Ἡ 4η Ἰουλίου καί τό τέλος τῆς Ἀμερικανικῆς Αὐτοκρατορίας

Η αυτοκρατορία που αναδύθηκε κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα εισέρχεται στο τελευταίο της κεφάλαιο επειδή οι συνθήκες που τη διατήρησαν έχουν εξαφανιστεί. Η προσκόλληση στα απομεινάρια της θα επιδεινώσει μόνο την παρακμή...

Τοῦ Constantin von Hoffmeister 

 Κάθε 4η Ιουλίου, οι Αμερικανοί γιορτάζουν τη γέννηση μιας δημοκρατίας που κήρυξε την ανεξαρτησία της από μια αυτοκρατορία. Πυροτεχνήματα, σημαίες και ομιλίες τιμούν έναν λαό που απέρριψε την μακρινή διακυβέρνηση, τις ξένες εμπλοκές και τη συγκέντρωση εξουσίας πέρα ​​από τη συγκατάθεση των δικών του κοινοτήτων. Ωστόσο, η βαθύτερη ειρωνεία της γιορτής είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες σταδιακά έγιναν αυτό ακριβώς που δημιουργήθηκαν για να αντισταθούν. 

Η δημοκρατία των αγροτών, των εμπόρων, των τεχνιτών και των αυτοδιοικούμενων κρατών μετατράπηκε σε μια παγκόσμια αυτοκρατορία με στρατιωτικές βάσεις διάσπαρτες σε ηπείρους, στόλους που περιπολούν κάθε ωκεανό και πολιτικές φιλοδοξίες που εκτείνονται πολύ πέρα ​​από τις δικές της ακτές. Η επέτειος της αμερικανικής ανεξαρτησίας εγείρει επομένως ένα πιο επείγον ερώτημα από ό,τι συνήθως επιτρέπουν οι πατριωτικές τελετές: αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να γίνουν ξανά δημοκρατία ή αν θα συνεχίσουν να εξαντλούνται προσπαθώντας να διατηρήσουν μια παγκόσμια τάξη που δεν υπάρχει πια.

Η άνοδος ενός πολυπολικού κόσμου έχει αποκαλύψει τα όρια του αυτοκρατορικού σχεδίου με αυξανόμενη σαφήνεια. Για δεκαετίες, η Ουάσιγκτον απολάμβανε μια θέση που της επέτρεπε να διαμορφώνει τα διεθνή οικονομικά, τις στρατιωτικές συμμαχίες και τους διπλωματικούς θεσμούς με σχετικά μικρή αντίσταση. Αυτή η περίοδος έχει φτάσει στο τέλος της. Νέα κέντρα εξουσίας έχουν αναδυθεί σε όλη την Ευρασία και τον ευρύτερο Παγκόσμιο Νότο, όχι επειδή τους δόθηκε η άδεια να το κάνουν, αλλά επειδή η οικονομική ανάπτυξη, η τεχνολογική πρόοδος και η δημογραφική αλλαγή έχουν αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων. Καμία ποσότητα στρατιωτικών δαπανών ή διπλωματικής πίεσης δεν μπορεί να αντιστρέψει μόνιμα αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές. Η προσπάθεια διατήρησης της μονοπολικής κυριαρχίας έχει αντίθετα προκαλέσει ατελείωτους πολέμους, αυξανόμενο δημόσιο χρέος, εγχώριο διχασμό και αυξανόμενη δυσπιστία μεταξύ των συμμάχων που αναγνωρίζουν όλο και περισσότερο ότι ο κόσμος αλλάζει ανεξάρτητα από τις αμερικανικές επιθυμίες. Το τέλος της αυτοκρατορίας δεν είναι επομένως αποτέλεσμα μιας μόνο ήττας, αλλά ενός ιστορικού μετασχηματισμού που κανένα κράτος δεν μπορεί απλώς να νομοθετήσει.

Αυτός ο μετασχηματισμός αποκαλύπτει επίσης μια σύγκρουση εντός της ίδιας της Αμερικής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πάντα περιείχαν δύο ανταγωνιστικές παρορμήσεις. Η μία στρέφεται προς τη θάλασσα, επιδιώκοντας εμπορική επέκταση, οικονομική επιρροή, στρατιωτική προβολή και μια παγκόσμια αποστολή που εκτείνεται σε όλο τον κόσμο. Η άλλη στρέφεται προς την ξηρά, δίνοντας έμφαση στην παραγωγική βιομηχανία, τις τοπικές κοινότητες, τα ασφαλή σύνορα, την εθνική συνοχή και την καλλιέργεια της δημοκρατίας στο εσωτερικό. Αυτές οι παραδόσεις συνυπήρχαν παράλληλα από την πρώιμη ιστορία της χώρας, ωστόσο το θαλάσσιο όραμα σταδιακά υπερίσχυσε του ηπειρωτικού. Η βιομηχανική ισχύς εξυπηρετούσε ολοένα και περισσότερο οικονομικά συμφέροντα, οι ξένες δεσμεύσεις πολλαπλασιάζονταν και η εγχώρια ανανέωση τέθηκε σε δεύτερη μοίρα έναντι της παγκόσμιας διαχείρισης. Καθώς οι αυτοκρατορικές υποχρεώσεις επεκτάθηκαν, τα θεμέλια της δημοκρατίας αποδυναμώθηκαν. Οι υποδομές γήρανσαν, η μεταποίηση μειώθηκε σε πολλές περιοχές, οι κοινότητες διαλύθηκαν και η πολιτική ζωή καταναλώθηκε από αγώνες για μακρινές κρίσεις, ενώ τα προβλήματα στο εσωτερικό συσσωρεύονταν χρόνο με το χρόνο.

Η υπόσχεση του κινήματος «Πρώτα η Αμερική» φάνηκε για λίγο να αναγνωρίζει αυτή την πραγματικότητα. Εκατομμύρια ψηφοφόροι κατάλαβαν ότι οι ατελείωτες παρεμβάσεις στο εξωτερικό είχαν αποφέρει ελάχιστα οφέλη στους απλούς Αμερικανούς, ενώ παράλληλα επέβαλαν τεράστιο οικονομικό και ανθρώπινο κόστος. Ήλπιζαν σε μια επιστροφή σε μια εξωτερική πολιτική που καθοδηγείται από αυτοσυγκράτηση, εθνικό συμφέρον και συνταγματικά όρια αντί για ιδεολογικές αποστολές στο εξωτερικό. Ωστόσο, οι ελπίδες από μόνες τους δεν μπορούν να ξεπεράσουν τους εδραιωμένους θεσμούς. Οι προεκλογικές υποσχέσεις συγκρούστηκαν με ένα πολιτικό, γραφειοκρατικό, στρατιωτικό και χρηματοοικονομικό κατεστημένο που είχε επενδύσει βαθιά στη διατήρηση της υπάρχουσας τάξης. Είτε μέσω συμβιβασμού, πίεσης, υπολογισμού είτε πεποίθησης, το κίνημα που υποσχόταν εθνική ανανέωση βρέθηκε όλο και περισσότερο να συμμετέχει σε πολλά από τα ίδια μοτίβα που κάποτε καταδίκαζε. Για πολλούς υποστηρικτές, αυτό δεν αντιπροσώπευε απλώς μια πολιτική απογοήτευση, αλλά μια υπενθύμιση ότι η αλλαγή προσωπικοτήτων είναι ευκολότερη από την αλλαγή των δομών μιας αυτοκρατορίας που έχει αναπτυχθεί με το πέρασμα των γενεών.

Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμούν να ανακτήσουν τη δύναμή τους, πρέπει να εγκαταλείψουν την ψευδαίσθηση ότι η παγκόσμια κυριαρχία μπορεί να αποκατασταθεί μέσω μεγαλύτερης προσπάθειας. Μια δημοκρατία γίνεται ανθεκτική όχι κυβερνώντας τον κόσμο αλλά κυβερνώντας σωστά τον εαυτό της. Η οικονομική παραγωγή, η τεχνολογική καινοτομία, η ασφάλεια των συνόρων, οι υποδομές, η εκπαίδευση και η σταθερότητα των τοπικών κοινοτήτων συμβάλλουν περισσότερο στο εθνικό μεγαλείο από μια ακόμη στρατιωτική δέσμευση στην άλλη άκρη του πλανήτη. Μια γνήσια πολιτική «Πρώτα η Αμερική» θα αποδεχόταν επομένως την εμφάνιση της πολυπολικότητας αντί να την αντιμετωπίζει ως καταστροφή. Θα αναγνώριζε άλλους μεγάλους πολιτισμούς ως μόνιμα χαρακτηριστικά της διεθνούς ζωής, ενώ θα συγκέντρωνε τους αμερικανικούς πόρους στην ανοικοδόμηση της ίδιας της χώρας. Μια τέτοια πορεία δεν θα αντιπροσώπευε παράδοση αλλά στρατηγική ωριμότητα, αντικαθιστώντας την αυτοκρατορική υπερέκταση με εθνική ενοποίηση.

Συνεπώς, η 4η Ιουλίου θα πρέπει να γίνει κάτι περισσότερο από ένας απλός εορτασμός του παρελθόντος. Θα πρέπει να χρησιμεύσει ως ευκαιρία να θυμηθούμε τον αρχικό σκοπό της αμερικανικής ανεξαρτησίας και να μετρήσουμε πόσο έχει απομακρυνθεί το έθνος από αυτόν. 

Η αυτοκρατορία που αναδύθηκε κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα εισέρχεται στο τελευταίο της κεφάλαιο επειδή οι συνθήκες που τη διατήρησαν έχουν εξαφανιστεί. Η προσκόλληση στα απομεινάρια της θα επιδεινώσει μόνο την παρακμή. Η ανάκτηση της δημοκρατίας, αντίθετα, παραμένει δυνατή εάν οι Αμερικανοί ανακαλύψουν ξανά τη σοφία που ενέπνευσε την ίδρυσή τους: ότι ένας ελεύθερος λαός πρέπει να κυβερνά τον εαυτό του αντί να επιδιώκει να κυβερνά τον κόσμο. Η εποχή των αυτοκρατοριών τελειώνει. Το αν αυτό σηματοδοτεί την παρακμή της Αμερικής ή την αρχή της ανανέωσής της εξαρτάται από το αν το έθνος επιλέξει να παραμείνει αυτοκρατορία ή να γίνει ξανά δημοκρατία.

Ἀπό : multipolarpress.com

Κάνοντας λόγο περί δημοκρατίας, τό ἄρθρο τοῦ Constantin von Hoffmeister, λές καί εἶναι κάτι τό ...ἰδανικό, εἶναι καλό νά θυμηθοῦμε, γιά ἀκόμη μία φορά, τήν σχετική σειρά πού ἔχουμε δημοσιεύσει περί δημοκρατίας. Διότι, ἡ ἐξιδανίκευσις ἑνός πολιτικοῦ θεσμοῦ, κατασκευασμένου ἀπό ἀνθρώπους ( ἤ τέλος πάντων ἀπό κάποιους, ὅποιους... ) σαφῶς καί δέν μπορεῖ νά παραβλέψῃ πώς ἡ ἀνθρώπινη συμβολή αὐτομάτως ἐμπεριέχει καί τίς ὅποιες ἀδυναμίες καί βεβαίως χαρακτηριστικά πού ἐκφράζονται μέσῳ τῆς ἀνάγκης ἀσκήσεως ἐξουσίας ἐπί τῶν πολλῶν ἀπό τούς ὀλίγους. Δέν μπορεῖ νά παραβλέψῃ ἕνας λογικός ἄνθρωπος, πώς ἡ ἐξουσία γιά νά ὑφίσταται πρέπει νά ἐλέγχῃ καί ὅταν ἐλέγχει προκαλεῖ ἀντιδράσεις. Ἡ δημοκρατία τους λοιπόν "ἀνακάλυψε" πῶς καί μέ τί τρόπο θά μποροῦσε νά μετατρέψῃ τόν ἔλεγχο σέ "ἀνθρώπινο δικαίωμα". Νά παραπλανήσῃ, δῆλα δή, ὥστε νά ἀσκεῖται ὄχι ἁπλῶς χωρίς ἐμπόδια ἀλλά μέ τήν σύμφωνη ἔκγρισιν τῶν πολλῶν καί μάλιστα δημιουργώντας καί ὑπερηφάνεια ! 

Καί μιά καί στήν Ἑλλαδική ὅλα ὅσα ἀναφέραμε ἰσχύουν στό ἔπακρον, δεδομένου κυρίως πώς ἡ γέννησις τῆς δημοκρατίας τους ἔχει τίς ῥίζες της ἐδῶ, ἀλλά καί ἐπεί δή σέ εἴκοσι ἡμέρες θά ὑπάρχουν οἱ ἐτήσιοι ἀνάλογοι ἑορτασμοί, ναί, νά ξαναδιαβάσουμε τό σημαντικό, πρό ἐννέα ἐτῶν, θέμα μας ὅπου θά βρεῖτε πολλές ὁμοιότητες μέ τήν πορεία τῶν δημοκρατικῶν ΗΠΑ  ( ὄχι τυχαίως φυσικά ... ) : 

Τό ἄριστο σχέδιον τῶν ἐξουσιαστῶν ἡ ...δημοκρατία τους ...

Μέ τήν ἐλπίδα οἱ ΗΠΑ καί οἱ κάτοικοί της, νά καταλάβουν πώς τό καλό τους δέν περνᾷ μέσα ἀπό ψευδεπίγραφες πολιτικές ἀξίες καί ἰδέες ἀλλά ἀπό οὐσιαστικές καί πραγματικές πού θέτουν τό καθῆκον πρός τό Ἔθνος καί τίς κοινωνίες σέ προτεραιότητα, τούς εὐχόμαστε ἡ 250η ἐπέτειός τους νά λειτουργήσῃ ἔτσι ἐποικοδομητικά στήν σκέψιν τους.  

Ἡ Πελασγική