Ο Isser Harel, ο πατέρας των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, έκανε την ακόλουθη πρόβλεψη στον Michael Evans το 1980: «Στην ισλαμική θεολογία, το φαλλικό σύμβολο είναι πολύ σημαντικό. Το μεγαλύτερο φαλλικό σας σύμβολο είναι η Νέα Υόρκη και το ψηλότερο κτίριο θα είναι το φαλλικό σύμβολο που θα χτυπήσουν [οι ισλαμιστές τρομοκράτες]». Ο ίδιος ο Netanyahu καυχήθηκε στο CNN το 2006 ότι είχε προβλέψει το 1995 ότι «αν η Δύση δεν αφυπνιστεί για την αυτοκτονική φύση του μαχητικού Ισλάμ, το επόμενο πράγμα που θα δείτε είναι ότι το μαχητικό Ισλάμ θα γκρεμίσει το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου». Η προφητεία είναι εύκολη όταν κάνεις τον σχεδιασμό.
...Ο Γιαχβέ λειτουργεί με τρελούς τρόπους.
Τοῦ Laurent Guyénot
Ένα διασκεδαστικό «γεγονός» για την 11η Σεπτεμβρίου: Δύο εβδομάδες αφότου αναγνωρίστηκε ως ο πιο επιτυχημένος τρομοκράτης στην ανθρώπινη ιστορία, ο Osama bin Laden αποφάσισε να γίνει ο πρώτος συνωμοσιολόγος της 11ης Σεπτεμβρίου δηλώνοντας ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να προσπαθήσουν να εντοπίσουν τους δράστες αυτών των επιθέσεων εντός τους», μεταξύ «των Αμερικανών Εβραίων, των οποίων η πρώτη προτεραιότητα είναι το Ισραήλ» (σε συνέντευξη στην Πακιστανική Daily Ummat (28 Σεπτεμβρίου 2001)
Όποιος έχει προσέξει ή έχει ακούσει ποτέ για το WTC7, γνωρίζει ότι ο bin Laden ήταν απλώς ένας τυπάκος . Αν πιστέψουμε μια δημοσκόπηση της YouGov τον Νοέμβριο του 2023, το 20% των Αμερικανών πίστευε ότι ήταν «σίγουρα αλήθεια» (6%) ή «πιθανώς αλήθεια» (14%) ότι «η κυβέρνηση των ΗΠΑ βρισκόταν πίσω από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη» και το 14% δεν ήταν σίγουρο. Μεταξύ του 66% που δεν κατηγόρησε την κυβέρνηση των ΗΠΑ, πόσοι κατηγόρησαν το Ισραήλ; Οι δημοσκόποι δεν ρώτησαν.
Αλλά ελπίζω ότι η 25η επέτειος θα δώσει την ευκαιρία να εκτιμηθεί πόσο η θεωρία ότι «η 11η Σεπτεμβρίου ήταν ισραηλινή δουλειά» έχει κερδίσει έδαφος μεταξύ των Αμερικανών διαφωνούντων διαμορφωτών κοινής γνώμης. Περιμένω από τον Nick Fuentes να αφιερώσει ένα μεγάλο βίντεο στο γεγονός και να ολοκληρώσει με το «Η υπόθεση έκλεισε: Το Ισραήλ το έκανε», όπως έκανε στην σχεδόν τέλεια εκπομπή του για τον JFK τον περασμένο Ιανουάριο.
Δεν συμφωνώ με τον Nick σε όλα τα ζητήματα. Νομίζω ότι κάνει λάθος που κοροϊδεύει την Candace Owens για την έρευνά της σχετικά με τη δολοφονία του Charlie Kirk. Οι πληροφορίες που προέρχονται από την προκαταρκτική ακρόαση στην υπόθεση εναντίον του Tyler Robinson φαίνεται να αποδεικνύουν ότι έχει δίκιο: Ο Tyler είναι κι αυτός θύμα .
Ωστόσο, στην 11η Σεπτεμβρίου, ο Nick είναι ένα βήμα μπροστά, όπως και στην υπόθεση JQ γενικότερα. Ισχυριζόταν ήδη ότι το Ισραήλ ήταν πίσω από την 11η Σεπτεμβρίου πριν από τρία χρόνια , ενώ η Candace Owens έκανε αυτό το βήμα μόλις πέρυσι, και ο Tucker Carlson απλώς πιστεύει ότι οι «χορευτές Ισραηλινοί» (που εθεάθησαν να γιορτάζουν την πρώτη επίθεση στη Νέα Υόρκη και αργότερα να αναγνωρίζονται ως πράκτορες της Mossad) θέτουν το ζήτημα της πιθανής «πρόγνωσης» από την πλευρά του Ισραήλ (όπως έκανε στο ντοκιμαντέρ του που προβλήθηκε πριν από ένα χρόνο, The 9/11 Files ).
Το κατά συρροήν τρομοκρατικό κράτος με ψευδή σημαία
Συνολικά, το Ισραήλ έχει σημειώσει μια θεαματική άνοδο στη λίστα των υπόπτων τα τελευταία δέκα χρόνια, και ιδιαίτερα τα τελευταία τρία χρόνια. Ο βασικός παράγοντας είναι, φυσικά, η επιδείνωση της εικόνας του. Θεωρείται πλέον ως ένα εγκληματικό και γενοκτονικό κράτος που περιφρονεί το διεθνές δίκαιο, περιφρονεί τον θάνατο και τη δυστυχία των μη Εβραίων και καταφεύγει συνεχώς σε ψέματα, διαφθορά και εκβιασμούς για να κινητοποιήσει τη στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ προς όφελός του. Μέσω της συνήθειάς τους να κάνουν προβλέψεις που ακούγονται σαν απειλές, οι Ισραηλινοί συμβάλλουν ακόμη και στο να τραβήξουν υποψίες πάνω τους, όπως όταν ο Beni Sabti, μέλος ενός ισραηλινού οργανισμού εθνικής ασφάλειας, έγραψε στο Twitter στις 20 Ιουνίου : «Ίσως οι ΗΠΑ χρειάζονται ένα ακόμη Pear Harbor ή 11η Σεπτεμβρίου για να θυμηθούν ποιος είναι ο εχθρός και ποιος ο φίλος» (ένα tweet που σχολίασε γρήγορα ο Carlson ).
Μεταξύ των παραγόντων που καθιστούν τη θεωρία μιας ισραηλινής κατασκευής 11ης Σεπτεμβρίου ολοένα και πιο πιστευτή είναι η αυξανόμενη επίγνωση της επίθεσης του Ισραήλ στο USS Liberty στις 8 Ιουνίου 1967 - ένα προμελετημένο έγκλημα πολέμου που είχε σκοπό να αποδοθεί στην Αίγυπτο και να προκαλέσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να βομβαρδίσουν το Κάιρο. Η επιχείρηση είναι γνωστή μόνο επειδή απέτυχε: παρά τις τέσσερις τορπίλες και τα 75 λεπτά πυρών πολυβόλων και βομβαρδισμών, οι Ισραηλινοί δεν κατάφεραν να βυθίσουν το πλοίο και να εξοντώσουν το πλήρωμα. Ο βουλευτής Thomas Massie προσέφερε στους Αμερικανούς μια μεγάλη υπηρεσία αποτίοντας φόρο τιμής στα θύματα και τους επιζώντες στην αίθουσα της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την 59η επέτειο αυτής της πράξης προδοσίας και ζητώντας την επίσημη αναγνώριση αυτής της «σκόπιμης δολοφονίας από το Κράτος του Ισραήλ».
Σίγουρα, αν υπάρχει ένας κατά συρροή τρομοκράτης με ψευδή σημαία σε αυτόν τον πλανήτη, αυτός είναι το Ισραήλ, που χρονολογείται τουλάχιστον από τις 22 Ιουλίου 1946, όταν Εβραίοι «ντυμένοι Άραβες» βομβάρδισαν την βρετανική διοικητική έδρα στην Ιερουσαλήμ (Ξενοδοχείο King David).
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μακρά ιστορία εγκλημάτων πολέμου, αλλά δεν υπάρχει καμία γνωστή περίπτωση στην οποία η κυβέρνηση των ΗΠΑ πραγματοποίησε επίθεση με ψευδή σημαία εναντίον των δικών της πολιτών. Εξαίρεση αποτελεί η Επιχείρηση Northwoods, ένα σχέδιο για μια τρομοκρατική επίθεση στην Κούβα που οργανώθηκε από τις ΗΠΑ για να δικαιολογήσει την εισβολή στο νησί, το οποίο υποβλήθηκε τον Μάρτιο του 1962 από το Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων στον Υπουργό Άμυνας Robert McNamara, αλλά απορρίφθηκε από τον Πρόεδρο Kennedy. Αυτό το σχέδιο υπάρχει μόνο με τη μορφή ενός μοναδικού αντιγράφου ενός υπομνήματος που τέθηκε εύκολα στη δημοσιότητα τον Απρίλιο του 2001, στο βιβλίο του James Bamford " Body of Secret" και στη συνέντευξη του Bamford στο ABC News . Υπάρχει η πιθανότητα το υπόμνημα να είναι πλαστό. Όταν ρωτήθηκε σχετικά από τον David Talbot, ο McNamara είπε ότι έχει "απολύτως μηδενική ανάμνηση", παρόλο που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι συμβούλευσε τον Kennedy να μην το κάνει.[1]Είχα υποστηρίξει ότι το υπόμνημα του Northwoods ήταν ψεύτικο στο βιβλίο μου JFK-11/9 , αλλά στη συνέχεια το απέρριψα επειδή δεν έπεισε κανέναν. Ωστόσο, επειδή ο Bruce Baird έθεσε ξανά το θέμα σε αυτό το νήμα , θα επαναλάβω το κύριο επιχείρημά μου: για το βιβλίο του, ο Bamford έλαβε «άνευ προηγουμένου πρόσβαση» στα αρχεία της NSA από τον τότε διευθυντή της NSA Michael Hayden (όπως διαφημίστηκε από τον συγγραφέα και τον εκδότη, και αναφέρθηκε ακόμη και στη Wikipedia ). Είναι επομένως πιθανό ο Bamford να έλαβε το υπόμνημα του Northwoods άμεσα ή έμμεσα από τον Hayden. Δεδομένου ότι ο Hayden αργότερα έγινε «διευθυντής στην Chertoff Group» , την εταιρεία ασφαλείας που ίδρυσε ο Michael Chertoff, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα το υπόμνημα του Northwoods να τοποθετήθηκε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή για να προδιαθέσει τους αναζητητές της αλήθειας υπέρ της θεωρίας της «εσωτερικής εργασίας» αντί της θεωρίας της «ισραηλινής εργασίας». Θυμηθείτε ότι ο Chertoff, γιος ενός ορθόδοξου ραβίνου και ενός πράκτορα της Μοσάντ, ηγήθηκε του Ποινικού Τμήματος του Υπουργείου Δικαιοσύνης το 2001, μια θέση που του επέτρεπε να προστατεύει τους Ισραηλινούς πράκτορες (συμπεριλαμβανομένων και των χορευτών) και να καλύπτει τα ίχνη του Ισραήλ. Το 2003, ο Chertoff έγινε επικεφαλής του νέου Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, κάτι που του επέτρεψε να ελέγχει τη διαφωνία, ενώ παράλληλα συνέχιζε να περιορίζει την πρόσβαση στα αρχεία της 11ης Σεπτεμβρίου μέσω του προγράμματος Ευαίσθητων Πληροφοριών Ασφαλείας.
Υπόμνημα για τον Υπουργό Άμυνας
Θέμα: Αιτιολόγηση για τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στην Κούβα (ΑΠΟΡΡΗΤΟ) '
1.Τό Γενικό Επιτελείο ( JCS ) εξέτασε το συνημμένο Υπόμνημα για τον Αρχηγό Επιχειρήσεων, Cuba Project, το οποίο ανταποκρίνεται σε αίτημα αυτού του γραφείου για σύντομη αλλά ακριβή περιγραφή των προσχημάτων που θα δικαιολογούσαν τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στην Κούβα.
2. Τό Γενικό Επιτελείο ( JCS ) συνιστά να προωθηθεί το προτεινόμενο υπόμνημα με προκαταρκτική επιδότηση κατάλληλη για σκοπούς σχεδιασμού. Υποτίθεται ότι θα υπάρξουν παρόμοιες εισηγήσεις από άλλους φορείς και ότι αυτές οι εισροές θα χρησιμοποιηθούν ως βάση για την ανάπτυξη ενός σχεδίου σε χρονική φάση. Στη συνέχεια, τα μεμονωμένα έργα μπορούν να εξεταστούν κατά περίπτωση.
3. Περαιτέρω, θεωρείται ότι σε μία μόνο υπηρεσία θα δοθεί η πρωταρχική ευθύνη για την ανάπτυξη στρατιωτικών και παραστρατιωτικών πτυχών του βασικού σχεδίου. Συνιστάται αυτή η ευθύνη τόσο για φανερές όσο και για κρυφές στρατιωτικές επιχειρήσεις να ανατεθεί στον Γενικό Επιτελείο.
Για το Γενικό Επιτελείο ( JCS )
Πρόεδρος
Σήμερα, ένα ντοκιμαντέρ για την 11η Σεπτεμβρίου που θα παρέλειπε να αναφέρει οποιοδήποτε από αυτά τα πράγματα θα χαρακτηριζόταν αμέσως ως «ελεγχόμενη αντιπολίτευση». Ο Victor Thorn συκοφαντήθηκε από το κίνημα «Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν μια εσωτερική δουλειά» με επικεφαλής τον Alex Jones , όταν έγραψε, το 2011, ότι «το σύνθημα «Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν μια εσωτερική δουλειά» ήταν πιθανώς το μεγαλύτερο παράδειγμα ισραηλινής προπαγάνδας που επινοήθηκε ποτέ».[2] Σήμερα, δικαιώνεται. Το ίδιο και ο Michael Collins Piper, ενώ ο Alex Jones δικαίως ντροπιάζεται .
Ήταν η 11η Σεπτεμβρίου δουλειά του Epstein;
Όλος ο κόσμος καταλαβαίνει πλέον ότι δεν υπάρχουν ηθικά όρια σε ό,τι θα κάνει το Ισραήλ για να εξαναγκάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να βομβαρδίσουν τους εχθρούς του Ισραήλ. Τον τελευταίο χρόνο, έχουν διαδοθεί νέα για μια μεγάλης κλίμακας ισραηλινή επιχείρηση που αποσκοπούσε στο να παρασύρει άτομα με επιρροή σε σεξουαλικές σχέσεις με ανηλίκους, προκειμένου να τους εκβιάσει. Όπως ήταν αναμενόμενο, ορισμένοι Ισραηλινοί που εμπλέκονται στενά στο σκάνδαλο Epstein εμφανίζονται επίσης ως πιθανοί βασικοί συνωμότες στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Ο Ehud Barak, πρώην επικεφαλής των ισραηλινών στρατιωτικών πληροφοριών και πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ, συναντήθηκε με τον Jeffrey Epstein τουλάχιστον τριάντα φορές στο σπίτι του Epstein. Μεταξύ των «αρχείων Epstein» που δημοσιοποιήθηκαν είναι φιλικές ανταλλαγές email μεταξύ των δύο ανδρών , καθώς και μια τρίωρη συνομιλία που ηχογραφήθηκε από τον Epstein κατά τη διάρκεια ενός γεύματος στο σπίτι του τον Μάρτιο του 2013, ενώ ο Barak ήταν ακόμα Υπουργός Άμυνας.
Ο Barak βρισκόταν επίσης στα στούντιο του BBC μόλις μία ώρα μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ζητώντας «μια παγκόσμια συντονισμένη προσπάθεια... ενάντια σε όλες τις πηγές τρομοκρατίας», κατονομάζοντας επανειλημμένα το Ιράν, το Ιράκ και τη Λιβύη ως τα «αδίστακτα κράτη» που έπρεπε να βομβαρδιστούν. Μέχρι τότε, είχε αποχωρήσει από την κυβέρνηση και εργαζόταν για την SCP Partners, μια εταιρεία ασφαλείας που λειτουργούσε ως βιτρίνα για τη Mossad στη Νέα Υόρκη, η οποία βρισκόταν λιγότερο από έξι μίλια από μια άλλη εταιρεία-βιτρίνα της Mossad, την Urban Moving Systems - τον εργοδότη των διαβόητων «χορευτών Ισραηλινών». Σύμφωνα με την Haaretz , ο Barak ήταν κοντά στον Larry Silverstein, ο οποίος «στο παρελθόν [του] προσέφερε δουλειά ως εκπρόσωπός του στο Ισραήλ».[3]Αυτό είναι πολύ για έναν άνθρωπο.
Με προσωπικότητες όπως ο Ehud Barak να αποκαλύπτονται τόσο στην επιχείρηση ψευδούς σημαίας της 11ης Σεπτεμβρίου όσο και στην επιχείρηση honeypot του Jeffrey Epstein, δεν είναι περίεργο που έχουμε τώρα ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν μια δουλειά του Epstein». Και δεδομένου ότι η προεδρία Τραμπ θεωρείται πλέον ολοένα και περισσότερο ως μια ακόμη ισραηλινή δουλειά από μόνη της, ανυπομονώ για νέες αποκαλύψεις σχετικά με τους δεσμούς μεταξύ της μαφίας Trump-Kushner-Witkoff αφενός, και της συμμορίας του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου αφετέρου. Αυτοί οι καρχαρίες των ακινήτων της Νέας Υόρκης προφανώς δεν τρώνε ο ένας τον άλλον.
Ο μεγάλος νικητής
Εκ των υστέρων, ότι η 11η Σεπτεμβρίου ήταν μια ισραηλινή επιχείρηση με ψευδή σημαία θα έπρεπε να ήταν η υπόθεση εργασίας όσων πίστευαν στην αλήθεια για την 11η Σεπτεμβρίου εξαρχής. Δεν το ξέχασε ο Benjamin Netanyahu, εκείνη την ίδια μέρα: «Είναι πολύ καλό... Θα δημιουργήσει άμεση συμπάθεια..., θα ενισχύσει τον δεσμό μεταξύ των δύο λαών μας;»[4]Το ίδιο απόγευμα, ο George Friedman πανηγύρισε στον φιλοϊσραηλινό γεωπολιτικό ιστότοπό του STRATFOR: «Ο μεγάλος νικητής σήμερα, σκόπιμος ή όχι, είναι το κράτος του Ισραήλ. ... Δεν υπάρχει αμφιβολία, επομένως, ότι η ισραηλινή ηγεσία αισθάνεται ανακούφιση».[5]
Δεδομένου ότι το ερώτημα Cui bono είχε μια τόσο προφανή απάντηση , χρειάστηκε μια αποφασιστική και καλά οργανωμένη εκστρατεία παρακολούθησης για να αποσπαστεί η προσοχή των πρώτων σκεπτικιστών από τα εμφανή αποτυπώματα του Ισραήλ. Οι εσωτερικοί πράκτορες που κατηγόρησαν το Βαθύ Κράτος, τη Νέα Παγκόσμια Τάξη και το Στρατιωτικό-Βιομηχανικό Σύμπλεγμα, δεν μας ενημέρωσαν ότι πέντε μυστικοί πράκτορες της Mossad (Sivan και Paul Kurzberg, Yaron Shmuel, Oded Ellner και Omer Marmari) ήταν οι μόνοι ύποπτοι που συνελήφθησαν εκείνη την ημέρα σε σχέση με τις επιθέσεις. Αυτοί οι «χορευτές Ισραηλινοί» θα έπρεπε να ήταν τα αστέρια κάθε εκδήλωσης της 11ης Σεπτεμβρίου-Αλήθειας, αλλά μόλις το 2010 είχαν την τιμή να αναφερθούν από τον Alex Jones.
Το Πεντάγωνο της 11ης Σεπτεμβρίου και το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου της 11ης Σεπτεμβρίου
Η θεωρία ότι το Ισραήλ βρισκόταν πίσω από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου δεν είναι, ωστόσο, τόσο απλή όσο φαίνεται. Υπάρχουν δύο σημαντικές αντιρρήσεις: η μία αφορά το κίνητρο και η άλλη τα μέσα.
Το κίνητρο: η άμεση αντίδραση των Ηνωμένων Πολιτειών στην 11η Σεπτεμβρίου ήταν η εισβολή και η αλλαγή καθεστώτος στο Αφγανιστάν. Το Ισραήλ δεν είχε κανένα προφανές συμφέρον σε αυτή την επέμβαση. Αν αυτός ήταν ο κύριος στόχος των επιθέσεων με ψευδή σημαία της 11ης Σεπτεμβρίου, οι Ισραηλινοί θα έπρεπε να αποκλειστούν ως ύποπτοι.
Τα μέσα: η επιτυχία της επιχείρησης εξαρτιόταν από την ενεργό συμμετοχή στρατιωτικών και μονάδων πληροφοριών των ΗΠΑ, τις οποίες το Ισραήλ δεν μπορούσε να ελέγξει άμεσα. Αρχικά, απαιτούσε την ενασχόληση της NORAD (Διοίκηση Αεροδιαστημικής Άμυνας Βόρειας Αμερικής) και της μεραρχίας NEADS (Βορειοανατολικός Τομέας Αεροπορικής Άμυνας) με πέντε εκπαιδευτικές ασκήσεις, τρεις από τις οποίες προσομοίωναν αεροπειρατείες. Σύμφωνα με τον Συνταγματάρχη Robert Marr, επικεφαλής της NEADS, έως και είκοσι εννέα εικονικά «αεροσκάφη που είχαν υποστεί αεροπειρατεία» εμφανίστηκαν στις οθόνες ραντάρ της NORAD ακριβώς τη στιγμή που πραγματοποιήθηκαν οι πραγματικές επιθέσεις, καθιστώντας την κατάσταση έκτακτης ανάγκης εντελώς μη διαχειρίσιμη. Ο αντίκτυπος στο Πεντάγωνο - ανεξάρτητα από την προέλευσή του - απαιτούσε επίσης την απενεργοποίηση όλων των αμυντικών συστημάτων στο πιο αυστηρά προστατευμένο κτίριο στον κόσμο, για να μην αναφέρουμε την ταχεία κατάσχεση υλικού από τις 85 κάμερες παρακολούθησης που βρίσκονταν γύρω από το κτίριο. Δεν υπάρχει επομένως αμφιβολία ότι η επίθεση στο Πεντάγωνο ήταν «εσωτερική δουλειά» .
Αντιθέτως, τα δακτυλικά αποτυπώματα του Ισραήλ είναι παντού στην επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου — αν συμπεριλάβουμε στον ορισμό μας για το Ισραήλ τους αμέτρητους sayanim που κατοικούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τη μεγαλύτερη συγκέντρωσή τους στη Νέα Υόρκη.[6] Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, ο Larry Silverstein ενσαρκώνει το αρχέτυπο του super-sayan : εξέχον μέλος της Ενωμένης Εβραϊκής Ομοσπονδίας Έκκλησης της Νέας Υόρκης, του μεγαλύτερου αμερικανικού οργανισμού συγκέντρωσης χρημάτων για το Ισραήλ, είναι επίσης στενός φίλος του Benjamin Netanyahu, σύμφωνα με το άρθρο της Haaretz της 21ης Νοεμβρίου 2001 που έχει ήδη αναφερθεί.[7] Με τους Larry Silverstein, Frank Lowy, Ronald Lauder (ο οποίος ως επικεφαλής της Επιτροπής Ιδιωτικοποιήσεων της Πολιτείας της Νέας Υόρκης απένειμε τους Δίδυμους Πύργους στους Silverstein και Lowy τον Απρίλιο του 2001), Maurice Greenberg (ο οποίος ασφάλισε τους πύργους για τον Silverstein αλλά έλαβε την προφύλαξη να αντασφαλίσει το ασφαλιστήριο συμβόλαιο σε ανταγωνιστές), τον γιο του Jeffrey Greenberg (διευθύνων σύμβουλος της Marsh & McLennan, η οποία κατείχε τους ορόφους 93 έως 100 του Βόρειου Πύργου, όπου το Boeing 767 φέρεται να χτύπησε το κτίριο), για να μην αναφέρουμε τον Howard Lutnick, του οποίου η επενδυτική τράπεζα Cantor Fitzgerald κατείχε τους ορόφους ακριβώς από πάνω, και ο οποίος, όπως και ο Silverstein, «γλίτωσε τον θάνατο» εκείνο το πρωί πηγαίνοντας τον γιο του στο νηπιαγωγείο), είναι σαφές ότι η φιλοϊσραηλινή ελίτ της Wall Street είχε επαρκή έλεγχο στους Δίδυμους Πύργους και το Κτίριο 7 (που επίσης ανήκε στον Silverstein) για να τους ανατινάξει. Σε τελική ανάλυση, υπάρχουν αρκετά ισραηλινά δακτυλικά αποτυπώματα και καπνιστά όπλα στον τόπο του εγκλήματος του Παγκόσμιου Εμπορίου για να χαρακτηριστεί αυτό το συμβάν ως «ισραηλινή δουλειά».
Ήταν η επίθεση στο Πεντάγωνο μια εσωτερική ενέργεια και η επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (WTC) μια ισραηλινή ενέργεια; Δύο άλλες σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο γεγονότων καθιστούν αυτή την ερευνητική γραμμή άξια διερεύνησης. Πρώτον, όπως τόνισε η Barbara Honegger , το Πεντάγωνο είναι στρατιωτικός στόχος, ενώ το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου είναι πολιτικός στόχος. Από την οπτική γωνία του διεθνούς δικαίου, μόνο η επίθεση στο Πεντάγωνο θα μπορούσε να θεωρηθεί «πράξη πολέμου» (συγκρίσιμη με το Pearl Harbor) και να δικαιολογήσει την εισβολή σε μια κυρίαρχη χώρα όπως το Αφγανιστάν.[8] Η συντριβή εμπορικών αεροσκαφών σε ουρανοξύστες αποτελούσε πράξη καθαρής τρομοκρατίας, η οποία δεν διέφερε, κατ' αρχήν, από την βομβιστική επίθεση που πραγματοποιήθηκε εναντίον των ίδιων Δίδυμων Πύργων στις 26 Φεβρουαρίου 1993, η οποία οδήγησε στην απαγγελία κατηγοριών σε 8 άτομα για «συνωμοσία, εκρηκτική καταστροφή περιουσίας και διαπολιτειακή μεταφορά εκρηκτικών» ( Wikipedia ).
Τα δύο γεγονότα — στο Πεντάγωνο και στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου — διαφέρουν επίσης ως προς την κλίμακά τους. Η δημιουργία μιας τρύπας στη μία πλευρά του Πενταγώνου και η ρίψη μερικών εξωφρενικά μικρών κομματιών ατράκτου στο γκαζόν, ώστε να μοιάζει με αεροπορικό δυστύχημα, απαιτούσε πολύ λιγότερο προσωπικό, τεχνικές δεξιότητες και χρόνο προετοιμασίας από ό,τι χρειαζόταν για να μετατραπούν σε σκόνη τρεις ουρανοξύστες με δύο αεροπλάνα (ή οτιδήποτε άλλο). Το σενάριο του Πενταγώνου περιελάμβανε μόνο ένα αεροπειρατή και έναν αναφερόμενο αριθμό 184 νεκρών, αν και ο πραγματικός αριθμός είναι πιθανώς πολύ χαμηλός. Αντίθετα, οι δύο επιθέσεις στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή των δύο ψηλότερων ουρανοξυστών της Νέας Υόρκης και του γύρω συγκροτήματος, καθώς και τον άμεσο θάνατο χιλιάδων πολιτών και εκατοντάδων πυροσβεστών. Αυτό δεν ήταν έργο μιας μικρής ομάδας, αλλά ενός διεθνούς εγκληματικού δικτύου που αποτελούνταν από εκατοντάδες τεχνικούς εμπειρογνώμονες σε εκρηκτικά. Χρειάστηκαν μήνες, αν όχι χρόνια, προετοιμασίας, ενώ η επίθεση στο Πεντάγωνο θα μπορούσε να είχε σχεδιαστεί σε λίγες μέρες.
Αυτή η διαφορά αντικατοπτρίζεται στον οπτικό και συναισθηματικό αντίκτυπο των δύο γεγονότων. Το Πεντάγωνο είναι ένα απομονωμένο κτίριο και οι εικόνες της συντριβής στην ανατολική πρόσοψή του είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες, ενώ εκείνες των πύργων που χτυπήθηκαν στην καρδιά της Νέας Υόρκης και στη συνέχεια κατέρρευσαν ανάμεσα σε τεράστια σύννεφα σκόνης, εξαπλώθηκαν αμέσως σε όλο τον κόσμο και μεταδόθηκαν σε επανάληψη. Ο αναφερόμενος αριθμός νεκρών προκάλεσε τεράστια παγκόσμια συγκίνηση. Οι επιθέσεις στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου μπορούν να περιγραφούν ως «καταστροφική τρομοκρατία» (το πεδίο εξειδίκευσης του Philip Zelikow, εκτελεστικού διευθυντή της Επιτροπής της 11ης Σεπτεμβρίου).[9]
Ας φανταστούμε για μια στιγμή ότι μόνο το Πεντάγωνο είχε πληγεί. Αυτό, μαζί με μια φωτογραφία σχολικού βιβλίου από τη σπηλιά του Bin Laden στην Tora Bora, ίσως να ήταν αρκετό για να πείσει το Κογκρέσο των ΗΠΑ και το αμερικανικό κοινό ότι ο Bin Laden έπρεπε να κυνηγηθεί και ότι το καθεστώς των Ταλιμπάν - που εδώ και καιρό δαιμονοποιούνταν από όλα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης - έπρεπε να ανατραπεί. Αλλά αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να δημιουργήσει αρκετή ορμή για να προκαλέσει μια σύγκρουση πολιτισμών στη Μέση Ανατολή.
Με ένα κύμα σοκ στην κοινή γνώμη που ήταν ασύγκριτα ισχυρότερο και μεγαλύτερης διάρκειας, η επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (WTC) δεν είχε σκοπό να παράσχει μια λογική δικαιολογία για μια μεμονωμένη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον ενός μισητού και αδύναμου καθεστώτος, αλλά μάλλον να βυθίσει το αμερικανικό κοινό σε μια κατάσταση σοκ που θα βραχυκύκλωνε την ικανότητά του να συλλογίζεται και θα το καθιστούσε εξαιρετικά ευάλωτο στην πολεμική προπαγάνδα. Αυτό, σε συνδυασμό με τις επιστολές με άνθρακα και το μάντρα των Όπλων Μαζικής Καταστροφής του Saddam Hussein, θα ανάγκαζε τον Bush Jr. να κάνει αυτό που ο πατέρας του είχε αρνηθεί να κάνει δέκα χρόνια νωρίτερα: να ανατρέψει τον Saddam και να βυθίσει το Ιράκ στο χάος. Σε σύγκριση με το τραύμα που έμοιαζε με τσουνάμι από τις επιθέσεις στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, η επίθεση του Πενταγώνου ήταν του μεγέθους ενός κυματισμού. Μόνο το πρώτο θα μπορούσε να προκαλέσει έναν ολοκληρωμένο και ριζοσπαστικό γεωστρατηγικό αναπροσανατολισμό των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους. Ήταν μια ψυχολογική επιχείρηση άνευ προηγουμένου κλίμακας, πέρα από τα πιο τρελά όνειρα της CIA.
Η θεωρία της παραβιασμένης ψευδούς σημαίας
Αυτές οι βαθιές διαφορές με οδήγησαν να υποθέσω, σε ένα άρθρο του 2022 και αργότερα σε ένα βιβλίο , ότι τα δύο γεγονότα σκηνοθετήθηκαν από δύο ξεχωριστές ομάδες που επιδίωκαν διαφορετικούς στόχους: η μία ομάδα εκτέλεσε την «εσωτερική δουλειά» στο Πεντάγωνο, ενώ μια άλλη ομάδα εκτέλεσε την «ισραηλινή δουλειά» στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (WTC). Σύμφωνα με αυτή την υπόθεση, το μεγαλύτερο μέρος της ομάδας που ενορχήστρωσε την επίθεση στο Πεντάγωνο δεν είχε καμία πρόγνωση της επίθεσης στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, ενώ όσοι ήταν υπεύθυνοι για την επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου είχαν ακριβή πρόγνωση της επίθεσης στο Πεντάγωνο.
Έτσι, η ομάδα Perle-Feith-Wolfowitz σχεδίαζε επιχειρήσεις στο Πεντάγωνο, ενώ η ομάδα Lauder-Silverstein-Greenberg ετοίμαζε το έδαφος για την επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (WTC). Αυτές οι δύο ομάδες μπορεί να μην ήταν σε άμεση επαφή μεταξύ τους, αλλά και οι δύο ήταν σε άμεση επαφή με κορυφαίους Ισραηλινούς ηγέτες: Ο Silverstein μιλούσε εβδομαδιαίως με τον Netanyahu στο τηλέφωνο, σύμφωνα με το προαναφερθέν άρθρο της Haaretz , ενώ ο Perle και ο Feith ήταν και οι δύο σύμβουλοι του Netanyahu, για τον οποίο είχαν συντάξει την περίφημη έκθεση «Clean Break» το 1996.[10]
Η διάκριση παραμένει κρίσιμη, ωστόσο: η επιχείρηση του Πενταγώνου έλαβε την έγκριση της κυβέρνησης Bush, πιθανώς σε επίπεδο του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, επειδή εξυπηρετούσε την γεωστρατηγική ατζέντα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Ο παραδοσιακός αμερικανικός ιμπεριαλισμός εκπροσωπείται καλύτερα από το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (CFR). Το CFR υπερασπίζεται τα συμφέροντα των τραπεζιτών και των επενδυτών που το ίδρυσαν. Δεν είναι, κατά γενικό κανόνα, φιλοϊσραηλινό και μία από τις προτεραιότητές του ήταν πάντα η διατήρηση φιλικών σχέσεων με τα κράτη του Κόλπου, όπως καταδεικνύεται από την έκθεσή του του 2022, « Η υπόθεση για ένα νέο στρατηγικό σύμφωνο ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας ». Ο «πόλεμος των αγωγών» αποτελεί σημαντική ανησυχία για αυτούς τους νεοαποικιακούς ιμπεριαλιστές. Τη δεκαετία του 1990, υπήρχαν σχέδια για την Unocal Corporation να κατασκευάσει έναν αγωγό πετρελαίου που θα συνδέει την Κασπία Θάλασσα με τον Ινδικό Ωκεανό, περνώντας από το Τουρκμενιστάν και το Αφγανιστάν. Η στρατηγική θέση του Αφγανιστάν είχε ήδη αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα στην απόφαση του Zbigniew Brzezinski, συμβούλου εθνικής ασφάλειας του Carter και εξέχοντος μέλους του CFR, να ξεκινήσει την αποσταθεροποίηση του φιλοσοβιετικού αφγανικού καθεστώτος το 1979 εξοπλίζοντας τους μουτζαχεντίν. Μετά το 1996, παρά την κατάληψη της χώρας από τους Ταλιμπάν και τις ρητορικές καταδίκες των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν. Αλλά τον Ιούλιο του 2001, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχασαν την εμπιστοσύνη τους στους Ταλιμπάν και, εν μία νυκτί, τους θεώρησαν εμπόδιο στο έργο. Σχεδιάστηκαν στρατιωτική εισβολή και αλλαγή καθεστώτος.[11] Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα πρόσχημα αποδεκτό από την κοινή γνώμη. Το γεγονός ότι η εισβολή ξεκίνησε λιγότερο από ένα μήνα μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου αποδεικνύει ότι είχε σχεδιαστεί πολύ νωρίτερα. Για να διευκολυνθούν τα πράγματα, ο νέος πρέσβης των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, Zalmay Khalizad, και ο νέος πρόεδρος που διορίστηκε από τις ΗΠΑ, Hamid Karzai, είχαν υπηρετήσει και οι δύο ως σύμβουλοι της Unocal.[12]
Οι Εβραίοι νεοσυντηρητικοί, από την πλευρά τους, δεν ενδιαφέρονταν για το Αφγανιστάν. Αυτό που ήθελαν ήταν η καταστροφή του Ιράκ. Το 1990, μετά την Επιχείρηση Καταιγίδα της Ερήμου στο Κουβέιτ, άσκησαν ισχυρή πίεση υπέρ της εισβολής στο Ιράκ και της ανατροπής του Saddam Hussein, αλλά ο Πρόεδρος H.W. Bush δεν υποχώρησε και τήρησε την εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ως αποτέλεσμα, το φιλοϊσραηλινό λόμπι σαμποτάρισε τις πιθανότητές του για δεύτερη θητεία και υποστήριξε τον Δημοκρατικό υποψήφιο Bill Clinton, τον οποίο παρόλα αυτά δεν κατάφεραν να εξαναγκάσουν να επιτεθεί στο Ιράκ, παρά το γεγονός ότι κατέφυγαν στη γοητεία της Monica Lewinsky. Οι νεοσυντηρητικοί στη συνέχεια επικέντρωσαν τις προσπάθειές τους στο think tank τους, το PNAC (Project for a New American Century), με τους Perle και Feith μεταξύ των υπογραφόντων της έκθεσης με τίτλο Ανακατασκευή της Άμυνας της Αμερικής , η οποία υποβλήθηκε στον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο Bush Jr. το 2000.
Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, η διαφορά στην αντίδραση μεταξύ των παραδοσιακών Αμερικανών ιμπεριαλιστών και των φιλοϊσραηλινών νεοσυντηρητικών ήταν εντυπωσιακή. Ο Brzezinski, για παράδειγμα, υποστήριξε αμέσως την εισβολή στο Αφγανιστάν, ελπίζοντας να αποκαταστήσει τη ζημιά που ο ίδιος είχε προκαλέσει εκεί. Από την άλλη πλευρά, αντιτάχθηκε σθεναρά στον πόλεμο στο Ιράκ και, την 1η Φεβρουαρίου 2007, κατήγγειλε ενώπιον της Γερουσίας «μια ιστορική, στρατηγική και ηθική καταστροφή... που προκλήθηκε από μανιχαϊστικές παρορμήσεις και αυτοκρατορική αλαζονεία». Αντίθετα, οι νεοσυντηρητικοί και άλλοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι έσπευσαν να εκμεταλλευτούν το εθνικό τραύμα για να υποστηρίξουν την καταστροφή «επτά εθνών » , ξεκινώντας από το Ιράκ και καταλήγοντας στο Ιράν. Δεν είναι τυχαίο ότι τα «επτά έθνη» που τιμωρήθηκαν από τον Θεό επειδή αντιτάχθηκαν στο Ισραήλ αποτελούν ένα βιβλικό μοτίβο (Δευτερονόμιο 7 και Ιησούς του Ναυή 24) γνωστό στη ραβινική παράδοση. Τα επτά «αδίστακτα κράτη» που στοχοποίησε ο Bush στην ομιλία του στις 20 Σεπτεμβρίου είναι μια κρυπτική υπογραφή.
Η συνωμοσία μέσα στη συνωμοσία
Ήταν, λοιπόν, οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 «ένα νέο Περλ Χάρμπορ» και η έναρξη του «Νέου Αμερικανικού Αιώνα» που οι νεοσυντηρητικοί είχαν διακηρύξει μεγαλόφωνα; Ή μήπως είχαν σκοπό να πυροδοτήσουν έναν «Εβραϊκό Αιώνα» 2.0 και να προωθήσουν το σχέδιο του Μεγάλου Ισραήλ κινητοποιώντας την αμερικανική στρατιωτική ισχύ εναντίον των εχθρών του Ισραήλ στην Εγγύς Ανατολή; Μήπως σχεδιάστηκε από ανίκανους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές ή από μακιαβελικούς κρυπτοσιωνιστές; Ήταν η 11η Σεπτεμβρίου μια «εσωτερική επιχείρηση» που εκτελέστηκε από το αμερικανικό βαθύ κράτος ή μια «ισραηλινή επιχείρηση» με επικεφαλής υψηλόβαθμους sayanim ; Αν και τα δύο, σε ποιο συνδυασμό και σε ποιες αναλογίες;
Δεν υπάρχουν απλές απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, αλλά προσπάθησα να παρουσιάσω μια περίπλοκη απάντηση όσο πιο απλά μπορούσα. Το μυστήριο της 11ης Σεπτεμβρίου είναι μια διπλή εξίσωση με δύο αγνώστους. Το σημείο εκκίνησης είναι να αναγνωρίσουμε το βασικό γεγονός ότι δεν υπήρξε μία, αλλά δύο 11 Σεπτεμβρίου, η καθεμία με διαφορετική υπογραφή. Έχω κρατήσει εκτός της εξίσωσης τη «συντριβή» του UA 93 στο Shanksville της Πενσυλβάνια, 25 λεπτά μετά το Πεντάγωνο, κάτι που δεν έχει καμία σημασία, δεδομένου του μικρού βαθμού πραγματικότητάς του. Αρκεί να πούμε ότι η πτήση UA93 δεν λειτουργούσε τις Τρίτες, αλλά φέρεται να αντικατέστησε κατ' εξαίρεση την πτήση UA91. Αναφέρθηκε ότι προσγειώθηκε στο Σαν Φρανσίσκο το μεσημέρι. Καμία από τις οικογένειες των «θυμάτων» δεν έχει ζητήσει αποζημίωση .[13]
Σύμφωνα με τη θεωρία που μόλις συνόψισα, η επίθεση στο Πεντάγωνο οργανώθηκε από υψηλόβαθμους αξιωματούχους του αμερικανικού στρατού και των υπηρεσιών πληροφοριών, με την έγκριση του Λευκού Οίκου, προκειμένου να δικαιολογηθεί η αλλαγή καθεστώτος στο Αφγανιστάν. Η επίθεση στη Νέα Υόρκη ήταν ενας διπλασιασμός της επιχείρησης του Πενταγώνου, με στόχο να μετατρέψει αυτό το ψευδές πρόσχημα για εισβολή στο Αφγανιστάν σε ένα κατακλυσμιαίο γεγονός ικανό να τραυματίσει τον αμερικανικό λαό και να του ενσταλάξει αρκετή οργή ώστε να τον κάνει να δεχτεί - ή ακόμα και να απαιτήσει - έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον οποιασδήποτε χώρας που τους έχει χαρακτηριστεί ως καταφύγιο ισλαμιστών τρομοκρατών (Ιράκ, Ιράν, Συρία, Λίβανος, Λιβύη κ.λπ.). Σε αντίθεση με την εισβολή στο Αφγανιστάν, ο πόλεμος των ΗΠΑ κατά του Ιράκ δεν είχε σχεδιαστεί από το αμερικανικό βαθύ κράτος πριν από τον Σεπτέμβριο του 2001. Γι' αυτό χρειάστηκαν δύο ακόμη χρόνια προετοιμασίας και προπαγάνδας για να ξεκινήσει.
Γιατί, ίσως αναρωτηθείτε, χρειαζόταν το Ισραήλ να συνδέσει την φιλόδοξη επιχείρηση ψευδούς σημαίας στη Νέα Υόρκη με την πιο μετριοπαθή που πραγματοποιήθηκε στην Ουάσινγκτον; Η απάντηση είναι προφανής: το Ισραήλ χρειαζόταν να δημιουργήσει μια κατάσταση στην οποία οποιαδήποτε αποκάλυψη της προδοσίας του Ισραήλ θα αποκάλυπτε πρώτα και κύρια, στους Αμερικανούς και στον κόσμο, τις μακιαβελικές μηχανορραφίες του αμερικανικού βαθέος κράτους. Αυτή η κατάσταση, ενισχυμένη από τον έλεγχο του Ισραήλ στα συστημικά μέσα ενημέρωσης, κατέστησε δυνατό να αναγκαστεί η κυβέρνηση Bush να καλύψει και τις δύο επιχειρήσεις, οι οποίες φαινόντουσαν σαν μία στο κοινό.
Αλλά προκύπτει μια άλλη αντίρρηση. Δεδομένου ότι η επίθεση στο Πεντάγωνο συνέβη 51 λεπτά αφότου το πρώτο αεροπλάνο χτύπησε τον Βόρειο Πύργο, γιατί οι συνωμότες του Πενταγώνου δεν ματαίωσαν την επιχείρησή τους, αν οι επιθέσεις στο Παγκόσμιο Κέντρο Ελέγχου (WTC) δεν ήταν μέρος των σχεδίων τους; Πριν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, ας εξετάσουμε γιατί οι Ισραηλινοί έπρεπε να ξεκινήσουν την επιχείρησή τους πριν από αυτήν στο Πεντάγωνο. Όπως σημειώθηκε νωρίτερα, η επιχείρηση κατά του Πενταγώνου απαιτούσε την προηγούμενη εξουδετέρωση της αεράμυνας, κυρίως με την υπερφόρτωση της NORAD με ασκήσεις. Αλλά μόλις χτυπήθηκε το Πεντάγωνο, θα μπορούσε κανείς να περιμένει ότι η αεράμυνα θα κινητοποιηθεί δυναμικά: αυτό θα μπορούσε να είχε θέσει σε κίνδυνο την επιχείρηση του Παγκόσμιου Κέντρου Ελέγχου (WTC) αν είχε πραγματοποιηθεί αργότερα. Πώς, λοιπόν, μπόρεσαν οι Ισραηλινοί να διασφαλίσουν ότι, μετά τις συντριβές στους Δίδυμους Πύργους, η επιχείρηση κατά του Πενταγώνου δεν θα ακυρωνόταν; Ευτυχώς, έχουμε μια ένδειξη χάρη στην μαρτυρία του Υπουργού Μεταφορών Norman Mineta, ο οποίος ήταν με τον Dick Cheney στο Προεδρικό Κέντρο Επιχειρήσεων Έκτακτης Ανάγκης (PEOC, το ασφαλές καταφύγιο κάτω από τον Λευκό Οίκο) κατά τη διάρκεια της μισής ώρας που προηγήθηκε της έκρηξης στο Πεντάγωνο. Ο Mineta ανέφερε στην Επιτροπή για την 11η Σεπτεμβρίου ότι ένας νεαρός άνδρας είχε εισέλθει στην αίθουσα αρκετές φορές για να ενημερώσει τον Cheney ότι το «αεροπλάνο» πλησίαζε την Ουάσινγκτον.
Και όταν έφτασε η ώρα «το αεροπλάνο βρίσκεται 10 μίλια μακριά», ο νεαρός είπε επίσης στον Αντιπρόεδρο: «Ισχύουν ακόμα οι εντολές;» Και ο Αντιπρόεδρος γύρισε, κούνησε τον λαιμό του και είπε: «Φυσικά και οι εντολές ισχύουν ακόμα. Έχετε ακούσει κάτι αντίθετο;»
Ο Mineta λέει ότι δεν γνωρίζει ποιες ήταν «οι εντολές», αλλά είναι πιθανό ότι δεν επρόκειτο να καταρριφθεί «το αεροπλάνο» που κατευθυνόταν προς το Πεντάγωνο. Με τον Πρόεδρο Bush να έχει σταλεί βολικά σε ένα δημοτικό σχολείο στη Φλόριντα για να διαβάσει το βιβλίο «Η Κατσίκα μου» , ο Αντιπρόεδρος Cheney είχε την εξουσία και την ευκαιρία να ματαιώσει την επιχείρηση, αλλά αρνήθηκε να το κάνει.
Σε αυτό το σημείο, ας διευκρινίσουμε τον ρόλο του αχώριστου διδύμου που σχημάτισαν οι Donald Rumsfeld και Dick Cheney. Οι ομοσπονδιακές τους καριέρες ξεκίνησαν στην κυβέρνηση Ford μετά το σκάνδαλο Watergate. Ο Rumsfeld, ο μεγαλύτερος από τους δύο, ανέλαβε αρχικά τα καθήκοντά του ως Αρχηγός του Επιτελείου του προέδρου και διόρισε τον Cheney ως Αναπληρωτή του. Στη συνέχεια, ο Rumsfeld ανέλαβε Υπουργός Άμυνας και κανόνισε να τον αντικαταστήσει ο Cheney ως Αρχηγός του Επιτελείου. Έτσι, το 1975, εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο συνδυασμός του Rumsfeld στο Πεντάγωνο και του Cheney στον Λευκό Οίκο. Οι δύο άνοιξαν στη συνέχεια τις πόρτες στους νεοσυντηρητικούς, οι οποίοι εκείνη την εποχή ήταν αποφασισμένοι να κλιμακώσουν τον Ψυχρό Πόλεμο πάση θυσία. Το 2000, ο Cheney διηύθυνε την προεδρική εκστρατεία του Bush του νεότερου, εξασφάλισε την αντιπροεδρία για τον εαυτό του, διόρισε τον Rumsfeld ως Υπουργό Άμυνας και γέμισε την κυβέρνηση με Εβραίους νεοσυντηρητικούς. Σύμφωνα με τους βιογράφους του, «Dick Cheney έχει γίνει ο πιο ισχυρός Αντιπρόεδρος που κατείχε ποτέ το αξίωμα, ασκώντας εξουσία που συχνά υποτάσσει αυτήν του Προέδρου».[14] Στην πραγματικότητα, οι Cheney και Rumsfeld ενήργησαν, όπως πάντα, ως μισθοφόροι των νεοσυντηρητικών - δηλαδή, του Ισραήλ.
Πρόσθετες ενδείξεις
Μπορώ ακόμα να προσθέσω δύο ενδιαφέρουσες διαφορές μεταξύ της επίθεσης στο Πεντάγωνο και αυτής στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, καθεμία από τις οποίες βρίσκει μια εξήγηση στο πλαίσιο της διπλής θεωρίας συνωμοσίας. Πρώτον, από τους δεκαεννέα αναγνωρισμένους αεροπειρατές, οι δεκαπέντε διέμεναν στην μικρή πόλη Χόλιγουντ της Φλόριντα ή γύρω από αυτήν. Αυτοί που δεν διέμεναν ήταν οι τέσσερις αεροπειρατές του AA77, του αεροπλάνου που συνετρίβη στο Πεντάγωνο. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό επειδή το Χόλιγουντ της Φλόριντα φιλοξενούσε επίσης περισσότερους από 30 από τους 140 Ισραηλινούς πράκτορες που συνελήφθησαν σε αμερικανικό έδαφος τους μήνες που προηγήθηκαν της 11ης Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με έκθεση της DEA που αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά σε άρθρο στη γαλλική εφημερίδα Le Monde από τον Sylvain Cypel και αργότερα δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο από το γαλλικό περιοδικό Intelligence Online.
Δεύτερον, το αεροπλάνο που φέρεται να συνετρίβη στο Πεντάγωνο είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο Dulles της Ουάσινγκτον, το οποίο βρίσκεται μόλις 25 μίλια από το Πεντάγωνο. Αντίθετα, τα αεροπλάνα που χτύπησαν τους Δίδυμους Πύργους είχαν απογειωθεί από το αεροδρόμιο Logan της Βοστώνης. Δεδομένης της εγγύτητάς του, το αεροδρόμιο Dulles ήταν μια φυσική επιλογή για μια ομάδα που λειτουργούσε από την Ουάσινγκτον. Το αεροδρόμιο Logan, από την άλλη πλευρά, ήταν μια φυσική επιλογή για μια ομάδα Ισραηλινών πρακτόρων, καθώς ανέθεσε την ασφάλεια και τη διαχείριση των επιβατών στην Huntleigh USA Corporation , θυγατρική από το 1999 της ICTS (International Consultants on Targeted Security), μιας ισραηλινής εταιρείας που ιδρύθηκε το 1982 από πρώην ισραηλινούς στρατιωτικούς και βετεράνους των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένου του Menachem Atzmon.
Συμπερασματικά, τα δακτυλικά αποτυπώματα του Ισραήλ μπορούν να βρεθούν όχι μόνο στους πύργους του Παγκόσμιου Εμπορίου, που ελέγχονται από τον Silverstein και τους συνεργάτες του, αλλά και στο αεροδρόμιο από το οποίο υποτίθεται ότι οι πτήσεις συνετρίβησαν στους πύργους αναχώρησης, καθώς και στον τόπο κατοικίας των φερόμενων αεροπειρατών. Αυτά τα τρία σύνολα ισραηλινών ιχνών λείπουν στην περίπτωση της πτήσης AA77 στο Πεντάγωνο.
Ούτε γνωρίζουμε καμία ισραηλινή προφητεία για επίθεση στο Πεντάγωνο, ενώ οι ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης έχουν εμπνεύσει αρκετές τέτοιες προφητείες. Ο Isser Harel, ο πατέρας των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, έκανε την ακόλουθη πρόβλεψη στον Michael Evans το 1980: «Στην ισλαμική θεολογία, το φαλλικό σύμβολο είναι πολύ σημαντικό. Το μεγαλύτερο φαλλικό σας σύμβολο είναι η Νέα Υόρκη και το ψηλότερο κτίριο θα είναι το φαλλικό σύμβολο που θα χτυπήσουν [οι ισλαμιστές τρομοκράτες]».[15] Ο ίδιος ο Netanyahu καυχήθηκε στο CNN το 2006 ότι είχε προβλέψει το 1995 ότι «αν η Δύση δεν αφυπνιστεί για την αυτοκτονική φύση του μαχητικού Ισλάμ, το επόμενο πράγμα που θα δείτε είναι ότι το μαχητικό Ισλάμ θα γκρεμίσει το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου». Η προφητεία είναι εύκολη όταν κάνεις τον σχεδιασμό.
Το σενάριο που έχω προτείνει δεν καλύπτει κάθε πτυχή των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου, αλλά πιστεύω ότι θα μπορούσε να τις καλύψει όλες. Δεν έχω λάβει υπόψη τα οικονομικά κέρδη που πραγματοποιήθηκαν εδώ κι εκεί, επειδή δεν νομίζω ότι ήταν τα κύρια κίνητρα. Κυμαίνονται από τις ράβδους χρυσού που πιθανώς λεηλατήθηκαν από το θησαυροφυλάκιο κάτω από το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (WTC), έως την υπεξαίρεση του Ταμείου Αποζημίωσης Θυμάτων. Το πιο εμφανές ήταν τα «2,3 τρισεκατομμύρια δολάρια σε συναλλαγές» που το Υπουργείο Άμυνας «δεν μπορεί να παρακολουθήσει», σύμφωνα με δημόσια δήλωση του Donald Rumsfeld στις 10 Σεπτεμβρίου. Την επόμενη μέρα, το «αεροπειρατικό AA77» συνετρίβη ακριβώς εκεί που οι οικονομικοί αναλυτές της RSW (Resource Services – Washington) προσπαθούσαν να λύσουν αυτό το μυστήριο στο Πεντάγωνο. Όλοι πέθαναν. Ένας από αυτούς, μας λένε, πέθανε εκεί όχι επειδή ήταν στο γραφείο του, αλλά επειδή βρισκόταν στο αεροπλάνο που το χτύπησε. Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων θυμάτων του Πενταγώνου της Washington Post , «ο Bryan C. Jack... ήταν επιβάτης στην πτήση 77 της American Airlines, με προορισμό την Καλιφόρνια για επίσημες υποθέσεις όταν το αεροπλάνο του χτύπησε το Πεντάγωνο, όπου, οποιαδήποτε άλλη μέρα, ο Jack θα βρισκόταν στη δουλειά στον υπολογιστή του». Ο Γιαχβέ λειτουργεί με τρελούς τρόπους.
Ἀπό : unz.com καί οἱ παραπομπές
Ἡ Πελασγική
.jpg)
