" ...μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρᾳ καί παρά θεοῖς καί παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι..." Σωκράτης

Τρίτη 28 Ιουλίου 2026

« Εἶναι οἱ λευκοί ἄνδρες πιό ἔξυπνοι ἀπό ὅλους τούς ἄλλους; »


Ο Phillips πιστεύει ότι οι λευκοί είναι μοναδικά κακοί. Η επιτυχία τους βασίζεται στην εκμετάλλευση των μαύρων και άλλων μη λευκών, οι οποίοι ως εκ τούτου αξίζουν αποζημιώσεις. Δεν αναγνωρίζει ότι ο Δυτικός Πολιτισμός έδωσε στους μη λευκούς πολύ καλύτερες ζωές από ό,τι θα απολάμβαναν αν είχαν αφεθεί μόνοι τους.

..το βιβλίο του Steve Phillips αποτελεί άλλη μια αντιρατσιστική επιχειρηματολογία για τη μεταφορά προνομίων σε μειονότητες, ιδίως σε μαύρους.

Τοῦ R. Stuart

Ο Steve Phillips είναι ένας μαύρος δικηγόρος που ίδρυσε τα Democracy in Color και PowerPAC . Είναι επίσης συγγραφέας μπεστ σέλερ των New York Times . Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο Are White Men Smarter Than Everybody Else? (Είναι οι Λευκοί Άνδρες πιο Έξυπνοι από Όλους τους Άλλους; ) προτείνει δύο εξηγήσεις για το γιατί οι ετεροφυλόφιλοι λευκοί άνδρες υπερεκπροσωπούνται σε θέσεις εξουσίας και επιρροής στις Ηνωμένες Πολιτείες.

(Α) Οι λευκοί άνδρες είναι πιο έξυπνοι, πιο ταλαντούχοι και καλύτεροι από όλους τους άλλους, και η κοινωνία μας είναι σε μεγάλο βαθμό αξιοκρατική.

(Β) Είναι το αποτέλεσμα δομών που έχουν σχεδιαστεί για να διατηρούν την κυριαρχία των λευκών ανδρών. Το έθνος ιδρύθηκε πάνω στον ρατσισμό, τον σεξισμό και τις διακρίσεις, και αυτό το μοτίβο συνεχίζεται, σε μεγάλο βαθμό αμείωτο.

Ο Phillips απορρίπτει την πρώτη απάντηση ως «γελοία», αλλά υποψιάζομαι ότι και οι δύο είναι αληθινές. Κατά μέσο όρο, οι λευκοί είναι πιο έξυπνοι από τους περισσότερους μη λευκούς. Και όπως όλοι οι άνθρωποι, οι λευκοί στήνουν την κοινωνία τους προς όφελός τους, αν και τις τελευταίες δεκαετίες αυτή η προτίμηση έχει διαβρωθεί και σε ορισμένες περιπτώσεις έχει αντιστραφεί.

Ο Phillips πιστεύει ότι οι λευκοί είναι μοναδικά κακοί. Η επιτυχία τους βασίζεται στην εκμετάλλευση των μαύρων και άλλων μη λευκών, οι οποίοι ως εκ τούτου αξίζουν αποζημιώσεις. Δεν αναγνωρίζει ότι ο Δυτικός Πολιτισμός έδωσε στους μη λευκούς πολύ καλύτερες ζωές από ό,τι θα απολάμβαναν αν είχαν αφεθεί μόνοι τους.

Κεφάλαιο 1: Το Πλαίσιο ΒΑΛΤΟΣ

Ο Phillips αναφέρεται στην προτίμηση Λευκών Ετεροφυλόφιλων Αμερικανών Ανδρών ως «ΒΑΛΤΟ». Θέλει «έλεγχο ΒΑΛΤΟΥ» για κάθε πτυχή της αμερικανικής ζωής, για να μετρηθεί ο βαθμός υπερεκπροσώπησης των λευκών ετεροφυλόφιλων ανδρών. Πιστεύει ότι οι μέτριοι λευκοί άνδρες κατέχουν σχεδόν όλες τις θέσεις εξουσίας και επιρροής, εμποδίζοντας έτσι τις μαύρες ιδιοφυΐες και άλλους ταλαντούχους μη λευκούς.

Ετεροφυλοφιλική κυριαρχία: Υπολογίζεται ότι το 3-4% των Αμερικανών ενηλίκων είναι ομοφυλόφιλοι. Οι διακρίσεις εναντίον τους έχουν πλέον, σε ορισμένες περιπτώσεις, γίνει φιλοομοφυλοφιλικές διακρίσεις. Ωστόσο, οι ετεροφυλόφιλοι θα εξακολουθούσαν φυσικά να κατέχουν τις περισσότερες θέσεις εξουσίας, επειδή αποτελούν το 96% του πληθυσμού.

Λευκή κυριαρχία: Επιχειρηματικοί και εργατικοί λευκοί πρωτοπόροι έχτισαν μια κοινωνία από το μηδέν, εκτοπίζοντας τους Ινδιάνους που ζούσαν στην Λίθινη Εποχή. Επειδή οι λευκοί έχτισαν ολόκληρη την κοινωνία, αν και με ορισμένους μη λευκούς να συνεισφέρουν εργασία υπό λευκή επίβλεψη, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος της ηγεσίας εξακολουθεί να είναι λευκό.


Η νοημοσύνη είναι ένα ιδιαίτερα κληρονομικό και εύκολα μετρήσιμο ψυχολογικό χαρακτηριστικό. Από τότε που οι ψυχολόγοι άρχισαν να μετρούν τη νοημοσύνη, ένα από τα πιο διαχρονικά ευρήματα είναι ότι οι λευκοί Αμερικανοί έχουν μέσο IQ 100, ενώ οι μαύροι Αμερικανοί έχουν μέσο IQ 85. Οι λευκοί άνδρες έχουν διαπρέψει σε πολλούς τομείς επειδή είναι πιο έξυπνοι και πιο εργατικοί από τις περισσότερες άλλες ομάδες.

Η καμπύλη Bell και οι επακόλουθες μελέτες δείχνουν ότι αν ελέγξουμε το IQ, οι μαύροι και οι ισπανόφωνοι Αμερικανοί υπερεκπροσωπούνται σε θέσεις εργασίας υψηλού κύρους. Λόγω πολιτικών όπως η θετική δράση, οι έξυπνοι μαύροι έχουν υψηλότερο κοινωνικοοικονομικό επίπεδο από τους λευκούς με τα ίδια επίπεδα IQ. Στο βαθμό που παραμένει οποιαδήποτε προκατάληψη κατά των μαύρων, αυτό πιθανώς προκύπτει από έναν δικαιολογημένο φόβο για τους μαύρους εγκληματίες και μια ακριβή αντίληψη ότι κατά μέσο όρο, οι μαύροι έχουν χαμηλότερη νοημοσύνη και είναι λιγότερο αξιόπιστοι.

Οι λευκοί γονείς, οι οποίοι συνήθως έχουν σχετικά υψηλό δείκτη νοημοσύνης και γονιμότητα κάτω από την αναπλήρωση, έχουν λιγότερα παιδιά από τους μαύρους και τους Ισπανόφωνους και δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στην ανατροφή των παιδιών. Οι λευκοί και οι κάτοικοι της Ανατολικής Ασίας έχουν επίσης μια μεγαλύτερη «προτίμηση χρόνου» (προσανατολισμό στο μέλλον). Συγκεκριμένα, οι μαύροι είναι λιγότερο πιθανό να θυσιάσουν το παρόν για να αποκομίσουν μελλοντικά οφέλη και είναι λιγότερο πιθανό να προβλέψουν τις πιθανές συνέπειες των πράξεών τους.

Σε μια ευρεία γενίκευση, οι πιο έξυπνες φυλές δίνουν μεγαλύτερη αξία στη λιτότητα και την καθυστερημένη ικανοποίηση, ενώ οι λιγότερο έξυπνες φυλές είναι πιο παρορμητικές και κοντόφθαλμες. Αυτή η διαφορά είναι σαφής στα ποσοστά αποταμίευσης και στις οικονομικές αποφάσεις, που οδηγούν σε φυλετικές ανισότητες στη επί γενεών συσσώρευση πλούτου. Ορισμένοι Ανατολικοευρωπαίοι φαίνεται να είναι πιο κοντόφθαλμοι από τους Δυτικοευρωπαίους, παρά το γεγονός ότι οι δύο ομάδες έχουν περίπου ίση νοημοσύνη.

Αυτά τα γεγονότα βοηθούν στην εξήγηση των επιτευγμάτων των λευκών.

Αμερικανική κυριαρχία: Είναι φυσικό οι Αμερικανοί να κατέχουν τις περισσότερες θέσεις, σε όλα τα επίπεδα, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, οι Αμερικανοί εργαζόμενοι ανταγωνίζονται πλέον σε μια παγκόσμια αγορά, με τους εργοδότες να φέρνουν συχνά ξένους εργαζόμενους ως φθηνό εργατικό δυναμικό. Ορισμένοι σχετικά καλά αμειβόμενοι τομείς κυριαρχούνται πλέον από μετανάστες, όπως οι Ινδοί στον προγραμματισμό υπολογιστών.

Ανδρική κυριαρχία: Γιατί οι άνδρες κυριαρχούν στην ηγεσία; Αυτό δεν είναι μοναδικό στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι άνδρες κυριαρχούν σε όλες τις κοινωνίες. Κατά τη διάρκεια της «Εποχής των Παγετώνων», οι Ευρωπαίοι άνδρες συνεργάζονταν για να κυνηγήσουν, ενώ οι γυναίκες φρόντιζαν τα παιδιά. Αυτοί οι ρόλοι των φύλων ήταν μέρος μιας παραδοσιακής οικογενειακής δομής που διατηρήθηκε για χιλιετίες. Οι άνδρες κυριαρχούσαν εκτός σπιτιού και στη συλλογική λήψη αποφάσεων, ενώ οι γυναίκες κυβερνούσαν την οικιακή σφαίρα. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, αυτό στερούσε από ορισμένες ταλαντούχες γυναίκες την ευκαιρία να συμμετέχουν πλήρως στη δημόσια ζωή. Ωστόσο, η παραδοσιακή συναίνεση ήταν ότι η διάρθρωση της οικονομίας για την ενίσχυση των πυρηνικών οικογενειών παρείχε πλεονεκτήματα σε ολόκληρη την κοινωνία που δικαιολογούσαν τον περιορισμό των επαγγελματικών δραστηριοτήτων των γυναικών.

Οι λευκοί άνδρες έχουν μέσο IQ περίπου 4,5 μονάδες υψηλότερο από αυτό των λευκών γυναικών. Επίσης, η κατανομή του IQ των ανδρών είναι πιο μεταβλητή από αυτή των γυναικών. Κατά συνέπεια, οι άνδρες αντιπροσωπεύουν το 70 έως 80 τοις εκατό των λευκών με IQ 145 ή μεγαλύτερο. Αυτό, σε συνδυασμό με τα υψηλότερα επίπεδα επιθετικότητας και φιλοδοξίας των ανδρών, συμβάλλει στην υψηλή ανδρική επίδοση.

Κεφάλαιο 2: Πολιτειακές και Τοπικές Αυτοδιοικήσεις

Ο Phillips περιγράφει πολλούς τρόπους με τους οποίους οι λευκοί συγκρότησαν κυβερνήσεις για να αντικατοπτρίζουν τις αξίες τους και να υπηρετούν τις κοινότητές τους. Για παράδειγμα, το αρχικό σύνταγμα της πολιτείας του Oregon απαγόρευε στους μαύρους και τους Κινέζους να είναι πολίτες της πολιτείας και απαγόρευε στους μαύρους να μετακομίζουν στην πολιτεία, αν και οι μαύροι κάτοικοι είχαν την ίδια πολιτική με τους προηγούμενους. Το Oregon περιόρισε επίσης τα δικαιώματα των μαύρων και των Κινέζων να συνάπτουν συμβόλαια, να υποβάλλουν αγωγές και να κατέχουν γη.

Ο Phillips δεν εξηγεί ποτέ τι είναι κακό με το να ιδρύουν λευκοί κοινωνίες προς όφελός τους. Η Αϊτή και η Λιβερία περιορίζουν την υπηκοότητα στους μαύρους. Πολλές χώρες έχουν εθνικούς περιορισμούς. Πριν από τις νομικές μεταρρυθμίσεις του 2008, η Ταϊλάνδη περιόριζε την υπηκοότητα στους Σιαμέζους, καθώς και στους Μαλαισιανούς και τους Λάννα, τους οποίους οι Σιαμέζοι κατέκτησαν τους προηγούμενους αιώνες. Περίπου 500.000 παράνομοι μετανάστες Βιρμανικής και Hill Tribe καταγωγής, καθώς και ορισμένοι Κινέζοι, ζουν στην Ταϊλάνδη εδώ και γενιές, αλλά τους αρνήθηκαν την υπηκοότητα επειδή δεν ήταν Ταϊλανδοί. Μόλις το 2024 ξεκίνησε μια διαδικασία για την απονομή νόμιμης διαμονής ή υπηκοότητας σε ορισμένους από αυτούς τους ανθρώπους.

Ο Phillips παρέλειψε να αναφέρει ότι οι μαύροι συχνά διώχνουν άλλους από τις γειτονιές τους μέσω βίας και χυδαίας συμπεριφοράς.

Κεφάλαιο 3: Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση

Ο Phillips τονίζει ότι ο Thomas Jefferson συμπεριέλαβε τη φράση «όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι» στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Σημειώνοντας ότι ο Jefferson ήθελε να καταργήσει τη δουλεία, ο Phillips επικαλέστηκε έναν κριτικό του 18ου αιώνα που πίστευε ότι ήταν υποκριτικό για έναν ιδιοκτήτη σκλάβων να χρησιμοποιεί αυτή τη φράση.

Καταρχάς, ο Jefferson προφανώς δεν εννοούσε ότι ακόμη και δύο οποιοιδήποτε άνδρες είναι κυριολεκτικά ίσοι. Η φράση «Όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι» είναι μια παραλλαγή των αντιβασιλικών συνθημάτων που χρονολογούνται τουλάχιστον από την Επανάσταση των Άγγλων Χωρικών του 1381. Αυτή η φράση είχε σκοπό να αποκηρύξει την κληρονομική πολιτική εξουσία του μονάρχη και της αριστοκρατίας. Ο Jefferson προέβαλε το επιχείρημα του Διαφωτισμού ότι επειδή δεν υπάρχουν εγγενείς ή κληρονομικοί ηγεμόνες ή κυβερνώμενοι, οι αμερικανικές αποικίες είχαν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Κανένας ιδρυτής δεν πίστευε ότι οι φυλές ήταν ισοδύναμες.

Όσον αφορά τη δουλεία, οι ευρείες αλλαγές στην κοινωνική πολιτική μπορούν να εφαρμοστούν με επιτυχία μόνο μέσω συνεχών προσπαθειών σε επίπεδο ομάδας. Η δουλεία ασκούνταν από αμνημονεύτων χρόνων σε κάθε μεγάλη ήπειρο. Οι Κουάκεροι και οι Άγγλοι και Γάλλοι φιλόσοφοι της εποχής του Διαφωτισμού ήταν οι πρώτοι σύγχρονοι άνθρωποι που συνέλαβαν ότι η δουλεία είναι λάθος. Η κατάργηση αυτού του βαθιά ριζωμένου θεσμού χρειάστηκε δεκαετίες. Κατά τη μετάβαση από το ιδανικό στην πράξη, κάποια ασυνέπεια μεταξύ της συμπεριφοράς και του δηλωμένου στόχου δεν μπορεί να χαρακτηριστεί υποκρισία.

Κεφάλαιο 4: Ανώτατη Εκπαίδευση

Ο Phillips επικρίνει τους λευκούς που προτιμούν να ζουν, να εργάζονται και να σπουδάζουν ανάμεσα στους ομοίους τους. Ωστόσο, θυμάται με αγάπη ότι όταν ήταν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Stanford, «γρήγορα έλκομαι από τα μαθήματα Αφροαμερικανικών Σπουδών, το μαύρο διδακτικό και διοικητικό προσωπικό, την εστία με θέμα τους μαύρους και το Κέντρο Υπηρεσιών Μαύρης Κοινότητας (το Μαύρο Σπίτι)». Γράφει:
Στο Stanford, ένα σημαντικό γεγονός έλαβε χώρα το 1968 — λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Δρ. King — σε ένα συμπόσιο για τον λευκό ρατσισμό στην Αμερική, στο οποίο συμμετείχαν όλοι οι λευκοί άνδρες. Ενώ ο τότε πρύτανης Richard Lyman μίλησε στους δύο χιλιάδες συγκεντρωμένους φοιτητές, καθηγητές και προσωπικό στο Memorial Auditorium, εβδομήντα μέλη της Ένωσης Μαύρων Φοιτητών ανέβηκαν στη σκηνή, πήραν το μικρόφωνο από τον Lyman και εξέδωσαν ένα σύνολο δέκα αιτημάτων που παρείχαν το πρότυπο και το πλαίσιο για τον φοιτητικό ακτιβισμό στο Stanford για τις επόμενες δεκαετίες. Μεταξύ των αιτημάτων ήταν η «αναλογική εκπροσώπηση» στην εισαγωγή για τους μαύρους, τους Μεξικανοαμερικανούς, τους ιθαγενείς Αμερικανούς και άλλους φοιτητές από μειονότητες· ένα άμεσο σχέδιο για την «ενεργή στρατολόγηση καθηγητών από μειονότητες και την εισαγωγή προγράμματος σπουδών σχετικού με τους φοιτητές από μειονότητες»· και η μεταρρύθμιση της οικονομικής βοήθειας.
Ο Phillips θαυμάζει αυτή την αναστάτωση, η οποία κατάφερε να εκφοβίσει το Stanford ώστε να συμφωνήσει με τις περισσότερες από τις απαιτήσεις, και αυτό ενθάρρυνε τον ίδιο και άλλους μαύρους να ζητήσουν περισσότερες παραχωρήσεις.

Αυτό το περιστατικό εντασσόταν στην πρώιμη φάση της ισότιμης ιδεολογικής καταστολής που κατέληξε να διαβρώσει σοβαρά την ακαδημαϊκή ελευθερία σε σχεδόν όλα τα κολέγια στις αγγλόφωνες χώρες και στη Δυτική Ευρώπη. Το Stanford και άλλα πανεπιστήμια άρχισαν να δέχονται μη λευκούς φοιτητές και καθηγητές που δεν θα είχαν τα προσόντα βάσει αξίας.

Σύμφωνα με τον Phillips, οι λευκοί άνδρες μπόρεσαν να ιδρύσουν εταιρείες υπολογιστών στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 επειδή φοίτησαν σε κολέγια με κυρίως λευκούς, τα οποία τους παρείχαν τις γνώσεις για να χρησιμοποιούν την ψηφιακή τεχνολογία. Πιστεύει ότι ο ρατσισμός απέκλειε τους μη λευκούς από την επίσημη εκπαίδευση που θα τους επέτρεπε να απελευθερώσουν την «μαύρη ιδιοφυΐα» τους και να ιδρύσουν εταιρείες τεχνολογίας.

Στην πραγματικότητα, μερικοί από τους σημαντικότερους πρωτοπόρους της τεχνολογίας ήταν άτομα που εγκατέλειψαν το κολέγιο:
  • Ο Bill Gates και Paul Allen, ιδρυτές της Microsoft
  • Ο Steve Jobs και Steve Wozniak, ιδρυτές της Apple
  • Larry Ellison, συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Oracle
  • Michael Dell, ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Dell
Ο Steve Jobs ήταν μισός Άραβας και μισός Ευρωπαίος. Ο Ellison και ο Dell έχουν εβραϊκή καταγωγή από την Ανατολική Ευρώπη. Ο Wozniak είναι μισός Πολωνός και μισός Γερμανός.

Κεφάλαιο 5: Εκπαίδευση Νηπιαγωγείου-12

Ο Phillips σημειώνει ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί μαθητές είναι πλέον μη λευκοί και θέλει τα σχολεία να χρησιμοποιούν ένα «πρόγραμμα σπουδών χειραφέτησης» για την προώθηση της φυλετικής ισότητας. Αναφέρει την απόφαση του 1954 στην υπόθεση Brown εναντίον του Συμβουλίου Παιδείας που τερμάτισε τον σχολικό διαχωρισμό. Δεν διερευνά γιατί πολλοί λευκοί αντιστάθηκαν στην ενσωμάτωση. Κανένας λευκός γονέας δεν θέλει τα παιδιά του να ξυλοκοπούνται από μαύρους συμμαθητές, ούτε οι λευκοί θέλουν οι δάσκαλοι να σπαταλούν χρόνο σε ενισχυτική διδασκαλία για μαύρους που μαθαίνουν αργά.

Κεφάλαιο 6: Φιλανθρωπία

Ο Phillips παραπονιέται ότι μόνο ένα μικρό μέρος της φιλανθρωπίας πηγαίνει σε μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς που είναι ρητά αφιερωμένοι στην προώθηση της φυλετικής ισότητας. Αυτό μπορεί να ισχύει, αλλά ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος της φιλανθρωπίας κατευθύνεται σε γενικές φιλανθρωπικές οργανώσεις κοινωνικής δικαιοσύνης που μεταφέρουν δισεκατομμύρια δολάρια και πολλές ευκαιρίες από τους λευκούς στις άλλες ομάδες, ειδικά στους μαύρους. Σχεδόν καμία φιλανθρωπία δεν πηγαίνει σε κανένα από τα λίγα ρητά φιλολευκά ιδρύματα που δέχονται δωρεές. Τα κολέγια αρνούνται να δέχονται δωρεές από άτομα που θέλουν να δημιουργήσουν υποτροφίες για λευκούς φοιτητές, αν και κάθε άλλη εθνικότητα έχει υποτροφίες ειδικές για τη φυλή - αν και υπό τον Τραμπ, οι πιο κραυγαλέες από αυτές καταργούνται. Πιθανότατα δεν υπάρχει φιλανθρωπικό πρόγραμμα πουθενά στον κόσμο ειδικά για να βοηθήσει τους φτωχούς λευκούς.

Κεφάλαιο 7: Εταιρική Αμερική

Ο Phillips πιστεύει ότι οι μαύροι Αμερικανοί έχουν εξαπατηθεί για τόσο καιρό που αξίζουν αποζημιώσεις και οι τράπεζες θα πρέπει:
  • Ακύρωση του καταναλωτικού τους χρέος
  • Κατάργηση των τραπεζικών χρεώσεων
  • Προσφορά άτοκων στεγαστικών δανείων
  • Άτοκο δανεισμό σε μαύρες επιχειρήσεις

Ο Phillips επικαλείται μια μελέτη της McKinsey του 2020 με τίτλο « Η Διαφορετικότητα Κερδίζει: Πώς Έχει Σημασία η Ένταξη» , για να ισχυριστεί ότι οι εταιρείες με ποικιλόμορφα στελέχη είναι πιο κερδοφόρες. Ωστόσο, ακόμη και οι συγγραφείς της μελέτης τόνισαν ότι πολλές συγχυτικές μεταβλητές περιορίζουν την αξιοπιστία αυτού του ισχυρισμού. Στην πραγματική ζωή, η φυλετική και ακόμη και η σεξουαλική ποικιλομορφία καταπνίγουν την ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών, επειδή όλοι φοβούνται ότι θα τιμωρηθούν για σχόλια που μπορεί να προσβάλουν κάποιον. Ακόμα και εκτός χώρου εργασίας, το να μιλήσουμε ειλικρινά για αμφιλεγόμενα θέματα μπορεί να οδηγήσει σε αποβολή από το σχολείο ή την εκκλησία, απώλεια εργασίας ή φίλων ή σε απομόνωση από μέλη της οικογένειας.

Κεφάλαιο 8: Μέσα Ενημέρωσης και Δημοσιογραφία

Ο Phillips γράφει: «Σε όλη την ιστορία των ΗΠΑ, σχεδόν όλες οι θέσεις εξουσίας και επιρροής των μέσων ενημέρωσης έχουν καλυφθεί από ετεροφυλόφιλους λευκούς Αμερικανούς άνδρες». Το υπονοούμενο είναι ότι θα πρέπει να υπάρχει ίση εκπροσώπηση για όλους. Ισχύει αυτό και για τους Εβραίους, οι οποίοι υπερεκπροσωπούνται στα μέσα ενημέρωσης;

Κεφάλαιο 9: Τέχνες και Πολιτισμός

Ο Phillips παραπονιέται ότι υπάρχουν πάρα πολλοί ετεροφυλόφιλοι λευκοί άνδρες στις τέχνες. Μπορεί να ισχύει ότι οι διευθυντές, οι τεχνικοί και οι διοργανωτές που βρίσκονται πίσω από τα παρασκήνια είναι κυρίως λευκοί άνδρες, αλλά είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι υπερεκπροσωπούνται σε ρόλους που έχουν να κάνουν με το κοινό.

Οι ομοφυλόφιλοι υπερεκπροσωπούνται εδώ και καιρό στο θέατρο, τον κινηματογράφο, τις εικαστικές τέχνες, και υπάρχουν αμέτρητα γυναικεία μοντέλα, μουσικοί, ηθοποιοί και καλλιτέχνες που διασκεδάζουν. Στις μέρες μας, οι εθνοτικές προσφορές στη μουσική, την τέχνη και τα φεστιβάλ συχνά προτιμώνται και τυγχάνουν χρηματοδότησης έναντι της παραδοσιακής λευκής κουλτούρας. Οι μαύροι υπερεκπροσωπούνται σε μεγάλο βαθμό σε διαφημιστικές εικόνες, ρόλους υποκριτικής, ψυχαγωγία και άλλες δημόσιες θέσεις.

Δεν είναι μόνο θέμα αριθμών. Η διαφήμιση και τα μέσα ενημέρωσης συχνά δίνουν αυταρχικούς ρόλους σε μαύρους που διδάσκουν ή διαχειρίζονται αδέξιους λευκούς που παίζουν υποτακτικούς ρόλους. Ακόμα και σε ραδιοφωνικές διαφημίσεις, μαύρες και γυναικείες φωνές διδάσκουν λευκούς άνδρες.

Μια σπάνια εξαίρεση στην αυθεντική μαύρη φωνή είναι οι ραδιοφωνικές διαφημίσεις της Optima Tax Relief. Οι ευχαριστημένοι πελάτες - μαύρες φωνές και μαύρη γραμματική - εξηγούν ότι η Optima τους γλίτωσε χιλιάδες δολάρια.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, οι εμπορικές διαφημίσεις συχνά απεικονίζουν μαύρους άνδρες με λευκές γυναίκες. Οι λευκοί άνδρες συχνά εμφανίζονται με Ασιάτισσες ή Ισπανόφωνες γυναίκες ή μερικές φορές με έναν μη λευκό σύντροφο του ίδιου φύλου. Τα λευκά ζευγάρια έχουν σχεδόν εξαφανιστεί και οι διαφημίσεις συχνά περιλαμβάνουν παιδιά μιγάδων. Αυτά τα μηνύματα υποδηλώνουν ότι οι μικτοί γάμοι είναι φυσιολογικοί και επιθυμητοί.



Αυτή η αφίσα διαφημίζει ένα γκέι νυχτερινό κέντρο διασκέδασης όπου ένας «Μαύρος-Άγιος Βασίλης Μπαμπάς» θα διώξει την ενοχή σου για τους λευκούς.

Για πολλά χρόνια, αλλά ειδικά μετά τον θάνατο του George Floyd, οι φωτογραφίες αρχείου ή τα γραφικά που απεικονίζουν ανθρώπινες φιγούρες όχι μόνον δεν ήταν λευκά αλλά και δυσανάλογα μαύρα.

Η αντικατάσταση λευκών από μη λευκούς στις κινηματογραφικές εκδοχές ιστορικών δράματος είναι συνηθισμένη, σχεδόν υποχρεωτικήσε σημείο που είναι σκανδαλώδες αν ένα παραδοσιακά λευκό δράμα παίζεται μόνο με λευκούς ηθοποιούς.

Σε μια πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας, οι λευκοί υπερεκπροσωπούνται σε μεγάλο βαθμό ως εγκληματίες. Στον σταθμό του μετρό μου, οι μαύροι πηδούν συστηματικά τις πύλες εισόδου, αλλά η εικόνα που προειδοποιεί για αυτό είναι ενός λευκού άνδρα. Μια άλλη εκδοχή δείχνει μια μη λευκή υπάλληλο του σταθμού να εκδίδει κλήση σε έναν λευκό υπάλληλο που χτυπάει το εισιτήριο.


Τα μουσεία και οι γκαλερί τέχνης σπάνια προωθούν νέους καλλιτέχνες που είναι ετεροφυλόφιλοι λευκοί άνδρες. Προτιμούν κατά πολύ την «αναδυόμενη μαύρη ιδιοφυΐα». Πολλά μουσεία αναρτούν μια «πίνακα συμφραζομένων» δίπλα σε παλαιότερους πίνακες λευκών καλλιτεχνών. Για παράδειγμα, το Μουσείο de Young στο San Francisco έχει μια πλάκα δίπλα στο πορτρέτο του George Washington ( του ζωγράφου Rembrandt Peale ) που εξηγεί ότι ήταν «δουλέμπορος». Το ίδιο μουσείο εκθέτει μεσοαμερικανικές αρχαιότητες χωρίς να αναφέρει ανθρωποθυσίες, αφρικανική τέχνη χωρίς καμία αναφορά στη δουλεία ή την ανθρωποθυσία, και γλυπτά από τα Υψίπεδα της Νέας Γουινέας χωρίς να περιγράφει το κυνήγι κεφαλών ή την πρακτική του χωρισμού των νεαρών αγοριών από τις μητέρες τους και της μετατροπής τους σε fellate men ( ἀπό τό Fellatio) , ώστε να καταναλώνουν «ανδρικό γάλα», το οποίο θεωρείται απαραίτητο για την ανάπτυξη και την αρρενωπότητα.



Την εποχή που στο San Francisco κατεδαφίζονταν εντυπωσιακά χάλκινα αγάλματα λευκών ανδρών, το κύριο παράρτημα του Δημαρχείου της Δημόσιας Βιβλιοθήκης του San Francisco εξέθεσε αυτή τη μεγάλη εικόνα ενός μαύρου που χτυπάει με γροθιά το κεφάλι ενός λευκού άνδρα. Αυτή ήταν μέρος της έκθεσης «Η Μαύρη Αισθητική» από την 1η Φεβρουαρίου έως τις 15 Μαρτίου 2020.


Κεφάλαιο 10: Και Δικαιοσύνη για Όλους;

Ο Phillips ισχυρίζεται ότι η αστυνομία και οι φυλακές υπάρχουν κυρίως για να καταπιέζουν τους μη λευκούς. Παραδόξως, υπήρχαν αστυνομικές δυνάμεις και φυλακές σε κάθε πολιτεία, ακόμη και όταν η χώρα ήταν 90% λευκή. Παρ' όλα αυτά, ο Phillips έχει δίκιο όταν σημειώνει ότι υπάρχουν περισσότερες αστυνομικές δυνάμεις και φυλακές σε περιοχές όπου δεν ζουν λευκοί, αλλά αυτό οφείλεται στα υψηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας. Σε ορισμένες χρονιές, οι μαύρες γυναίκες έχουν υψηλότερα ποσοστά δολοφονιών από τους λευκούς άνδρες.

Ο Phillips έχει δίκιο ότι πρέπει να μειώσουμε το υψηλό ποσοστό φυλάκισης στην Αμερική. Προτείνω να αντιμετωπίσουμε την ηθική χρεοκοπία της μαύρης ηγεσίας. Οι μαύροι πολιτικοί και ακτιβιστές φαίνεται να θέλουν πρωτίστως εξουσία και χρηματοδότηση. Μπορεί να μην ενδιαφέρονται καν για το έγκλημα επειδή τρομάζει τους μη μαύρους, επιτρέποντάς τους έτσι να διατηρούν τον πολιτικό έλεγχο των μαύρων γειτονιών. Ωστόσο, οι μαύροι χριστιανοί ιερείς υποτίθεται ότι έχουν κάποιο είδος ηθικής συνείδησης. Η σιωπή τους είναι ιδιαίτερα κατακριτέα. Τι θα γινόταν αν οι μαύροι έκαναν τα εξής:
  1. Οι μαύροι ιεροκήρυκες θα πρέπει να εκφωνούν κηρύγματα καταδικάζοντας το ήθος του «οι ρουφιάνοι παίρνουν ράμματα». Θα πρέπει να απαιτούν από το FBI να δημιουργήσει ένα αξιόπιστο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων, ώστε οι μαύροι μάρτυρες και τα μαύρα θύματα να μπορούν να παραδίδουν μαύρους εγκληματίες στην αστυνομία χωρίς φόβο αντιποίνων.
  2. Προτείνετε τον επαναπατρισμό «Επιστροφή στην Αφρική» για να κενωθούν οι αμερικανικές φυλακές. Σε αντάλλαγμα για την αποκήρυξη της αμερικανικής υπηκοότητας, οι μαύροι εγκληματίες θα λάμβαναν επίδομα μετεγκατάστασης και εισιτήριο απλής μετάβασης σε οποιαδήποτε αφρικανική χώρα τους δεχόταν. Αυτή η μορφή αποζημίωσης θα πρέπει να είναι διαθέσιμη σε όλους τους μαύρους που αισθάνονται ότι η έμφυτη φύση τους είναι ασυμβίβαστη με τις απαιτήσεις του αμερικανικού πολιτισμού.
  3. Οι μαύροι υπουργοί και πολιτικοί θα πρέπει να επιμείνουν στην ευγονική που χρηματοδοτείται από τους μαύρους και διοικείται από την κυβέρνηση. Υπεύθυνοι και έξυπνοι μαύροι θα επιβλέπουν τις στειρώσεις για να μειώσουν τον αριθμό των αδαών και κοινωνιοπαθητικών μαύρων. Οι υπουργοί και οι πολιτικοί θα μπορούσαν να προωθήσουν το μήνυμα ότι είναι πατριωτικό και χριστιανικό για τους μαύρους να βελτιώσουν τη φυλή τους. Οι μαύρες διασημότητες θα μπορούσαν να επισημάνουν ότι αυτό θα βελτίωνε την κατάσταση των μαύρων Αμερικανών.
Αυτά τα προγράμματα θα μείωναν δραστικά την εγκληματικότητα, θα ενίσχυαν την οικονομία και θα απελευθέρωναν την κοινωνία από τη σημερινή, σε μεγάλο βαθμό μη παραγωγική, μαύρη κατώτερη τάξη.

Κεφάλαιο 11: Δημοκρατία

Ο Phillips υποστηρίζει ότι οι Αμερικανοί πρέπει να συμμετέχουν σε οργανωμένο πολιτικό ακτιβισμό για την προώθηση της πολυφυλετικής δημοκρατίας. Είναι αμφίβολο αν η πολυφυλετική δημοκρατία είναι εφικτή μακροπρόθεσμα. Ακόμα κι αν άτομα διαφορετικών φυλών τα πάνε καλά, αναπτύσσονται φυλετικοί συνασπισμοί και οι λευκοί λιγοστεύουν αριθμητικά. Η δημοκρατία λειτουργεί καλύτερα εάν το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών είναι εθνικά ομοιογενές και με σχετικά υψηλό επίπεδο νοημοσύνης.

Καθώς ο αριθμός των λευκών μειώνεται, το Δημοκρατικό Κόμμα θα εκφυλιστεί σε μη λευκές ομάδες ειδικών συμφερόντων που θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Η ποικιλομορφία δεν θα ενισχύσει τη δημοκρατία.

Σύναψη

Συνοψίζοντας, το βιβλίο του Steve Phillips αποτελεί άλλη μια αντιρατσιστική επιχειρηματολογία για τη μεταφορά προνομίων σε μειονότητες, ιδίως σε μαύρους.

Ἀπό : unz.com


Ἡ Πελασγική

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2026

Ὁ Κώδικας Σιωπῆς τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ

 Η mesirah απαγορεύει στους Εβραίους να αναφέρουν ομοεθνείς τους Εβραίους σε μη εβραϊκές αρχές, δημιουργώντας ένα παράλληλο σύστημα εσωτερικής πίστης και σιωπής που λειτουργεί εντός των εβραϊκών κοινοτήτων εδώ και χιλιετίες.

... Οι δυτικές κοινωνίες υιοθετούν μια βασική αρχή της πολιτικής αφοσίωσης την οποία η πρακτική της mesirah αρνείται ρητά. Δεν υπάρχει ενδιάμεση λύση μεταξύ ενός νομικού συστήματος που απαιτεί από κάθε πολίτη να είναι μάρτυρας και ενός θρησκευτικού κώδικα που στιγματίζει κάθε μάρτυρα ως προδότη. Ένας από αυτούς πρέπει να υποχωρήσει. Η ιστορία δείχνει ότι δεν θα είναι ο κώδικας που σκληρύνθηκε από δύο χιλιάδες χρόνια εξορίας...

φωτό
Τοῦ


Ο Ιουδαϊσμός διαθέτει μια έννοια που παρουσιάζει εντυπωσιακές λειτουργικές ομοιότητες με την ομερτά της ιταλικής μαφίας, τον γνωστό κώδικα σιωπής που απαγορεύει την κατάδοση συναδέλφων μελών. Η ομερτά είναι ένας κώδικας σιωπής και άρνησης συνεργασίας με τις δικαστικές αρχές που αποτελεί κεντρικό πυλώνα του οργανωμένου εγκλήματος της νότιας Ιταλίας, ο οποίος επιβάλλεται από εκφοβισμό, φόβο και ατίμωση.

Ενώ η ομερτά προστατεύει τις εγκληματικές επιχειρήσεις, η εβραϊκή έννοια της mesirah (που στα εβραϊκά σημαίνει «παράδοση») προέκυψε από μια διαφορετική ιστορική αναγκαιότητα: την προστασία των εβραϊκών μειονοτήτων από τις εθνικές αρχές. Η mesirah απαγορεύει στους Εβραίους να αναφέρουν ομοεθνείς τους Εβραίους σε μη εβραϊκές αρχές, δημιουργώντας ένα παράλληλο σύστημα εσωτερικής πίστης και σιωπής που λειτουργεί εντός των εβραϊκών κοινοτήτων εδώ και χιλιετίες.

Σύμφωνα με τον παραδοσιακό εβραϊκό νόμο, η mesirah είναι η απαγορευμένη πράξη ενός Εβραίου που αναφέρει τη συμπεριφορά ενός άλλου Εβραίου σε μη ραβινικές αρχές υπό συνθήκες που απαγορεύονται από τον εβραϊκό νόμο. Αυτή η απαγόρευση επεκτείνεται τόσο στην παράδοση ενός ατόμου όσο και της περιουσίας του. Η απαγόρευση καλύπτει τόσο το άτομο όσο και την περιουσία, ένα σημείο που θίγει ο κώδικας Shulchan Aruch στο Choshen Mishpat 388 όταν απαγορεύει την παράδοση ενός συμπατριώτη Εβραίου «είτε πρόκειται για το δικό του πρόσωπο είτε για τα χρήματά του». Ένας Εβραίος που την παραβιάζει είναι ένας moser, ένας καταδότης, και οι ιστορικές συνέπειες ήταν σοβαρές. Τα μεσαιωνικά εβραϊκά δικαστήρια στην Ισπανία μερικές φορές στιγμάτιζαν τους καταδότες ή, για τους επαναλαμβανόμενους παραβάτες, τους θανάτωναν, και στη Ρωσία του 19ου αιώνα ένας moser βρισκόταν ενίοτε πνιγμένος σε ένα ποτάμι.

Η απαγόρευση της mesirah είναι βαθιά ριζωμένη στον εβραϊκό νόμο, όπως έχει διατυπωθεί στο Βαβυλωνιακό Ταλμούδ και έχει βελτιωθεί από τους μεσαιωνικούς κωδικοποιητές. Το Ταλμούδ την παρουσιάζει με έντονο τρόπο στο Bava Kamma 117α . Ένας άντρας παρουσιάστηκε ενώπιον του Βαβυλωνίου σοφού Rav και ανακοίνωσε ότι σκόπευε να δείξει το άχυρο ενός άλλου Εβραίου στις εθνικές αρχές, οι οποίες θα το κατάσχουν. Ο Rav του απαγόρευσε δύο φορές. Ο άντρας απάντησε ότι θα το έδειχνε ούτως ή άλλως, και . ο Rav Kahana, καθισμένος μπροστά στον Rav, έσπασε τον λαιμό του πληροφοριοδότη επί τόπου. Ο Rav δικαιολόγησε την πράξη επικαλούμενος τον Ησαΐα, με το σκεπτικό ότι μόλις η περιουσία ενός Εβραίου πέσει σε εχθρικά χέρια, η ζωή του ιδιοκτήτη κινδυνεύει. Στη συνέχεια, είπε στον Kahana να φύγει στη γη του Ισραήλ, αφού οι Πέρσες ηγεμόνες που κάποτε ανέχονταν τέτοιες πράξεις είχαν δώσει τη θέση τους σε αρχές «ιδιαίτερες για την αιματοχυσία» που θα τον δίκαζαν για φόνο.

Οι μεσαιωνικοί κωδικοποιητές μετέτρεψαν αυτή την αυστηρότητα σε πάγιο νόμο. Γράφοντας τον 12ο αιώνα, ο Μαϊμονίδης καθόρισε τους κανόνες του moser στο έργο του Mishneh Torah, στην ενότητα Chovel uMazzik, τους νόμους κάποιου που βλάπτει ένα άτομο ή μια περιουσία. Διαχώρισε τον Εβραίο που παραδίδει οικειοθελώς την περιουσία ενός συναδέλφου σε ένα «ισχυρό, άνομο άτομο» από κάποιον που το κάνει αυτό εξαναγκαστικά, και υποστήριξε ότι ένας καταδότης χάνει το μερίδιό του στον κόσμο που έρχεται. Σχετικά με τον ίδιο τον καταδότη ήταν ευθύς. «Επιτρέπεται να σκοτώσεις έναν moser σε οποιαδήποτε χώρα, ακόμη και στην παρούσα εποχή, όταν το δικαστήριο δεν επιβάλλει πλέον τη θανατική ποινή», έγραψε ο Μαϊμονίδης στο Chovel uMazzik κεφάλαιο 8. «Επιτρέπεται να τον σκοτώσεις πριν ενημερώσει». Ο Shulchan Aruch, ο έγκυρος κώδικας του δέκατου έκτου αιώνα, προώθησε την απαγόρευση, απαγορεύοντας σε έναν Εβραίο να παραδώσει έναν άλλον σε έναν μη-Εβραίο «ακόμα κι αν ο Εβραίος είναι rasha (κακός άνθρωπος) και baal aveirot (συνήθης αμαρτωλός) και ακόμη και αν ο Εβραίος τον παρενοχλεί», στο Choshen Mishpat 388.

Η αυστηρότητα ξεπερνά τη σωματική τιμωρία. Όπως εξηγεί ο Ραβίνος Hershel Schachter , ένας moser αντιμετωπίζεται ως μη-Εβραίος για ορισμένους τελετουργικούς σκοπούς, ακόμη και όταν είναι κατά τα άλλα ευσεβής, επειδή «αποδεικνύει την απόρριψή του της ενότητας όλου του Klal Yisroel [της συλλογικότητας του Ισραήλ]» με την πράξη της ενημέρωσης. Στην πράξη, αυτό τον εμποδίζει να γράψει έναν κύλινδρο Τορά ή να εκτελέσει τελετουργική σφαγή, λειτουργίες που προορίζονται για Εβραίους με καλή φήμη, μια απαγόρευση που οι κώδικες εντοπίζουν στο Yoreh Deah 281 και στο Rama.

Και τα δύο συστήματα ορίζουν την απόλυτη ποινή, τον θάνατο, για όσους παραβιάζουν τον κώδικα της σιωπής. Στο εβραϊκό δίκαιο, η αρχή του din moser επιτρέπει την εκτέλεση επίμονων καταδοτών. Το πόσο μακριά έφτανε αυτή η αυστηρότητα κάποτε φαίνεται σε μια αφήγηση που διασώζει ο Ραβίνος Reuven Margaliot στο σχόλιό του στο Ταλμούδ, Margaliot HaYam, μια ιστορία που του διηγήθηκε ο πατέρας του από την πολωνική πόλη καταγωγής της οικογένειας. Ένας θρασύς ντόπιος καταδότης μπήκε στη συναγωγή την παραμονή του Yom Kippur και στάθηκε τυλιγμένος με το σάλι προσευχής του κοντά στον ραβίνο. Μερικοί άντρες τον άρπαξαν, τον φίμωσαν με το δικό του σάλι, τον μετέφεραν στο ποτάμι δίπλα στη συναγωγή και τον έπνιξαν . Όταν οι αρχές διερεύνησαν τον θάνατο, ούτε ένας πιστός δεν είπε λέξη. Ομοίως, στην κουλτούρα της Μαφίας, η παραβίαση της ομερτά θεωρείται η απόλυτη προδοσία, που τιμωρείται με θάνατο. Οι μηχανισμοί επιβολής και στα δύο συστήματα βασίζονται στη συνενοχή της κοινότητας και στην κοινή κατανόηση ότι η σιωπή είναι απαραίτητη για την επιβίωση.

Η πιο δύσκολη σύγχρονη εφαρμογή εμφανίζεται σε περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών εντός κλειστών ορθόδοξων κοινοτήτων, όπου η mesirah έχει κατά καιρούς στραφεί εναντίον του λάθος μέρους. Στη δίωξη του Nechemya Weberman το 2012, ενός συμβούλου του Satmar που καταδικάστηκε για κακοποίηση κοριτσιού για διάστημα τριών ετών και σε 103 χρόνια φυλάκισης, το θύμα που κατέθεσε στιγματίστηκε ως θύτης από ορισμένους στην κοινότητα και τέσσερις άνδρες συνελήφθησαν επειδή προσπάθησαν να την εκφοβίσουν ώστε να αποσύρει την κατάθεση. Ήταν η κατοπτρική εικόνα της δηλωμένης λογικής του δόγματος, που προστάτευε τον θύτη και όχι τον καταδιωκόμενο.

Ιανουάριος 2026 : Δικαστής της Νέας Υόρκης μείωσε την ποινή του Χασιδικού θεραπευτή Nechemya Weberman που είχε φυλακιστεί για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών ...Ο Weberman καταδικάστηκε αρχικά σε 103 χρόνια φυλάκισης σε μια πολύ μεγάλη υπόθεση για την εβραϊκή κοινότητα της πόλης. Η ποινή μειώθηκε μήνες αργότερα σε 50 χρόνια. Ο δικαστής Matthew J. D'Emic του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Κομητείας Kings στο Brooklyn μείωσε περαιτέρω την ποινή, επιβάλλοντας στον Weberman 18 χρόνια φυλάκισης, που σημαίνει ότι μπορεί να αποφυλακιστεί σε πέντε χρόνια από τώρα...ΕΔΩ

Για να κατανοήσουμε πώς η κοινότητα έφτασε σε αυτό το σημείο, βοηθάει να γνωρίζουμε από πού προήλθε. Το Satmar είναι ένα υπερορθόδοξο χασιδικό κίνημα που αναπτύχθηκε γύρω από τον ραβίνο Yoel Teitelbaum, ο οποίος εγκαταστάθηκε στην ουγγρική πόλη Szatmar, τώρα Satu Mare στη Ρουμανία, το 1905 και έχτισε την αυλή του εκεί τις επόμενες δεκαετίες. Ο Teitelbaum επέζησε του Ολοκαυτώματος, πέρασε περίπου ένα χρόνο στην Παλαιστίνη υπό Εντολή και έφτασε στη Νέα Υόρκη το 1946, όπου ξαναέχτισε την κοινότητα στην περιοχή Williamsburg του Brooklyn. Το κίνημα ορίζεται από έναν σφοδρό αντισιωνισμό που απορρίπτει το σύγχρονο Κράτος του Ισραήλ ως μια αμαρτωλή ανθρώπινη κατάληψη μιας λύτρωσης που προορίζεται να περιμένει τον Μεσσία. Σήμερα, οι κοινότητες Williamsburg και Kiryas Joel αποτελούν μαζί τη μεγαλύτερη χασιδική ομάδα στον κόσμο.

Μέσα σε αυτήν την κλειστή κοινότητα, τουλάχιστον ένας άνδρας αρνήθηκε να αποστρέψει το βλέμμα του. Ο Ραβίνος Nuchem Rosenberg έγινε η πιο ορατή φιγούρα που αντιμετώπιζε τη σιωπή γύρω από την κακοποίηση στην κοινότητά του. Διαχειριζόταν μια τηλεφωνική γραμμή βοήθειας για τα θύματα στο Χασιδικό Williamsburg και παρευρέθηκε στη δίκη του Weberman υποστηρίζοντας ανοιχτά τον κατήγορο. Τα αντίποινα ήταν άμεσα. Την επόμενη μέρα της καταδίκης του Δεκεμβρίου 2012, ένας άνδρας ονόματι Meilech Schnitzler, γιος ενός κατηγορούμενου για κακοποίηση που είχε κατονομάσει ο Rosenberg, όρμησε εναντίον του έξω από μια ψαραγορά και του πέταξε ένα φλιτζάνι χλωρίνη στο πρόσωπό του. Ο Rosenberg υπέστη εγκαύματα γύρω από τα μάτια και γλίτωσε την τύφλωση μόνο επειδή ένας περαστικός του έριξε νερό στο πρόσωπό του. Ο Schnitzler δήλωσε ένοχος για κακούργημα και καταδικάστηε πέντε χρόνια αναστολής και χωρίς φυλάκιση. Παρακινημένος από τον δικαστή να ζητήσει συγγνώμη στο δικαστήριο το 2014, ζήτησε από τον Rosenberg συγχώρεση, αλλά ο Rosenberg την αρνήθηκε. «Δεν με έβλαψες. Έβλαψες όλα τα παιδιά που εκπροσωπώ», είπε.

Λόγω των μεταβαλλόμενων δημογραφικών στοιχείων του Αμερικανικού Εβραϊσμού, παρόμοιες περιπτώσεις mesirah είναι πιθανό να πολλαπλασιαστούν. Σχεδόν εξ ολοκλήρου λόγω του χάσματος γονιμότητας που μέτρησε το Pew σε 3,3 παιδιά ανά Ορθόδοξο ενήλικα έναντι 1,4 για τους μη Ορθόδοξους Εβραίους, με τους Ορθόδοξους Εβραίους να ξεκινούν οικογένειες πέντε χρόνια νωρίτερα (πρώτη γέννηση στα 23,6 έναντι 28,6) και με μέση ηλικία μόλις 35 έτη έναντι 53 για τους Μεταρρυθμιστές και 62 για τους Συντηρητικούς Εβραίους, ο Αμερικανικός Εβραϊσμός αναμένεται να παρουσιάσει απότομη κλίση προς την Ορθόδοξη. Ο δημογράφος του Yale, Edieal Pinker, προβλέπει ότι το μερίδιο των Ορθόδοξων θα αυξηθεί από 12% σε 29% έως το 2063, ενώ τα Μεταρρυθμιστικά και Συντηρητικά δόγματα θα μειωθούν από 50% σε 39% και θα χάσουν σχεδόν τα μισά μέλη τους ηλικίας 30 έως 69 ετών.

Καθώς ο Ορθόδοξος Ιουδαϊσμός γίνεται η κυρίαρχη έκφραση της αμερικανικής εβραϊκής ζωής τις επόμενες δεκαετίες, η απαγόρευση της mesirah δεν θα ξεθωριάσει στην ιστορία. Θα επεκταθεί, συνεχιζόμενη από έναν νεαρό, απομονωμένο και ταχέως πολλαπλασιαζόμενο πληθυσμό που βλέπει το κοσμικό κράτος ως μια ξένη και συχνά εχθρική δύναμη

Οι δυτικές κοινωνίες υιοθετούν μια βασική αρχή της πολιτικής αφοσίωσης την οποία η πρακτική της mesirah αρνείται ρητά. Δεν υπάρχει ενδιάμεση λύση μεταξύ ενός νομικού συστήματος που απαιτεί από κάθε πολίτη να είναι μάρτυρας και ενός θρησκευτικού κώδικα που στιγματίζει κάθε μάρτυρα ως προδότη. Ένας από αυτούς πρέπει να υποχωρήσει. Η ιστορία δείχνει ότι δεν θα είναι ο κώδικας που σκληρύνθηκε από δύο χιλιάδες χρόνια εξορίας.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net


Ἡ Πελασγική

Κυριακή 26 Ιουλίου 2026

Χῖτλερ, Γερμανία καί Ἑβραῖοι- Τό πλαίσιο εἶναι τό πᾶν ( μέρος β΄)

Η ενσωμάτωση στο πλαίσιο είναι μια θεμελιώδης ηθική και ακαδημαϊκή αρχή στην ιστορική ανάλυση. Για να κατανοήσει κανείς την ιστορία, πρέπει να αναλύσει τα γεγονότα εντός του ηθικού, πνευματικού και κοινωνικού πλαισίου της εποχής. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποστηρίζει κανείς τις πράξεις του παρελθόντος, αλλά μάλλον να κατανοεί γιατί οι έξυπνοι, μορφωμένοι άνθρωποι τις πίστευαν ως σωστές. Η κρίση του παρελθόντος αποκλειστικά με βάση τα μεταπολεμικά ή τα σημερινά πρότυπα - μια πλάνη γνωστή ως παροντισμός - συσκοτίζει την πραγματικότητα του πώς εξελίχθηκαν οι προπολεμικές ιδέες και τα γεγονότα...

Μέ γνώμονα αὐτή τήν βασική ἀρχή, περνᾶμε στό β΄μέρος τοῦ θέματος τοῦ Pierre Simon

φωτό
Αντιληπτά  Εβραϊκά Λάθη

Ενώ ο βιολογικός ορισμός των άλλων φυλών ήταν η θεμελιώδης αιτία που τους κατέστησε ανεπιθύμητους, η αντίληψη συγκεκριμένων ελαττωμάτων λειτούργησε ως καταλύτης που μείωσε την αντίσταση, δικαιολόγησε τη φύση των μέτρων και κινητοποίησε τη λαϊκή συναίνεση για το πρόγραμμα. Ως εκ τούτου, τα ελαττώματα δεν προκάλεσαν την απόρριψη άλλων φυλών, αλλά έκαναν την απόρριψη εφαρμόσιμη και κοινωνικά αποδεκτή από ένα ευρύτερο τμήμα του πληθυσμού. Και πάλι, αυτές είναι αντιλήψεις. Δεν ισχύουν για όλους τους Γερμανοεβραίους της περιόδου, αλλά ήταν αρκετά κοινές και αρκετά καλά τεκμηριωμένες ώστε να γίνουν αποδεκτές από μεγάλα τμήματα του γερμανικού πληθυσμού.

Παρασιτισμός

Οι Εβραίοι έγιναν ιδιαίτερα στόχος επειδή ο Χίτλερ και οι Γερμανοί πίστευαν ότι ήταν μια φυλετικά αλλοεθνής ομάδα που ασχολούνταν με οικονομική, πολιτική, πολιτιστική και ηθική ανατροπή. Θεωρούνταν ευρέως ως παράσιτα που ρουφούσαν το αίμα του έθνους. Να πώς ένιωθε ο Χίτλερ γι' αυτούς:

Άνθρωποι που μπορούν να εισχωρήσουν κρυφά, σαν παράσιτα, στην ανθρώπινη πολιτική και να κάνουν άλλους να εργάζονται γι' αυτούς με διάφορες προφάσεις, μπορούν να σχηματίσουν ένα Κράτος χωρίς να κατέχουν κάποια συγκεκριμένη οριοθετημένη περιοχή. Αυτό ισχύει κυρίως για το παρασιτικό έθνος που, ιδιαίτερα σήμερα, θηρεύει το έντιμο μέρος της ανθρωπότητας· εννοώ τους Εβραίους.[1]

Στις 2 Ιουλίου 1922, σε μια συνέντευξη με έναν δημοσιογράφο της Chicago Tribune , ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ επανέλαβε από την εξορία τι πίστευε ο Χίτλερ για τους Εβραίους: «Ένας Εβραίος δεν μπορεί να είναι αληθινός πατριώτης. Είναι κάτι διαφορετικό, σαν ένα κακό έντομο. Πρέπει να κρατηθεί μακριά, μακριά από μέρη όπου δεν μπορεί να κάνει κακό».[2]

«Επειδή η ρήξη τους με το γηγενές περιβάλλον τους - τις αραβικές ερήμους - συνέβη σε ένα πρώιμο στάδιο του εθνογενετικού τους κύκλου, οι Εβραίοι», γράφει ο διάσημος Ρώσος ιστορικός και εθνολόγος Lev Goumilev (1912-1992, φωτό ἀριστερά ἀπό τό βιογραφικό του ΕΔΩ), ανέπτυξαν την ικανότητα να διεισδύουν σχεδόν σε κάθε είδος φυσικού τοπίου, και μάλιστα κωδικοποίησαν τις στρατηγικές τους στο Ταλμούδ. Όπου κι αν εγκαταστάθηκαν, ενήργησαν ως χίμαιρα απέναντι στους αυτόχθονες πληθυσμούς, προωθώντας σκόπιμα τον «σκεπτικισμό και την αδιαφορία» προκειμένου να διαβρώσουν την πνευματική και ηθική αντίσταση των ξενιστών τους και να επεκτείνουν την κυριαρχία τους πάνω τους. Από εθνολογικής άποψης, μια χίμαιρα είναι ένα παρασιτικό έθνος, το οποίο εκμεταλλεύεται τους αυτόχθονες πληθυσμούς της χώρας καθώς και τη χλωρίδα, την πανίδα και τον πλούτο του υπεδάφους της. Όπως ένας πληθυσμός βακτηρίων ή εγχυματικών φυτών [ένας τύπος μονοκύτταρου οργανισμού] που εξαπλώνεται μέσω των εσωτερικών οργάνων του ατόμου ή του ζώου, μια χιμαιρική εθνική εισβολή εξασθενεί τις ζωτικές ενέργειες και τους πόρους του οργανισμού που την φιλοξενεί.[3]

Ο Goumilev, όπως και οι περισσότεροι Γερμανοί, συνέκρινε επίσης τη σχέση μεταξύ μιας χίμαιρας και της αυτόχθονης εθνοτικής ομάδας της με έναν καρκινικό όγκο: «Ο τελευταίος μπορεί να αναπτυχθεί μόνο με τον οργανισμό, ποτέ εκτός αυτού, και ζει μόνο εις βάρος του οργανισμού-ξενιστή. Ως καρκίνος, ένα χιμαιρικό εθνοτικό αντισύστημα αντλεί τα μέσα ύπαρξής του από το αυτόχθονο έθνος».[4]

Με αυτόν τον τρόπο, καταλήγει ο Γάλλος συγγραφέας Laurent Guyénot, ο οποίος συνόψισε το έργο του Goumilev από το Imaginary Kingdom: The Legend of the Kingdom of Prester John , ένα βιβλίο που γράφτηκε από τον μελετητή του Εβραϊκού Πανεπιστημίου του Cornell, Mark Bassin,

διαταράσσει τις ζωτικές διαδικασίες των τελευταίων. Η εισβάλλουσα εθνότητα υποβαθμίζεται επίσης ανεπανόρθωτα, αλλά με τρόπο που την ενισχύει αντί να την αποδυναμώνει. Οι ξεριζωμένες εθνότητες επιβιώνουν ακριβώς αναπτύσσοντας χαρακτηριστικά που, αν και αφύσικα, τους δίνουν αποφασιστικά πλεονεκτήματα έναντι των συγκατοίκων τους. Ο ξεριζωμός, ως δομικό χαρακτηριστικό, καθαυτός γίνεται ένα επιλεκτικό πλεονέκτημα, με την έννοια ότι η εισβάλλουσα εθνότητα έχει εσωτερικεύσει στρατηγικές που της επιτρέπουν να ευδοκιμεί σχεδόν οπουδήποτε.[5]

Η ακόλουθη ευρέως γνωστή αναφορά, η οποία αποδίδεται ψευδώς στον Ρωμαίο Marcus Tullius Cicero (106-43 π.Χ.), αποτελεί την καλύτερη απόδειξη των όσων μόλις ειπώθηκαν:

Ένα έθνος μπορεί να επιβιώσει από τους ανόητους του, ακόμη και από τους φιλόδοξους. Αλλά δεν μπορεί να επιβιώσει από την προδοσία από μέσα. Ένας εχθρός στις πύλες είναι λιγότερο τρομερός, γιατί είναι γνωστός και φέρει ανοιχτά τη σημαία του. Αλλά ο προδότης κινείται ελεύθερα ανάμεσα σε εκείνους που βρίσκονται μέσα στην πύλη, οι ύπουλοι ψίθυροί του θροΐζουν σε όλα τα σοκάκια, ακούγονται στις ίδιες τις αίθουσες της ίδιας της κυβέρνησης. Γιατί ο προδότης δεν φαίνεται προδότης. Μιλάει με προφορά οικεία στα θύματά του, και φοράει το πρόσωπό τους και τα επιχειρήματά τους, επικαλείται την αθλιότητα που βρίσκεται βαθιά στις καρδιές όλων των ανθρώπων. Σαπίζει την ψυχή ενός έθνους, εργάζεται κρυφά και άγνωστα τη νύχτα για να υπονομεύσει τους πυλώνες της πόλης, μολύνει το πολιτικό σώμα έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να αντισταθεί. Ένας δολοφόνος είναι λιγότερο να φοβάσαι. Ο προδότης είναι η πανούκλα.[6]

Για ένα κράτος όπως η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, η οποία είχε ως ιδρυτική αρχή τη φυλή, αυτή η κατάσταση θεωρούνταν απαράδεκτη.

Αποικιοκρατία

Ο γερμανικός λαός, που ζούσε σε συνθήκες δυστυχίας λόγω της Συνθήκης των Βερσαλλιών και του οικονομικού αποκλεισμού των Συμμάχων μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, δυσανασχετούσε με την κατάληψη της οικονομίας και των θεσμών του από μια μικροσκοπική φυλή, το 1% του πληθυσμού. Στην παρακάτω αναφορά, ο Δρ. Nahum Goldmann (1895–1982), ένας βασικός Σιωνιστής ηγέτης και μακροχρόνιος πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Κογκρέσου, περιγράφει τη γερμανοεβραϊκή κοινότητα και την εκπληκτική της άνοδο:

Την εποχή της χειραφέτησης, δηλαδή, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα, αυτή η εβραϊκή αποικία είχε αναπτυχθεί εξαιρετικά.... Από οικονομική άποψη, καμία εβραϊκή μειονότητα σε καμία άλλη χώρα, συμπεριλαμβανομένης της Αμερικής, δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τους Γερμανοεβραίους. Κατείχαν ηγετικές θέσεις στις μεγάλες τράπεζες, μια κατάσταση χωρίς προηγούμενο πουθενά αλλού, και μέσω της υψηλής χρηματοδότησης είχαν επίσης διεισδύσει στη βιομηχανία. Ένα σημαντικό μέρος των μεγάλων επιχειρήσεων ήταν στα χέρια τους, ακόμη και σε τομείς της βιομηχανίας στους οποίους οι Εβραίοι συνήθως δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον, όπως η ναυπηγική και η ηλεκτρική βιομηχανία. Η θέση τους στην πνευματική ζωή της χώρας ήταν επίσης μοναδική. Στη λογοτεχνία εκπροσωπούνταν από επιφανή ονόματα. Το θέατρο ήταν σε μεγάλο βαθμό στα χέρια τους. Οι Γερμανοεβραίοι κατείχαν σε μεγάλο βαθμό τον ημερήσιο τύπο, ειδικά τις εφημερίδες με διεθνή επιρροή, και αν δεν τις κατείχαν, τις διηύθυναν. ... Συνοψίζοντας, η ιστορία των Εβραίων στη Γερμανία από το 1870 έως το 1933 είναι ίσως η πιο ένδοξη που έχει γραφτεί ποτέ από οποιοδήποτε άλλο παρακλάδι του εβραϊκού λαού.[7]

Η χρήση της λέξης «αποικία», την οποία έχω υπογραμμίσει, στην αρχή της παραπάνω παραπομπής από τον Δρ. Goldmann πρέπει να ήταν γλωσσικό ολίσθημα ή κάτι τέτοιο, επειδή χρησιμοποιώντας αυτή τη λέξη, αποκάλυψε ποιες ήταν πραγματικά οι εβραϊκές προθέσεις όταν κατέλαβαν τη Γερμανία.

Η λέξη «αποικία» αναφέρεται κυρίως στην ιστορική διαδικασία ανάληψης πολιτικού ελέγχου μιας περιοχής, στην κατοχή της από αποίκους και στην εκμετάλλευση των πόρων και των οικονομιών της. Ο αποικισμός περιλαμβάνει επίσης ένα «αποικιακό μυαλό», όπου η κατωτερότητα εσωτερικεύεται από τους καταπιεσμένους και η ανωτερότητα εμφυτεύεται από τον αποικιοκράτη. Οι αποικιακές δυνάμεις διατηρούν την κυριαρχία τους μέσω οικονομικών μέσων και μέσω πληρεξουσίων ηγεμόνων που εκβιάζουν ή εξαγοράζουν με μετρητά και άλλα οφέλη. Για τους αυτόχθονες πληθυσμούς που αποικίζονται, ο όρος συχνά θυμίζει μια πιο ενστικτώδη πραγματικότητα: την απογύμνωση του πολιτισμού, της γλώσσας και της γης, και τον συνεχιζόμενο αγώνα για κυριαρχία και αξιοπρέπεια.[8]

Για τον Albert Memmi, τον συγγραφέα του βιβλίου «Ο Αποικιοκράτης και οι Αποικιοκρατούμενοι» , ο ρατσισμός δεν είναι ένα τυχαίο υποπροϊόν, αλλά ένα αναπόσπαστο κομμάτι της αποικιοκρατίας. Χρησιμεύει στο να:

  • Δικαιολογήσει την εκμετάλλευση υποβαθμίζοντας τους αποικιοκρατούμενους·
  • Διατήρηση κοινωνικής ακινησίας·
  • Δημιουργεί ένα «βιολογικό» ή «μεταφυσικό» χάσμα μεταξύ των δύο ομάδων που δεν μπορεί να γεφυρωθεί με προσηλυτισμό ή εκπαίδευση.[9]

Πράγματι, οι Γερμανοί προσβλήθηκαν και υποβαθμίστηκαν εντελώς στην αξιοπρέπειά τους όταν αποικίστηκαν, όπως περιγράφεται παραπάνω από τον Δρ. Nahum Goldmann. Δεν μπορούσαν να χωνέψουν τις ακόλουθες αδικίες και αναταραχές στη ζωή τους σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας τους.

Εξαιρετικά δυσανάλογη απασχόληση στις καλύτερες θέσεις εργασίας

Υπήρχε μια τεράστια δυσαναλογία μεταξύ του ποσοστού των Εβραίων σε κορυφαίες θέσεις σε διάφορες γερμανικές πόλεις κατά την περίοδο της Βαϊμάρης (1919-1933) πριν ο Χίτλερ ανέλθει στην εξουσία το 1933 και του ποσοστού των Εβραίων σε θέσεις εργασίας.[10]

Οι Γερμανοί αποκλείονταν ή απαγορεύονταν η είσοδος σε ορισμένα επαγγέλματα και ιδρύματα επειδή οι Εβραίοι τα έλεγχαν, όπως δήλωσε ο Βρετανός πρέσβης Horace Rumbold  στην αποχαιρετιστήρια επιστολή του λίγο αφότου έπαυσε να είναι Βρετανός πρέσβης στη Γερμανία:

Κανείς δεν μπορούσε να αρνηθεί ότι το νομικό επάγγελμα, το ιατρικό επάγγελμα και το επάγγελμα του εκπαιδευτικού [στη Γερμανία] ήταν κατακλυσμένα από Εβραίους, ότι όλες οι διευθυντικές θέσεις σε τράπεζες ήταν στα χέρια τους, ότι ο τύπος... ήταν στα χέρια τους, ότι η είσοδος σε θέατρα, στον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό, για να μην αναφέρουμε τον κινηματογράφο, ή σε έναν τόσο καθαρά εβραϊκό θεσμό όπως το Χρηματιστήριο, ήταν απαγορευμένη στις τευτονικές γαλανομάτικες συμμετοχές.[11]

Υπερπληθωρισμός

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου καλπάζοντος πληθωρισμού και αποπληθωρισμού, ειδικά 1921-1923, τα πιο ζωτικά είδη πρώτης ανάγκης ήταν πέρα ​​από την τιμή τους. Ένα αμερικανικό δολάριο άξιζε 4,21 τρισεκατομμύρια μάρκα , ένα καρβέλι ψωμί ή ένα αυγό, εκατομμύρια. Δεδομένου ότι το γερμανικό νομισματικό πρότυπο είχε καταστραφεί, για να αγοράσουν ψωμί και γάλα, οι άνθρωποι έπρεπε να πουλήσουν τα οικογενειακά τους υπάρχοντα και τα σπίτια τους σχεδόν για το τίποτα. Ήταν μια περίοδος έντονης δυστυχίας, ειδικά για τη μεσαία τάξη, συμπεριλαμβανομένης της εβραϊκής μεσαίας τάξης, και υπό αυτές τις συνθήκες, η έκρηξη της συσσωρευμένης δυσπιστίας και μίσους ενός αιώνα ήταν αναπόφευκτη.[12]



50 τρισεκατομμύρια μάρκα Eschweiler, 1923

Εβραϊκές Χρηματικές Πρακτικές

Όπως υποστηρίζει ο Thomas Dalton στο βιβλίο του «Το Εβραϊκό Χέρι στους Παγκόσμιους Πολέμους» , οι Γερμανοί συνέδεσαν τους Εβραίους με την εξτρεμιστική καπιταλιστική εκμετάλλευση:

Ο Χίτλερ είχε δίκιο όταν είδε ότι το πρόβλημα δεν είναι το κεφάλαιο αυτό καθαυτό, αλλά μάλλον το διεθνές χρηματιστήριο, το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο - αυτό που υπάρχει αυστηρά για να παράγει κέρδη και όχι για να ωφελήσει την κοινωνία. Το εθνικό κεφάλαιο που βασίζεται στην παραγωγική εργασία επιτρέπει σε μια οικονομία να ευημερεί στην υπηρεσία του λαού. Το διεθνές κεφάλαιο που βασίζεται στην κερδοσκοπία και τους τόκους δανείου εξυπηρετεί μόνο το όφελος των πλουσίων ολίγων - στην πράξη των πλουσίων Εβραίων.

Εκείνη την εποχή επικρατούσε η άποψη ότι, εφόσον οι Εβραίοι είναι ουσιαστικά νομάδες ξένοι όπου κι αν κατοικούν, δεν έχουν κανένα πραγματικό ενδιαφέρον για την άνθηση του τοπικού έθνους ή πολιτισμού. Μπορούν μόνο να εργαστούν για να μεγιστοποιήσουν το δικό τους κέρδος. Και χάρη στο αυτοανακηρυγμένο αίσθημα ανωτερότητας - που χρονολογείται τουλάχιστον από την Παλαιά Διαθήκη - δεν έχουν ιδιαίτερο σεβασμό για την ευημερία ή τα βάσανα των μη Εβραίων. Εξ ου και η αδίστακτη ανταγωνιστική και αδίστακτη φύση του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς που τόσο πολύ κυριαρχούσε στη δυτική ζωή.[13]

Πολιτιστική και ηθική υποβάθμιση

Η Γερμανία πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν συντριπτικά θρησκευόμενη, με περίπου το 97% έως 98% του πληθυσμού να αυτοπροσδιορίζεται ως Χριστιανοί. Περίπου τα δύο τρίτα του πληθυσμού ήταν Προτεστάντες και το ένα τρίτο Καθολικοί, με θρησκευτικές πεποιθήσεις βαθιά ριζωμένες στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Και οι δύο ομάδες αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος και των κομματικών μελών. Σε αυτό το θρησκευτικό πλαίσιο, οι πιστοί μισούσαν τους Εβραίους για την υποτιθέμενη ανηθικότητά τους και για αυτό που έκαναν στον πολιτισμό.[14]

Οι Εβραίοι χρησιμοποιούσαν την επιρροή τους στο θέατρο, τον κινηματογράφο και τα μέσα ενημέρωσης για να χλευάσουν όχι μόνο τη γερμανική κουλτούρα και τα γερμανικά ιδανικά, αλλά και τον Χριστιανισμό. Αυτό συνέβαινε σε μια εποχή που η Γερμανία της Βαϊμάρης κυριαρχούνταν πλήρως από Εβραίους.[15] Ήταν το παγκόσμιο κέντρο της παρακμής, της ακολασίας και της πορνογραφίας.[16]


Ο Εβραίος χειρουργός, Magnus Hirschfeld, ο εντελώς διεφθαρμένος Alfred C. Kinsey της εποχής του, είχαν έντονη δραστηριότητα στο Ινστιτούτο Έρευνας Σεξουαλικότητας του Βερολίνου, το οποίο δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα «ομοφυλοφιλικό πορνείο», σύμφωνα με τα λόγια του E. Michael Jones.[17]Ήταν επίσης ρατσιστής.

Ο Hirschfeld είναι ο δεύτερος από δεξιά.


Σαν τους σημερινούς Εβραίους πορνογράφους που μονοπωλούν ολόκληρη τη βιομηχανία πορνογραφίας,[18] Ο πρώην Εβραίος ταμίας τράπεζας Kurt Tucholsky, ο οποίος είχε στη διάθεσή του μια απέραντη δεξαμενή ανέργων γυναικών, έβγαζε άφθονα χρήματα με την πορνογραφική του επιχείρηση και την πορνεία. Αυτό φυσικά απεικονιζόταν σε κινούμενα σχέδια και σχέδια για να τα δουν όλοι.[19]


Η εντελώς παρακμιακή μοντέρνα τέχνη της προ-Χίτλερ εποχής, την οποία οι Εβραίοι φιλελεύθεροι έκαναν αισθησιασμό, ενέπνεε μόνο κατάθλιψη, θλίψη και διχόνοια. Ήταν η εποχή του Ντανταϊσμού και του Κυβισμού. Εβραίοι ζωγράφοι όπως ο Hans Ludwig Katz έγιναν διάσημοι.[20]


Εβραίοι φωτογράφοι όπως ο Erwin Blumenfeld προωθούσαν ήδη την ανάμειξη μαύρων και λευκών φυλών στις φωτογραφίες τους.[21]


Η κινηματογραφική βιομηχανία και τα μέσα ενημέρωσης στα χέρια πλούσιων Εβραίων όπως ο Theodor Wolff, ο Georg Bernhard, και ο Rudolf Mosse ήταν —όπως και σήμερα— οι εχθροί του λαού. Ο μοναδικός τους σκοπός στη ζωή ήταν να καταστρέψουν τα ηθικά θεμέλια της γερμανικής λευκής κοινωνίας και του Χριστιανισμού, των θανάσιων εχθρών αυτών των Εβραίων φιλελεύθερων δημοκρατών.[22]


«Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό του αντισημιτισμού μεταξύ των Σοσιαλιστών Συντηρητικών και των φυλετικών αντισημιτών στη Γερμανία από το 1870 έως το 1933», σημειώνει ο Αμερικανός εξελικτικός βιολόγος Kevin MacDonald,

ήταν η πεποίθησή τους ότι οι Εβραίοι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη ιδεών που ανέτρεπαν τις παραδοσιακές γερμανικές αντιλήψεις και πεποιθήσεις. Οι Εβραίοι υπερεκπροσωπούνταν ως εκδότες και συγγραφείς κατά τη δεκαετία του 1920 στη Γερμανία, και «μια γενικότερη αιτία αυξημένου αντισημιτισμού ήταν η πολύ ισχυρή και ατυχής τάση των αντιφρονούντων Εβραίων να επιτίθενται σε εθνικούς θεσμούς και έθιμα τόσο σε σοσιαλιστικές όσο και σε μη σοσιαλιστικές εκδόσεις».[23]

Όταν ήρθε η οικονομική ύφεση του 1929, η πρώτη φιλελεύθερη δημοκρατία της Γερμανίας περιέπεσε σε απόλυτο χάος. Οι οικονομικές απάτες και τα σκάνδαλα ήταν ευρέως διαδεδομένα. Οι Εβραίοι δεν ήταν οι μόνοι που καταδικάστηκαν για κερδοσκοπία από τον πόλεμο και οικονομικές απάτες, κάθε άλλο, αλλά σε συνδυασμό με τις άλλες αιτίες του αντι-Ιουδαϊσμού που καταγράφονται σε αυτό το άρθρο, το πλαίσιο και ο επείγων χαρακτήρας της κατάστασης, η δυσανάλογη εβραϊκή εμπλοκή σε αυτά τα εγκλήματα, που έκαναν τα Νέα σε καθημερινή βάση, δεν άρεσε στους Γερμανούς: Ο Εβραίος Sklarek ελάττωσε το Υπουργείο Οικονομικών του Βερολίνου κατά 12,5 εκατομμύρια μάρκα, ο Εβραίος Katiuasca εξαπάτησε την Πρωσία κατά 14 εκατομμύρια μάρκα, οι αδελφοί Barmart εξαπάτησαν το ίδιο κράτος κατά 35 εκατομμύρια, για να μην αναφέρουμε τον Mendizon, κερδοσκόπο του πληθωρισμού, και πολλούς άλλους.[24]


Στο ακόλουθο απόσπασμα, ο Αδόλφος Χίτλερ—στο πολυδιαβασμένο μπεστ σέλερ βιβλίο του «Ο Αγών μου» —εκφράζει την αποστροφή του για την ηθική παρακμή των Εβραίων:

Στα μάτια μου, η κατηγορία κατά του Ιουδαϊσμού έγινε σοβαρή τη στιγμή που ανακάλυψα τις εβραϊκές δραστηριότητες στον Τύπο, στην τέχνη, στη λογοτεχνία και στο θέατρο... Αρκούσε κανείς να κοιτάξει τις αφίσες που ανακοίνωναν τις αποτρόπαιες παραγωγές του κινηματογράφου και του θεάτρου και να μελετήσει τα ονόματα των συγγραφέων που επαινέθηκαν ιδιαίτερα εκεί, προκειμένου να γίνουν μόνιμα ανένδοτοι στα εβραϊκά ζητήματα. Εδώ υπήρχε μια επιδημία, μια ηθική επιδημία με την οποία μολύνθηκε το κοινό. Ήταν χειρότερη από τη Μαύρη Πανούκλα του παρελθόντος. Και σε τι ισχυρές δόσεις παρασκευαζόταν και διανέμονταν αυτό το δηλητήριο! Φυσικά, όσο χαμηλότερο ήταν το ηθικό και πνευματικό επίπεδο ενός τέτοιου δημιουργού καλλιτεχνικών προϊόντων, τόσο πιο ανεξάντλητη ήταν η γονιμότητά του. Μερικές φορές έφτανε στο σημείο να φτάσει ένας από αυτούς τους τύπους, ενεργώντας σαν αντλία λυμάτων, να πετάει τη βρωμιά του απευθείας στο πρόσωπο άλλων μελών της ανθρώπινης φυλής. Σε αυτό το πλαίσιο, πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν υπάρχει όριο στον αριθμό τέτοιων ανθρώπων. Πρέπει να συνειδητοποιήσει κανείς ότι για έναν Γκαίτε, η Φύση μπορεί να φέρει στην ύπαρξη δέκα χιλιάδες τέτοιους ληστές που λειτουργούν ως το χειρότερο είδος φορέων μικροβίων δηλητηριάζοντας τις ανθρώπινες ψυχές. Ήταν μια τρομερή σκέψη, και όμως δεν μπορούσε να αποφευχθεί, ότι ο μεγαλύτερος αριθμός των Εβραίων φαινόταν ειδικά προορισμένος από τη Φύση να παίξει αυτόν τον επαίσχυντο ρόλο.[25]

Ποτάμια Αίματος

Όλα τα μπολσεβίκικα κινήματα που έσπειραν το χάος στη Γερμανία μεταξύ 1917 και 1930 καθοδηγούνταν από Εβραίους. Ο Χίτλερ είχε βιώσει προσωπικά τη βραχύβια Βαυαρική επανάσταση του 1919, και αυτό συνέβαλε στις αντιεβραϊκές του ιδέες. Οι Εθνικοσοσιαλιστές και οι Γερμανοί γενικότερα γνώριζαν επίσης καλά τις μαζικές δολοφονίες και τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στη Ρωσία από τους Εβραίους Μπολσεβίκους. Γνώριζαν ότι αυτή η εβραϊκή συνωμοσία στρεφόταν κατά του χριστιανικού δυτικού πολιτισμού και ότι απειλούσε όχι μόνο την ίδια την ύπαρξη της Γερμανίας αλλά και της Ευρώπης.[26]

Ο Τρότσκι στάζει αίμα

Εβραϊκό μποϊκοτάζ γερμανικών προϊόντων

Το οργανωμένο μποϊκοτάζ της Γερμανίας από τους Εβραίους ενόχλησε περαιτέρω τη Γερμανία εναντίον των Εβραίων. Εβραίοι ηγέτες του κόσμου ξεκίνησαν μποϊκοτάζ κατάτης Γερμανίας με σκοπό να παραλύσουν την ήδη επισφαλή οικονομία αυτού του έθνους, με την ελπίδα να ανατρέψουν το νέο καθεστώς του Αδόλφου Χίτλερ, το οποίο θα απελευθέρωνε τη Γερμανία από τα δεσμά των αρπακτικών διεθνών τοκογλύφων. Αυτή ήταν στην πραγματικότητα, όπως ισχυρίζεται ο Αμερικανός ερευνητής δημοσιογράφος, Micheal Collins Piper, «η πρώτη βολή που έπεσε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο».[27]

Πριν από το μποϊκοτάζ, οι Εβραίοι δεν διώκονταν στη Γερμανία. Μπορούσαν να έρχονται και να φεύγουν ελεύθερα και πολλοί όντως εγκατέλειπαν τη χώρα με όλα τους τα υπάρχοντα. Αλλά αυτό το μποϊκοτάζ, το οποίο θεωρήθηκε ως κήρυξη πολέμου, άλλαξε τα πάντα. Οι Εβραίοι ήταν πλέον εχθροί της Γερμανίας. Και αργότερα, όταν η Γερμανία βρισκόταν σε πόλεμο με αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, συνέλαβε τους Εβραίους από αυτές τις χώρες και τους έστειλε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία, επειδή δεν μπορούσε να ανεχθεί μια πέμπτη φάλαγγα στην πίσω αυλή της.[28]


Όλες οι χώρες το κάνουν αυτό σε περιόδους πολέμου. Είναι μια αποδεκτή διαδικασία, μια πραγματικότητα του πολέμου που δεν μπορεί να αποφευχθεί. Αμερικανοί και Καναδοί ιαπωνικής και γερμανικής καταγωγής, για παράδειγμα, συνελήφθησαν και κλείστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης για λόγους εθνικής ασφάλειας καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου.[29]

Μίσος για τους Γερμανούς

Το μίσος για τους Γερμανούς ήταν ευρέως διαδεδομένο στην εβραϊκή κοινότητα. Το διάσημο βιβλίο του Theodore N. Kaufman με τίτλο « Η Γερμανία Πρέπει να Χαθεί » (1941) είναι απαράμιλλο στα χρονικά της ανθρωπότητας. Αυτό το βιβλίο, το οποίο υποστήριζε τη μαζική στείρωση των Γερμανών και ήταν ευρέως γνωστό στις Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποιήθηκε από τον Joseph Paul Gœbels (1897–1945), για να κινητοποιήσει τους Γερμανούς και να βοηθήσει το έθνος να εκδιώξει τους Εβραίους από τη χώρα.

Εβραϊκή Προδοσία

Η δεξιά πτέρυγα του ναζιστικού κόμματος ισχυρίστηκε ότι ο γερμανικός στρατός, αήττητος στο πεδίο της μάχης, προδόθηκε από Εβραίους και σοσιαλιστές στο εσωτερικό μέτωπο. Υποστηρίχθηκε ότι οι Εβραίοι βοήθησαν να μπουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο με αντάλλαγμα την Παλαιστίνη. Πιστεύεται επίσης ότι οι Εβραίοι ήταν αυτοί που επέβαλαν στη Γερμανία πολλά από τα πιο ζημιογόνους σημεία της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Αυτές οι ισχυρές κατηγορίες χρησιμοποιήθηκαν ως όπλο για να υποστηρίξουν ότι ο «διεθνής Εβραϊσμός» είχε σχεδιάσει την ταπείνωση της Γερμανίας.[30]

Δολοφονίες

Η δολοφονία του Wilhelm Gustloff, ηγέτη του Ναζιστικού Κόμματος στην Ελβετία, το 1936, από τον David Frankfurter (έναν Εβραίο φοιτητή ιατρικής) είχε σημαντική επίδραση στον αντι-ιουδαϊσμό. Εκτός από τη δολοφονία του Ernst Vom Rath  (Παρίσι, 1938) από τον Herschel Grynszpan (έναν Πολωνοεβραίο) στη γερμανική πρεσβεία στο Παρίσι, μια ψευδής σημαία, η οποία πυροδότησε τη Νύχτα των Κρυστάλλων , ένα γεγονός που η μεταπολεμική ρητορική του υπερέβαλε σε έκταση, προκάλεσε την εμφάνιση των Εβραίων ως επικίνδυνων επιτιθέμενων. Μετά από αυτές τις δολοφονίες, οι Εβραίοι θεωρήθηκαν επικίνδυνοι επιτιθέμενοι.[31]

Συνοψίζοντας, από την παραπάνω οπτική γωνία, η άνοδος του Χίτλερ και του Εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος με τα εξαιρετικά έντονα αντιεβραϊκά του αισθήματα είναι πολύ πιο εύκολο να κατανοηθεί. Στην πραγματικότητα, από το πλαίσιο, την κατάστασή τους και τις άθλιες συνθήκες στις οποίες βρίσκονταν ως αποτέλεσμα της Συνθήκης των Βερσαλλιών, δεν υπήρχε τίποτα το παράλογο ή ακατανόητο στον αντι-ιουδαϊσμό τους. Ενήργησαν με αυτόν τον τρόπο για να προστατεύσουν την κυριαρχία και την αξιοπρέπειά τους, όπως έχουν κάνει δεκάδες έθνη σε όλη την ιστορία. Ο αντι-ιουδαϊσμός ήταν για αυτούς μια υπαρξιακή και ενστικτώδης αντίδραση.

Ἀπό : unz.com

Χῖτλερ, Γερμανία καί Ἑβραῖοι- Τό πλαίσιο εἶναι τό πᾶν ( μέρος α΄)


Ἡ Πελασγική

Σάββατο 25 Ιουλίου 2026

Χῖτλερ, Γερμανία καί Ἑβραῖοι- Τό πλαίσιο εἶναι τό πᾶν ( μέρος α΄)

Η ιδέα μιας Κυρίαρχης Σκανδιναβικής Φυλής ( Εὐγονική ) δεν ήταν γερμανική εφεύρεση. Ήταν ευρέως διαδεδομένη σε όλες τις δυτικές χώρες. Ο υπέρμαχος αυτής της ιδέας ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες

 Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες είχαν σημαντικούς νόμους ή κοινωνικά έθιμα που στόχευαν τους Εβραίους. Είχαν απελαθεί επανειλημμένα από πολλές χώρες σε όλη την ιστορία.

Τοῦ Pierre Simon

Πριν εμβαθύνουμε στην ουσία του ζητήματος, είναι σημαντικό να θέσουμε το σκηνικό ορίζοντας πρώτα έναν σημαντικό όρο που συχνά παραμελείται όταν προσπαθούμε να εξακριβώσουμε γεγονότα του παρελθόντος.

Πλαίσιο 

Η ενσωμάτωση στο πλαίσιο είναι μια θεμελιώδης ηθική και ακαδημαϊκή αρχή στην ιστορική ανάλυση. Για να κατανοήσει κανείς την ιστορία, πρέπει να αναλύσει τα γεγονότα εντός του ηθικού, πνευματικού και κοινωνικού πλαισίου της εποχής. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποστηρίζει κανείς τις πράξεις του παρελθόντος, αλλά μάλλον να κατανοεί γιατί οι έξυπνοι, μορφωμένοι άνθρωποι τις πίστευαν ως σωστές. Η κρίση του παρελθόντος αποκλειστικά με βάση τα μεταπολεμικά ή τα σημερινά πρότυπα - μια πλάνη γνωστή ως παροντισμός - συσκοτίζει την πραγματικότητα του πώς εξελίχθηκαν οι προπολεμικές ιδέες και τα γεγονότα.

Με άλλα λόγια, δεν μπορείς να εξερευνήσεις το εμπρηστικό θέμα του Χίτλερ και του αντι-ιουδαϊσμού της Γερμανίας χωρίς πρώτα να βάλεις την εποχή στο σωστό πλαίσιο και να εξετάσεις τις συνθήκες και την κατάσταση των Γερμανών σε μια εποχή που ο αντι-ιουδαϊσμός έγινε ο κανόνας.[1]Μια ολοκληρωμένη ανάλυση απαιτεί την εξισορρόπηση των πνευματικών ιδεών με τις ιστορικές, οικονομικές και κοινωνικές πιέσεις που επέτρεψαν σε αυτές τις ιδέες να ακμάσουν.

Προκατάληψη επιβεβαίωσης

Να είστε προσεκτικοί όταν συμβουλεύεστε αντιγερμανικές ή απροκάλυπτα αντιεβραϊκές πηγές, επειδή είναι πιο πιθανό να είναι προκατειλημμένες για ευνόητους λόγους, καθώς η καθεμία τείνει να υπερβάλλει ή να υποβαθμίζει τα γεγονότα ανάλογα με τα ενδιαφέροντά της και τις βασικές της πεποιθήσεις. Ιδανικά, πρέπει να εξερευνήσετε ουδέτερες πηγές που δεν έχουν κανέναν στόχο, αν αυτό είναι δυνατόν, επειδή όλοι επηρεάζονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από το πολιτισμικό τους υπόβαθρο και τις εμπειρίες τους.

Αν χρησιμοποιήσετε την Τεχνητή Νοημοσύνη για να κάνετε έρευνα και να αξιολογήσετε τα επιχειρήματά σας, στην αρχή θα σας αποθαρρύνει η χρήση μεταπολεμικής ρητορικής που χρησιμοποιείται για να υποβαθμίσει ένα επιχείρημα ή να δαιμονοποιήσει τους Ναζί. Επομένως, πρέπει να εκπαιδεύσετε την Τεχνητή Νοημοσύνη -αν είναι πραγματικά Τεχνητή Νοημοσύνη και όχι απλώς ένα προπαγανδιστικό μέτωπο- που χρησιμοποιείτε για να αποκλείσει τη μεταπολεμική ρητορική ή τα συμπεράσματα που προφανώς διατυπώνονται από άτομα εχθρικά προς τους Γερμανούς και τον Χίτλερ. Δώστε της εντολή να επιμένει στα γεγονότα και να επικεντρώνεται στην οπτική γωνία των Γερμανών μέχρι το τέλος του πολέμου το 1945. Είναι ανήθικο να ανατρέχουμε συνεχώς στις δίκες της Νυρεμβέργης και στη μεταπολεμική ρητορική για να κρίνουμε αυτήν την περίοδο. Αυτό ακριβώς κάνουν ρητά οι ιστορικοί που αναφέρονται εδώ. Όλες οι υποθέσεις και οι προϋποθέσεις τους βασίζονται στην πλάνη του παροντισμού.[2]

Δυτικό Πλαίσιο

Στο πλαίσιο των τελών του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα , η ευγονική και ο φυλετικός Δαρβινισμός θεωρούνταν ευρέως ως η αιχμή της προοδευτικής επιστήμης. Κορυφαία ιδρύματα, πανεπιστήμια και κυβερνήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Σκανδιναβία και τη Γερμανία ασπάστηκαν αυτές τις ιδέες. Θεωρούνταν ως η λογική εφαρμογή των θεωριών του Κάρολου Δαρβίνου στην ανθρώπινη κοινωνία - ένας τρόπος χρήσης της επιστήμης για τη βελτίωση της ανθρώπινης φυλής, την εξάλειψη των ασθενειών και τη μείωση του κοινωνικού κόστους.[3]

Ο σκοπός της ευγονικής ήταν η δημιουργία μιας ανώτερης σκανδιναβικής φυλής εφαρμόζοντας τις ίδιες αρχές που χρησιμοποιούνταν για την εκτροφή βοοειδών και καλαμποκιού. Το κίνημα στόχευε όλη την ανθρωπότητα και τελικά εξαπλώθηκε στη Γερμανία, όπου τράβηξε την προσοχή του Χίτλερ. Όπως ισχυρίζεται ο Εβραίος συγγραφέας Edwin Black στο βιβλίο του « Πόλεμος κατά των Αδύναμων» , «Η ναζιστική αρχή της σκανδιναβικής ανωτερότητας δεν εκκολάφθηκε στη Γερμανία, αλλά στο Long Island δεκαετίες νωρίτερα και στη συνέχεια μεταφυτεύτηκε ενεργά στο Τρίτο Ράιχ».[4]

Αυτές οι ιδέες αποτελούν το υπόβαθρο του αντι-ιουδαϊσμού στη Γερμανία του Χίτλερ. Υποστηρίχθηκαν από σεβαστές προσωπικότητες όπως ο H.G. Wells, ο George Bernard Shaw, ο John Maynard Keynes, ο Winston Churchill, ο Alexander Graham Bell, ο Theodore Roosevelt, ο Woodrow Wilson, ο Andrew Carnegie, ο John D. Rockefeller, ο EH Hariman και η Margaret Sanger. Για αυτούς, οι νόμοι περί στείρωσης και οι φυλετικές ιεραρχίες ήταν ορθολογικές, ανθρωπιστικές πολιτικές που είχαν σχεδιαστεί για να δημιουργήσουν μια πιο υγιή και αποτελεσματική κοινωνία.[5]

Ηνωμένες Πολιτείες : Μέχρι τη δεκαετία του 1920, 32 πολιτείες είχαν θεσπίσει νόμους αναγκαστικής στείρωσης για τους «αδύναμους» και «κοινωνικά ανεπιθύμητους», με αποτέλεσμα πάνω από 60.000 στειρώσεις. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ επικύρωσε αυτούς τους νόμους στην υπόθεση Buck v. Bell (1927), και Αμερικανοί ευγονιστές όπως ο Harry Laughlin και ο Charles Davenport ( φωτό ἀριστερά)τιμήθηκαν από γερμανικά πανεπιστήμια για την επιστημονική τους ηγεσία.[6]

Σκανδιναβία : Η Σουηδία, η Δανία, η Νορβηγία, η Φινλανδία και η Ισλανδία ψήφισαν ολοκληρωμένους νόμους περί στείρωσης μεταξύ 1923 και 1941, στοχεύοντας τους ψυχικά ασθενείς και τους ανάπηρους. Αυτά τα προγράμματα θεωρούνταν προοδευτικά μέτρα κοινωνικής υγιεινής βασισμένα στην καλύτερη γενετική επιστήμη της εποχής.[7]

Εβραϊκό Πλαίσιο

Τον 19ο αιώνα , η ανθρωπολογία ταξινόμησε τους Εβραίους ως φυλή. Περιέγραφε τους Εβραίους όχι μόνο ως θρησκευτική ομάδα, αλλά ως μια ξεχωριστή βιολογική φυλή ή «λαό» με αμετάβλητα χαρακτηριστικά. Οι Εβραίοι διανοούμενοι και ηγέτες αποδέχτηκαν την «επιστήμη της φυλής» της εποχής.[8]

Οι ιδρυτές του Σιωνισμού, όπως ο Ze’ev Jabotinsky (1880-1940), Max Nordau (1849-1923), και Arthur Ruppin (1876-1943), για παράδειγμα, χρησιμοποίησαν ρητά φυλετικές θεωρίες. Μοιράζονταν ένα ιδεολογικό πλαίσιο που ριζωνόταν στην επιστήμη των φυλών των τελών του 19ου αιώνα, τον Κοινωνικό Δαρβινισμό, και την πίστη σε μια ξεχωριστή εβραϊκή φυλετική ταυτότητα.[9]

Υποστήριζαν ότι οι Εβραίοι διέθεταν μια μοναδική βιολογική σύσταση που είχε εκφυλιστεί στη Διασπορά και μπορούσε να «αναγεννηθεί» ή να «ομαλοποιηθεί» μόνο μέσω της επιστροφής στη γη και της σωματικής εργασίας στην Παλαιστίνη. Έδωσαν προτεραιότητα στους Ασκενάζι Ευρωπαίους και εξέφρασαν μεροληπτικές απόψεις απέναντι στους μη Ευρωπαίους Σεφαραδίτες Εβραίους, τους οποίους θεωρούσαν λιγότερο ικανούς.[10]

Οι Jabotinsky, Nordau και Ruppin ήταν βασικοί αρχιτέκτονες του σιωνιστικού εποικισμού, πιο σημαντικοί από τον Theodor Herzl, παρόλο που ο Herzl θεωρείται μέχρι σήμερα ο κύριος ιδρυτής και εμβληματική μορφή του Σιωνισμού.[11]

Γερμανικό πλαίσιο

Οι παγκόσμιες ιδέες για τη φυλή, τον ευγονισμό, τον γενετικό ντετερμινισμό και τον αντι-ιουδαϊσμό ενσωματώθηκαν στην κρατική πολιτική ως Rassenhygiene (φυλετική υγιεινή). Κορυφαίοι Γερμανοί επιστήμονες (π.χ., Eugen Fischer, Fritz Lenz, Ernst Rüdin) έχαιραν διεθνούς σεβασμού. Το έργο τους για την κληρονομικότητα και τη φυλή θεωρήθηκε πρωτοποριακή βιολογία.[12]

Όταν οι Εθνικοσοσιαλιστές ανήλθαν στην εξουσία το 1933, υιοθέτησαν αυτές τις υπάρχουσες επιστημονικές έννοιες σε μια κεντρική κρατική αρχή. Ο Νόμος για την Πρόληψη Γενετικά Ασθενών Απογόνων (1933) βασίστηκε ρητά στους αμερικανικούς νόμους και υποστηρίχθηκε από το γερμανικό ιατρικό κατεστημένο.[13]

Υψηλού επιπέδου διανοούμενοι όπως ο φιλόσοφος Martin Heidegger, ο νομικός και πολιτικός θεωρητικός Carl Schmitt, ο θεολόγος Gerhard Kittel, ο βιολόγος και μελλοντικός νικητής του βραβείου Νόμπελ (1973) Konrad Lorenz ήταν όλοι ενθουσιώδεις υποστηρικτές της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας σχετικά με την ευγονική, τη φυλή και τον γενετικό ντετερμινισμό.[14]

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο ρατσισμός θεωρούνταν βιολογική αναγκαιότητα. Οι Εβραίοι και άλλες φυλές ταξινομούνταν ως ξεχωριστές, ξένες φυλές, η παρουσία των οποίων απειλούσε τη γενετική υγεία του Volkskörper (εθνικού σώματος). Αυτό καθιστούσε τον αποκλεισμό και την απομάκρυνσή τους ζήτημα δημόσιας υγείας και εθνικής επιβίωσης στα μάτια του καθεστώτος και των επιστημονικών και διανοητικών υποστηρικτών του. Στη ναζιστική κοσμοθεωρία, η συμπεριφορά αυτών των φυλών ήταν άσχετη με τη μοίρα τους.[15]

Μετάβαση από τον πολιτισμικό στον φυλετικό εθνικισμό

Η μετατόπιση από τον πολιτισμικό στον φυλετικό εθνικισμό στη Γερμανία ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα και εδραιώθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Οδηγήθηκε από το κίνημα völkisch , το οποίο εμφανίστηκε στις δεκαετίες του 1880 και του 1890 και επαναπροσδιόρισε τον γερμανικό Volk (λαό) όχι με βάση την κοινή γλώσσα ή τον πολιτισμό, αλλά με βάση το «αίμα και το χώμα» ( Blut und Boden ), μια οργανική, βιολογικά καθορισμένη κοινότητα.

Επηρεασμένη από στοχαστές όπως ο Paul de Lagarde και ο Houston Stewart Chamberlain, αυτή η ιδεολογία απέρριψε τις αξίες του Διαφωτισμού και τον φιλελευθερισμό, θεωρώντας τις άλλες φυλές ως βιολογικά ξένες και απειλητικές για τη φυλετική καθαρότητα του Volkskörper (εθνικού σώματος). Η άνοδος του Κοινωνικού Δαρβινισμού και της ευγονικής παρείχε ένα επιστημονικό πλαίσιο, μετατρέποντας τον ρατσισμό από θρησκευτική ή πολιτισμική προκατάληψη σε βιολογική επιταγή για την εθνική επιβίωση. Αυτή η φυλετική κοσμοθεωρία έγινε κεντρική στην ναζιστική ιδεολογία και την κρατική πολιτική μετά το 1933.[16]

Με τη μετάβαση από μια πολιτισμική-εθνικιστική ταυτότητα σε μια βιολογική-φυλετική ( völkisch ιδεολογία), οι άλλες φυλές δεν ήταν πλέον ευπρόσδεκτες στη Γερμανία και χρησιμοποιήθηκε κάθε δικαιολογία για να τις εκδιώξουν. Ως εκ τούτου, αυτή η μετατόπιση στην ιδεολογία κατέστησε αδύνατο για άλλες φυλές να θεωρηθούν ξανά «πραγματικοί» Γερμανοί, ανεξάρτητα από την αφομοίωσή τους ή τον πατριωτισμό τους.

Αντι-Ιουδαϊσμός στις Ευρωπαϊκές Χώρες

Αρκετές δυτικές χώρες επέδειξαν σημαντικό αντι-ιουδαϊσμό κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και του 1930.

Ηνωμένες Πολιτείες

Ο ευρέως διαδεδομένος αντι-ιουδαϊσμός περιελάμβανε κοινωνικό αποκλεισμό, διακρίσεις στην απασχόληση και ποσοστώσεις σε ελίτ πανεπιστήμια. Τα πανεπιστήμια του Harvard, του Yale και άλλα επέβαλαν άτυπα όρια στις εγγραφές εβραίων (π.χ., ο πρόεδρος του Harvard πρότεινε ένα όριο 15% το 1922). Η εφημερίδα Dearborn Independent του Henry Ford διέδωσε τον «Διεθνή Εβραίο» ( φωτό ἀριστερά) , ο οποίος κατέγραφε την επιθετική συμπεριφορά των Εβραίων εναντίον της λευκής, χριστιανικής κοινωνίας.[17]

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εφάρμοσαν αυστηρές ποσοστώσεις μετανάστευσης με βάση την εθνική καταγωγή, επηρεασμένες σε μεγάλο βαθμό από το κίνημα της ευγονικής. Ο Νόμος περί Μετανάστευσης του 1924 (Νόμος Johnson-Reed) καθιέρωσε ένα σύστημα ποσοστώσεων που:

  • Περιορίστηκε αυστηρά η μετανάστευση από τη Νότια και Ανατολική Ευρώπη (χώρες όπως η Ιταλία, καθώς και η Πολωνία και η Ρωσία, όπου ζούσαν οι περισσότεροι Εβραίοι).
  • Ευνοούσε τους μετανάστες από τη Βόρεια και Δυτική Ευρώπη όπου επικρατούσε η σκανδιναβική φυλή (Βρετανία, Γερμανία, Σκανδιναβία).
  • Χρησιμοποίησε την απογραφή του 1890 (όταν λιγότεροι Νοτιοευρωπαίοι/Ανατολικοί Ευρωπαίοι βρίσκονταν στις ΗΠΑ) για να καθορίσει ποσοστώσεις, μειώνοντας ουσιαστικά την εβραϊκή μετανάστευση από 190.000 το 1920 σε 7.000 το 1926.[18]

Οι ποσοστώσεις μετανάστευσης υποστηρίχθηκαν ρητά από τους ευγονιστές, οι οποίοι πίστευαν σε μια ιεραρχία «ανώτερων» και «κατώτερων» φυλών, με στόχο τη διατήρηση μιας «ομοιογενούς» Αμερικής. Αυτό το σύστημα παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 1965, όταν ψηφίστηκε η πολιτική Hart-Cellar για τη μετανάστευση και ξεκίνησε η πλημμύρα της χώρας από πληθυσμούς του Τρίτου Κόσμου.[19]

Πολωνία

Η κυβέρνηση και οι ακροδεξιοί Εθνικοί Δημοκράτες ( Endeks ) προώθησαν τον αντι-ιουδαϊσμό. Οι πολιτικές περιελάμβαναν οικονομικά μποϊκοτάζ, περιορισμούς στις εβραϊκές επιχειρήσεις και επαγγέλματα και την εφαρμογή ρητρών αριθμητικής φοίτησης στα πανεπιστήμια, μειώνοντας δραστικά τις εγγραφές Εβραίων από 25% το 1921 σε 8% μέχρι το 1939.[20]

Ρουμανία

Οι αρχές εφάρμοσαν σκληρές αντιεβραϊκές πολιτικές, ιδίως εναντίον των Εβραίων στις παραμεθόριες περιοχές, συνδέοντάς τους με τον σοβιετικό κομμουνισμό. Η φασιστική Σιδηρά Φρουρά κέρδισε σημαντική υποστήριξη με την πλατφόρμα της για την απομάκρυνση των Εβραίων από την εξουσία και την απέλασή τους.[21]

Βρετανία

Αν και δεν χρηματοδοτούνταν από το κράτος όπως στη Γερμανία, ο αντι-ιουδαϊσμός υπήρχε κοινωνικά και πολιτικά, αλλά το αγγλικό κατεστημένο ήταν πλήρως ιουδαϊσμένο.[22]

Γερμανία

Ενώ ο φυλετικός αντι-ιουδαϊσμός (που θεωρούσε τους Εβραίους ως μια ξεχωριστή, κατώτερη και επικίνδυνη βιολογική φυλή) έγινε κυρίαρχος στη ναζιστική Γερμανία, βασίστηκε σε αιώνες άλλων μορφών αντι-ιουδαϊσμού:

  • Θρησκευτικός Αντιιουδαϊσμός: Η προέλευση του διανοητικού θρησκευτικού αντιιουδαϊσμού προέρχεται κυρίως από μια κριτική του Ταλμουδικού νόμου από συγγραφείς όπως ο Μαρτίνος Λούθηρος στο βιβλίο του « Οι Εβραίοι και τα Ψέματά τους» ( φωτό ἀριστερά) και ο Johann Eisenmenger  στο βιβλίο του «Ο Αποκαλυμμένος Ιουδαϊσμός» . Τόσο ο Μαρτίνος Λούθηρος όσο και ο Johann Eisenmenger θεωρούσαν το Ταλμούδ ως μια κακόβουλη, αντιχριστιανική διαφθορά του θείου νόμου που δικαιολογούσε την εβραϊκή εχθρότητα προς τους εθνικούς. Ο Λούθηρος καταδίκασε το Ταλμούδ ως αποθετήριο «ειδωλολατρίας, ψεμάτων, κατάρων και βλασφημίας», δηλώνοντας συγκεκριμένα ότι αυτό δίδασκε στους Εβραίους ότι η θανάτωση ή η κλοπή από μη Εβραίους ήταν θρησκευτικό καθήκον και ότι ήταν ανώτεροι «αφέντες», ενώ οι Χριστιανοί ήταν απλώς «βοοειδή». Ομοίως, ο Eisenmenger  συνέταξε συστηματικά ταλμουδικά αποσπάσματα για να υποστηρίξει ότι ο Ιουδαϊσμός επέβαλλε δογματικά την εξαπάτηση, τη δολοφονία των προσηλυτισμένων και τη δοκιμή δηλητηρίων σε Χριστιανούς, απεικονίζοντας το κείμενο όχι ως ιερή γραφή αλλά ως εγχειρίδιο ηθικού δυϊσμού και μια παγκόσμια συνωμοσία κατά του Χριστιανισμού.[23]
  • Οικονομικός Αντι-Ιουδαϊσμός: Κατά τον Μεσαίωνα, οι Εβραίοι είχαν απαγορευτεί να συμμετέχουν σε πολλούς επαγγελματικούς εμπορικούς συλλόγους και οι Χριστιανοί δεν επιτρεπόταν να χρεώνουν τόκους. Ως εκ τούτου, λίγοι Εβραίοι είχαν «κανονικά» επαγγέλματα, αλλά αντ' αυτού ασχολούνταν με το εμπόριο και τα χρηματοοικονομικά, οδηγώντας σε στερεότυπα περί εβραϊκής απληστίας και ελέγχου του χρήματος.
  • Πολιτικός/Εθνικιστικός Αντι-Ιουδαϊσμός: Τον 19ο αιώνα, οι Εβραίοι κατηγορούνταν ότι ήταν άπιστοι πολίτες και απειλή για το έθνος-κράτος, ειδικά καθώς απέκτησαν χειραφέτηση και εισήλθαν στην πολιτική, τον ακαδημαϊκό χώρο και τα επαγγέλματα. Όπως είναι γραμμένο στο Ταλμούδ και στο Shulchan Aruch, οι Εβραίοι δεν είναι πιστοί σε κανένα άλλο έθνος εκτός από το δικό τους. Ολόκληρη η πολιτική αντισημιτική πολιτική στη Γερμανία τις δεκαετίες του 1880 και του 1890 επικεντρώθηκε στους ανήθικους εβραϊκούς νόμους που περιέχονταν σε αυτά τα βιβλία.

Η ναζιστική ιδεολογία συνδύασε αυτές τις παλαιότερες ιδέες με τον σύγχρονο επιστημονικό ρατσισμό, καθιστώντας την εβραϊκότητα μια αναπόφευκτη βιολογική κατάσταση. Αυτές οι ιδέες ριζοσπαστικοποίησαν την απόρριψη των Εβραίων, αλλά οι ρίζες τους ήταν πολύπλευρες. Και η προπαγάνδα δεν ήταν η κύρια επιρροή στο αποτέλεσμα.[24]Έπαιξε ρόλο, αλλά όπως λέει ο Αμερικανός αντισυμβατικός Eric Hoffer,

[Η] αλήθεια φαίνεται να είναι ότι η προπαγάνδα από μόνη της δεν μπορεί να διεισδύσει σε απρόθυμα μυαλά· ούτε μπορεί να ενσταλάξει κάτι εντελώς νέο· ούτε μπορεί να κρατήσει τους ανθρώπους πεπεισμένους όταν πάψουν να πιστεύουν. Διεισδύει σε μυαλά που είναι ήδη ανοιχτά και αντί να ενσταλάζει απόψεις, αρθρώνει και δικαιολογεί απόψεις που υπάρχουν ήδη στο μυαλό των αποδεκτών της. Ο χαρισματικός προπαγανδιστής βράζει ιδέες και πάθη που σιγοβράζουν ήδη στο μυαλό των ακροατών του. Αντηχεί στα πιο ενδόμυχα συναισθήματά τους. Όπου η γνώμη δεν εξαναγκάζεται, οι άνθρωποι μπορούν να αναγκαστούν να συμπεριφέρονται μόνο με βάση αυτό που ήδη «γνωρίζουν».[25]

Ως εκ τούτου, ο Joseph Goebbels δεν εφηύρε τον φυλετικό αντισημιτισμό, αλλά τον ενίσχυσε. Πράγματι, η έρευνα δείχνει ότι η κατήχηση ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματική σε περιοχές όπου οι αντισημιτικές πεποιθήσεις ήταν ήδη διαδεδομένες, γεγονός που υποδηλώνει μια «προκατάληψη επιβεβαίωσης» όπου η προπαγάνδα ενέτεινε τις λανθάνουσες προκαταλήψεις αντί να τις δημιουργεί από το μηδέν.[26]

Άλλες στοχευμένες φυλές και ομάδες στη Γερμανία

Οι Εβραίοι δεν ήταν οι μόνοι που στοχοποιήθηκαν. Από τη σύγχρονη οπτική γωνία του ναζιστικού κράτους (1933–1945), η έμφαση δόθηκε επίσης στην εφαρμογή βιολογικών πολιτικών στις ακόλουθες φυλές και ομάδες:

Σίντι και Ρομά :

Κατηγοριοποιήθηκαν ως «αντικοινωνικοί» και «φυλετικά αλλοδαποί», και υπόκεινται σε νόμους απέλασης και στείρωσης παρόμοιους με τους Εβραίους. Ωστόσο, όπως συνέβαινε και με τους Εβραίους, το προπολεμικό καθεστώς δεν περιέγραφε την απέλασή τους ως «εξόντωση».

Ομοφυλόφιλοι: Οι ομοφυλόφιλοι δεν στοχοποιούνταν πέρα ​​από ό,τι τους έκαναν άλλα έθνη. Η ομοφυλοφιλία ήταν έγκλημα στη Γερμανία υπό ορισμένες συνθήκες, όπως και σε πολλές χώρες. Έτσι ήταν μέχρι τη δεκαετία του 1960. Στοχοποιούνταν μαστροποί, παιδεραστές, άνδρες πόρνες κ.λπ., αλλά όχι ομοφυλόφιλοι που δρούσαν ιδιωτικά.[27]

Μάρτυρες του Ιεχωβά: Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι οποίοι αρνούνταν να υπηρετήσουν στον στρατό, φυλακίζονταν, όπως και οποιοσδήποτε άλλος αρνούνταν να υπηρετήσει, επομένως η πρακτική δεν απευθυνόταν σε αυτούς ως ομάδα. Στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά υπέστησαν σοβαρή βία από τον όχλο, συμπεριλαμβανομένων καταγεγραμμένων περιστατικών ευνουχισμού, ξυλοδαρμών και άλειψης με πίσσα και φτερά.[28]

Πολιτικοί Αντίπαλοι : Οι πρώτοι κρατούμενοι του Dachau, του πρώτου στρατοπέδου συγκέντρωσης που ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 1933, ήταν κυρίως κομμουνιστές, σοσιαλδημοκράτες και συνδικαλιστές. Η φυλάκισή τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης παρουσιάστηκε ως προστατευτική κράτηση ( Schutzhaft ) για την προστασία της εθνικής ασφάλειας και όχι ως συστηματική δίωξη με βάση την ταυτότητα. Η ναζιστική ιδεολογία υποστήριζε ότι ο «Ιουδαιομπολσεβικισμός» αποτελούσε υπαρξιακή απειλή, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι ένας Εβραίος Μπολσεβίκος δεν ήταν απλώς ένας πολιτικός αντίπαλος που έπρεπε να αναμορφωθεί, αλλά ένας φυλετικός εχθρός. Ωστόσο, σύμφωνα με αντίθετες πηγές, οι Εβραίοι Μπολσεβίκοι δεν έτυχαν διαφορετικής μεταχείρισης από τους μη Εβραίους Μπολσεβίκους [ 29] 

Σλαβικοί Λαοί : Η «υποανθρώπινη» ( Untermenschen ) προπαγάνδα στρεφόταν εναντίον των Σοβιετικών Εβραίων και σε σπανιότερες περιπτώσεις εναντίον των Ασιατών (Μογγόλων). Η αντικατάσταση εθνοτήτων στο Warthegau και σε άλλες πολιτικές Lebensraum δεν βασιζόταν στην κατωτερότητα, αλλά στον καθαρό ιμπεριαλισμό της στιγμής. Οι αλληλεπιδράσεις με τους Ουκρανούς ήταν εξαιρετικά στενές και εγκάρδιες σε όλα τα επίπεδα. Οι Σλάβοι εργάτες στη Γερμανία απολάμβαναν τα ίδια εργατικά δικαιώματα με τους Γερμανούς, το πιο προηγμένο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας στον κόσμο. Το 1941-43, η Γερμανία επένδυσε δισεκατομμύρια στην αναβίωση της πολιτικής, πολιτιστικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής στην Ανατολή, η οποία είχε καταστραφεί από την σοβιετική πολιτική της καμένης γης.[30]

Εγκληματίες του « κοινού δικαίου» : Ιδιαίτερα οι «συνήθεις» ή «επαγγελματίες» παραβάτες, στοχοποιούνταν ως απειλές για την Volksgemeinschaft (εθνική κοινότητα). Ο Νόμος κατά των Επικίνδυνων Συνήθων Εγκληματιών (1933) εισήγαγε την Sicherungsverwahrung (προληπτική κράτηση), επιτρέποντας την αόριστη φυλάκιση μετά την έκτιση της ποινής. Η Εγκληματολογική Αστυνομία ( Kripo ) χρησιμοποιούσε την «προληπτική σύλληψη» ( Vorbeugungshaft ) για να κρατάει άτομα που θεωρούνταν πιθανό να υποτροπιάσουν, στέλνοντάς τα συχνά απευθείας σε στρατόπεδα συγκέντρωσης χωρίς δίκη. Ενώ δεν στοχοποιούνταν για απέλαση λόγω φυλής, υποβάλλονταν σε σκληρή μεταχείριση, καταναγκαστική εργασία και στείρωση βάσει των ευγονικών πολιτικών του καθεστώτος. Η προληπτική κράτηση υπάρχει μέχρι σήμερα στη Γερμανία, αλλά μόνο για βίαια κακουργήματα (δολοφονία, βιασμός, ένοπλη ληστεία κ.λπ.) και συχνά με δικαστικό έλεγχο.[31]

Όλες αυτές οι ομάδες είχαν τατουάζ στο αντιβράχιό τους τα χρώματα αναγνώρισης και τον αριθμό αναγνώρισης όταν έμπαιναν σε ένα στρατόπεδο:

  • Κόκκινο: Πολιτικοί κρατούμενοι
  • Πράσινο: Εγκληματίες
  • Μωβ: Μάρτυρες του Ιεχωβά που αρνήθηκαν να υπηρετήσουν
  • Ροζ: Ομοφυλόφιλοι άνδρες
  • Μαύρο: «Ακοινώνητοι» (αλήτες, άποροι, ζητιάνοι, κ.λπ.)
  • Καφέ: Σίντι και Ρόμα (προσθήκη αργότερα)
  • Μπλε: Μετανάστες και αλλοδαποί που εργάζονταν υπό την καταναγκαστική εργασία
  • Κίτρινο: Εβραίοι (φοριούνται ως αστέρι του Δαβίδ, συχνά σε συνδυασμό με άλλο χρώμα)

Συνοπτικά, τα σημαντικότερα σημεία, από γερμανικής άποψης:

  • Όλες οι φυλές, συμπεριλαμβανομένης της εβραϊκής φυλής, πίστευαν στον Δαρβινισμό, στη φυλετική πραγματικότητα και στον γενετικό ντετερμινισμό· ήταν ο κανόνας σε όλες τις πολιτισμένες χώρες.
  • Η ευγονική εκείνη την εποχή δεν ήταν ψευδοεπιστήμη. Ήταν διαδεδομένη στις ελίτ της αριστεράς και της δεξιάς και δεν θεωρούνταν ηθική αποτυχία.
  • Η ναζιστική κυβέρνηση —και όλες οι δυτικές κυβερνήσεις, άλλωστε— θεωρούσαν τις ευγονικές πολιτικές ως ορθολογικά, επιστημονικά και απαραίτητα μέτρα για την εθνική υγεία και ασφάλεια.
  • Η ιδέα μιας Κυρίαρχης Σκανδιναβικής Φυλής δεν ήταν γερμανική εφεύρεση. Ήταν ευρέως διαδεδομένη σε όλες τις δυτικές χώρες. Ο υπέρμαχος αυτής της ιδέας ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Προωθήθηκε για πρώτη φορά από ανθρώπους όπως η Madison Grant, συγγραφέας του βιβλίου « Το πέρασμα της Μεγάλης Φυλής» και ο Lothrop Stoddard, συγγραφέας του βιβλίου « Το αυξανόμενο κύμα χρώματος κατά της λευκής παγκόσμιας κυριαρχίας» .
  • Ο αντι-Ιουδαϊσμός αντανακλούσε αιώνες αντιεβραϊκών αισθημάτων και βασιζόταν στην πραγματική εβραϊκή συμπεριφορά.
  • Οι Γερμανοί δεν ήταν οι μόνοι που αντιπαθούσαν ή μισούσαν τους Εβραίους. Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες είχαν σημαντικούς νόμους ή κοινωνικά έθιμα που στόχευαν τους Εβραίους. Είχαν απελαθεί επανειλημμένα από πολλές χώρες σε όλη την ιστορία.
  • Οι Εβραίοι δεν ήταν οι μόνοι που έγιναν στόχος.

Συνεχίζεται ...

Ἀπό : unz.com



Ἡ Πελασγική