Ο Γερμανός ποιητής Gottfried Benn (18886-1956) υποστηρίζει ότι η ιστορία δεν προχωρά μέσω δημοκρατικής επιλογής ή δημόσιας συναίνεσης, αλλά μέσω στοιχειωδών δυνάμεων που εμφανίζονται σε αποφασιστικά σημεία καμπής. Κατά την άποψή του, οι μεγάλοι ιστορικοί μετασχηματισμοί δεν προκύπτουν ποτέ από ψηφοφορίες ή συζητήσεις. Αντίθετα, η ιστορία φέρνει στο προσκήνιο αυτό που αποκαλεί έναν νέο βιολογικό τύπο, μια γενιά που ενσαρκώνει νέες ενέργειες και αναλαμβάνει το βάρος της διαμόρφωσης μιας νέας εποχής. Αυτός ο νέος τύπος δεν καλείται να συμμετάσχει, αλλά υποχρεώνεται να δράσει, να υπομείνει δυσκολίες και να μεταφράσει την καθοριστική ιδέα της γενιάς του στην ουσία της εποχής του. Για τον Benn, η ιστορία απαιτεί σταθερότητα και όχι δισταγμό, απαιτώντας από τα άτομα να υπακούουν σε αυτό που θεωρεί ως τον θεμελιώδη νόμο της ζωής μέσω της δράσης και της θυσίας.
Σύμφωνα με τον Benn, κάθε φορά που ένας τέτοιος νέος ανθρώπινος τύπος εισέρχεται στην ιστορία, οι υπάρχουσες κοινωνικές διευθετήσεις αναπόφευκτα υποχωρούν. Οι καθιερωμένες ιεραρχίες εκτοπίζονται, οι παλιές ελίτ χάνουν την προνομιακή τους θέση και οι πνευματικές παραδόσεις που κάποτε φαίνονταν μόνιμες αρχίζουν να ξεθωριάζουν. Παρουσιάζει αυτή τη διαδικασία ούτε ως τυχαία ούτε ως αναπόφευκτη, αλλά ως φυσική συνέπεια της ιστορικής ανανέωσης. Αντί να αντιμετωπίζει αυτές τις αναταραχές ως τραγωδίες, ο Benn τις ερμηνεύει ως ορατά σημάδια ότι μια ιστορική εποχή τελειώνει ενώ μια άλλη ξεκινά, με νέες μορφές να αντικαθιστούν εκείνες που έχουν εξαντλήσει τη δημιουργική τους δύναμη.
Ο Benn αναφέρεται επίσης σε αυτό που θεωρεί ως την ανερχόμενη γενιά, απεικονίζοντας την εσωτερική της πεποίθηση ως μια δύναμη μεγαλύτερη από οποιαδήποτε υλική δύναμη. Αντιπαραβάλλει αυτή τη νεανική ενέργεια με μια παλαιότερη πνευματική τάξη που, κατά την κρίση του, έχει φτάσει στα όρια της δημιουργικής της ικανότητας. Περιγράφει αυτή την τάξη ως επιβιώσασα μόνο με θραύσματα προηγούμενων επιτευγμάτων, ενώ στρέφει την προσοχή της στην άνεση, τον πλούτο και την κοινωνική αξιοπρέπεια αντί για υψηλότερα ιδανικά. Σύμβολα της αστικής επιτυχίας, όπως οι πολυτελείς κατοικίες και τα ακριβά αυτοκίνητα, γίνονται, σύμφωνα με την αφήγηση του Benn, απόδειξη ενός πολιτισμού που έχει ανταλλάξει το όραμα με την υλική ικανοποίηση. Ως εκ τούτου, προτρέπει τη νέα γενιά να μην σπαταλά τη δύναμή της σε ατελείωτες διαφωνίες, αλλά να αφιερωθεί στην οικοδόμηση μιας νέας πολιτικής τάξης.
Κεντρική θέση στη σκέψη του Benn κατέχουν οι έννοιες της μορφής και της πειθαρχίας. Τις παρουσιάζει ως τα βασικά θεμέλια πάνω στα οποία πρέπει να στηρίζεται κάθε διαρκής πολιτισμός. Κατά την κατανόησή του, η πολιτική εξουσία και η καλλιτεχνική δημιουργία δεν είναι αντίθετες δυνάμεις αλλά συμπληρωματικές εκφράσεις της ίδιας πολιτισμικής ώθησης. Η τάξη, το στυλ, η πειθαρχία και το καλλιτεχνικό επίτευγμα μαζί παρέχουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο ένας λαός μπορεί να διαμορφώσει το πεπρωμένο του. Ο Benn, επομένως, βλέπει το μέλλον να στηρίζεται σε δύο αχώριστους πυλώνες: το κράτος ως τον οργανωτή της συλλογικής ζωής και την τέχνη ως την υψηλότερη πνευματική του έκφραση.
Ο Benn υποστηρίζει περαιτέρω ότι η πολιτική εξουσία έχει μια διαμορφωτική και όχι απλώς καταναγκαστική λειτουργία. Το κράτος, κατά την άποψή του, βελτιώνει το άτομο περιορίζοντας την παρορμητικότητα, δίνοντας στην προσωπικότητα δομή, σαφήνεια και σταθερότητα. Χρησιμοποιεί καλλιτεχνική γλώσσα για να περιγράψει αυτόν τον μετασχηματισμό, υποδηλώνοντας ότι η εξουσία καθιστά το άτομο ικανό για καλλιτεχνική έκφραση επιβάλλοντας μορφή εκεί που υπήρχε προηγουμένως αταξία. Συνεπώς, η πολιτική εξουσία γίνεται, κατά την αντίληψη του Benn, ένα όργανο μέσω του οποίου ο ανθρώπινος χαρακτήρας πειθαρχείται και ανυψώνεται σε κάτι ικανό να συμμετέχει σε μια ανώτερη πολιτιστική τάξη.
Ωστόσο, ο Benn υποστηρίζει τελικά ότι ακόμη και το ισχυρότερο κράτος δεν μπορεί να ολοκληρώσει το τελικό βήμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η πολιτική εξουσία μπορεί να προετοιμάσει τα άτομα καλλιεργώντας την πειθαρχία, τη δομή και την ετοιμότητα, αλλά η γνήσια καλλιτεχνική επίτευξη παραμένει πέρα από την εμβέλεια της κυβέρνησης. Το κράτος μπορεί να καθορίσει τις συνθήκες υπό τις οποίες ακμάζει ο πολιτισμός, αλλά η πράξη της δημιουργίας ανήκει μόνο στον καλλιτέχνη. Σε αυτή τη διάκριση, ο Benn διατηρεί την αυτονομία της τέχνης, υποστηρίζοντας ότι ενώ η πολιτική μπορεί να διαμορφώσει το πλαίσιο του πολιτισμού, τα υψηλότερα δημιουργικά επιτεύγματα προκύπτουν πάντα από το ανεξάρτητο πνεύμα του ατόμου.
Ἀπό : eurosiberia.net
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου