Ἡ Νέα Ἀρχή

Ο Πούτιν έχει κρατήσει τη Ρωσία ενωμένη και παραμένει δημοφιλής επειδή, στα μάτια πολλών Ρώσων, έφερε συνέχεια και τάξη. Είναι αδίστακτος όταν χρειάζεται - σίγουρα πιο αδίστακτος από ό,τι θα ανέχονταν οι περισσότεροι Αμερικανοί. Αλλά έχει κυβερνήσει μέχρι στιγμής χωρίς μαζική σφαγή. 

...Καθώς ένα κράτος καταρρέει, οι πολίτες του αναζητούν ολοένα και περισσότερο την αποκατάσταση της τάξης εν μέσω χάους και την επίτευξη νοήματος ενάντια στη σύγχυση.  Αν εμείς οι Αμερικανοί είμαστε τυχεροί, θα έχουμε έναν ηγέτη που είναι αδίστακτος μόνο όταν είναι απαραίτητο και που κυβερνά χωρίς μαζικές σφαγές. Αν δεν είμαστε τυχεροί, μπορεί να έχουμε έναν ισχυρό άνδρα που παρουσιάζεται ως ο νέος George Washington και υπόσχεται να ξαναχτίσει μια Νέα Αμερική από την αρχή.

Πώς επιβιώνει η αξιοπιστία μετά την κατάρρευση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς

Τοῦ Kenaz Filan

Τον Αύγουστο του 1996, λίγες μέρες μετά το τελευταίο τεύχος της Pravda , ο Βλαντιμίρ Πούτιν μετακόμισε στη Μόσχα για μια θέση στη δεύτερη προεδρική κυβέρνηση του Boris Yeltsin. Ο πρώην πράκτορας της KGB είχε σημειώσει κάποια επιτυχία στην πολιτική της Αγίας Πετρούπολης, αλλά ο μέντοράς του, Anatoly Sobchak, μόλις είχε ψηφιστεί να απομακρυνθεί από το αξίωμα του δημάρχου.

Ο νέος διορισμός του—Αναπληρωτής Αρχηγός του Τμήματος Διαχείρισης Προεδρικής Περιουσίας—ήταν το εφαλτήριο για μεγαλύτερα πράγματα στη μετασοβιετική Ρωσία. Μέχρι το 1998, ο Πούτιν ήταν διευθυντής της FSB, της υπηρεσίας ασφαλείας της Ρωσίας. Όταν ο Yeltsin παραιτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1999, οκτώ μήνες πριν από το τέλος της δεύτερης θητείας του, επέλεξε τον Πούτιν ως τον διάδοχό του που είχε προσωπικά επιλεγεί.

Ο υπηρεσιακός πρόεδρος Πούτιν διεξήγαγε μια ήσυχη προεκλογική εκστρατεία και αρνήθηκε να συμμετάσχει σε τηλεοπτικά ντιμπέιτ. Ωστόσο, είχε την υποστήριξη της κρατικής τηλεόρασης και έλαβε περισσότερο από το ένα τρίτο της συνολικής τηλεοπτικής κάλυψης που αφιερώθηκε στους 12 υποψηφίους. Στις 26 Μαρτίου 2000, ο Πούτιν κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με 53,4% των ψήφων. Έκτοτε, είναι ο de facto ηγέτης της Ρωσίας.

Στην Αμερική, ο Πούτιν θεωρείται συχνότερα ως τύραννος που κυβερνά τον λαό του με αυταρχικό τρόπο. Η Ρωσία σίγουρα δεν προστατεύει πολλά από τα πολιτικά δικαιώματα που θεωρούμε δεδομένα. Αλλά όταν βλέπουμε τη ρωσική πολιτική μέσα από ένα αμερικανικό πρίσμα, συχνά παρερμηνεύουμε ή παραβλέπουμε πράγματα που οι Ρώσοι θεωρούν δεδομένα.

Οι Αμερικανοί της μεταπολεμικής περιόδου έδιναν προτεραιότητα στην ελευθερία έκφρασης, τα διαδικαστικά δικαιώματα και την ατομική ελευθερία επειδή μπορούσαμε να θεωρήσουμε την υλική σταθερότητα ως δεδομένη. Είχαμε αρκετές γενιές ανοδικού βιοτικού επιπέδου και γεωπολιτικής κυριαρχίας. Ο ιδρυτικός μας μύθος περιλαμβάνει μια επανάσταση ενάντια σε έναν άδικο βασιλιά και μια νέα αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Υποστηρίζουμε - θεωρητικά, αν όχι πάντα στην πράξη - την ελευθερία του λόγου, τον ανοιχτό διάλογο και την ατομική αυτοέκφραση.

Το 1942, μια δεκαετία πριν από τη γέννηση του Βλαντιμίρ, ο μεγαλύτερος αδελφός του, Βίκτορ Πούτιν πέθανε από πείνα και διφθερίτιδα κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Λένινγκραντ. Ήταν δύο ετών. Περίπου 420.000 Αμερικανοί πέθαναν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Σοβιετική Ένωση έχασε μεταξύ 24 και 27 εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι νίκες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είναι θρυλικοί μύθοι τόσο για τους Αμερικανούς όσο και για τους Ρώσους. Οι Αμερικανοί επικεντρώνονται στον ένδοξο θρίαμβό μας. Οι Ρώσοι θυμούνται το τρομερό κόστος.

Όταν οι Αμερικανοί ακούν τις λέξεις «Σοβιετική Ένωση», συχνά σκέφτονται τα γκουλάγκ και τη σταλινική τρομοκρατία. Οι Ρώσοι είναι πιο πιθανό να φανταστούν ένα σύστημα που πήρε μια χώρα που μόλις είχε βγει από τη φεουδαρχία και την μετέτρεψε σε βιομηχανική υπερδύναμη. Οι Εκκαθαρίσεις βρίσκονται τώρα στο περιθώριο της ζωντανής μνήμης. Πολύ λίγοι από τους πρώην φυλακισμένους είναι ακόμα ζωντανοί για να διηγηθούν την ιστορία τους. Οι Ρώσοι αναγνωρίζουν αυτές τις υπερβολές, αν και ένας εκπληκτικός αριθμός θα τις απορρίψει ως αμερικανική προπαγάνδα. Αλλά αναγνωρίζουν επίσης τα οφέλη του κομμουνισμού.

Η λέξη-κλειδί της Αμερικής είναι «Ελευθερία». Οι Πουριτανοί έπλευσαν προς τον Νέο Κόσμο για να ασκήσουν τη θρησκεία τους και να ζήσουν όπως έκριναν σωστό. Οι μετανάστες διέφυγαν από τη φτώχεια και την καταπίεση για να έρθουν στο νησί Ellis με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Κατοχυρώσαμε τα δικαιώματα στην ελευθερία του λόγου, της θρησκείας, του τύπου και των όπλων στο ιδρυτικό μας έγγραφο. Ο εθνικός μας ύμνος μας ανακηρύσσει «τη γη των ελεύθερων και την πατρίδα των γενναίων». Δίνουμε τεράστια σημασία στην ατομική αυτονομία, την ελευθερία της έκφρασης και την πλουραλιστική πολιτική.

Αντιθέτως, η λέξη-κλειδί της Ρωσίας είναι «Αντοχή». Εκτός των νότιων Ηνωμένων Πολιτειών, καμία αμερικανική κουλτούρα δεν έχει βιώσει ποτέ ήττα στο έδαφός της. Η Ρωσία την έχει βιώσει πολλές φορές. Έχει επιβιώσει από εισβολές Μογγόλων, Πολωνών, Σουηδών, Οθωμανών, Ναζί και του Ναπολέοντα. Σε κάθε περίπτωση, υπέστη αιματηρές απώλειες, αλλά άντεξε τους εχθρούς της και παρέμεινε μετά την αποχώρησή τους. Οι Ρώσοι δίνουν προτεραιότητα στην εθνική κυριαρχία, τη συλλογική σταθερότητα, την ελευθερία από το χάος και την υλική ασφάλεια.

Καμία από αυτές τις κοσμοθεωρίες δεν είναι «σωστή» ή «λάθος». Καθεμία από αυτές έχει προκύψει από την ιστορία. Καθεμία διαμορφώνει τις συλλογικές ταυτότητες των λαών της. Αλλά όταν εξετάζουμε κάθε πολιτισμό μέσα από το πρίσμα του άλλου —όταν κάνουμε τις προτεραιότητές μας δικές τους— αναπόφευκτα προκύπτουν παρερμηνείες και παρεξηγήσεις. Για να κατανοήσουμε πώς ο Πούτιν ανέλαβε την εξουσία στη Ρωσία και γιατί χαίρει ευρείας εκτίμησης από τον λαό του, πρέπει να κατανοήσουμε πώς έγινε η νέα αρχή της χώρας του.

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το εθνικό εισόδημα της Σοβιετικής Ένωσης μειώθηκε κατά 20% μεταξύ 1940 και 1942. Ανέκαμψε στα επίπεδα του 1940 μέχρι το 1944, μειώθηκε ξανά κατά 20% καθώς η στρατιωτική βιομηχανία μετατράπηκε και στη συνέχεια αυξήθηκε στο 20% πάνω από τα επίπεδα του 1940 μέχρι το 1948. Η σοβιετική οικονομία υπέστη σοβαρές πιέσεις. Αλλά ποτέ δεν έφτασε τις απώλειες του 30% του ΑΕΠ που υπέστησαν οι δυτικές χώρες κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης του 1929-33. [1]

Τη δεκαετία του 1990, ο Γέλτσιν προσπάθησε να αναπτύξει μια ρωσική οικονομία της αγοράς για να αντικαταστήσει το σοβιετικό σύστημα. Ακολουθούσε την πορεία του Γκορμπατσόφ προς την περεστρόικα (αναδιάρθρωση). Το άμεσο αποτέλεσμα ήταν ο υπερπληθωρισμός. Ο πληθωρισμός για το 1992 ήταν 2.509%, 840% για το 1993, 215% για το 1994 και 131% μέχρι το 1995. Μεταξύ 1991 και 1998, το ρωσικό ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά περίπου 40%. [2]

Οι Αμερικανοί ήταν βέβαιοι ότι το τέλος του κομμουνισμού ήταν η αρχή της ρωσικής ελευθερίας. Οι Ρώσοι βίωσαν την παρακμή του ως μια δεκαετία φτώχειας και ταπείνωσης. Τα δίχτυα κοινωνικής ασφάλειας της Σοβιετικής Ένωσης εξαφανίστηκαν σχεδόν εν μία νυκτί. Οι ολιγάρχες λεηλάτησαν τη χώρα και κατέλαβαν πρώην κρατικές βιομηχανίες. Ο ρωσικός λαός δεν είχε κανένα λόγο να αγαπά τον καπιταλισμό και κάθε λόγο να αναπολεί με αγάπη το παλιό σύστημα παρά τα ελαττώματά του.

Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της θητείας του, ο Πούτιν έκανε πολύ λόγο για την «ενίσχυση του ρωσικού κράτους» και το να «προλάβει τήν Δύση». Οι Ρώσοι που είχαν υπομείνει το χάος της δεκαετίας του 1990 είδαν συνεχή οικονομική βελτίωση υπό τον Πούτιν. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ρωσίας είχε επιστρέψει στα επίπεδα του 1991. Μέχρι το 2010 ο μέσος Ρώσος ήταν πλουσιότερος και είχε πρόσβαση σε περισσότερα αγαθά από ό,τι κατά τη σοβιετική εποχή.

Η Ρωσία είχε ένα μακροχρόνιο σύμπλεγμα κατωτερότητας-ανωτερότητας σχετικά με τη Δύση. Οι ρωσικές ελίτ συχνά ένιωθαν ότι ο πολιτισμός τους ήταν οπισθοδρομικός σε σχέση με την πιο εκλεπτυσμένη Ευρώπη. Αλλά περιφρονούσαν επίσης την παρακμιακή Ευρώπη και την ηθική της σήψη. Ο Πούτιν χρησιμοποίησε και τις δύο αυτές πεποιθήσεις. Αναγνώρισε τη δυτική ευημερία, ενώ κατήγγειλε τη δυτική αλαζονεία και την απληστία. Αυτό βοήθησε στη σφυρηλάτηση μιας νέας μετασοβιετικής ταυτότητας που βασιζόταν όχι στην ήττα αλλά στη δύναμη. Η Δύση ήταν μπροστά τους από πολλές απόψεις, αλλά της έλειπε η ρωσική ευσέβεια και αντοχή.

Το 1833, ο Τσάρος Νικόλαος Α΄ κήρυξε μια Τριάδα Ρωσικής Εθνικότητας: pravoslaviye, samoderzhaviye, narodnost (Ορθοδοξία, Απολυταρχία, Εθνικισμός). Η Εκκλησία, ο Τσάρος και το Έθνος ήταν μέρος μιας ενιαίας πολιτικής ενότητας - μια έντονη διαφορά από τον «διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους» της Αμερικής. Οι κομμουνιστές προσπάθησαν να ξεριζώσουν τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, φυλακίζοντας και δολοφονώντας πολλούς κληρικούς και πιστούς κατά τις πρώτες δεκαετίες της διακυβέρνησής τους.

Σοβιετικές εκτιμήσεις από τα μέσα της δεκαετίας του 1930 κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι περίπου το 57% του πληθυσμού παρέμενε Ορθόδοξα πιστός. Τα αποτελέσματα μιας ερώτησης σχετικά με τη θρησκευτική πίστη αποσιωπήθηκαν από την απογραφή του 1937. Το 1943, ο Στάλιν συναντήθηκε με τον Πατριάρχη Σέργιο της Μόσχας, έναν από τους πρώτους ηγέτες της Εκκλησίας που απευθύνθηκαν στο πατριωτικό πνεύμα του σοβιετικού λαού. Σύμφωνα με τη συμφωνία τους, η Εκκλησία συνέχισε να λειτουργεί υπό αυστηρό κρατικό έλεγχο. [3]

Ο Πούτιν ισχυρίστηκε ότι η μητέρα του τον βάπτισε κρυφά όταν ήταν βρέφος. Στις πρώτες συναντήσεις με τον Πρόεδρο George W. Bush, ο Πούτιν φορούσε εμφανώς έναν ορθόδοξο σταυρό που ισχυρίστηκε ότι του είχε δοθεί ως παιδί. [4] Παρακολουθεί τακτικά λειτουργίες κατά τη διάρκεια των Αγίων Ημερών και έχει χρησιμοποιήσει την ορθόδοξη θεολογία για να ασκήσει κριτική στη φιλελεύθερη δημοκρατία και στα δικαιώματα των LGBTQ+.

Η αφοσίωσή του αντικατοπτρίζει την επιστροφή της Ρωσίας στην Ορθοδοξία μετά τη Σοβιετική Ένωση. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του 2026 που διεξήγαγε το Πανρωσικό Κέντρο Έρευνας Κοινής Γνώμης, το 73% των ερωτηθέντων θεωρούσαν τους εαυτούς τους Ορθόδοξους, αν και άλλες πηγές υποδηλώνουν ότι μόνο το 15-20% των ανθρώπων που δηλώνουν Ορθόδοξοι είναι τακτικοί πιστοί. [5] Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μια σημαντική κοινωνική δύναμη και η σχέση του Πούτιν με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ενισχύει τόσο την Εκκλησία όσο και την βασιλεία του.

Θα μπορούσαμε λοιπόν να έχουμε έναν μετα-αμερικανικό Βλαντιμίρ Πούτιν μετά την κατάρρευση της Αμερικής;

Σύντομη απάντηση: όχι. Ο Πούτιν είναι προϊόν της ρωσικής κουλτούρας και πολιτικής. Η άνοδός του στην εξουσία βασίστηκε στην βαθιά κατανόηση της ρωσικής ψυχής και στην ικανότητά του να χρησιμοποιεί αυτές τις προκαταλήψεις και προσδοκίες προς όφελός του. Όχι μόνο οι Αμερικανοί δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για ένα τσαρικό κράτος, αλλά και οι μύθοι μας για την καταγωγή ξεκινούν με την απόρριψή μας της μοναρχίας μετά την ανατροπή ενός άδικου βασιλιά.

Ωστόσο, όπως έχω επανειλημμένα επισημάνει, οι σύντομες απαντήσεις συχνά παραπλανούν περισσότερο παρά διευκρινίζουν. Μια πιο γόνιμη γραμμή έρευνας θα μπορούσε να είναι να ρωτήσουμε τι θα μπορούσε να μοιραστεί ο ηγέτης ενός μετα-αμερικανικού κράτους με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ενώ η Ορθοδοξία αναπτύσσεται στην Αμερική, εξακολουθεί να αποτελεί μια μικρότερη αίρεση στην ευρύτερη χριστιανική μας κοινότητα. Ένας μετα-αμερικανικός ηγέτης πιθανότατα θα προερχόταν από μια Ευαγγελική, κυρίαρχη Προτεσταντική ή Ρωμαιοκαθολική παράδοση. Δεν χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα ευσεβής, αλλά θα πρέπει να απευθύνεται στις χριστιανικές ρίζες της Αμερικής - ειδικά επειδή ένα μετα-αμερικανικό κράτος πιθανότατα θα δει την ίδια ανανεωμένη θρησκευτικότητα με τη μετασοβιετική Ρωσία μετά την κατάρρευσή μας.

Πιθανότατα δεν θα βασιστεί στην κλασική αμερικανική ρητορική «κόλασης με φωτιά και θειάφι», αλλά σχεδόν σίγουρα θα εντοπίσει την χαμένη μας πίστη ως την αιτία πολλών από τα δεινά μας. Θα συνεργαστεί με τους ηγέτες της εκκλησίας σε κοινωνικά ζητήματα και θα χρησιμοποιήσει τις εκκλησίες ως άμβωνα για πολιτικά μηνύματα. Και ακριβώς όπως ο Πούτιν επιδιώκει την υποστήριξη του 10% μουσουλμανικού πληθυσμού της Ρωσίας, η νέα μας εξουσία θα προσεγγίσει και άτομα διαφορετικών θρησκειών.

Όπως η Ρωσία, η Αμερική είναι ένα πολυπολιτισμικό και πολυεθνικό κράτος. Ένας μετα-αμερικανικός ηγέτης πιθανότατα θα απαντήσει σκληρά σε όσους υποδαυλίζουν εθνοτικές εντάσεις. Αλλά ο Πούτιν έχει επίσης χρησιμοποιήσει τους διωγμούς των Ρώσων στην Κριμαία και την ανατολική Ουκρανία για να παρουσιάσει τις αρπαγές γης ως εθνική άμυνα. Είναι πιθανό να δούμε αυτό το είδος διχασμένης αντίδρασης μετά από μια αμερικανική κατάρρευση. Οι θορυβώδεις εθνικιστές θα αποφεύγονται ή θα φυλακίζονται. Οι εθνοτικές επιθέσεις μπορεί να γίνουν πρόσχημα για εδαφική επέκταση.

Σε περιόδους κατάρρευσης, η εγγύτητα γενικά υπερισχύει της εθνοτικής καταγωγής. Ο κοινωνικός κατακερματισμός δεν μετατρέπεται αναπόφευκτα σε φυλετικό πόλεμο. Οι γείτονες, οι συνάδελφοι και οι τοπικές κοινοτικές ομάδες θα γίνουν πιο σημαντικοί από τις ιδεολογικές αφαιρέσεις. Το να παραπονιέσαι στο διαδίκτυο είναι εύκολο: το να πυροβολείς κάποιον που γνωρίζεις εδώ και χρόνια λόγω της εθνικότητάς του είναι πολύ πιο δύσκολο. Οι Ρώσοι και οι Αμερικανοί αντιμετωπίζουν και οι δύο συνεχιζόμενες εθνοτικές εντάσεις. Αλλά το0 αντιμετωπίζουν και αυτοί, και εμείς.

Αν είμαστε τυχεροί, ο νέος μας ηγέτης θα συμμεριστεί τον πραγματισμό του Πούτιν. Ο Lenin και ο Stalin ήταν ιδεαλιστές που σκότωσαν εκατομμύρια στο όνομα μιας νέας κοινωνίας. Ο Gorbachev και ο Yeltsin ήταν ιδεαλιστές που κατέστρεψαν τη ρωσική οικονομία στο όνομα μιας ελεύθερης αγοράς. Ο Πούτιν έχει δείξει μια αξιοσημείωτα πρακτική χροιά. Έχει κρατήσει τη Ρωσία ενωμένη και παραμένει δημοφιλής επειδή, στα μάτια πολλών Ρώσων, έφερε συνέχεια και τάξη. Είναι αδίστακτος όταν χρειάζεται - σίγουρα πιο αδίστακτος από ό,τι θα ανέχονταν οι περισσότεροι Αμερικανοί. Αλλά έχει κυβερνήσει μέχρι στιγμής χωρίς μαζική σφαγή.

Αυτή είναι μια πολύ πραγματική ανησυχία σε μια κοινωνία μετά την κατάρρευση. Καθώς ένα κράτος καταρρέει, οι πολίτες του αναζητούν ολοένα και περισσότερο την αποκατάσταση της τάξης εν μέσω χάους και την επίτευξη νοήματος ενάντια στη σύγχυση. Για να δούμε πώς μπορεί να καταλήξει αυτό, αρκεί να κοιτάξουμε τα συντρίμμια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας του 1917. Αν εμείς οι Αμερικανοί είμαστε τυχεροί, θα έχουμε έναν ηγέτη που είναι αδίστακτος μόνο όταν είναι απαραίτητο και που κυβερνά χωρίς μαζικές σφαγές. Αν δεν είμαστε τυχεροί, μπορεί να έχουμε έναν ισχυρό άνδρα που παρουσιάζεται ως ο νέος George Washington και υπόσχεται να ξαναχτίσει μια Νέα Αμερική από την αρχή.

Ἀπό : notesfromtheendofti.me

[1] Vladimir Popov, “Where do we Stand a Decade After the Collapse of the USSR” (2001) at UN University World Institute for Development. https://www.wider.unu.edu/publication/where-do-we-stand-decade-after-collapse-ussr. 

[2] Gidadhubli, R. G.; Mohanty, Arun (2002). “Continuing Debate over ‘Shock Therapy’”. Economic and Political Weekly. 37 (50): 4998–5002. JSTOR 4412958. 

[3] . Robert D. Potts, “The Triad of Nationality Revisited: The Orthodox Church and the State in Post-Soviet Russia.” (Spring 2016). 4. At University of Maine Digital Commons. https://digitalcommons.library.umaine.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1411&context=honors 

[4] Ben Ryan, “Putin and the Orthodox Church: how his faith shapes his politics” (2017) at Theos. https://www.theosthinktank.co.uk/comment/2022/02/16/essay-on-vladimir-putin. 

[5] Kirsten Hohenstein, “Russian Orthodoxy and National Identity in Post-Soviet Russia” (2012) at University of Florida Libraries. https://ufdcimages.uflib.ufl.edu/AA/00/05/75/70/00001/hohensteinkr-FINAL%20THESIS%20DRAFT___for%20real.pdf

Ἡ Πελασγική

Ὕμνος στό Δάσος

ΤΑ ΑΛΣΗ ἦταν οἱ πρῶτοι ναοὶ τοῦ Θεοῦ. Πρὶν ὁ ἄνθρωπος 

μάθει νὰ λαξεύῃ τὸ πηγάδι καὶ νὰ τοποθετῇ τὸ ἐπιστύλιο, 

καὶ νὰ ἁπλώνῃ τὴν ὀροφὴ ἀπὸ πάνω τους, — πρὶν πλαισιώσει 

τήν ψηλή καμάρα, γιά νὰ συγκεντρώσῃ καὶ νὰ γυρίσῃ πίσω 

τὸν ἦχο τῶν ὕμνων· στὸ σκοτεινὸ δάσος, 

Ἀνάμεσα στὴ δροσιὰ καὶ τὴ σιωπή, γονάτισε, 

Καὶ πρόσφερε στὸν Ἰσχυρότερο ἱερές εὐχαριστίες Καὶ ἱκεσία. 

Γιατί ἡ ἁπλῆ του καρδιὰ 

δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀντισταθῇ στὶς ἱερὲς ἐπιρροές, 

Οἱ ὁποῖες, ἀπὸ τὸ γαλήνιο λυκόφως τοῦ τόπου, 

καὶ ἀπὸ τοὺς γκρίζους παλιοὺς κορμοὺς ποὺ ψηλὰ στὸν οὐρανὸ 

ἀνάκαμψαν τὰ βρυώδη κλαδιά τους, καὶ ἀπὸ τὸν ἦχο 

τῆς ἀόρατης ἀνάσας ποὺ λικνιζόταν μονομιᾶς 

ὅλες οἱ πράσινες κορυφές τους, ἔπεσαν πάνω Του, καὶ ὑποκλίθηκαν 

στὸ πνεῦμα Του μὲ τὴ σκέψη τῆς ἀπεριόριστης δύναμης 

καὶ τῆς ἀπρόσιτης μεγαλοπρέπειας. 

Ἄχ, γιατί νὰ παραμελήσουμε, στὰ πιὸ ὥριμα χρόνια τοῦ κόσμου, 

τὰ ἀρχαῖα ἱερὰ τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ λατρεύουμε 

μόνο ἀνάμεσα στὸ πλῆθος, καὶ κάτω ἀπὸ στέγες, 

ποὺ τὰ εὔθραυστα χέρια μας ἔχουν σηκώσει; Ἐπίτρεψέ μου, τοὐλάχιστον, 

ἐδῶ, στὴ σκιὰ αὐτοῦ τοῦ γερασμένου δάσους, 

νὰ προσφέρω ἕναν ὕμνο — τρεῖς φορὲς χαρούμενο, ἂν βρεῖ 

ἀποδοχὴ στὸ αὐτί Του. 

Πάτερ, τὸ χέρι Σου ἔστησε αὐτὲς τὶς σεβάσμιες κολῶνες, Ἐσὺ 

ἐπέλεξες αὐτὴ τὴν καταπράσινη στέγη. Κοίταξες κάτω 

πάνω στὴ γυμνὴ γῆ, καί, ἀμέσως, ὑψώθηκαν 

ὅλες αὐτὲς οἱ ὄμορφες σειρὲς δέντρων. Αὐτά, στὸν ἥλιο Σου, 

ἔβγαλαν βλαστούς, καὶ τίναξαν τὰ πράσινα φύλλα τους στὸ ἀεράκι, 

κι῾ ἐκτοξεύτηκαν πρὸς τὸν οὐρανό. Τὸ αἰωνόβιο κοράκι, 

τοῦ ὁποίου ἡ γέννηση ἦταν στὶς κορυφές τους, γέρασε καὶ πέθανε 

ἀνάμεσα στὰ κλαδιά τους, μέχρι πού, τελικά, στάθηκαν, 

ὅπως τώρα στέκονται, ὀγκώδη, καὶ ψηλά, καὶ σκοτεινά, 

Ἱερὸ κατάλληλο γιὰ τὸν ταπεινὸ προσκυνητὴ 

νὰ ἔχῃ Κοινωνία μὲ τὸν Δημιουργό του. Αὐτὰ τὰ σκοτεινὰ τόξα, 

αὐτοὶ οἱ ἑλικοειδὴς διάδρομοι, τῆς ἀνθρώπινης μεγαλοπρέπειας καὶ ὑπερηφάνειας 

Μὴν ἀναφέρετε. Κανένα φανταστικὸ γλυπτὸ δὲν δείχνει 

τό καύχημα τῆς μάταιης φυλῆς μας νὰ ἀλλάξῃ τὴ μορφὴ 

τῶν ὄμορφων ἔργων Σου. Ἀλλὰ Ἐσὺ εἶσαι ἐδῶ — Ἐσὺ γεμίζεις 

τὴν μοναξιά. Εἶσαι στοὺς ἁπαλοὺς ἀνέμους 

ποὺ πνεύουν κατὰ μῆκος τῆς κορυφῆς αὐτῶν τῶν δέντρων 

Στὴ μουσικὴ· εἶσαι στὴν πιὸ δροσερὴ ἀνάσα 

ποὺ ἀπὸ τὸ πιὸ ἐνδόμυχο σκοτάδι τοῦ τόπου 

ἔρχεται, μόλις καὶ μετὰ βίας αἰσθητοί : οἱ φλοιώδεις κορμοί, τὸ χῶμα, 

τὸ φρέσκο ὑγρὸ ἔδαφος, εἶναι ὅλα ἐνστικτώδη μαζί Σου. 

Ἐδῶ εἶναι ἡ συνεχὴς λατρεία· — Ἡ φύση, ἐδῶ, 

Στὴ γαλήνη ποὺ ἀγαπᾶς, 

Ἀπολαμβάνει τὴν παρουσία Σου. Ἀθόρυβα, τριγύρω, 

Ἀπὸ κούρνια σὲ κούρνια, τὸ μοναχικὸ πουλὶ 

περνάει· καὶ ἡ καθαρὴ πηγή σου, πού, ἀνάμεσα στὰ βότανά της, 

πηγάζει ἁπαλὰ καὶ περιπλανιέται ἀπότομα στὶς ρίζες 

τοῦ μισοῦ τοῦ δυνατοῦ δάσους, δὲν λέει ἱστορία 

γιὰ ὅλα τὰ καλὰ ποὺ κάνει. Δὲν ἔχεις ἀφήσει 

τὸν ἑαυτό Σου χωρὶς μάρτυρα, σὲ αὐτὲς τὶς σκιές, 

τῶν τελειοτήτων Σου. Τὸ μεγαλεῖο, ἡ δύναμη καὶ ἡ χάρη 

εἶναι ἐδῶ γιὰ νὰ μιλήσουν γιὰ Σένα. Αὐτὴ ἡ πανίσχυρη βελανιδιὰ — 

Στὴν ἀμετακίνητη βλάστηση τῆς ὁποίας στέκομαι καὶ φαίνομαι 

σχεδὸν ἐξαφανισμένος — Ὄχι πρίγκιπας, 

σὲ ὅλο αὐτὸν τὸν περήφανο παλιὸ κόσμο πέρα ἀπὸ τὰ βάθη, 

ποτέ δέν φοροῦσε τὸ στέμμα του τόσο ψηλὸ 

ὅσο φοράει τὸ πράσινο στέμμα ἀπὸ φύλλα μὲ τὸ ὁποῖο 

τὸ χέρι Σου τήν ἔχει κοσμήσει. Φωλιασμένη στὴ ρίζα της 

εἶναι ἡ ὀμορφιά, σὰν ἄνθη πού δέν ἀνθίζουν στὸ φῶς 

τοῦ ἀπέραντου ἥλιου. Αὐτὸ τὸ ντελικάτο λουλούδι τοῦ δάσους 

μὲ τήν ἀρωματικὴ ἀνάσα, πού μοιάζει τόσο μὲ χαμόγελο, 

φαίνεται, καθὼς βγαίνει ἀπὸ τὸ ἄμορφο καλούπι, 

μιὰ ἐκπόρευση τῆς ἐνοικούσας Ζωῆς, 

ἕνα ὁρατὸ δεῖγμα τῆς ὑποστηρικτικῆς Ἀγάπης, 

πού εἶναι ἡ ψυχὴ αὐτοῦ τοῦ ἀπέραντου σύμπαντος. 

Ἡ καρδιά μου εἶναι γεμάτη δέος μέσα μου ὅταν σκέφτομαι 

τὸ μεγάλο θαῦμα ποὺ συνεχίζεται ἀκόμη 

στὴν σιωπή, γύρω μου — τὸ ἀέναο ἔργο 

τῆς δημιουργίας Σου, ὁλοκληρωμένο, ἀλλὰ ἀνανεωμένο 

γιὰ πάντα. Γραμμένο στὰ ἔργα Σου διαβάζω 

τὸ μάθημα τῆς δικῆς Σου αἰωνιότητας. 

Νά! ὅλα γερνοῦν καὶ πεθαίνουν — ἀλλὰ δεῖτε ξανά, 

πῶς στὰ διστακτικὰ βήματα τῆς φθορᾶς 

ἡ νεότητα πατάει — πάντα χαρούμενη καὶ ὄμορφη νεότητα 

σὲ ὅλες τὶς ὡραῖες της μορφές. Αὐτὰ τὰ ψηλὰ δέντρα 

δὲν κυματίζουν λιγότερο περήφανα ἀπὸ τοὺς προπάτορές τους 

πού τά πλάθουν. Ω, δὲν ἔχει χαθεῖ 

μία ἀπὸ τὶς γοητεῖες τῆς γῆς: στούς κόλπους της ἀκόμα, 

μετὰ τό πέρασμα ἀμέτρητων αἰώνων, 

ἡ φρεσκάδα τῆς μακρινῆς ἀρχῆς της βρίσκεται 

καὶ θὰ βρίσκεται ἀκόμη. Ἡ ζωὴ χλευάζει τὸ ἄσκοπο μῖσος 

Τοῦ ἄσπονδου ἐχθροῦ του, τοῦ Θανάτου — 

ναί, κάθεται στὸν θρόνο τοῦ τυράννου — τὸν τάφο, 

καὶ ἀπό τούς θριάμβους τοῦ φρικτοῦ ἐχθροῦ του 

φτιάχνει τὴ δική του τροφή. Γιατί βγῆκε 

ἀπὸ τὸν δικό Σου κόρφο, καὶ δὲν θὰ ἔχει τέλος. 

Ὑπῆρξαν ἅγιοι ἄνθρωποι ποὺ κρύφτηκαν 

βαθιὰ στὴν δασώδη ἐρημιά, καὶ ἔδωσαν τὴ ζωή τους 

στὴν σκέψη καὶ τὴν προσευχή, μέχρι ποὺ ἔζησαν περισσότερο 

ἀπό τήν γενιὰ ποὺ γεννήθηκε μαζί τους, οὔτε φάνηκαν 

λιγότερο γερασμένοι ἀπὸ τὰ ξανθὰ δέντρα καὶ τοὺς βράχους 

γύρω τους. καὶ ὑπῆρξαν ἅγιοι ἄνθρωποι 

ποὺ ἔκριναν ὅτι δὲν ἦταν καλὸ νὰ περνοῦν τὴ ζωή τους ἔτσι. 

Ἀλλὰ ἄσε με συχνὰ σὲ αὐτὲς τὶς μοναξιὲς 

νὰ ἀποσύρομαι καὶ στὴν παρουσία Σου 

νὰ καθησυχάζω τὴν ἀδύναμη ἀρετή μου. Ἐδῶ οἱ ἐχθροί της, 

τὰ πάθη, στὰ πιὸ ἁπλᾶ βήματά Σου συρρικνώνονται 

καὶ τρέμουν καὶ μένουν ἀκίνητα. Ὤ, Θεέ μου! 

ὅταν Ἐσὺ τρομοκρατεῖς τὸν κόσμο μὲ κεραυνοὺς ποὺ πέφτουν ἢ γεμίζεις, 

μὲ ὅλα τὰ νερὰ τοῦ στερεώματος, 

τὸν γρήγορο σκοτεινὸ ἀνεμοστρόβιλο ποὺ ξεριζώνει τὰ δάση 

καὶ πνίγει τὸ χωριὸ· ὅταν, στὸ κάλεσμά Σου, 

ξεσηκώνεται ἡ μεγάλη ἄβυσσος 

καὶ ρίχνεται στὴν ἤπειρο καὶ κατακλύζει 

τὶς πόλεις της — ποιός δὲν ξεχνᾶ, στὴ θέα 

αὐτῶν τῶν τρομερῶν συμβολισμῶν τήν δύναμή Σου, 

τὴν ὑπερηφάνειά Σου καὶ ἀφήνει μακριά τὶς διαμάχες καὶ τὶς τρέλες του; 

Ὤ, ἀπὸ αὐτές τις πιὸ αὐστηρὲς πλτυχές τοῦ προσώπου Σου 

Λυπήσου ἐμένα καὶ τὰ δικά μου, οὔτε νὰ χρειαζόμαστε τὴν ὀργὴ 

τῶν τρελῶν, ἀδέσποτων στοιχείων γιὰ νὰ διδάξουμε 

ποιός τὰ κυβερνᾶ; Ἂς εἶναι σέ ᾿μᾶς νὰ διαλογιστοῦμε, 

σὲ αὐτὲς τὶς ἤρεμες ἀποχρώσεις, τό ηπιότερο μεγαλεῖο Σου 

Καὶ τὴν ὄμορφη τάξη τῶν ἔργων 

Μάθετε νὰ συμμορφώνεστε μὲ τὴν τάξη τῆς ζωῆς μας.

- William Cullen Bryant, 1824

Ἀπό ἐδῶ, φωτό

Ἡ Πελασγική

Ἐπιλογή Σαμψών : Τό Ἄρρητο Δόγμα τῆς Ἐσχάτης Καταφυγῆς τοῦ Ἰσραήλ

 Η πολιτική πυρηνικής αδιαφάνειας του Ισραήλ του επιτρέπει να κοινοποιεί την πρόθεση αποτροπής χωρίς να καθορίζει όρια. Έτσι δημιουργεί αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί δομημένη αβεβαιότητα: οι αντίπαλοι γνωρίζουν ότι οι συνέπειες θα μπορούσαν να είναι ακραίες, αλλά δεν μπορούν να προβλέψουν πότε ή πώς θα συμβεί η κλιμάκωση.

Σε ένα τέτοιο σύστημα, η Επιλογή Σαμψών λειτουργεί ως παραδοχή και όχι ως επιχειρησιακό σχέδιο. Η δύναμή της έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν είναι ποτέ πλήρως διατυπωμένη.

Έτσι, η έλλειψη επισημοποίησης δεν υπονομεύει την Επιλογή Σαμψών· μπορεί, στην πραγματικότητα, να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της λειτουργίας της...

Ἀπό τόν : Imperator Ardito

Το 1991, ο Seymour Hersh, ένας Εβραίος, υποστήριξε τον ισχυρισμό στο βιβλίο του « Η Επιλογή του Σαμψών» : ότι το Ισραήλ δεν κατείχε μόνο πυρηνικά όπλα, αλλά και ένα έμμεσο δόγμα μαζικής χρήσης ως αντίποινα ενόψει της υπαρξιακής ήττας.1

Αν και δεν αναγνωρίστηκε ποτέ επίσημα, η « Επιλογή Σαμψών » —που πήρε το όνομά της από τη βιβλική προσωπικότητα Σαμψών— έχει παραμείνει στον στρατηγικό διάλογο. Όλο και περισσότερο, αντιμετωπίζεται όχι απλώς ως μεταφορά, αλλά ως μια εύλογη επέκταση από τις δυνατότητες, τη στάση και τη στρατηγική κουλτούρα του Ισραήλ.

Ενώ η Επιλογή Σαμψών δεν έχει διακηρυχθεί επίσημα, η σύγκλιση των ουσιωδών αποδεικτικών στοιχείων, της δογματικής συμπεριφοράς και του ιστορικού πλαισίου της προσδίδει ουσιαστική αξιοπιστία ως ένα πραγματικό πλαίσιο έκτακτης ανάγκης.

Από τη μεταφορά στη στρατηγική συμπερασματολογία

Η αρχική διατύπωση του Hersh θεωρήθηκε αμφιλεγόμενη εκείνη την εποχή, αλλά δεν προέκυψε από το τίποτα. Μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, ολοένα και περισσότερα στοιχεία υποδηλώνουν ότι το Ισραήλ είχε αναπτύξει ένα εξελιγμένο πυρηνικό οπλοστάσιο που επικεντρώνεται σε εγκαταστάσεις όπως το Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Negev.2

Μεταγενέστερη μελέτη του Άβνερ Κοέν, ενός άλλου Εβραίου, επιβεβαίωσε ότι το Ισραήλ είχε επιδιώξει την ανάπτυξη πυρηνικών δυνατοτήτων σκόπιμα και συστηματικά, ακόμη και διατηρώντας επίσημη σιωπή.3

Είναι κρίσιμο να τονιστεί ότι η απουσία σαφούς δόγματος δεν συνεπάγεται απουσία στρατηγικής. Όπως υποστηρίζει ο Cohen, η πυρηνική στάση του Ισραήλ ορίζεται από σκόπιμη ασάφεια σε συνδυασμό με έμμεση σηματοδότηση.4 Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, οι ακραίες απρόβλεπτες καταστάσεις είναι απίθανο να κωδικοποιηθούν δημόσια, αλλά μπορεί να εξακολουθούν να υπάρχουν ως κατανοητά στρατηγικά τελικά σημεία.

Υλική Ικανότητα και η Λογική της Χρήσης

Τα ισχυρότερα στοιχεία που υποστηρίζουν την αληθοφάνεια της Επιλογής Σαμψών δεν έγκεινται στη ρητορική, αλλά στην ικανότητα.

Αναλυτές όπως ο Hans M. Kristensen και ο Robert S. Norris έχουν τεκμηριώσει ότι το Ισραήλ διατηρεί ένα διαφοροποιημένο πυρηνικό οπλοστάσιο, όπως:

Βαλλιστικοί πύραυλοι ξηράς

Πυρηνικά συστήματα με αερομεταφορά

Πλατφόρμες αποτροπής με βάση τη θάλασσα

Αυτή η τριαδική δομή υποδηλώνει έντονα την έμφαση στην ικανότητα δεύτερου χτυπήματος - την ικανότητα ανταπόδοσης μετά την απορρόφηση μιας καταστροφικής επίθεσης.5

Όπως σημειώνει ο Joseph Cirincione, η δυνατότητα δεύτερου χτυπήματος είναι εγγενώς συνδεδεμένη με τις αρχές των εγγυημένων αντιποίνων, όχι της περιορισμένης πολεμικής μάχης. 6 Τα κράτη δεν επενδύουν σε βιώσιμες πυρηνικές δυνάμεις απλώς για συμβολικούς σκοπούς. Το κάνουν για να εγγυηθούν ότι τα αντίποινα παραμένουν δυνατά υπό τις χειρότερες συνθήκες.

Υπό αυτό το πρίσμα, η Επιλογή Σαμψών φαίνεται πολύ λιγότερο εικασία. Γίνεται το λογικό άκρο μιας ήδη καθιερωμένης αποτρεπτικής δομής.

Στρατηγική Κουλτούρα και Υπαρξιακός Κίνδυνος

Το στρατηγικό περιβάλλον του Ισραήλ ενισχύει περαιτέρω αυτή την ερμηνεία. Από την ίδρυσή του, το κράτος έχει εμπλακεί σε επανειλημμένες συγκρούσεις που ευρέως αποκαλούνται « υπαρξιακές απειλές ».

Ο Cohen και άλλοι μελετητές τονίζουν ότι η ισραηλινή πυρηνική πολιτική δεν μπορεί να γίνει κατανοητή ανεξάρτητα από αυτό το πλαίσιο.7 Η βασική αρχή δεν είναι η κλιμάκωση της κυριαρχίας, αλλά η επιβίωση υπό συνθήκες ακραίας ευαλωτότητας που προκαλείται από το δικό τους σύμπλεγμα ανωτερότητας και υπερηφάνειας.

Αυτό το πλαίσιο προσδίδει στην Επιλογή Σαμψών μια ξεχωριστή στρατηγική λογική:

• Αν η ήττα κινδυνεύει με εθνική καταστροφή,
• και αν υπάρχει πυρηνική δυνατότητα,
• τότε ένα δόγμα αντιποίνων έσχατης ανάγκης καθίσταται όχι μόνο εύλογο, αλλά και λογικό.

Η επίκληση της βιβλικής μορφής Σαμψών είναι επομένως κάτι περισσότερο από συμβολική. Κωδικοποιεί μια στρατηγική δέσμευση για την αποφυγή της εξόντωσης με κάθε κόστος, ακόμη και αν αυτό το κόστος περιλαμβάνει καταστροφική κλιμάκωση. Ουσιαστικά, « Αν δεν μπορώ να κερδίσω εγώ, κανείς δεν μπορεί ».

φωτό

Η σιωπή ως σήμα

Μία από τις πιο σημαντικές —και συχνά παρεξηγημένες— πτυχές της Επιλογής Σαμψών είναι ότι η αξιοπιστία της εξαρτάται από το αν θα δηλωθεί.

Η πολιτική πυρηνικής αδιαφάνειας του Ισραήλ του επιτρέπει να κοινοποιεί την πρόθεση αποτροπής χωρίς να καθορίζει όρια. Έτσι δημιουργεί αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί δομημένη αβεβαιότητα: οι αντίπαλοι γνωρίζουν ότι οι συνέπειες θα μπορούσαν να είναι ακραίες, αλλά δεν μπορούν να προβλέψουν πότε ή πώς θα συμβεί η κλιμάκωση.

Σε ένα τέτοιο σύστημα, η Επιλογή Σαμψών λειτουργεί ως παραδοχή και όχι ως επιχειρησιακό σχέδιο. Η δύναμή της έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν είναι ποτέ πλήρως διατυπωμένη.

Αντεπιχειρήματα και Όρια

Οι σκεπτικιστές υποστηρίζουν ότι η Επιλογή του Σαμψών είναι υπερβολική, επισημαίνοντας την απουσία επίσημης επιβεβαίωσης και τους κινδύνους κλιμάκωσης που ενέχει ένα τέτοιο δόγμα. Αλλά επειδή έχουμε να κάνουμε με τη Συναγωγή του Σατανά, μπορούμε να υποθέσουμε ότι το Ισραήλ δεν θα ενδιαφερόταν για την κλιμάκωση.

Όπως παρατηρεί ο George H. Quester, τα πιο συνεπή πυρηνικά δόγματα είναι συχνά αυτά που παραμένουν έμμεσα αντί να δηλώνονται, ακριβώς επειδή η ασάφεια ενισχύει την αποτροπή. 8

Έτσι, η έλλειψη επισημοποίησης δεν υπονομεύει την Επιλογή Σαμψών· μπορεί, στην πραγματικότητα, να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της λειτουργίας της.

Σύναψη

Η Επιλογή Σαμψών παραμένει, από τυπικής άποψης, μια ανεπίσημη και μη αναγνωρισμένη έννοια. Ωστόσο, η σύγκλιση των αποδεικτικών στοιχείων - η υλική δυνατότητα, η υποδομή δεύτερου χτυπήματος, η στρατηγική κουλτούρα και η σκόπιμη ασάφεια - υποδηλώνουν ότι είναι κάτι περισσότερο από μια δημοσιογραφική εφεύρεση.

Αντίθετα, γίνεται καλύτερα κατανοητό ως μια αξιόπιστη συναγόμενη θεωρία:

• Δεν είναι γραπτό, αλλά ενσωματωμένο
• Δεν δηλώθηκε, αλλά σηματοδοτήθηκε
• Όχι υποθετικό, αλλά δομικά υπονοούμενο

Σε τελική ανάλυση, η Επιλογή Σαμψών επιμένει επειδή αντικατοπτρίζει μια θεμελιώδη πραγματικότητα της πυρηνικής στρατηγικής:

Όταν διακυβεύεται η επιβίωση, η αποτροπή δεν περιορίζεται στην αναλογικότητα. Επεκτείνεται στη διαβεβαίωση ότι κανένας αντίπαλος δεν μπορεί να επιτύχει τη νίκη μέσω της εξόντωσης.

Παραπομπές

1.Seymour Hersh, Η Επιλογή του Σαμψών: Το Πυρηνικό Οπλοστάσιο του Ισραήλ και η Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική (Νέα Υόρκη: Random House, 1991). 

2.Avner Cohen, Το Ισραήλ και η Βόμβα (Νέα Υόρκη: Columbia University Press, 1998). 

3.αυτόθι 

4.Avner Cohen, Το χειρότερα κρυμμένο μυστικό: Η συμφωνία του Ισραήλ με τη βόμβα (Νέα Υόρκη: Columbia University Press, 2010). 

5.Robert S. Norris και Hans M. Kristensen, « Ισραηλινές Πυρηνικές Δυνάμεις, 2022 », Bulletin of the Atomic Scientists 78, αρ. 2 (2022): 113–121. 

6.Joseph Cirincione, Βομβιστική απειλή: Η ιστορία και το μέλλον των πυρηνικών όπλων (Νέα Υόρκη: Columbia University Press, 2007). 

7.Avner Cohen, Το χειρότερα κρυμμένο μυστικό: Η συμφωνία του Ισραήλ με τη βόμβα (Νέα Υόρκη: Columbia University Press, 2010). 

8.George H. Quester, Πρώτο Πυρηνικό Χτύπημα: Συνέπειες ενός Σπασμένου Ταμπού (Βαλτιμόρη: Johns Hopkins University Press, 2006).

Ἀπό : arditimagazine.com

Ἡ Πελασγική

Ἡ σύγχρονη ἐποχή εἶναι ὁ θρίαμβος τῆς συλλογικῆς μετριότητας

Οἱ μᾶζες δὲν διψοῦσαν ποτὲ γιὰ τὴν ἀλήθεια. Ἀπομακρύνονται ἀπὸ στοιχεῖα ποὺ δὲν εἶναι τοῦ γούστου τους, προτιμῶντας νὰ θεοποιοῦν τὸ λάθος, ἂν τὸ λάθος τοὺς ἀποπλανήσει. Ὅποιος μπορεῖ νὰ τοὺς προμηθεύσῃ μὲ ψευδαισθήσεις γίνεται εὔκολα ἀφέντης τους. Ὅποιος προσπαθεῖ νὰ καταστρέψῃ τὶς ψευδαισθήσεις τους εἶναι πάντα θῦμα τους. 

Ὅλοι οἱ πολιτισμοὶ ποὺ γνωρίζουμε ἔχουν δημιουργηθεῖ καὶ διευθυνθεῖ ἀπὸ μικρὲς πνευματικὲς ἀριστοκρατίες, ποτὲ ἀπὸ ἀνθρώπους ἀπ᾿ τὴν μᾶζα. Ἡ δύναμη τῶν πληθῶν εἶναι μόνο ἡ καταστροφή. 

Ἕνα πλῆθος σκέφτεται μὲ εἰκόνες, καὶ ἡ ἴδια ἡ εἰκόνα ἀνακαλεῖ μιὰ σειρὰ ἀπὸ ἄλλες εἰκόνες, χωρὶς καμία λογικὴ σύνδεση μὲ τὴν πρώτη... Ἕνα πλῆθος μόλις ποὺ διακρίνει μεταξὺ τοῦ ὑποκειμενικοῦ καὶ τοῦ ἀντικειμενικοῦ. Δέχεται ὡς πραγματικὲς τὶς εἰκόνες ποὺ ἐπικαλεῖται στὸ μυαλό του, ἂν καὶ τὶς περισσότερες φορὲς ἔχουν μόνο μιὰ πολὺ μακρινὴ σχέση μὲ τὰ παρατηρούμενα γεγονότα... Τὰ πλήθη, ὄντας ἱκανὰ νὰ σκέφτονται μόνο μὲ εἰκόνες, πρέπει νὰ ἐντυπωσιάζονται μόνο ἀπὸ εἰκόνες. 

Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι ἡ ἐξαφάνιση τῆς συνειδητῆς προσωπικότητας, ἡ κυριαρχία τῆς ἀσυνείδητης προσωπικότητας, ἡ στροφὴ μέσῳ τῆς ὑποβολῆς καὶ τῆς μετάδοσης συναισθημάτων καὶ ἰδεῶν πρὸς τὴν ἴδια κατεύθυνση, ἡ τάση νὰ μετασχηματίζονται ἄμεσα οἱ ὑποτιθέμενες ἰδέες σὲ πράξεις· αὐτά, βλέπουμε, εἶναι τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ τοῦ ἀτόμου ποὺ ἀποτελεῖ μέρος ἑνὸς πλήθους. Δὲν εἶναι πλέον ὁ ἑαυτός του, ἀλλὰ ἔχει γίνει ἕνα αὐτόματο ποὺ ἔχει πάψει νὰ καθοδηγεῖται ἀπὸ τὴ θέλησή του. 

Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ σταθερὰ χαρακτηριστικὰ τῶν πεποιθήσεων εἶναι ἡ μισαλλοδοξία τους. Ὅσο ἰσχυρότερη εἶναι ἡ πεποίθηση, τόσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ μισαλλοδοξία της. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ κυριαρχοῦνται ἀπὸ μιὰ βεβαιότητα δὲν μποροῦν νὰ ἀνεχθοῦν ὅσους δὲν τὴν ἀποδέχονται. 

Στὰ πλήθη συσσωρεύεται βλακεία καὶ ὄχι μητρικὸ πνεῦμα. 

Ἡ ἀρχὴ μιᾶς ἐπανάστασης εἶναι στὴν πραγματικότητα τὸ τέλος μιᾶς πίστης. 

Ἕνα πλῆθος δὲν εἶναι ἁπλῶς παρορμητικὸ καὶ εὐκίνητο. Σὰν ἕνας ἄγριος, δὲν εἶναι διατεθειμένο νὰ παραδεχτῇ ὅτι ὁτιδήποτε μπορεῖ νὰ μπῇ ἀνάμεσα στὴν ἐπιθυμία του καὶ τὴν πραγματοποίησή της. 

Ὁ ρόλος τοῦ μελετητή εἶναι νὰ καταστρέφει τὶς χίμαιρες, ἐνῷ τοῦ πολιτικοῦ εἶναι νὰ τὶς χρησιμοποιεῖ. 

Οἱ χειρότεροι ἐχθροὶ τῆς κοινωνίας εἶναι αὐτοὶ ποὺ τῆς ἐπιτίθενται ἢ αὐτοὶ ποὺ δὲν μπαίνουν κἂν στὸν κόπο νὰ τὴν ὑπερασπιστοῦν; 

Ἡ πραγματικὴ αἰτία τῶν μεγάλων ἀναταραχῶν ποὺ προηγοῦνται τῶν ἀλλαγῶν στοὺς πολιτισμούς, ὅπως ἡ πτώση τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας καὶ ἡ ἄνοδος τῆς Ἀραβικῆς Αὐτοκρατορίας, εἶναι μιὰ βαθιὰ τροποποίηση στὶς ἰδέες τῶν λαῶν... Τὰ ἀξιομνημόνευτα γεγονότα τῆς ἱστορίας εἶναι τὰ ὁρατὰ ἀποτελέσματα τῶν ἀόρατων ἀλλαγῶν τῆς ἀνθρώπινης σκέψης... Ἡ παροῦσα ἐποχὴ εἶναι μιὰ ἀπὸ αὐτὲς τὶς κρίσιμες στιγμὲς κατὰ τὶς ὁποῖες ἡ σκέψη τῆς ἀνθρωπότητας ὑφίσταται μιὰ διαδικασία μετασχηματισμοῦ. 

Δύο θεμελιώδεις παράγοντες βρίσκονται στὴ βάση αὐτοῦ τοῦ μετασχηματισμοῦ. Ὁ πρῶτος εἶναι ἡ καταστροφὴ ἐκείνων τῶν θρησκευτικῶν, πολιτικῶν καὶ κοινωνικῶν πεποιθήσεων στὶς ὁποῖες ἔχουν τὶς ρίζες τους ὅλα τὰ στοιχεῖα τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ὁ δεύτερος εἶναι ἡ δημιουργία ἐντελῶς νέων συνθηκῶν ὕπαρξης καὶ σκέψης ὡς ἀποτέλεσμα τῶν σύγχρονων ἐπιστημονικῶν καὶ βιομηχανικῶν ἀνακαλύψεων.

Ἡ ἐπιστήμη μας ἔχει ὑποσχεθεῖ τὴν ἀλήθεια... Ποτὲ δὲν μᾶς ὑποσχέθηκε οὔτε εἰρήνη οὔτε εὐτυχία. 

Τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν καθημερινῶν μας πράξεων εἶναι ἀποτέλεσμα κρυφῶν κινήτρων ποὺ διαφεύγουν τῆς παρατήρησής μας. 

Ἡ ἐπιρροὴ τῶν ἡγετῶν ὀφείλεται σὲ πολὺ μικρὸ βαθμὸ στὰ ἐπιχειρήματα ποὺ χρησιμοποιοῦν, ἀλλὰ σὲ μεγάλο βαθμὸ στὸ κῦρος τους. Ἡ καλύτερη ἀπόδειξη αὐτοῦ εἶναι ὅτι, ἐὰν λόγῳ ὁποιασδήποτε περίστασης χάσουν τὸ κῦρος τους, ἡ ἐπιρροή τους ἐξαφανίζεται. 

Ἡ τέχνη αὐτῶν ποὺ κυβερνοῦν συνίσταται πάνω ἀπ' ὅλα στὴν ἐπιστήμη τῆς χρήσης τῶν λέξεων. 

Ἡ πραγματικὴ δημοκρατικὴ πρόοδος δὲν εἶναι νὰ ὑποβαθμίσουμε τὸ ἐπίπεδο τῆς ἐλὶτ πρὸς αὐτὸ τοῦ πλήθους, ἀλλὰ νὰ ἀνεβάσουμε αὐτὸ τοῦ πλήθους πρὸς τὴν ἐλίτ. 

Ἀπὸ τὸ ἁπλὸ γεγονὸς ὅτι ἀποτελεῖ μέρος ἑνὸς ὀργανωμένου πλήθους, ἕνας ἄνθρωπος κατεβαίνει πολλὰ σκαλοπάτια στὴν κλίμακα τοῦ πολιτισμοῦ 

Εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ κυριαρχήσῃς σὲ ἕναν λαὸ διεγείροντας τὰ πάθη του παρὰ φροντίζοντας τὰ συμφέροντά του.

Σὲ ἕνα πλῆθος κάθε συναίσθημα καὶ πράξη εἶναι μεταδοτική, καὶ μάλιστα σὲ τέτοιο βαθμὸ ποὺ ἕνα ἄτομο θυσιάζει εὔκολα τὸ προσωπικό του συμφέρον γιὰ τὸ συλλογικὸ συμφέρον 

Δύο θεμελιώδεις παράγοντες βρίσκονται στὴ βάση αὐτοῦ τοῦ μετασχηματισμοῦ. Ὁ πρῶτος εἶναι ἡ καταστροφὴ ἐκείνων τῶν θρησκευτικῶν, πολιτικῶν καὶ κοινωνικῶν πεποιθήσεων στὶς ὁποῖες ἔχουν τὶς ρίζες τους ὅλα τὰ στοιχεῖα τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ὁ δεύτερος εἶναι ἡ δημιουργία ἐντελῶς νέων συνθηκῶν ὕπαρξης καὶ σκέψης ὡς ἀποτέλεσμα τῶν σύγχρονων ἐπιστημονικῶν καὶ βιομηχανικῶν ἀνακαλύψεων. 

  ~ Gustave Le Bon

Οἱ ῥήσεις ἀπό ἐδῶ, ἐδῶ,ἐδῶ. Φωτό ἐδῶ,ἐδῶ

Ἡ Πελασγική

Διάλυσις : Γιατί ὁ πολιτισμός μας πεθαίνει

Καμία ελπίδα, καμία πιθανότητα αντιστροφής της τάσης; Όχι έτσι: όσοι έχουν πίστη στον Θεό εμπιστεύονται την παρέμβασή του και γνωρίζουν ότι το πεπρωμένο της ανθρωπότητας είναι αιώνιο. Το απόγειο της ελπίδας βρίσκεται στο απόγειο της απαισιοδοξίας σχετικά με το παρόν και το εγγύς μέλλον. Μπορεί να μην συμφωνούμε με την ανάλυση του Mora εν όλω ή εν μέρει, αλλά αξίζει προσοχής για τη διαυγή συνοχή της και την τελική της βεβαιότητα: ο θρίαμβος της διάλυσης θα είναι εφήμερος, φευγαλέος. Αν ένας ετοιμοθάνατος πολιτισμός επικαλεστεί τις πύλες της κόλασης, η θεϊκή υπόσχεση είναι ότι δεν θα επικρατήσει. καί πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. (Ματθαίος 16:18). Έτσι τελειώνει το βιβλίο: θέλουμε να πιστέψουμε σ᾿αυτό.

Τοῦ Roberto Pecchioli

 Υπάρχουν βιβλία που διαβάζονται με ενθουσιασμό, άλλα με δυσκολία ή απογοήτευση. Κάποια ανοίγουν το μυαλό, πολλά είναι απλώς θάλαμοι ηχούς που επιβεβαιώνουν τις πεποιθήσεις του αναγνώστη.   Τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει με το "Διάλυση, επειδή η πολιτεία μας ήταν τυφλωμένη" του Martino Mora (Επιμ. Radio Spada), ενός καθηγητή καθολικής έμπνευσης από το Μιλάνο. 

Είναι ένα βιβλίο τόσο ευέλικτο αλλά και πυκνό όσο μια εγκυκλοπαίδεια, μια σύνοψη του παρόντος και του μέλλοντος του πολιτισμού που συνεχίζουμε ακατάλληλα να αποκαλούμε Δυτικό. Είναι ένα βιβλίο που αμφισβητεί τη συνείδηση ​​και ζητά ισχυρές επιλογές. Κάποιος μπορεί να διαφωνήσει με τον Mora για τη διάλυση που βρίσκεται σε εξέλιξη, αλλά οι θέσεις που παρουσιάζει, το τεράστιο ρεπερτόριο των υποστηρικτικών επιχειρημάτων, δεν μπορούν να αφήσουν κάποιον αδιάφορο. Η αξιοθρήνητη γάτα γέννησε τυφλά γατάκια, όπως λέει η παλιά παροιμία, και πράγματι, η μαζική τύφλωση στην πραγματικότητα φαίνεται ο ισχυρότερος λόγος για να λάβουμε σοβαρά υπόψη τη δυσοίωνη διάγνωση και την τρομερή πρόγνωση του κειμένου.

Πολλοί από εμάς επιβεβαιώνουμε ότι ο κόσμος μας βρίσκεται σε παρακμή. Ο καθένας εκφράζει ξεχωριστά κίνητρα, περιγράφοντας συγκεκριμένες πτυχές μιας παρακμής που, πέρα ​​από την τεχνολογική θριαμβολογία και την ψαλμωδία των άπειρων ατομικών «δικαιωμάτων» που υποτίθεται ότι απολαμβάνουμε, φαίνεται αναμφισβήτητη. Λίγοι αποτυπώνουν στο χαρτί μια   ανελέητη αλλά καλά τεκμηριωμένη ακτινογραφία της κοινωνίας στην οποία έχουμε τύχει να ζούμε.   Σε πάνω από είκοσι σύντομα αλλά πυκνά κεφάλαια, στα οποία η σύνθεση ενός καθηγητή συνηθισμένου να αλληλεπιδρά με τους φοιτητές συναντά μια τεράστια ιστορική και φιλοσοφική κουλτούρα, το νυστέρι του Mora εμβαθύνει στη βασανισμένη σάρκα και το εξαντλημένο πνεύμα του παρόντος. Είναι δύσκολο να μην συμφωνήσει κανείς ότι ζούμε σε μια νέα βαρβαρότητα στην οποία, παρά τις χίλιες φαινομενικές ανέσεις, βιώνουμε μια πολιτιστική, πνευματική, δημογραφική και πολιτική έκλειψη. Είναι αδύνατο να μην παρατηρήσει -αν κάποιος έχει ακόμα μάτια να δει και μυαλό να κρίνει- την ηθική και αισθητική παρακμή ή να μην αναγνωρίσει τη διάλυση των αρχών που έχουν διαποτίσει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, από την κλασική έως τη χριστιανική προέλευση.

Τα πάντα, από τον πολιτισμό μέχρι τον τρόπο ζωής, από το σχολείο μέχρι τις ανεστραμμένες ή απορριπτόμενες αξίες, από την διαλυμένη οικογένεια μέχρι τον γελοιοποιημένο γάμο, από το να γίνει η τέχνη θρίαμβος του άσχημου, του αλλόκοτου, του ασυνήθιστου, ακόμη και των καθημερινών συνηθειών, καταδεικνύουν την ήττα όλων των αρχών και των θεσμών που μεταφέρουν νόημα. 

Ο κόσμος της αγοράς επικρατεί, το εκτυφλωτικό φως των ψεύτικων ειδώλων, η υποβάθμιση των πραγμάτων και των ανθρώπων σε εμπορεύσιμο, ανταλλάξιμο, εναλλάξιμο υλικό. Η χριστιανική θρησκεία, η οποία έχει διαμορφώσει δύο χιλιετίες, δεν γλιτώνει, ιδιαίτερα η Καθολική Εκκλησία, η οποία κυνηγά τον κόσμο και αρνείται ή αποκρύπτει τις αλήθειες που πάντα διακήρυττε. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανησυχία του συγγραφέα, καθώς παρακολουθεί με απογοήτευση την παρακμή της πίστης και του θεσμού που την ενσαρκώνει. Υπάρχει ένα ουσιαστικό που συνοψίζει αυτό που βιώνουμε: η ανατροπή. Αυτή είναι η ανατροπή της φυσικής τάξης, που αντιστοιχεί στο κοινό καλό και στις ηθικές και πνευματικές αρχές που φυλάσσονται στην καρδιά του ανθρώπινου πλάσματος. Το επίμονο έργο αιώνων έχει γίνει ένας αγώνας τον τελευταίο μισό αιώνα και μία ξέφρενη κίνηση στην αυγή της Τρίτης Χιλιετίας.

Ο Mora ερμηνεύει ολόκληρη τη σύγχρονη ιστορία ως μια προοδευτική πρόοδο της αταξίας και μια υποχώρηση της φυσικής τάξης. Η τραγική διαφορά με τις εμπειρίες του παρελθόντος είναι ότι σήμερα δεν αρκούμαστε απλώς στην καταστροφή ενός πολιτισμού, αλλά εργαζόμαστε προς την πλήρη διάλυση της ανθρωπότητας και της τάξης της δημιουργίας. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της απουσίας ορίων - υλικών και αξιολογικών - ενός υλιστικού πολιτισμού, εντελώς εκκοσμικευμένου, αδιάφορου για κάθε αναζήτηση υπέρβασης, καταναλισκόμενου από τη θέληση για δύναμη, στο δρόμο για την τεχνολογική υπέρβαση της ανθρωπότητας, τον τρανθρωπισμό και τον μεταανθρωπισμό, και τη δημιουργία ανθρώπων υβριδίων από μηχανές. Ένα μονοπάτι που στοχεύει ακόμη και στην υπέρβαση της ταυτότητας του είδους μας: η απόλυτη ανατροπή του έκλυτου δυτικισμού, που αναπτύσσεται σε μια καθολική μορφή.

Από μια μεταπολιτισμική οπτική γωνία, η ένωση, που προβλεπόταν από τα νεανικά κινήματα των δεκαετιών του 1960 και του 1970, μεταξύ του μεγάλου, ακρατικού χρηματοοικονομικού κεφαλαίου (ενισχυμένου από έναν ισχυρό τεχνολογικό μηχανισμό) και των υποστηρικτών της οικογενειακής, εθνοτικής και σεξουαλικής ανατροπής έχει σφυρηλατηθεί. Σχεδόν έναν αιώνα πριν, ο Gilbert Chesterton προέβλεψε ότι η τρέλα του μέλλοντος δεν θα ερχόταν από τη Μόσχα αλλά από το Μανχάταν. Η πλουτοκρατική τρέλα ενός συστήματος που, έχοντας ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τον κομμουνισμό, τον άξεστο αδελφό του, έχει επιτεθεί στα ίδια τα θεμέλια της ιδέας του Θεού, της φυσικής οικογένειας, της κοινότητας, μέχρι το σημείο των μαζικών αμβλώσεων, της ευγονικής και της ευθανασίας, και της άσκοπης επίθεσης σε κάθε ταυτότητα, ακόμη και την πιο οικεία: τη σεξουαλική.

Το μονοπάτι της διάλυσης είναι μια Via Crucis ( ὁ δρόμος τοῦ Σταυροῦ , πορεία πρός τήν Σταύρωσιν ) της οποίας οι σταθμοί είναι ο οικονομισμός, ο ατομικισμός, ο υλισμός, η ισότητα που ομογενοποιεί για να ανατρέψει, η κρίση των θρησκειών, η υπερτροφία του «δικαιοματισμού», ο πόλεμος κατά του φυσικού δικαίου, της Νέας Ομιλίας και της πολιτικής ορθότητας, και η δυστυχισμένη παγκοσμιοποίηση. Και μετά η ηθική δυστυχία στη θέση της υλικής φτώχειας, η εθνική υποκατάσταση, η ομοφυλοφιλία, τα υποτακτικά σχολεία που ούτε εκπαιδεύουν ούτε διδάσκουν, η κυριαρχία του χρήματος και της ποσότητας, ο επιστημονισμός ως μια ψευδής έμφυτη θρησκεία, η ερωτικοποίηση κάθε πτυχής της ζωής, η μεγαδιαφημιστική μηχανή στην υπηρεσία του τεχνολογικού λεβιάθαν, η δημαγωγία και η κατήχηση που ακυρώνουν τις ελευθερίες.

Όλα αυτά, συνολικά, παράγουν αυτό που ο συγγραφέας ορίζει ως ένα οργιαστικό εμπορικό σύστημα, στο οποίο η κυριαρχία του χρήματος συνοδεύεται από την απελευθέρωση κάθε ατομικής παρόρμησης, ακόμη και της πιο κατώτερης και πιο απεχθούς, οι οποίες γίνονται τρόποι ζωής, εθισμοί που τροφοδοτούνται από εκείνους που κυριαρχούν στο σύστημα επειδή το κατέχουν. 

Η συνέπεια είναι η διάλυση, κατανοητή τόσο ως μια διαδικασία που διαλύεται υπό τη δράση ενός διαλύτη (της κυρίαρχης σκέψης) όσο και ως το προοδευτικό, καταστροφικό τέλος μιας αιώνιας κοινωνικής, πολιτιστικής, ηθικής και πνευματικής δομής. Η υλική ανάπτυξη είναι πρωτοφανής, αλλά η διάλυση είναι πρώτα και κύρια πνευματική, αφού ο άνθρωπος είναι και σώμα και ψυχή. Η απώλεια της ψυχής του δυτικού homo sapiens είναι η θανάσιμη ασθένεια. Ακόμα και ο Arnold Toynbee, μελετητής πολιτισμών για την Αγγλόσφαιρα, αναγνώρισε την κινητήρια δύναμη της δυτικής παρακμής στην κρίση του Χριστιανισμού πριν από τρία τέταρτα του αιώνα. Αυτή η ανάλυση συμμερίζεται ο ιστορικός Ernst Nolte, επικριτής του μαζικού ηδονιστικού ατομικισμού, του δηλητηριώδους καρπού του φιλελεύθερου υποκειμενισμού, που θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση της ανθρώπινης κοινωνίας λόγω της κυρίαρχης τάσης αποχής από την αναπαραγωγή, το πρωταρχικό καθήκον κάθε είδους και κάθε ανθρώπινης κοινότητας.

Η αδιαφορία για οτιδήποτε πέρα ​​από το άτομο αποτελεί απόδειξη του πνευματικού κενού που έχει αντικαταστήσει το είναι με το να έχεις (και να επιθυμείς). Τα εμπορικά κέντρα έχουν αντικαταστήσει τις εκκλησίες ως τόποι εορταστικής συγκέντρωσης, ενώ το άγχος του θανάτου έχει αυξηθεί, έχει καταπιεστεί, έχει κρυφτεί σε λίγα καθορισμένα μέρη, ακόμη και έχει εξοριστεί από τα νεκροταφεία λόγω της αύξησης πρακτικών όπως η αποτέφρωση και το σκόρπισμα της τέφρας. Ακόμα και το νεκρό σώμα διαλύεται, σαν ο σύγχρονος άνθρωπος να θέλει να σβήσει κάθε ίχνος του περάσματος του. Ο εγωιστικός ηδονισμός που βασίζεται στο ένστικτο φαινομενικά αντισταθμίζεται από τον αφηρημένο ανθρωπισμό και τον ακραίο ζωισμό. Τα σκυλιά, οι γάτες και τα κατοικίδια γίνονται υποκατάστατα των παιδιών που δεν θέλουμε. Ο δυτικός άνθρωπος διαλύεται στη λατρεία του χρήματος, στην απληστία, στη λατρεία «εκείνου του Θεού που είναι το αντίθετο του Θεού» (Georges Bataille).

Καμία ελπίδα, καμία πιθανότητα αντιστροφής της τάσης; Όχι έτσι: όσοι έχουν πίστη στον Θεό εμπιστεύονται την παρέμβασή του και γνωρίζουν ότι το πεπρωμένο της ανθρωπότητας είναι αιώνιο. Το απόγειο της ελπίδας βρίσκεται στο απόγειο της απαισιοδοξίας σχετικά με το παρόν και το εγγύς μέλλον. Μπορεί να μην συμφωνούμε με την ανάλυση του Mora εν όλω ή εν μέρει, αλλά αξίζει προσοχής για τη διαυγή συνοχή της και την τελική της βεβαιότητα: ο θρίαμβος της διάλυσης θα είναι εφήμερος, φευγαλέος. Αν ένας ετοιμοθάνατος πολιτισμός επικαλεστεί τις πύλες της κόλασης, η θεϊκή υπόσχεση είναι ότι δεν θα επικρατήσει. καί πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. (Ματθαίος 16:18). Έτσι τελειώνει το βιβλίο: θέλουμε να πιστέψουμε σ᾿αυτό.

ἀπό : ereticamente.net

Ἡ Πελασγική

Εἶναι ὁ Τράμπ τρελός σάν ἀλεποῦ ;

 (Ἡ ἔννοια «Τρελὸς σὰν ἀλεποῦ» περιγράφει κάποιον ποὺ ἐνεργεῖ μὲ ἕναν φαινομενικὰ ἀνόητο, παράλογο ἢ ἀκανόνιστο τρόπο, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα εἶναι ἀπίστευτα ἔξυπνος, πονηρὸς καὶ ὑπολογιστικός. Σημαίνει ὅτι ἕνα ἄτομο προσποιεῖται τὴν ἀνικανότητα ἢ τὴν τρέλα γιὰ νὰ κρύψη μιὰ ἔξυπνη στρατηγικὴ ἢ γιὰ νὰ ξεγελάση τοὺς ἄλλους, ὅπως μιὰ ἀλεποῦ ποὺ φαίνεται ἀλλοπρόσαλλη ἐνῷ στὴν πραγματικότητα ξεγελάει τὸ θήραμά της ἢ τὸν διώκτη της.)

Θα μπορούσε ο Πρόεδρος Τραμπ να είναι τρελός σαν αλεπού;

Σπάζοντας τον Σιωνιστικό Κλοιό στην Αμερική: Η Μεγαλύτερη Υπηρεσία που Θα Μπορούσε να Προσφέρει Ένας Πολιτικός των ΗΠΑ;

Τοῦ Patrick Cleburne

Παρά τα συνεχόμενα  τύμπανα πολέμου , το γεγονός είναι ότι η διακοπή της προσπάθειας με το Ιράν τώρα θα μπορούσε να αποφέρει τεράστια οφέλη για τον Πρόεδρο Τραμπ και την Αμερική, ακόμη και να δικαιολογήσει την ενέργεια.

Χθες διάβασα το άρθρο  «Ο πόλεμος κατά του Ιράν πιθανότατα θα τελειώσει με την υποχώρηση των ΗΠΑ»,  των Jeffrey Sachs και Sybil Fares,  "Aljazeera",  9 Μαΐου 2026.

Αφήνοντας στην άκρη τους συναισθηματικούς θριάμβους σε αυτό το δοκίμιο, παρέχει μια εύλογη εξήγηση για το γιατί συνέβη αυτό το χάος:

Το πολεμικό σχέδιο ΗΠΑ-Ισραήλ ήταν μια επίθεση αποκεφαλισμού, την οποία προώθησαν στον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ ο πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu και ο David Barnea,ο διευθυντής της Mossad. Η υπόθεση ήταν ότι μια επιθετική κοινή εκστρατεία βομβαρδισμού ΗΠΑ-Ισραήλ θα υποβάθμιζε σε τέτοιο βαθμό το ιρανικό καθεστώς... που το καθεστώς θα διαλυόταν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ θα επέβαλαν στη συνέχεια μια εύκαμπτη κυβέρνηση στην Τεχεράνη.

Προφανώς αυτό δεν λειτούργησε, για εντελώς προβλέψιμους λόγους που συζητά το δοκίμιο.

Στον πόλεμο, η αναστολή μιας επίθεσης ή ολόκληρης της επίθεσης λόγω έλλειψης επιτυχίας είναι αρκετά φυσιολογική. Σε πιο ορθολογικές και λιγότερο συναισθηματικές εποχές, όπως στην Ευρώπη του 18ου αιώνα (σε αντίθεση με τον 20ό αιώνα ), αυτό ίσχυε για ολόκληρους πολέμους. Οι γραφειοκρατικοί και πολιτικοί εχθροί προσπαθούν να επωφεληθούν από την απογοήτευση, αλλά η μάζα της κοινής γνώμης βλέπει τη λογική.

Τον Οκτώβριο του 1956, οι Βρετανοί, οι Γάλλοι και οι Ισραηλινοί ξεκίνησαν την επιχείρηση του Σουέζ, για να ανατρέψουν την κλοπή της διώρυγας του Σουέζ από τον Nasser της Αιγύπτου. Οι Αμερικανοί, με επικεφαλής τον Πρόεδρο Eisenhower, ξεσπούν σε μια οργισμένη έκρηξη θυμού και οι Σύμμαχοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν με ταπεινωτική ήττα. Αυτό ήταν το τέλος του Ηνωμένου Βασιλείου ως παγκόσμιας δύναμης.

Προφανώς, αυτό ήταν μια καταστροφή για τους κυβερνώντες Συντηρητικούς στη Βρετανία. Η πολύ ισχυρή Αριστερά εκεί πανηγύρισε και ήταν σίγουρη για μια σαρωτική νίκη στις επόμενες Εθνικές Εκλογές. Αλλά στην πραγματικότητα, τον Οκτώβριο του 1959, οι Συντηρητικοί κέρδισαν με σημαντικά αυξημένη πλειοψηφία.

Πώς συνέβη αυτό; Ένας Βρετανός φίλος είχε την ακόλουθη εικόνα:

Εκείνη την εποχή, το BBC είχε μια εκπομπή με τίτλο « Έχετε ερωτήσεις;» . Μια ομάδα καλεσμένων, που συνήθως περιλάμβανε έναν βουλευτή από κάθε μεγάλο κόμμα, απαντούσε σε μια σειρά ερωτήσεων. Σε μια εκπομπή, το '57 ή το '58, ρωτήθηκαν για τον αντίκτυπο του φιάσκου του Σουέζ στις επόμενες εκλογές.

Αφού ο βουλευτής των Εργατικών σταμάτησε να καυχιέται, ο Συντηρητικός δήλωσε ότι ήταν βέβαιος ότι το κόμμα του θα επέστρεφε με αυξημένη πλειοψηφία.

«...επειδή όταν ο βρετανικός λαός πάει να ψηφίσει, θα αναγνωρίσει ότι αυτό που έκαναν οι Συντηρητικοί στο Σουέζ, σωστό ή λάθος, επιτυχημένο ή ανεπιτυχές, έγινε με γνώμονα τα συμφέροντα αυτής της χώρας  και για κανέναν άλλο λόγο. »

Η υποχώρηση είναι προς όφελος του Τραμπ. Όπως έδειξαν οι πρόσφατες προκριματικές εκλογές στη Μεσοδυτική Αμερική, ο πυρήνας της βάσης δεν έχει κλονιστεί. Το σημαντικό μέρος των δυσαρεστημένων δεξιών είναι πιθανό να καλωσορίσει την αλλαγή γνώμης του, όπως την επιστροφή του Άσωτου Υιού. Και το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ θα αντιστρέψει γρήγορα τις αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις αυτής της περιπέτειας, χαροποιώντας το κοινό στο σύνολό του.

Η ζωή δεν θα είναι τόσο εύκολη για την Δημοκρατική Ηγεσία. Οι δραστηριότητες του Ισραήλ στη Γάζα από τον Οκτώβριο του 2023 έχουν στρέψει την σημαντική πλειοψηφία των Δημοκρατικών ψηφοφόρων εναντίον του. Επομένως, η επίθεση στον Τραμπ για το κλείσιμο της προσπάθειας δεν είναι δυνατή. Και με το κλείσιμο, με την έμμεση παραδοχή λάθους, το ερώτημα γιατί ξεκίνησε θα γίνει ακαδημαϊκό για τους περισσότερους.

Η ζωή θα γίνει εξαιρετικά δύσκολη για τους Σιωνιστές και την ισραηλινή κυβέρνηση. Από τις επιθέσεις του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, το Ισραήλ, σύμφωνα με έρευνα του Grok απόψε, έχει καταλάβει 232 τετραγωνικά μίλια (5,7%) του Λιβάνου, έχει σκοτώσει έως και 2.600 Λιβανέζους και έχει εκτοπίσει πάνω από 1 εκατομμύριο ανθρώπους (19% του πληθυσμού). Ισραηλινές μπουλντόζες ισοπεδώνουν χωριά και υπάρχουν φήμες ότι το σχέδιο είναι να δημιουργηθεί μια ζώνη ασφαλείας τύπου DMZ, ίσως 10% του Λιβάνου.

Εν τω μεταξύ, οι δολοφονίες στη Γάζα έχουν επιταχυνθεί και υπάρχει συνεχής συνενοχή στην εθνοκάθαρση της Δυτικής Όχθης από Εβραίους εποίκους.

Αυτά τα γεγονότα είναι λιγότερο γνωστά στους Αμερικανούς από ό,τι στον υπόλοιπο κόσμο, λόγω της καταστολής των MΜΕ στις ΗΠΑ. Ωστόσο, μέσω των podcast, μέσων κοινωνικής δικτύωσης και ακολουθώντας ξένες ειδησεογραφικές πηγές, όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να τα μάθουν.

Και η νεότερη γενιά των αριστερών ενδιαφέρεται εξαιρετικά. Πέρα από την ειλικρινή οργή, η κατάσταση παρέχει άφθονα πυρομαχικά στον πόλεμο μεταξύ των γενεών που βρίσκεται σε εξέλιξη. Η εκπληκτικά γερασμένη Δημοκρατική Ηγεσία βρίσκεται σε αδύναμη θέση για να υπερασπιστεί τον εαυτό της ενάντια στις κατηγορίες για αμέλεια στο ζήτημα του Ισραήλ.

Όποιος παρακολουθεί τις προκριματικές εκλογές γνωρίζει ότι αυτή η μάχη έχει ξεκινήσει. Πιστεύω ότι αυτή ήταν η ρίζα της  παράξενης εκκαθάρισης  στο Southern Poverty Law Center το 2024. Όπου οι νέοι αριστεροί έχουν επιρροή,  ξεσπούν συγκρούσεις .

Μια σημαντική απόδειξη αυτού είναι η πρόοδος του HR3565  «Για την πρόβλεψη περιορισμού στη μεταφορά αμυντικών ειδών και αμυντικών υπηρεσιών στο Ισραήλ».  Αυτό το νομοσχέδιο κατατέθηκε στις 21 Μαΐου 2025 και εγκρίθηκε από 56 Δημοκρατικούς μέχρι την «Εκεχειρία» στη Γάζα στις 10 Οκτωβρίου. (Κανένας Ρεπουμπλικάνος δεν έχει υπογράψει.) Στο τέλος του έτους ο αριθμός ήταν 60 και  τώρα ανέρχονται σε 68,  με 5 να έχουν υπογράψει τον Απρίλιο. Αυτό αντιστοιχεί στο 32% ολόκληρης της Δημοκρατικής αντιπροσωπείας στη Βουλή. Δυσοίωνα για την Ηγεσία, η υποστήριξη προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από μη λευκά μέλη.

Πριν από μια δεκαετία, ο Υποστηρικτής ενός τέτοιου μέτρου πιθανότατα θα είχε διαγραφεί από το Κόμμα.

Αν και πολλοί Ρεπουμπλικάνοι βουλευτές του Κογκρέσου που ανήκουν σε χορηγούς αναμφίβολα θα ήθελαν να υποβάλουν την υποψηφιότητα, η προοπτική να διατηρηθεί το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα σε σιωνιστική στάση είναι επίσης μικρή. Η δυσαρέσκεια για το Ισραήλ μεταξύ των νεότερων δεξιών είναι έντονη, όπως κλαιγόταν ένα  πρόσφατο άρθρο  στο  The New Yorker. Και ο ρόλος των  νεοσυντηρητικών  στην τελευταία γενιά είναι γνωστός και βαθιά, αν και σιωπηλά, δυσαρεστημένος.

Έτσι, αν ο Πρόεδρος Τραμπ έκλεινε απότομα την αντιπαράθεση με το Ιράν, οι Ισραηλινοί θα έμεναν να διεξάγουν μαζικές επιχειρήσεις κατάκτησης και ουσιαστικής εξόντωσης στον Λίβανο, τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, τις οποίες οι φίλοι τους σε όλο τον κόσμο δεν θα μπορούν να υποστηρίξουν.

Τα σημαντικά σημεία καμπής στις παγκόσμιες υποθέσεις συχνά έχουν έναν πειστικό μετα-μύθο. Ο Γεώργιος Γ΄ και η Αμερικανική Επανάσταση, η κατασκευή μιας ενωμένης Γερμανίας από τον Bismarck, η απόφαση του Χίτλερ για πόλεμο το 1939, όλα αυτά μου έρχονται στο μυαλό. Όταν μελετώνται σε λεπτομερές επίπεδο, αυτές οι αφηγήσεις είναι γενικά αρκετά δύσκολο να εντοπιστούν. Διατηρούν μια επεξηγηματική αξία.

Δεν είναι λοιπόν απαραίτητο να πιστέψουμε πλήρως ότι ο Πρόεδρος Τραμπ ξεκίνησε την επιχείρηση με το Ιράν πιστεύοντας ότι αυτό θα μπορούσε τελικά να τερματίσει την σιωνιστική επιρροή στις αμερικανικές υποθέσεις. (Αν και μπορεί σε υποσυνείδητο επίπεδο να έχει καταλάβει ότι θα μπορούσε να αντέξει την αποτυχία καλύτερα από τους βασανιστές του.) Η αναγνώριση των επιπτώσεων του κλεισίματος θα ήταν πιθανώς συνειδητή - αν δεν ειχε γίνει δεκτή.

Ωστόσο, έφτασε στο 

είναι μία ολοκλήρωση που 

είναι ευσεβής επιθυμία.

[Άμλετ (Πράξη 3, Σκηνή 1)]

Υπάρχει χώρος στο Όρος Rushmore;

Ἀπό :  theoccidentalobserver.net

Θά ἔλεγα πώς εἶναι μία πολύ λογική ἐξήγησις. Συνδέοντας μάλιστα καί τήν ὑπόθεσιν Ἀρχείων Epstein ( κι᾿αὐτό πρωτοβουλία τοῦ Τράμπ ἦταν ), θά ἔλεγα πώς ἐκτίθεντε ἀκόμη περισσότερο οἱ ἑβραιο-σιωνιστές. Ἄς τό σκεφτοῦμε καί ἔτσι, δίχως βεβαίως νά τό ἀποδεχόμαστε ἀπολύτως ὡς πραγματικότητα. 

Ὅμως καί αὐτό εἶναι μέσα. Κυρίως βλέποντας τήν ἐπίπτωσιν γιά τά βδελύγματα,σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο, σχετικῶς μέ μεγάλο μέρος τῶν λαῶν πού ἔχει πλέον ξεκάθαρα διακρίνει τόν βρωμερό,κακό καί καταστροφικό τους ῥόλο. 

Ἔ μᾶλλον χωρίς ὅλη αὐτή τήν "δουλική στάσιν" πού επέδειξε ὁ Τράμπ ἴσως νά μήν εἶχε ἐπιτευχθεῖ τό ἀπόλυτο ξεγύμνωμά τους...

Ἡ Πελασγική

Ὁ Mister 20 δισεκατομμύρια, ὁ Τράμπ καί ὁ σύνδεσμος Epstein

( φωτό )

Το στυλ του περιγράφεται ως «συντονιστή», κάποιου που συνδέει ανθρώπους, κεφάλαιο και πολιτικούς κύκλους, μετατρέποντας τις προσωπικές σχέσεις σε μοχλό εξουσίας

....ο Zampolli λειτουργούσε στο ίδιο επαγγελματικό και κοινωνικό περιβάλλον όπου ο Epstein μπορούσε να καλλιεργήσει σχέσεις, επιρροή και ευκαιρίες.

... λόγω της θέσης και του ρόλου του, είναι μία από αυτές τις βασικές προσωπικότητες: διευθυντής, μεσολαβητής, άτυπος πρεσβευτής, άνθρωπος με διασυνδέσεις - ο άνθρωπος που όρισε τέλεια τα όρια του κόσμου του Jeffrey Epstein.

Τοῦ Lorenzo Maria Pacini

 Έχετε ακούσει ποτέ για τον άνθρωπο πίσω από την ιστορία «20 δισεκατομμύρια σε 20 λεπτά»;

Μιλάμε για τον Mr. Zampolli. Κατάγεται από την Ιταλία, πρώην ατζέντης μοντέλων, ιδρυτής της ID Models τη δεκαετία του 1990 και τώρα ειδικός απεσταλμένος του Προέδρου Τραμπ για παγκόσμιες συνεργασίες - ένα είδος απευθείας διορισμένου «πρέσβη» που έχει αναλάβει την προώθηση των συμφερόντων ενός άντρα που κάθεται στο Οβάλ Γραφείο. 

Το στυλ του περιγράφεται ως «συντονιστή», κάποιου που συνδέει ανθρώπους, κεφάλαιο και πολιτικούς κύκλους, μετατρέποντας τις προσωπικές σχέσεις σε μοχλό εξουσίας. Σε αυτή την πορεία, η σύνδεσή του με τον Τραμπ παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος της δημόσιας βιογραφίας του, ξεκινώντας από την ιστορία ότι ήταν αυτός που σύστησε τη Melania Knauss στον Ντόναλντ Τραμπ το 1998.

Το επεισόδιο της 3ης Μαΐου 2026 του Report, μιας ιταλικής ερευνητικής εκπομπής, εστιάζει ακριβώς σε αυτή τη σύνδεση, απεικονίζοντας τον Zampolli ως μια φιγούρα βυθισμένη στον ίδιο κύκλο με το Trump Model Management και το MC2 του Jean-Luc Brunel, το οποίο χρηματοδοτήθηκε από τον Epstein. Η Corriere σημειώνει επίσης ότι η έρευνα για το Report συγκέντρωσε μαρτυρίες από την πρώην σύντροφό του Amanda Ungaro και τις διασταύρωσε με αποχαρακτηρισμένα έγγραφα του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ.

Η σύνδεση με τον Epstein ξεπερνά την απλή κοινωνική εγγύτητα. Ο Epstein ήταν πελάτης της ID Model Management του Zampolli και το 2004 οι δυο τους επιχείρησαν από κοινού να εξαγοράσουν την Elite Model Management, μια συμφωνία που τελικά ναυάγησε. Το Mother Jones αναφέρει επίσης ότι ο Zampolli είχε δεσμούς με την Ghislaine Maxwell και το πρότζεκτ της TerraMar, στο οποίο φέρεται να έγινε συνεργάτης. Αυτό τοποθετεί τον Ζαμπόλι σε ένα δίκτυο όπου η μόδα, οι οικονομικές ελίτ και οι σκοτεινές σχέσεις επικαλύπτονταν με μεγάλη ευκολία.

Η σημασία του για τον Epstein πήγαζε κυρίως από την πρόσβαση που μπορούσε να προσφέρει σε έναν στρατηγικό τομέα: αυτόν των πρακτορείων μοντέλων και των νεαρών γυναικών που κυκλοφορούσαν σε αυτόν τον κόσμο. Το θέμα δεν είναι απλώς ότι ο Zampolli γνώριζε τον Epstein, αλλά ότι λειτουργούσε στο ίδιο επαγγελματικό και κοινωνικό περιβάλλον όπου ο Epstein μπορούσε να καλλιεργήσει σχέσεις, επιρροή και ευκαιρίες. Υπό αυτή την έννοια, η επιχείρησή του θα έπαιζε θεμελιώδη ρόλο, προσφέροντας μια νόμιμη και αξιοσέβαστη πύλη σε ένα οικοσύστημα που αργότερα αποδείχθηκε βαθιά παραβιασμένο.

( Στήν φωτό ἀριστερά δῖπλα στόν Τράμπ,ἄκρη δεξιά τῆς φωτό, ἡ Amanda Ungaro ) 

Η μαρτυρία της έκθεσης

Η νέα έρευνα του Report προσθέτει ένα ισχυρό αφηγηματικό στοιχείο: την κατάθεση της Amanda Ungaro, πρώην συντρόφου του Zampolli, που συγκεντρώθηκε στη Βραζιλία. Σύμφωνα με δημοσιεύσεις, η Ungaro μίλησε για τις σχέσεις μεταξύ του Zampolli, του προεδρικού ζεύγους, και του Epstein, ισχυριζόμενη επίσης ότι έγγραφα του Υπουργείου Δικαιοσύνης δείχνουν ότι ο Epstein ήταν αυτός που σύστησε τη Melania στον Trump. Ο Zampolli, από την πλευρά του, απάντησε απορρίπτοντας τις κατηγορίες και επαναλαμβάνοντας τη δική του εκδοχή των γεγονότων.

Η δημοσιογραφική δύναμη αυτού του μέρους της έρευνας έγκειται στην αντίθεση μεταξύ της αυτο-εξυψωτικής αφήγησης του Zampolli και της σχεσιακής δομής που προκύπτει από τα έγγραφα και τις μαρτυρίες, απεικονίζοντας έναν κόσμο στον οποίο μοντέλα, επιχειρηματίες, χρηματοδότες και μεσάζοντες κινούνται στην ίδια σφαίρα, με θολές γραμμές μεταξύ επαγγελματικής προώθησης και εκμετάλλευσης. Μέσα σε αυτόν τον χώρο, ο Zampolli αποδεικνύεται κρίσιμος ως μια φιγούρα ικανή να ομαλοποιήσει και να συνδέσει αυτό το κύκλωμα.

Η ουσία του ζητήματος είναι, στην πραγματικότητα, η σχέση μεταξύ της βιομηχανίας της μόδας και της κοινωνικής πρόσβασης. Ο Zampolli αναγνωρίζεται ως ο ιδρυτής ενός πρακτορείου που λειτουργούσε στο ίδιο περιβάλλον με το Trump Model Management και το δίκτυο του Brunel -έναν από τους πιο αμφιλεγόμενους κόμβους του συστήματος του Epstein- όπου τα πρακτορεία μοντέλων δεν ήταν απλώς εμπορικές επιχειρήσεις αλλά και χώροι επιλογής, κύρους και εισόδου σε κύκλους υψηλής συμβολικής και οικονομικής δύναμης.

Εδώ ακριβώς η επιχείρησή του γίνεται «θεμελιώδης» για τον Epstein, επειδή προσέφερε νομιμότητα, επαφές και μια σχεσιακή υποδομή. Ένας πράκτορας μοντέλων με στενούς δεσμούς με σημαντικά πρόσωπα και το τζετ σετ της Νέας Υόρκης κάλυπτε απόλυτα αυτή την ανάγκη. Η ομοιότητα μεταξύ των κόσμων των Zampolli, Maxwell, Brunel και Τραμπ δεν είναι επομένως περιθωριακή, αλλά αποτελεί το ίδιο το πλαίσιο στο οποίο λειτουργούσε η διαβολική δύναμη του Epstein.

Ο Zampolli, από την πλευρά του, απορρίπτει την ιδέα της ουσιαστικής εμπλοκής με τον Epstein, ισχυριζόμενος ότι είχε μόνο περιορισμένη και περιθωριακή επαφή. Σε ορισμένες αναφορές, λέει ακόμη και ότι γνώριζε την ύπαρξη «κοριτσιών», αλλά δεν τις θεωρούσε μέρος του επαγγελματικού του κύκλου. Αυτή η υπεράσπιση, ωστόσο, δεν αναιρεί τα σημεία που τεκμηριώνονται από τις πηγές: την προσπάθεια απόκτησης του Ελίτ, την παρουσία του ονόματός του στα αρχεία και την επικάλυψη των κοινωνικών κύκλων με τους Maxwell και Brunel.

φωτό

Από δημοσιογραφικής άποψης, επομένως, η υπόθεση Zampolli δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως μεμονωμένη απόδειξη αδικοπραγίας, αλλά ως το πορτρέτο ενός μεσάζοντα που λειτουργούσε στο κέντρο ενός συστήματος όπου η γραμμή μεταξύ επιχειρήσεων, προσωπικών σχέσεων και εκμετάλλευσης ήταν εξαιρετικά εύθραυστη. Ακριβώς αυτή η δομική εγγύτητα καθιστά το προφίλ του σχετικό με την κατανόηση του οικοσυστήματος του Epstein. Όσο για το αν βρισκόταν εκεί για να εκτελέσει μια ειδική «αποστολή», δεν το γνωρίζουμε αυτό, και ίσως δεν θα το γνωρίζουμε για αρκετό καιρό.

Η σημασία αυτής της ιστορίας έγκειται στο ότι δείχνει ότι ο Epstein δεν λειτουργούσε στο κενό, αλλά μέσω ενός δικτύου προσώπων που του παρείχαν πρόσβαση σε κόσμους που διαφορετικά δεν του ήταν διαθέσιμοι. Ο Zampolli, λόγω της θέσης και του ρόλου του, είναι μία από αυτές τις βασικές προσωπικότητες: διευθυντής, μεσολαβητής, άτυπος πρεσβευτής, άνθρωπος με διασυνδέσεις - ο άνθρωπος που όρισε τέλεια τα όρια του κόσμου του Jeffrey Epstein.

Ἀπό : strategic-culture.su

Ο Paolo Zampolli  γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1970 στο Μιλάνο της Ιταλίας, σε μια εύπορη οικογένεια. Μεγάλωσε σε ένα εύπορο οικογενειακό περιβάλλον στο Μιλάνο, με τη γιαγιά του να αναγνωρίζεται ως μακρινή ξαδέρφη του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ ... Η καριέρα του Zampolli εκτείνεται στους τομείς της μόδας , των ακινήτων και της περιβαλλοντικής υπεράσπισης , με τις πρώτες του προσπάθειες στο μόντελινγκ να τον καθιστούν βασική προσωπικότητα στους κοινωνικούς κύκλους της ελίτ της Νέας Υόρκης, ενώ αργότερα στράφηκε σε διπλωματικές και επιχειρηματικές δραστηριότητες με έμφαση στις παγκόσμιες συνεργασίες και την προστασία του περιβάλλοντος ...Το 2009, ο Zampolli ίδρυσε την Green Inc., μια εταιρεία που επικεντρώνεται στην προώθηση και πώληση οικολογικών προϊόντων που απευθύνονται σε παγκόσμιους ηγέτες και οργανισμούς...Έχει δώσει έμφαση στην οικοδόμηση συνεργασιών που ευθυγραμμίζονται με τις προτεραιότητες των ΗΠΑ, όπως αυτές που περιγράφονται στο όραμα εξωτερικής πολιτικής του Προέδρου Τραμπ... ( Ἀπό τό βιογραφικό του,ἐδῶ , φωτό) 

Βρῶμα καί δυσωδία ὁ κόσμος τους ...

Γι᾿αὐτό λέω νά πάω σέ ἔνα βουνό...

Ἡ Πελασγική

Ὁ χθεσινός Πνευματικός Πλοῦτος, ἡ σημερινή πνευματική φτώχεια...

Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ’ ἐγὼ κι᾿ ὁ κτίστης,

ὁ διαλεχτός τῆς ἄρνησης κι᾿ ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης. 

Κάλλιο γλύστρα στὸ δρόμο τὸ δικό σου παρὰ στὸ δρόμο τοῦ ἄλλου νά ‘σαι ὀρθός. 

Τὸ καλὸ πρέπει νὰ τὸ παίρνουμε ὅπου τὸ βρίσκουμε. 

Ἕλληνες, γιὰ νὰ ρίχνουμε στάχτη στὰ μάτια τοῦ κόσμου, πραγματικά, Ρωμιοί. 

Ἡ Μεγαλοσύνη τῶν λαῶν δὲν μετριέται μὲ τὸ στρέμμα. 

Μὲ τῆς καρδιᾶς τὸ πύρωμα μετριέται καὶ μὲ τὸ αἷμα. 

Δὲν ἔχεις Ὄλυμπε θεούς, μηδὲ λεβέντες Ὄσσα, 

ῥαγιᾶδες ἔχεις μάνα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι, 

κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονὰν τὴ θεία τραχειά σου γλῶσσα, 

τῶν Εὐρωπαίων περίγελα καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι... 

Χρωστᾶμε σ’ ὅσους ἦρθαν πέρασαν, 

θά ‘ρθουν, θὰ περάσουν. 

Κριτὲς θὰ μᾶς δικάσουν 

οἱ ἀγέννητοι, οἱ νεκροί. 

Γνώρισα τὴν Ἀγάπη, σ’ ἔζησα πιά, ζωή! 

Ἀσάλευτη δὲν εἶναι καμιὰ ζωή 

Λογῆς ταξίδια μ’ ἔχουν τρικυμίσει 

μ’ εἶδαν τόποι, μοῦ ἀνοίξανε ναοί 

καὶ τέχνες μὲ περπάτησαν καὶ ἡ φύση. 

Εἶν’ ἡ ζωὴ ἀχαμνόδεντρο σ’ ἕνα γκρεμὸν ἐπάνω. 

Ποιός ξέρει στ’ ἄλλα τ’ ἄστρα 

τί λαοὶ καὶ τί κάστρα, 

τ’ ἄστρα, στὸ χάος γυρίζουν. 

 Ἂν μοῦ ζητοῦσε κάποιος ξένος νὰ τοῦ μιλήσω γιὰ τὸν τόπο μου, θὰ τοῦ ἔλεγα 

« Ἐδῶ εἶναι ὁ ἴσκιος ὄνειρο, ἐδῶ χαράζει ἀκόμα, στῆς νύχτας τὸ ἀχνὸ στόμα, χαμόγελο ξανθό » 

Κάποτε τ’ ἄφταστα ὄνειρα γεννᾶνε τὰ μεθύσια τὰ πιὸ παθητικά.

~ Κωστῆς Παλαμᾶς 

( ἀπό ἐδῶ. Φωτό )

Ἡ ἀργία ἐγέννησε τὴν πενίαν. Ἡ πενία ἔτεκεν τὴν πεῖναν. Ἡ πεῖνα παρήγαγε τὴν ὄρεξιν. Ἡ ὄρεξις ἐγέννησε τὴν αὐθαιρεσίαν. Ἡ αὐθαιρεσία ἐγέννησε τὴν ληστείαν. Ἡ ληστεία ἐγέννησε τὴν πολιτικήν. Ἰδοὺ ἡ αὐθεντικὴ καταγωγὴ τοῦ τέρατος τούτου. 

Καὶ τί πταίει ἡ γλαῦξ, ἡ θρηνοῦσα ἐπὶ ἐρειπίων; Πταίουν οἱ πλάσαντες τὰ ἐρείπια. Καὶ τὰ ἐρείπια τὰ ἔπλασαν οἱ ἀνίκανοι κυβερνῆται τῆς Ἑλλάδος. 

Ἡ πλουτοκρατία ἦτο, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ὁ μόνιμος ἄρχων τοῦ κόσμου, ὁ διαρκὴς Ἀντίχριστος. Αὕτη γεννᾶ τὴν ἀδικίαν, αὕτη τρέφει τὴν κακουργίαν, αὕτη φθείρει σώματα καὶ ψυχάς. 

Τώρα ὅμως ἡ πράγματι ἐπικρατοῦσα θρησκεία εἶναι ὁ πλέον ἀκάθαρτος καὶ κτηνώδης ὑλισμός. Μόνον κατὰ πρόσχημα εἶναι ἡ χριστιανοσύνη. 

Τὸ πλεῖστον κακὸν ὀφείλεται ἀναντιρρήτως εἰς τὴν ἀνικανότητα τῆς ἑλληνικῆς διοικήσεως. Θὰ ἔλεγέ τις, ὅτι ἡ χώρα αὕτη ἠλευθερώθη ἐπίτηδες, διὰ νὰ ἀποδειχθῇ, ὅτι δὲν ἦτο ἱκανὴ πρὸς αὐτοδιοίκησιν. 

Καίτοι ἀγράμματη, ἡ γραῖα μ’ ἐδίδαξεν ὅτι εἰς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, ἄλλως νοοῦμεν, ἄλλως ὁμιλοῦμεν καὶ ἄλλως γράφομεν. 

Ἡ ἀλήθεια εἶναι πάντοτε παράλογος, καὶ διὰ τοῦτο δὲν τὴν λέγουσι ποτὲ οἱ φρόνιμοι καὶ ἡλικιωμένοι ἄνθρωποι, ἀλλὰ τὴν ὁμολογοῦσιν οἱ μεθυσμένοι, οἱ τρελλοί, οἱ ἄρρωστοι καὶ τὰ μικρὰ παιδία. 

Πάντοτε ἀμετάβλητοι οἱ σχοινοβάται οὗτοι οἱ Ἀθίγγανοι, οἱ γελωτοποιοὶ οὗτοι πίθηκοι (καλῶ δὲ οὕτω τοὺς λεγομένους πολιτικούς). Μαῦροι χαλκεῖς κατασκευάζοντες δεσμὰ διὰ τοὺς λαοὺς ἐν τῇ βαθυζόφῳ σκοτία τοῦ αἰωνίου ἐργαστηρίου των. 

Ἀπορῶ, πάτερ μου, πῶς ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει νὰ ὑπάρχη ἐν τῇ ὑπ’ αὐτοῦ δημιουργηθείση φύσει αἴσθημα ἰσχυρότερον τῆς εἰς Αὐτὸν πίστεως. 

Ἄχ! κάθε ἁμαρτία ἔχει καὶ τὴ γλύκα της. 

Καὶ ἐξ ὅλων τῶν καρπῶν ὁ μόνος, ὅστις δὲν χρήζει οὔτε καιροῦ οὔτε ὥρας διὰ νὰ ὠριμάση, εἶναι ὁ σατανικὸς ἔρως. 

Ἡ γλῶσσα ἡ ἑλληνικὴ ἔπρεπε νὰ βλέπῃ μακράν, ὡς φάρον παμφαῆ, τὴν λαμπρὰν αἴγλην τῆς ἀρχαίας χωρὶς νὰ ἔχει τέρμα τὸν φάρον αὐτόν. Ὁ φάρος ὁδηγεῖ εἰς τὸν λιμένα, δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ λιμήν. 

Πᾶσαν σημαντικὴν κάκωσιν δύναται ἡ φύσις νὰ ὑπομείνει: τὴν πεῖναν, τὸ ψῦχος, τὴν ὀδύνην καὶ τὴν ἔνδειαν. Ἂλλ’ ἡ ἔνδεια τῆς καρδίας, ὦ, αὐτὴ μαραίνει τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν. Ἐπὶ τῆς γῆς δὲν δύναται νὰ ὑπάρξει τιμωρία σκληροτέρα τῆς ἀστοργίας καὶ τοῦ μονήρους βίου. 

~ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης 

( ἀπό ἐδῶ. Φωτό )

Μαζύ μέ τόσα ἄλλα χάσαμε καί τούς σοφούς μας...

Ἡ Πελασγική