν να περιγράψουν λαούς συγγενικής καταγωγής ως βάρβαρους όταν τα έθιμά τους φαίνονταν τραχιά, πολιτικά υπανάπτυκτα ή απομακρυσμένα από την αστική τάξη που σχετιζόταν με την πόλη. Η αντίθεση, επομένως, αφορούσε έναν τρόπο ζωής όσο και την καταγωγή. Η πόλη είχε σημασία επειδή δημιουργούσε δημόσιο χώρο, νόμο, ανταγωνισμό, διαβούλευση, αθλητισμό, θέατρο, στρατιωτική υποχρέωση και ένα ορατό πρότυπο με το οποίο οι πολίτες έκριναν ο ένας τον άλλον. Ένας πληθυσμός που παρέμενε διασκορπισμένος, φυλετικός, φτωχός, εθισμένος στις επιδρομές ή ανέγγιχτος από τις συνήθειες της αστικής ζωής μπορούσε να φαίνεται στους πιο εγκατεστημένους Έλληνες ως ένα κατάλοιπο από μια παλαιότερη εποχή. Ο Θουκυδίδης περιέγραψε την ίδια την αρχαία Ελλάδα ως μια χώρα που κάποτε ζούσε με τρόπους που έμοιαζαν με αυτούς που αργότερα συνδέονταν με τους βαρβάρους: η ανασφάλεια ήταν φυσιολογική, τα όπλα ήταν συνηθισμένα, οι οικισμοί ήταν αδύναμοι και η πειρατεία μπορούσε ακόμα να αντιμετωπίζεται ως ένα έντιμο επάγγελμα. Η διάκριση μεταξύ Έλληνα και βαρβάρου δεν δόθηκε επομένως απλώς στην αρχή. Σκληρύνθηκε ιστορικά. Οι Έλληνες δημιούργησαν μια πιο σαφή εικόνα για τον εαυτό τους καθώς οι πολιτικοί τους θεσμοί, οι τέχνες, οι στρατιωτικές πρακτικές, οι γιορτές και η λογοτεχνία τους έγιναν πιο εκλεπτυσμένες. Η ταυτότητα ακολούθησε τη μορφή. Ένας λαός απέκτησε συνείδηση ​​του εαυτού του διακρίνοντας τη ζωή που είχε χτίσει από τη ζωή που πίστευε ότι είχε αφήσει πίσω του.

Γι' αυτό παραδείγματα όπως η Ήπειρος, οι Ευρυτάνες, ακόμη και η Τροία είναι τόσο αποκαλυπτικά. Η Ήπειρος περιείχε τη Δωδώνη, ένα από τα παλαιότερα ιερά κέντρα που συνδέονταν με τον Δία, ωστόσο μέρη της περιοχής μπορούσαν ακόμα να περιγραφούν από τους νότιους Έλληνες ως οπισθοδρομικά ή βάρβαρα. Οι Ευρυτάνες απέκτησαν φήμη για την ακραία τραχύτητά τους. Οι αρχαίες αφηγήσεις τόνιζαν τη δύσκολη ομιλία τους και τα πρωτόγονα έθιμά τους, παρουσιάζοντάς τους σχεδόν ως άνδρες που ζούσαν στα μισά του δρόμου μεταξύ του ελληνικού αστικού κόσμου και κάτι παλαιότερου. Τέτοιες περιπτώσεις δείχνουν ότι η ιερή καταγωγή από μόνη της δεν έλυνε το ζήτημα. Κάποιος μπορούσε να συμμετάσχει σε ένα θρησκευτικό σύμπαν και να κριθεί ανεπαρκής σύμφωνα με τα πολιτικά και πολιτιστικά πρότυπα της πόλης. Η Τροία υπέστη μια εξίσου εντυπωσιακή μεταμόρφωση στην ελληνική φαντασία. Στον Όμηρο, οι Τρώες και οι Αχαιοί κατοικούν σε αξιοσημείωτα παρόμοιους ηθικούς κόσμους. Λατρεύουν συγκρίσιμους θεούς, σέβονται συγκρίσιμους αριστοκρατικούς κώδικες, ανταλλάσσουν πανοπλίες και δώρα, θρηνούν τους νεκρούς τους, εκτιμούν την καταγωγή τους και κατανοούν την ίδια γλώσσα τιμής. Η μεταγενέστερη τέχνη και λογοτεχνία ώθησε όλο και περισσότερο τους Τρώες προς τα ανατολικά, ντύνοντας τους με ασιατικές στολές και αντιμετωπίζοντάς τους ως εκπροσώπους ενός ξένου βασιλείου. Ο εχθρός έγινε πιο ξένος με την πάροδο του χρόνου. Ο Γερμανός ιστορικός Jacob Burckhardt είδε σε αυτού του είδους τις εξελίξεις στοιχεία της αυξανόμενης οξύτητας της ελληνικής αυτοσυνείδησης. Οι Έλληνες δεν ανακάλυψαν μια αιώνια σταθερή ταυτότητα που περίμενε ανέγγιχτη κάτω από την ιστορία. Διαμόρφωσαν μια ταυτότητα μέσω θεσμών, αντιπαλότητας και αντιθέσεων. Τα όρια σκλήρυναν επειδή ο ίδιος ο ελληνικός πολιτισμός απέκτησε ισχυρότερη μορφή.

Αυτή η παλαιότερη ελληνική εμπειρία εγείρει ένα άβολο ερώτημα για τη σύγχρονη Ευρώπη. Ένας πολιτισμός δεν διατηρείται μόνο από την καταγωγή, ούτε από μουσεία, συντάγματα, τουριστικά μνημεία ή την τακτική επανάληψη διάσημων ονομάτων. Επιβιώνει μόνο αν οι συνήθειες που κάποτε του έδιναν τη μορφή του αναπαράγονται μεταξύ των ζωντανών ανθρώπων. Οι Έλληνες θα μπορούσαν να χάσουν την ελληνικότητά τους στα μάτια άλλων Ελλήνων όταν εγκατέλειψαν ή δεν κατάφεραν να αποκτήσουν τις πρακτικές που σχετίζονται με την πολιτισμένη ζωή. Η συνέπεια είναι πιο σκληρή από ό,τι επιτρέπουν οι περισσότερες σύγχρονες θεωρίες ταυτότητας. Μια κοινωνία μπορεί να συνεχίσει να κατοικεί στην ίδια γεωγραφία, ενώ παράλληλα διαφέρει πολιτισμικά από την κοινωνία που την προηγήθηκε. Μπορεί να έχει τον Όμηρο στις βιβλιοθήκες της και να μην καταλαβαίνει πλέον τον Έκτορα. Μπορεί να διατηρεί καθεδρικούς ναούς, ενώ θεωρεί την πίστη που τους έχτισε ως ντροπή. Μπορεί να διδάσκει ρωμαϊκή ιστορία, ενώ βρίσκει τις ρωμαϊκές αρετές ακατανόητες. Μπορεί να επικαλείται τη δημοκρατία, ενώ ο πολίτης αντικαθίσταται σταδιακά από τον καταναλωτή, τον θεατή ή τον διαχειριζόμενο πελάτη των θεσμών. Η εμμονή του Venner με την ιστορία προέκυψε από αυτή την πιθανότητα. Η ιστορική κληρονομιά, κατά την άποψή του, δεν ήταν ποτέ αυτόματη. Απαιτούσε επιλογή, εκπαίδευση, μίμηση και ανανέωση. Ένας πολιτισμός που δεν μπορεί να μεταδώσει τα πρότυπά του θα κατείχε τελικά τα μνημεία του με τον ίδιο τρόπο που ένας ξένος κατέχει ένα σπίτι που αγόρασε από τους απογόνους των κατασκευαστών του: νόμιμα, ίσως άνετα, αλλά χωρίς την απαραίτητη κατανόηση του για ποιο σκοπό κατασκευάστηκαν τα δωμάτια.

Ο Guillaume Faye προσέγγισε την ίδια ευρωπαϊκή κρίση από μια άλλη κατεύθυνση. Ενώ ο Venner κοίταζε προς τα πίσω, προς την επική μνήμη, την ιστορική συνέχεια και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα, ο Faye προσέβλεπε στη σύγκρουση. Η διάσημη ιδέα του για μια «σύγκλιση καταστροφών» βασιζόταν στον ισχυρισμό ότι πολλά συστήματα μπορεί να αποτύχουν ταυτόχρονα και όχι το ένα μετά το άλλο. Η δημογραφική ένταση θα μπορούσε να αλληλεπιδράσει με την οικονομική αστάθεια. Η οικονομική αστάθεια θα μπορούσε να αποδυναμώσει την πολιτική εξουσία. Η τεχνολογική εξάρτηση θα μπορούσε να κάνει τις πολύπλοκες κοινωνίες πιο ευάλωτες σε αναταραχές. Η μαζική μετανάστευση θα μπορούσε να εμβαθύνει τις συγκρούσεις για την ταυτότητα και την αφοσίωση. Οι περιβαλλοντικές ή ενεργειακές πιέσεις θα μπορούσαν να αποκαλύψουν την ευθραυστότητα που κρύβεται κάτω από την φαινομενική αφθονία. Ένα σύστημα ικανό να επιβιώσει από μία κρίση μπορεί να μην επιβιώσει από πέντε που συμβαίνουν ταυτόχρονα. Η σημασία του Faye έγκειται λιγότερο στην πρόβλεψη μιας συγκεκριμένης ημερομηνίας και περισσότερο στην επιβολή της προσοχής στην αλληλεπίδραση. Οι σύγχρονες κυβερνήσεις χωρίζουν τα προβλήματα σε υπουργεία και τμήματα. Η μετανάστευση ανήκει σε ένα γραφείο, η ενέργεια σε ένα άλλο, το χρέος σε ένα άλλο, η ασφάλεια σε ένα άλλο, ο πολιτισμός στα πανεπιστήμια και τα μέσα ενημέρωσης. Η πραγματικότητα δεν σέβεται αυτά τα διοικητικά σύνορα. Ένα οικονομικό σοκ αλλάζει την πολιτική. Η πολιτική παράλυση επηρεάζει τα σύνορα. Τα ζητήματα που αφορούν τα σύνορα αλλοιώνουν τις εκλογές. Η τεχνολογική αλλαγή μετασχηματίζει την απασχόληση, την επιτήρηση, τον πόλεμο και την επικοινωνία ταυτόχρονα. Το επιχείρημα της Faye ήταν ότι η Ευρώπη είχε χτίσει έναν πολιτισμό τεράστιας τεχνικής πολυπλοκότητας, ενώ παράλληλα αποδυνάμωνε την πολιτιστική αυτοπεποίθηση που ήταν απαραίτητη για την υπεράσπιση ή την κατεύθυνση αυτής της πολυπλοκότητας. Ο κίνδυνος δεν ήταν απλώς ότι οι μηχανές θα αποτύγχαναν. Ήταν ότι η κοινωνία που τις έλεγχε μπορεί να πάψει να γνωρίζει τι ήθελε να διατηρήσει.

Εδώ η Ιλιάδα επιστρέφει με μια απροσδόκητη μορφή. Η Τροία δεν καταστρέφεται επειδή οι κάτοικοί της στερούνται πολιτισμού. Είναι πλούσια, οχυρωμένη, αριστοκρατική, θρησκευόμενη και θαρραλέα. Πέφτει επειδή η δύναμη, η απάτη, η εξάντληση, η τύχη και η μοίρα τελικά συνδυάζονται εναντίον της. Τα τείχη της είναι τρομερά, αλλά τα τείχη είναι άχρηστα όταν το αποφασιστικό όπλο περάσει από την πύλη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ιλιάδα παραμένει πολιτικά ανησυχητική. Υπενθυμίζει στις άνετες κοινωνίες ότι η εκλέπτυνση δεν προσφέρει ασυλία από την καταστροφή. Οι θεσμοί μπορούν να αποσυντεθούν ενώ οι τελετές συνεχίζονται. Ένας στρατός μπορεί να κατέχει ακριβό εξοπλισμό, ενώ παράλληλα χάνει την εμπιστοσύνη του στον πολιτισμό που υπηρετεί. Μια άρχουσα τάξη μπορεί να μιλάει συνεχώς για «αξίες», ενώ αρνείται να ορίσει ποιες κληρονομημένες μορφές είναι μη διαπραγματεύσιμες. Ο δημόσιος διάλογος μπορεί να γίνει τόσο κορεσμένος με εγκεκριμένη ηθική γλώσσα που οι προφανείς συγκρούσεις συζητούνται μόνο μέσω ευφημισμών. Ο Faye επιτέθηκε σε αυτό που θεωρούσε αυτή τη συνήθεια της αποφυγής. Πίστευε ότι η ανθρωπιστική ρητορική συχνά χρησιμοποιούνταν όχι για να λύσει δύσκολα προβλήματα, αλλά για να αποτρέψει την ακριβή τους ονομασία. Ένα πολιτικό λεξιλόγιο που απαγορεύει τις σωστές περιγραφές τελικά καθιστά αδύνατες τις έξυπνες ενέργειες. Μια κοινωνία δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτό που αρνείται να δει.

Ο Όμηρος παρουσιάζει ανθρώπους που σχηματίζονται από κληρονομημένα καθήκοντα και κρίνονται από τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνονται στην αναγκαιότητα. Οι κλασικοί Έλληνες αυτοπροσδιορίζονταν πιο έντονα καθώς ανέπτυσσαν πολιτικούς θεσμούς και διαφοροποίησαν τον τρόπο ζωής τους από αυτό που ονόμαζαν βαρβαρότητα. Ο Venner ρωτά αν οι Ευρωπαίοι μπορούν ακόμα να αναγνωρίσουν τον πολιτισμό που τους παρήγαγε. Ο Faye ρωτά τι συμβαίνει όταν μια κοινωνία χάνει αυτή την αναγνώριση ακριβώς τη στιγμή που αρκετές υλικές πιέσεις αρχίζουν να συγκλίνουν. Κανένα από αυτά τα ερωτήματα δεν μπορεί να απαντηθεί προσποιούμενοι ότι η ιστορία έχει τελειώσει. 

Η Ευρώπη έχει γνωρίσει εισβολές, εμφύλιους πολέμους, θρησκευτικούς μετασχηματισμούς, επαναστάσεις, δημογραφικές αναταραχές, τεχνολογικά σοκ, αυτοκρατορική επέκταση, αυτοκρατορική κατάρρευση και πολιτική αναγέννηση. Δεν υπάρχει λόγος να υποθέσουμε ότι η σημερινή γενιά έχει λάβει εξαίρεση από την ιστορία. 

Το μάθημα της Τροίας δεν είναι ότι η ήττα είναι αναπόφευκτη, ούτε ότι η καταστροφή πρέπει να είναι επιθυμητή. Είναι ότι ο πλούτος, η φήμη, τα παλιά τείχη και οι αναμνήσεις του περασμένου μεγαλείου δεν εγγυώνται την επιβίωση. Η συνέχεια ανήκει σε όσους είναι ικανοί να μετατρέψουν την κληρονομιά τους σε ανθεκτική συμπεριφορά. Ένας πολιτισμός παραμένει ζωντανός όταν οι ιστορίες του εξακολουθούν να διδάσκουν στους ανθρώπους του πώς να κρίνουν, όταν οι θεσμοί του εξακολουθούν να εκφράζουν αναγνωρίσιμες αφοσιώσεις και όταν τα μέλη του πιστεύουν ότι κάτι που λαμβάνεται από τους νεκρούς αξίζει να δοθεί στους αγέννητους. Μόλις εξαφανιστεί αυτή η πεποίθηση, τα ερείπια μπορεί να παραμείνουν μεγαλοπρεπή. Αλλά τα ερείπια δεν είναι πολιτισμός.

Ἀπό : eurosiberia.net

Ἡ Πελασγική

Ἡ θάλασσα

Ὁ πατέρας μου -μύρο τὸ κῦμα ποὺ τὸν τύλιξε- δὲν εἶχε σκοπὸ νὰ μὲ κάμει ναυτικό.

- Μακριά, ἔλεγε, μακριά, παιδί μου, ἀπὸ τ᾿ ἄτιμο στοιχειό! Δὲν ἔχει πίστη, δὲν ἔχει ἔλεος. Λάτρεψέ την ὅσο θές, δόξασέ την, ἐκείνη τὸ σκοπό της. Μὴν κοιτᾷς ποὺ χαμογελᾷ, ποὺ σοῦ τάζει θησαυρούς. Ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ σοῦ σκάψῃ τὸ λάκκο ἢ θὰ σὲ ρίξῃ πετσὶ καὶ κόκαλο, ἄχρηστο στὸν κόσμο.

Καὶ τὰ ἔλεγε αὐτὰ ἄνθρωπος, ποὺ ἔφαγε τὴ ζωή του στὸ καράβι, ποὺ ὁ πατέρας, ὁ πάππος, ὁ πρόπαππος, ὅλοι ὡς τὴ ρίζα τῆς γενιᾶς ξεψύχησαν στὸ παλαμάρι. Μὰ δὲν τὰ ἔλεγε μόνο αὐτός, ἀλλὰ κι ἄλλοι γέροντες τοῦ νησιοῦ, οἱ ἀπόμαχοι τῶν ἀρμένων τώρα, καὶ οἱ νεότεροι, ποὺ εἶχαν ἀκόμη τοὺς κάλους στὰ χέρια, ὅταν κάθιζαν στὸν καφενὲ νὰ ρουφήξουν τὸ ναργιλέ, κουνοῦσαν τὸ κεφάλι καὶ στενάζοντας ἔλεγαν:

- Ἡ θάλασσα δὲν ἔχει πιὰ ψωμί. Ἂς εἶχα ἕνα κλῆμα στὴ στεριὰ καὶ μαύρη πέτρα νὰ ρίξω πίσω μου.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς πολλοί τους ὄχι κλῆμα, ἀλλὰ νησὶ ὁλάκερο μποροῦσαν ν᾿ ἀποκτήσουν μὲ τὰ χρήματά τους. Μὰ ὅλα τὰ ἔριχναν στὴ θάλασσα. Παράβγαιναν ποιὸς νὰ χτίσει μεγαλύτερο καράβι, ποιὸς νὰ πρωτογίνῃ καπετάνιος. Κι ἐγώ, ποὺ ἄκουα συχνὰ τὰ λόγια τους καὶ τὰ ἔβλεπα τόσο ἀσύμφωνα μὲ τὰ ἔργα τους, δὲν μποροῦσα νὰ λύσω τὸ μυστήριο. Κάτι, ἔλεγα, θεϊκὸ ἐρχόταν κι ἔσερνε ὅλες ἐκεῖνες τὶς ψυχὲς καὶ τὶς γκρέμιζε ἄβουλες στὰ πέλαγα, ὅπως ὁ τρελοβοριᾶς τὰ στειρολίθαρα.

Ἀλλὰ τὸ ἴδιο κάτι μ᾿ ἔσπρωχνε κι ἐμένα ἐκεῖ. Ἀπὸ μικρὸς τὴν ἀγαποῦσα τὴ θάλασσα. Τὰ πρῶτα βήματά μου, νὰ εἰπεῖς, στὸ νερὸ τὰ ἔκαμα. Τὸ πρῶτο μου παιχνίδι ἦταν ἕνα κουτὶ ἀπὸ λουμίνια μ᾿ ἕνα ξυλάκι ὀρθὸ στὴ μέση γιὰ κατάρτι, μὲ δυὸ κλωστὲς γιὰ παλαμάρια, ἕνα φύλλο χαρτὶ γιὰ πανάκι καὶ μὲ τὴν πύρινη φαντασία μου ποὺ τὸ ἔκανε μπάρκο τρικούβερτο. Πῆγα καὶ τὸ ἔριξα στὴ θάλασσα μὲ καρδιοχτύπι. Ἂν θέλεις, ἤμουν κι ἐγὼ ἐκεῖ μέσα. Μόλις ὅμως τὸ ἀπίθωσα, καὶ βούλιαξε στὸν πάτο. Μὰ δὲν ἄργησα νὰ κάμω ἄλλο μεγαλύτερο ἀπὸ σανίδια. Ὁ ταρσανὰς γιὰ τοῦτο ἦταν στὸ λιμανάκι τοῦ Ἅϊ-Νικόλα. Τὸ ἔριξα στὴ θάλασσα καὶ τ᾿ ἀκολούθησα κολυμπώντας ὡς τὴν ἐμπατὴ τοῦ λιμανιοῦ, ποὺ τὸ πῆρε τὸ ρέμα μακριά. Ἀργότερα ἔγινα πρῶτος στὸ κουπί, στὸ κολύμπι πρῶτος, τὰ λέπια μοῦ ἔλειπαν.

- Μωρὲ γειά σου, κι ἐσὺ θὰ μᾶς ντροπιάσῃς ὅλους! ἔλεγαν οἱ γεροναῦτες, ὅταν μ᾿ ἔβλεπαν νὰ τσαλαβουτῶ σὰν δέλφινας.

Ἐγὼ καμάρωνα καὶ πίστευα νὰ δείξω προφητικὰ τὰ λόγια τους. Τὰ βιβλία -πήγαινα στὸ Σχολαρχεῖο θυμοῦμαι- τὰ ἔκλεισα γιὰ πάντα. Τίποτα δὲν ἔβρισκα μέσα νὰ συμφωνῇ μὲ τὸν πόθο μου. Ἐνῷ ἐκεῖνα ποὺ εἶχα γύρω μου, ψυχωμένα κι ἄψυχα, μοῦ ἔλεγαν μύρια. Οἱ ναῦτες μὲ τὰ ἡλιοκαμένα τους πρόσωπα καὶ τὰ φανταχτερὰ ρούχα, οἱ γέροντες μὲ τὰ διηγήματά τους, τὰ ξύλα μὲ τὴ χτυπητὴ κορμοστασιά, οἱ λυγερές με τὰ τραγούδια τους:

"Ὄμορφος πού ῾ναι ὁ γεμιτζὴς ὅταν βραχεῖ κι ἀλλάξει καὶ βάλει τ᾿ ἄσπρα ροῦχα του καὶ στὸ τιμόνι κάτσει."

Τὸ ἄκουα ἀπὸ τὴν κούνια μου κι ἔλεγα πὼς ἦταν φωνὴ τοῦ νησιοῦ μας, ποὺ παρακινοῦσε τοὺς ἄντρες στὴ θαλασσινὴ ζωή. Ἔλεγα πότε κι ἐγὼ νὰ γίνω γεμιτζὴς καὶ νὰ κάτσω θαλασσοβρεμένος στὸ τιμόνι. Θὰ γινόμουν ὄμορφος τότε, παλίκαρος σωστός· θὰ μὲ καμάρωνε τὸ νησί! Ναί, τὴν ἀγαποῦσα τὴ θάλασσα! Τὴν ἔβλεπα νὰ ἁπλώνεται ἀπὸ τ᾿ ἀκρωτήρι ὡς πέρα, πέρα μακριά, νὰ χάνεται οὐρανοθέμελα σὰν ζαφειρένια πλάκα στρωτή, βουβὴ καὶ πάσχιζα νὰ μάθω τὸ μυστικό της. Τὴν ἔβλεπα, ὀργισμένη ἄλλοτε, νὰ δέρνῃ μὲ ἀφροὺς τ᾿ ἀκρογιάλι, νὰ καβαλικεύῃ τὰ χάλαρα, νὰ σκαλώνῃ στὶς σπηλιές, νὰ βροντᾷ καὶ νὰ ἠχάει, λὲς καὶ ζητοῦσε νὰ φθάσῃ στὴν καρδιὰ τῆς γῆς, γιὰ νὰ σβήσῃ τὶς φωτιές της. Κι ἔτρεχα μεθυσμένος νὰ παίξω μαζί της, νὰ τὴ θυμώσω, νὰ τὴν ἀναγκάσω νὰ μὲ κυνηγήσει, νὰ νιώσω τὸν ἀφρό της ἐπάνω μου, ὅπως πειράζομε ἁλυσοδεμένα τ᾿ ἀγρίμια. Κι ὅταν ἔβλεπα καράβι νὰ σηκώνῃ τὴν ἄγκυρα, νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὸ λιμάνι καὶ ν᾿ ἀρμενίζῃ στ᾿ ἀνοιχτά, ὅταν ἄκουα τὶς φωνὲς τῶν ναυτῶν ποὺ γύριζαν τὸν ἀργάτη, καὶ τὰ κατευοδώματα τῶν γυναικῶν, ἡ ψυχή μου πετοῦσε θλιβερὸ πουλάκι ἐπάνω του. Τὰ σταχόμαυρα πανιά, τὰ ὁλοφούσκωτα, τὰ σκοινιὰ τὰ κοντυλογραμμένα, τὰ πόμολα ποὺ ἄφηναν φωτεινὴ γραμμὴ ψηλά, μ᾿ ἔκραζαν νὰ πάω μαζί τους, μοῦ ἔταζαν ἄλλους τόπους, ἀνθρώπους ἄλλους, πλούτη, χαρές. Καὶ νυχτοήμερα ἡ ψυχή μου κατάντησε ἄλλον πόθο νὰ μὴν ἔχῃ παρὰ τὸ ταξίδι. Ἀκόμη καὶ τὴν ὥρα ποὺ ἐρχόταν πικρὸ χαμπέρι στὸ νησὶ καὶ ὁ πνιγμὸς πλάκωνε τὶς ψυχὲς ὅλων καὶ χυνόταν βουβὴ ἡ θλίψη ἀπὸ τὰ ζαρωμένα μέτωπα ὡς τ᾿ ἄψυχα λιθάρια τῆς ἀκρογιαλιᾶς, ὅταν ἔβλεπα τὰ ὀρφανοπαίδια στοὺς δρόμους καὶ τὶς γυναῖκες μαυροφόρες, ὅταν ἄκουα νὰ διηγοῦνται ναυαγοὶ τὸ μαρτύριό τους, πεῖσμα μ᾿ ἔπαινε ποὺ δὲν ἤμουν κι ἐγὼ μέσα, πεῖσμα καὶ σύγκρυο μαζί.

Δὲν κρατήθηκα περισσότερο. Ἔλειπε ὁ πατέρας μὲ τὴ σκούνα στὸ ταξίδι. Μίσευε κι ὁ καπετὰν Καλιγέρης ὁ θεῖος μου γιὰ τὴ Μαύρη θάλασσα. Τοῦ ἔπεσα στὸ λαιμό, τὸν παρακάλεσε κι ἡ μάνα μου ἀπὸ φόβο μὴν ἀρρωστήσω, μὲ πῆρε μαζί του.

- Θὰ σὲ πάρω, μοῦ λέει, μὰ θὰ δουλέψεις, τὸ καράβι θέλει δουλειά. Δὲν εἶναι ψαρότρατα νά ῾χεις φαῒ καὶ ὕπνο.

Τὸν φοβόμουνα πάντα τὸ θεῖο μου. Ἦταν ἄγριος καὶ κακὸς σ᾿ ἐμένα, ὅπως καὶ στοὺς ναῦτες του. Κάλλιο σκλάβος στ᾿ Ἀλιτζέρι - παρὲ μὲ τὸν Καλιγέρη, ἔλεγαν, γιὰ νὰ δείξουν τὴν ἀπονιά του. Κι ὁ λόγος του πάντα προσταγή. Μόνον ἀπελπισμένοι πήγαιναν στὴ δούλεψή του. Μὰ ὁ μαγνήτης ποὺ ἔσερνε τὴν ψυχή μου, ἔκαμε νὰ τὰ λησμονήσω ὅλα. Νὰ πατήσω μία στὴν κουβέρτα, ἔλεγα, καὶ δουλειὰ ὅση θές.

Ἀληθινὰ ρίχτηκα στὴ δουλειὰ μὲ τὰ μοῦτρα. Ἔκαμα παιχνίδι τὶς ἀνεμόσκαλες. Ὅσο ψηλότερα ἡ δουλειά, τόσο πρόθυμος ἐγώ. Μπορεῖ ὁ θεῖος μου νὰ ἤθελε νὰ παιδευτῶ ἀπὸ τὴν ἀρχή, γιὰ νὰ μετανιώσω. Ἀπὸ τὴν πλύση τῆς κουβέρτας στὸ ξύσιμο, ἀπὸ τὸ ράψιμο τῶν πανιῶν στῶν σκοινιῶν τὸ πλέξιμο, ἀπὸ τὸ λύσιμο τῶν ἀρμένων στὸ δέσιμο. Τώρα στὴν τρόμπα, τώρα στὸν ἀργάτη, φόρτωμα, ξεφόρτωμα, καλαφάτισμα, χρωμάτισμα - πρῶτος ἐγώ. Πρῶτος; Πρῶτος! τί μ᾿ ἔμελε; Μοῦ ἔφτανε πὼς ἀνέβαινα ψηλὰ στὴ σταύρωση κι ἔβλεπα κάτω τὴ θάλασσα νὰ σκίζεται καὶ νὰ πισωδρομῇ ὑποτακτική μου. Τὸν ἄλλον κόσμο, τοὺς στεριανούς, μὲ θλίψη τοὺς ἔβλεπα.

- Ψέ!... ἔλεγα μὲ περιφρόνηση. Ζοῦνε τάχα κι ἐκεῖνοι!...

« Ἡ θάλασσα » (ἀπόσπασμα)Ἀπό τήν συλλογή :  "Τὰ Λόγια τῆς Πλώρης",τοῦ  Ἀνδρέα Καρκαβίτσα (κείμ. Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας Β´ Γυμν.).

( ἀπό ἐδῶ )

φωτό,φωτό,φωτό 

Rod Stewart - Beyond the Sea

Mireille Mathieu - La mer

« Μία πίκρα » 

Τὰ πρῶτα μου χρόνια τ’ ἀξέχαστα τά ’ζησα 

κοντὰ στ’ ἀκρογιάλι, 

στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴ ρηχὴ καὶ τὴν ἥμερη, 

στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴν πλατιά, τὴ μεγάλη. 

Καὶ κάθε φορὰ ποὺ μπροστά μου ἡ πρωτάνθιστη 

ζωούλα προβάλλει, 

καὶ βλέπω τὰ ὀνείρατα κι᾿ ἀκούω τὰ μιλήματα 

τῶν πρώτῳν μου χρόνῳν κοντὰ στ’ ἀκρογιάλι, 

στενάζεις, καρδιά μου, τὸ ἴδιο ἀναστέναγμα: 

Νὰ ζοῦσα καὶ πάλι 

στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴ ρηχὴ καὶ τὴν ἥμερη, 

στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴν πλατιά, τὴ μεγάλη. 

Μιὰ μένα εἶν’ ἡ μοῖρα μου, μιὰ μένα εἶν’ ἡ χάρη μου, 

δὲ γνώρισα κι ἄλλη: 

Μιὰ θάλασσα μέσα μου σὰ λίμνη γλυκόστρωτη 

καὶ σὰν ὠκιανὸς ἀνοιχτὴ καὶ μεγάλη. 

Καὶ νά! μὲσ’ στὸν ὕπνο μου τὴν ἔφερε τ’ ὄνειρο 

κοντά μου καὶ πάλι 

τὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴ ρηχὴ καὶ τὴν ἥμερη, 

τὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴν πλατιά, τὴ μεγάλη. 

Κ’ ἐμέ, τρισαλίμονο! μιὰ πίκρα μὲ πίκραινε, 

μιὰ πίκρα μεγάλη, 

καὶ δὲ μοῦ τὴ γλύκαινες πανώριο ξαγνάντεμα 

τῆς πρώτης λαχτάρας μου, καλό μου ἀκρογιάλι! 

Ποιά τάχα φουρτούνα φουρτούνιαζε μέσα μου 

καὶ ποιά ἀνεμοζάλη, 

ποὺ δὲ μοῦ τὴν κοίμιζες καὶ δὲν τὴν ἀνάπαυες, 

πανώριο ξαγνάντεμα, κοντὰ στ’ ἀκρογιάλι; 

Μιὰ πίκρα εἶν’ ἀμίλητη, μιὰ πίκρα εἶν’ ἀξήγητη, 

μιὰ πίκρα μεγάλη, 

ἡ πίκρα ποὺ εἶν’ ἄσβυστη καὶ μὲσ’ στὸν παράδεισο 

τῶν πρώτῳν μας χρόνῳν κοντὰ στ’ ἀκρογιάλι. 

 

                                                   -  Κωστῆς Παλαμᾶς 

Ἡ Πελασγική

Ἀναγνωρίζοντας, ἀργά, τήν σωστή πλευρά τῆς Ἱστορίας ...

« Κύριοι, κατέληξα σήμερα τὸ πρωὶ στὸ ἀσυγχώρητο συμπέρασμα ὅτι πολεμήσαμε στὴ λάθος πλευρά. Ὅλο αὐτὸν τὸν πόλεμο θὰ ἔπρεπε νὰ εἴχαμε πολεμήσει μὲ τοὺς φασίστες ἐνάντια στοὺς κομμουνιστὲς καὶ ὄχι τὸ ἀντίστροφο. Φοβᾶμαι ὅτι ἴσως σὲ πενῆντα χρόνια ἡ Ἀμερικὴ θὰ πληρώσει ἀκριβὸ τίμημα καὶ θὰ γίνει χώρα διαφθορᾶς καὶ ἐκφυλισμένων ἠθῶν. » 

~ Στρατηγός George S.  Patton ( 21 Ἰουλίου 1945 )  

Ὁ Στρατηγός Patton ἤξερε πολύ καλά τί ἔλεγε. Καί δέν τό ἔμαθε μετά τόν πόλεμο, ὅπως ἴσως πολλοί πιστεύουν. Τό γνώριζε ἀπό πρίν, ἀφοῦ οἱ ἀντιλήψεις του περί ἑβραίων οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἄμεσα συνδεδεμένοι μέ τό θέμα Κομμουνισμός ( γεννήτορές γάρ ) ἦταν ξεκάθαρες. Ὅμως μέ τό τέλος τοῦ Β΄Π.Π. , ὅταν εἶχε τοποθετηθεῖ στρατιωτικός κυβερνήτης τῆς Βαυαρίας, τοῦ εἶχε ζητηθεῖ νά ξεκαθαρίσῃ μέ κάθε ἕναν Γερμανό πού ὄχι ἁπλῶ;ς ἀνῆκε στό ναζιστικό κόμμα, ἀλλά πού ἀκόμη καί νά εἶχε πληρώσῃ μία συνδρομή σ᾿αὐτό. Αὐτή ἡ ἀποναζιστικοποίησις πού τοῦ ζήτησαν νά κάνῃ ἔπαιξε τόν ῥόλο της στήν σκέψη του καί τήν ἀντιμετώπισιν τῆς Γερμανίας καί τῶν Γερμανῶν μέ ἕναν μᾶλλον ἀντίθετο τρόπο ἀπό αὐτόν πού ἐπιζητοῦσαν οἱ πραγματικοί δημιουργοί τοῦ Β΄Π.Π. καί μισοῦντες μέχρι θανάτου τήν Γερμανία.

Κανείς δεν δίνει δεκάρα πόσο καλά διοικείται η Βαυαρία. Το μόνο που τους ενδιαφέρει τώρα είναι το πόσο καλά έχει καταστραφεί. [Letter to Beatrice (29 Σεπτεμβρίου 1945), που δημοσιεύτηκε στο  «The Patton Papers»  (1996), επιμέλεια του Martin Blumenson]

Καί : 

 «Το Βερολίνο μου προξένησε κατάθλιψη. Καταστρέψαμε αυτό που θα μπορούσε να είναι μια καλή φυλή και [είμαστε] έτοιμοι να τους αντικαταστήσουμε με Μογγόλους άγριους». Και σε μια άλλη επιστολή, ο Patton παραδέχτηκε: «Όλα αυτά στις εφημερίδες για την αδελφοποίηση είναι ανοησίες... Όλα αυτά τα γραπτά γίνονται από Εβραίους για να πάρουν εκδίκηση. Στην πραγματικότητα, οι Γερμανοί είναι οι μόνοι αξιοπρεπείς άνθρωποι που έχουν απομείνει στην Ευρώπη... Προτιμώ τους Γερμανούς. ( ἀπό ἐδῶ)

Σέ μία ἀπό τίς ἐπιστολές πρός τήν σύζυγό του ἔγραφε :

" ὁ θόρυβος ἐναντίον μου εἶναι μόνο τό μέσον μέ το ὁποῖο οἱ ἑβραῖοι καί οἱ κομμουνιστές προσπαθοῦν μέ μεγάλη ἐπιτυχία νά ἐφαρμόσουν ἕναν περαιτέρω διαμελισμό τῆς Γερμανίας..." 

Κάπου ἀλλοῦ ( στό ἡμερολόγιό του ) ἔγραψε :

"ὑπάρχει μία πολύ ἐμφανἠς ἑβραϊκή ἐπιρροή στόν τῦπο. Προσπαθοῦν νά κάνουν δύο πράγματα : Πρῶτον νά ἐφαρμόσουν τόν κομμουνισμό καί δεύτερον νά διασφαλίσουν ὅτι ὅλοι οἱ ἐπιχειρηματίες γερμανικῆς καταγωγῆς καί οἱ μή ἑβραϊκῆς καταγωγῆς θά ἀπολυθοῦν ἀπό τίς ἐργασίες τους "

Ὁπότε ὅταν λέει στό ἀνωτέρω ἀπόσπασμα :

"Φοβᾶμαι ὅτι ἴσως σέ πενήντα χρόνια ἡ Ἀμερική θα πληρώσῃ ἀκριβό τίμημα καί θά γίνῃ μία χώρα διαφθοράς καί ἐκφυλισμένων ἡθῶν." δέν εἶναι πρόβλεψις ἀλλά διαπίστωσις τῆς πραγματικότητος καί τῆς πορείας της στόν χρόνο...

Καί παλαιώτερα δημοσιεύματά μας γιά τόν σπουδαῖο Στρατηγό : 

Γιατί δολοφονήθηκε ὁ Πάττον ; 

Ἀντισημίτης καί ὁ Στρατηγός Πάττον ; 

Ἡ Πελασγική