...Ριζὠνοντας τη σύγχρονη στρατιωτική τους εκστρατεία στο βαθύ υπόβαθρο του ιστορικού αντιιμπεριαλισμού και της θρησκευτικής διακυβέρνησης των Ζαϊντιστών, η Ansar Allah ( Χούθι ) έχει καταδείξει ότι η διαρκής ανυπακοή κατά του Ισραήλ και των διεθνών υποστηρικτών του δεν εξαρτάται από τη σύγχρονη διπλωματική συναίνεση, αλλά από μια ασυμβίβαστη δέσμευση στην πολιτισμική ταυτότητα και τον ένοπλο αγώνα κατά του Παγκόσμιου Εβραϊσμού.
Οι Εθνικοί στη Συλλογική Δύση θα μπορούσαν να μάθουν ένα ή δύο πράγματα από τους θαρραλέους πολεμιστές της Ansar Allah.
 |
| φωτό |
Στις αρχές Σεπτεμβρίου 2026, η Ansar Allah—γνωστή στην ως Houthis—ξεκίνησε την πιο επακόλουθη επίθεσή της εδώ και χρόνια. Στις 3 Σεπτεμβρίου, το κίνημα ξεκίνησε αντιπερισπασμούς εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων. Μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου, οι μαχητές της είχαν καταλάβει τη Mokha , την ιστορική πόλη-λιμάνι της Ερυθράς Θάλασσας, περίπου 80 χιλιόμετρα βόρεια του στενού Bab al-Mandeb. Την επόμενη μέρα, σε αυτό που το Euronews περιέγραψε ως 18ωρη επιχείρηση, οι δυνάμεις της Ansar Allah σάρωσαν το Dhubab και κατέλαβαν το νησί Perim , το οποίο βρίσκεται μέσα στο ίδιο το στενό, χωρίζοντάς το σε 2 ναυτιλιακά κανάλια, και στη συνέχεια κατέλαβαν τα νησιά Hanish, ένα αρχιπέλαγος περίπου 100 μίλια βόρεια. Μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου, οι δυνάμεις της Ansar Allah έλεγχαν ολόκληρη την ακτογραμμή της Ερυθράς Θάλασσας της Υεμένης, το νησί Perim και τα νησιά Hanish, καλύπτοντας περίπου 5.400 τετραγωνικά χιλιόμετρα νεοαποκτηθέντος εδάφους.
Αυτές οι νίκες έδωσαν στο κίνημα ηγετικές θέσεις πάνω από τον πορθμό Bab al-Mandeb, το στενό πέρασμα που μεταφέρει περίπου το 12% του παγκόσμιου εμπορίου και χρησιμεύει ως η κύρια αρτηρία εξαγωγής πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας από τότε που το Ιράν έκλεισε τα Στενά του Ορμούζ. Η Ansar Allah παραμένει η de facto αρχή στη Sanaa και σε μεγάλο μέρος της πυκνοκατοικημένης δυτικής χώρας, ενώ η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση διοικεί τυπικά άλλες περιοχές.
Η προέλαση αύξησε την ικανότητα του κινήματος να απειλεί πλοία με όπλα μικρότερης εμβέλειας, νάρκες, drones και ομάδες επιβίβασης, και αποκάλυψε την κενότητα της διεθνώς αναγνωρισμένης στρατιωτικής θέσης της κυβέρνησης. Ο Σαουδάραβας πρίγκιπας διάδοχος Mohammed bin Salman πίεσε προσωπικά τον Πρόεδρο Trump για αμερικανικές στρατιωτικές επιθέσεις σε θέσεις της Ansar Allah καθώς πλησίαζαν στη Mokha - ένα αίτημα που ο Trump απέρριψε , σύμφωνα με πολλά αμερικανικά μέσα ενημέρωσης.
Ο Zaydism πήρε το όνομά του από τον Zayd ibn Ali, δισέγγονο του Προφήτη Μωάμεθ μέσω του Ali και της Fatima και μέσω του Husayn ibn Ali. Ενώ οι Δωδεκαδιστές πιστεύουν ότι ο Ιμάμης πρέπει να διορίζεται από τον Θεό και οι Ισμαηλίτες ακολουθούν έναν κληρονομικό ζωντανό Ιμάμη, οι Ζαϊντιστές υποστηρίζουν ότι οποιοσδήποτε μορφωμένος απόγονος του Ali μπορεί να ηγηθεί εξεγερμένος ενάντια στην τυραννία.
Ο Zayd εφάρμοσε αυτή την αρχή στην πράξη όταν επαναστάτησε εναντίον του Umayyad Χαλίφη, Hisham ibn Abd al-Malik, στην Κούφα στις 6 Ιανουαρίου 740 μ.Χ. Ο Zayd τραυματίστηκε τη δεύτερη ημέρα των μαχών και πέθανε λίγο αργότερα. Ακόμη και ο Abu Hanifa, ο ιδρυτής της μεγαλύτερης σχολής σουνιτικής νομολογίας, παρείχε οικονομική υποστήριξη στην εξέγερση και κάλεσε και άλλους να συμμετάσχουν - μια ένδειξη του πόσο ευρέως σεβαστή ήταν η υπόθεση του Zayd κατά της καταπίεσης των Umayyad σε όλες τις θρησκευτικές γραμμές.
Ο Zaydism δεν προέκυψε πλήρως από αυτό το μαρτύριο. Σχηματίστηκε σταδιακά, μέσα από αιώνες θεολογικής βελτίωσης. Ο Al-Qasim al-Rassi (785-860 μ.Χ.) έδωσε στο κίνημα τη συστηματική θεολογία και νομολογία του τον 9ο αιώνα. Ο εγγονός του, Αl-Hadi ila 'l-Haqq Yahya , μετέφερε αυτή την κληρονομιά στην διακυβέρνηση, ανταποκρινόμενος σε πρόσκληση των ορεινών φυλών της Υεμένης και ιδρύοντας ένα ιμαμάτο Ζαϊντιστών στη Saada το 897. Διαμόρφωσε τη σχολή δόγματος και δικαίου Hadawi που έγινε η κυρίαρχη έκφραση του Ζαϊντισμού της Υεμένης και την οποία οι απόγονοί του, η δυναστεία των Rassid, διατήρησαν κατά διαστήματα για περισσότερα από χίλια χρόνια.
Ζαϊντιστικά κράτη εμφανίστηκαν επίσης γύρω από την Κασπία Θάλασσα την ίδια εποχή, αν και αυτές οι κοινότητες τελικά απορροφήθηκαν από τον δωδεκαδιστικό σιιτισμό, αφήνοντας την Υεμένη ως την κύρια εστία της παράδοσης που έχει διασωθεί. Σήμερα, οι Ζαϊντιστές παραμένουν συγκεντρωμένοι στα βόρεια και βορειοδυτικά υψίπεδα, στη ζώνη που εκτείνεται από το Dhamar μέχρι τη Sanaa το Amran τη Hajjah, και το al-Jawf πρός την Saada, ακριβώς την καρδιά όπου η Ansar Allah αντλεί τη βαθύτερη υποστήριξή της.
Για αιώνες, οι ιμάμηδες Ζαϊντιστές κυβερνούσαν τμήματα της βόρειας Υεμένης μέσω μεταβαλλόμενων συμμαχιών με φυλές, η εξουσία τους επεκτεινόταν και συρρικνωνόταν ως αντίπαλοι διεκδικητές και οι οθωμανικές παρεμβάσεις διατάρασσαν επανειλημμένα το κράτος. Όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέρρευσε στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ιμάμης Yahya Muhammad Hamid al-Din κινήθηκε γρήγορα για να καλύψει το κενό. Εισήλθε στη Sanaa τον Νοέμβριο του 1918, εδραίωσε τον έλεγχο των βόρειων υψιπέδων, ανακήρυξε το Βασίλειο των Mutawakkilite της Υεμένης γύρω στο 1920 και εξασφάλισε διεθνή αναγνώριση μέσω της Συνθήκης της Hudaydah το 1926, καθιστώντας την το πρώτο ανεξάρτητο αραβικό κράτος στη σύγχρονη εποχή.
Το βασίλειο πέρασε από τον Yahya, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1948, στον γιο του Ahmad bin Yahya, ο οποίος κυβέρνησε μέχρι τον θάνατό του στις 19 Σεπτεμβρίου 1962. Ο γιος του, Muhammad al-Badr, τον διαδέχθηκε , αλλά κράτησε την εξουσία μόνο για 8 ημέρες, προτού οι ρεπουμπλικάνοι αξιωματούχοι, εμπνευσμένοι από τον αραβικό εθνικισμό του Gamal Abdel Nasser, πραγματοποιήσουν πραξικόπημα στις 26-27 Σεπτεμβρίου 1962, ανατρέποντας τον τελευταίο ιμάμη και ιδρύοντας την Αραβική Δημοκρατία της Υεμένης. Το πραξικόπημα προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των ρεπουμπλικάνων που υποστηρίζονταν από την Αίγυπτο και των βασιλικών που υποστηρίζονταν από τη Σαουδική Αραβία, ο οποίος συνεχίστηκε μέχρι την διεθνή αναγνώριση της Αραβικής Δημοκρατίας της Υεμένης το 1970. Δεν επρόκειτο για μια απλή σουνιτική εξέγερση κατά του Ζαϊντισμού, καθώς τα βόρεια Ζαϊντί και τα φυλετικά δίκτυα παρέμειναν ισχυρά κατά την ρεπουμπλικανική εποχή.
Αυτό που ακολούθησε ήταν μια αργή αναζωπύρωση. Η ενοποίηση της Υεμένης τον Μάιο του 1990 ένωσε τον βορρά που επηρεαζόταν από τους Ζαϊντιστές και τον κυρίως Σαφιτικό νότο, και ο πολιτικός πλουραλισμός που την συνόδευε δημιούργησε νομικό χώρο για μια αναβίωση των Ζαϊντιστών. Οι υποστηριζόμενοι από τη Σαουδική Αραβία θεσμοί των Σαλαφιστών εισέβαλαν ταυτόχρονα στη Saada και άρχισαν να εκτοπίζουν τα τοπικά θρησκευτικά έθιμα, επιταχύνοντας τη διαδικασία.Ακτιβιστές Ζαϊντιστές δημιούργησαν κόμματα, σχολεία και καλοκαιρινές κατασκηνώσεις ως απάντηση, και μέσα σε αυτό το περιβάλλον αναδύθηκε ο Hussein Badr al-Din al-Houthi - πρώτα ως ο πιο εξέχων κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Al-Haqq από το 1993 έως το 1997, και στη συνέχεια ως ο ιδρυτής της Νεολαίας των Πιστών, ενός δικτύου που σχεδιάστηκε ρητά ως αντίβαρο των Ζαϊντιστών στις οργανώσεις νεολαίας των Ουαχαμπιτών.
Όταν ο Πρόεδρος Ali Abdullah Saleh συμμάχησε με την Ουάσινγκτον μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ο Hussein θεώρησε αυτή τη συμμαχία ως πολιτισμική προδοσία του βορρά. Η κυβέρνηση της Υεμένης τον σκότωσε τον Σεπτέμβριο του 2004 , πυροδοτώντας τον πρώτο από τους 6 γύρους μαχών μεταξύ του κινήματός του και του κράτους, τους Πολέμους Saada από το 2004 έως το 2010. Κάθε γύρος που η κυβέρνηση δεν κατάφερε να κερδίσει άφησε τους Houthis πιο δυνατούς και καλύτερα οπλισμένους . Οι συγγενείς και οι υπολοχαγοί του επέζησαν και των 6, εντάχθηκαν στη λαϊκή εξέγερση του 2011 και εισήλθαν στη Sanaa τον Σεπτέμβριο του 2014 , χτίζοντας την εξουσία που τώρα κυβερνά το μεγαλύτερο μέρος της βόρειας Υεμένης και ελέγχει τα στενά που συνδέουν την Ερυθρά Θάλασσα με τον κόσμο.
Οι Houthis παραμένουν ένα κίνημα με ρίζες Ζαϊντιστικές, αλλά έχουν χτίσει έναν ευρύτερο συνασπισμό που διαπερνά θρησκευτικές γραμμές. Η ιδεολογία τους συνδυάζει την αναβίωση των Jarudi, τον εθνικισμό της Υεμένης, την φυλετική πολιτική και τον επαναστατικό συμβολισμό. Η Jarudiyya είναι ο κλάδος του Ζαϊντισμού που βρίσκεται πιο κοντά στον δωδεκαδιστικό σιιτισμό , ο οποίος απορρίπτει τους πρώτους 3 χαλίφηδες, υποστηρίζοντας ότι η διαδοχή του Ali ορίστηκε από τον Θεό.
Ισχυρίζονται ότι έχουν προνομιακή σχέση με την οικογένεια του Προφήτη ως sayyids , ωστόσο έχουν στρατολογήσει Σαφίτες Σουνίτες και έχουν εγκαταστήσει σουνίτες πολιτικούς του Νότου σε ορατές πολιτικές θέσεις, ενώ παράλληλα απευθύνονται στις σουνιτικές κοινότητες μέσω της κυριαρχίας, της καταπολέμησης της διαφθοράς, της καταπολέμησης των επεμβάσεων και μηνυμάτων αλληλεγγύης υπέρ των Παλαιστινίων. Οι διοικητές Ζαϊντί και Χασεμιτές διατηρούν τον έλεγχο των πληροφοριών, των όπλων και των στρατηγικών αποφάσεων. Από την πλευρά τους, οι σουνίτες αξιωματούχοι διαχειρίζονται τις πολιτικές υποθέσεις υπό ένα παράλληλο δίκτυο εποπτών Houthis.
Σε αντίθεση με τη συμβατική άποψη που υποστηρίζουν τα γεράκια του Ιράν στην Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ, η Ansar Allah δεν είναι απλώς ένα ιρανικό αποκόμμα. Η επανάσταση του 1979 προσέφερε στους αναβιωτές των Zaydi ένα παράδειγμα επιτυχημένης ισλαμικής εξέγερσης κατά της μοναρχίας και της δυτικής εξουσίας. Ο Hussein θαύμαζε την αντίσταση του Ayatollah Khomeini, υιοθέτησε στοιχεία της ιρανικής πολιτικής τέχνης και έβλεπε τη Hezbollah ως οργανωτικό μοντέλο. Η ιρανική βοήθεια αυξήθηκε δραματικά μετά την σαουδαραβική παρέμβαση το 2015, με το IRGC να παρέχει τεχνολογία όπλων, εκπαίδευση, πληροφορίες και διπλωματική υποστήριξη. Για παράδειγμα, μόνο μια κατάσχεση τον Ιούλιο του 2025 αναχαίτισε περίπου 750 τόνους ιρανικών πυρομαχικών, συμπεριλαμβανομένων εξαρτημάτων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, κεφαλών πυραύλων και συστημάτων ραντάρ που προορίζονταν για το κίνημα.
 |
| φωτό |
Ακόμα κι έτσι, η ομάδα μεταδίδει μια κληρονομιά που είναι εν μέρει ιρανική. Το σύνθημα της Ansar Allah αποκαλύπτει τόσο ιρανική έμπνευση όσο και ένα σαφώς ιδεολογικό σχέδιο των Houthis. Η Ansar Allah δηλώνει «Ο Αλλάχ είναι μεγάλος, θάνατος στην Αμερική, θάνατος στο Ισραήλ, κατάρες στους Εβραίους, νίκη στο Ισλάμ», τοποθετώντας τον εαυτό της ως ένα από τα πιο θορυβώδη πολιτικά κινήματα που αντιμετωπίζει τον Παγκόσμιο Εβραϊσμό και τους Άραβες αντιπροσώπους του στη Μέση Ανατολή.
Αυτός ο σύγχρονος αντισημιτισμός έχει αρχαίες ρίζες στη διακυβέρνηση των Zaydi. Ο κλασικός νόμος Zaydi dhimma απαιτούσε από τους Εβραίους να πληρώνουν έναν ειδικό φόρο jizya και να υποβάλλονται σε περιορισμούς στην ενδυμασία, το ύψος στέγασης, την ιππασία και τη δημόσια συμπεριφορά. Συγκεκριμένοι ηγέτες επεκτάθηκαν ακόμη και πέρα από αυτούς τους όρους. Ο Ιμάμης al-Mutawakkil Isma’il (1644-1676) κλιμάκωσε τους διωγμούς μετά το κίνημα των Σαββατιανών του 1666, όταν ένας μαζικός μεσσιανικός ενθουσιασμός με επίκεντρο έναν αυτοαποκαλούμενο Εβραίο λυτρωτή οδήγησε τους μελετητές των Zaydi να αμφισβητήσουν εάν οι Εβραίοι εξακολουθούσαν να πληρούν τις προϋποθέσεις για προστασία των dhimmi. Οι κατηγορίες ότι οι εβραϊκές κοινότητες είχαν βοηθήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των Qasimid έπαιξαν επίσης ρόλο στην αυξανόμενη σκεπτικιστική στάση απέναντι στους Εβραίους. Ο ιμάμης συμβουλεύτηκε τους Zaydi fuqaha (ισλαμιστές νομικούς) σχετικά με το εάν η αναφερόμενη εντολή του Μωάμεθ κατά 2 θρησκειών στην Αραβία ίσχυε στην Υεμένη και για την απόφασή τους ότι ίσχυε, απαιτούσε εβραϊκή μεταστροφή. Όταν οι περισσότεροι Εβραίοι αρνήθηκαν να μεταστραφούν, υπέβαλε τους ηγέτες της κοινότητας σε δημόσιο εξευτελισμό. Αρρώστησε πριν ολοκληρώσει την απέλαση που είχε διατάξει και ανέθεσε στον διάδοχό του να την εκτελέσει.
Ο Ιμάμης al-Mahdi Ahmad (1676-1681) έκανε ακριβώς αυτό. Το 1679 κατεδάφισε συναγωγές σε όλη την Υεμένη, δήμευσε περιουσίες και εκδίωξε ολόκληρο τον εβραϊκό πληθυσμό στη Mawza, σε αυτό που παραμένει το πιο διαβόητο επεισόδιο στην εβραϊκή ιστορία της Υεμένης .
Το Διάταγμα για τα Ορφανά πρόσθεσε μια μοναδικά οικεία μορφή τιμωρητικής δράσης κατά του εβραϊκού πληθυσμού. Ριζωμένη σε μια φετφά Zaydi του 18ου αιώνα που βασιζόταν στο προφητικό hadith: «Κάθε άτομο γεννιέται στη φυσική θρησκεία του Ισλάμ και μόνο οι γονείς του τον κάνουν Εβραίο ή Χριστιανό». Το διάταγμα υποχρέωσε το κράτος Zaydi της Υεμένης να αναλάβει την επιμέλεια των Εβραίων παιδιών που ήταν ορφανά και από τους δύο γονείς τους και να τα αναθρέψει ως Μουσουλμάνους. Ακαδημαϊκοί στο Cambridge έχουν σημειώσει ότι «δεν έχει αντίστοιχο σε άλλες χώρες». Η εφαρμογή του διαφέρει ανάλογα με τον κυβερνήτη και την περιοχή, αλλά το διάταγμα εφαρμόστηκε πιο επιθετικά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιμάμη Yahya (1918-1948), όταν και καταγράφηκαν τα περισσότερα καταγεγραμμένα κρούσματα. Οι οικογένειες αντέδρασαν με πρόωρους γάμους για την απομάκρυνση των παιδιών από το καθεστώς της ορφάνιας, με απόκρυψη σε στενά συνδεδεμένες αστικές εβραϊκές συνοικίες και, στις πιο απελπιστικές περιπτώσεις, με το επίπονο ταξίδι εκτός Υεμένης.
Μεταξύ Ιουνίου 1949 και Σεπτεμβρίου 1950 , η Επιχείρηση Μαγικό Χαλί —πρώην Επιχείρηση Στα Φτερά των Αετών— μετέφερε αεροπορικώς περίπου 49.000 Εβραίους της Υεμένης στο νεοσύστατο Κράτος του Ισραήλ, αφού ο Ιμάμης της Υεμένης συμφώνησε να επιτρέψει στο μεγαλύτερο μέρος της κοινότητας να φύγει. Η επιχείρηση έθεσε τέλος στην εβραϊκή παρουσία στην Υεμένη που είχε διαρκέσει για περισσότερα από 2.500 χρόνια. Μια εναπομείνασα κοινότητα παρέμεινε πίσω, αλλά υπό την κυριαρχία της Ansar Allah αυτή η αρχαία συνέχεια διακόπηκε εντελώς. Τον Μάρτιο του 2021, οι Houthis απέλασαν 13 μέλη από τις 3 τελευταίες εβραϊκές οικογένειες στη Sanaa.
Με τις τελευταίες εβραϊκές οικογένειες να έχουν εξαφανιστεί, η Ansar Allah μετέφερε τον πόλεμό της εναντίον του Ισραήλ στο εξωτερικό. Από το 2023, οι Houthis έχουν επιτεθεί σε πλοία και έχουν εξαπολύσει όπλα προς το Ισραήλ, ισχυριζόμενοι ότι υπερασπίζονται τη Γάζα. Οι ενέργειές τους προκάλεσαν τον θαυμασμό πολλών Αράβων, οι οποίοι είδαν ελάχιστη ουσιαστική δράση από τις δικές τους κυβερνήσεις.
Ριζὠνοντας τη σύγχρονη στρατιωτική τους εκστρατεία στο βαθύ υπόβαθρο του ιστορικού αντιιμπεριαλισμού και της θρησκευτικής διακυβέρνησης των Ζαϊντιστών, η Ansar Allah έχει καταδείξει ότι η διαρκής ανυπακοή κατά του Ισραήλ και των διεθνών υποστηρικτών του δεν εξαρτάται από τη σύγχρονη διπλωματική συναίνεση, αλλά από μια ασυμβίβαστη δέσμευση στην πολιτισμική ταυτότητα και τον ένοπλο αγώνα κατά του Παγκόσμιου Εβραϊσμού.
Οι Εθνικοί στη Συλλογική Δύση θα μπορούσαν να μάθουν ένα ή δύο πράγματα από τους θαρραλέους πολεμιστές της Ansar Allah.
Ἀπό : unz.com
φωτό πάνω
Διαβᾶστε ἐπίσης τό θέμα μας :
Ὑεμένη καί Ἑβραῖοι μία ἔνταση στά βάθη τῆς ἱστορίας.
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου