« Ἀντισημιτισμός» - ἡ ἱστορία καί οἱ αἰτίες του ὅπως τίς βλέπει... ἕνας Ἑβραῖος»

Χωρίς τον νόμο, χωρίς τον Ισραήλ να τον εφαρμόζει, ο κόσμος δεν θα υπήρχε, ο Θεός θα τον έκανε να μην υπάρχει. Και ο κόσμος θα γνωρίσει την ευτυχία μόνο όταν υποταχθεί στην παγκόσμια κυριαρχία αυτού του νόμου, δηλαδή, στην κυριαρχία των Εβραίων. Επομένως, ο εβραϊκός λαός είναι ο λαός που επιλέχθηκε από τον Θεό ως θεματοφύλακας της θέλησης και των επιθυμιών του. Είναι οι μόνοι με τους οποίους η Θεότητα έχει κάνει συμφωνία. Είναι επιλεγμένοι από τον Κύριο. Όταν το φίδι έβαλε σε πειρασμό την Εύα, λέει το Ταλμούδ, τη διέφθειρε με το δηλητήριό του. Το Ισραήλ, λαμβάνοντας την αποκάλυψη στο Σινά, ελευθερώθηκε από το κακό. Τα άλλα έθνη δεν μπορούσαν να θεραπευτούν. 

Έτσι, ενώ κάθε έθνος έχει τον φύλακα άγγελό του και τους προστατευτικούς αστερισμούς του, το Ισραήλ τίθεται υπό το ίδιο το μάτι του Ιεχωβά. Είναι ο αγαπημένος γιος του Αιώνιου, ο μόνος που δικαιούται την αγάπη Του, την καλοσύνη Του, την ειδική προστασία Του, και οι άλλοι λαοί τοποθετούνται κάτω από τους Εβραίους. Δικαιούνται μόνο μέσω ελέους στη θεϊκή γενναιοδωρία, αφού μόνο οι ψυχές των Εβραίων κατέρχονται από τον πρώτο άνθρωπο. Οι ευλογίες που δίνονται στα έθνη ανήκουν στην πραγματικότητα στο Ισραήλ.

Ἀπρίλιος 1944 – Εἰδικό Τεύχος μέ τίτλο «Σέ Μισῶ» 

Παρακάτω αναπαράγουμε το τριακοστό τρίτο άρθρο από το ειδικό τεύχος «Σε μισώ» που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 1944. 

«ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ: Η ιστορία και οι αιτίες του» όπως τις βλέπει… ένας Εβραίος

Το 1894, ένας τόμος 420 σελίδων με τίτλο L'Antisémitisme, son histoire et ses causes (Ο αντισημιτισμός, η ιστορία του και οι αιτίες του), του Bernard Lazare [1865–1903], ενός Εβραίου συγγραφέα μεγάλης φήμης, εκδόθηκε στο Παρίσι από τον εκδότη Léon Chailley, 8, rue Saint-Joseph.

Αυτός ο τόμος είναι πλέον αδύνατο να βρεθεί και τα αποσπάσματα που δημοσιεύονται από αυτόν είναι συχνά πολύ ελλιπή, γι' αυτό και θεωρήσαμε χρήσιμο να χρησιμοποιήσουμε ως συνεργάτη σε αυτό το σημειωματάριο τον Εβραίο Bernard Lazare, αναπαράγοντας πλήρως το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου κεφαλαίου του βιβλίου του, Αντισημιτισμός:

 * * *

Αν θέλουμε να γράψουμε μια ολοκληρωμένη ιστορία του αντισημιτισμού —χωρίς να ξεχνάμε καμία από τις εκδηλώσεις αυτού του συναισθήματος, ακολουθώντας τις διάφορες φάσεις και τροποποιήσεις του— πρέπει να εξετάσουμε την ιστορία του Ισραήλ από τη διασπορά του ή, για να το θέσω καλύτερα, από την εποχή της επέκτασής του εκτός του εδάφους της Παλαιστίνης.

Όπου κι αν εγκαταστάθηκαν οι Εβραίοι, έχοντας πάψει να είναι ένα έθνος έτοιμο να υπερασπιστεί την ελευθερία και την ανεξαρτησία του, παντού αναπτύχθηκε ο αντισημιτισμός, ή μάλλον ο αντιιουδαϊσμός, διότι ο αντισημιτισμός είναι μια λέξη που δεν έχει επιλεγεί σωστά, η οποία είχε τον λόγο της να υπάρχει μόνο στην εποχή μας, όταν επιθυμούσαν να διευρύνουν αυτόν τον αγώνα μεταξύ του εβραϊκού και του χριστιανικού λαού και να του δώσουν μια φιλοσοφία, καθώς και έναν περισσότερο μεταφυσικό παρά υλικό λόγο.

Αν αυτή η εχθρότητα, αυτή η ίδια η αποστροφή, είχε ασκηθεί εναντίον των Εβραίων μόνο σε μια εποχή και σε μια χώρα, θα ήταν εύκολο να ξεχωρίσουμε τις περιορισμένες αιτίες αυτών των θυμών. Αλλά αυτή η φυλή, αντίθετα, έχει γίνει στόχος μίσους από όλους τους λαούς ανάμεσα στους οποίους έχει εδραιωθεί. Επομένως, εφόσον οι εχθροί των Εβραίων ανήκαν στις πιο διαφορετικές φυλές, ζούσαν σε χώρες πολύ μακριά η μία από την άλλη, κυβερνούνταν από διαφορετικούς νόμους, κυβερνιόντουσαν από αντίθετες αρχές, δεν είχαν τα ίδια ήθη ή έθιμα και εμπνευόντουσαν από ανόμοια πνεύματα που δεν τους επέτρεπαν να κρίνουν τα πάντα ισότιμα, οι γενικές αιτίες του αντισημιτισμού πρέπει πάντα να βρίσκονταν στο ίδιο το Ισραήλ και όχι μεταξύ εκείνων που πολέμησαν εναντίον του.

Τον Απρίλιο του 1944, χρησιμοποιώντας ως τίτλο μια ύβρη του Léon Blum που απευθυνόταν στα εθνικιστικά έδρανα της Γαλλικής Βουλής, «Σας μισώ!», η συντακτική ομάδα του περιοδικού Cahiers Jaunes, το οποίο είχε γίνει Revivre, δημοσίευσε ένα ειδικό τεύχος... Ὁ Léon Blum ἦταν ἑβραῖος σοσιαλιστής, ἡγέτης τῆς Γαλλικῆς Ἐργατικῆς Διεθνοῦς καί τρεῖς φορές πρωθυπουργός τῆς Γαλλίας. Καί ὡς ἄριστος σιωνιστής μισοῦσε θανάσιμα κάθε ἐθνικιστή καί ὅσα πρέσβευε. Πολέμησε μέ μένος τόν ἀντισημιτισμό ( ἀντι-ἰουδαϊσμό ). Καί αὐτός κέρδισε ἀπό τό γνωστό ἀφήγημα "Ὑπόθεση Ντρέϊφους" ...

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι διώκτες των Ισραηλινών είχαν πάντα το δίκιο στο μεγαλύτερο μέρος τους, ούτε ότι δεν ενδίδουν σε όλες τις υπερβολές που συνεπάγεται το έντονο μίσος, αλλά ότι καθιερώνουν ως αρχή ότι οι Εβραίοι προκάλεσαν — τουλάχιστον εν μέρει — τα δικά τους βάσανα.

Δεδομένης της ομοφωνίας των αντισημιτικών εκδηλώσεων, είναι δύσκολο να δεχτούμε —όπως έχει γίνει πολύ εύκολα— ότι οφείλονταν απλώς σε έναν θρησκευτικό πόλεμο, και οι αγώνες εναντίον των Εβραίων δεν πρέπει να θεωρούνται ως αγώνας μεταξύ πολυθεϊσμού και μονοθεϊσμού, ή μεταξύ της Αγίας Τριάδας και του Ιεχωβά. Οι πολυθεϊστικοί λαοί, όπως και οι χριστιανικοί λαοί, δεν πολέμησαν ενάντια στο δόγμα του Ενός Θεού, αλλά ενάντια στον Εβραίο.

Ποιες αρετές ή κακίες απέδωσαν στους Εβραίους αυτή την καθολική έχθρα; Γιατί, κατά σειρά, και εξίσου, κακομεταχειρίστηκαν και μισήθηκαν από τους Αλεξανδρινούς και τους Ρωμαίους, από τους Πέρσες και τους Άραβες, από τους Τούρκους και από τα χριστιανικά έθνη; Επειδή παντού, και ακόμη και μέχρι σήμερα, ο Εβραίος ήταν ένα αντικοινωνικό ον.

Γιατί είναι αντικοινωνικός; Επειδή ήταν επιλεγμένος, και ο αποκλειστικότητά του αυτή ήταν ταυτόχρονα πολιτική και θρησκευτική, ή για να το θέσω καλύτερα, ήταν προσκολλημένος στην πολιτικοθρησκευτική του λατρεία, στον νόμο του.

Αν εξετάσουμε τους κατακτημένους λαούς στην ιστορία, τους βλέπουμε να υποτάσσονται στους νόμους των νικητών διατηρώντας παράλληλα την πίστη και τις πεποιθήσεις τους. Μπορούσαν να το κάνουν εύκολα επειδή, μεταξύ τους, ο διαχωρισμός ήταν πολύ σαφής μεταξύ των θρησκευτικών δογμάτων που είχαν παραχωρηθεί από τους θεούς και των αστικών νόμων που είχαν εκδοθεί από τους νομοθέτες - νόμων που μπορούσαν να τροποποιηθούν ανάλογα με τις περιστάσεις χωρίς οι μεταρρυθμιστές να υποστούν ανάθεμα ή θεολογική καταδίκη: ό,τι είχε κάνει ο άνθρωπος, μπορούσε να το αναιρέσει. Έτσι, οι ηττημένοι εξεγέρθηκαν εναντίον των κατακτητών από πατριωτισμό, ωθούμενοι από την επιθυμία να ανακτήσουν τη γη τους και να ανακτήσουν την ελευθερία τους. Εκτός από αυτές τις εθνικές εξεγέρσεις, σπάνια απαιτούσαν να εξαιρεθούν από τους γενικούς νόμους. Αν διαμαρτύρονταν, ήταν ενάντια σε συγκεκριμένες διατάξεις που τους έθεταν σε θέση κατωτερότητας έναντι των ηγεμόνων τους. Και, στην ιστορία των ρωμαϊκών κατακτήσεων, βλέπουμε τους κατακτημένους να υποκλίνονται μπροστά στη Ρώμη όταν η Ρώμη τους επέβαλε αυστηρά τη νομοθεσία που καθόριζε την αυτοκρατορία.

Για τον εβραϊκό λαό, η περίπτωση ήταν πολύ διαφορετική. Πράγματι, όπως ήδη επεσήμανε ο Spinoza, «οι νόμοι που αποκάλυψε ο Θεός στον Μωυσή δεν ήταν τίποτα άλλο από τους νόμους της συγκεκριμένης κυβέρνησης των Εβραίων». Ο Μωυσής, προφήτης και νομοθέτης, απέδωσε στις δικαστικές και κυβερνητικές του διατάξεις την ίδια αρετή με τις θρησκευτικές του εντολές, δηλαδή την αποκάλυψη. Ο Γιαχβέ όχι μόνο είπε στους Εβραίους: «Θα πιστεύετε μόνο στον Ένα Θεό και δεν θα λατρεύετε είδωλα», αλλά όρισε επίσης κανόνες υγιεινής και ηθικής για αυτούς. Όχι μόνο τους όρισε ο ίδιος την περιοχή όπου θα τελούνταν οι θυσίες, σχολαστικά, αλλά καθόρισε και τις μεθόδους με τις οποίες θα διοικούνταν αυτή η περιοχή. Κάθε ένας από τους δεδομένους νόμους, είτε αγροτικός, αστικός, προφυλακτικός, θεολογικός ή ηθικός, επωφελούνταν από την ίδια εξουσία και είχε την ίδια έγκριση, έτσι ώστε αυτοί οι διαφορετικοί κώδικες να αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο, ένα αυστηρό σύνολο από το οποίο τίποτα δεν μπορούσε να παρεκκλίνει υπό την ποινή της ιεροσυλίας.

Στην πραγματικότητα, ο Εβραίος ζούσε υπό την κυριαρχία ενός κυρίου, του Γιαχβέ, τον οποίο κανείς δεν μπορούσε να νικήσει ή να πολεμήσει, και γνώριζε μόνο ένα πράγμα: τον Νόμο, δηλαδή το σύνολο των κανόνων και των προδιαγραφών που ο Γιαχβέ ήθελε μια μέρα να δώσει στον Μωυσή, τον θεϊκό και άριστο Νόμο, κατάλληλο για να οδηγήσει όσους θα τον ακολουθούσαν στην αιώνια ευτυχία· έναν τέλειο νόμο που μόνο ο εβραϊκός λαός είχε λάβει.

Με μια τέτοια ιδέα για την Τορά του, ο Εβραίος δύσκολα μπορούσε να δεχτεί τους νόμους ξένων λαών. Τουλάχιστον, δεν μπορούσε να σκεφτεί να τους εφαρμόσει σε αυτόν. Δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τους θεϊκούς, αιώνιους, καλούς και δίκαιους νόμους, για να ακολουθήσει τους ανθρώπινους νόμους που είναι μοιραία μολυσμένοι με απαρχαίωση και ατέλειες. Μακάρι να μπορούσε να κρατήσει τα πολιτικά διατάγματα χωριστά από τα θρησκευτικά διατάγματα! Αλλά δεν είχαν όλα ιερό χαρακτήρα, και δεν εξαρτιόταν η ευτυχία του εβραϊκού έθνους από την πλήρη τήρησή τους;

Αυτοί οι αστικοί νόμοι, οι οποίοι ήταν κατάλληλοι για ένα έθνος και όχι για κοινότητες, δεν έπρεπε να εγκαταλειφθούν από τους Εβραίους όταν εισέρχονταν σε άλλους λαούς, επειδή, αν και εκτός Ιερουσαλήμ και του βασιλείου του Ισραήλ αυτοί οι νόμοι δεν είχαν πλέον κανένα λόγο να υπάρχουν, παρόλα αυτά ήταν, για όλους τους Εβραίους, θρησκευτικές υποχρεώσεις τις οποίες είχαν δεσμευτεί να εκπληρώσουν με συμφωνία με τη Θεότητα.

Επομένως, όπου οι Εβραίοι ίδρυσαν αποικίες, όπου και αν μεταφέρθηκαν, απαιτούσαν όχι μόνο να τους επιτραπεί να ασκούν τη θρησκεία τους, αλλά και να μην υπόκεινται στα έθιμα του λαού ανάμεσα στον οποίο είχαν κληθεί να ζήσουν, και να τους επιτραπεί να αυτοδιοικούνται με τους δικούς τους νόμους.

Στη Ρώμη, την Αλεξάνδρεια, την Αντιόχεια και την Κυρηναϊκή, μπορούσαν να ενεργούν ελεύθερα. Δεν καλούνταν σε δικαστήριο τα Σάββατα. Τους επιτρεπόταν ακόμη και να έχουν τα δικά τους ειδικά δικαστήρια και να μην κρίνονται σύμφωνα με τους νόμους της αυτοκρατορίας. Όταν οι διανομές σιτηρών έπεφταν τα Σάββατα, το μερίδιό τους κρατούνταν για την επόμενη μέρα.  Μπορούσαν να είναι παραβάτες, εξαιρούμενοι από πρακτικές αντίθετες προς τη θρησκεία τους. Αυτοδιοικούνταν όπως στην Αλεξάνδρεια, έχοντας τους ηγέτες τους, τη Γερουσία τους, τον εθνάρχη τους, μη υποκείμενους στην δημοτική εξουσία.

Παντού ήθελαν να παραμείνουν Εβραίοι και παντού απέκτησαν προνόμια που τους επέτρεπαν να ιδρύσουν κράτος εν κράτει. [Francis Goumain: Γιατί;]

Χάρη σε αυτά τα προνόμια, τις απαλλαγές και τις φορολογικές ελαφρύνσεις, βρέθηκαν γρήγορα σε καλύτερη θέση από τους πολίτες των ίδιων των πόλεων στις οποίες ζούσαν· είχαν μεγαλύτερη ευκολία στο εμπόριο και στον πλουτισμό, και έτσι προκαλούσαν ζήλια και μίσος.

Συνεπώς, η προσκόλληση του Ισραήλ στον νόμο του ήταν μια από τις κύριες αιτίες της αποδοκιμασίας του, είτε αποκόμισε οφέλη και πλεονεκτήματα από αυτόν ακριβώς τον νόμο που θα μπορούσαν να προκαλέσουν φθόνο, είτε καυχιόταν για την υπεροχή της Τορά του θεωρώντας τον εαυτό του ανώτερο και ξεχωριστό από τους άλλους λαούς.

Μακάρι οι Ισραηλίτες να είχαν τηρήσει τον καθαρό Μωσαϊκό νόμο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα μπορούσαν, σε κάποιο σημείο της ιστορίας τους, να είχαν τροποποιήσει αυτόν τον Μωσαϊκό νόμο με τέτοιο τρόπο ώστε να αφήσουν μόνο τις θρησκευτικές ή μεταφυσικές αρχές. Ίσως μάλιστα, αν δεν είχαν την Παλαιά Διαθήκη ως ιερό βιβλίο τους, να είχαν συγχωνευθεί στην νεοσύστατη Εκκλησία, η οποία βρήκε τους πρώτους οπαδούς της ανάμεσα στους Σαδδουκαίους, τους Εσσαίους και τους Ιουδαίους προσήλυτους. Ένα πράγμα εμπόδισε αυτή τη συγχώνευση και κράτησε τους Εβραίους μακριά από τα έθνη: η δημιουργία του Ταλμούδ, η κυριαρχία και η εξουσία των λογίων που δίδασκαν μια υποτιθέμενη παράδοση. Αλλά αυτή η επιρροή των λογίων, στην οποία θα επανέλθουμε, έκανε επίσης τους Εβραίους τα άγρια, αντικοινωνικά και περήφανα όντα για τα οποία ο Spinoza, που τους γνώριζε καλά, μπορούσε να πει: «Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι μετά από τόσα χρόνια διασκορπισμού, επέμειναν χωρίς κυβέρνηση, αφού έχουν διαχωριστεί από όλα τα άλλα έθνη σε τέτοιο βαθμό που έχουν στρέψει εναντίον τους το μίσος όλων αυτών των λαών, όχι μόνο λόγω των εξωτερικών τελετουργιών τους, σε αντίθεση με τις τελετουργίες άλλων εθνών, αλλά και μέσω του σημείου της περιτομής».

Έτσι, έλεγαν οι γιατροί, ο σκοπός του ανθρώπου στη γη είναι η γνώση και η εφαρμογή του Νόμου, και αυτός μπορεί να εφαρμοστεί πλήρως μόνο με την απομάκρυνση από νόμους που δεν είναι οι αληθινοί. Ο Εβραίος που ακολούθησε αυτές τις αρχές απομόνωσε τον εαυτό του από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Πέρασε πίσω από τους φράχτες που είχαν ανεγείρει ο Έσδρας και οι πρώτοι γραμματείς γύρω από την Τορά, έπειτα οι Φαρισαίοι και οι Ταλμουδιστές, κληρονόμοι του Έσδρα, παραμορφωτές του αρχέγονου μωσαϊκού νόμου και εχθροί των προφητών. Απομόνωσε τον εαυτό του όχι μόνο αρνούμενος να υποταχθεί στα έθιμα που καθιέρωναν δεσμούς μεταξύ των κατοίκων των χωρών όπου εγκαταστάθηκε, αλλά και απορρίπτοντας κάθε επαφή με τους ίδιους τους κατοίκους. Στην αντικοινωνικότητά του, ο Εβραίος πρόσθεσε την αποκλειστικότητα.

Χωρίς τον νόμο, χωρίς τον Ισραήλ να τον εφαρμόζει, ο κόσμος δεν θα υπήρχε, ο Θεός θα τον έκανε να μην υπάρχει. Και ο κόσμος θα γνωρίσει την ευτυχία μόνο όταν υποταχθεί στην παγκόσμια κυριαρχία αυτού του νόμου, δηλαδή, στην κυριαρχία των Εβραίων. Επομένως, ο εβραϊκός λαός είναι ο λαός που επιλέχθηκε από τον Θεό ως θεματοφύλακας της θέλησης και των επιθυμιών του. Είναι οι μόνοι με τους οποίους η Θεότητα έχει κάνει συμφωνία. Είναι επιλεγμένοι από τον Κύριο. Όταν το φίδι έβαλε σε πειρασμό την Εύα, λέει το Ταλμούδ, τη διέφθειρε με το δηλητήριό του. Το Ισραήλ, λαμβάνοντας την αποκάλυψη στο Σινά, ελευθερώθηκε από το κακό. Τα άλλα έθνη δεν μπορούσαν να θεραπευτούν. 

Έτσι, ενώ κάθε έθνος έχει τον φύλακα άγγελό του και τους προστατευτικούς αστερισμούς του, το Ισραήλ τίθεται υπό το ίδιο το μάτι του Ιεχωβά. Είναι ο αγαπημένος γιος του Αιώνιου, ο μόνος που δικαιούται την αγάπη Του, την καλοσύνη Του, την ειδική προστασία Του, και οι άλλοι λαοί τοποθετούνται κάτω από τους Εβραίους. Δικαιούνται μόνο μέσω ελέους στη θεϊκή γενναιοδωρία, αφού μόνο οι ψυχές των Εβραίων κατέρχονται από τον πρώτο άνθρωπο. Οι ευλογίες που δίνονται στα έθνη ανήκουν στην πραγματικότητα στο Ισραήλ.

Bernard Lazare

Μεταγραφή του Francis Goumain

Σημειώσεις του FG:

1 – Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πλήρως με τη διάγνωση του συγγραφέα: είναι σαφές ότι οι Εβραίοι είναι αυτοί που έφτιαξαν τα εβραϊκά βιβλία και όχι τα εβραϊκά βιβλία που έφτιαξαν τους Εβραίους.

2 – Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πώς ο Θεός μπόρεσε φυσικά να επιλέξει τους Εβραίους αντί των Αρείων (ούτε τους Epstein, Weinstein και Polanski).

3 – Όσον αφορά τον Bernard Lazare, είναι διασκεδαστικό να σημειωθεί ότι αυτός, και όχι ο Zola, ήταν ο πραγματικός δημιουργός του "εξάψαλμου" που έγινε επιτυχία για την υπόθεση Dreyfus: «Κατηγορώ».  

«Ταυτόχρονα, ο Bernard Lazare έκανε πολυάριθμες προσεγγίσεις σε σημαντικές προσωπικότητες. Με τη βοήθεια του Lucien Herr, του βιβλιοθηκάριου της École Normale Supérieure, προσέλκυσε νέους φοιτητές από την École Normale Supérieure, συμπεριλαμβανομένου του Charles Péguy, στον αγώνα των Dreyfusard.( ὑποστηρικτές ) Ήδη από το 1895, ο Émile Zola δίσταζε. Πείστηκε το 1897, όταν δημοσιεύτηκε η δεύτερη έκδοση του *The Truth About the Dreyfus Affair*. Πριν από το «J'accuse» του Zola, ο Bernard Lazare είχε γράψει σε αυτό: «Όσο για μένα, κατηγορώ τον Στρατηγό Mercier, πρώην Υπουργό Πολέμου, ότι απέτυχε σε όλα τα καθήκοντά του. Τον κατηγορώ ότι παραπλάνησε την κοινή γνώμη. Τον κατηγορώ ότι ενορχήστρωσε μια ανεξήγητη εκστρατεία συκοφαντίας κατά του Λοχαγού Dreyfus στον Τύπο. Τον κατηγορώ ότι είπε ψέματα. Κατηγορώ τους συναδέλφους του Στρατηγού Mercier ότι δεν απέτρεψαν αυτή την αδικία. Τους κατηγορώ ότι βοήθησαν τον Υπουργό Πολέμου να εμποδίσει την άμυνα. Τους κατηγορώ ότι δεν έκαναν τίποτα για να σώσουν έναν άνθρωπο που γνώριζαν ότι ήταν αθώος.» Δείτε επίσης εδώ : 

«Είναι ένα σοκ. Ο Bernard Lazare αφιερώνεται σχεδόν αποκλειστικά σε αυτό το έργο. Δημοσιεύει τα πρώτα του απομνημονεύματα, The Dreyfus Affair – A Judicial Error, στο Βέλγιο στις αρχές Νοεμβρίου 1896. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια πλήρη αναδιατύπωση του κειμένου που είχε γράψει κατόπιν αιτήματος του Mathieu Dreyfus ήδη από το καλοκαίρι του 1895. Βασισμένος σε ένα άρθρο στο L'Éclair με ημερομηνία 15 Σεπτεμβρίου 1896 που αποκάλυπτε την παρανομία της δίκης του 1894, ο Lazare διέλυσε την κατηγορία σημείο προς σημείο και απαίτησε αναθεώρηση. Αυτή η τακτική ήταν αναμφίβολα πιο σύμφωνη με τις επιθυμίες της οικογένειας Dreyfus, επειδή στην πρώτη της εκδοχή, επιτέθηκε στους ενόχους, κατηγορώντας τους τον έναν μετά τον άλλον, και κατέληξε σε μία λιτανεία του «Κατηγορώ...!» την οποία έδωσε, λίγο περισσότερο από δύο χρόνια αργότερα, στον Émile Zola, ο οποίος θα την έκανε διάσημη. Κατηγόρησε τον Zola για λογοκλοπή ...»

 Πρόσθετες πηγές:

Dr Eva Reichmann (1897 – 1998), Όμηροι του Πολιτισμού: Μια Μελέτη των Κοινωνικών Αιτιών του Αντισημιτισμού , 1945.

Le socialiste allemand Moïse Hess (1812-1875) – Ρώμη και Ιερουσαλήμ: το τελευταίο εθνικό ζήτημα , 1862.

Ο Ρώσος γιατρός Leo Pinsker (1821-1891) – Αυτοχειραφέτηση! Προειδοποίηση από ρώσσο εβραίο στους αδερφούς του, 1882 

Ο Βιεννέζοςς δημοσιογράφος Theodor Herzl (1869-1904) – Judenstaat , 1896.

Τον Απρίλιο του 1944, χρησιμοποιώντας ως τίτλο μια ύβρη του Léon Blum που απευθυνόταν στα εθνικιστικά έδρανα της Γαλλικής Βουλής, «Σας μισώ!», η συντακτική ομάδα του περιοδικού Cahiers Jaunes, το οποίο είχε γίνει Revivre, δημοσίευσε ένα ειδικό τεύχος, περισσότερο συλλογικό έργο, υπό τη διεύθυνση του Henry Coston. Η τελευταία σελίδα του έργου αναφέρει συγκεκριμένα: 

Η τελική έγκριση για αυτό το περιοδικό δόθηκε στις 15 Απριλίου 1944, στο τυπογραφείο του Ειδικού Τυπογραφείου του Κεντρικού Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών. Ο Maurice-Ivan Sicard ήταν Διευθυντής, ο Émile Bougère, Γραμματέας Σύνταξης, και η Jehan Teisseire, Επικεφαλής Φωτογραφικών Υπηρεσιών. Τα άρθρα και τα έγγραφα σε αυτήν την έκδοση συγκεντρώθηκαν από τον Henry COSTON, Διευθυντή του CAD, με τη συνεργασία των Καθηγητών MONTANDON, BERNARDINI, Jean DRAULT, Jacques PLONCARD, Gaston DENIZOT, VAUQUELIN, Paul LAFITE, F. REYSSEL, Henry MEUNIER, Jean VELLAVE, Jacques ROGÈRE, Claude WACOGNE, Jean BERTRAND, Nelly ROSTEAU, Robert JULLIEN-COURTINÉ, X. De TEYTOT και Philippe de NATTES. Ο αξιότιμος συνάδελφός μας MULLER, από το Masonic Documents, έχει επίσης παράσχει διάφορα σημαντικά έγγραφα σχετικά με τον Ιουδαϊσμό και τον Τεκτονισμό.

Ἀπό :  theoccidentalobserver.net

Φωτό πάνω ( Ἑβραῖοι τῆς Ἱερουσαλήμ, τήν ἐποχή τῆς ὑποθέσεως Ντρέϋφους στήν Γαλλία ,1890 )

Ἡ Πελασγική

21η Ἀπριλίου !

( φωτό)

Ξημερώνει ἡ 21η Ἀπριλίου. Μία ἡμερομηνία πραγματικό ὁρόσημο γιά τήν Ἑλληνική Ἱστορία ὅσον ἀφορᾷ τόν τομέα τῆς πολιτικῆς ζωῆς τοῦ τόπου. Ξέρω πώς πολλοί θά εἶναι πού θά ξινίσουν τά μοῦτρα τους, ἀλλά ἔχω ἕνα "κόλλημα" νά λέω καί νά γράφω τά πράγματα μέ τό ὄνομά τους καί νά μήν κλείνω τά μάτια ἤ νά σφυρίζω ἀδιάφορα εἰδικῶς σέ ὅ,τι ἀφορᾷ τήν Ἀλήθεια. Ἀσχέτως ἄν ἐνοχλεῖ. Καί στήν περίπτωσιν ξέρουμε πολύ καλά πού ἐνοχλεῖ ἡ Ἀλήθεια πού σχετίζεται μέ τήν 6ετή περίοδον διακυβερνήσεως τῆς Χώρας ἀπό κάποιους ἐντίμους, μέ πραγματικά ἑλληνικά αἰσθήματα Στρατιωτικούς ἄνδρες, πού πῆραν τήν ἀπόφασιν καί μέ σθένος καί θάρρος ἀνέλαβαν τήν σωτηρία τῆς Πατρίδος. 

Ἐπεί δή ἡ "δημοκρατία " τῶν πολιτικάντηδων ἡ ὁποία εἶχε φέρει στό ἔσχατο σημεῖο κατάντιας τήν Ἑλλάδα, ἐπανῆλθε μέ ἄψογα ἐκτελεσμένα σχέδια σέ συνεργασία μέ τούς γνωστούς "παγκοσμίους ἐξουσιαστές" προσπαθεῖ ἐδῶ καί 52 χρόνια νά ἀμαυρώσει παντί τρόπῳ ἐκείνη τήν περίοδον, θά παρουσιάσω σήμερα,καί γιά νά τιμήσω τήν μνήμη ἐκείνων τῶν Ἀνθρώπων, δύο τομεῖς πολύ σημαντικούς γιά τήν χώρα, ὅπου ἡ πολιτική τῆς Ἐπαναστατικῆς Κυβερνήσεως τῆς 21ης Ἀπριλίου ἔκανε πραγματικά θαύματα. Τήν Ἀγροτική πολιτική καί τήν πολιτική σέ θέματα ἐκμεταλλεύσεως τοῦ ὁρυκτοῦ πλούτου. Καί ὅπως οἱ περισσότεροι γνωρίζουμε ἀποτελοῦν σημαντικότατους τομεῖς γιά τήν Ἀνάπτυξιν καί τήν Ἀνεξαρτησία μίας χώρας. 

Στήν μνήμη ἐκείνων. 

 

Η ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΕΝ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

του Νίκου Γ. Ματθαίου, μέλους του Ε.ΠΟ.Κ.

Ελάχιστα ζητήματα αποτυπώνουν τόσο καθαρά την αντίθεση ανάμεσα στην στοχευμένη κρατική στρατηγική του χθες και στην χαοτική, αποσπασματική πολιτική του σήμερα, όσο το αγροτικό. Εκεί όπου άλλοτε εφαρμόστηκε μία κεντρικά οργανωμένη αλλά αναπτυξιακή πολιτική που κυριολεκτικά ανέστησε μία κατεστραμμένη ύπαιθρο, οι σημερινοί διαχειριστικές – και, φυσικά, όλοι των τελευταίων δεκαετιών – επέλεξαν να μετατρέψουν τον αγροτικό τομέα σε ένα μελανό σημείο που διαρκώς σπρώχνουν «κάτω από το χαλί». Συνεχής εγκατάλειψη, μηδενικός σχεδιασμός, πρόχειρα επιδόματα και μία συνολική πορεία που οδήγησε στην αποδυνάμωση των παραγωγών και στην εξάρτηση της χώρας από εισαγωγές.

Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη, αντί να θωρακίσει τον πρωτογενή τομέα, έχει οδηγήσει τους αγρότες σε μία πρωτοφανή κατάσταση οικονομικής ασφυξίας. Το κόστος παραγωγής εκτινάχθηκε χωρίς να υπάρξει η παραμικρή αντιστάθμιση, τα καύσιμα, λιπάσματα και ζωοτροφές αυξήθηκαν έως και 40% μέσα σε 2 χρόνια, ενώ οι επιδοτήσεις καταβάλλονται με καθυστερήσεις που αποσταθεροποιούν πλήρως την παραγωγή. Η κυβέρνηση επέτρεψε την πλήρη εξάρτηση από τις εισαγωγές, καταρρακώνοντας την εγχώρια αγορά και αφήνοντας τις τιμές παραγωγού να συμπιεστούν σε επίπεδα που δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά. Ταυτόχρονα, οι περιβόητες εξαγγελίες περί «πράσινης μετάβασης» χρησιμοποιήθηκαν ως πρόσχημα για να φορτωθούν στους αγρότες νέα κόστη και κανονισμοί, χωρίς καμμία πραγματική υποστήριξη ή υποδομή. Το αποτέλεσμα είναι ένας πρωτογενής τομέας αποδυναμωμένος, χωρίς στρατηγική, όπου οι παραγωγοί νοιώθουν εγκαταλελειμμένοι από ένα κράτος που φαίνεται να αδιαφορεί για την ίδια του την αυτάρκεια.

Χαρακτηριστικότερο όλων, η κυβέρνηση δεν έλαβε απολύτως κανένα προληπτικό μέτρο για την ευλογιά των αιγοπροβάτων, παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις του ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ και των περιφερειακών κτηνιατρικών υπηρεσιών από τις αρχές του 2024, γεγονός που αποδεικνύεται από το ότι η πρώτη οργανωμένη ζώνη επιτήρησης δημιουργήθηκε μόλις αφότου είχαν ήδη χαθεί χιλιάδες ζώα και είχαν επιβεβαιωθεί δεκάδες εστίες στο Ανατολικό Αιγαίο.

Πρέπει, φυσικά, να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και να μην αποποιούμε πάσα ευθύνη από τους ίδιους τους αγρότες – δεν είναι όλοι ούτε αδιάφθοροι, ούτε ανεύθυνοι. Η αλήθεια είναι πως επί δεκαετίες, οι αγροτικοί συνεταιρισμοί στην Ελλάδα μετατράπηκαν σε μηχανισμούς πελατειακής διαχείρισης και συχνά διαφθοράς – με υποχρεωτική συμμετοχή σε κομματικά δίκτυα, διασυνδέσεις με κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις και επιβεβαιωμένα σκάνδαλα καταχρήσεων. Ο αγροτικός πολιτισμός, η παραγωγή, ακόμη και η εμπιστοσύνη στις συλλογικές δομές έχουν φθαρεί – στην θέση τους ανέτειλε ο ανδρεϊκός Νεοέλληνας, που επιβιώνει από ανεπαρκείς επιδοτήσεις, γραφειοκρατία και κατακερματισμένες υποδομές.

Για να γίνει αντιληπτή η έκταση της σημερινής παρακμής, επιστρέφουμε στην περίοδο που την χώρα διακυβερνούσε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και εξετάζουμε ποια κατάσταση παρέλαβαν και τι παρέδωσαν.  

Η μετάβαση από αγροτική σε βιομηχανική οικονομία ήταν ένας κύριος στόχος των Κυβερνήσεων Παπαδοπούλου. Αυτό, όμως, δεν σήμαινε εγκατάλειψη των ήδη δεινοπαθούντων αγροτών, οι οποίοι μετά βίας επιβίωναν μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η εικόνα αυτή δεν ήταν απλώς κοινωνική, αλλά βαθιά οικονομική. Από το 1945 έως το 1967, η αγροτική παραγωγή κυμαινόταν σε επίπεδα που μετά βίας επαρκούσαν για την εσωτερική αγορά, ενώ η χώρα είχε ήδη αρχίσει να εξαρτάται από εισαγωγές βασικών προϊόντων. Οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις ακολούθησαν κατά κανόνα αποσπασματικά μέτρα επιβίωσης, αντι για στρατηγική ανασυγκρότησης.

Η απόπειρα κατάληψης της εξουσίας από τους κομμουνιστές σχεδόν κατέστρεψε την ύπαιθρο και όλες οι αγροτικές οικογένειες είχαν αναγκασθεί να λάβουν υπέρογκα δάνεια από την Αγροτική Τράπεζα για να διασωθούν. Το πρόβλημα έγινε ακόμη πιο έντονο λόγο της ανεξέλεγκτης πιστωτικής πολιτικής της εποχής: δάνεια με υψηλά επιτόκια, ελάχιστη περίοδος χάριτος και μία κρατική μηχανή ανίκανη να παρακολουθήσει την πραγματική οικονομική κατάσταση των αγροτών. Το χρέος διογκώθηκε όχι μονάχα εξαιτίας της φτώχειας, αλλά και λόγω της άνισης «ανάπτυξης» της δεκαετίας του ’50 και των κακοσχεδιασμένων αποφάσεων των μεταπολεμικών κυβερνήσεων.

Κατά την δεκαετία του '60, το αγροτικό εισόδημα δεν ηδύνατο να καλύψει το αγροτικό χρέος. Στο προσκήνιο εισήλθαν οπορτουνιστές που αγόρασαν αγροτικά προϊόντα σε πολύ κάτω του κόστους τιμές και η – αγροτική, ως επί το πλείστον – ελληνική οικονομία διολίσθαινε σε βαθιά κρίση, την οποία βίωσε με ιδιαίτερη δριμύτητα την περίοδο 1964-1967, εν μέρει – αλλά όχι μόνο – λόγω του αγροτικού προβλήματος.

Η απόπειρα της Κυβερνήσεως Παπανδρέου να ρυθμίσει το αγροτικό χρέος ήταν βεβιασμένη και ανοργάνωτη. Η αντιμετώπιση του προβλήματος από την Ένωση Κέντρου ήταν κυρίως επικοινωνιακή, καθώς η περιβόητη «ρύθμιση χρεών» του 1964 ανακοινώθηκε χωρίς σαφή χρηματοδότηση, χωρίς μηχανισμό ελέγχου και χωρίς πρόβλεψη για το τι θα γίνει με τους υπερχρεωμένους παραγωγούς. Το αποτέλεσμα ήταν μία τρύπα στο νερό, που επιβάρυνε ακόμη περισσότερο τον πρωτογενή τομέα.

Λίγους μήνες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος προέβη στην ανακοίνωση ενός αιφνιδιαστικού μέτρου: στις 30 Μαρτίου 1968, ανακοίνωσε την διαγραφή των αγροτικών χρεών. Η ενέργεια κυρώθηκε με τον Α.Ν. 454/1968 (ΦΕΚ 136) και προέβλεπε διαγραφή:

- Όλων των οφειλών από το 1945 έως το 1962, καθώς και όλων των χρεών που είχαν ρυθμιστεί από το 1964 κι έπειτα.

- Όλων των βραχυπροθέσμων και μεσοπροθέσμων δανείων για αγροτικές εργασίες.

- Όλων των οφειλών από δάνεια που είχαν λάβει οι πληγέντες από την κομμουνιστική εξέγερση.

- Όλων των οφειλών από δάνεια των επαναπατρισθέντων από το Ανατολικό Μπλοκ.

- Όλων των χρεών των αγροτικών συνεταιρισμών μέχρι 21/4/1967, συμπεριλαμβανομένων όλων όσων είχαν ρυθμιστεί από το 1965 κι έπειτα και όλων των ληξιπροθέσμων δόσεων μέχρι 30/3/1968.

Ως ανώτατο όριο θεσπίσθηκαν οι 100.000, καθώς το μέτρο δεν προέβλεπε την βοήθεια των μεγαλογαιοκτημόνων, αλλά στα τεράστια μικρομεσαία αγροτικά στρώματα. Συνολικά, χαρίσθηκαν 7.764.650.000 δρχ. (7.480.000.000 σε αγρότες και 384.000.000 σε συνεταιρισμούς). Χάρις σε αυτό το μέτρο, σχεδόν 650.000 αγροτικές οικογένειες σώθηκαν από την πτώχευση.

Όμως, το μέτρο αυτό είχε και συνέχεια ως προς την επιδραστικότητά του. Συνέβαλε στην αύξηση της αγροτικής αγοραστικής δύναμης, που κατά συνέπεια αύξησε την παραγωγικότητα των καλλιεργειών, περιόρισε τις μεταναστευτικές ροές προς τα αστικά κέντρα και οδήγησε στην άνθηση της ελληνικής υπαίθρου.

Τα αποτελέσματα αυτά αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα εάν συγκριθούν με την σημερινή πραγματικότητα. Σήμερα, οι Έλληνες αγρότες καταγράφουν από τα χαμηλότερα καθαρά εισοδήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χιλιάδες κτήματα μένουν ακαλλιέργητα, η χώρα εισάγει πλέον πάνω από το 60% των οσπρίων και το 50% του χοιρινού που καταναλώνει, ενώ το κόστος παραγωγής έχει εκτιναχθεί λόγω της ανηλεούς φορολογίας. Η σημερινή κυβέρνηση – όπως και οι προηγούμενες – απέτυχε να διαμορφώσει ένα σταθερό μοντέλο στήριξης, αφήνοντας τον αγροτικό κόσμο να συρρικνώνεται.

Ο Παπαδόπουλος, όμως, εκ φύσεως μεταρρυθμιστής, προέβη και στην αναδιάρθρωση των σχέσεων κράτους – αγροτών. Το προηγούμενο σύστημα, όπου το κράτος καθόριζε «τιμές ασφαλείας» και συγκέντρωνε τα αγροτικά προϊόντα, ήταν περίπλοκο και δεν βοηθούσε στην ανάπτυξη. Αντ' αυτού, θεσπίστηκε ένα νέο, πιο σύγχρονο μοντέλο: το κράτος έδινε άμεσες οικονομικές ενισχύσεις στους αγρότες και ταυτόχρονα παρενέβαινε στην αγορά όταν χρειαζόταν, ώστε να στηρίζει τις τιμές βασικών εξαγώγιμων προϊόντων.

Με αυτές τις αλλαγές, το αγροτικό εισόδημα βελτιώθηκε ουσιαστικά, ενώ οι αγρότες απέκτησαν κίνητρα να στραφούν σε πιο δυναμικές και αποδοτικές καλλιέργειες. Επιπλέον, το Ν.Δ. 370/1973 εισήγαγε και τον θεσμό της τυποποιήσεως των αγροτικών προϊόντων. Καθιερώθηκαν συγκεκριμένοι κανόνες για το πώς πρέπει να είναι ένα προϊόν (μέγεθος, καθαρότητα, ποιότητα κλπ.) και θεσπίστηκε η ενιαία και προκαθορισμένη συσκευασία των προϊόντων, με αποτέλεσμα ο καταναλωτής – και κυρίως ο ξένος αγοραστής – να γνωρίζει ακριβώς τι αγοράζει και ότι πληροί συγκεκριμένα ποιοτικά στάνταρ.

Οι δείκτες της αγροτικής αναπτύξεως λένε όλη την αλήθεια:

- Την περίοδο 1961-1966, η Αγροτική Τράπεζα χρηματοδότησε δάνεια ύψους 44.953.000.000 δρχ. Την περίοδο 1967-1972, το ποσό αυτό υπερδιπλασιάσθηκε, φτάνοντας τις 98.844.000.000 δρχ.

- Οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου γεωργικού κεφαλαίου επίσης διπλασιάσθηκαν, έναντι μάλιστα ολόκληρης της 14ετίας 1953-1966. Οι δημόσιες επενδύσεις ειδικά, από 1.550.000.000 δρχ. το 1967, έφθασαν τις 4.034.000.000 δρχ. το 1972.

Οι ακαθάριστες επενδύσεις γενικότερα στον πρωτογενή τομέα καθ' όλη την μεταπολεμική ελληνική ιστορία έχουν ως εξής:

- 1953-1963: 3.214.500.000 δρχ.

- 1964-1966: 5.771.300.000 δρχ.

- 1967-1973: 7.848.600.000 δρχ.

- 1975-1981: 7.218.000.000 δρχ.

- 1982-1989: 5.467.400.000 δρχ.

Και στην αγροτική πολιτική, όπως και σε κάθε άλλη οικονομική στατιστική, οι Κυβερνήσεις Παπαδοπούλου επιδεικνύουν τις καλύτερες επιδόσεις. Η ετήσια αύξηση της αγροτικής παραγωγής έφτασε από 3,4% το 1966, σε 9,1% το 1970. Παράλληλα, εκτοξεύτηκε και η αγροτική αποταμίευση: οι καταθέσεις στην Αγροτική Τράπεζα από 3.200.083.000 δρχ. το 1967, έφτασαν τις 6.426.374.000 δρχ. το 1972. Ενώ το αγροτικό εισόδημα είχε μέσο ετήσιο ρυθμό αυξήσεως 10%, αριθμό πρωτοφανές για τα ευρωπαϊκά δεδομένα.

Όλα αυτά, οδήγησαν την Υποεπιτροπή Γεωργικής Πολιτικής του ΟΟΣΑ να παραχωρήσει επαίνους στις Κυβερνήσεις Παπαδοπούλου για την αγροτική πολιτική τους.

Αντιθέτως, από την δεκαετία του ’80 έως σήμερα, ο πρωτογενής τομέας υπήρξε θύμα εναλλασσόμενων λανθασμένων πολιτικών: από τις πελατειακές επιδοτήσεις του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, μέχρι τα αποτυχημένα κακέκτυπα μεταρρυθμίσεως του Σημίτη, τις χαμένες ευκαιρίες της περιόδου Σαμαρά και την πλήρη απουσία στρατηγικής της τελευταίας δεκαετίας. Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη, μάλιστα, έχει επιδεινώσει όλες τις παθογένειες: αφορολόγητο που συρρικνώνεται, κόστος παραγωγής που εκτοξεύεται, μηδενική προστασία εγχώριας παραγωγής και παντελή έλλειψη σχεδίου αυτάρκειας.

Η σύγκριση του τότε με το τώρα δεν έχει μονάχα ιστορική σημασία. Εξυπηρετεί το να αναδειχθεί μία αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα: επί Παπαδόπουλου εφαρμόστηκε μία σαφής, μετρήσιμη και αποτελεσματική στρατηγική που έσωσε την ελληνική ύπαιθρο – σήμερα, εφαρμόζεται ένα άναρχο μείγμα μέτρων που οδηγεί στην μαρασμό.

Σε εκείνη την άλλη Ελλάδα, ο αγρότης θεωρείτο θεμέλιο της οικονομίας. Στην Ελλάδα του ’74 και του σήμερα, ο αγρότης αντιμετωπίζεται ως βάρος. Κι αν θέλουμε πραγματικά να μιλάνε για ανάπτυξη, αυτοδυναμία και εθνική στρατηγική, τότε το αγροτικό δεν μπορεί να είναι μία μόνιμη τροχοπέδη για κάθε κυβέρνηση, αλλά πυλώνας πολιτικής – ακριβώς όπως υπήρξε τότε.

Ἀπό ἐδῶ 

Η ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΛΙΓΝΙΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΑΔΟΧΟΥΣ ΤΟΥ

του Νίκου Γ. Ματθαίου

Εδώ και πολλά έτη, ο δημόσιος διάλογος γύρω από την ενεργειακή τροφοδότηση της χώρας κυριαρχείται από συνθήματα περί «πράσινης μεταβολής», «απολιγνιτοποίησης» και «απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα». Η Ελλάς βιώνει ξανά μία βαθιά ενεργειακή αναταραχή. Ο λιγνίτης επανέρχεται εσπευσμένα στο προσκήνιο, τα εγχώρια κοιτάσματα υδρογονανθράκων παραμένουν ανεκμετάλλευτα ή εγκαταλείπονται και το δημόσιο εξαρτάται όλο και περισσότερο από εισαγόμενη – και ακριβή – ενέργειας. Μέσα σε αυτή την σύγχυση, έχει αξία να επιστρέψει κανείς στην εποχή όπου η χώρα επέτυχε για πρώτη φορά ενεργειακή αυτοδυναμία, αξιοποίησε σχεδόν στο έπακρο τους φυσικούς της πόρους και κατόρθωσε να μεταβεί από τον «ημιεξηλεκτρισμό» στην τεχνολογική πρωτοπορία.

Η λιγνιτική ενεργεία για την Ελλάδα δεν είναι απλώς μία υποσημείωση της ενεργειακής μας πολιτικής, αλλά ένα από τα βασικά κεφάλαια της μεταπολεμικής μας ανάπτυξης. Ο λιγνίτης αποτέλεσε για δεκαετίες την ραχοκοκαλιά της παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, στήριξε ολόκληρες περιοχές και δημιούργησε μία βαριά βιομηχανία γύρω από την εξόρυξη και την μεταφορά του.

Σήμερα, ωστόσο, ο δημόσιος διάλογος περί λιγνίτη κυριαρχείται από περιβαλλοντικούς αφορισμούς, αφήνοντας στην άκρη το πραγματικό ερώτημα: πώς φτάσαμε από την εποχή μεγάλων επενδύσεων και τεχνολογικών επιτευγμάτων σε μία βεβιασμένη απολιγνιτοποίηση; Για να απαντήσουμε, πρέπει να θυμηθούμε τι ακριβώς χτίστηκε – και έπειτα να δούμε πώς διαχειριστήκαμε την σημερινή του προοπτική.  

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60, ο εξηλεκτρισμός της Ελλάδος προχωρούσε αργά, άνισα και με λύσεις που θύμιζαν περισσότερο προσωρινά μπαλώματα παρά εθνικό σχέδιο. Σχεδόν σε κάθε περιοχή πλην των μεγάλων πόλεων, το ρεύμα έφτανε περιορισμένα ή καθόλου, ενώ η ενεργειακή κατανάλωση εξηρτάτο κυρίως από εισαγόμενα καύσιμα.

Οι Κυβερνήσεις Παπαδοπούλου στράφηκαν προς την αξιοποίηση όλων των εγχωρίων ενεργειακών πηγών. Οι σκοποί ήταν δύο: 1) ενεργειακή αυτάρκεια και 2) μείωση των εισαγωγών πετρελαίου.

Η ΔΕΗ της περιόδου 1968-1973 υπήρξε μακράν ο πιο κερδοφόρος εγχώριος οργανισμός κι ένα διεθνές πρότυπο. Οι επενδύσεις της τριπλασιάστηκαν κι έφτασαν σε ύψος 1.019.000.000$, από 374.000.000 που ήταν την περίοδο 1961-1966. Το 5ετές Πρόγραμμα Επενδύσεως της ΔΕΗ προέβλεπε ακόμη 35.000.000.000 σε επενδύσεις για την περίοδο 1972-1976.

Κατασκευάστηκαν πέντε ειδών ηλεκτροπαραγωγικοί σταθμοί, διακρινόμενοι με βάση το καύσιμο που χρησιμοποιούσαν: 1) οι υδροηλεκτρικοί, 2) οι ντιζελοκίνητοι, 3) οι ατμοηλεκτρικοί, 4) οι πυρηνικοί και 5) οι λιγνιτικοί. Τον λιγνίτη χρησιμοποίησαν:

Οι Δ’ και Ε’ Λιγνιτικές Μονάδες Πτολεμαΐδος, ισχύος 300.000 KW.

Το Ενεργειακό Κέντρο Καρδιάς Πτολεμαΐδος, στο οποίο λειτουργούσαν 5 μονάδες, συνολικής ισχύος 1.500.000 KW. Δύο εξ αυτών εγκαινιάσθηκαν στις 28 Σεπτεμβρίου 1972 (ισχύος 600.000 KW) και οι άλλες τρεις ολοκληρώθηκαν το 1981 (ισχύος 900.000 KW). Η Πτολεμαΐδα ήταν τότε το μεγαλύτερο ενεργειακό κέντρο των Βαλκανίων.

Το Λιγνιτοκεντρικό Συγκρότημα Μεγαλοπόλεως, που λειτουργούσε εντός του ΑΗΣ Μεγαλοπόλεως, όπου υπήρχαν τρεις μονάδες (συνολικής ισχύος 550.000 KW). Το κοίτασμα λιγνίτη της Μεγαλοπόλεως ανήρχετο σε 360.000.000 τόνους.

Αυτές οι ενεργειακές μονάδες δεν έχουν απλώς ιστορικό ενδιαφέρον – σήμερα, βρίσκονται στο επίκεντρο μίας έντονης ενεργειακής και πολιτικής αντιπαράθεσης. Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει δεσμευθεί για πλήρη απολιγνιτοποίηση μέχρι το 2028, με πολλούς λιγνιτικούς σταθμούς να κλείνουν ή να μετατρέπονται σε μονάδες αερίου.

Η πορεία του ελληνικού λιγνίτη της εποχής Παπαδόπουλου θεωρήθηκε ως ένα τεχνολογικό επίτευγμα διεθνούς ακτινοβολίας, καθώς επετεύχθη για πρώτη φορά η παραγωγή ηλεκτρικής ενεργείας από καύσιμο με θερμογόνο δύναμη, που έφτανε τις 960 θερμίδες και ποσοστό υγρασίας που έφτανε το 60%. Αξίζει να αναφέρουμε πως, τυπικά εκείνη την εποχή στην Ευρώπη, ο λιγνίτης είχε δύναμη 1.500 με 2.000 θερμίδες/κιλό. Μάλιστα, η υγρασία του λιγνίτη ήταν υψηλότερη από την μέση υγρασία του αξιοποιήσιμου ευρωπαϊκού λιγνίτη, που κυμαινόταν από 30 έως 45%, κάτι που καθιστά το επίτευγμα της Μεγαλοπόλεως ακόμη πιο εντυπωσιακό, λόγω της αυξημένης δυσκολίας του εγχειρήματος.

Ενώ, λοιπόν, παλαιότερα η τεχνολογία παραγωγής από «χαμηλής ποιότητας» μορφές λιγνίτη αποτελούσε πηγή εθνικού εσόδου, σήμερα η ίδια χρήση δέχεται έντονη κριτική. Σύμφωνα με μελέτες, οι λιγνιτικοί σταθμοί εκπέμπουν σημαντικές ποσότητες διοξειδίου του άνθρακος: ειδικά στην περίπτωση της Μεγαλοπόλεως, η αναλογία MWh από λιγνίτη προς εκπομπές διοξειδίου του άνθρακος είναι σημαντικά μεγαλύτερη από περιοχές όπως η Δυτική Μακεδονία, όπου και εκεί η αναλογία είναι άνω του μετρίου. Πρέπει ωστόσο να λάβουμε υπ’ όψιν τα τεχνικά χαρακτηριστικά του ελληνικού λιγνίτη και, προτού φτάσουμε στο συμπέρασμα ότι  ο λιγνίτης ισούται περιβαλλοντική καταστροφή, πρέπει να αναλογιστούμε το ότι ο ελληνικός λιγνίτης έχει χαμηλή περιεκτικότητα σε θείο, κάτι που μειώνει κάποιους από τους πιο επικίνδυνους ρύπους. Δεν χρειάζεται να αγιοποιούμε τον λιγνίτη, αλλά ούτε και να τον αφορίζουμε.

Από το 1971 κι έπειτα, το 68% της κατανάλωσης ηλεκτρικής ενεργείας προερχόταν από εγχώριες πηγές – και κυρίως από τον λιγνίτη. Ήταν ο λιγνίτης επομένως το κύριο καύσιμο του ραγδαίου εξηλεκτρισμού της περιόδου 1968-1973, ο οποίος εστέφθη από ανεπανάληπτη – έως τότε ή έκτοτε – επιτυχία. Τα επιτεύγματα του εξηλεκτρισμού της περιόδου 1967-1973 είναι γνωστά τοις πάσι και, για τους σκοπούς του παρόντος, δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση.

Η Ελλάς του Παπαδόπουλου οραματίστηκε να μετατρέψει τον γεωλογικό της πλούτο σε εγχώρια ενεργειακή πηγή ισχύος – όχι μονάχα μέσω του λιγνίτη, αλλά και αξιοποιώντας τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου που ήταν κοινό μυστικό ότι υπήρχαν στην ελληνική επικράτεια. Όπως θα δούμε, υπεγράφησαν συμβάσεις, εξελίχθηκε νομοθεσία και το ενεργειακό μετετράπη σε πυλώνα άμυνας και ασφαλείας. Σήμερα, αυτή η παλιά νοοτροπία επανέρχεται  

Το 5ετές Πρόγραμμα 1968-1972 προέβλεπε το ποσό των 600.000.000 δρχ. για μεταλλευτικές έρευνες. Για αναφορά, την περίοδο 1964-1966 είχαν διατεθεί μονάχα 84.700.000.

Συνετάχθησαν τουλάχιστον 10 νόμοι αφορώντες στην ενεργειακή αναδιάρθρωση της Ελλάδος, από θέματα αξιοποιήσεως του ορυκτού πλούτου και των φυσικών οργανικών λιπασμάτων, έως αδειοδοτήσεως ερεύνης και εκμεταλλεύσεως των χερσαίων και θαλασσίων κοιτασμάτων και εκσυγχρονισμού του Κώδικος Μεταλλευτικής Νομοθεσίας.

Η στροφή αυτή στην εγχώρια ενέργεια είχε πρωτοφανή αποτελέσματα:

- Η παραγωγή μεταλλευτικών υλών τριπλασιάσθηκε και ο μέσος ετήσιος ρυθμός αυξήσεως της συμμετοχής μεταλλείων και ορυχείων στο Α.Ε.Π. έφτασε το 14,2%, ξεπερνώντας τον στόχο του 10,9% που είχε θέσει το 5ετές Πρόγραμμα 1968-1972.

- Μεταξύ 1967 και 1971, η συνολική αξία των εξαγωγών ελληνικών ορυκτών και μεταλλευμάτων ανήλθε στα 186.800.000 δολλάρια, από μόλις 45.900.000 το 1966, ενώ η συνολική αξία εξαγωγής μετάλλου 15πλασιάσθηκε, φτάνοντας τα 322.700.000 δολλάρια. Επρόκειτο για λίγο πάνω από το 50% των βιομηχανικών εξαγωγών της χώρας. Αντιστοίχως, το 1966 κάλυπτε μονάχα το 28%.

- Η Ελλάς κατέλαβε την διεθνή πρωτιά σε ρυθμό ανόδου παραγωγής και σε εξαγωγές στον κλάδο της μεταλλουργίας.

- Εκτινάχθηκε η εξόρυξη σιδηρομεταλλευμάτων και λευκολίθου.

- Αξιοποιήθηκαν τα λιγνιτικά κοιτάσματα.

- Αυξήθηκε δραματικά η εξόρυξη βωξίτου, διπύρου, αλουμινίου και σιδηρονικελίου.

Παράλληλα, για πρώτη φορά ξεκίνησαν στην χώρα έρευνες για εύρεση πετρελαίου και φυσικού αερίου. Μέχρι να ανακαλυφθούν αυτά, όμως, για την άμεση πετρελαϊκή ασφάλεια της Ελλάδος, υπεγράφη στις 2 Νοεμβρίου 1968 σύμβαση με τις εταιρείες Mobil Oil, Shell και British Petroleum. Η συμφωνία αυτή επρόκειτο και για μία διεθνή επιτυχία της χώρας, καθώς εξοικονομήθηκαν 55.000.000 δολλάρια, καθώς επετεύχθη πολύ χαμηλότερη τιμή αγοράς από τις τρέχουσες διεθνείς τιμές.

Στις 27 Ιουλίου 1968, η Κυβέρνηση Παπαδοπούλου υπέγραψε σύμβαση με την TEXACO, ενώ στις 13 Μαρτίου 1969 δημοσιεύθηκε το μνημειώδες Ν.Δ. 142/1969 «Περί ερεύνης και εκμεταλλεύσεως του υποθαλασσίου και υπολιμνίου ορυκτού πλούτου» (ΦΕΚ 48). Πέραν της ενεργειακής σημασίας του, αυτός ο νόμος υπήρξε και η πρώτη φορά που η Ελλάς διακήρυξε την κυριαρχία της στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου. Η επιδίωξη εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου από τις Κυβερνήσεις Παπαδοπούλου συνεχίστηκε και με την επικύρωση, στις 8 Ιουλίου 1972, της Συμβάσεως Περί Υφαλοκρηπίδος της Γενεύης και η ελληνική διπλωματία, κατά την Γ' Διπλωματική Διάσκεψη Δικαίου Θαλάσσης ανέπτυξε για πρώτη φορά τα θεμέλια της σύγχρονης επιχειρηματολογίας υπέρ της ελληνικής υφαλοκρηπίδος, συντρίβοντας τα - σαθρά, ομολογουμένως - τουρκικά επιχειρήματα.

Μέχρι το 1972, η Κυβέρνηση Παπαδοπούλου υπέγραψε άλλες 18 συμβάσεις για την έρευνα και εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου της χώρας, με όρους λίγο έως πολύ ευνοϊκούς για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. (για περαιτέρω ανάλυση, βλ. Μάνου Χατζηδάκη «Γεώργιος Παπαδόπουλος: Ιστορικής Βιογραφία», Τόμος 13ος, σελ. 149-156).

Εδώ, αξίζει να σημειώσουμε πως οι συμβάσεις αυτές είχαν έναν κοινό παρονομαστή: το ότι το κράτος παρέμενε ως ο απόλυτος ρυθμιστής και νομέας του υπεδάφους. Η συμμετοχή ξένων εταιρειών στην έρευνα και εκμετάλλευση των ελληνικών ενεργειακών κοιτασμάτων βεβαίως και είναι θεμιτή, ωστόσο – για να είναι και συμφέρουσα – πρέπει να συνοδεύεται από κυβερνητικό έλεγχο, αυστηρούς όρους, χρονικά ορόσημα και υποχρεώσεις επενδύσεων. Αντιθέτως, οι σημερινές παραχωρήσεις θυμίζουν περισσότερο εκχώρηση παρά πρωτοβουλία: πολυεθνικοί όμιλοι αποκτούν σχεδόν πλήρη διαχείριση των οικοπέδων, με το κράτος να περιορίζεται σε ρόλο επόπτη που απλώς αναμένει τα αποτελέσματα.

Όπως γράφει ο Νικόλαος Μακαρέζος αναφερόμενος σε εκείνες τις συμβάσεις, που ανετέθησαν κυρίως σε αμερικανικές εταιρείες, ο Παπαδόπουλος: «...είχε πετύχει να αντιπαρατάξει τα συμφέροντα του αμερικανικού παράγοντα προς τις τουρκικές επεκτατικές βουλιμίες και διεκδικήσεις για τον υποθαλάσσιο χώρο του Αιγαίου και να ισχυροποιήσει έτσι ακόμα περισσότερο την αμυντική θωράκιση του ελληνικού θαλασσίου χώρου του Αιγαίου.»

Το 1973, ξεκίνησαν και οι πρώτες γεωτρήσεις. Τις πραγματοποίησαν οι εταιρίες Oceanic Colorado ADA Oil Co. και AN CAR Oil Co. στις θάλασσες ανοιχτά της Θάσου και της Λήμνου και - χερσαία - στην Ζάκυνθο. Η πρώτη γεώτρηση, που έλαβε χώρα κοντά στην Θάσο (κωδική ονομασία ΚΑΒΑΛΑ ΝΟ. 1), ανακάλυψε σε βάθος 2.200 μ. την ύπαρξη φυσικού αεριού. Η ποσότητα ήταν 10.000.000 κυβικά πόδια ημερησίως. Παράλληλα, ευρέθη στο ίδιο κοίτασμα και φυσική βενζίνη. Τα ευρήματα της γεώτρησης υποδείκνυαν και την πιθανότατη ύπαρξη πετρελαϊκών κοιτασμάτων στην περιοχή του Θρακικού Πελάγους. Πράγματι, η δεύτερη γεώτρηση (ΚΑΒΑΛΑ ΝΟ. 2) αποκάλυψε την σε βάθος 3.200 μ. ύπαρξη πετρελαίου βαρύτητος 29 A.P.I., που για την εποχή θεωρείτο υψηλής ποιότητος.

Παρά τις τεχνικές δυσχέρειες, οι τότε γεωτρήσεις πραγματοποιούντο με συνέπεια, κρατική επίβλεψη και με στόχο την ταχεία απόκτηση τεχνογνωσίας. Σήμερα, η εικόνα είναι ανεστραμμένη: η χώρα παραμένει παθητική, οι έρευνες προχωρούν μόνον όταν και όπως το επιλέξουν οι κοινοπραξίες και, γενικώς, ο σχεδιασμός δεν είναι εθνικός αλλά εταιρικός. Όλα αυτά, μας λένε ό,τι χρειάζεται να γνωρίζουμε για το πώς βρίσκεται εκεί που βρίσκεται πλέον η ενεργειακή κατάσταση της Ελλάδος. Όταν οι εταιρείες που λαμβάνουν τις εργολαβίες λαμβάνουν όλον τον σχεδιασμό, την τεχνική μελέτη, την έρευνα και – αν προκύψει – την παραγωγή/εξόρυξη, δεν είναι να απορούμε για το – ανύπαρκτο – ενεργειακό παρόν και μέλλον της χώρας.

Η ενεργειακή πολιτική της Ελλάδος συνεδέετο αρρήκτως και με την εθνική ασφάλεια, μία ιδέα που σήμερα φαντάζει ξένη. Στις 30 Οκτωβρίου 1973, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας αποφάσισε την ανακοίνωση των ανακαλύψεων κοιτασμάτων πετρελαίου λίγο μετά τις εκλογές της 10ης Φεβρουαρίου 1973, με παράλληλη άμεση επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.

Η ενέργεια θα συνοδευόταν από πλήρη κινητοποίηση του Ναυτικού και της Αεροπορίας, τα οποία - χάρις στους εξοπλισμούς που είχαν πραγματοποιηθεί τα προηγούμενα έτη, είχαν επιτύχει σαφή υπεροπλία έναντι της Τουρκίας σε Αιγαίο και Κύπρο. Ιδιαιτέρως μετά και την απόκτηση των Phantom F4E που είχαν παραγγελθεί τον Απρίλιο του 1972 και θα παρελαμβάνοντο τον Απρίλιο του 1974, κάθε αεροπορική απόπειρα εκ μέρους της Τουρκίας στο Αιγαίο ουσιαστικώς θα επρόκειτο για αποστολή αυτοκτονίας. Η επέκταση αυτή των χωρικών υδάτων θα έχαιρε και διεθνούς υποστηρίξεως, καθώς την ίδια περίοδο είχαν ξεκινήσει οι νομικές διεργασίες του νέου Δικαίου της Θαλάσσης, που υπεγράφη το 1982 και το οποίο η Τουρκία μέχρι και σήμερα δεν αναγνωρίζει.

Η ιδέα πίσω από το σχέδιο δεν ήταν πρωτόγνωρη ούτε και έχει παύσει να εφαρμόζεται. Κάθε σοβαρό κράτος αντιμετωπίζει την ενέργεια ως σκληρό γεωπολιτικό νόμισμα, καμμία χώρα δεν αφήνει ανεκμετάλλευτο τον φυσικό της πλούτο. Από τις ΗΠΑ και την Νορβηγία μέχρι το Ισραήλ, την Κύπρο και ακόμη και τις μικρότερες περιφερειακές δυνάμεις, όλοι χρησιμοποιούν τους υδρογονάνθρακες για να ενισχύσουν την θέση τους, να διαπραγματευτούν από θέση ισχύος, να εξασφαλίσουν χαμηλότερο κόστος για τους πολίτες τους και να χρηματοδοτήσουν την δική τους βιομηχανική και αμυντική πολιτική. Κανείς δεν αποποιείται την ενεργειακή του αυτονομία. Κανείς δεν την εκχωρεί ως δευτερεύουσα υπόθεση. Η μοναδική εξαίρεση, δυστυχώς, παραμένει η Ελλάδα των τελευταίων 52 ετών, που επιδεικνύει διαχρονική αδράνεια ή πρόχειρες κινήσεις σε έναν τομέα που άλλοι αντιμετωπίζουν ως ζήτημα εθνικής στρατηγικής και όχι ως διαχειριστικό βάρος. Αλήθεια στενάχωρη, ιδιαιτέρως εάν αναλογιστούμε την έκταση του ορυκτού πλούτου της χώρας μας.

Φυσικά, η προβληματική διαχείριση του ενεργειακού ζητήματος από τις ελληνικές κυβερνήσεις δεν είναι σημερινό φαινόμενο, αλλά σταθερά δεκαετιών. Από την εγκατάλειψη της έρευνας υδρογονανθράκων επί Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου και τις πρώιμες ιδιωτικοποιήσεις χωρίς συνολικό εθνικό σχέδιο επί Κώστα Σημίτη, έως την πλήρη απουσία στρατηγική ενέργεια επί Γιώργου Παπανδρέου, η χώρα αφέθηκε να πορεύεται με την ψευδαίσθηση ότι η Ευρώπη θα λύσει το πρόβλημα για λογαριασμό της. Ακολούθησαν οι αποσπασματικές – και συχνά αποτρεπτικές για επενδύσεις – παρεμβάσεις των μνημονιακών κυβερνήσεων Σαμαρά και Τσίπρα, που προσέθεσαν ρυθμιστικό χάος αντί για σταθερό πλαίσιο. Και σήμερα, η Κυβέρνηση Μητσοτάκη, αντί να πράξει παν τι δυνατόν για να αναστρέψει αυτή την πορεία, προωθεί επιλογές που ελαχιστοποιούν ακόμη περισσότερο την εγχώρια ενεργειακή κυριαρχία.

Σε αυτή την πορεία ενεργειακής απαξίωσης, μοναδική φωτεινή εξαίρεση υπήρξε η Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή, η μόνη που επιχείρησε – έστω και συγκρατημένα – έναν στρατηγικό αναπροσανατολισμό μέσω των αγωγών Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη και South Stream, προτού η κυβέρνηση ανατραπεί υπό το βάρος – τεχνητών, ως επί το πλείστον – σκανδάλων.

Επιστρέφοντας στην Κυβέρνηση Παπαδοπούλου, το όλο πλάνο στηριζόταν στο στοιχείο του αιφνιδιασμού και στο να βρεθεί η Τουρκία προ τετελεσμένου γεγονότος. Την ύπαρξη αυτού του απορρήτου σχεδίου αποκάλυψε ο τότε Υπουργός Εθνικής Αμύνης Νικόλαος Εφέσιος:

«Η αναγγελία εξορύξεως υπολογιζόταν τον Μάιο του 1974 - δύο μήνες μετά τις εκλογές - αφού πρώτα η Ελλάς θα είχε παραλάβει τις δύο μοίρες Phantoms F4E. Σχεδιάσαμε λοιπόν το εξής: Την παραμονή της αναγγελίας, οι Ένοπλες Δυνάμεις θα ετίθεντο σε επιφυλακή: Ένα Υποβρύχιο και μία Πυραυλάκατος θα έπλεαν στο Αιγαίο, σε πλήρη ετοιμότητα. Παράλληλα, μία μοίρα F4E, έμφορτη οπλισμού στην Κρήτη θα ήταν έτοιμη να απογειωθή. Η εκτίμηση ήταν ότι με την εφαρμογή αυτού του προληπτικού σχεδίου θα εξουδετερωνόταν οποιαδήποτε τουρκική αντίδραση.»

Όπως όμως όλοι γνωρίζουμε, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ανετράπη στις 25 Νοεμβρίου 1973 από τον Δημήτριο Ιωαννίδη και τίποτα από αυτά δεν πραγματοποιήθηκε. Η ουσία, όμως, είναι ότι – μισό αιώνα πριν – η Ελλάς επιχείρησε, με σκληρό τρόπο και με πρωτοφανές πείσμα, να καταστεί ενεργειακώς αυτάρκης. Σήμερα, την ίδια ώρα που ο υπόγειος πλούτος της επανέρχεται στο προσκήνιο, η χώρα έχει αποσυρθεί ησύχως από το τραπέζι των αποφάσεων. Οι αποφάσεις για το αν, πότε και πώς θα αξιοποιηθούν τα ενεργειακά κοιτάσματα λαμβάνονται αλλού. Η ιστορική ειρωνεία είναι ότι η ενεργειακή ανεξαρτησία, που κάποτε ήταν στόχος, σήμερα μοιάζει περισσότερο με ανάμνηση παρά πρόθεση.

Η αντιπαραβολή είναι αμείλικτη: εκεί που ο Γεώργιος Παπαδόπουλος αντιμετώπισε τον λιγνίτη και το πετρέλαιο ως στρατηγικά εργαλεία αυξήσεως ισχύος και εθνικής κυριαρχίας αλλά και κοινωνικής ευημερίας, σχεδόν όλες οι μεταγενέστερες κυβερνήσεις τα κληρονόμησαν ως βάρη που προτιμούσαν να αποφύγουν και να μετακυλήσουν στην επόμενη.

Η Ελλάς, από πρωτοπόρος στην αξιοποίηση του υπεδάφους της, εξελίχθηκε σε χώρα που υπογράφει, αναστέλλει, ξαναϋπογράφει και τελικώς εγκαταλείπει ενεργειακές επιλογές χωρίς μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Κι έτσι, από μία εποχή στην οποίαν η ενέργεια αποτελούσε μοχλό εθνικής πολιτικής, περάσαμε σε δεκαετίες κατά τις οποίες αντιμετωπίζεται περισσότερο ως διαχειριστικό πρόβλημα παρά ως στρατηγικό πλεονέκτημα.

Αυτό ακριβώς είναι το δίπολο που συνοψίζει ο τίτλος: από την ενεργή εθνική στρατηγική, στην φοβική διαχείριση ενός θέματος που θα έπρεπε να αποτελεί θεμέλιο της εθνικής μας ισχύος.

Ἀπό ἐδῶ 

Ἔτσι, Παπαδόπουλος λένε καί ...κρυφά κλαῖνε, οἱ ὑποτελεῖς τοῦ προοδευτισμοῦ καί τῆς δημοκρατίας τους...

Ὑπῆρξε καί γιά τήν Ἑλλάδα μία "χρυσή ἐποχή " στά τελευταῖα 200 χρόνια. Δέν ξεχνοῦμε ! 

Για τήν 21η Ἀπριλίου ! Γιά τόν Γεώργιο Παπαδόπουλο ! 

Ἡ Πελασγική

Ἕνας μεγαλύτερος πόλεμος ἔρχεται ;

Οι αγορές μπορεί να πανηγυρίζουν πρόωρα, αλλά η επόμενη φάση πιθανότατα θα είναι ένας μεγαλύτερος πόλεμος

 Ο δασμολογικός πόλεμος του Τραμπ θα θεωρηθεί εκ των υστέρων ως ένα μικρό άνευ σημασίας κόστος σε σχέση με την απειλή για χτύπημα στις γραμμές εφοδιασμού της Κίνας. 

Τοῦ Alastair Crooke

Μπαίνουμε σε ένα νέο στάδιο σε αυτόν τον πόλεμο κατά του Ιράν. Μπορεί να μην είναι αυτό που πολλοί περιμένουν (ειδικά στις χρηματοπιστωτικές αγορές). Χθες, ο Τραμπ δήλωσε, μεταξύ άλλων, ότι ο Ορμούζ ήταν ανοιχτός και ότι το Ιράν είχε συμφωνήσει να μην τον κλείσει ποτέ ξανά· ότι το Ιράν, με τη βοήθεια των ΗΠΑ, έχει αφαιρέσει ή αφαιρεί όλες τις θαλάσσιες νάρκες και ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν θα συνεργαστούν για την εξαγωγή του ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού (HEU) του Ιράν. Ο Τραμπ έγραψε:

«Θα το καταφέρουμε . Θα πάμε με το Ιράν, με έναν ωραίο, χαλαρό ρυθμό, και θα κατέβουμε και θα ξεκινήσουμε τις εκσκαφές με μεγάλα μηχανήματα... Θα το φέρουμε πίσω στις Ηνωμένες Πολιτείες πολύ σύντομα».

Ο Πρόεδρος δήλωσε νωρίτερα την Παρασκευή ότι το Ιράν συμφώνησε να παραδώσει το απόθεμα HEU της χώρας.

Κανένας από αυτούς τους ισχυρισμούς δεν ήταν αληθινός . Είτε ο Τραμπ διαστρεβλώνει την πραγματικότητα (κρατιέται από φαντασιώσεις, αν και τις πιστεύει ότι είναι αληθινές) είτε χειραγωγεί τις αγορές. Αν ισχύει το δεύτερο, τότε πρόκειται για επιτυχία. Το πετρέλαιο έπεσε και οι αγορές εκτοξεύτηκαν. Σύμφωνα με πληροφορίες , 20 λεπτά πριν από τον ισχυρισμό ότι το Στενό του Ορμούζ ήταν ανοιχτό και δεν θα έκλεινε ποτέ ξανά, είχε δημιουργηθεί έλλειμμα 760 εκατομμυρίων δολαρίων στο πετρέλαιο... Κάποιος «τα έκανε χάος».

Όλη αυτή η αναταραχή δημιούργησε μεγάλη σύγχυση. Ο Τραμπ δήλωσε επίσης ότι ένας νέος γύρος συνομιλιών και μια πιθανή συμφωνία με το Ιράν θα πραγματοποιηθεί πολύ σύντομα — ακόμη και κατά τη διάρκεια αυτού του Σαββατοκύριακου. Η πιθανότητα συνομιλιών είναι ψευδής. Το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Tasnim αναφέρει ότι «η αμερικανική πλευρά έχει ενημερωθεί μέσω του πακιστανού μεσολαβητή ότι εμείς [το Ιράν] δεν συμφωνούμε σε έναν δεύτερο γύρο [συνομιλιών]».

Από την αρχή της συζητούμενης εκεχειρίας με τη μεσολάβηση του Πακιστάν, το Ιράν υποτίθεται ότι επέτρεπε την καθημερινή διέλευση περιορισμένου αριθμού πλοίων. Ωστόσο, αυτό υπόκειτο πάντα στους ιρανικούς όρους για τη διέλευση.

Το τελικό αποτέλεσμα των χειρισμών του Τραμπ ήταν να αναγκάσει το Ιράν να επαναβεβαιώσει τους υφιστάμενους όρους του στο Ορμούζ, στα αποθέματά του σε HEU και στο «δικαίωμά του στον εμπλουτισμό» με έναν πιο αυστηρό, λιγότερο ευέλικτο ορισμό.

Οι συνομιλίες στην Ισλαμαμπάντ είχαν ήδη δείξει στο Ιράν ότι το 10-σημείο πλαίσιο του — το οποίο αρχικά επιβεβαιώθηκε από τον Τραμπ για να αποτελέσει μια «εφαρμοστική βάση» για την έναρξη άμεσων διαπραγματεύσεων με το Ιράν — δεν ήταν κάτι τέτοιο. Το ιρανικό πλαίσιο απορρίφθηκε προς το τέλος της ημέρας, καθώς οι ΗΠΑ στράφηκαν στα βασικά σημεία επαφής για την επιδιωκόμενη νίκη τους: την εγκατάλειψη του εμπλουτισμού ουρανίου επ' αόριστον από το Ιράν, την παραχώρηση στις ΗΠΑ του αποθέματός του των 430 κιλών ουρανίου εμπλουτισμένου κατά 60% και το άνοιγμα του Ορμούζ — χωρίς διόδια.

Εν ολίγοις, η θέση των ΗΠΑ ήταν απλώς μια συνέχεια των μακροχρόνιων απαιτήσεων του Ισραήλ. Αυτή η πρόσθετη εμπειρία της αμερικανικής απάτης της Παρασκευής θα χρησίμευε μόνο για να επιβεβαιώσει την πεποίθηση του Ιράν να βρίσκεται συνεχώς σε εγρήγορση και να βλέπει την επινοημένη σύγχυση ως πιθανή εκτροπή των ΗΠΑ από την προγραμματισμένη στρατιωτική κλιμάκωση 

Το Ιράν, αρνούμενο αυτά τα βασικά αιτήματα, πυροδότησε την ξαφνική, στο τέλος της ημέρας, διακοπή της λειτουργίας της συζητησης στο Ισλαμαμπάντ από τις ΗΠΑ, και έτσι κατέδειξε το κρίσιμο πλαίσιο πίσω από την «αποχώρηση» των ΗΠΑ: Ο Νετανιάχου ήταν απογοητευμένος. Πολύ απογοητευμένος. «Όπως το λέει [ο Νετανιάχου], «τα μέσα ενημέρωσης», αυτός ο βολικός, παντοδύναμος «κακός», κατάφερε να εδραιώσει την αφήγηση ότι το Ισραήλ έχασε τον πόλεμο [στο Ιράν] », έγραψε η Ravit Hecht στην Haaretz:

«Δεν καταλαβαίνουν πολλοί άνθρωποι τη δύναμη των σύντομων, εύστοχων και κατηγορηματικών μηνυμάτων – καλύτερα από τον Νετανιάχου... Καθώς ο χρόνος τελειώνει και η διεθνής του θέση διαβρώνεται – ο Νετανιάχου είναι απεγνωσμένος να προσφέρει τουλάχιστον μία αδιαμφισβήτητη ιστορία επιτυχίας από τους φιλόδοξους στόχους που διακήρυξε την πρώτη εβδομάδα του πολέμου – όταν η αλαζονεία και η αδρεναλίνη εξακολουθούσαν να διαπερνούν κάθε κυβερνητική ενημέρωση».

«Αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη; Δεν υπάρχει πλέον στο τραπέζι. Ο αόριστος στόχος της «δημιουργίας συνθηκών» για μια τέτοια αλλαγή έχει εξαφανιστεί. Ο τερματισμός του προγράμματος βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν φαίνεται πλέον εξαιρετικά μη ρεαλιστικός. Οι υπουργοί του Νετανιάχου το αναγνωρίζουν επίσης. Όσο για το δίκτυο των περιφερειακών πληρεξουσίων του Ιράν, η επιρροή του μπορεί να γίνει ανεπαίσθητη, αλλά λίγοι πιστεύουν ότι μπορεί να διαλυθεί εντελώς».

«Αυτό αφήνει ένα χαρτί ακόμα στο παιχνίδι: το ουράνιο».

«Ο κύκλος του Νετανιάχου ελπίζει ότι, όπως και σε προηγούμενες κρίσεις, η αυξανόμενη πίεση μπορεί να αναγκάσει το Ιράν να εξάγει το εμπλουτισμένο ουράνιο που έχει στην κατοχή του. Ο Νετανιάχου ποντάρει τα πάντα σε αυτό το αποτέλεσμα - ή, στην πιθανότητα ένας ανανεωμένος πόλεμος να εξακολουθήσει να αποσταθεροποιεί το καθεστώς».

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Αντιπρόεδρος Vance —ο οποίος σχεδόν κάθε ώρα λάμβανε οδηγίες από τον Λευκό Οίκο ή το Τελ Αβίβ— ολοκλήρωσε πρόωρα τις συνομιλίες. Ένα σύντομο, οξύ μήνυμα νίκης, από το οποίο εξαρτάται σαφώς το μέλλον του Νετανιάχου, δεν επρόκειτο να προκύψει από τις συνομιλίες.

Ο Αμερικανός συνταγματικός δικηγόρος Robert Barnes (ο οποίος είναι φίλος του Vance), αναφέρει σε μια συνέντευξη ότι:

«Ο Τραμπ άρχισε να εμφανίζει σημάδια πρώιμης άνοιας τον Σεπτέμβριο του 2025... Συχνά κάνει μυθοπλασίες, χάνει συστηματικά την ψυχραιμία του και εξαπολύει κραυγές και είναι ανίκανος να κάνει κριτική σκέψη. Και -σύμφωνα με τον Barnes, σε αυτή την κατάσταση- ο Τραμπ πιστεύει ειλικρινά ότι οι ΗΠΑ έχουν νικήσει το Ιράν και δεν κατανοεί την τεράστια οικονομική ζημιά που προκαλεί στην παγκόσμια οικονομία το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ».

Εν ολίγοις, ο Barnes λέει ότι το παραλήρημα του Τραμπ ότι το Ιράν βρίσκεται στο σημείο της συνθηκολόγησης αντανακλά την εξασθενημένη ψυχική του κατάσταση - μια εξασθένηση της κατανόησης της «πραγματικότητας» (μια πανγλωσσική ερμηνεία που ο υπουργός Pete Hegseth κάνει ό,τι μπορεί για να ενισχύσει).

Όπως και ο Νετανιάχου, έτσι και ο Τραμπ πιθανότατα πιστεύει ότι η πίεση και η περαιτέρω πίεση στο Ιράν θα μπορούσαν να αποφέρουν το θριαμβευτικό τρόπαιο της νίκης (μεταφορικά) με την ανύψωση 430 κιλών εμπλουτισμένου ουρανίου — είτε αναγκασμένο να παραδοθεί λόγω οικονομικής πίεσης, είτε εναλλακτικά να κατασχεθεί δραματικά επί τόπου από τις αμερικανικές δυνάμεις.

Αντιμέτωπος με αυτή την κρίση στην καρδιά του Λευκού Οίκου, ο Αντιπρόεδρος Vance φέρεται να εργάζεται πυρετωδώς στο παρασκήνιο για να οργανώσει μια νέα συνάντηση με το Ιράν στην Ισλαμαμπάντ - παρά το γεγονός ότι η πολιτική διαδικασία έχει σκόπιμα παραβιαστεί μέσω μαζικών ισραηλινών αεροπορικών και επίγειων επιθέσεων στον Λίβανο, οι οποίες σκότωσαν και τραυμάτισαν έως και 1.000 άτομα (σχεδόν όλοι πολίτες) κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την κατάπαυση του πυρός, καθώς και παρά τις συνεχιζόμενες επιθέσεις από τότε που ο Τραμπ υποτίθεται ότι «απαγόρευσε» στο Ισραήλ να επιτεθεί στον Λίβανο στην έναρξη της κατάπαυσης του πυρός στον Λίβανο πριν από δύο ημέρες.

Ωστόσο, μετά από πολλές διαφωνίες από το Πακιστάν, με μηνύματα που έρχονταν προς πολλές κατευθύνσεις, «χθες το βράδυ, ένας Ιρανός στρατιωτικός αξιωματούχος δήλωσε ότι η Τεχεράνη είχε εκδώσει τελικό τελεσίγραφο στις ΗΠΑ ότι το Ιράν βρισκόταν εντός μίας ώρας από την έναρξη στρατιωτικής επιχείρησης και πυραυλικών επιθέσεων εναντίον ισραηλινών δυνάμεων που επιτίθενται στον Λίβανο, κάτι που [τελικά] ανάγκασε τον Τραμπ να κηρύξει κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο», αν και προκάλεσε μεγάλη οργή στο Ισραήλ. Ισραηλινοί αξιωματούχοι ήταν έξω φρενών, παραπονούμενοι ότι ενημερώθηκαν μόνο εκ των υστέρων .

Δεν είναι καθόλου σαφές εάν το Ισραήλ θα την τηρήσει (έχουν ήδη παραβιάσει την εκεχειρία). Ο Νετανιάχου, όλοι οι ηγέτες της αντιπολίτευσης του Ισραήλ και η μεγάλη πλειοψηφία του ισραηλινού κοινού είναι ακλόνητοι στην επιθυμία τους για συνέχιση του πολέμου.

Οι συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ απέτυχαν, πρώτον, επειδή το χάσμα μεταξύ των δύο πλευρών ήταν αγεφύρωτο σε μία μόνο συνεδρία και, δεύτερον, επειδή τα μέρη είχαν διαφορετικές και αντιφατικές απόψεις για την πραγματικότητα. Οι ΗΠΑ, φαινομενικά, ξεκίνησαν τις διαπραγματεύσεις με βάση την «υπόθεση» ότι το άλλο μέρος ήταν ήδη στρατιωτικά κατεστραμμένο και απελπισμένο.

Αντιθέτως, το Ιράν εισήλθε στις συνομιλίες με την πεποίθηση ότι είχε αναδυθεί ισχυρότερο από ό,τι μετά τον 12ήμερο πόλεμο. Κατά την ερμηνεία τους, αυτό σήμαινε ότι η επίδραση του ελέγχου του Ορμούζ και της Ερυθράς Θάλασσας δεν είχε ακόμη φτάσει στο στάδιο όπου η ισορροπία του πόνου θα μπορούσε να θεωρηθεί αποφασιστικά υπέρ του Ιράν - και σίγουρα δεν είχε φτάσει στο σημείο όπου σημαντικές παραχωρήσεις από το Ιράν θα μπορούσαν να είναι κατάλληλες.

Ποιο είναι πιθανό να είναι το επόμενο στάδιο; Λοιπόν — περισσότερος πόλεμος . Μεγαλύτερος κινητικός πόλεμος με την εστίαση πιθανότατα σε μια ακόμη μαζική σειρά πυραυλικών επιθέσεων κυρίως στις πολιτικές υποδομές του Ιράν (δεδομένου ότι η Target Bank δεν είχε ποτέ σκοπό να αντέξει για λίγες ημέρες επιθέσεων από Ισραήλ/ΗΠΑ).

Στις 14 Απριλίου, το Συμβούλιο Ασφαλείας της Ρωσίας προειδοποίησε ότι «οι διαπραγματεύσεις για κατάπαυση του πυρός θα μπορούσαν να αποτελέσουν προκάλυμμα που θα χρησιμοποιήσει η Ουάσιγκτον για να προετοιμαστεί και για έναν χερσαίο πόλεμο... Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις ειρηνευτικές συνομιλίες για να προετοιμαστούν για μια χερσαία επιχείρηση εναντίον του Ιράν, καθώς το Πεντάγωνο συνεχίζει να αυξάνει τον αριθμό των αμερικανικών στρατευμάτων στην περιοχή».

Ο Τραμπ έχει πλέον προσθέσει ένα νέο μέτωπο , με στόχο τη μεγιστοποίηση του οικονομικού πλήγματος για το Ιράν μέσω κυρώσεων και αποκλεισμών. Η Κίνα είναι ο κύριος στόχος επειδή, όπως ισχυρίζεται ο υπουργός Οικονομικών Scott Bessent, η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος πελάτης του Ιράν για φτηνό πετρέλαιο. Ο Bessent ισχυρίζεται ότι η νέα διάσταση είναι το οικονομικό ισοδύναμο με τις προηγούμενες κινητικές (στρατιωτικές) επιθέσεις ΗΠΑ/Ισραήλ στο Ιράν. Την αποκάλεσε μέρος της «Επιχείρησης Οικονομική Οργή» — που αποσκοπεί στη διακοπή των ροών εσόδων του Ιράν, ιδίως από τις παράνομες πωλήσεις πετρελαίου και τα δίκτυα λαθρεμπορίου.

Ο Bessent δήλωσε επίσης ότι οι ΗΠΑ θα επιβάλουν δευτερογενείς κυρώσεις σε οποιεσδήποτε χώρες, εταιρείες ή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που συνεχίζουν να αγοράζουν ιρανικό πετρέλαιο ή που επιτρέπουν τη ροή ιρανικού χρήματος μέσω των λογαριασμών τους. Το χαρακτήρισε αυτό ως «πολύ αυστηρό μέτρο». Ο Bessent προειδοποίησε ρητά ότι εάν αποδειχθεί ότι ιρανικά κεφάλαια κινούνται μέσω λογαριασμών οποιασδήποτε τράπεζας, οι ΗΠΑ θα εφαρμόσουν δευτερογενείς κυρώσεις.

Αν αυτή η ανακοίνωση έχει ως στόχο να εξαναγκάσει την Κίνα να ασκήσει πιέσεις στο Ιράν για να συνθηκολογήσει με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, τότε αποτελεί μια κατάφωρη εσφαλμένη ερμηνεία του εδάφους τόσο στο Ιράν όσο και στην Κίνα. Πιθανότατα θα γυρίσει μπούμερανγκ στον Τραμπ.

Αυτό θα αποτελέσει ένα ακόμη οικονομικό μέτωπο στον πόλεμο — και θα επεκτείνει τον οικονομικό πόλεμο σε παγκόσμιο επίπεδο.

Είναι πιθανό η Κίνα και η Ρωσία να μην εκλάβουν αυτή τη δήλωση ως κάτι άλλο παρά ως μια ακόμη προσπάθεια των ΗΠΑ (μετά τον αποκλεισμό της Βενεζουέλας) να περιορίσουν τις γραμμές ενεργειακού εφοδιασμού της Κίνας; Το Ορμούζ παραμένει ανοιχτό για τα κινεζικά πλοία. Η προσπάθεια αποκλεισμού του Τραμπ ήταν η αρχική πίεση - και τώρα απειλεί να επιβάλει κυρώσεις στις κινεζικές τράπεζες και το εμπόριο;

Ο δασμολογικός πόλεμος του Τραμπ θα θεωρηθεί εκ των υστέρων ως ένα μικρό άνευ σημασίας κόστος σε σχέση με την απειλή για χτύπημα στις γραμμές εφοδιασμού της Κίνας.

Ἀπό : strategic-culture.su

Ἡ Πελασγική

Τά βδελύγματα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς

 Ισραηλινός στρατιώτης συνθλίβει το κεφάλι ενός αγάλματος του Ιησού Χριστού κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων στο νότιο Λίβανο.

 Η εικόνα, που δημοσιεύτηκε αρχικά από τον Παλαιστίνιο δημοσιογράφο Younis Tirawi στο X, κοινοποιήθηκε ευρέως στο διαδίκτυο, εγείροντας ανησυχίες για πιθανές ζημιές σε θρησκευτικούς χώρους.

Ο Tirawi είπε ότι το περιστατικό έλαβε χώρα στο νότιο Λίβανο, με μια σελίδα της τοπικής κοινότητας να επιβεβαιώνει ότι το άγαλμα βρίσκεται στα περίχωρα της πόλης Dibil, ενός χριστιανικού δήμου στην περιοχή Bint Jbeil, κοντά στα σύνορα με το Ισραήλ. Η επίσημη σελίδα της πόλης Dibil κοινοποίησε μια φωτογραφία του αγάλματος μαζί με ένα βιβλικό απόφθεγμα: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς˙ οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λούκ. 23,34)

Η εικόνα προκάλεσε οργή στο διαδίκτυο, με την πρώην Ρεπουμπλικανή βουλευτή των ΗΠΑ, Marjorie Taylor Greene, να μοιράζεται την ανάρτηση με τη λεζάντα: «Ο μεγαλύτερος σύμμαχός μας που παίρνει δισεκατομμύρια από τα φορολογικά μας δολάρια και όπλα κάθε χρόνο». Ο πρώην βουλευτής των ΗΠΑ, Matt Gaetz, περιέγραψε την εικόνα ως «φρικτή».

Το Ισραήλ έχει πλήξει αρκετές χριστιανικές τοποθεσίες κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του εναντίον της Χαμάς στη Γάζα και της Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Το 2023, ισραηλινά αεροσκάφη βομβάρδισαν ένα κτίριο δίπλα στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Πορφυρίου, το παλαιότερο χριστιανικό ιερό της Γάζας, σκοτώνοντας 18 άτομα. Το 2025, θραύσματα από οβίδα ισραηλινού άρματος μάχης προκάλεσαν ζημιές στην Εκκλησία της Αγίας Οικογένειας της Γάζας, τη μόνη καθολική εκκλησία στον παλαιστινιακό θύλακα, σκοτώνοντας τρία άτομα.

( πληροφορίες ἀπό ἐδῶ ) 

Τί νά σχολιάσῃ κανείς; Μήπως δέν ξέρουμε μέ τί ἔχουμε νά κάνουμε ; ΄

Ἀντιχριστιανικός ῥατσισμός

Πρώην ὑπουργός ἄμυνας τρομογιάφκας, Itamar Ben-Gvir : « Τό νά φτύνουμε πρός τό μέρος τῶν Χριστιανῶν δέν εἶναι ἔγκλημα. Εἶναι ἕνα ἀρχαῖο ἰουδαϊκό ἔθιμο» ( ἐδῶ )

Μήπως δέν γνωρίζουμε πώς αὐτοί εἶναι ἡ ῥίζα τοῦ κακοῦ στήν γῆ ; Δέν ἀποδεικνύουν ἀνά πᾶσα στιγμή τό μέγα ΜΙΣΟΣ τους κατά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῶν χριστιανῶν, εἰδικῶς ; 

Ἡ σχολιάστρια Ἐλένη ἔγραψε σχετικῶς : 

Τρομερο,πραγματικα τρομερο,και σε γυριζει στην σταυρωση του Κυριου,σχεδον 'ΖΩΝΤΑΝΑ".
ΘΕΩΡΩ ΠΩΣ ΚΑΤΙ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΧΕΤΑΙ..(το Ισλαμ "υποχωρει"..Ο αντιχριστος τρέχει,και εχει παλαβωθεί εντελως..)ΤΙ ΜΕΝΕΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ; ΑΥΤΟΝ που ειναι ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ..ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ..
Καλή ανάσταση, Ο ΚΥΡΙΟΣ ΦΘΑΝΕΙ 'ΣΑΝ ΚΛΕΦΤΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΝΥΧΤΑ..ΣΑΝ ΑΣΤΡΑΠΗ ΑΠΑΣΤΡΑΠΤΟΥΣΑ..

Καί ὁ ΕΑΦ, ἐπίσης : 

Ο ....ενδοξος ισραηλινος στρατος καταστρεφει το αγαλμα του Ιησου Χριστου με βαριοπουλα, στον Νοτιο Λιβανο.

Κι ο νοθος γιος της Ντορας ειναι ...."βαθεια θρησκευομενος χριστιανος" εχοντας κολλητους του τους σαταναδες γενοκτονους της Δυτικης Ασιας. "Η μονη δημοκρατια της Μεσης Ανατολης" οπως αυτοκαγχαζουν.

Ἐγώ θά θυμηθῶ κάτι πολύ σημαντικό, λόγῳ καί τῆς ἡμέρας : 

Τό ἔχετε καταλάβει τό πρόβλημα ; Προσπάθησα νά σᾶς προειδοποιήσω γι᾿αὐτούς 

Ἡ φωτό ἀπό παλαιώτερο θέμα μας, ΕΔΩ 

Καί λέω λόγῳ τῆς ἡμέρας διότι σάν σήμερα στίς 20 Ἀπριλίου τοῦ 1889, γεννήθηκε στό Braunau am Inn, τῆς Αὐστρο-Ουγγαρίας , ὁ Adolf Hitler.  Ὁ μόνος Ἄνθρωπος πού πραγματικῶς ἔδωσε μεγάλο ἀγῶνα γιά νά καταδείξῃ τόν πραγματικό ἐχθρό τῆς Ἀνθρωπότητος. Τήν ῥίζα κάθε κακοῦ, πού ἔλεγε καί ὁ Μίκης Θεοδωράκης ...

Δέν ξέρω πόσοι πλέον ἔχουν καταλάβει τό πρόβλημα τῆς Ἀνθρωπότητος, ἀλλά σίγουρα πολλοί τόν μνημονεύουν. Κι᾿ἄς ἔγραψαν οἱ "νικητές" ὅπως ἤθελαν καί τούς βόλευε ( γιά τήν παγκόσμια κυριαρχία τους ) τήν Ἱστορία...

Γιά τήν ῥίζα τοῦ Κακοῦ, λοιπόν : 

Ὕβρις → Ἄτη → Νέμεσις → Τίσις 

Ἔχουν περάσει μέ χίλια στήν τελική τιμωρία. Ἡ Τίσις ἔρχεται ...

Ἡ Πελασγική 

Ἡ Δεξιά καί τό Φιλί τοῦ Θανάτου

 Για όσους έχουν περάσει δεκαετίες χωρίζοντας το μονοπάτι τους από τη δεξιά πτέρυγα του χρήματος, των συμφερόντων και της κυριαρχίας, το μόνο που απομένει είναι να ακολουθήσουν το κάλεσμα της συνείδησης και να κηρύξουν κλειστή κάθε εναπομένουσα δυνατότητα διαλόγου με τους μεσσίες της υπερεθνικιστικής βίας, με εκείνους που επιβάλλουν τη θέλησή τους με ωμή βία και καυχιούνται ότι επιστρέφουν έναν χιλιετή πολιτισμό στην Λίθινη Εποχή. 

Και με τους υποστηρικτές τους, ειλικρινείς ή δουλοπρεπείς. 

Αυτό που απομένει είναι η υπερηφάνεια του ότι έχουμε πολεμήσει...

Τοῦ Roberto Pecchioli

Το annus horribilis ( ἀπαίσια χρονιά ) συνεχίζεται. Ο παράφρων πόλεμος του Ισραήλ εναντίον του Ιράν μπορεί να πλησιάζει στο σημείο χωρίς επιστροφή, και όλοι είμαστε απογοητευμένοι θεατές μιας ανεξήγητης κούρσας προς την άβυσσο. 

Κοιτούσαμε τον Τραμπ με ελπίδα για τη μάχη του ενάντια στο προοδευτικό, μονοπολικό και παγκοσμιοποιημένο κατεστημένο , αλλά αυτή η χρονιά μας έφερε πρώτα την επιθετικότητα κατά της Βενεζουέλας με την απαγωγή του προέδρου της, που σύρθηκε αλυσοδεμένος σε μια αμερικανική φυλακή, στη συνέχεια τη δολοφονία του Ιρανού Ανώτατου Ηγέτη Χαμενεΐ και τον πόλεμο κατά του Ιράν, με όλα όσα συνεπάγεται σε γεωπολιτικούς, ενεργειακούς, οικονομικούς και καταστροφικούς ανθρώπινους όρους. Ελπίζαμε στη σταδιακή αναγνώριση του τέλους της μονοπολικότητας από την Αμερική, και είμαστε απογοητευμένοι θεατές της επίθεσης του διδύμου Ισραήλ-ΗΠΑ στον κόσμο, με τη σιωπηρή συγκατάθεση της Δύσης. Η Ευρώπη παρακολουθεί αβοήθητη χωρίς να αγγίζει την μπάλα. Οι τιμές της ενέργειας εκτοξεύονται στα ύψη και φτάνουν στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, ενώ ο κίνδυνος των χειρότερων αυξάνεται.

Κυρία, αυτή είναι η λίστα. Μεταξύ των παράπλευρων θυμάτων είναι και η Δεξιά των αρχών. Είχε ελπίσει ότι η προεδρία Τραμπ θα σηματοδοτούσε την έναρξη μιας μακροπρόθεσμης πολιτιστικής μάχης ενάντια στην παγκοσμιοποιημένη, υλιστική, φιλελεύθερο-προοδευτική κοσμοθεωρία. Πίστευε ότι είχε έρθει επιτέλους το τέλος στην ανοησία του φύλου , της αφύπνισης και του μηδενιστικού «δεξιού». Αλλά δεν μπορείς να ισιώσεις τα πόδια των σκύλων, και για άλλη μια φορά πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το σύστημα δεν μπορεί να αλλάξει από μέσα. Στο μυθιστόρημά του Το Κάλεσμα της Άγριας Φύσης, ο Jack London- ένας εξελικτικός και θεωρητικός του αγγλοσαξονικού αποικισμού («το βάρος του λευκού ανθρώπου») - αφηγείται την ιστορία του Μπακ, ενός μεγάλου σκύλου που ζει στην πολυτελή έπαυλη ενός δικαστή και πωλείται ως σκύλος έλκηθρου κατά τη διάρκεια του πυρετού του χρυσού μεταξύ Αλάσκας και Καναδά. Ο σκύλος, αποκομμένος από τις ανέσεις του, ζει δραματικές εμπειρίες στο σκληρό περιβάλλον του πάγου, ανακαλύπτει ξανά τα προγονικά του ένστικτα μέχρι που γίνεται ο αρχηγός μιας αγέλης λύκων.

Το κάλεσμα των αγρίων ενστίκτων της πολιτικής δεξιάς είναι πάντα το ίδιο: τάσσεται με το μέρος των ισχυρών, ξεχνώντας το τεράστιο βάρος των πνευματικών, ηθικών και κοινοτικών αρχών που συνοψίζονται στην τριάδα του Θεού, της Πατρίδας και της Οικογένειας. Η πλουτοκρατία δεν έχει αναδυθεί, ούτε η θέληση για εξουσία, αλλά το ένστικτο των δεξιών πολιτικών ηγετών, την αποφασιστική στιγμή, είναι ακλόνητο: πάντα στο πλευρό του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, του ισραηλινού υπερεθνικισμού και των συμφερόντων της βιομηχανικής, οικονομικής και τεχνολογικής ελίτ. Στο όνομα μιας ιδέας ελευθερίας που υπάγεται στην Αγορά, ο μόνος θεός που έχει απομείνει στο έρημο πάνθεον της πραγματικής δεξιάς. Έχει ελάχιστη ομοιότητα με τη νεότερη ετεροθαλή αδερφή της - το δόλωμα - την πολιτιστική, ηθική και πολιτική δεξιά.

Δεδομένου ότι ζούμε σε εποχές όπου όλα αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη, οι ελπίδες εξανεμίστηκαν γρήγορα. Ενώ περίμενε να κατανοήσει τη στρατηγική του Τραμπ -αν υπάρχει- η αθεράπευτα αφελής δεξιά των αρχών ξύπνησε από το όνειρό της, μεταφέρθηκε σε έναν εφιάλτη. Χειροκρότησε τον Ντόναλντ στο όνομα του φυσικού νόμου, μιας επιστροφής σε ένα όραμα ζωής που δεν περιορίζεται στο χρήμα και την κυριαρχία, έναν ερμηνευτή των λαϊκών λόγων ενάντια στο χρηματοπιστωτικό και τεχνοκρατικό συνονθύλευμα που κυριαρχεί στη λεγόμενη Δύση. Σήμερα, είναι για άλλη μια φορά ορφανή. Ηττημένη, σιωπηλή, ζαλισμένη, ενώ τεράστιες μάζες ανθρώπων σε όλο τον κόσμο -και ακόμη και στη δική μας χώρα- εκφράζουν την αποστροφή τους για την Αμερική, τον πόλεμο, το Ισραήλ, τη Δύση, τη βαρβαρότητα που αποκαλύπτεται από παλιά άλλοθι. Το κάλεσμα της άγριας φύσης.

Ενώ η κοινή λογική του λαού ακούει έναν Αμερικανό ντυμένο στα λευκά, τον Πάπα Λέοντα, ο οποίος ζητά μια ρεαλιστική, ισχυρή και υπεύθυνη ειρήνη βασισμένη στον αμοιβαίο σεβασμό, ο συμπατριώτης του με την πορτοκαλί βέργα απειλεί τους πάντες, βομβαρδίζει και δημοσιεύει γκροτέσκες εικόνες του εαυτού του ως θεραπευτή και θαυματουργού του κόσμου. Στην Ιταλία, το φιλί του θανάτου της εγγύτητας με τον Τραμπ και το Ισραήλ έχει ήδη φέρει την κυβέρνηση σε δύσκολη θέση, ανίκανη να απελευθερωθεί από την υποταγή της. Η Giorgia Meloni, η καλύτερη φίλη του Ντόναλντ, έχασε καταστροφικά ένα δημοψήφισμα που είχε ήδη κερδίσει, εν μέρει ως τιμωρία για την εξωτερική της πολιτική, τη συνένοχη σιωπή της απέναντι στις περιπέτειες του Ντόναλντ και του Μπίμπι, σε συνδυασμό με τη σιωπή της εντός της ΕΕ. Επιπλέον, επιτίθεται στην ελεύθερη σκέψη με τον νόμο που εξισώνει τον αντισιωνισμό με τον αντισημιτισμό, δηλαδή απαγορεύει την κριτική του Κράτους του Ισραήλ.

Είναι σαφές στους ανθρώπους ότι το τίμημα του πολέμου και του φυσικού αερίου πληρώνεται με τα πορτοφόλια και το μέλλον τους. Ο Ούγγρος Orbàn έχει βιώσει -μαζί με την εκδίκηση που πληρώνει η κλίκα των Βρυξελλών και οι πληρεξούσιοι του Σόρος- τη ζημιά της εγγύτητας με τον ιμπεριαλισμό. Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Vance πέρασε μέρες στο ουγγρικό έθνος υποστηρίζοντας τον Orbàn, ο οποίος ηττήθηκε βαριά μετά από σχεδόν είκοσι χρόνια διακυβέρνησης. Τώρα ο κοκκινομάλλης αξιωματούχος του Μαρ-α-Λάγκο επιτίθεται επίσης στον Πάπα, και όχι μόνο σε θέματα ειρήνης. Χειροκροτήματα από τους Αμερικανούς ευαγγελικούς, αλλά και ένα αυτογκόλ μεταξύ της αναπτυσσόμενης αμερικανικής καθολικής κοινότητας, η οποία είχε εμπιστευτεί το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα για πρώτη φορά. Θα είναι ακόμη χειρότερα εδώ. Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να ακούσει η πολιτική δεξιά τη φωνή των διανοουμένων της, των μακροχρόνιων αγωνιστών της, των ανθρώπων που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί; Τίποτα δεν θα αλλάξει σήμερα, όπως και χθες. Πράγματι, κάποιοι γοητεύονται από τη σκοτεινή, τρανσεξουαλική τεχνο-δεξιά του Elon Musk και του Peter Thiel, την τυραννία των μηχανών.

Για όσους έχουν περάσει δεκαετίες χωρίζοντας το μονοπάτι τους από τη δεξιά πτέρυγα του χρήματος, των συμφερόντων και της κυριαρχίας, το μόνο που απομένει είναι να ακολουθήσουν το κάλεσμα της συνείδησης και να κηρύξουν κλειστή κάθε εναπομένουσα δυνατότητα διαλόγου με τους μεσσίες της υπερεθνικιστικής βίας, με εκείνους που επιβάλλουν τη θέλησή τους με ωμή βία και καυχιούνται ότι επιστρέφουν έναν χιλιετή πολιτισμό στην Λίθινη Εποχή. 

Και με τους υποστηρικτές τους, ειλικρινείς ή δουλοπρεπείς. 

Ας αποβιβαστούμε από το πλοίο· προσπαθήσαμε, αποτύχαμε. Καμία μνησικακία: εμείς είμαστε που δεν καταλάβαμε, εμείς είμαστε που επιβιβαστήκαμε χωρίς να αναγνωρίσουμε τη διαδρομή. Ίσως ήταν αυτο-υπερεκτίμηση, υπερβολική ελπίδα, ματαιοδοξία. 

Αυτό που απομένει είναι η υπερηφάνεια του ότι έχουμε πολεμήσει, η ίδια υπερηφάνεια με του Ezra Pound στο Canti Pisani. ( The Cantos, Ὕμνοι ) 

«Αλλά το να έχεις κάνει αντί να μην έχεις κάνει, αυτό δεν είναι ματαιοδοξία. Το να έχεις χτυπήσει διακριτικά την πόρτα για να ανοίξει ένας Μπλαντ. Το να έχεις μαζέψει από τον άνεμο μια ζωντανή παράδοση ή από ένα όμορφο αρχαίο μάτι την απαραβίαστη φλόγα, αυτό δεν είναι ματαιοδοξία. Εδώ το λάθος έγκειται σε αυτό που δεν έγινε, στη δυσπιστία που προκάλεσε δισταγμό».

Ἀπό : ereticamente.net

Ἡ Πελασγική

Μπακούνιν κατά Μάρξ καί τό ἑβραϊκό ζήτημα

« ...οι Εβραίοι είναι παντού: εμπορικοί ή τραπεζικοί πράκτορες, συγγραφείς, πολιτικοί, ανταποκριτές εφημερίδων όλων των αποχρώσεων, με το ένα πόδι στην τράπεζα και το άλλο στο σοσιαλιστικό κίνημα, και με τα οπίσθιά τους να κάθονται στον γερμανικό ημερήσιο τύπο - έχουν καταλάβει όλες τις εφημερίδες - και μπορείτε να φανταστείτε τι είδους αηδιαστική λογοτεχνία παράγουν. Τώρα, ολόκληρος αυτός ο εβραϊκός κόσμος, που αποτελεί μια ενιαία αίρεση κερδοσκοπίας, έναν λαό αιμορουφήχτρες, ένα λαίμαργο παράσιτο, στενά και απόλυτα ενωμένο όχι μόνο πέρα ​​από εθνικά σύνορα αλλά και σε όλες τις διαφορές πολιτικών απόψεων - αυτός ο εβραϊκός κόσμος σήμερα βρίσκεται ως επί το πλείστον στη διάθεση του Marx και ταυτόχρονα στη διάθεση του Rothschild. »

Γράφει ὁ Jose Nino

Ο Mikhail Bakunin έχει μείνει στην ιστορία ως ο ιδρυτής του σύγχρονου αναρχισμού, ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στην κατάργηση όλων των συστημάτων κυριαρχίας και που προειδοποίησε με προφητική ακρίβεια ότι τα μαρξιστικά κράτη θα δημιουργούσαν νέες άρχουσες τάξεις αντί να απελευθερώνουν τις μάζες.

Οι θαυμαστές του στον αναρχικό χώρο τον τιμούν ως έναν υπερασπιστή της ανθρώπινης ελευθερίας που πέρασε χρόνια στην απομόνωση για τις πεποιθήσεις του, δραπέτευσε από την εξορία στη Σιβηρία και ενέπνευσε επαναστατικά κινήματα σε όλη την Ευρώπη. Κρυμμένο στις σκοτεινές γωνιές του ογκώδους λογοτεχνικού έργου του Bakunin βρίσκεται ένα επίμονο, αντισημιτικό νήμα που έχει επισκιαστεί από το πέρασμα του χρόνου.  

Ο Mikhail Aleksandrovich Bakunin γεννήθηκε στις 30 Μαΐου 1814, σε οικογένεια Ρώσων γαιοκτημόνων, στο οικογενειακό κτήμα Premukhino στο Κυβερνείο Tver, βορειοδυτικά της Μόσχας. Ο πατέρας του είχε υπηρετήσει ως διπλωμάτης στην Ιταλία πριν επιστρέψει για να διαχειριστεί ένα κτήμα που περιλάμβανε πάνω από 500 δουλοπάροικους. Ο νεαρός Bakunin εγκατέλειψε τη στρατιωτική του καριέρα, βυθίστηκε στη χεγκελιανή φιλοσοφία και τελικά βρήκε τον δρόμο του προς τους επαναστατικούς κύκλους του Παρισιού, όπου συναναστράφηκε τον Pierre-Joseph Proudhon και τον Karl Marx.

Το επαναστατικό κύμα του 1848 μετέτρεψε τον Bakunin από φιλοσοφικό ριζοσπάστη σε άνθρωπο της δράσης. Πολέμησε κατά τη διάρκεια της Φεβρουαριανής Επανάστασης στο Παρίσι, παρακολούθησε το Σλαβικό Συνέδριο στην Πράγα και συμμετείχε στην εξέγερση της Δρέσδης τον Μάιο του 1849. Η σύλληψή του οδήγησε σε θανατική ποινή που μετατράπηκε, ακολουθούμενη από έκδοσή του πρώτα στην Αυστρία — όπου καταδικάστηκε σε θάνατο για δεύτερη φορά, και πάλι με μετατροπή — και στη συνέχεια στη Ρωσία. Τον Μάιο του 1851, τοποθετήθηκε σε απομόνωση στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη, όπου πέρασε τρία χρόνια πριν μεταφερθεί στο Φρούριο του Schlisselburg για άλλα τρία χρόνια και στη συνέχεια εξορίστηκε στη Σιβηρία το 1857.

Η απόδρασή του από την εξορία στη Σιβηρία το 1861 έγινε θρύλος. Ο Bakunin διέσχισε την Ιαπωνία και στη συνέχεια με πλοίο από το Σαν Φρανσίσκο μέσω Παναμά στη Νέα Υόρκη πριν περάσει στο Λονδίνο, όπου θα περνούσε το υπόλοιπο της ζωής του διαμορφώνοντας το αναρχικό δόγμα που κήρυττε μέχρι τον θάνατό του το 1876. Δημιούργησε δίκτυα αλληλένδετων μυστικών επαναστατικών εταιρειών, συμμετείχε σε μια εξέγερση στη Λυών το 1870 και βοήθησε στον σχεδιασμό μιας αναρχικής εξέγερσης στην Μπολόνια το 1874, και έγινε η κεντρική φυσιογνωμία της αναρχικής φράξιας εντός της Διεθνούς Ένωσης Εργατών.

Ο αναρχισμός του Bakunin βασιζόταν σε μια βαθιά πεποίθηση ότι όλα τα συστήματα κυριαρχίας, είτε το κράτος, η εκκλησία είτε ο καπιταλισμός, πρέπει να καταργηθούν ταυτόχρονα. Υποστήριζε ότι «η εκμετάλλευση και η διακυβέρνηση σημαίνουν το ίδιο πράγμα» και θεωρούσε το κράτος ως ένα όργανο κυριαρχίας και εκμετάλλευσης που εξυπηρετούσε μια προνομιούχα άρχουσα τάξη — ένα όργανο που ίσχυε εξίσου τόσο για τις μοναρχίες όσο και για τις αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες.

( φωτό ἀριστερά )

Οραματίστηκε έναν μεταεπαναστατικό κόσμο ελεύθερων ομοσπονδιακών κοινοτήτων οργανωμένων από τα κάτω, με εθελοντικές ενώσεις παραγωγών που ξεκινούσαν τοπικά αλλά οργανώνονταν διεθνώς. Υπερασπιζόταν το δικαίωμα κάθε λαού στην αυτοδιάθεση και αντιτίθετο στην αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό. Στο δοκίμιό του του 1867 με τίτλο « Ομοσπονδιοποίηση, Σοσιαλισμός, Αντιθεολογισμός» , ο Bakunin διακήρυξε: «η ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι προνόμιο, αδίκημα· και ότι ο σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι δουλεία και βαρβαρότητα».

Η πιο διαχρονική του συμβολή στην πολιτική σκέψη ήταν η προειδοποίησή του ότι ένα επαναστατικό κράτος που θα διοικείται από σοσιαλιστές δεν θα απονεκρωνόταν, αλλά θα δημιουργούσε μια νέα άρχουσα τάξη κομματικών αξιωματούχων και διανοουμένων που θα κυβερνούσαν στο όνομα του προλεταριάτου. Στο έργο του «Κρατισμός και Αναρχία » (1873), αμφισβήτησε ευθέως την έννοια του Marx για τη δικτατορία του προλεταριάτου, υποστηρίζοντας ότι οποιοδήποτε μετεπαναστατικό κράτος θα διαιωνιζόταν επ' αόριστον αντί να διαλύεται.

Ο Bakunin και ο Marx συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1844 και διατήρησαν μια αρχικά εγκάρδια, αν και επιφυλακτική, σχέση. Ο Marx μάλιστα έστειλε στον Bakunin ένα αντίγραφο του πρώτου τόμου του Κεφαλαίου . Αλλά οι διαφωνίες τους ήταν πολύ βαθιές για να επιβιώσει η φιλία τους.

Ο Marx πίστευε ότι η εργατική τάξη έπρεπε να καταλάβει την κρατική εξουσία μέσω μιας «δικτατορίας του προλεταριάτου» ως μεταβατικό μέσο για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Αντίθετα, ο Bakunin πίστευε ότι οποιοδήποτε κράτος, ακόμη και ένα εργατικό κράτος, αναπόφευκτα θα αναπαρήγαγε την ταξική κυριαρχία. Ο Marx ευνοούσε την κεντρική πολιτική οργάνωση, ενώ ο Bakunin υποστήριζε τον φεντεραλισμό και την αυθόρμητη δράση των εργατών. Ο Marx τοποθέτησε το αστικό βιομηχανικό προλεταριάτο στο κέντρο της επανάστασης, ενώ ο Bakunin αγκάλιασε επίσης την αγροτιά και τους φτωχότερους εργάτες, ειδικά στη Ρωσία, την Ισπανία και την Ιταλία.

Η σύγκρουση ήταν επίσης έντονα προσωπική. Ο Marx έγραψε ότι ο Bakunin ήταν «άνθρωπος χωρίς θεωρητικές γνώσεις» και «στο στοιχείο του ως ραδιούργος». Ο Bakunin πίστευε ότι ο Marx «στερείται το ένστικτο της ελευθερίας» και «παραμένει από την κορυφή ως τα νύχια, ένας αυταρχικός».

Η κρίση κορυφώθηκε στο Συνέδριο της Χάγης του 1872 (Συνέδριο της Χάγης της Διεθνούς Ένωσης Εργατών (γνωστής και ως Πρώτη Διεθνής)). Ο Bakunin δεν μπορούσε να ταξιδέψει στην Ολλανδία χωρίς να διακινδυνεύσει τη σύλληψη και, κατά την απουσία του, ο Marx μεθόδευσε την αποβολή του από τη Διεθνή με την κατηγορία της διατήρησης μυστικής εταιρείας εντός της οργάνωσης και απάτης που σχετίζεται με μια ημιτελή μετάφραση του Κεφαλαίου . Η αναρχική πτέρυγα ανασυντάχθηκε στο Συνέδριο του Σεντ Ιμιέ οκτώ ημέρες αργότερα και ίδρυσε την Αντιεξουσιαστική Διεθνή, διασπώντας οριστικά το σοσιαλιστικό κίνημα σε πτέρυγες που παραμένουν διαιρεμένες μέχρι σήμερα.

Ο Bakunin αντιλήφθηκε ότι ο Marx είχε συνωμοτήσει εναντίον του και υπέθεσε ότι ο Marx επιδίωκε να συγκεντρώσει τον έλεγχο της Διεθνούς. Ο Bakunin περιέγραψε ολόκληρη τη συνωμοσία με αντισημιτικούς όρους, ως μια ειδικά «εβραϊκή» πλεκτάνη.

Ο αντισημιτισμός του Ρώσου αναρχικού διανοούμενου εμφανίστηκε σε στοιχειώδη μορφή ήδη από το 1851. Ενώ ήταν φυλακισμένος στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου, ο Bakunin έγραψε την «Εξομολόγηση προς τον Τσάρο», στην οποία επέκρινε τους Πολωνούς ηγέτες της ανεξαρτησίας για την ευνοϊκή τους στάση απέναντι στους Εβραίους. Η αποστροφή του Bakunin για τον Εβραϊσμό εντάθηκε μετά τη σύγκρουσή του με τον Moses Hess, έναν Γερμανοεβραίο σοσιαλιστή και πρωτοσιωνιστή που εκπροσώπησε τη μαρξιστική πτέρυγα της Διεθνούς και δημοσίευσε μια κριτική σε δύο μέρη στην εφημερίδα Le Réveil του Παρισιού στις 2 Οκτωβρίου 1869.

Ο Bakunin απάντησε με μια μακροσκελή, αδημοσίευτη επιστολή με τίτλο « Προς τους Πολίτες-Εκδότες του Le Réveil» , στην οποία δήλωσε κάτι που ο φίλος του, Alexander Herzen, αμέσως βρήκε ενοχλητικό. Ο Herzen διάβασε αυτήν την επιστολή και παραπονέθηκε στον Nicholas Ogarev με μια μόνο ερώτηση που προκάλεσε την απορία όσων γνώριζαν καλύτερα τον Bakunin: «Γιατί όλη αυτή η συζήτηση για τη φυλή και τους Εβραίους;»

φωτό

Μεταξύ Οκτωβρίου 1871 και Φεβρουαρίου 1872, ο Bakunin έγραψε ένα σημείωμα με τίτλο Υποστηρικτικά Έγγραφα: Προσωπικές Σχέσεις με τον Marx , το οποίο αρχικά προοριζόταν για τους Ιταλούς συμμάχους, αλλά δεν στάλθηκε ποτέ. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1924 στον τόμο 3 των γερμανικών συλλογικών έργων του και περιέχει μερικά από τα πιο ανησυχητικά γραπτά του:

Εβραίος ο ίδιος, ο Marx έχει γύρω του, στο Λονδίνο και τη Γαλλία, αλλά ιδιαίτερα στη Γερμανία, ένα πλήθος περισσότερο ή λιγώτερο έξυπνων, ενδιαφερόντων, κινητών κερδοσκόπων Εβραίων, όπως οι Εβραίοι είναι παντού: εμπορικοί ή τραπεζικοί πράκτορες, συγγραφείς, πολιτικοί, ανταποκριτές εφημερίδων όλων των αποχρώσεων, με το ένα πόδι στην τράπεζα και το άλλο στο σοσιαλιστικό κίνημα, και με τα οπίσθιά τους να κάθονται στον γερμανικό ημερήσιο τύπο - έχουν καταλάβει όλες τις εφημερίδες - και μπορείτε να φανταστείτε τι είδους αηδιαστική λογοτεχνία παράγουν. Τώρα, ολόκληρος αυτός ο εβραϊκός κόσμος, που αποτελεί μια ενιαία αίρεση κερδοσκοπίας, έναν λαό αιμορουφήχτρες, ένα μόνο λαίμαργο παράσιτο, στενά και απόλυτα ενωμένο όχι μόνο πέρα ​​από εθνικά σύνορα αλλά και σε όλες τις διαφορές πολιτικών απόψεων - αυτός ο εβραϊκός κόσμος σήμερα βρίσκεται ως επί το πλείστον στη διάθεση του Marx και ταυτόχρονα στη διάθεση του Rothschild. Είμαι βέβαιος ότι ο Rothschild από την πλευρά του εκτιμά σε μεγάλο βαθμό τα προσόντα του Marx, και ότι ο Marx από την πλευρά του αισθάνεται ενστικτώδη έλξη και μεγάλο σεβασμό για τον Rothschild.

Σε όλο το απόσπασμα, προσπάθησε να συνθέσει την ευρύτερη κριτική του για το κράτος με συγκεκριμένες παρατηρήσεις σχετικά με τον ρόλο των Εβραίων χρηματιστών στην παγκόσμια οικονομία:

Τι κοινό μπορεί να υπάρχει μεταξύ του κομμουνισμού και των μεγάλων τραπεζών; Ω! Ο κομμουνισμός του Marx επιδιώκει έναν τεράστιο συγκεντρωτισμό στο κράτος, και όπου υπάρχει τέτοιος, αναπόφευκτα πρέπει να υπάρχει και μια κεντρική κρατική τράπεζα, και όπου υπάρχει μια τέτοια τράπεζα, το παρασιτικό εβραϊκό έθνος, που κερδοσκοπεί με την εργασία του λαού, θα βρίσκει πάντα έναν τρόπο να επικρατήσει...

Στην επιστολή του Φεβρουαρίου-Μαρτίου 1872 με τίτλο « Προς τους Συντρόφους των Διεθνών Τμημάτων της Ομοσπονδίας Jura» , ίσως το πιο εκτενώς αντισημιτικό κείμενό του, ο Bakunin επέκτεινε τις θεωρίες του σε σαρωτικές γενικεύσεις για τον εβραϊκό λαό ως συλλογικότητα.

Κάθε Εβραίος, όσο φωτισμένος κι αν είναι, διατηρεί την παραδοσιακή λατρεία της εξουσίας: είναι η κληρονομιά της φυλής του, το έκδηλο σημάδι της ανατολικής καταγωγής του. ... Ο Εβραίος είναι επομένως αυταρχικός λόγω θέσης, παράδοσης και φύσης. Αυτός είναι ένας γενικός νόμος που δέχεται πολύ λίγες εξαιρέσεις, και αυτές οι ίδιες οι εξαιρέσεις, όταν εξεταστούν προσεκτικά, επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Απέδωσε τον αυταρχισμό του Marx στην «τριπλή του ιδιότητα ως Χεγκελιανού, Εβραίου και Γερμανού». Στο βιβλίο του «Κρατισμός και Αναρχία » του 1873, γραμμένο στα ρωσικά, ο Bakunin περιέγραψε τη δημιουργία του γερμανικού έθνους-κράτους ως «τίποτα άλλο από την τελική υλοποίηση της αντιλαϊκής ιδέας του σύγχρονου κράτους. ... Σηματοδοτεί τη θριαμβευτική βασιλεία των Γίντι, μιας τραπεζοκρατίας υπό την ισχυρή προστασία ενός δημοσιονομικού, γραφειοκρατικού και αστυνομικού καθεστώτος που βασίζεται κυρίως στη στρατιωτική βία».

Τελικά, η προθυμία του Bakunin να ξεπεράσει τους επιφανειακούς περιορισμούς της εποχής του και να εντοπίσει άμεσα τη διασταύρωση των οικονομικών, της κρατικής εξουσίας και της εβραϊκής επιρροής, καθώς και την τάση του προς τον αυταρχισμό, παραμένει το πιο σημαντικό, αλλά αγνοημένο, μάθημά του. Ενώ οι σύγχρονοι διάδοχοί του στο αναρχικό κίνημα έχουν εξελιχθεί σε πρόθυμους στρατιώτες για την εβραϊκά κυριαρχούμενη τάξη πραγμάτων μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μια αναβίωση του είδους του ιουδαιοσκεπτικισμού του Bakunin έχει καθυστερήσει πολύ. Είναι καιρός μια νέα γενιά αντιφρονούντων να αναλάβει τον ρόλο του Bakunin, αποβάλλοντας το βάρος των σύγχρονων ιδεολογικών περιορισμών για να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο την πραγματικότητα της εβραϊκής εξουσίας.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

α΄φωτό

Ἀπό τό θέμα μας : Τό πορτρέτο τοῦ Κακοῦ: Κάρλ Μάρξ, ἕνας μαθητής τῆς Κόλασης στήν Γῆ

Ἡ Πελασγική