Ἡ Ἀριστερά ἔχει ἕνα Πρόβλημα : τόν λαό

 Η αριστερά έχει πρόβλημα με τον λαό επειδή είναι ανίκανη να κατανοήσει τους εθνοπολιτισμικούς δεσμούς, τη γλώσσα, τη μνήμη, τα συναισθήματα, τη συνέχεια του έθνους· εν ολίγοις, όλα όσα αποτελούν έναν λαό.

...Το προλεταριάτο του χθες, η τάξη των μαιών της επανάστασης, αντικαθίσταται από μετανάστες και σεξουαλικές μειονότητες: το μάθημα της Σχολής της Φρανκφούρτης.

 «Η Κεντρική Επιτροπή αποφάσισε: αφού ο λαός δεν συμφωνεί, πρέπει να διοριστεί ένας νέος λαός. Αφενός, ενθαρρύνοντας τη στειρότητα, αφετέρου, αυξάνοντας τη μετανάστευση ενάντια στη θέληση της αμελητέας πλειοψηφίας» (Ennio Flaiano).

...Μια καθαρά οικονομική ερμηνεία ολόκληρης της ανθρώπινης προσωπικότητας υποβιβάζει τον πολιτισμό, την εθνική κληρονομιά και τη συλλογική μνήμη σε ένα απλό περιστασιακό γεγονός, ακριβώς όπως και στη φιλελεύθερη νοοτροπία.

Τοῦ Roberto Pecchioli

 Οτιδήποτε μπορεί να ειπωθεί εναντίον των κομμουνιστών του παρελθόντος, εκείνων πριν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, εκτός από το ότι είχαν μια πολύ ισχυρή σύνδεση με τον λαό. Στη Festa dell'Unità, μιλιόταν διάλεκτος, απολαμβάνονταν παραδοσιακά πιάτα, παιζόταν λαϊκή μουσική, ακόμη και τα παιχνίδια με έπαθλα ήταν παραδοσιακά. Το σύμβολο του PCI, σχεδιασμένο από τον ζωγράφο Renato Guttuso, απεικόνιζε την ιταλική τρίχρωμη σημαία, αν και μισοκρυμμένη πίσω από την κόκκινη σημαία με το αστέρι, το σφυροδρέπανο. Η ταύτισή τους με τον λαό, τις αρχές και τις ανάγκες του, και η συγκεκριμένη δράση του πυκνού δικτύου ενώσεων που δημιούργησαν οι κομμουνιστές με την γενναιόδωρη εθελοντική εργασία των αγωνιστών τους, ήταν ένας από τους λόγους της επιτυχίας τους. Ήταν, με τον δικό τους τρόπο, ιεραπόστολοι μιας ιδέας: μιας τρομερής, φρικτής, αλλά μιας ελπίδας που διατηρήθηκε για γενιές. 

Οι κληρονόμοι τους - τους οποίους κανείς δεν ξέρει καν πώς να αποκαλέσει προοδευτικούς, αριστερούς ή ευρέα στρατόπεδα - έχουν ένα σαφές πρόβλημα με τον λαό, αποδεικνύοντας ότι οι κατηγορίες αριστεράς και δεξιάς - που διατηρούνται ζωντανές από τα συγκλίνοντα συμφέροντα και των δύο μισών του συστήματος - δεν περιγράφουν τη σύγχρονη κοινωνία. Υψηλοί και κατώτεροι, λαός και ελίτ (ή μάλλον, ολιγαρχίες συν ημι-μορφωμένες τάξεις υποστήριξης), κέντρο και περιφέρεια, αποτυπώνουν πολύ καλύτερα τη σημερινή σύγκρουση.

Χωρίς να εμπλακούμε στον κοινοτισμό, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το δημοτικό συμβούλιο της Γένοβας, μιας αποβιομηχανοποιημένης, παρακμιακής πόλης που μαστίζεται από την ερήμωση και έχει πληγεί από το χαμηλό επίπεδο μετανάστευσης. Έχοντας ανακτήσει την εξουσία περισσότερο λόγω της αδέξιας ανικανότητας (το σωστό επίθετο) των αντιπάλων τους παρά λόγω των δικών τους προσόντων, οι γενναίοι προοδευτικοί έχουν καταφέρει, το ένα μετά το άλλο, τα ακόλουθα πραξικοπήματα: νομιμοποίηση των αρχείων γέννησης λεσβιακών και ομοφυλόφιλων παιδιών που γεννήθηκαν χρησιμοποιώντας μια ποικιλία τεχνητών τεχνικών· έμφαση στην παρέλαση Gay Pride, στην οποία συμμετείχε η λαμπερή δήμαρχος (συγγνώμη, δήμαρχος) Silvia Salis ( Σημ. Πελασγ. θυμηθεῖτε τό θέμα μας, ἐδῶ ) με τον μικρό της γιο· δαπάνη 156.000 ευρώ ετησίως σε έναν σύμβουλο LGBTQI+· και επισημοποίηση της λεγόμενης «επαγγελματικής σταδιοδρομίας ψευδωνύμου» για τους δημοτικούς υπαλλήλους που διαφωνούν με το βιολογικό τους φύλο, η οποία θα επεκταθεί σε όλους τους πολίτες, με αναφορά στα έγγραφά τους. Αν ο Giovanni Battista Parodi βλέπει τον εαυτό του ως Jessica, θα μπορεί να το δει γραμμένο ασπρόμαυρο, εκτός αν ανακληθεί. Αυτές είναι οι προτεραιότητες της φούξια αριστεράς. Αντιθέτως, υπάρχει εμφανής ενόχληση στο αλπικό συλλαλητήριο, τόσο αγαπημένο στους Γενουάτες. Οι κομμουνιστές του παρελθόντος στριφογυρίζουν στους τάφους τους. Οι επιζώντες κουνούν το κεφάλι τους. Σαν τον σύντροφο πιστό στη γραμμή που έπαιξε ο Maurizio Ferrini, δεν καταλαβαίνουν αλλά την αποδέχονται.

Στον τομέα της κοινωνικής πολιτικής, οι δημόσιες συγκοινωνίες καταρρέουν, ολοένα και πιο σπάνιες και ολοένα και πιο επικίνδυνες τη νύχτα, όπως γνωρίζουν επιβάτες και οδηγοί. Οι δημοτικοί φόροι - φόρος ακίνητης περιουσίας και φόρος αποβλήτων - εκτοξεύονται στα ύψη. Οι εμπορικοί σύλλογοι επαναστατούν, αλλά το δημοτικό συμβούλιο διατάζει τους ηγέτες τους να παραιτηθούν επειδή «παίζουν πολιτικά παιχνίδια». Είναι θανάσιμο αμάρτημα αν δεν είσαι στη σωστή πλευρά, τη δική τους. Η τοπική αστυνομία απουσιάζει - εκτός από τα πρόστιμα για τους οδηγούς - και απέναντι στο ολοένα και πιο αλαζονικό έγκλημα, σηκώνουν τους ώμους τους και δεν έχουν taser , που έχει απαγορευτεί από τον δήμαρχο, έναν πρώην σφυροβόλο και μοντέρνο κοινωνικό ορειβάτη . Υπάρχει μια έντονη περιφρόνηση για την ασφάλεια των πολιτών, οι οποίοι απολαμβάνουν ασήμαντα τσίρκα: η πόλη πληρώνει για την ψυχαγωγία του δρόμου. Με λίγα λόγια, τίποτα για τους απλούς ανθρώπους, όλα για τις μειονότητες, τους ξένους και τις κοινότητες -σεξουαλικές και άλλες- οριακά . Μετα-αστικές ιδιοτροπίες προς όφελος όσων συμπαθούν τον εαυτό τους. Υπερβολικά, μάλιστα.

Η αριστερά έχει πρόβλημα με τον λαό επειδή είναι ανίκανη να κατανοήσει τους εθνοπολιτισμικούς δεσμούς, τη γλώσσα, τη μνήμη, τα συναισθήματα, τη συνέχεια του έθνους· εν ολίγοις, όλα όσα αποτελούν έναν λαό. Ο λόγος είναι στοιχειώδης: Οι μαρξιστές και οι μεταμαρξιστές μοιράζονται τον ίδιο ατομισμό, τον ίδιο ατομικισμό - μεταμφιεσμένο σε μέριμνα για τους «ελάχιστους» - με τους φιλελεύθερους. Έχουν εγκαταλείψει τον κομμουνισμό ως οικονομική και κοινωνική προοπτική και διατηρούν τη μαζικοποίηση και την τυποποίηση για λόγους που δεν διαφέρουν πολύ από τον πανούργο φιλελεύθερο αδελφό τους, του οποίου τα ιδανικά της ελεύθερης αγοράς, των ελευθεριακών και ελευθεριακών ιδεωδών έχουν υιοθετήσει. Γι' αυτό ενοχλούνται από τις απαιτήσεις για ασφάλεια και τάξη που προκύπτουν από τα κάτω και χειροκροτούν την άφιξη λαών που αντικαθιστούν τους δικούς τους. Ένας κομμουνιστής εικοσιτεσσάρων καρατίων, ο θεατρικός συγγραφέας Bertolt Brecht, το κατάλαβε αυτό όταν, σε ένα θεατρικό έργο, το έθεσε στο στόμα του εκπροσώπου του Κόμματος (αν έχει κεφαλαίο γράμμα, είναι ο κομμουνιστής): «Η Κεντρική Επιτροπή αποφάσισε: αφού ο λαός δεν συμφωνεί, πρέπει να διοριστεί ένας νέος λαός. Αφενός, ενθαρρύνοντας τη στειρότητα, αφετέρου, αυξάνοντας τη μετανάστευση ενάντια στη θέληση της αμελητέας πλειοψηφίας» (Ennio Flaiano). Η κρίση της πολυεθνικής κοινωνίας έχει ξεπεράσει το όριο της ανοχής, σε σημείο που η επαναπατρισμός έχει πάψει να αποτελεί ταμπού, ενώ η προοδευτική μισαλλοδοξία επιμένει. Η αντίδραση είναι η ίδια με τον σκύλο του Pavlov: οι πρώτοι στο άκουσμα της καμπάνας, που ανάγγειλε φαγητό, τους τρέχουν τα σάλια, οι δεύτεροι χάνουν τα λογικά τους στο άκουσμα της λέξης φασισμός, την οποία επικαλούνται επιδέξια διανοούμενοι και πολιτικοί εν ενεργεία.

Παρά την τρέλα που προκαλεί η αφύπνιση, καθηγητές και διανοούμενοι μιας συγκεκριμένης αριστεράς δεν μπορούν να ξεπεράσουν το ταμπού της μετανάστευσης. Η μετανάστευση θεωρείται αποκλειστικά ως αποτέλεσμα ενός οικονομικού συστήματος που επιτρέπει τη μετεγκατάσταση εργοστασίων, την εκμετάλλευση χωρών του Τρίτου Κόσμου και την υποτίμηση των μισθών μέσω της άφιξης ατόμων που είναι πρόθυμα να δεχτούν δουλειές που «οι Ιταλοί δεν θέλουν πλέον να κάνουν» (με μισθούς πείνας που συμφωνήθηκαν από τα συνδικάτα). Το προλεταριάτο του χθες, η τάξη των μαιών της επανάστασης, αντικαθίσταται από μετανάστες και σεξουαλικές μειονότητες: το μάθημα της Σχολής της Φρανκφούρτης. Χωρίς να αμφισβητήσουμε αυτές τις γνωστές δυναμικές, πρέπει να επαναλάβουμε ότι η αριστερά είχε πάντα προβλήματα με την έννοια του λαού, λόγω της παλιάς μαρξιστικής προκατάληψης που θεωρεί τις μάζες απλά, απρόσωπα πλήθη που καθοδηγούνται αποκλειστικά από οικονομικά κίνητρα. Αν και με διαφορετικές υποθέσεις, την ίδια φιλελεύθερη αδιαφορία.

Αυτό οδηγεί σε μια συμπονετική και αυτοδικαιολογητική άποψη για όσους βρίσκονται στα χαμηλότερα σκαλοπάτια της κοινωνικής κλίμακας (μετανάστες), θύματα μιας διαδικασίας που δημιουργεί χαμένες ζωές (Zygmunt Bauman). Εξ ου και η αδιαφορία για τους εθνοπολιτισμικούς δεσμούς, την εθνική ιδιαιτερότητα, τη μνήμη και τη διαγενεακή συνέχεια. Για ένα σημαντικό τμήμα της αριστεράς, ο λαός δεν υπάρχει ως τέτοιος. Είναι ένα διαρκώς εξελισσόμενο συσσωμάτωμα, πλαστικό, εύπλαστο, συνεχώς χειραγωγούμενο. Επιπτώσεις όπως η αδυναμία ολοκλήρωσης μεταξύ αντίθετων λαών και πολιτισμών υποβαθμίζονται, θεωρούνται δευτερεύον πρόβλημα, ξεπερασμένο μόλις επιλυθούν οι αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος (πώς;). Μια επαναπρόταση του παραδοσιακού μαρξισμού, προσαρμοσμένη στην πολυπολιτισμικότητα.

Το να μιλάμε για φυλή απαγορεύεται. Θα κατέληγε να δώσει πυρομαχικά στους φασίστες. Ο φόβος της σύγχυσης μαζί τους ή απλώς της αναγνώρισης της ύπαρξης διαφορετικών λαών και ταυτοτήτων, που δεν μπορούν να αναχθούν σε ένα παγκόσμιο μείγμα, θα προκαλούσε ένα ακόμη βραχυκύκλωμα σε μια ιδεολογία με πολλαπλές αποτυχίες, προσκολλημένη σε έναν υστερικό αντιφασισμό που συσκοτίζει κάθε συλλογισμό που υπαγορεύεται από την κοινή λογική και την αρχή της πραγματικότητας. Ακόμη και προσωπικότητες όπως ο D’Orsi, ο Brancaccio και ο Canfora, εμπίπτουν τακτικά στο στερεότυπο του ρατσιστικού όχλου που ούτε δέχεται ούτε ενσωματώνει τους μετανάστες, παρατηρώντας ότι «χωρίς αυτούς, κανείς δεν θα μάζευε ντομάτες». Δεν καταφέρνουν να κατανοήσουν τον λεπτό ρατσισμό του επιχειρήματος, που είναι ήδη γελοίο από μόνο του.

Το ζήτημα της εθνικής επιβίωσης θα παρέμενε ακόμη και αν αυτό το σύστημα κατέρρεε σήμερα, όπως συνέβη με τον σοβιετικό κομμουνισμό. Δεκάδες εκατομμύρια Βορειοαφρικανοί και υποσαχάριοι θα παρέμεναν εδώ, με πολιτισμούς και αξίες εντελώς ξένες προς τους Ευρωπαίους, αδύναμους λαούς που θα λεηλατούνταν. Αυτό που αρνούμαστε να δούμε είναι ότι ένας εθνοτικός πόλεμος δεν θα καθοριζόταν από τις αντιφάσεις του καπιταλισμού, αλλά από την τεράστια μάζα των ξένων που θα εισχωρούσαν στη διαμάχη ακόμη και αν εφαρμοζόταν ένα πιο ισορροπημένο σύστημα αναδιανομής. Μια καθαρά οικονομική ερμηνεία ολόκληρης της ανθρώπινης προσωπικότητας υποβιβάζει τον πολιτισμό, την εθνική κληρονομιά και τη συλλογική μνήμη σε ένα απλό περιστασιακό γεγονός, ακριβώς όπως και στη φιλελεύθερη νοοτροπία. Αυτό είναι που οι προσηλυτισμένοι στον προοδευτισμό δεν έχουν καταλάβει και αυτό που η δεξιά της ταυτότητας είχε ήδη διαισθανθεί - αγνοώντας - τη δεκαετία του 1980, όταν ο πραγματικός σοσιαλισμός κατέρρεε και ο καπιταλισμός οικειοποιούνταν τα υπολείμματα.

Είναι απαραίτητο να διαλύσουμε τις παρεξηγήσεις και να διευκρινίσουμε την ιεραρχία των προτεραιοτήτων για την πολιτική δράση, απελευθερώνοντάς την από τις προκαταλήψεις που επιβεβαιώνουν τις αρχές των φιλελεύθερων-καπιταλιστικών κοινωνιών της αγοράς, οι οποίες είναι πιο καταστροφικές για την ταυτότητα από τον μαρξισμό, καθώς και φορείς απαράδεκτων κοινωνικών αδικιών. 

Υπάρχουν διαφορές μεταξύ των λαών και, όπως προειδοποίησε ο Guillaume Faye, αυτό που πρέπει να αποφευχθεί είναι ένας αποκαλυπτικός εθνοτικός πόλεμος που, σε συνδυασμό με άλλες φυγόκεντρες δυνάμεις - τη σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, τον επανεξοπλισμό, την ενεργειακή κρίση - κινδυνεύει να μας βυθίσει στο χάος. Η αριστερά, όπως και να την ονομάσει, ο εχθρός του απλού λαού, είναι η κύρια δύναμη συνεργασίας στο «σύστημα δολοφονίας λαών» που περιέγραψε ο Faye με χειρουργική ακρίβεια πριν από σχεδόν πενήντα χρόνια.

Ἀπό : ereticamente.net

Ἡ Πελασγική

Ἑτοιμάζονται γιά πυρηνικά κατά τοῦ Ἰράν οἱ ΗΠΑ ;

Πρώην Αμερικανίδα βουλευτής ισχυρίζεται ότι βρίσκονται σε εξέλιξη συνομιλίες υψηλού επιπέδου σχετικά με την πιθανή χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον του Ιράν 

«Δεν κάνω εικασίες, το ξέρω. Και είναι το απόλυτο κακό»

Η Greene κατηγόρησε την Ουάσινγκτον ότι ξεκίνησε τον πόλεμο με αφορμή τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις που έκανε το Ισραήλ σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

... περαιτέρω κλιμάκωση θα μπορούσε να προκαλέσει ένα παγκόσμιο «πυρηνικό ολοκαύτωμα», οικονομική ύφεση και απώλειες σε κλίμακα που δεν έχει ξαναδεί η Ανθρωπότητα εδώ και γενιές.

ἀπό ἐδῶ

 Τοῦ Elis Gjevori

Η πρώην βουλευτής των ΗΠΑ, Marjorie Taylor Greene, ισχυρίστηκε ότι η κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ συζητά το ενδεχόμενο χρήσης πυρηνικών όπλων εναντίον του Ιράν , καθώς η Ουάσινγκτον αγωνίζεται να διατηρήσει τον πολύμηνο πόλεμό της.

«Συζητούν τη χρήση πυρηνικών όπλων στο Ιράν σε συναντήσεις στρατηγικής», έγραψε η Greene στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αργά την Κυριακή.

«Δεν κάνω εικασίες, το ξέρω. Και είναι το απόλυτο κακό», πρόσθεσε.

Η Greene, κάποτε ένας από τους στενότερους συμμάχους του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στο Κογκρέσο, προέτρεψε τους Αμερικανούς να αντισταθούν σε κάθε προσπάθεια κλιμάκωσης του πολέμου.

«Ο κόσμος πρέπει να μιλήσει ανοιχτά και να σταματήσει με τόλμη αυτή την τρέλα».

  

  Η σχέση της Greene με τον Τραμπ κατέρρευσε αφότου εκείνη άσκησε πιέσεις για την δημοσιοποίηση αρχείων που σχετίζονται με τον Jeffrey Epstein, τον εκλιπόντα καταδικασμένο παιδεραστή και χρηματοδότη, στον κοινωνικό κύκλο του οποίου περιλαμβάνονταν ο Τραμπ και άλλες ισχυρές προσωπικότητες.

Η Greene κατηγόρησε την Ουάσινγκτον ότι ξεκίνησε τον πόλεμο με αφορμή τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις που έκανε το Ισραήλ σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

«Οι δικές μας υπηρεσίες πληροφοριών ενημέρωσαν τον Τραμπ και την κυβέρνησή του ότι το Ιράν δεν ήταν ούτε κάν κοντά στη δημιουργία πυρηνικών όπλων, και στη συνέχεια το Ισραήλ είπε την ίδια ατάκα που επαναλάμβανε επί δεκαετίες: "Το Ιράν είναι μόνο λίγες εβδομάδες μακριά"», είπε η Greene.

ὁλόκληρη ἡ ἀνάρτησις, ἐδῶ

«Και τώρα η κυβέρνησή μας είναι αυτή που συζητά στην πραγματικότητα τη μείωση του πυρηνικού ορίου προκειμένου να χρησιμοποιηθούν πυρηνικά όπλα εναντίον του Ιράν, παρόλο που ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι έχει κερδίσει τον πόλεμο περίπου 40 φορές και λέει ότι οι ΗΠΑ ελέγχουν το Στενά του Ορμούζ», πρόσθεσε, αναφερόμενη στο Στενό του Ορμούζ.

 Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν τον πόλεμό τους κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου. Μήνες επιθέσεων έχουν σκοτώσει χιλιάδες Ιρανούς πολίτες, έχουν διαταράξει τον παγκόσμιο ενεργειακό εφοδιασμό και δεν έχουν καταφέρει να σπάσουν τον έλεγχο της Τεχεράνης επί της ζωτικής σημασίας πλωτής οδού.

Η Greene προειδοποίησε ότι η περαιτέρω κλιμάκωση θα μπορούσε να προκαλέσει ένα παγκόσμιο «πυρηνικό ολοκαύτωμα», οικονομική ύφεση και απώλειες σε κλίμακα που δεν έχει ξαναδεί η Ανθρωπότητα εδώ και γενιές.

«Η Αμερική δεν είναι ανέγγιχτη», προειδοποίησε η Greene.

Η παρέμβασή της έρχεται καθώς ο αμερικανικός στρατός παλεύει με τα εξαντλημένα αποθέματα όπλων. Το πρακτορείο ειδήσεων Reuters ανέφερε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις είχαν χρησιμοποιήσει « σχεδόν όλους » τους πυραύλους ακριβείας μεγάλου βεληνεκούς που διαθέτουν κατά τη διάρκεια του πολέμου, ενώ οι μεγάλες δαπάνες για αναχαιτιστικά συστήματα Patriot και THAAD έχουν αποδυναμώσει την ετοιμότητα των ΗΠΑ σε άλλους τομείς.

Το NBC News ανέφερε αυτόν τον μήνα ότι το Πεντάγωνο καταρτίζει μια στρατηγική που θα έδινε στα τακτικά πυρηνικά όπλα μικρότερης εμβέλειας μεγαλύτερο ρόλο στις περιφερειακές συγκρούσεις.

«Η άποψή μας είναι ότι χρειαζόμαστε αξιόπιστες πυρηνικές επιλογές», δήλωσε στο NBC ανώτερος αξιωματούχος της άμυνας των ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ παραμένουν η μόνη χώρα που χρησιμοποίησε πυρηνικά όπλα σε πόλεμο, καταστρέφοντας τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι το 1945.

Ἀπό : middleeasteye.net

Ἡ Πελασγική

ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ σέ λίγες μόνον ἡμέρες...

... Οι παραλίες της Θέουτα, κάποτε συνηθισμένοι χώροι αναψυχής για ισπανικές οικογένειες, έχουν μετατραπεί σε κάτι αγνώριστο μέσα σε λίγες μέρες.

ἀπό ἐδῶ

...Λοιμώδη νοσήματα, όπως η ψώρα, η φυματίωση και το μολυσματικό κηρίο, αυξάνονται απότομα. Ένας άλλος κάτοικος προειδοποίησε για μια «καταστροφή στην υγεία», σημειώνοντας ομάδες στο WhatsApp γεμάτες με φωτογραφίες παιδιών που πάσχουν από αυτές τις παθήσεις.

...Ακολούθησε βία. Ξέσπασε μαζική συμπλοκή μεταξύ μεταναστών από την υποσαχάρια Αφρική στην παραλία Trampolín, με αποτέλεσμα αρκετοί να τραυματιστούν από μαχαίρια. Βίντεο καταγράφουν το χάος των ανδρών που μάχονται ανάμεσα στην γεμάτη σκουπίδια ακτογραμμή που κάποτε προσέλκυε τις τοπικές οικογένειες.

...Οι εικόνες και οι μαρτυρίες κατοίκων από τη Θέουτα προσφέρουν μια έντονη προεπισκόπηση του τι συμβαίνει όταν τα σύνορα καταρρέουν και οι αριθμοί υπερβαίνουν τις δυνατότητες.

...Σε όλη την Ευρώπη, η τοποθέτηση μεγάλου αριθμού ανδρών μεταναστών σε ηλικία στράτευσης σε ήσυχες, συνεκτικές κοινότητες προκαλεί επανειλημμένα τη μέγιστη πολιτισμική τριβή και την κατακραυγή της κοινής γνώμης.

Η Ευρώπη έχει λάβει γνώση. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι αν κάποιος στην εξουσία σκοπεύει να δράσει βάσει αυτού.

Τοῦ Steve Watson

 Μέσα σε λίγες μέρες, οι κάποτε παρθένες παραλίες στον ισπανικό θύλακα της Θέουτα έχουν μετατραπεί σε υπαίθριες χωματερές και καταυλισμούς γεμάτους ασθένειες, στους οποίους έχουν καταληφθεί από χιλιάδες παράνομους μετανάστες που αρνήθηκαν να φύγουν μετά τη μαζική εισβολή από το Μαρόκο.

Οι ντόπιοι περιγράφουν περιττώματα, ούρα, σκουπίδια και αυτοσχέδιες καλύβες που καλύπτουν την άμμο. Μεταδοτικές ασθένειες εξαπλώνονται. Έχουν ξεσπάσει μαζικές συμπλοκές με μαχαίρια.

Αυτό που ήταν μια ήσυχη παράκτια περιοχή έχει μετατραπεί σε καταυλισμό τριτοκοσμικού χαρακτήρα σε ευρωπαϊκό έδαφος.

ἀπό ἐδῶ

Πλάνα που κυκλοφορούν ευρέως δείχνουν την παραλία Trampolín και τα γύρω τμήματα να έχουν κυριευτεί πλήρως. Οι κάτοικοι αναφέρουν ότι δεν μπορούν πλέον να φέρουν τα παιδιά τους στην ακτή.

«Δεν μπορούμε να πάμε τα παιδιά μας στην παραλία, δεν μπορούμε να πάμε. Είναι κατειλημμένα, είναι γεμάτα παράγκες, οι άνθρωποι τρώνε εκεί, πετάνε φαγητό, είναι γεμάτα ρούχα, περιττώματα, ούρα», είπε ένας ντόπιος.

ἀπό ἐδῶ

Λοιμώδη νοσήματα, όπως η ψώρα, η φυματίωση και το μολυσματικό κηρίο, αυξάνονται απότομα. Ένας άλλος κάτοικος προειδοποίησε για μια «καταστροφή στην υγεία», σημειώνοντας ομάδες στο WhatsApp γεμάτες με φωτογραφίες παιδιών που πάσχουν από αυτές τις παθήσεις.

Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Θέουτα ανταποκρίθηκε ανοίγοντας μια πτέρυγα επειγόντων περιστατικών με περισσότερες από 30 κλίνες.

ἀπό ἐδῶ

Αυτή είναι η επίμονη πραγματικότητα μετά την αύξηση των μεταναστών στα τέλη Ιουλίου, η οποία είδε εκτιμήσεις που κυμαίνονταν από 50.000 έως και 80.000 ανθρώπους να περνούν από το Μαρόκο στο μικροσκοπικό ισπανικό έδαφος των περίπου 84.000 κατοίκων.

Ενώ τα συστημικά μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να αφαιρέσουν απότομα την ιστορία από τον κύκλο των ειδήσεων, εστιάζοντας σε πολλούς από τους Μαροκινούς που τελικά επέστρεψαν, χιλιάδες -κυρίως άνδρες από την υποσαχάρια Αφρική- παρέμειναν.

Τα κέντρα υποδοχής κατέρρευσαν. Οι παραλίες έγιναν η προεπιλεγμένη λύση. Αυτοσχέδιες καλύβες από κλαδιά, πλαστικό, χαρτόνι και σκουπίδια εκτείνονται τώρα κατά μήκος της ακτής.

Με πολύ λίγες τουαλέτες και ντους, τα ανθρώπινα απόβλητα και σκουπίδια σκεπάζουν την άμμο.

ἀπό ἐδῶ 

Ομάδες του Ερυθρού Σταυρού διανέμουν καθημερινά μερίδες τροφίμων, ενώ ο οικισμός επεκτείνεται.

Ακολούθησε βία. Ξέσπασε μαζική συμπλοκή μεταξύ μεταναστών από την υποσαχάρια Αφρική στην παραλία Trampolín, με αποτέλεσμα αρκετοί να τραυματιστούν από μαχαίρια. Βίντεο καταγράφουν το χάος των ανδρών που μάχονται ανάμεσα στην γεμάτη σκουπίδια ακτογραμμή που κάποτε προσέλκυε τις τοπικές οικογένειες.

ἀπό ἐδῶ

Το ανθρώπινο κόστος εκτείνεται πέρα ​​από τη ρύπανση και τις μάχες. Τις εβδομάδες μετά την εισβολή, πηγές υγείας στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Θέουτα περιέθαλψαν τουλάχιστον πέντε κορίτσια κάτω των 14 ετών για φερόμενους βιασμούς, καθώς και ένα ανήλικο αγόρι, σύμφωνα με αναφορές.

Πολλοί από αυτούς τους ανηλίκους κοιμούνται στους δρόμους λόγω έλλειψης καταλυμάτων. Το τμήμα επειγόντων περιστατικών χειρίζεται 300 έως 400 μετανάστες ασθενείς την ημέρα, ενώ λειτουργεί με προσωπικό που είχε προ-κρίσης.

Ισπανία: Μετά από μαζική εισβολή μεταναστών, 5 κορίτσια κάτω των 14 ετών φέρονται να βιάστηκαν στη Θέουτα

Η γιατρός των επειγόντων περιστατικών Susana Ascaso περιέγραψε την κατάσταση ως «καταστροφή για την υγεία», δηλώνοντας: «Δεν είναι ότι αρνούμαστε να τους δεχτούμε, είναι ότι δεν υπάρχει χώρος γι' αυτούς».

Πρόσθεσε ότι τα μη ανιχνευμένα κρούσματα φυματίωσης, ηπατίτιδας και άλλων ασθενειών εξακολουθούν να αποτελούν σοβαρό κίνδυνο. Οι κάτοικοι ανταγωνίζονται πλέον τους νεοαφιχθέντες για ιατρική περίθαλψη σε ένα σύστημα που έχει ξεπεράσει τα όριά του.

Ξεχωριστά περιστατικά υπογραμμίζουν την κατάρρευση της ασφάλειας. Ένας 20χρονος Μαροκινός μετανάστης με προηγούμενο ποινικό μητρώο που περιελάμβανε σεξουαλικές επιθέσεις εισέβαλε σε ένα διαμέρισμα στον πέμπτο όροφο στη Θέουτα, ανέβηκε σε ένα μπαλκόνι και σκαρφάλωσε στο κρεβάτι μιας 62χρονης Ισπανίδας, της Beatriz Ferron, που κοιμόταν.

Ισπανίδα περιγράφει τη στιγμή του τρόμου που βίωσε όταν Μαροκινός μετανάστης μπήκε κρυφά στο κρεβάτι της

Η Ferron αφηγήθηκε: «Πήδηξε στο μπαλκόνι του υπνοδωματίου μου. Μπήκε στο υπνοδωμάτιό μου και έπεσε στο κρεβάτι μου. Νόμιζα ότι ήταν ο σύζυγός μου, και όταν γύρισα, βρήκα έναν άγνωστο με τα εσώρουχά του στο κρεβάτι μου».

Είπε ότι ένιωσε ότι είχε παραβιαστεί και εξέφρασε ανακούφιση που δεν ήταν μόνη, προσθέτοντας ότι δεν ήξερε τι θα είχε συμβεί διαφορετικά. Ο άνδρας συνελήφθη, καταδικάστηκε με ταχεία διαδικασία και απελάθηκε.

Οι αρχικοί ισχυρισμοί ότι οι εισβολείς απλώς «γύρισαν σπίτι τους» αποδείχθηκαν ελλιπείς. Ενώ μεγάλος αριθμός επέστρεψε αφού τα καταστήματα έκλεισαν και τα τρόφιμα έλειψαν, χιλιάδες έμειναν. Οι παραλίες και οι λόφοι παρέμειναν κατειλημμένες.

Οι επίσημες εκτιμήσεις για τους εναπομείναντες μετανάστες διέφεραν σημαντικά τις πρώτες ημέρες και εβδομάδες, αλλά τα φυσικά στοιχεία επί τόπου - στρατόπεδα, απόβλητα και συνεχιζόμενη αναταραχή - κατέστησαν σαφές ότι το πρόβλημα δεν είχε εξαφανιστεί.

ΟΧΙ, οι εισβολείς απλώς δεν έχουν «γυρίσει σπίτι τους»

Σε όλη την Ευρώπη, η τοποθέτηση μεγάλου αριθμού ανδρών μεταναστών σε ηλικία στράτευσης σε ήσυχες, συνεκτικές κοινότητες προκαλεί επανειλημμένα τη μέγιστη πολιτισμική τριβή και την κατακραυγή της κοινής γνώμης. Οι παραλίες της Θέουτα, κάποτε συνηθισμένοι χώροι αναψυχής για ισπανικές οικογένειες, έχουν μετατραπεί σε κάτι αγνώριστο μέσα σε λίγες μέρες.

Η ίδια δυναμική εμφανίζεται όταν οι αρχές στεγάζουν ομάδες ανύπαντρων ανδρών σε μικρές κοινότητες μακριά από οποιαδήποτε πολιτισμική ή πρακτική εξοικείωση με τους νεοφερμένους.

Το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο: γεμάτοι σκουπίδια δημόσιοι χώροι, κίνδυνοι για την υγεία, αυξημένος φόβος μεταξύ των κατοίκων -ιδίως των γυναικών και των παιδιών- και ραγδαία διάβρωση της καθημερινής τάξης που οι ντόπιοι θεωρούσαν δεδομένη. Είναι δύσκολο να σχεδιαστεί μια πιο αποτελεσματική μέθοδος για τη δημιουργία αναταραχής.

Οι ισπανικές αρχές έχουν εγκαταστήσει πλωτά φράγματα, έχουν διεξάγει επιχειρήσεις-σκούπα με την Ισπανική Λεγεώνα και έχουν συντονίσει τις επιστροφές με το Μαρόκο. Τα νοσοκομεία και η αστυνομία παραμένουν υπό πίεση. Οι τοπικοί ηγέτες συνεχίζουν να αναφέρουν ότι η πόλη δεν έχει επιστρέψει στην κανονικότητα.

Οι εικόνες και οι μαρτυρίες κατοίκων από τη Θέουτα προσφέρουν μια έντονη προεπισκόπηση του τι συμβαίνει όταν τα σύνορα καταρρέουν και οι αριθμοί υπερβαίνουν τις δυνατότητες. Η Ευρώπη έχει λάβει γνώση. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι αν κάποιος στην εξουσία σκοπεύει να δράσει βάσει αυτού.

πηγή

Ἀπό : thetruthseeker.co.uk

Ἡ Πελασγική

Πρίν ὀκτώ χρόνια, ἀνήμερα τόν Δεκαπενταύγουστο

 Ἥταν ἀνήμερα τοῦ Δεκαπενταύγουστου πρίν 8 χρόνια πού μία ἑλληνική οἰκογένεια ἀντί νά χαίρεται καί νά ἑορτάζῃ τήν μεγάλη ἑορτή τοῦ Καλοκαιριοῦ, ντύθηκε στό πένθος. Μία συμμορία πακιστανῶν "μεταναστῶν"  πού δροῦσε ἀνενόχλητη στή πιό πολυσύχναστη ἱστορική περιοχή τοῦ Φιλοπάππου ( Γκέτο παρανομίας τήν χαρακτήριζαν ) , μόλις πέντε λεπτά ἀπό τήν Ἀκρόπολη, δολοφόνησε, κυριολεκτικῶς ἐν ψυχρῷ, ἕνα νέο παιδί, τόν 25χρονο Νικόλαο Μουστάκα, γιά ἕνα κινητό καί λίγα εὐρώ  ! 

Τό ἀποτρόπαιο ἐκεῖνο ἔγλημα εἶχε συγκλονίσει τό Πανελλήνιο, γιά ἕναν πολύ σημαντικό λόγο πώς δέν θά ἔπρεπε ποτέ νά εἶχε συμβεῖ ἐάν τό κράτος τῆς ἑλλαδικῆς, ἔκανε ἁπλῶς τό καθῆκον του. Δῆλα δή, νά θέτῃ σέ προτεραιότητα τήν ἀσφάλεια τῶν πολιτῶν του.

Εἶχε γράψει ἡ μητέρα τοῦ Νίκου στήν ἐπιστολή της πρός τόν τότε πρωθυπουργό Τσίπρα : 

...Τα οργανωμένα και σοβαρά κράτη, κ. Τσίπρα, που σέβονται τους πολίτες τους, πριν «την κλήση στην Αστυνομία», έχουν προνοήσει για την τήρηση της ευταξίας, της νομιμότητας και της ασφάλειας. Ασκούν πολιτικές πρόληψης και αποτροπής. Κατά τα λεγόμενά σας, και ο γιος μου, την ώρα που δεχόταν επίθεση με ένα σπασμένο μπουκάλι και μαχαίρι στον λαιμό του, θα έπρεπε να «πάρει την άδεια των κακοποιών» και να καλέσει την Αστυνομία για να τον βοηθήσει!!!!!!)...

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Ευκόλως μπορείτε να εννοήσετε, όπως και ο κάθε ΄Ελληνας, ο έχων τον κοινόν νουν, ότι το έγκλημα κατά του γιου μου ήταν και προδιαγεγραμμένο και προαναγγελθέν. Και η Πολιτεία φέρει ακέραια την ευθύνη για όλα όσα θα έπρεπε να έχουν γίνει και δεν έγιναν προκειμένου να αποτραπεί η δολοφονία του...

Καί βεβαίως οἱ νεοταξίτικες DEI πολιτικές. Ἔγραφε ἡ Λαμπρινή Μουστάκα στήν ἐπιστολή ἐκείνη : 

 ...Η Κυβέρνησή σας, με την τακτική των ανοικτών και επομένως ανύπαρκτων συνόρων, και χωρίς να αναρωτηθεί ποτέ εάν ο ελληνικός λαός επιθυμεί να καταντήσετε την χώρα του ένα «ξέφραγο αμπέλι», υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες τους «καλεσμένους της». Τους προσφέρει σίτιση, δωρεάν διαμονή, αφορολόγητα επιδόματα και κοινωνική ασφάλιση, δείχνοντας παράλληλα τον δρόμο της εξόδου από την χώρα σε χιλιάδες νέους συμπολίτες μας. Επιπροσθέτως, «σεβόμενη την αξιοπρέπειά τους», τους επιτρέπει να παρανομούν ατιμωρητί προκειμένου να «συμπληρώνουν τα προς το ζην».

Ταυτόχρονα, πολλοί από τους παρανόμως εισελθόντες, «νιώθοντας ευγνωμοσύνη και θέλοντας να ευχαριστήσουν» την χώρα που τους φιλοξενεί, επιδίδονται σε εγκληματικές ενέργειες και σκοτώνουν τους πολίτες της. Προσφέρουν, προφανώς, τις υπηρεσίες τους σε ένα κράτος για το οποίο τα Ελληνόπουλα –πλην ολίγων και εκλεκτών- αποτελούν βαρίδια. Είναι ανεπιθύμητα και άρα αναλώσιμα...

Ἀλλά ὁ Τσίπρας ἐρωτώμενος στήν Βουλή γιά τήν ἐγκληματικότητα στοῦ Φιλοπάππου, ἔκανε λόγο γιά : « ἀκροδεξιά ρητορική φόβου » 

Ναί, ἡ ἀκροδεξιά ῥητορική φόβου εἶναι τό πρῶτο καί σοβαρό θέμα κι᾿ὄχι ὅλα αὐτά τά ἀφροασιανά ὄντα πού ἔρχονται ( στέλνονται γιά τήν ἀκρίβεια) στίς χῶρες τῆς Εὐρώπης, μέ ὅ,τι χαρακτηρίζει τίς "συνήθειές" τους, ἄνδρες σέ μικρές ἡλικίες καί μέ πολλαπλή παραβατική δρᾶσιν ! ( Κυττᾶτε τί συμβαίνει τελευταίως στήν Θέουτα ! ) 

Ἐκείνη ἡ δολοφονία, τοῦ 25χρονου Νίκου Μουστάκα, ἀνέδειξε καί κάτι ἀκόμη. Ὅπως μπορεῖ νά ἀντιληφθῇ ὁ καθείς μέσα ἀπό τήν ἐπιστολή τῆς μητέρας, Λαμπρινῆς Μουστάκα, ἀνθρώπους πού σπάνια συναντᾶς σήμερα. Ἀνθρώπους πού μέσα ἀπό τόν πόνο τους ἔστειλαν τά μηνύματα ἐκεῖ ὅπου ἔπρεπε, κατέδειξαν τά προβλήματα τοῦ Κράτους, τῆς Κυβερνήσεως καί γύρισαν νά ἀντιμετωπίσουν τόν πόνο τους ὡς οἰκογένεια καί δέν δέχθηκαν νά ἐκμεταλλευτοῦν τήν ἀπώλεια, ὅπως κάποιες ...χαροκαμένες πού βάζουν πλώρη μέχρι καί γιά πρωθυπουργίες πατώντας πάνω στό αἷμα τῶν παιδιῶν τους  ! Νά ἡ διαφορά τῆς ποιότητος τῶν Ἀνθρώπων. Νά ἡ ἀξιόλογη στάσις ζωῆς ! 

Σέ κάποιο δημοσίευμα τῆς ἐποχῆς εἶδα τό ἀφιέρωμα τῆς ἀδελφῆς τοῦ Νίκου,Ἀγγελικῆς Μουστάκα, μερικούς μῆνες μετά τήν δολοφονία, παραμονή τῆς ἑορτῆς του ( 5 Δεκεμβρίου ). Ἦταν τό ῥέκβιεμ στόν ἀδελφό πού δέν θά ξεχνοῦσαν ποτέ. Συγκινήθηκα, πράγματι. Διακρίνει κανείς τήν ποιότητα καί τό ἦθος τῶν ἀνθρώπων. Εἴθε ὁ  Δημιουργός νά προστατεύει τέτοιους ἀνθρώπους.  

Ἔτσι, λόγῳ τῆς ἡμέρας, θυμήθηκα ἐκείνη τήν φρικτή δολοφονία ἑνός νέου παιδιοῦ πού σήμερα θά μποροῦσε νά εἶναι ζωντανός, νά εἶχε δημιουργήσει οἰκογένεια, νά ἦταν ἕνας συνεχιστής ἀνθρώπων πού μποροῦν νά ἀφήσουν τήν σωστή κληρονομιά ὡς πραγματικοί Ἕλληνες. Ὅμως,ὅπως γράφαμε καί προχθές : Ὁ Σιδερένιος Νόμος τοῦ Ἀριστερισμοῦ Σκοτώνει. Καί τό κάνει σέ κάθε πλευρά ! Κατάλαβες Τσίπρα πού ζωντάνεψες τόν ΕΛΑΣ γιά νά διεκδικήσῃς τήν πρωθυπουργία πάλι ; Ἔτσι, γιά νά συνεχίσῃς νά λές : Ἡ « ἀκροδεξιά ρητορική φόβου » κι᾿ὄχι οἱ δικές σου ἀντιλήψεις γιά τό ἄν ἔχει σύνορα ἡ θάλασσα ἤ τήν ἄλλη "καραμέλλα" ἐσᾶς τῶν ἀριστεριστῶν, "εἶναι στήν κουλτούρα αὐτῶν τῶν λαῶν, οἱ βιασμοί » καί οἱ δολοφονίες γιά λίγα εὑρώ, συμπληρώνω ἐγώ ...! 

Υ.Γ. Γιά τήν ἱστορία νά ἀναφέρουμε πώς ἐκ τῶν τριῶν παραβατικῶν δολοφόνων Πακιστανῶν, οἱ δύο ἐνήλικες καταδικάστηκαν σέ ἰσόβια, ἐνῷ ὁ τρίτος, ὁ ἀνήλικος ὁ ὁποῖος μάλιστα δέν ζήτησε ποτέ συγγνώμη παρά τήν ἐπιμονή τῆς δικαστικῆς ἕδρας, καταδικάστηκε σέ μόλις 8 χρόνια ! Ναί, σίγουρα εἶναι ἤδη ἐλεύθερος νά συνεχίζῃ τήν δρᾶσιν του,ὡς σωφρονισμένος πολίτης τῶν σωφρονιστηρίων τῆς ἑλλαδικῆς ...

Ἀφιερωμένο στήν οἰκογένεια τοῦ Νικόλα ! 

Ἡ Πελασγική

Δεκαπενταύγουστος τοῦ ᾿93

Ἐπιχείρηση Χρυσόμαλλο Δέρας! Ξημέρωμα Δεκαπενταύγουστου 1993

 Ξημέρωνε η ημέρα της Παναγίας. 15 Αυγούστου 1993…Μία ομάδα Ελλήνων βατραχανθρώπων,με επικεφαλής έναν ατρόμητο αξιωματικό, τον Αντιπλοίαρχο Βασίλη Ντερτιλή,είναι έτοιμοι για να θέσουν σε εφαρμογή ένα παράτολμο σχέδιο.Πολύ μακρυά από την πατρίδα. Η επιχείρηση ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ στο Σοχούμι,με την οποία 2000 ομογενείς μας γλίτωσαν από τον πόλεμο και τον θάνατο,έμεινε στην ιστορία.

Ο Βασίλης Ντερτιλής δυστυχώς δεν ζει πια…Έζησε μια παράτολμη ζωή. Ζούσε πάντα σε συνθήκες κινδύνου κι όταν αυτό σταμάτησε “αναχώρησε”…

... ξημέρωμα 15ης Αυγούστου 1993 ένα τμήμα Ειδικών Δυνάμεων έγραφε τη δική του ιστορία εκτός συνόρων.Τέτοιες ώρες εκείνη την ημέρα η επιχείρηση ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ,έμπαινε στην τελική της φάση! Επικεφαλής ο Αντιπλοίαρχος Βασίλης Ντερτιλής,καθοδήγησε μια ομάδα Ελλήνων βατραχανθρώπων στην πιο “γνωστή-άγνωστη” ειδική επιχείρηση των ελληνικών ΕΔ.Την εκκένωση 2000 ομογενών μας από το Σοχούμι!

Η επιχείρηση είχε την πολιτική κάλυψη και εποπτεία της τότε υφυπουργού Εξωτερικών Βιργινίας Τσουδερού. Ο Ντερτιλής άριστος αξιωματικός είχε αναλάβει την επιλογή των ανδρών ,τη σχεδίαση και την εκτέλεση της επιχείρησης που δεν ήταν διόλου εύκολη.

Η πρώτη δυσκολία που αντιμετώπισε ο Ντερτιλής; Οι συνδικαλιστές των ελεγκτών κυκλοφορίας στο τότε αεροδρόμιο του Ελληνικού. Μέσα στο αεροπλάνο της Ολυμπιακής, έτοιμος να πετάξει και να πάει να συναντήσει την ομάδα βατραχανθρώπων που ήδη είχαν φθάσει στο Σοχούμι. Ο κυβερνήτης του αεροσκάφους ενημερώνει ότι θα υπάρξει σημαντική καθυστέρηση στην πτήση λόγω στάσης εργασίας των ελεγκτών. Ο Ντερτιλής πάντα ψύχραιμος, σηκώθηκε από τη θέση του και είπε στον κυβερνήτη του αεροσκάφους να επικοινωνήσει με το ΥΠΕΞ.Οι σχετικές επικοινωνίες έγιναν και ίσως για μια και μόνη φορά στην ιστορία το ισχυρότατο συνδικαλιστικό όργανο των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας έκανε πίσω! Το αεροπλάνο απογειώθηκε σε χρόνο ρεκόρ και οι υπόλοιποι επιβάτες δεν μπορούσαν να πιστέψουν στο θαύμα. Δεν γνώριζαν ότι μαζί τους πετούσε ο Αντιπλοίαρχος που είχε αναλάβει την σοβαρότερη ειδική αποστολή των ΕΔ τις τελευταίες δεκαετίες.

Ο Ντερτιλής έφθασε στο Σοχούμι, βρήκε τους άνδρες τους και εκτίμησε την κατάσταση.Από τις πολεμικές συγκρούσεις Γεωργιανών και Αμπχάζιων είχαν χάσει τη ζωή τους ήδη 200 ομογενείς! Δεν υπήρχε χρόνος για τους 2000 που είχαν απομείνει.

Με τη βοήθεια πολιτικών υπαλλήλων είχε οργανωθεί η συγκέντρωση των στοιχείων για τη διανομή διαβατηρίων μιας χρήσεως (της πρώην ΕΣΣΔ) για την εκκένωση των ελληνικών χωριών από την ορεινή Αμπχαζία.

Ξημέρωμα 15 Αυγούστου ο Ντερτιλής και οι άνδρες του είχαν έτοιμους όχι μόνο τους 2000 ομογενείς για επιβίβαση σε ελληνικό επιβατηγό πλοίο που ανέμενε έξω από το λιμάνι, αλλά ο Ντερτιλής είχε εξασφαλίσει την ανοχή για να μην πούμε την προστασία ενός ρωσικού συντάγματος, που πολιορκούσε με τις αποσχιστικές δυνάμεις την πόλη του Σοχούμι.

Παρόλα αυτά μάχες γίνονταν.Στο πλοίο υπήρχε και ομάδα αλεξιπτωτιστών που παρίσταναν το πλήρωμα.

Οι ομογενείς επιβιβάστηκαν κλείνοντας οριστικά μια ιστορία 3.000 χρόνων της παρουσίας των Ελλήνων στην περιοχή.

Οι φωτογραφίες προέρχονται από έναν από τους βατραχανθρώπους που συμμετείχαν σ΄ αυτή την εξαιρετική στρατιωτική επιχείρηση.Η οποία αποτελεί μια μόνο απόδειξη της εφευρητικότητας και αποτελεσματικότητας των Ελλήνων στρατιωτικών.Όταν τους αφήνουν να κάνουν τη δουλειά τους.Η Βιργινία Τσουδερού εμπιστευόταν τυφλά τον Βασίλη Ντερτιλή. Το ίδιο και ο Γεράσιμος Αρσένης όταν έγινε ΥΕΘΑ.Ο τότε Α/ΓΕΕΘΑ Χρίστος Λυμπέρης είχε πολλά χρόνια πριν διαγνώσει το ταλέντο και τις ικανότητες του Ντερτιλή.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Βασίλης Ντερτιλής αποφάσισε να παραιτηθεί από το ΠΝ χωρίς καν να έχει εξασφαλίσει τίποτα,όταν κατάλαβε ότι επί κυβερνήσεων Σημίτη οι “εκσυγχρονιστές” τους είχαν ακούσει για ειδικές επιχειρήσεις μόνο στον κινηματογράφο!

Ἀπό : militaire.gr

Ἐμεῖς δέν τόν ξεχνᾶμε. Ἄλλως τε, πόσους μεγάλους ἄνδρες ἔχουμε νά τιμοῦμε στά ...δημοκρατικά χρόνια ; Ἔλα ντέ ! 

( φωτό )

Ἡ Πελασγική

Θάνατος ἀπό τήν DEI: Ὁ Σιδερένιος Νόμος τοῦ Ἀριστερισμοῦ Σκοτώνει

Λυπάμαι που ο Arday αυτοκτόνησε, αλλά η ευθύνη βαρύνει τους αριστερούς που τον ανέβασαν, όχι τους δεξιούς που τον κατέβασαν. Είναι πάλι ο Σιδερένιος Νόμος του Αριστερισμού: οι αριστεροί κάνουν τη μεγαλύτερη ζημιά σε πράγματα που ισχυρίζονται ότι νοιάζονται περισσότερο. 

Αν είχε υποβληθεί σε λευκά πρότυπα, η λογοκλοπή του δεν θα τον είχε πάει ποτέ τόσο ψηλά ή δεν θα τον είχε φέρει τόσο χαμηλά. Έζησε και πέθανε με βάση την DEI. 

φωτό

Τοῦ Tobias Langdon

Τί σκότωσε τον Jason Arday; Το ίδιο πράγμα που σκότωσε την Carmenza Valencia-Trujillo κα την Sheryl Wilkins. Ήταν τα ψέματα και οι τρέλες του αριστερισμού. Χωρίς τον αριστερισμό, ο απροκάλυπτος μαύρος ακαδημαϊκός μπουρδολόγος Arday δεν θα ανέβαινε ποτέ τόσο ψηλά, μετά δεν θα έπεφτε τόσο χαμηλά και δεν θα αυτοκτονούσε ταπεινωμένος. Και χωρίς τον αριστερισμό, ο βιαστής-δολοφόνος της Carmenza Valencia-Trujillo κα την Sheryl Wilkins δεν θα διέμενε σε βρετανικό έδαφος. Τα ονόματα αυτών των δύο γυναικών που δολοφονήθηκαν άγρια ​​δεν είναι διάσημα όπως του Jason Arday. Και η έντονα φεμινιστική αριστερά θα διασφαλίσει ότι δεν θα γίνουν ποτέ.

Η μαύρη αριστεία στο έγκλημα υπάρχει πράγματι, και η αριστερά την αγνοεί. Η μαύρη αριστεία στη γνωστική λειτουργία δεν υπάρχει, οπότε η αριστερά την επινοεί. 

Αυτό εξηγεί γιατί ο μαύρος μπουρδολόγος Jason Arday χαιρετίστηκε ως «ο καλύτερος στον κόσμο» όταν έφτασε στην κορυφή της ακαδημαϊκής κοινότητας ως καθηγητής Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης στο Cambridge το 2023. « Είμαστε τόσο τυχεροί που σας έχουμε! », είπε ενθουσιασμένη η λευκή αριστερή Hilary Cremin, επικεφαλής της Εκπαίδευσης στο Cambridge. Στη συνέχεια του είπε ότι ήταν «ο καλύτερος στον κόσμο». Με αυτόν τον τρόπο, ουσιαστικά απήγγειλε την θανατική του καταδίκη, επειδή τροφοδοτούσε τον ναρκισσισμό του Arday και ανταμείβει τις φαντασιώσεις και τα ψέματά του. Ο Arday ήταν καλός στο να μεγαλώνει το ράστα μαλλί του, αλλά σε τίποτα άλλο καλός.

Ἕνας λογικά σκεπτόμενος ἄνθρωπος βλέπει μέ ἀμφίεση γαλοπούλας ἕναν σκύλο καί στόν Arday ἕναν λογοκλόπο. Οἱ τρελλοί ἀριστεριστές ἀγνοοῦν τόν σκύλο καί βλέπουν τήν ἀμφίεση ὡς πραγματικότητα, συνεπῶς μιά γαλοπούλα καί τόν Arday ὅπως τόν μεταμφίεσε ὁ νεοταξίτικος ἀριστερισμός ὡς εὐφυΐα ! 

Μία πρώην φοιτήτριά του στο Πανεπιστήμιο Roehampton περιέγραψε την ανικανότητά του με το ψευδώνυμο Fiona Brown:

Οι στίχοι των τραγουδιών ήταν η πρώτη κόκκινη σημαία. Ο τρόπος που μιλούσε ακατάπαυστα για τον Tinie Tempah ή τον Eminem, ή για το πώς μαύροι καλλιτέχνες όπως η Beyoncé σεξουαλικοποιούνταν από λευκούς άνδρες, χωρίς να προσφέρει κανένα στοιχείο που να τεκμηριώνει τους ισχυρισμούς του. Ή υπήρχαν τα αποσπάσματα ταινιών, από το Fish Tank και το Kidulthood, τα οποία μας έλεγε να συζητήσουμε χωρίς να μας δώσει οδηγίες για το πώς να το κάνουμε. Και αυτό ίσχυε αν βρισκόταν καν στην τάξη. Συχνά έφτανε αργά και έφευγε νωρίς, μια φορά δίδασκε για μία μόνο ώρα ενώ ήταν προγραμματισμένες τέσσερις. […]

Μπορώ ειλικρινά να περιγράψω τη διδασκαλία του Arday ως απαίσια. Συνήθως καθόταν αδιάφορα σε ένα γραφείο, εκφράζοντας τις γενικευμένες απόψεις του για τον ρατσισμό χωρίς ποτέ να αναφέρεται σε καμία ακαδημαϊκή θεωρία — πόσο μάλλον σε εκείνες που σχετίζονται με την ενότητα «Συμμετοχή των Νέων και Ταυτότητες» που υποτίθεται ότι δίδασκε. […]

Στην αρχή, οι συμμαθητές μου μαγεύτηκαν από την χαρούμενη στάση του Arday και τις εμπνευσμένες ιστορίες του. Αρχικά, επίσης, ενδιαφέρθηκαν για τους ισχυρισμούς του ότι οι λευκοί ήταν ένοχοι κάθε είδους προκατάληψης. Ωστόσο, καθώς η ενότητα προχωρούσε και δεν εμφανιζόταν σε άλλο ένα μάθημα, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Σταδιακά συνειδητοποιήσαμε ότι δεν μαθαίναμε τίποτα ουσιαστικό και ότι μεγάλο μέρος της ομιλίας του ήταν ανοησίες.

[Μετά την αξιολόγησή μας], ο Arday μου έδωσε 70% για την έκθεσή μου. Αυτό ακούγεται καλό — εκτός από το ότι ο μέσος όρος μου για τη χρονιά ήταν 75%, που σημαίνει ότι το συνολικό μου αποτέλεσμα μειώθηκε. Ιδιαίτερα επειδή ο Arday δεν είχε δώσει σχόλια στην εργασία μου, ζήτησα μια συνάντηση. Στο Roehampton, η βαθμολόγηση είναι τυφλή, επομένως δεν θα ήξερε ποιος είχε γράψει ποιο δοκίμιο. Στη συνάντησή μας, εξήγησα ότι το 70% ήταν χαμηλός βαθμός για μένα και του ζήτησα να μου δώσει σχόλια. Ξαφνικά, η φιλική, γεμάτη αυτοπεποίθηση συμπεριφορά του άλλαξε. Τώρα είδα μια πλευρά του που δεν είχα ξαναδεί: θυμωμένη, αλλά και φοβισμένη. Ο Arday υπονόησε ότι ήμουν ρατσίστρια και είπε ότι ο μόνος λόγος που δεν ήμουν ευχαριστημένη με το 70% οφειλόταν στο «λευκό προνόμιό» μου. Ήταν σαφώς αναστατωμένος που τον ρωτούσα και τελείωσα τη συνάντηση το συντομότερο δυνατό. («Ο J. Arday με δίδαξε. Να τι έμαθα », Unherd , 10 Αυγούστου 2026)

Αυτό το άρθρο διαψεύδει τους ισχυρισμούς της οικογένειας του Arday από την αυτοκτονία του. Έχουν πει ότι «πάντα ήθελε να βλέπει το καλύτερο σε όλους». Όχι, δεν το έκανε. Πάντα ήθελε να βλέπει το χειρότερο στους Λευκούς και ήταν πάντα έτοιμος να χρησιμοποιήσει το Wu-Wu-Wu - τη Χειρότερη Λέξη στον Κόσμο . Είναι η χειρότερη λέξη για τους Λευκούς, δηλαδή, επειδή είναι η κατηγορία για «ρατσισμό!». ( World’s Worst Word)

Η χειρότερη λέξη στον κόσμο: Πώς δύο συλλαβές ανατρέπουν έναν τιτανικό πολιτισμό

Από το Woo-Woo-Woo στο Wu-Wu-Wu: ένα φάντασμα και ο μαύρος μάρτυρας George Floyd ( ἡ φωτό τοῦ Floyd ἀπό τήν ἑβραϊκή σελίδα Kveller )

Ο φόβος των Λευκών μήπως φανούν ρατσιστές εξηγεί πώς ο ανίκανος λογοκλόπος Arday ανέβηκε όλο και ψηλότερα στη βρετανική ακαδημαϊκή κοινότητα. Η διδακτορική του διατριβή ήταν γεμάτη όχι μόνο με εύκολα ανιχνεύσιμη λογοκλοπή, αλλά και με κραυγαλέα γραμματικά λάθη. Ιδού ο Richard Dawkins για τις ανοησίες του Arday για τα Μαυρο-ακαδημαϊκά:

Πρέπει να ρωτήσω: την διάβασαν όντως οι εξεταστές στο Πανεπιστήμιο Liverpool John Moores, οι οποίοι έκριναν τη διατριβή [του Arday] άξια διδακτορικού; Μια ασήμαντη αποκάλυψη: η διατριβή περιέχει 332 περιπτώσεις όπου το «s» στον πληθυντικό ακολουθείται λανθασμένα από απόστροφο. Υπάρχει μάλιστα μία στον τίτλο της διατριβής: «An exploration of peer-mentoring among student teachers’ to inform reflective practice within the context of action research.». Από εκεί που προέρχομαι, ένας υποψήφιος διδάκτορας έχει έναν επιβλέποντα έρευνας, με καθήκον επιμέλειας. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι ακόμη και αυτός διάβασε τη διατριβή πριν την αφήσει να προχωρήσει στην εξέταση. (“ Jason Arday: ένα ζήτημα ακαδημαϊκών προτύπων ” , Unherd , 8 Αυγούστου 2026)

Ο Dawkins έχει δίκιο: είναι πιθανό ότι ούτε ο Arday ούτε οι εξεταστές του διάβασαν τη διατριβή. Ο Arday ήταν ένας ανίκανος, ηλίθιος μαύρος και οι εξεταστές θα φοβόντουσαν να αμφισβητήσουν έναν ανίκανο, ηλίθιο μαύρο. Έτσι, ο Arday πήρε το διδακτορικό του και συνέχισε να φαντασιώνεται και να λογοκλοπεί για να κατακτήσει εκείνη τη θέση καθηγητή στο Cambridge. Άλλωστε, ήταν μαύρος και είχε ράστα. Τι σημασία είχε η ψευδο-υποτροφία του σε ένα ψευδο-αντικείμενο όπως η κοινωνιολογία; Λοιπόν, τελικά είχε σημασία, επειδή η ψευδο-υποτροφία του Arday βρήκε τελικά κάποιον που κατείχε τον μοιραίο συνδυασμό ακαδημαϊκής επάρκειας, ηθικού θάρρους και επιθυμίας για εκδίκηση από το Cambridge.

Μιλάω για τον Nathan Cofnas, τον Εβραίο φιλόσοφο που εκδιώχθηκε από το Cambridge επειδή είπε την αλήθεια για το χαμηλό μέσο όρο IQ των μαύρων. Νομίζω ότι ο Cofnas είναι σταθερά ανέντιμος όταν διακυβεύονται εβραϊκά συμφέροντα, αλλά δεν ήταν ανέντιμος όταν ανέλυσε το ακαδημαϊκό έργο του Arday . Όχι, ήταν δίκαιος και ακριβής. Ορθώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το έργο του Arday περιείχε εκτεταμένη λογοκλοπή και επέδειξε «ελάχιστη ή καθόλου πραγματική ακαδημαϊκή έρευνα». Αυτή η ανάλυση προκάλεσε την πτώση του Arday και την επακόλουθη αυτοκτονία. Αλλά δεν νομίζω ότι ο Cofnas φέρει την παραμικρή ευθύνη για τον θάνατο του Arday. Ο Cofnas τήρησε τα ακαδημαϊκά πρότυπα όταν αμφισβήτησε τις κραυγαλέες μαυροακαδημαϊκές μπουρδολογίες του Arday. Δεν χλεύασε ούτε προσπάθησε να ταπεινώσει τον Arday: απλώς επεσήμανε την αλήθεια. Η ευθύνη για τον θάνατο του Arday βαρύνει τον ίδιο τον Arday και τους αριστερούς που του επέτρεψαν να λογοκλέψει και να φανταστεί την άνοδό του στην κορυφή πριν υποστεί αυτή την αναπόφευκτη καταστροφική πτώση.

Charisma Shmarisma

Αλλά υπάρχουν περισσότερα να πούμε για τον Cofnas και την καταστροφή. Αφού είπε την αλήθεια και πυροδότησε την παραίτηση του Arday, ο Cofnas έδωσε συνεντεύξεις σε αρκετά εξέχοντα δεξιά (και ψευδοδεξιά) podcast. Δεν είχα ξαναδεί τον Cofnas σε βίντεο και σύντομα βαρέθηκα όταν άρχισα να τον παρακολουθώ τώρα. Αλλά με ενδιέφεραν πολύ δύο πράγματα: η έλλειψη χαρισματικότητας του Cofnas και η έλλειψη νεανικότητας. Ο Cofnas μου φαίνεται αυτιστικός. Και παρόλο που είναι τριάντα επτά ετών, συμπεριφέρεται και φαίνεται πολύ μεγαλύτερος. Δεν πρόκειται ποτέ να καταδείξει αυτό που ο Kevin MacDonald αποκαλεί «κεντρικότητα της χαρισματικής ηγεσίας μεταξύ των Εβραίων» και δεν πρόκειται ποτέ να γίνει ένας «ραβίνος γκουρού περιτριγυρισμένος από ευλαβείς μαθητές».

Αλλά εκτός από το γερασμένο αυτιστικό μή χάρισμα του Cofnas, με ενδιέφερε το πώς κέρδισε τόσο εύκολα τόσο εκτεταμένη προβολή στα κυρίαρχα δεξιά μέσα ενημέρωσης. Είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο ότι τον τίμησε το Times Radio , το οποίο διευθύνεται από την αμιγώς σιωνιστική εφημερίδα Times του Λονδίνου. Η εμφάνιση του Cofnas εκεί αποτελεί, θα έλεγα, μια ακόμη απόδειξη ότι ορισμένοι ισχυροί Εβραίοι αποφάσισαν να τερματίσουν την παραδοσιακή τους υποστήριξη σε μειονότητες όπως οι μαύροι και οι Μουσουλμάνοι, τους οποίους οι Εβραίοι θεωρούν από καιρό « φυσικούς συμμάχους » στον πόλεμό τους κατά της Δύσης.

«Είναι καλό για τους Εβραίους;»

Φυσικά, αυτοί οι Εβραίοι δεν ενδιαφέρονται που οι Μαύροι και οι Μουσουλμάνοι έχουν κάνει πολύ κακό στους Λευκούς. Η ζημιά που προκάλεσαν οι Μαύροι και οι Μουσουλμάνοι στους Λευκούς ήταν ένα χαρακτηριστικό, όχι ένα σφάλμα, της εβραϊκής υποστήριξης προς τη μετανάστευση από τον Τρίτο Κόσμο. Αυτό που πήγε στραβά είναι ότι οι Μαύροι και οι Μουσουλμάνοι τάχθηκαν με τους Παλαιστίνιους, όχι με τους Ισραηλινούς, μετά τις επιθέσεις της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου. Ναι, Εβραίοι όπως ο ακαδημαϊκός Simon Baron-Cohen και ο ηγέτης του Πράσινου Κόμματος Zack Polanski υποστήριξαν τον Jason Arday με τον παραδοσιακό αντι-λευκό εβραϊκό τρόπο. Αλλά άλλοι Εβραίοι αποφάσισαν ότι οι Μαύροι όπως ο Arday δεν είναι πλέον καλοί για τους Εβραίους. Και γι' αυτό ο Black-skeptic Cofnas εμφανίστηκε στο Times Radio αφού είπε την αλήθεια για τον κραυγαλέο μαυροακαδημικό μπουρδολόγο Jason Arday.

Λυπάμαι που ο Arday αυτοκτόνησε, αλλά η ευθύνη βαρύνει τους αριστερούς που τον ανέβασαν, όχι τους δεξιούς που τον κατέβασαν. Είναι πάλι ο Σιδερένιος Νόμος του Αριστερισμού: οι αριστεροί κάνουν τη μεγαλύτερη ζημιά σε πράγματα που ισχυρίζονται ότι νοιάζονται περισσότερο. 

Οι αριστεροί ισχυρίζονται ότι ενδιαφέρονται με πάθος για την υποστήριξη της ευημερίας γυναικείας και την αντίθεση στην «κουλτούρα του βιασμού». Ταυτόχρονα, εισάγουν βάναυσους μισογυνιστές μαύρους όπως ο Simon Levy και αγνοούν τις μη λευκές μουσουλμανικές συμμορίες βιαστών που πέφτουν με τα μούτρα στην δουλειά τους σε όλη τη Βρετανία. 

Οι αριστεροί ισχυρίζονται ότι ενδιαφέρονται με πάθος για την υποστήριξη της μαύρης ευημερίας και την αντίθεση στον «θεσμικό ρατσισμό». Ταυτόχρονα, αναγκάζουν τους λευκούς θεσμούς να κάνουν ένα βήμα πίσω από την αστυνόμευση της κακής συμπεριφοράς των μαύρων. Αυτό οδήγησε σε πολλούς περισσότερους μαύρους να σκοτώσουν άλλους μαύρους μετά την υστερία George-Floyd. Τώρα οδήγησε στον αυτοκτονία του μαύρου Jason Arday. 

Αν είχε υποβληθεί σε λευκά πρότυπα, η λογοκλοπή του δεν θα τον είχε πάει ποτέ τόσο ψηλά ή δεν θα τον είχε φέρει τόσο χαμηλά. Έζησε και πέθανε με βάση την DEI. Οι τρεις λευκοί από κάτω που αυτοκτόνησαν δεν έζησαν με βάση την DEI, αλλά πέθαναν με βάση αυτήν. Και ήταν τρεις ανάμεσα σε αμέτρητους Λευκούς που πέθαναν ή τους καταστράφηκε η ζωή από τη DEI προπαγάνδα :

Την Πέμπτη 26 Μαρτίου 2026, σε ένα κλινικά αποστειρωμένο δωμάτιο σε μια μονάδα υποβοηθούμενης διαβίωσης στη Βαρκελώνη της Ισπανίας, η κυβέρνηση εκτέλεσε ένα εικοσιπεντάχρονο παράλυτο θύμα βιασμού. Το όνομά της ήταν Noelia Castillo Ramos. Η Noelia δεν πέθανε από ανίατη ασθένεια, ούτε από φυσικά αίτια. Αντίθετα, της χορηγήθηκε θανατηφόρα ένεση από το ισπανικό κράτος που διέλυσε την οικογένειά της, την ανάγκασε σε ένα εχθρικό και φρικτά επικίνδυνο περιβάλλον, αγνόησε την φρικτή βία που υπέστη και τελικά έκρινε την διαλυμένη ύπαρξή της πολύ άβολη για να διατηρηθεί...

• Noelia Castillo – μια Ισπανίδα που ζήτησε επιτυχώς ευθανασία για να τελειώσει η βαθιά κατάθλιψη που προκλήθηκε από τον ομαδικό βιασμό της από μη λευκούς μετανάστες-βιαστές

• Sara Clark – μια Αγγλίδα 18χρονη που αυτοκτόνησε μετά από ισχυρισμό για βιασμό από έναν μετανάστη που ονομαζόταν Jagat Mawari, ο οποίος στη συνέχεια δεν αντιμετώπισε ποινικές κατηγορίες  

• Jacob Gardner – ένας Αμερικανός βετεράνος πολέμου οδηγήθηκε στην αυτοκτονία καθώς κατηγορήθηκε γιά φόνο όταν αμύνθηκε για να σώσει τον εαυτό του κατά την εξέγερση Lives Matter στη Nebraska.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική

Ποιητικός Δεκαπενταύγουστος

ἀπό : Ἔργα Σοφίας Βλάχου-Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου

Ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου 

δέν εἶναι ἕνα πένθιμο γεγονός, 

ἐπειδή ἡ Παναγία «μετέστη πρός τήν ζωήν». 

Ὁ Δεκαπενταύγουστος τῆς Παναγίας 

εἶναι τό «Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ»

                                                                   Ἀπό : filosofia-erevna

Ὕμνος στήν Παναγία 

Παρθένα Μάνα, ποὺ σὰν πνέμα ἐπιάστη ὁ σπόρος 

στὸ ἀφίλητο κορμί, κι' ὁ Λόγος ἐσαρκώθη 

τὸ ἀμόλευτο τρυγῶντας σπλάχνο σου σὰ βρέφος! 

Ὦ Δέσποινά μου Ὑποταγή, τὸν πόνο δέξου τον 

καὶ ᾿σύ, σὰν τὸ σταυρό, καὶ γεῖρε τὸ κεφάλι 

μὲ ὑπομονή, κατὰ γῆς χαμογελῶντας – 

νὰ μὴν πνιγεῖ, Κυρά, στὰ κλάματά σου ὁ κόσμος! 

Ἐσύ 'σαι ἡ κιβωτός, ποὺ σὰν αὐγὸ στὴν ἄβυσσο 

λάμπεις καὶ στοῦ Θεοῦ τὴ σκοτεινιὰ ἀρμενίζεις, 

βαθιὰ τὰ σπέρματα ὅλα μέσα σου φρουρῶντας, 

Τὸ πράσινο δρεπανωτὸ πατᾶς φεγγάρι, 

κι᾿ ὅλες στὰ χέρια σου κρατῶντας τὶς ἐλπίδες μας 

στὸν ἄγριον οὐρανὸ κατάφορτη ἀνεβαίνεις. 

κι᾿ ἀχνογελῶντας στέκεσαι δεξὰ στὸ γιό σου, 

Ἐσύ 'σαι τὸ ἀνθισμένο κλαρὶ στὴν ἄβυσσο 

τῆς δύναμής του. ἐσύ 'σαι ὁ στοχασμὸς ὁ πρᾶος 

μὲς στὸ φλεγόμενο καμίνι τῆς ὀργῆς του. 

Ἀναμεσὸς στῆς Ζωῆς τὸ δέντρο καὶ τῆς γνώσης, 

στὸν κῆπο τοῦ Θεοῦ σὺ φύτεψες, Κυρά μου, 

τὸ ἀφρᾶτο, τῆς Καλοσύνης δέντρο. 

κι ὡς πότιζές το μὲ τὸ κλάμα, ἐπῆρε μπόϊ, 

πετάει κλαριά, σκεπάζει τ' ἄλλα δέντρα, ἀνθίζει 

ρίχνει καρπό, σὰν τὴν καλὴ ἐλιά, καὶ φέγγει- 

Κι ὁ Παντοδύναμος στὸν ἴσκιο του ἀναπαύεται. 

Κι ἡ Δεύτερη φριχτὴ σὰν ἔρθει Παρουσία 

κι᾿ οἱ ἀρχάγγελοι ἄσπλαχνα τὰ ἐρίφια θὰ χωρίζουν 

ἀπ' τ' ἀρνιά, θὰ σκύψεις τότε ἐσὺ στὸ γιό σου, 

παρακλητικά, νὰ μεσιτέψεις, Ἐλεοῦσα! 

Τ' ἀδάμαστα μεμιὰς θὰ τοῦ μερώσουν φρένα 

Κι᾿ οἱ τάξες θὰ χαλάσουν οἱ διπλές, καὶ δίκαιοι 

θ' ἀγκαλιαστοῦν μὲ ἁμαρτωλούς, κι ἁγνὲς παρθένες 

μὲ τὶς γυναῖκες ποὺ πολὺ στὴ γῆ ἀγάπησαν. 

Νικᾶς τὴ Δικαιοσύνη Ἐσὺ μὲ τὴν ἀγάπη. 

κι᾿ ὅλοι μαζὶ θὰ σύρουμε χορό, καὶ θά ᾿σαι 

στὸν κάβο τοῦ χοροῦ, Κυρά, καὶ θὰ χορεύεις 

στὸν ἀβασίλευτο ἥλιο τοῦ Θεοῦ χαρούμενη 

καὶ ταπεινὴ πολύ, σὰν τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου!

                                                                                                          ~ Νῖκος Καζαντζάκης 

Δεκαπενταύγουστος τοῦ 1940 

Ὦ, Ἐσὺ τῶν Οὐρανῶν ἡ πλατυτέρα, 

ποὺ ἀγκάλιασες τὰ ἔθνη καὶ τοὺς λαούς, 

τῶν λαῶν καὶ τῶν ἐθνῶν ἡ θεία Μητέρα, 

π’ ὅλους τῆς γῆς ξεχείλισες τοὺς ναούς. 

Μάνα, π’ ἀγνάντια μου εἶσαι ὡς θερισμένη 

ἀπ’ ἀστάχυα χλωμότατη πλαγιά, 

κ’ εἶσαι κ’ ἡ Ἑλλάδα, κ’ εἶσαι ἡ Κοιμωμένη 

μὲ σταυρωτὰ τὰ χέρια Παναγιά 

Μάνα, ποὺ ὁ νοῦς Σου μοναχὰ τὸ ξέρει 

ἄν, ἀντίκρυ στὴν ἁγία Σου ἐντολή, 

ἡ καρδιά μου δὲν εἶναι ὡς περιστέρι 

ἀθώα, δοκιμασμένη καὶ καλή. 

δῶσε τὴν ὥρα τούτη (κ’ εἶναι τώρα 

π’ ἀγγίζουμε τὸν ὕστερο βυθό 

κι ἀργοσημαίνει ἡ προαιώνια ὥρα) 

στὴν ἅγια ἐντολή Σου νὰ σταθῶ 

ἀνύσταχτος, στὴν ἄκρη γινώμενος 

ἀγρύπνια μιὰν ἀπέραντη ματιά, 

σὰν ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς Ἐσταυρωμένος, 

σὰν οἱ Ἅγιοι Παῖδες μέσα στὴ φωτιά! 

                                                                                    ~ Ἄγγελος Σικελλιανός 

ἐδῶ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ 

σ᾿ὅλους καί ὅλες τούς ἑορτάζοντες καί ἑορτάζουσες.

Ἡ Πελασγική 

" Οὐδείς ἐλεύθερος ἑαυτοῦ μή κρατών"

" Ἀνέχου κι᾿ἀπέχου "  

"Τὸ καλῶς ζῆν του πολυτελῶς διαφέρει: τὸ μὲν γὰρ ἐκ σωφροσύνης καὶ αὐταρκείας καὶ εὐταξίας καὶ κοσμιότητος καὶ εὐτελείας παραγίνεται, τὸ δὲ ἐξ ἀκολασίας καὶ τρυφῆς καὶ ἀταξίας καὶ ἀκοσμίας. "

"Δὲν δημιουργεῖ, ἡ φτώχεια, τὴ λύπη, ἀλλὰ ἡ ἐπιθυμία. Οὔτε ὁ πλοῦτος λυτρώνει ἀπὸ τοὺς φόβους, ἀλλὰ ἡ λογική. Ἄν, λοιπόν, ἀποκτήσεις λογική, οὔτε τὰ πλούτη θὰ ἐπιθυμῇς οὔτε τὴν φτώχεια θὰ κατηγορῇς." 

"Ὁ ἄνθρωπος ρέπει ἐκεῖ ποὺ βρίσκεται τὸ "ἐγὼ" καὶ τὸ "δικό μου". Ἂν βρίσκεται στὴν σάρκα, αὐτή μας κυριαρχεῖ, ἂν βρίσκονται στὴν ἐλεύθερη βούληση, αὐτή. Ἂν βρίσκονται στὰ ἐξωτερικὰ πράγματα, αὐτά. Συνεπῶς, ἂν τὸ ἐγὼ βρίσκεται ἐκεῖ ποὺ βρίσκεται ἡ ἐλεύθερη βούληση, μόνο τότε θὰ εἶμαι ὁ φίλος, ὁ γιὸς καὶ ὁ πατέρας ποὺ πρέπει νὰ εἶμαι. Συμφέρον μου, δηλαδή, θὰ εἶναι νὰ διατηρῶ τὴν πίστη, τὸν σεβασμό, τὴν ἀνοχή, τὴν ἐγκράτεια, τὶς σχέσεις μου μὲ τοὺς ἄλλους. Ἀλλά, ἂν βάλω, τὸν ἑαυτό μου ἀπὸ τὴν μιὰ μεριὰ καὶ τὴν τιμιότητα ἀπὸ τὴν ἄλλη, γίνεται τόσο ἰσχυρὸς ὁ λόγος του Ἐπίκουρου ὅτι "ἡ καλοσύνη ἢ δὲν εἶναι τίποτα ἤ, ἂν ὑπάρχει, εἶναι ὅ,τι νομίζουν οἱ ἄνθρωποι." 

"Ἂν προσέξουμε, θὰ δοῦμε ὅτι τὸ λογικὸ ὄν δὲν καταπιέζεται ἀπὸ τίποτε ἄλλο παρὰ ἀπὸ τὸ παράλογο καὶ ὅτι, ἀντίθετα, τίποτα δὲν τὸν τραβᾶ περισσότερο ἀπὸ ὅσο τὸ λογικό. Ἀλλά, οἱ ἔννοιες αὐτές, τοῦ λογικοῦ καὶ τοῦ παραλόγου, γίνονται διαφορετικὰ ἀντιληπτές, ἀπὸ τὸν καθένα, ὅπως καὶ οἱ ἔννοιες τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ, τοῦ συμφέροντος καὶ τοῦ ἀσύμφορου. Γι’ αὐτὸ χρειαζόμαστε κατὰ κύριο λόγο ἐκπαίδευση, γιὰ νὰ μάθουμε νὰ προσαρμόζουμε, σύμφωνα μὲ τὴν φύση, τὶς ἔννοιες τοῦ λογικοῦ καὶ τοῦ παραλόγου στὶς συγκεκριμένες περιπτώσεις." 

"Τί κάνουμε στὴν περίπτωση τοῦ γραψίματος; Μπορῶ νὰ γράψω τὸ ὄνομα τοῦ Δίωνα, ὅπως θέλω; Ὄχι, ἀλλὰ μοῦ μαθαίνουν νὰ θέλω νὰ τὸ γράψω ὅπως πρέπει νὰ γράφεται. Ὅταν πρόκειται γιὰ μουσική; Τὸ ἴδιο. Ὅσο γιὰ τὶς τέχνες καὶ τὶς ἐπιστῆμες; Τὸ ἴδιο, ἀλλιῶς, θὰ ἦταν τελείως ἀνώφελο νὰ μαθαίνουμε ὁτιδήποτε, ἂν ὁ καθένας μποροῦσε νὰ προσαρμόζῃ τὶς γνώσεις του κατὰ τὴν βούλησή του. Μόνο, λοιπόν, γιὰ τὸ πιὸ σοβαρὸ καὶ πιὸ σπουδαῖο ζήτημα ποὺ εἶναι ἡ ἐλευθερία, θὰ ζητοῦσα πράγματα στὴν τύχη; Καθόλου. Ἀλλὰ ἐκπαίδευση σημαίνει ἀκριβῶς νὰ μαθαίνουμε νὰ θέλουμε κάθε πρᾶγμα ὅπως συμβαίνει. Καὶ πῶς συμβαίνει; Ὅπως ὅρισε αὐτὸς ποὺ ὁρίζει. Ὅρισε, δηλαδή, νὰ ὑπάρχει καλοκαίρι καὶ χειμῶνας, εὐφορία καὶ ἀφορία, ἀρετὴ καὶ κακία καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ἀντίθετα γιὰ νὰ ἐναρμονιζόμαστε μὲ τὸν ἑαυτό μας." 

"Νὰ ἡ ἀρχὴ τῆς φιλοσοφίας: Ἡ συνείδηση τῆς διαμάχης τῶν ἀνθρώπων μεταξύ τους, ἡ ἀναζήτηση τῆς προέλευσης τῆς διαμάχης, ἡ καταδίκη τῆς ἁπλῆς γνώμης, ἡ δυσπιστία πρὸς αὐτὴν τὴν ἄποψη καὶ κάποια ἔρευνα γιὰ τὸ ἂν ἡ ἄποψή μας εἶναι σωστὴ ἢ λάθος, καὶ ἡ ἀνεύρεση κάποιου κανόνα, ὅπως ἀνακαλύψαμε τὴν ζυγαριὰ γιὰ νὰ μετρᾶμε τὰ βάρη ἢ τὴν στάθμη, γιὰ νὰ κρίνουμε τὸ ἴσιο καὶ τὸ στραβό.» 

"Ἄνθρωπέ μου, ἐξέτασε πρῶτα τὸ πρᾶγμα καὶ μετὰ τὴν ἴδια σου τὴν φύση καὶ τί μπορεῖς νὰ σηκώσῃς. Ἂν θέλεις νὰ γίνῃς παλαιστής, κοίτα τοὺς ὤμους σου, τοὺς μηρούς σου, τὴν μέση σου. Ὁ καθένας ἄλλωστε γεννιέται γιὰ διαφορετικὸ πρᾶγμα. Νομίζεις ὅτι μὲ αὐτὰ ποὺ κάνεις, μπορεῖς νὰ φιλοσοφήσῃς; Νομίζεις ὅτι μπορεῖς νὰ τρῶς καὶ νὰ πίνῃς ὅπως τὸ κάνεις, νὰ ὀργίζεσαι τὸ ἴδιο, νὰ δείχνῃς τὴν ἴδια κακὴ διάθεση; Πρέπει νὰ ξαγρυπνᾶς, νὰ κοπιάζῃς νὰ νικήσῃς κάποιες ἐπιθυμίες σου, ν’ ἀπομακρυνθῇς ἀπὸ τοὺς δικούς σου, νὰ ὑποστῇς τὴν περιφρόνηση καὶ τοῦ μικροῦ δούλου, τὴν κοροϊδία ὅλων αὐτῶν ποὺ συναντᾶς, νὰ ἔχῃς σὲ ὅλα τὸ μικρότερο μερίδιο, στὴν ἐξουσία, στὶς τιμές, στὸ δικαστήριο. Ὅταν θὰ ἔχῃς σταθμίσει τὰ παραπάνω, ἐφ’ ὅσον τὸ κρίνεις, ἔλα, ἂν θέλεις, νὰ τ’ ἀνταλλάξῃς μὲ τὴν ἀπάθεια, τὴν ἐλευθερία, τὴν ἀταραξία.   λίγο νὰ νυστάξῃς καὶ χάνεις ὅλα ὅσα ἔχεις συγκεντρώσει μέχρι τώρα. Νὰ προσέχεις, λοιπόν, τὶς παραστάσεις σου, νὰ ἐπαγρυπνῇς. Δὲν εἶναι λίγα αὐτὰ ποὺ διαφυλάσσεις. Εἶναι ἡ αἰδώς, ἡ πίστη, ἡ εὐστάθεια, ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὰ πάθη, ἀπὸ τὴν λύπη, ἀπὸ τὸν φόβο, ἀπὸ τὴν ταραχή, μὲ μιὰ λέξη ἡ ἐλευθερία. Πόσο πουλᾶς ὅλα ἐτοῦτα; Κοίταξε πόσο ἀξίζουν." 

"Ἡ σχολὴ τοῦ φιλοσόφου, ἄνδρες, εἶναι ἰατρεῖο, δὲν πρέπει νὰ βγαίνετε χαρούμενοι ἀλλὰ πονεμένοι. Δὲν ἔρχεστε βέβαια ἂν εἶστε ὑγιεῖς, ὁ ἕνας ἔχει τὸν ὦμο βγαλμένο, ὁ ἄλλος ἔχει ἀπόστημα, ὁ ἄλλος συρίγγιο κι ὁ ἄλλος πονοκέφαλο. Καὶ θὰ καθίσω ἐγὼ νὰ σᾶς λέω ὡραῖα λόγια καὶ φρασοῦλες, γιὰ νὰ μὲ ἐπαινέσετε καὶ νὰ φύγετε, ὁ ἕνας μὲ τὸν ὦμο ὅπως τὸν ἔφερε, ὁ ἄλλος μὲ τὸν ἴδιο πονοκέφαλο, ὁ ἄλλος μὲ τὸ συρίγγιο κι ὁ ἄλλος μὲ τὸ ἀπόστημα;" 

"Ἂν κάποιος ἔχει κατανοήσει τὴν ὀργάνωση τοῦ κόσμου, ἂν ἔχει διδαχτεῖ ὅτι τὸ μέγιστο, τὸ σπουδαιότερο καὶ τὸ καθολικότερο ὅλων εἶναι τὸ σύστημα ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους, ὅτι ἀπὸ τὸν Θεὸ ρίχτηκαν οἱ σπόροι ποὺ δημιούργησαν, ὄχι μόνο τὸν πατέρα ἢ τὸν παπποῦ του, ἀλλὰ κάθε τι ποὺ γεννιέται κι ἀναπτύσσεται πάνω στὴν γῆ καί, ἰδιαίτερα, τὰ λογικὰ ὄντα πού, μόνο αὐτὰ ἀπὸ τὴν φύση τους κοινωνοῦν τοῦ Θεοῦ, συνδεδεμένα μὲ αὐτὸ διὰ τῆς λογικῆς, τότε γιατί νὰ μὴν ὀνομάζῃ τὸν ἑαυτό του πολίτη τοῦ κόσμου; Γιατί νὰ μὴν τὸν ὀνομάζει τέκνο τοῦ Θεοῦ;" 

"Ὡστόσο δὲν παρέλειψε [ὁ Θεὸς] νὰ τοποθετήσῃ πλάϊ σὲ κάθε ἄνθρωπο, ὡς κηδεμόνα, τὸν ἀγαθὸ δαίμονα τοῦ καθενός." 

" Οὐδείς ἐλεύθερος ἑαυτοῦ μή κρατών" 

                  - Ἐπίκτητος            

                       

Οἱ ῥήσεις ἀπό ἐδῶ, ἐδῶ , φωτό

Ἡ Πελασγική