Στόν Ἀρεοπαγιτικό λόγον του, ὁ Ἰσοκράτης ἀναφέρεται στήν « αὐτοκαταστρεφόμενη δημοκρατία». Στήν ἀνεπαρκή ἐφαρμογή τοῦ Πολιτεύματος καί τήν διάλυσιν τῆς κοινωνίας καί τῆς Πολιτείας ἐξ αἰτίας τῆς καταχρήσεως τῆς ἰσότητος σέ σχέσιν μέ τήν ἐποχή τοῦ Σόλωνος.
«...οἱ δὲ τῆς νῦν παρούσης ἐπιθυμήσαντες, ὑπὸ πάντων μισηθέντες καὶ πολλὰ καὶ δεινὰ παθόντες, μικρὸν ἀπέλιπον τοῦ μὴ ταῖς ἐσχάταις συμφοραῖς περιπεσεῖν. Καίτοι πῶς χρὴ ταύτην τὴν πολιτείαν ἐπαινεῖν ἢ στέργειν τὴν τοσούτων μὲν κακῶν αἰτίαν πρότερον γενομένην, νῦν δὲ καθ’ ἕκαστον τὸν ἐνιαυτὸν ἐπὶ τὸ χεῖρον φερομένην; πῶς δ’ οὐ χρὴ δεδιέναι μὴ τοιαύτης ἐπιδόσεως γιγνομένης τελευτῶντες εἰς τραχύτερα πράγματα τῶν τότε γενομένων ἐξοκείλωμεν;...» ( Ἰσοκράτης, "Ἀρεοπαγιτικός" παρ. 17-18,)
..ἐκεῖνοι δέ πού ἐπεθύμησαν τό σημερινόν πολίτευμα μισηθέντες ὑπό πάντων, καί παθόντες πολλά καί φοβερά παθήματα παρ' ὀλίγον νά ὑποστοῦν τάς μεγίστας συμφοράς. Καί βέβαια πῶς γίνεται νά ἐπαινεί κανείς καί νά ἀγαπά τό πολίτευμα πού ἀπό πρίν ἔγινε αἰτία τόσων μεγάλων συμφορών, τώρα δέ φαίνεται πώς κάθε χρόνον γίνεται χειρότερον; Πῶς γίνεται νά μήν φοβῆται κανείς μήπως, ἀφοῦ τοιαύτη μεταβολή εἰς τό χειρότερον γίνεται, νά καταντήσωμεν στό τέλος εἰς κατάστασιν χειροτέραν ἀπό ὅτι ἔχομε ὐπάρξει ;
Καί συνεχίζει ἐπεξηγώντας τήν διαφορά τῆς τότε ἐποχῆς ( τοῦ Σόλωνος) μ᾿ἐκείνη τῆς ἐποχῆς του :
« ...οἱ γὰρ κατ᾽ ἐκεῖνον τὸν χρόνον τὴν πόλιν διοικοῦντες κατεστήσαντο πολιτείαν οὐκ ὀνόματι μὲν τῷ κοινοτάτῳ καὶ πραοτάτῳ προσαγορευομένην, ἐπὶ δὲ τῶν πράξεων οὐ τοιαύτην τοῖς ἐντυγχάνουσι φαινομένην, οὐδ᾽ ἣ τοῦτον τὸν τρόπον ἐπαίδευε τοὺς πολίτας, ὥσθ᾽ ἡγεῖσθαι τὴν μὲν ἀκολασίαν δημοκρατίαν, τὴν δὲ παρανομίαν ἐλευθερίαν, τὴν δὲ παρρησίαν ἰσονομίαν, τὴν δ᾽ ἐξουσίαν τοῦ ταῦτα ποιεῖν εὐδαιμονίαν, ἀλλὰ καὶ μισοῦσα καὶ κολάζουσα τοὺς τοιούτους βελτίους καὶ σωφρονεστέρους ἅπαντας τοὺς πολίτας ἐποίησεν. μέγιστον δ᾽ αὐτοῖς συνεβάλετο πρὸς τὸ καλῶς οἰκεῖν τὴν πόλιν, ὅτι δυοῖν ἰσοτήτοιν νομιζομέναιν εἶναι, καὶ τῆς μὲν ταὐτὸν ἅπασιν ἀπονεμούσης, τῆς δὲ τὸ προσῆκον ἑκάστοις, οὐκ ἠγνόουν τὴν χρησιμωτέραν, ἀλλὰ τὴν μὲν τῶν αὐτῶν ἀξιοῦσαν τοὺς χρηστοὺς καὶ τοὺς πονηροὺς ἀπεδοκίμαζον ὡς οὐ δικαίαν οὖσαν, τὴν δὲ κατὰ τὴν ἀξίαν ἕκαστον τιμῶσαν {καὶ κολάζουσαν} προῃροῦντο καὶ διὰ ταύτης ᾤκουν τὴν πόλιν, οὐκ ἐξ ἁπάντων τὰς ἀρχὰς κληροῦντες, ἀλλὰ τοὺς βελτίστους καὶ τοὺς ἱκανωτάτους ἐφ᾽ ἕκαστον τῶν ἔργων προκρίνοντες. τοιούτους γὰρ ἤλπιζον ἔσεσθαι καὶ τοὺς ἄλλους, οἷοί περ ἂν ὦσιν οἱ τῶν πραγμάτων ἐπιστατοῦντες...» ( Ἰσοκράτης "Ἀπολογιτικός", παρ. 20-22, ἐδῶ )
Δῆλα δή :
... Ἐκεῖνοι λοιπόν πού διοικούσαν τότε τήν πόλη δέν ἐγκαθίδρυσαν πολίτευμα πού εἶχε ὀνομασία προσιτή σέ ὅλους καί πολύ ὡραία, ἀλλά ὅμως κατά τήν ἐφαρμογή του δέν φαινόταν τέτοιου εἴδους σέ ὅσους τό ζούσαν, οὔτε πολίτευμα πού ἐκπαίδευε τούς πολίτες μέ τρόπο πού νά θεωρούν δημοκρατία τήν ἀσυδοσία, ἐλευθερία τήν παρανομία, ἰσονομία τήν ἐλευθεροστομία καί εὐτυχία τή δυνατότητα νά κάνει κάποιος τούτα· ἀντίθετα ἐγκαθίδρυσαν πολίτευμα πού, ἐπειδή μισοῦσε καί τιμωροῦσε τούς ἀνθρώπους αὐτοῦ τοῦ εἴδους, ἔκανε καλύτερους καί φρονιμότερους ὅλους τούς πολίτες. Τούς βοήθησε πάρα πολύ στήν καλή διοίκηση τῆς πόλης, γιατί, ἐνῶ νομιζόταν πώς ὑπάρχουν δύο εἴδη ἰσότητας, καί ἡ μία προσφέρει τά ἴδια σέ ὅλους ἐνῶ ἡ ἄλλη στόν καθένα ὅ,τι πρέπει, οἱ πολίτες δέν ἀγνοούσαν ποιά εἶναι ἡ χρησιμότερη· ἀποδοκίμαζαν τήν ἰσότητα πού ἀξιολογοῦσε ἐξίσου τους χρηστούς καί τούς ἀνήθικους, γιατί τή θεωρούσαν ἄδικη, καί προτιμούσαν ἐκείνη πού τιμοῦσε καί τιμωροῦσε τόν καθένα ἀνάλογα μέ τήν ἀξία του. Σύμφωνα λοιπόν μέ τούτη διοικούσαν τήν πόλη καί δέν ἐξέλεγαν τούς ἄρχοντες κάνοντας κλήρωση ἀνάμεσα σέ ὅλους τούς πολίτες, ἀλλά προκρίνοντας γιά κάθε λειτούργημα τούς καλύτερους καί τούς ἱκανότερους. Εἶχαν τήν ἐλπίδα πώς καί οἱ ὑπόλοιποι θά γίνουν τέτοιου εἴδους, ὅπως ἀκριβῶς θά ἦταν καί οἱ ἄρχοντες... ( ἀπό θέμα μας ἐδῶ)
ἀλλὰ τοῦτό ἐστιν ὃ ἐμοὶ πάλαι ὄκνον ἐντίθησι λέγειν, ὁρῶντι ὡς πολὺ παρὰ δόξαν ῥηθήσεται· χαλεπὸν γὰρ ἰδεῖν ὅτι οὐκ ἂν ἄλλη τις εὐδαιμονήσειεν οὔτε ἰδίᾳ οὔτε δημοσίᾳ.
Αν οι φιλόσοφοι δεν γίνουν βασιλείς στις πόλεις, ή αυτοί που ονομάζονται σήμερα βασιλείς και δυνάστες δεν φιλοσοφήσουν γνήσια κι όσο χρειάζεται, σε τρόπο που να συμπέσει στο ίδιο πρόσωπο και δύναμη και φιλοσοφία, και δεν αποκλειστούν αναγκαστικά οι πολλές και διάφορες φύσεις ανθρώπων, που τραβούν σήμερα χωριστά τον ένα ή τον άλλο, απ᾽ αυτούς τους δυο δρόμους, είναι αδύνατο, φίλε μου Γλαύκων, να σταματήσει το κακό στις πόλεις και σ᾽ όλο, νομίζω, το ανθρώπινο γένος, ουδέ να ξεφυτρώσει όσο είναι κατορθωτό και να δει το φως του ήλιου και αυτή η πολιτεία που εμείς τώρα χαράξαμε το σχέδιό της.
Αλλ᾽ αυτό είναι που τόσην ώρα τώρα δίσταζα να το βγάλω από το στόμα μου, επειδή το ᾽βλεπα πόσο πολύ παράδοξο θα φανεί στην κοινή γνώμη· γιατί είναι πραγματικώς δύσκολο να το νιώσει κανείς πως με κανέναν άλλο τρόπο δεν μπορεί να υπάρξει ευδαιμονία ούτε για τα άτομα ούτε για τις πολιτείες...
Πλάτων : Πολιτεία (473d- 473e) - ἐδῶ-
Ἀλλά ἀφοῦ μετά ἀπό 2.500 χρόνια ὁ Ἕλλην δέν ἔχει νοήσει τί ἤθελε νά μᾶς διδάξῃ ὁ πάνσοφος πρόγονός μας, τί μπορεῖ νά περιμένῃ κανείς σήμερα ; Νά καταλάβῃ ἔστω κι᾿ἀργά ; Νομίζω πώς εἶναι, εἰδικῶς ἔτσι ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ σήμερα ὁ κάτοικος τῆς ἑλλαδικῆς, εἶναι παντελῶς ἀδύνατον, νά " ᾿δῇ τό φῶς "καί νά ᾿βγῇ ἀπό τόν βαθύ ὕπνο. Εἶναι τά ἀποτελέσματα τῆς δημοκρατίας καί τῆς προόδου. Ἀπό τότε μέχρι σήμερα. Διότι καί τόν Σωκράτη κάποιοι δημοκράτες,κάποιο "συνταγματικό τόξο" τόν κατεδίκασε σέ θάνατον !
Ἄς ἀπολαύσομε τά "ἀγαθά" τῆς δημοκρατίας, ἄς ἐμπεδώσουμε τίς μαρξιστικές θεωρεῖες καί ἄς ἀφήσουμε στήν ἄκρη τόν Σωκράτη, τόν "ἐχθρό τῆς δημοκρατίας" ...
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου