Ἡ κατάντια τῆς Γερμανίας

Ο πρόεδρος της Γερμανίας Frank-Walter Steinmeier με κιπά στο κεφάλι: 

«Όποιος φωνάζει "Θάνατος στους Εβραίους" στους δρόμους ή απαιτεί την εξόντωση του εβραϊκού κράτους δεν πρέπει να βρει κατανόηση ή χειροκροτήματα σε κανένα πολιτικό κόμμα. 

Όπου διαπραγματεύονται συνασπισμοί και σχηματίζονται κυβερνήσεις, αυτός πρέπει να είναι ένας όρος.

Ο αντισημιτισμός δεν πρέπει να επιτρέπεται να επηρεάζει την κυβερνητική πολιτική οπουδήποτε στη Γερμανία».  ( ἀπό ἐδῶ ) 

Ἐάν αὐτό δέν εἶναι κατάντια, πῶς ἀλλιῶς μπορεῖ νά τό ᾿πῇ κανείς ; Ἕνας πρόεδρος κράτους, νά μεταμφιέζεται σέ ἑβραῖο καί νά ἐκφοβίζῃ πάντες μέ ἀπειλές γιά νά προστατεύσῃ τούς γενοκτόνους τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ! Αὐτούς πού ἀπειλοῦν κυρίαρχα κράτη μέ ἀφανισμό ! 

Πῶς μπορεῖ νά φαίνεται κάτι τέτοιο πέραν ἀπό τήν ἀπόλυτη γελοιοποίησιν ἑνός κράτους,τῶν θεσμῶν του, τῶν πολιτῶν του, τῆς ἱστορίας του ;  

Ἔχοντας δέ κατά νοῦ κανείς, πώς αὐτούς πού ὑπερασπίζεται τόσο ἔνθερμα, μεταμφιερσμένος σέ ἑβραῖο, εἶναι αὐτοί πού ζητοῦσαν κάποτε τόν ἀφανισμό τους ! 

Θυμᾶστε τόν ἑβραῖο ἐξ Ἀμερικῆς Theodore Kaufman : « Ἡ Γερμανία πρέπει νά ἀφανισθῇ » 

 «Ὅσον ἀφορᾷ τά ἀρσενικά πού ὑπόκεινται σέ στείρωσιν :οἱ στρατιωτικές ὁμάδες,ὡς ὁργανωμένες μονάδες θά ἦταν ἡ εὐκολότερη καί ταχύτερη ἀντιμετώπισις. Ἔχοντας 20.000 χειρουργούς καί μέ τήν προϋπόθεσιν ὅτι ὁ καθένας θά πραγματοποιοῦσε τοὐλάχιστον 25 ἐπεμβάσεις καθημερινῶς,θά χρειαζόταν περίπου ἕναν μῆνα,τό πολύ,γιά ὁλοκληρωθῇ ἡ στείρωσις τῶν ἀνδρῶν... Ἠ ἐξισορρόπισις τοῦ ἀνδρικοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ τῆς Γερμανίας θά μποροῦσε νά ἀντιμετωπισθῇ ἐντός τριῶν μηνῶν. Ἐφ ὅσον ἡ στείρωσις τῶν γυναικῶν χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνον,μπορεῖ νά ὑπολογισθῇ πώς γιά ὁλόκληρο τόν γυναικεῖο πληθυσμό τῆς Γερμανίας θά στειρωνόταν ἐντός μιᾶς περιόδου τριῶν ἐτῶν ἤ λιγότερο.» ( σελ. 88) 

ἐδῶ

Τήν ἡθική διαφθορά πού προωθοῦσαν ἀπό τήν πρώτη δεκαετία τοῦ 1900,τήν ἐξαθλίωση ἑνός λαοῦ στά μεταπολεμικά χρόνια καί κυρίως τήν καλλιέργεια τοῦ συμπλέγματος ἐνοχῆς. Καί αὐτό τό τελευταῖο τό βλέπουμε, εἰδικῶς σήμερα, ὡς τήν ἀπόλυτη κατάντια καί μάλιστα μή ἀναστρέψιμη πλέον...

Ἀπό τήν μενορά πού ἄναβε ὁ πρώην καγκελάριος Σόλτς, στήν Πύλη τοῦ Βραδεμβούργου μέχρι τόν σημερινό πρόεδρο Steinmeier μεταμφιεσμένο σέ ἑβραῖο ἡ ἀπόδειξις τῆς κατάντιας καταδεικνύει ταυτοχρόνως καί τούς φόβους τῶν ἡθικῶν αὐτουργῶν ὅλου αὐτοῦ. Ποιοί εἶναι ; Τά εὐκόλως ἐννοούμενα... 

Παρεμπιπτόντως, νά σᾶς θυμίσω καί ἀκόμη ἕνα γεγονός μέ τόν Steinmeier, πού εἶχε σχέσιν μέ τήν ἐπίσκεψίν του στήν Ἑλλάδα, πρό 2ετιας.Ὁ λόγος τῆς ἐπισκέψεώς του καί πάλι οἱ ἑβραῖοι  : 

« ...Εμείς είμαστε της άποψης ότι νομικά αυτό το θέμα θεωρείται λήξαν ( γιά τίς πολεμικές ἀποζημιώσεις ) ἀλλά παραμένουμε δεσμευμένοι απέναντι στην ιστορική μας ευθύνη, όχι μόνον αναφορικά με τη Θεσσαλονίκη. Αυτός ήταν και ο λόγος που με ώθησε να έρθω σε επαφή με τους επιζήσαντες στη Θεσσαλονίκη, με την Εβραϊκή Κοινότητα και να συζητήσουμε πώς θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ένα μνημείο για τη μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν. Αυτή αποτέλεσε και την εκκίνηση αν θέλετε της όλης ιδέας να δημιουργηθεί στη Θεσσαλονίκη ένα μουσείο όχι μόνον αναφορικά με τα θύματα του Ολοκαυτώματος ... Και ευχαριστώ ιδιαίτερα για το γεγονός ότι τόσο η Ελλάδα, δηλαδή η ελληνική Κυβέρνηση, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα, με την υποστήριξη της Γερμανίας, συμβάλλουν ώστε να μπορούμε τώρα να υλοποιήσουμε αυτό το έργο, του οποίου την πρόοδο διαπιστώσαμε χθες στη Θεσσαλονίκη.

Διαβᾶστε καί ἄλλα ἐμετικά πού εἶχε πεῖ ἡ ἑβραϊκή μαριονέτα τῆς Γερμανίας, ἐδῶ

Λοιπόν, πόσο πιό κάτω να πέσῃ κανείς γιά χάριν τῆς ῥίζας τοῦ κακοῦ ; Ἕνα ὁλόκληρο κράτος ἔχει τελειώσει...

Ἡ Πελασγική

Μία πολύ σημαντική ἡμέρα ἡ αὐριανή...

Υπό την πίεση του Ισραηλινού πρωθυπουργού Benjamin Netanyahu, η κυβέρνηση Trump μπορεί να βρίσκεται μόνο λίγες μέρες από την έναρξη μιας πυρηνικής επίθεσης στο Ιράν. 

Ο στόχος θα ήταν το όρος Pickax στο κεντρικό Ιράν, όπου οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες ισχυρίζονται ότι η ιρανική κυβέρνηση έχει επανεκκινήσει το πρόγραμμα πυρηνικού εμπλουτισμού. Κανένα συμβατικό όπλο στο αμερικανικό οπλοστάσιο δεν μπορεί να διαπεράσει 300 πόδια συμπαγούς γρανίτη για να καταστρέψει τις σήραγγες όπου υποτίθεται ότι λαμβάνει χώρα ο εμπλουτισμός. Η μόνη στρατιωτική επιλογή είναι μια πυρηνική επίθεση. Ο Netanyahu πιέζει σκληρά για μια τέτοια επίθεση. «Ο Bibi τηλεφωνεί στον Trump για αυτό κάθε μέρα», λέει ένας ενημερωμένος παρατηρητής. 

Ο Netanyahu είναι στριμωγμένος και απελπισμένος. Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών της περασμένης εβδομάδας, δεν μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση εκτός εάν ο Trump παρέμβει άμεσα στην ισραηλινή πολιτική και μεσολαβήσει σε μια συμφωνία με άλλα κόμματα που θα δώσει στον Netanyahu 61 έδρες στην Κνεσέτ. Διαφορετικά, θα αποχωρήσει από την πρωθυπουργία και θα κατευθυνθεί προς την ατιμία, τις έρευνες και ενδεχομένως τη φυλακή. Ο Netanyahu πρέπει να παραμείνει κοντά στον Trump. Χρειάζεται αυτόν τον πόλεμο. Για τον σκοπό αυτό, έχει ασκήσει τη μέγιστη πίεση στους στενότερους συμμάχους του στην κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργού Άμυνας Pete Hegseth και του διοικητή της CENTCOM Brad Cooper. Και οι δύο αντιτίθενται σε μια διαπραγματευτική διευθέτηση του πολέμου που έχουν τόσο σοβαρά κακοδιαχειριστεί. Και οι δύο πιέζουν για την επανέναρξη σημαντικών πολεμικών επιχειρήσεων. 

Ο Υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio και ο διευθυντής της CIA John Ratcliffe ακολουθούν επίσης το παράδειγμα του Netanyahu, όπως και οι ηγέτες του Δημοκρατικού Κόμματος. Σε πρόσφατη συνάντηση για το θέμα, ο πρώην πρόεδρος Barack Obama δήλωσε ότι αντιτίθεται στην τρέχουσα ειρηνευτική συμφωνία με το Ιράν που καταρτίζεται στη Ντόχα. Οι υπόλοιποι μακροχρόνιοι σύμμαχοι της Αμερικής στη Μέση Ανατολή τρομοκρατούνται από την προοπτική ενός μεγαλύτερου πολέμου. 

Στις 27 Σεπτεμβρίου, ο Netanyahu πέταξε κρυφά στο Άμπου Ντάμπι για να εμπλέξει τα ΗΑΕ στην προσπάθειά του να ασκήσει πιέσεις για μια τελική επίθεση στο Ιράν. Οι Εμίρηδες αρνήθηκαν. Μετά από οκτώ μήνες σύγκρουσης, οι οικονομίες του Κόλπου κλονίζονται. Το ίδιο και οι παγκόσμιες αγορές ενέργειας και λιπασμάτων. Δεν θα ανακάμψουν σύντομα. Σε παγκόσμιο επίπεδο, υπάρχουν συνολικά περίπου 850 υπερδεξαμενόπλοια που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά πετρελαίου από τους παραγωγούς στον υπόλοιπο κόσμο. Μόνο τον Οκτώβριο, 11 από αυτά υπέστησαν σοβαρές ζημιές στο Ορμούζ. Με αυτόν τον ρυθμό, μια παγκόσμια ύφεση είναι επικείμενη. Ένα πυρηνικό χτύπημα θα επιτάχυνε ριζικά την καταστροφή. 

Τα πυρηνικά φαινόμενα από μια έκρηξη εδάφους στο όρος Pickax θα μολύνουν τον Περσικό Κόλπο, δηλητηριάζοντας την παροχή νερού για 100 εκατομμύρια ανθρώπους. 

Και αυτές είναι μόνο μερικές από τις άμεσες συνέπειες για την περιοχή. Ο υπόλοιπος κόσμος είναι εξίσου εκτεθειμένος. Καμία χώρα εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ πυρηνικά όπλα σε πόλεμο. Κάποιοι θα ήθελαν. Μια αμερικανική πυρηνική επίθεση στο Ιράν θα δημιουργούσε ένα νέο προηγούμενο. Οι Ρώσοι έχουν ήδη πει σε τουλάχιστον δύο άλλες κυβερνήσεις ότι ένα αμερικανικό πυρηνικό χτύπημα στο Ιράν θα τους έδινε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα εναντίον της Ουκρανίας. Το Πακιστάν και η Ινδία θα μπουν στον πειρασμό να κάνουν το ίδιο μεταξύ τους, όπως και η Βόρεια Κορέα εναντίον της Σεούλ. Μετά το πρώτο πυρηνικό χτύπημα, ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι αναπόφευκτος. 

Αυτός ο πόλεμος θα ήταν σύντομος και οριστικός. Υπνοβατούμε προς αυτή τη στιγμή εδώ και μήνες. Από τον Φεβρουάριο, η κυβέρνηση έχει ξαναγράψει σιωπηλά το πυρηνικό δόγμα της Αμερικής για να κάνει την πρώτη χρήση των λεγόμενων «πυρηνικών πεδίων μάχης» ευκολότερη και επομένως πιο πιθανή. Κανείς στην Ουάσινγκτον, σε κανένα από τα δύο κόμματα, δεν φαίνεται να είναι ενοχλητικό αυτό. Τώρα βρισκόμαστε στα πρόθυρα του. Όσοι παρακολουθούν στενά τό θέμα λένε ότι ο Trump είναι πιθανό να αποφασίσει μέχρι το επόμενο Σαββατοκύριακο αν θα χρησιμοποιήσει ή όχι πυρηνικά όπλα. Αυτό θα γίνει στις 7 Νοεμβρίου, σε έξι ημέρες από τώρα. Προς τιμήν του, διστάζει. 

Αυτή τη στιγμή, ο Trump ακούει τον αντιπρόεδρό του, JD Vance, και τον απεσταλμένο και φίλο του, Steve Witkoff, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία με το Ιράν. Έχουν δίκιο, αν και δεν θα είναι απλό. Οι Ιρανοί είναι γνωστοί για την απογοήτευση που αντιμετωπίζουν οι διαπραγματεύσεις υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, και στοιχεία αυτής της κυβέρνησης έχουν γίνει πιο ριζοσπαστικά από τότε που ο Ayatollah Ali Khamenei και η οικογένειά του σκοτώθηκαν τον περασμένο Φεβρουάριο. Μετά από δεκαετίες απομόνωσης, ακόμη και οι σχετικά μετριοπαθείς Ιρανοί ηγέτες φαίνονται μπερδεμένοι από τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις στη Δύση. (Για παράδειγμα, στην Τεχεράνη υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών ελέγχεται από το Ισραήλ.) 

Αλλά συνολικά, άτομα που έχουν μιλήσει με υπεύθυνους λήψης αποφάσεων στο Ιράν λένε ότι υπάρχει συναίνεση εκεί ότι ένας περισσότερος πόλεμος είναι κακός για όλους και ότι αξίζει να γίνει μια συμφωνία. 

Μια ομάδα με την οποία δεν έχει ζητηθεί η γνώμη μέχρι στιγμής είναι ο παγκόσμιος πληθυσμός - οι εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι που θα σκοτωθούν μαζί με τα παιδιά τους εάν ο Trump πιεστεί από τον Netanyahu να εξαπολύσει πυρηνικό πλήγμα την επόμενη εβδομάδα. Τώρα θα ήταν η ώρα να μιλήσουν.

Ἔγραψε στό Χ, ὁ  Tucker Carlson

Νετανιάχου, Τράμπ, Ἰράν καί τό « ἐπικίνδυνο 3ήμερο »

Η σαφής πλειοψηφία των Ισραηλινών υποστηρίζει αυτές τις πολιτικές και εμπιστεύεται ότι ο Netanyahu θα «τελειώσει τη δουλειά».

«... Είναι στο χέρι μας, μαζί με τον υπέροχο φίλο μας Πρόεδρο Trump, να εξαλείψουμε την ιρανική απειλή μια για πάντα...  ιστορική, μοναδική ευκαιρία στη ζωή ».

Οι ΗΠΑ σχεδιάζουν το Σενάριο του Εφιάλτη.

Το IRGC θα επιτίθετο επίσης στη Dimona και σε πιθανές υπόγειες εγκαταστάσεις για το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ. Σε λίγες ώρες, το Ισραήλ θα μπορούσε να μετατραπεί σε ραδιενεργό ερημιά. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους εκδίδουν αυτές τις αινιγματικές, αλλόκοτες προειδοποιήσεις, επειδή δεν έχουν ιδέα για το εύρος της τεχνολογικής ανάπτυξης του Ιράν...

Πιστεὐω πώς ὅλα θά ἐξαρτηθοῦν ἀπό τό ἀποτέλεσμα τῶν Ἐνδιάμεσων ἐκλογῶν στίς ΗΠΑ, αὔριο. Ἐάν νικήσει ὁ Τράμπ, ἔστω καί ὁριακά,θά παιχτῇ τό "παιχνίδι" μπορεῖ νά χτυπήσω καίρια τό Ἰράν, μπορεῖ καί ὄχι. Ἐάν ὅμως πάρουν κεφάλι οἱ δημοκρατικοί νά εἶστε σίγουροι πώς τό πυρηνικό ὁλοκαύτωμα θά εἶναι πολύ κοντά. Ὁ λόγος εἶναι ἕνας : εἶναι στό αἷμα τους ἡ καταστροφή καί τό μῖσος τους ἐγγενές χαρακτηριστικό διότι ὁ ἰδεολογικός τους πατέρας εἶναι τέτοιος. Καί ὅλοι πιά γνωρίζετε ποιός εἶναι αὐτός. Πῶς τό εἶπε ὁ γενοκτόνος Netanyahu ; 

«Με θαρραλέες αποφάσεις, μαζί με ένα ισραηλινό κοινό που στάθηκε σταθερό, και χάρη στους ηρωικούς στρατιώτες μας, κάναμε θαύματα που άλλαξαν το πρόσωπο της Μέσης Ανατολής... Δημιουργήσαμε ζώνες ασφαλείας βαθιά μέσα στη Γάζα, στον Λίβανο, στη Συρία. Απομακρύναμε μια άμεση υπαρξιακή απειλή που μας κάλυπτε, τον κίνδυνο της άμεσης καταστροφής. Χτυπήσαμε το ιρανικό καθεστώς και το φέραμε στο χείλος της αβύσσου. Το Ιράν είναι πιο αδύναμο από ποτέ. Το Ισραήλ είναι πιο δυνατό από ποτέ...Νικήσαμε τους εχθρούς μας και μαζί θα τους νικήσουμε και στο μέλλον. Μη φοβάσαι, Ισραήλ, μη φοβάσαι...»  »

Νά προβλέψω πώς πολύ σύντομα θά γίνῃ πραγματικότητα τό «νά φοβᾶσαι Ἰσραήλ, νά φοβᾶσαι...» 

Ἀλλάζουν ΟΛΑ ὁσονούπω...

«Ἀνήκουν αὐτοί οἱ περιτετμημένοι εἰς τήν φυλή τῶν Ναφθαλείμ ἢ τοῦ Ἠσαχάρ, πολύ ὀλίγο μέ ἐνδιαφέρει, αὐτοί ἐν πάσῃ περιπτώσει εἶναι οἱ πλέον λωποδύτες, οἱ ὁποῖοι ρυπαίνουν τήν ἐπιφάνεια τῆς γῆς...
» ...δέν θά βρεῖτε στούς ἑβραίους παρά ἕνα λαό ἀμαθῆ καί βάρβαρο ὁ ὁποῖος συγκεντρώνει ἀπό πολλοῦ τήν πλέον αἰσχρή φιλαργυρία, τήν ἀπεχθῆ δεισιδαιμονία μέ τό ἀκατανίκητο μῖσος γιά ὅλους τούς λαούς οἱ ὁποῖοι τόν ἀνέχονται καί τόν πλουτίζουν...»
                                                                                                                             ~ Voltaire

Ἡ Πελασγική

Πῶς μία Ἐλβετική Διαταγή Ἀπέλασης πυροδότησε μία Ἐθνική Ἑβραϊκή Διαμαρτυρία τό 1857

...Αν και η ολοκληρωτική κατάληψη που βλέπουμε σήμερα δεν είχε ακόμη διαμορφωθεί πλήρως τον 19ο αιώνα, οι σπόροι σπάρθηκαν κατά τη διάρκεια αυτού του διπλωματικού περιστατικού, το οποίο χρησίμευσε ως η πρώτη εθνική άσκηση για να αναγκαστεί η Washington να δράσει προς όφελος του οργανωμένου εβραϊσμού. Όταν σε τέτοιες ανατρεπτικές ομάδες δίνεται έστω και ένα μικρό περιθώριο για να ασκήσουν πολιτική επιρροή, δεν θα σταματήσουν μέχρι να καταλάβουν ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα...

Τοῦ Jose Nino

Το 1856, ένας Αμερικανός έμπορος ονόματι AH Gootman έλαβε εντολή να εγκαταλείψει το La Chaux-de-Fonds, μια πόλη στο ελβετικό καντόνι Neuchâtel όπου είχε δραστηριοποιηθεί επιχειρηματικά για 5 χρόνια. Οι αρχές ανέφεραν έναν λόγο: ο Gootman ήταν Εβραίος. ( φωτό ἀριστερά : Απεικόνιση των Εβραίων στην Ελβετία σε γκραβούρα του 1840. Ελβετικό Εθνικό Μουσείο )

Η ανακοίνωση απέλασής του επανέφερε στην επιφάνεια ένα ξεχασμένο πρόβλημα. Η Washington είχε επικυρώσει μια εμπορική συνθήκη με την Ελβετία τον Νοέμβριο του 1855, η οποία άφηνε τα ελβετικά καντόνια ελεύθερα να απομακρύνουν τους Αμερικανούς Εβραίους, και η διακήρυξη είχε περάσει χωρίς ιδιαίτερη προσοχή. Οι Αμερικανοί Εβραίοι είχαν πολεμήσει αυτή τη συνθήκη από το 1851, όταν η Γερουσία την ανέλαβε [την συνθήκη ] για πρώτη φορά, και η υπόθεση Gootman αναβίωσε την εκστρατεία τους. Το 1857, οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας εξαπλώθηκαν από το Charleston στην Indianapolis, και μια συνέλευση Εβραίων αντιπροσώπων στη Baltimore τον Οκτώβριο έστειλε μια αντιπροσωπεία στον Πρόεδρο James Buchanan.

Ο Theodore Fay, ο Αμερικανός υπουργός στη Βέρνη, ανέλαβε την υπόθεση, αν και στην αρχή δεν έδειξε ιδιαίτερη διάθεση για σύγκρουση. Στην συνέχεια δεσμεύτηκε περισσότερο και πίεζε τους Ελβετούς για χρόνια. Αν και η θέση του ήταν αδύναμη. Η ελβετική νομοθεσία άφηνε κάθε καντόνι υπεύθυνο για το ποιος μπορούσε να εγκατασταθεί εντός των συνόρων του, και το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο στη Βέρνη δεν είχε καμία εξουσία να τα παρακάμψει. Το λήμμα της Εβραϊκής Εγκυκλοπαίδειας για τις Ηνωμένες Πολιτείες, από τους Cyrus Adler, Herbert Friedenwald και συναδέλφους τους, καταγράφει το αποτέλεσμα απερίφραστα. «Κατάφερε να εξασφαλίσει άδεια για να παραμείνει ο Gootman, αλλά μόνο ως πράξη χάριτος, όχι δικαιωματικά».

Αυτό που ξεκίνησε ως διαμάχη ενός άνδρα για την άδεια παραμονής έγινε ζήτημα επίσημης πολιτικής των ΗΠΑ. Στις 25 Νοεμβρίου 1850, ο ειδικός πράκτορας A. Dudley Mann υπέγραψε μια εμπορική σύμβαση με την Ελβετική Συνομοσπονδία στη Βέρνη. Ο Πρόεδρος Millard Fillmore την έστειλε στη Γερουσία στις 13 Φεβρουαρίου 1851 και παρέθεσε την προσβλητική ρήτρα της σε ένα ειδικό μήνυμα . «Λόγω του περιεχομένου του ομοσπονδιακού συντάγματος της Ελβετίας, μόνο οι Χριστιανοί δικαιούνται να απολαμβάνουν τα προνόμια που εγγυάται το παρόν άρθρο στα Ελβετικά Καντόνια». Ο Fillmore χαρακτήρισε τη ρήτρα «καθοριστική αντίρρηση» και ανέφερε την αρχή που διακυβεύεται. «Είναι απολύτως βέβαιο ότι ούτε από νόμο, ούτε από συνθήκη, ούτε από οποιαδήποτε άλλη επίσημη διαδικασία είναι αρμόδια η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών να θεσπίσει οποιαδήποτε διάκριση μεταξύ των πολιτών της που βασίζεται σε διαφορές στις θρησκευτικές πεποιθήσεις».

Η ρήτρα αντικατόπτριζε το ελβετικό δίκαιο. Ο ιστορικός Patrik Süess, γράφοντας για το Ελβετικό Εθνικό Μουσείο, εξηγεί ότι το Άρθρο 41 του ομοσπονδιακού συντάγματος του 1848 έδινε άνευ όρων δικαίωμα εγκατάστασης μόνο σε «Ελβετούς πολίτες χριστιανικού δόγματος». Επομένως, τα καντόνια μπορούσαν να απαγορεύσουν την είσοδο σε Εβραίους, και τα περισσότερα κατέληξαν να το κάνουν.

Οι Αμερικανοί Εβραίοι κινητοποιήθηκαν γρήγορα . Ο Υπουργός Εξωτερικών Daniel Webster και ο Γερουσιαστής Henry Clay αντιτάχθηκαν στη ρήτρα τον Φεβρουάριο του 1851, ενώ ο Isaac Leeser του εβραϊκού περιοδικού The Occident , ο Rabbi David Einhorn, J. M. Cardozo από το Charleston και ο Capt. Jonas P. Levy από την New York ηγήθηκαν της αναταραχής. Ο Γερουσιαστής Lewis Cass από το Michigan τάχθηκε κατά της συνθήκης το 1854 και, στις 19 Απριλίου του ίδιου έτους, παρουσίασε μια αίτηση που είχαν υπογράψει Εβραίοι σε όλη τη χώρα κατόπιν παρότρυνσης μιας επιτροπής της New York υπό την προεδρία του Alexander J. Kursheedt. Η Γερουσία τροποποίησε το κείμενο και η Washington ανακήρυξε τη συνθήκη στις 9 Νοεμβρίου 1855.

Η επικυρωμένη διατύπωση απάλειψε την πρόταση που κατονόμαζε τους Χριστιανούς, αλλά εξακολουθούσε να υπόκειται στα δικαιώματα των ξένων πολιτών στις νομικές διατάξεις κάθε καντονιού. Η ιστορική αναφορά της Εβραϊκής Εγκυκλοπαίδειας έκρινε τη διόρθωση απλώς ως αισθητική. «Ωστόσο, η τροποποίηση, αν και λιγότερο απαράδεκτη στη φρασεολογία, διατήρησε την ίδια χροιά και κατέστησε δυνατό, σύμφωνα με τους όρους της, για τα ελβετικά καντόνια να κάνουν διακρίσεις εις βάρος των Εβραίων με τον τρόπο που είχαν υιοθετήσει το 1851».

Σε απάντηση, οι Εβραίοι πραγματοποίησαν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας το 1857 στο Pittsburgh, την Indianapolis, το Easton, το Charleston και την Baltimore. Ο Isaac Mayer Wise επιτέθηκε στη συνθήκη μέσῳ του εντύπου The Israelite, ο Einhorn μέσῶ του Sinai, και ο Leeser από το The Occident. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, μια συνέλευση Εβραίων αντιπροσώπων συναντήθηκε στη Baltimore και 7 από αυτούς, από το Maryland, το Ohio, το Kentucky και το Illinois, υπέγραψαν ένα υπόμνημα προς τον Πρόεδρο James Buchanan με ημερομηνία 29 Οκτωβρίου. Στη συνέχεια, η συνέλευση έστειλε μια αντιπροσωπεία στην Washington για να του ζητήσει να ακυρώσει τη συνθήκη. Η βιογραφία του Wise στην εγκυκλοπαίδεια αναφέρει: 

 James Buchanan φωτό

«Το 1857, όταν επρόκειτο να συναφθεί μια νέα συνθήκη μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελβετίας, επισκέφθηκε την Washington ως πρόεδρος μιας αντιπροσωπείας για να διαμαρτυρηθεί κατά της επικύρωσης αυτής της συνθήκης, εκτός εάν η Ελβετία σταματούσε τις διακρίσεις της κατά των Αμερικανών Εβραίων». Ο Buchanan, αναφέρει η κύρια καταχώρηση , «υποσχέθηκε να λάβει μέτρα για να ικανοποιήσει το αίτημά τους, στο μέτρο του δυνατού».

Η αναταραχή συνεχίστηκε και μετά την αντιπροσωπεία στον Buchanan. Κοινότητες, εκδότες και δημοτικές συνελεύσεις συνέχισαν την εκστρατεία μέχρι που σχηματίστηκε το Συμβούλιο Αντιπροσώπων Αμερικανών Ισραηλιτών τον Νοέμβριο του 1859, εν μέρει ως απάντηση στην υπόθεση Mortara - μια υπόθεση που αφορούσε ένα εβραιόπαιδο από την Bologna, το οποίο η παπική αστυνομία πήρε από τους γονείς του επειδή μια χριστιανή υπηρέτρια είπε ότι το είχε βαφτίσει κρυφά. Η εκτελεστική επιτροπή του Συμβουλίου προχώρησε στη συνέχιση της ελβετικής αναταραχής το 1860. Ο ιστορικός Jacob Rader Marcus, ο οποίος αναφέρεται σε μια καταχώρηση καταλόγου για την Έκθεση του Κογκρέσου του 1860 σχετικά με την υπόθεση, είδε το βαθύτερο νόημα. «Το μεγαλύτερο όφελος που προέκυψε για τον Αμερικανικό Εβραϊσμό», παρατήρησε ο Marcus, «ήταν η ανάπτυξη ενός αισθήματος εβραϊκής ομοιογένειας στη χώρα. Μια κοινή απειλή δημιούργησε έναν κοινό Εβραϊσμό... η εθνική αναταραχή συνέβαλε στην εθνική εβραϊκή ενότητα. Δεν υπήρχε ακόμη εθνική οργάνωση που να συνδέει τους Εβραίους, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εθνική εβραϊκή ενότητα σφυρηλατούνταν αργά αλλά σταθερά».

Η εβραϊκή ομάδα υπεράσπισης B'nai B'rith αργότερα ανέλαβε ηγετικό ρόλο. Το επίσημο χρονοδιάγραμμά της αναφέρει την προσπάθεια στο 1851. «Η B'nai B'rith μεσολαβεί στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Daniel Webster, τον γερουσιαστή Henry Clay και άλλους Αμερικανούς ηγέτες, για να μιλήσουν ανοιχτά κατά των διακρίσεων της Ελβετίας κατά των Εβραίων κατοίκων».

Ο Fay, αρχικά διστακτικός, έγινε ο κύριος Αμερικανός παράγοντας στις διαπραγματεύσεις. Το 1859 παρέδωσε μια εκτενή «Ισραηλιτική Διακοίνωση» στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο . Ο Süess παραθέτει την αναφορά στην έκθεση για έναν Εβραίο Αμερικανό που ταξιδεύει στη Γαλλία ή την Πρωσία χωρίς προβλήματα, «αλλά μόλις φτάσει στην Ελβετία, η κατάσταση αλλάζει. Θεωρείται απατεώνας, τοκογλύφος, εχθρός, παρόλο που δεν έχει έρθει εδώ για να βλάψει κανέναν. […] Εάν δεν απελαθεί αμέσως και ανεπίσημα από το καντόνι από έναν χωροφύλακα, σύντομα εμφανίζεται ένας αστυνομικός, για να τον κατακλύσει με ύβρεις και να απαιτήσει υπερβολική αμοιβή». Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο πρόσφερε γερμανικές και γαλλικές μεταφράσεις προς πώληση, και το Graubünden, η Zurich και το St. Gallen ήραν τους περιορισμούς τους στον εβραϊκό εποικισμό. Όσο ίσχυε το Άρθρο 41, όμως, κανένα καντόνι δεν ήταν υποχρεωμένο να ακολουθήσει.

Υπό την ηγεσία του Lincoln, ο Υπουργός Εξωτερικών William H. Seward συνέχισε την πίεση. Αφού ο πρόεδρος του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων, Henry I. Hart, έθεσε το θέμα σε αυτόν το 1861, ο Seward είπε στον διάδοχο του Fay, George G. Fogg, να δώσει συνέχεια. Η εντολή του της 14ης Σεπτεμβρίου 1861 έκρινε ότι οι προσπάθειες του Fay να άρει τους περιορισμούς, «αν και όχι πλήρως επιτυχημένες, αναμφίβολα είχαν μεγάλη επίδραση στην εξομάλυνση του δρόμου προς ένα τέτοιο αποτέλεσμα».

George G. Fogg

Το Παρίσι παρείχε την αποφασιστική μόχλευση. Η Ολλανδία αρνήθηκε να επικυρώσει μια ελβετική εμπορική συμφωνία το 1863, γράφει ο Süess , και η Γαλλία αρνήθηκε να διαπραγματευτεί περαιτέρω, εκτός αν η Ελβετία δεχόταν τους Γάλλους Εβραίους. Στις 2 Ιουλίου 1864, ο Fogg ανέφερε στον Seward: «Σε σχέση με το ισραηλιτικό ζήτημα, οι ανάγκες του εμπορίου το λύνουν γρήγορα και είναι πολύ σημαντικές για να αντέξουν για πολύ λίγα μικρά καθολικά καντόνια στις ανεκτικές τάσεις της εποχής». Ο Ελβετός Ομοσπονδιακός Πρόεδρος Jakob Dubs προέτρεψε για επικύρωση και υποστήριξε: «Κανένα έθνος δεν επιθυμεί πλέον να συνάψει συμφωνία μαζί μας στην οποία δυσφημούμε ένα μέρος των πολιτών του. Αυτή η θέση έχει καταστεί αβάσιμη χωρίς μεγάλη βλάβη στην τιμή και τα συμφέροντά μας». 

Στις 29 Αυγούστου, ο Fogg προέβλεψε : «Μόλις επικυρωθεί η συνθήκη με τη Γαλλία, ολόκληρο το ζήτημα έχει πρακτικά διευθετηθεί. Όταν οι χιλιάδες Γάλλοι Εβραίοι γίνουν ανεκτοί και προστατευμένοι, θα είναι παράλογο να απαγορεύονται και να διώκονται οι δεκάδες ή εκατοντάδες άλλα έθνη». Η Ομοσπονδιακή Συνέλευση επικύρωσε τη γαλλική συνθήκη τον Οκτώβριο του ίδιου έτους με πολύ μεγάλη πλειοψηφία, ανέφερε ο Fogg, αν και προστάτευε μόνο τους Γάλλους Εβραίους.

Αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο. Στις 14 Ιανουαρίου 1866, οι Ελβετοί ψηφοφόροι ήραν την απαίτηση για χριστιανική εγκατάσταση με 53,2% υποστήριξη και πλειοψηφία στα καντόνια. Το σύνταγμα του 1874 τελικά εγγυήθηκε ευρεία θρησκευτική ελευθερία.

Η Washington διατήρησε τη συνθήκη της σε ισχύ. Η εγκυκλοπαίδεια σημείωσε το 1905 ότι «η συνθήκη του 1855 εξακολουθεί να ισχύει». Ο Βρετανός Εβραίος ιστορικός Lucien Wolf αναδημοσίευσε το πρώτο άρθρο της στη διπλωματική ιστορία του 1919. Η διπλωματία απέφερε μέτρια οφέλη. Το διαρκές αποτέλεσμα ήρθε στην πατρίδα τους, όπου οι Αμερικανοί Εβραίοι έμαθαν να ενεργούν ως ενιαίο εθνικό μέτωπο για να αλλάξουν την πολιτική των ΗΠΑ προς όφελός τους.

Είναι άβολο να το παραδεχτούμε, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες λειτουργούν εδώ και καιρό ως φιλοσημιτική πολιτεία, διαθέτοντας μια βαθιά ριζωμένη, ιστορική αδυναμία για τα εβραϊκά συμφέροντα. Αν και η ολοκληρωτική κατάληψη που βλέπουμε σήμερα δεν είχε ακόμη διαμορφωθεί πλήρως τον 19ο αιώνα, οι σπόροι σπάρθηκαν κατά τη διάρκεια αυτού του διπλωματικού περιστατικού, το οποίο χρησίμευσε ως η πρώτη εθνική άσκηση για να αναγκαστεί η Washington να δράσει προς όφελος του οργανωμένου εβραϊσμού. Όταν σε τέτοιες ανατρεπτικές ομάδες δίνεται έστω και ένα μικρό περιθώριο για να ασκήσουν πολιτική επιρροή, δεν θα σταματήσουν μέχρι να καταλάβουν ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα. 

Οι Εθνικοί θα ήταν σοφό να λάβουν υπόψη αυτό το μάθημα για χάρη της ευημερίας των πολιτισμών.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική

Νετανιάχου, Τράμπ, Ἰράν καί τό « ἐπικίνδυνο 3ήμερο »

Οι εκλογές της 28ης Οκτωβρίου, στο Ισραήλ ήταν ένα δημοψήφισμα για την εξόντωση της Γάζας από τον Netanyahu και το σχέδιό του να αφανιστεί το Ιράν. Η σαφής πλειοψηφία των Ισραηλινών υποστηρίζει αυτές τις πολιτικές και εμπιστεύεται ότι ο Netanyahu θα «τελειώσει τη δουλειά».

« Είναι στο χέρι μας, μαζί με τον υπέροχο φίλο μας Πρόεδρο Trump, να εξαλείψουμε την ιρανική απειλή μια για πάντα...  ιστορική, μοναδική ευκαιρία στη ζωή ».

 ...πολυάριθμες αναφορές για στρατιωτικά εφόδια, πυρομαχικά, πολεμικά πλοία και βομβαρδιστικά B-2 που μετακινούνται σε απόσταση βολής από το Ιράν τις τελευταίες εβδομάδες. Κάτι μεγάλο θα συμβεί...

... δραματική αύξηση των δυσοίωνων προειδοποιήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις τελευταίες ημέρες, οι οποίες υποδηλώνουν ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ σχεδιάζουν «κάτι μεγάλο» στο εγγύς μέλλον.

Το Σχέδιο της Ημέρας της Κρίσης του Πενταγώνου – Οι στρατιωτικές βάσεις σε όλη τη χώρα πρέπει να λειτουργούν ανεξάρτητα για τουλάχιστον 90 ημέρες.

Οι ΗΠΑ σχεδιάζουν το Σενάριο του Εφιάλτη.

Το IRGC θα επιτίθετο επίσης στη Dimona και σε πιθανές υπόγειες εγκαταστάσεις για το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ. Σε λίγες ώρες, το Ισραήλ θα μπορούσε να μετατραπεί σε ραδιενεργό ερημιά. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους εκδίδουν αυτές τις αινιγματικές, αλλόκοτες προειδοποιήσεις, επειδή δεν έχουν ιδέα για το εύρος της τεχνολογικής ανάπτυξης του Ιράν...

φωτό ἀπό θέμα μας ΕΔΩ

Τοῦ Mike Whitney

Σήμερα... ο Netanyahu αναδεικνύεται ως ηγέτης του μεγαλύτερου μπλοκ, εκπροσωπώντας το αληθινό, ειλικρινές, πλήρες πρόσωπο του γενοκτονικού Σιωνισμού που δεν κρύβεται . Οι «φιλελεύθερες» ψευδαισθήσεις ότι αυτή η γενοκτονική κοινωνία των εποίκων περιμένει να «σωθεί» η «δημοκρατία» της, διαλύονται. ο (Bernie) Sanders, ο (Ed) Miliband και άλλοι υπέρμαχοι αυτού του καθεστώτος θα πρέπει να μάθουν ότι το πρόβλημα δεν είναι ο Netanyahu, αλλά η ίδια η οντότητα που ηγείται, χτισμένη πάνω σε μαζικές δολοφονίες και μαζική καταστροφή του λαού της Παλαιστίνης. Ali Abunimah, X

Κάθε έξι μήνες ακούτε «Οι δημοσκοπήσεις λένε ότι ο Netanyahu είναι καθ' οδόν προς την αποχώρησή του· οι δημοσκοπήσεις λένε ότι ο Netanyahu είναι καθ' οδόν προς την αποχώρησή του». Κάθε έξι μήνες το ακούτε αυτό. (Αλλά) είναι ο μακροβιότερος πρωθυπουργός στην ιστορία του Ισραήλ. Γιατί; Είναι ένας φαρισαίος/υποκριτής, ενοχλητικός, Εβραίος υπερεθνικιστής (υπέρμαχος της εβραϊκής ανωτερότητας) και, μαντέψτε τί, είναι η τέλεια αντανάκλαση της ισραηλινής κοινωνίας. Είναι. Γι' αυτό συνεχίζουν να τον ψηφίζουν. Δεν ψηφίζουν το πρόγραμμά του. Ψηφίζουν τον ίδιο. Όταν κοιτάζουν τον Netanyahu, βλέπουν τον εαυτό τους. Αυτό είναι γεγονός . Norman Finkelstein , Dr Msm, X 

Οι εκλογές της 28ης Οκτωβρίου, στο Ισραήλ ήταν ένα δημοψήφισμα για την εξόντωση της Γάζας από τον Netanyahu και το σχέδιό του να αφανιστεί το Ιράν. Η σαφής πλειοψηφία των Ισραηλινών υποστηρίζει αυτές τις πολιτικές και εμπιστεύεται ότι ο Netanyahu θα «τελειώσει τη δουλειά». Σε ομιλία που εκφώνησε την περασμένη Τρίτη σε μέλη του κόμματος Likud και άλλους υποστηρικτές, ο πρωθυπουργός ευχαρίστησε τους ανθρώπους που τον βοήθησαν να παραμείνει στο αξίωμα ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός μέχρι να σχηματιστεί κυβέρνηση συνασπισμού. Ακολουθεί ένα μέρος των όσων είπε:

«Με θαρραλέες αποφάσεις, μαζί με ένα ισραηλινό κοινό που στάθηκε σταθερό, και χάρη στους ηρωικούς στρατιώτες μας, κάναμε θαύματα που άλλαξαν το πρόσωπο της Μέσης Ανατολής... Δημιουργήσαμε ζώνες ασφαλείας βαθιά μέσα στη Γάζα, στον Λίβανο, στη Συρία. Απομακρύναμε μια άμεση υπαρξιακή απειλή που μας κάλυπτε, τον κίνδυνο της άμεσης καταστροφής. Χτυπήσαμε το ιρανικό καθεστώς και το φέραμε στο χείλος της αβύσσου. Το Ιράν είναι πιο αδύναμο από ποτέ. Το Ισραήλ είναι πιο δυνατό από ποτέ.»

»Είναι στο χέρι μας, μαζί με τον υπέροχο φίλο μας Πρόεδρο Trump, να εξαλείψουμε την ιρανική απειλή μια για πάντα».

Αργότερα, το χαρακτήρισε « ιστορική, μοναδική ευκαιρία στη ζωή... να εξαλείψουμε την υπαρξιακή απειλή από το Ιράν μια για πάντα» και προέτρεψε να μην αφήσουμε άλλες σκέψεις να παρέμβουν...

«Πρέπει να σχηματίσουμε μια ισχυρή, εθνική, δεξιά κυβέρνηση. Αυτό πρέπει να γίνει... Νικήσαμε τους εχθρούς μας και μαζί θα τους νικήσουμε και στο μέλλον. Μη φοβάσαι, Ισραήλ, μη φοβάσαι...» Benjamin Netanyahu , βίντεο της νικητήριας ομιλίας 

Ἡ « ἐπιλογή Σαμψών» τοῦ Ἰσραήλ συναντᾶ τήν Δαλιδᾶ ...

αποκαλύπτεται ο ξεθωριασμένος μύθος της «Επιλογής Σαμψών», η αποτυχημένη αντιπαράθεση του Ισραήλ με το Ιράν σηματοδοτεί την παρακμή των εθνοτικών εθνών-κρατών και την άνοδο ανθεκτικών, πολυεθνικών δυνάμεων ως κυρίαρχου μοντέλου για το μέλλον.

(Σημειώστε ότι στις 28 Οκτωβρίου 2026, οι εκλογές έδειξαν ένα ασαφές αποτέλεσμα : Το δεξιό/ακροδεξιό/υπερορθόδοξο μπλοκ του Netanyahu προβλεπόταν να κερδίσει περίπου 53-56 έδρες (λιγότερες από την πλειοψηφία), η αντιπολίτευση με επικεφαλής τον Eisenkot χαμηλότερη και τα αραβικά κόμματα με ισχυρή παρουσία (περίπου 19 έδρες). Ο Netanyahu παραμένει υπηρεσιακός πρωθυπουργός εν αναμονή των συνομιλιών για τον σχηματισμό συνασπισμού ή πιθανών περαιτέρω εκλογών. Καμία πλευρά δεν είχε σαφή πορεία προς 61 έδρες χωρίς δύσκολους συμβιβασμούς.)

Τι εννοεί ο Netanyahu με τον όρο «επικράτησε»; Κανένας υποψήφιος δεν έχει την πλειοψηφία που χρειάζεται για να σχηματίσει τη δική του κυβέρνηση, επομένως πρέπει είτε να καταλήξει σε συμφωνία με τους αντιπάλους του είτε να επιβάλει νέες εκλογές. Αλλά αυτό σαφώς δεν είναι αυτό που σκοπεύει να κάνει ο Bibi. Αυτό που θέλει να κάνει είναι να χρησιμοποιήσει τις προσωρινές εξουσίες του ως «υπηρεσιακός πρωθυπουργός» για να ξεκινήσει την απέλαση Παλαιστινίων από τη Γάζα, ενώ παράλληλα θα εξαπολύσει έναν νέο γύρο επιθέσεων στο Ιράν. Και σύμφωνα με την ισχύουσα ισραηλινή νομοθεσία, μπορεί να κάνει ακριβώς αυτό. «Δεν υπάρχει γενική απαγόρευση για σημαντικές αποφάσεις, συμπεριλαμβανομένης της έναρξης πολέμου ή σημαντικής στρατιωτικής δράσης». Έτσι, ο Netanyahu είναι ελεύθερος να εξαπολύσει επίθεση στο Ιράν, ισχυριζόμενος ότι οι εκλογές του έδωσαν την εντολή να ακολουθήσει τις αιμοδιψείς πολιτικές του κόμματός του . Με λίγα λόγια, είναι ασταμάτητος. Ακολουθεί μια ανάρτηση του πρώην ισραηλινού αξιωματούχου ασφαλείας Shaiel Ben Ephraim:

Να τι βλέπω να συμβαίνει από άποψη πιθανότητας. Πιστεύω ότι ο Netanyahu θα εξαπολύσει έναν μαζικό πόλεμο στο Ιράν σε λίγες μέρες, ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις για τη δημιουργία κυβέρνησης συνασπισμού . Αυτό θα οδηγήσει σε ένα από τα εξής αποτελέσματα:

1) Ο Netanyahu διευθύνει τον πόλεμο ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός, δεν σχηματίζεται κυβέρνηση και τυχόν επαναληπτικές εκλογές αποτυγχάνουν: 35% πιθανότητα. Μια υπηρεσιακή κυβέρνηση μπορεί νόμιμα να διεξάγει πόλεμο και οι συνομιλίες για συνασπισμό κολύονται όταν η χώρα δέχεται πυρά πυραύλων . Ο Netanyahu δεν χρειάζεται να κερδίσει τίποτα. Απλώς πρέπει να κερδίσει χρόνο.

2) Μια κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης ενότητας με τον Netanyahu «για όλη τη διάρκεια του πολέμου»: 25% πιθανότητα. Το μοντέλο είναι ο Gantz το 2020, ο οποίος αθέτησε την υπόσχεσή του «όχι στον Netanyahu» και εντάχθηκε σε μια κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης λόγω COVID. Ο Eisenkot ήταν παρατηρητής στο πολεμικό υπουργικό συμβούλιο το 2023 και πλαισιώνει τα πάντα με όρους εθνικής ασφάλειας...

Το αποτέλεσμα αυτού είναι ότι υπάρχει περίπου 70% πιθανότητα ο Netanyahu να παραμείνει στην εξουσία, αποδυναμωμένος, χτυπημένος και προσωρινός, αλλά πιο επικίνδυνος από ποτέ ως αποτέλεσμα. Shaiel Ben Ephraim, X

Η ανάλυση του Ben-Ephraim συμπίπτει με τις πολυάριθμες αναφορές για στρατιωτικά εφόδια, πυρομαχικά, πολεμικά πλοία και βομβαρδιστικά B-2 που μετακινούνται σε απόσταση βολής από το Ιράν τις τελευταίες εβδομάδες. Αρκετοί αναλυτές έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι κάτι μεγάλο πρόκειται να συμβεί, αν και διαφωνούν ως προς την ακριβή ημερομηνία. Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Netanyahu θα χρησιμοποιήσει τα αποτελέσματα των χθεσινών εκλογών για να πείσει τον Trump ότι οποιαδήποτε επίθεση στο Ιράν έχει την πλήρη υποστήριξη του ισραηλινού λαού.

Πολλοί αναγνώστες θα έχουν παρατηρήσει τη δραματική αύξηση των δυσοίωνων προειδοποιήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις τελευταίες ημέρες, οι οποίες υποδηλώνουν ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ σχεδιάζουν «κάτι μεγάλο» στο εγγύς μέλλον. Ακολουθεί ένα δείγμα μερικών από τις πιο αξιόπιστες «ειδοποιήσεις»:

Ενημέρωση: Έρχεται μαζική διακοπή ρεύματος! Το Υπουργείο Πολέμου προετοιμάζει τις μεγάλες στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ να λειτουργήσουν για 90 ημέρες χωρίς εξωτερική υποστήριξη, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας και των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού! US Homeland Security News  

Και ιδού η απάντηση στο άρθρο του βετεράνου Συνταγματάρχη Daniel Davis:

Αυτό ξεπερνά κατά πολύ την γενική ετοιμότητα εθνικής άμυνας. Έχει τα χαρακτηριστικά ενός επείγοντος και πολύ, πολύ μεγαλύτερης κλίμακας από οτιδήποτε είχε προβλεφθεί προηγουμένως. Προετοιμασίες αυτού του είδους και αυτού του μεγέθους θα μπορούσαν να προβλεφθούν μόνο για μια επίθεση στην Αμερική από μια μεγάλη παγκόσμια δύναμη στο πλαίσιο ενός παγκόσμιου πολέμου. Δεδομένης της επείγουσας ανάγκης με την οποία οι αξιωματούχοι του Πενταγώνου ανακοινώνουν αυτήν την πρωτοβουλία, ανησυχώ ότι γνωρίζουν ότι κάτι έρχεται και δεν μας το λένε... Daniel Davis Deep Dive, X

Έτσι, οι ηγέτες μας αναμένουν πανεθνικές διακοπές ρεύματος, κυβερνοεπιθέσεις σε πυρηνικές εγκαταστάσεις και στο δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς και διακοπή των δικτύων επικοινωνιών. Πόσο σοβαρό είναι αυτό και ποια είναι η σχέση με τις πιθανές επιθέσεις μας στο Ιράν;

Κανείς δεν φαίνεται να ξέρει εκτός από τους ανθρώπους στην κορυφή (και δεν μιλάνε). Αλλά κάτι συμβαίνει. Δείτε αυτό από τον συνήθως αξιόπιστο καθηγητή Robert Pape:

Η Βρετανία μόλις είπε σε κάθε νοικοκυριό να έχει 72 ώρες εφοδιασμού με νερό, τρόφιμα και μετρητά και έδωσε στον εαυτό της 1.000 ημέρες για να είναι έτοιμη να πολεμήσει και να κερδίσει. Τα ράφια άδειασαν. Η Washington δεν έχει πει τίποτα παρόμοιο στους Αμερικανούς. Τι ξέρει το Λονδίνο που εμείς δεν ξέρουμε; Robert A. Pape , X

Και δεν είναι μόνο η Βρετανία. Ακολουθεί μια περίληψη της πλοκής από κάποιον που ονομάζεται Πάστορας Steve (ο οποίος παραθέτει τις πηγές του):

ΠΡΩΤΑ Η ΑΜΕΡΙΚΗ. ΜΕΤΑ Η ΒΡΕΤΑΝΙΑ. ΤΩΡΑ Η ΙΑΠΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ. ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

Κάτι σημαντικό συμβαίνει σε όλο τον κόσμο. Η ετοιμότητα για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης είναι σε άνθηση, με αρκετές σημαντικές ανακοινώσεις όλες τον Οκτώβριο του 2026. Η Αμερική θέλει 90ήμερη ετοιμότητα για τις στρατιωτικές βάσεις. Τώρα, η Βρετανία, η Ιαπωνία και η Φινλανδία συνιστούν περίπου 72 ώρες οικιακών προμηθειών. Δεν σας το έχουμε πει τα τελευταία 4 χρόνια;

ΑΜΕΡΙΚΗ: Το Πεντάγωνο προετοιμάζει μεγάλες στρατιωτικές βάσεις να λειτουργούν για 90 ΗΜΕΡΕΣ ΧΩΡΙΣ εξωτερική ηλεκτρική ενέργεια, νερό, καύσιμα ή αλυσίδες εφοδιασμού στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας FORTRESS.

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Στις 22 Οκτωβρίου, η κυβέρνηση ξεκίνησε την πανεθνική εκστρατεία «Να είστε έτοιμοι», προτρέποντας τα νοικοκυριά να αποθηκεύσουν τρόφιμα έκτακτης ανάγκης, νερό και απαραίτητα εφόδια για 72 ώρες.

ΙΑΠΩΝΙΑ: Στις 27 Οκτωβρίου, δημοσιεύματα αποκάλυψαν ότι ο υπουργός διαχείρισης καταστροφών της Ιαπωνίας παροτρύνει τις οικογένειες να προετοιμάσουν προμήθειες έκτακτης ανάγκης για τουλάχιστον τρεις ημέρες, κατά προτίμηση αρκετές για μια ολόκληρη εβδομάδα .

ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ: Στις 27 Οκτωβρίου, η Εθνική Υπηρεσία Εφοδιασμού Έκτακτης Ανάγκης της Φινλανδίας δημοσίευσε μια νέα έκθεση που εξετάζει πώς η χώρα θα μπορούσε να συνεχίσει να λειτουργεί εν μέσω παρατεταμένων κρίσεων , αντλώντας διδάγματα από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Τέσσερις χώρες επικεντρώθηκαν στην επιβίωση από σημαντικές διαταραχές.

( Πηγές : ΕΔΩ, ΕΔΩ ) 

Έπειτα, υπάρχει και αυτό το διαμάντι από τον Συνταγματάρχη Douglas MacGregor, ο οποίος πιστεύει ότι οι ΗΠΑ μπορεί να χρησιμοποιήσουν μή στρατηγικά πυρηνικά όπλα στις επερχόμενες συγκρούσεις με το Ιράν.

MacGregor, X.

Ή αυτό από την Daily Mail:

Οι ΗΠΑ ξεκινούν ασκήσεις πυρηνικής ετοιμότητας με «αεροπλάνα για την Ημέρα της Κρίσης» και βομβαρδιστικά σε όλη τη χώρα. @Daily_MailUS

Είναι όλα απλώς μια κενή κινδυνολογία ή μήπως βρισκόμαστε στα πρόθυρα κάποιου γεγονότος που πραγματικά θα αλλάξει τη ζωή μας;

Το Chatgpt επιβεβαιώνει ότι οι αναφορές είναι ακριβείς με τη «σημαντική διάκριση» ότι: «Εάν βλέπετε αυτόν τον ισχυρισμό σε σχέση με πρόσφατες στρατιωτικές εντάσεις ή φόβους πολέμου, το γεγονός ότι αρκετές χώρες δίνουν έμφαση στις οικιακές προμήθειες έκτακτης ανάγκης δεν αποδεικνύει από μόνο του ότι οι κυβερνήσεις αναμένουν έναν επικείμενο πόλεμο».

Οπότε, χαλάρωσε, μάλλον βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα. Όλα είναι μέσα στο μυαλό σου.

Αυτό είναι από το Fox News:

Το Σχέδιο της Ημέρας της Κρίσης του Πενταγώνου – Οι στρατιωτικές βάσεις σε όλη τη χώρα πρέπει να λειτουργούν ανεξάρτητα για τουλάχιστον 90 ημέρες.

Οι ΗΠΑ σχεδιάζουν –αυτό που το Fox News αποκαλεί– το Σενάριο του Εφιάλτη. «Το Πεντάγωνο θέλει τα εργοστάσια να προετοιμαστούν για τη μετάβαση στην παραγωγή όπλων σε καιρό πολέμου με τη δημιουργία εναλλακτικών αλυσίδων εφοδιασμού ». Fox News, X

Υπάρχουν κυριολεκτικά εκατοντάδες παρόμοιες προειδοποιήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το κοινό στοιχείο φαίνεται να είναι ότι παραλείπουν ότι η πιθανή αιτία οποιασδήποτε καταστροφικής επίθεσης στην Αμερική πιθανότατα θα είναι αντίποινα από το Ιράν. Ιρανοί αξιωματούχοι έχουν επανειλημμένα δηλώσει ότι εάν οι ΗΠΑ-Ισραήλ χτυπήσουν ξανά, θα έχουν «μηδενικές κόκκινες γραμμές» και θα καταστρέψουν όλες τις κρίσιμες υποδομές παραγωγής ενέργειας σε όλο τον Κόλπο, καθώς και τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις και τα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ. Για να εκτιμήσετε το μέγεθος μιας πλήρους ιρανικής αντίδρασης, ρίξτε μια ματιά σε αυτήν την ανάρτηση του Sprinter στο X:

Το Ιράν έχει δημοσιεύσει τους στόχους του σε περίπτωση επιθετικής ενέργειας εναντίον του. Αυτή η λίστα περιλαμβάνει γέφυρες, σιδηροδρομικά δίκτυα, αεροδρόμια, λιμάνια, υποθαλάσσια καλώδια στον Περσικό Κόλπο, πετροχημικά εργοστάσια, σταθμούς παραγωγής ενέργειας, μονάδες αφαλάτωσης, εταιρείες τεχνολογίας και εταιρείες στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης, καθώς και ξενοδοχεία και εμπορικά κέντρα στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, σε περίπτωση επίθεσης σε ιρανικές υποδομές, είναι πιθανό να υπάρξουν σημαντικές διαταραχές στις μεταφορές, την ενέργεια, την ύδρευση, τις επικοινωνίες και το εμπόριο στην περιοχή, εκτός από τους αρχικούς στόχους, συμπεριλαμβανομένων των αμερικανικών βάσεων στην περιοχή. @ Sprinter_Press , X

Το Ισραήλ προμηθεύεται το 80% του νερού του από μονάδες αφαλάτωσης, οι οποίες θα ήταν εύκολοι στόχοι για τους βαλλιστικούς πυραύλους ακριβείας του Ιράν. Το IRGC θα επιτίθετο επίσης στη Dimona και σε πιθανές υπόγειες εγκαταστάσεις για το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ. Σε λίγες ώρες, το Ισραήλ θα μπορούσε να μετατραπεί σε ραδιενεργό ερημιά. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους εκδίδουν αυτές τις αινιγματικές, αλλόκοτες προειδοποιήσεις, επειδή δεν έχουν ιδέα για το εύρος της τεχνολογικής ανάπτυξης του Ιράν, η οποία θα μπορούσε να περιλαμβάνει την ικανότητα να χτυπήσει εγκαταστάσεις στις ίδιες τις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες, οδηγώντας σε διακοπές ρεύματος, ελλείψεις τροφίμων, διακοπή του ενεργειακού εφοδιασμού και μια άνευ προηγουμένου διακοπή των επικοινωνιών. Αυτό είναι από το Middle East Monitor:

Ο επικεφαλής της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής του ιρανικού κοινοβουλίου προειδοποίησε το Σάββατο ότι ένας «μεμονωμένος λάθος υπολογισμός» θα μπορούσε να καταστήσει το Ισραήλ ακατοίκητο σε λιγότερο από μία ώρα, δημοσιεύοντας έναν χάρτη που σηματοδοτεί τις τοποθεσίες υποδομών σε όλη τη χώρα, αναφέρει το Anadolu.

«Ένας μόνο λάθος υπολογισμός είναι αρκετός: τα κατεχόμενα εδάφη καθίστανται ακατοίκητα σε λιγότερο από μία ώρα», έγραψε ο Ebrahim Azizi στην αμερικανική εταιρεία κοινωνικής δικτύωσης X.

Ο χάρτης προσδιόριζε μονάδες αφαλάτωσης, σταθμούς παραγωγής ενέργειας, εγκαταστάσεις πετρελαίου, γέφυρες και οδούς μεταφοράς, καθώς και το πυρηνικό ερευνητικό κέντρο Dimona στην έρημο Negev στο νότιο Ισραήλ.

Στο βορρά, σηματοδοτούσε τα διυλιστήρια πετρελαίου της Haifa, τις σήραγγες Carme στη Haifa και τις οδογέφυρες Yokne’am στον αυτοκινητόδρομο 6.

Κατά μήκος των ακτών της Μεσογείου, προσδιόρισε τη μονάδα αφαλάτωσης Hadera και τον ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό Orot Rabin, τη μονάδα αφαλάτωσης Sorek και τις εγκαταστάσεις αφαλάτωσης στο Ashdod και το Ashkelon. Επίσης, σημείωσε τον ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό Eshkol στο Ashdod και μια τοποθεσία με την ένδειξη «Διυλιστήρια πετρελαίου και αποθήκευση καυσίμων Ashdod».... Ο χάρτης εντόπισε επίσης έναν αγωγό πετρελαίου που εκτεινόταν μεταξύ του Eilat στο νότο και του Ashkelon στις ακτές της Μεσογείου. Middle East Monitor

Και αυτό είναι από ένα άρθρο στο Aljazeera με τίτλο Το Ιράν απειλεί τα κέντρα δεδομένων του Κόλπου: Πόσο εκτεθειμένο είναι το διαδίκτυο της περιοχής;

Το Ιράν έχει προειδοποιήσει ότι τα καλώδια και τα κέντρα δεδομένων στην περιοχή ενδέχεται να δεχθούν επιθέσεις, καθώς οι σύμμαχοι των Houthi κρατούν σε κίνδυνο το διαδίκτυο.

Ο επικεφαλής ασφαλείας του Ιράν, Mohsen Rezaei, προειδοποίησε ότι καλώδια, κέντρα δεδομένων και εγκαταστάσεις τεχνητής νοημοσύνης (AI) σε όλη την περιοχή θα μπορούσαν να δεχθούν επιθέσεις εάν ξεσπάσει ξανά πόλεμος με τις Ηνωμένες Πολιτείες... .... Κέντρα δεδομένων και επιχειρηματικά συμφέροντα των ΗΠΑ δέχτηκαν χτυπήματα στο Μπαχρέιν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κατά τη διάρκεια του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν. Η Τεχεράνη δήλωσε ότι αυτές οι επιθέσεις ήταν σε απάντηση στις επιθέσεις των ΗΠΑ σε ιρανικές πολιτικές εγκαταστάσεις....

Γιατί είναι ευάλωτα τα κέντρα δεδομένων και τα καλώδια διαδικτύου;

Επειδή τόσα πολλά δεδομένα ταξιδεύουν μέσω λίγων στενών διαδρομών. Πάνω από το 90% της χωρητικότητας δεδομένων μεταξύ Ευρώπης και Ασίας διέρχεται από καλώδια κάτω από την Ερυθρά Θάλασσα , σύμφωνα με εκτιμήσεις της ερευνητικής εταιρείας TeleGeography. Εισέρχονται στη θάλασσα μέσω του Bab al-Mandeb, ενός στενού πορθμού πλάτους περίπου 26 χιλιομέτρων (16 μίλια) στο στενότερο σημείο του, μιας από τις πιο πολυσύχναστες θαλάσσιες διαδρομές που συνδέουν την Ευρώπη με την Ασία.

Τα καλώδια μπορούν να κοπούν από άγκυρες ή δολιοφθορές, και οι επισκευές σε μια εμπόλεμη ζώνη χρειάζονται άδειες και εγγυήσεις ασφαλείας.

Τα κέντρα δεδομένων, τα οποία εκτελούν τραπεζικές εφαρμογές και υπηρεσίες cloud, είναι μεγάλοι, σταθεροί στόχοι .

«Μια επίθεση δεν χρειάζεται απαραίτητα να καταστρέψει τους ίδιους τους διακομιστές για να καταστήσει μια ολόκληρη εγκατάσταση μη λειτουργική», δήλωσε στο Al Jazeera ο Andreas Krieg, λέκτορας ασφάλειας στο King's College London.

Τα κέντρα δεδομένων εξαρτώνται από αδιάλειπτη ηλεκτρική ενέργεια, ψύξη και τηλεπικοινωνίες, είπε, ενώ τα υποθαλάσσια καλώδια «είναι δύσκολο να προστατεύονται συνεχώς και οι διαταραχές μπορούν να επηρεάσουν πολλές χώρες ταυτόχρονα»...

Στις 11 Μαρτίου, το ημιεπίσημο πρακτορείο ειδήσεων Tasnim ανέφερε ότι το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) του Ιράν δημοσίευσε μια λίστα με «νέους στόχους του Ιράν», συμπεριλαμβανομένης της υποδομής cloud που ανήκει στην Google, τη Microsoft και την Oracle στο Ισραήλ και σε ορισμένα κράτη του Κόλπου.

Τον ίδιο μήνα, το IRGC κατονόμασε 17 αμερικανικές εταιρείες σε μια ανάρτηση στο Telegram, συμπεριλαμβανομένων των Google, Meta και Apple, καθώς και της εταιρείας τεχνητής νοημοσύνης των Εμιράτων G42 ως πιθανούς στόχους ... «Αυτό που κάνει την προειδοποίηση του Mohsen Rezaei ιδιαίτερα σημαντική είναι ότι δεν απειλεί απλώς ένα άλλο σύνολο στόχων», είπε. «Προσδιορίζει μια νέα κατηγορία στρατηγικής υποδομής που συνδέει την οικονομική διαφοροποίηση του Κόλπου άμεσα με την αμερικανική τεχνολογική ισχύ».

...Τα κράτη του Κόλπου έχουν βασίσει τις οικονομίες τους μετά το πετρέλαιο στην τεχνολογία... Ο Krieg είπε ότι οι απειλές δεν θα «αντιστραφούν ριζικά» στις φιλοδοξίες του Κόλπου, αλλά θα «αλλάξουν την οικονομία και τη γεωγραφία των επενδύσεων στην Τεχνητή Νοημοσύνη».

«Ο Κόλπος παραδοσιακά αυτοπροβάλλεται ως ένα σταθερό περιβάλλον σε μια ασταθή περιοχή. Ο πόλεμος αμφισβήτησε αυτή την άποψη», είπε. Τα ΗΑΕ είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένα, είπε, επειδή η στρατηγική τους για την Τεχνητή Νοημοσύνη είναι «βαθιά ενσωματωμένη με αμερικανικές εταιρείες τεχνολογίας», καθιστώντας τις υποδομές των ΗΑΕ «πιο ελκυστικές ως στόχο για το Ιράν». Το Κατάρ, με τους διπλωματικούς του δεσμούς με την Τεχεράνη, είναι «κάπως σε καλύτερη πολιτική θέση».

«Από πολλές απόψεις, το Ιράν απειλεί να κάνει στην αναδυόμενη ψηφιακή οικονομία του Κόλπου αυτό που έχει ήδη κάνει στην ναυτιλιακή οικονομία του», δήλωσε ο Krieg - να «καταστήσει την ίδια την αξιοπιστία ένα γεωπολιτικό διαπραγματευτικό χαρτί ». Aljazeera

Ἐπιλογή Σαμψών : Τό Ἄρρητο Δόγμα τῆς Ἐσχάτης Καταφυγῆς τοῦ Ἰσραήλ

Η επόμενη φάση του πολέμου με το Ιράν δεν θα μοιάζει καθόλου με τις προηγούμενες φάσεις. Τα προσχήματα τέλος,το Ιράν θα ξεκαθαρίσει την κατάσταση οριστικά. Έχουν ήδη νικήσει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στρατηγικά, τεχνολογικά και ηθικά. Τώρα θα δώσουν το τελειωτικό χτύπημα που θα τερματίσει την κακόβουλη παρουσία της Αμερικής στη Μέση Ανατολή και θα ανοίξει το δρόμο για πιο υπεύθυνα μέρη να αποκαταστήσουν την περιφερειακή τάξη.

Θα αφήσουμε τον γερουσιαστή Chris Murphy να έχει τον τελευταίο λόγο, ώστε οι αναγνώστες να έχουν κάποια εικόνα για το τι πρέπει να περιμένουν τις επόμενες εβδομάδες:

Σε μία από αυτές τις ενημερώσεις, είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε αρκετά λεπτομερώς ποιο θα ήταν το πολεμικό σχέδιο σε περίπτωση επανέναρξης των στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν . Έχετε ακούσει ότι θα ήταν ένα σχέδιο «βραχείας διάρκειας». Θα έλεγα απλώς το εξής: Το σχέδιό τους είναι τρελό. Θα οδηγήσει σε καταστροφική κλιμάκωση και στην πιθανότητα καταστροφής της δέσμευσής μας στο κράτος δικαίου. ... Το σχέδιο που έχουν αναπτύξει θα οδηγήσει σε παράταση και κλιμάκωση αυτού του πολέμου που θα είναι καταστροφική για τα συμφέροντα ασφαλείας μας. Γερουσιαστής Chris Murphy, Μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας

Ἀπό :unz.com

Ἡ Πελασγική

«Β' Π.Π. : Καταρρίπτοντας τόν μύθο τοῦ "Καλοῦ Πολέμου"» ( μέρος β΄)

  « Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι ο τελευταίος μύθος πολέμου που έχει απομείνει, ο μύθος στον οποίο προσκολλάται η Παλιά Αριστερά με απόλυτη απελπισία: ο μύθος ότι εδώ, τουλάχιστον, ήταν ένας "καλός πόλεμος", εδώ ήταν ένας πόλεμος στον οποίο η Αμερική είχε δίκιο. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι ο πόλεμος που μας ρίχνει μπροστά το πολεμοχαρές κατεστημένο, καθώς προσπαθεί, σε κάθε πόλεμο που αντιμετωπίζουμε, να τυλιχθεί με τον μανδύα του καλού και δίκαιου Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου»

 «Κερδίσαμε τον πόλεμο με στρατιωτική έννοια. Αλλά με μια ευρύτερη έννοια, μου φαίνεται ότι τον χάσαμε, γιατί ο δυτικός πολιτισμός μας είναι λιγότερο σεβαστός και ασφαλής από ό,τι ήταν πριν. Για να νικήσουμε τη Γερμανία και την Ιαπωνία, υποστηρίξαμε τις ακόμη μεγαλύτερες απειλές της Σταλινικής Ρωσίας και της Κίνας - οι οποίες τώρα μας αντιμετωπίζουν σε μια εποχή πυρηνικών όπλων. Η Πολωνία δεν σώθηκε... Μεγάλο μέρος του δυτικού μας πολιτισμού καταστράφηκε. Χάσαμε τη γενετική κληρονομικότητα που σχηματίστηκε μέσα από αιώνες σε πολλά εκατομμύρια ζωές... Είναι ανησυχητικά πιθανό ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος να σηματοδοτεί την αρχή της κατάρρευσης του δυτικού μας πολιτισμού, καθώς ήδη σηματοδοτεί την κατάρρευση της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας που έχτισε ποτέ ο άνθρωπο»

«Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος έχει διαστρεβλώσει την άποψή μας για το πώς βλέπουμε τα πράγματα σήμερα. Τα βλέπουμε με τους όρους αυτού του πολέμου, ο οποίος κατά μία έννοια ήταν ένας "καλός πόλεμος". Αλλά η διαστρεβλωμένη μνήμη του ενθαρρύνει τους άνδρες της γενιάς μου να είναι πρόθυμοι, σχεδόν ανυπόμονοι, να χρησιμοποιήσουν στρατιωτική δύναμη οπουδήποτε στον κόσμο»

Στο τέλος του πολέμου, η Ευρώπη, για πρώτη φορά στην ιστορία της, δεν ήταν πλέον κυρίαρχη της μοίρας της, αλλά βρισκόταν υπό την κυριαρχία δύο μεγάλων εξωευρωπαϊκών δυνάμεων, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης, οι οποίες για πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους δεν είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον ή ανησυχία για τον ευρωπαϊκό ή τον δυτικό πολιτισμό

 ...η πιο επιβλαβής κληρονομιά της διαχρονικής αντίληψης του «καλού πολέμου» ήταν ο ρόλος της στην ενθάρρυνση μιας πολιτικής απαράμιλλης αμερικανικής στρατιωτικής ηγεμονίας και ένοπλης επέμβασης σε όλο τον κόσμο, δικαιολογημένης με ευγενή ρητορική για την υπεράσπιση της «ελευθερίας» και την καταπολέμηση του «κακού».

φωτό

 Τοῦ Mark Weber

Στο βιβλίο του, «Η Ιστορία του Λαού των Ηνωμένων Πολιτειών» , ο ιστορικός Howard Zinn έγραψε: 22

«Οι νικητές ήταν η Σοβιετική Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες (επίσης η Αγγλία, η Γαλλία και η εθνικιστική Κίνα, αλλά ήταν αδύναμες). Και οι δύο αυτές χώρες άρχισαν τώρα να εργάζονται - χωρίς σβάστικες, βηματισμό χήνας ή επίσημα δηλωμένο ρατσισμό, αλλά υπό το πρόσχημα του «σοσιαλισμού» από τη μία πλευρά και της «δημοκρατίας» από την άλλη, για να χαράξουν τις δικές τους αυτοκρατορίες επιρροής. Προχώρησαν στο να μοιράζονται και να διεκδικούν η μία την κυριαρχία του κόσμου, να κατασκευάζουν στρατιωτικές μηχανές πολύ μεγαλύτερες από ό,τι είχαν χτίσει οι φασιστικές χώρες, να ελέγχουν τις τύχες περισσότερων χωρών από ό,τι είχαν καταφέρει ο Hitler, ο Mussolini και η Ιαπωνία. Επίσης, έδρασαν για να ελέγξουν τους δικούς τους πληθυσμούς, κάθε χώρα με τις δικές της τεχνικές - ακατέργαστες στη Σοβιετική Ένωση, εξελιγμένες στις Ηνωμένες Πολιτείες - για να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους.»

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν επίσημα στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μετά την ιαπωνική επίθεση στην αμερικανική ναυτική βάση στο Pearl Harbor στη Χαβάη στις 7 Δεκεμβρίου 1941. Μέχρι τότε, οι ΗΠΑ ήταν επίσημα ουδέτερη χώρα και οι περισσότεροι Αμερικανοί ήθελαν να μείνουν μακριά από τους πολέμους που μαίνονταν τότε στην Ευρώπη και την Ασία. Παρά το ουδέτερο καθεστώς της χώρας, ο Πρόεδρος Roosevelt και η κυβέρνησή του, μαζί με πολλά από τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, παρότρυναν τον αμερικανικό λαό να υποστηρίξει τον πόλεμο κατά της Γερμανίας. Μια μεγάλης κλίμακας προπαγανδιστική εκστρατεία οργανώθηκε για να πείσει τους Αμερικανούς ότι ο Hitler και οι ναζιστικές «ορδές» του έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να καταλάβουν και να «υποδουλώσουν» ολόκληρο τον κόσμο και ότι ο πόλεμος με τη Γερμανία του Hitler ήταν αναπόφευκτος.

Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, ο Πρόεδρος και άλλοι υψηλόβαθμοι Αμερικανοί αξιωματούχοι, μαζί με τις πιο σημαντικές εφημερίδες και περιοδικά της χώρας, προώθησαν φανταστικές ιστορίες για σχέδια του Hitler και της κυβέρνησής του να επιτεθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες και να επιβάλουν μια παγκόσμια δικτατορία. 23

Το ιστορικό σκόπιμων ψευδών σχολίων του Προέδρου Roosevelt αναγνωρίζεται ακόμη και από τους θαυμαστές του. Μεταξύ εκείνων που προσπάθησαν να δικαιολογήσουν την πολιτική του είναι ο διακεκριμένος Αμερικανός ιστορικός Thomas A. Bailey, ο οποίος έγραψε: 24 «Ο Franklin Roosevelt εξαπάτησε επανειλημμένα τον αμερικανικό λαό κατά την περίοδο πριν από το Pearl Harbor... Ήταν σαν τον γιατρό που πρέπει να λέει ψέματα στον ασθενή για το καλό του ασθενούς... Μέχρι την ημέρα της επίθεσης στο Pearl Harbor, η κοινή γνώμη στη χώρα ήταν καθολικά αντίθετη σε οποιαδήποτε πολεμική εμπλοκή. Μια ανοιχτή προσπάθεια να οδηγηθεί ο λαός στον πόλεμο θα ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε σχεδόν σίγουρα την ανατροπή του Roosevelt στις εκλογές του 1940, οδηγώντας σε πλήρη ναυάγιο τους τελικούς του στόχους».

7 Δεκεμβρίου 1941 - Πέρλ Χάρμπορ : ἕνα ἐνορχηστρωμένο γεγονός

Ο καθηγητής Bailey συνέχισε προσφέροντας μια κυνική άποψη για την αμερικανική δημοκρατία: «Ένας πρόεδρος που δεν μπορεί να εμπιστευτεί την αλήθεια στον λαό, προδίδει μια δεδομένη έλλειψη πίστης στις βασικές αρχές της δημοκρατίας. Επειδή όμως οι μάζες είναι παροιμιωδώς κοντόφθαλμες και γενικά αδυνατούν να διακρίνουν τον κίνδυνο προτού αυτός φτάσει στο λαιμό τους, οι πολιτικοί μας αναγκάζονται να τις εξαπατήσουν, ώστε να τις αφυπνίσουν για το ίδιο τους το μακροπρόθεσμο συμφέρον. Αυτό ακριβώς αναγκάστηκε να πράξει και ο Roosevelt, και ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι η μεταγενέστερη ιστορία δεν θα τον ευγνωμονεί γι' αυτό;»

Στο πλαίσιο της εκστρατείας της κυβέρνησης των ΗΠΑ για την υποκίνηση πολέμου, ο Πρόεδρος Roosevelt το 1941 διέταξε το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ να βοηθήσει τις βρετανικές δυνάμεις στην επίθεση γερμανικών πλοίων στον Ατλαντικό. Αυτό ενισχύθηκε από μια προεδρική εντολή «Πυροβολισμός επί τη εμφανίσει» προς το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ εναντίον γερμανικών και ιταλικών πλοίων. Στόχος του Roosevelt ήταν να προκαλέσει ένα «περιστατικό» που θα παρείχε πρόσχημα για ανοιχτό πόλεμο. Ο Hitler, από την πλευρά του, ήταν πρόθυμος να αποφύγει τη σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Απάντησε στις κατάφωρα παράνομες προκλήσεις της κυβέρνησης των ΗΠΑ διατάζοντας τους διοικητές του ναυτικού του να αποφεύγουν τις συγκρούσεις με αμερικανικά πλοία. 25

Επίσης, κατά κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, η επίσημα ουδέτερη κυβέρνηση των ΗΠΑ παρείχε μαζική στρατιωτική βοήθεια «Lend Lease» ( πρόγραμμα αμερικανικῆς βοήθειας ) στους εχθρούς της Γερμανίας, ιδίως στη Βρετανία και την αυτοκρατορία της, καθώς και στη Σοβιετική Ρωσία. Δύο εξέχοντες Αμερικανοί ιστορικοί, ο Allan Nevins και ο Henry Steele Commager, σημείωσαν ότι: «Αυτό το μέτρο [το Lend Lease του 1941 ] ήταν σαφώς μη ουδέτερο, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες, δεσμευμένες τώρα στην ήττα της Γερμανίας, δεν έπρεπε να σταματήσουν από τις λεπτότητες του διεθνούς δικαίου. Ακολούθησαν και άλλες εξίσου μη ουδέτερες πράξεις - η κατάσχεση πλοίων του Άξονα, το πάγωμα των κεφαλαίων του Άξονα, η μεταφορά δεξαμενόπλοιων στη Βρετανία, η κατοχή της Γροιλανδίας και, αργότερα, της Ισλανδίας, η επέκταση της lend-lease στον νέο σύμμαχο, την Σοβιετική Ένωση, και... η προεδρική εντολή να «πυροβολούνται επί τη εμφανίσει» τυχόν εχθρικά υποβρύχια». 26

Κατά την άποψη του Βρετανού ιστορικού JFC Fuller, ο Πρόεδρος Roosevelt «κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να προκαλέσει τον Hitler να κηρύξει πόλεμο στον ίδιο τον λαό στον οποίο υποσχέθηκε τόσο ένθερμα ειρήνη. Εφοδίασε με αμερικανικά αντιτορπιλικά στη Μεγάλη Βρετανία, αποβίβασε αμερικανικά στρατεύματα στην Ισλανδία και ξεκίνησε να περιπολεί τους θαλάσσιους δρόμους του Ατλαντικού για να διαφυλάξει τις βρετανικές νηοπομπές. Όλες αυτές οι ενέργειες ήταν πολεμικές... Παρά τις πολλαπλές διακηρύξεις του να κρατήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες έξω από τον πόλεμο, ήταν αποφασισμένος να προκαλέσει κάποιο περιστατικό που θα τις έφερνε σε αυτόν». 27 

Τόσο πολεμικές και παράνομες ήταν οι πολιτικές της κυβέρνησης Ρούσβελτ που ο Ναύαρχος Harold Stark, Αρχηγός Ναυτικών Επιχειρήσεων των ΗΠΑ, προειδοποίησε τον Υπουργό Εξωτερικών σε υπόμνημα του Οκτωβρίου 1941 ότι ο Hitler « έχει κάθε λόγο τώρα να μας κηρύξει πόλεμο, αν το θέλει ». 28

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος : Πόση ἀλήθεια καί πόσο ψέμα κρύβεται πίσω ἀπό τήν ἱστορία του ;

Σε όλη την Ευρώπη και την Ασία, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έφερε μαζικές καταστροφές, θάνατο σε δεκάδες εκατομμύρια άνδρες, γυναίκες και παιδιά, και μεγάλα βάσανα σε πολλούς άλλους. Οι Αμερικανοί, ωστόσο, γλίτωσαν τις φρικαλεότητες των βομβαρδισμών μεγάλης κλίμακας, των μαχών στο έδαφός τους ή της κατοχής από ξένους στρατούς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν η μόνη μεγάλη δύναμη που εξήλθε αλώβητη από την παγκόσμια σύγκρουση. Οι ΗΠΑ αναδύθηκαν από τον πόλεμο ως η κορυφαία οικονομική, στρατιωτική και χρηματοπιστωτική δύναμη στον κόσμο. Για τους Αμερικανούς, οι δεκαετίες που ακολούθησαν ήταν μια εποχή εντυπωσιακής οικονομικής ανάπτυξης και απαράμιλλης παγκόσμιας εμβέλειας.

Ο συγγραφέας Lewis H. Lapham, επί χρόνια συντάκτης του περιοδικού Harper’s , το έθεσε ως εξής: «Το 1945, οι Ηνωμένες Πολιτείες κληρονόμησαν τη γη... Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ό,τι είχε απομείνει από τον δυτικό πολιτισμό πέρασε στον αμερικανικό λογαριασμό. Ο πόλεμος ώθησε επίσης τη χώρα να εφεύρει μια θαυματουργή οικονομική μηχανή που φαινόταν να ικανοποιεί όσες επιθυμίες της ζητούνταν. Οι ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ξεφύγει από την μάστιγα του πολέμου, και έτσι ήταν αρκετά εύκολο για τους κληρονόμους να πιστέψουν ότι είχαν λάβει το θεϊκό χρίσμα ». 29

Ακόμα κι αν οι ΗΠΑ είχαν μείνει εκτός πολέμου, η αμερικανική ευημερία και οικονομική υπεροχή στον μεταπολεμικό κόσμο ήταν σχεδόν βέβαιη. Όπως εξήγησε ο καθηγητής Russett: «Η αμερικανική συμμετοχή στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είχε πολύ μικρή επίδραση στην ουσιαστική δομή της διεθνούς πολιτικής στη συνέχεια και πιθανώς έκανε ελάχιστα είτε για να προωθήσει την υλική ευημερία των περισσότερων Αμερικανών είτε για να καταστήσει το έθνος ασφαλές από ξένες στρατιωτικές απειλές... Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι Αμερικανοί πιθανότατα δεν θα ήταν σε χειρότερη θέση, και ίσως σε λίγο καλύτερη, αν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν λάβει μέρος στον πόλεμο...» Ο Russett πρόσθεσε: «Προσωπικά δυσκολεύομαι να αναπτύξω μια πολύ εμφατική προτίμηση για τη Σταλινική Ρωσία έναντι της Χιτλερικής Γερμανίας... Με ψυχρούς ρεαλιστές όρους, ο Ναζισμός ως ιδεολογία ήταν σχεδόν σίγουρα λιγότερο επικίνδυνος για τις Ηνωμένες Πολιτείες από ό,τι ο Κομμουνισμός». 30

Παρόλο που η Γερμανία του Τρίτου Ράιχ και η αυτοκρατορική Ιαπωνία καταστράφηκαν, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία απέτυχαν να επιτύχουν τους πολιτικούς στόχους που διακήρυτταν οι ηγέτες τους. Τον Αύγουστο του 1945, το έγκριτο βρετανικό εβδομαδιαίο περιοδικό The Economist σημείωσε: «Στο τέλος ενός ισχυρού πολέμου που διεξήχθη για την ήττα του Χιτλερισμού, οι Σύμμαχοι συνάπτουν μια χιτλερική ειρήνη. Αυτό είναι το πραγματικό μέτρο της αποτυχίας τους». 31

Μεταξύ εκείνων που δεν ήταν ευχαριστημένοι με την έκβαση του πολέμου ήταν ο Βρετανός ιστορικός Basil Liddell Hart, ο οποίος έγραψε: 32

«... Όλη η προσπάθεια που καταβλήθηκε για την καταστροφή της χιτλερικής Γερμανίας είχε ως αποτέλεσμα μια Ευρώπη τόσο κατεστραμμένη και αποδυναμωμένη στη διαδικασία, που η δύναμη αντίστασής της μειώθηκε σημαντικά μπροστά σε μια νέα και μεγαλύτερη απειλή - και η Βρετανία, από κοινού με τους Ευρωπαίους γείτονές της, είχε γίνει μια φτωχή εξαρτημένη χώρα των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτά είναι τα σκληρά γεγονότα που διέπουν τη νίκη που επιδιώχθηκε με τόση ελπίδα και επιτεύχθηκε με τόσο οδυνηρό τρόπο - αφού το κολοσσιαίο βάρος τόσο της Σοβιετικής Ένωσης όσο και της Αμερικής είχε τραβηχτεί στη ζυγαριά εναντίον της Γερμανίας. Το αποτέλεσμα διέλυσε την επίμονη λαϊκή ψευδαίσθηση ότι η «νίκη» σήμαινε ειρήνη. Επιβεβαίωσε την προειδοποίηση της προηγούμενης εμπειρίας ότι η νίκη είναι ένας «αντικατοπτρισμός στην έρημο» - η έρημος που δημιουργεί ένας μακρύς πόλεμος, όταν διεξάγεται με σύγχρονα όπλα και απεριόριστες μεθόδους.»

Ακόμα και ο Winston Churchill είχε αμφιβολίες για την έκβαση του πολέμου. Τρία χρόνια μετά το τέλος των μαχών, έγραψε: «Η ανθρώπινη τραγωδία [του πολέμου] φτάνει στο αποκορύφωμά της στο γεγονός ότι μετά από όλες τις προσπάθειες και τις θυσίες εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων και τις νίκες του Δίκαιου Σκοπού, δεν έχουμε ακόμη βρει Ειρήνη ή Ασφάλεια και ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ακόμη χειρότερους κινδύνους από αυτούς που έχουμε ξεπεράσει». 33

Στο τέλος του πολέμου, η Ευρώπη, για πρώτη φορά στην ιστορία της, δεν ήταν πλέον κυρίαρχη της μοίρας της, αλλά βρισκόταν υπό την κυριαρχία δύο μεγάλων εξωευρωπαϊκών δυνάμεων, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης, οι οποίες για πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους δεν είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον ή ανησυχία για τον ευρωπαϊκό ή τον δυτικό πολιτισμό. 34

Κατά την άποψη του Charles A. Lindbergh, του παγκοσμίου φήμης συγγραφέα και αεροπόρου, ο πόλεμος ήταν μια μεγάλη οπισθοδρόμηση για τη Δύση. Είκοσι πέντε χρόνια μετά το τέλος της σύγκρουσης, έγραψε: 35

«Κερδίσαμε τον πόλεμο με στρατιωτική έννοια. Αλλά με μια ευρύτερη έννοια, μου φαίνεται ότι τον χάσαμε, γιατί ο δυτικός πολιτισμός μας είναι λιγότερο σεβαστός και ασφαλής από ό,τι ήταν πριν. Για να νικήσουμε τη Γερμανία και την Ιαπωνία, υποστηρίξαμε τις ακόμη μεγαλύτερες απειλές της Σταλινικής Ρωσίας και της Κίνας - οι οποίες τώρα μας αντιμετωπίζουν σε μια εποχή πυρηνικών όπλων. Η Πολωνία δεν σώθηκε... Μεγάλο μέρος του δυτικού μας πολιτισμού καταστράφηκε. Χάσαμε τη γενετική κληρονομικότητα που σχηματίστηκε μέσα από αιώνες σε πολλά εκατομμύρια ζωές... Είναι ανησυχητικά πιθανό ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος να σηματοδοτεί την αρχή της κατάρρευσης του δυτικού μας πολιτισμού, καθώς ήδη σηματοδοτεί την κατάρρευση της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας που έχτισε ποτέ ο άνθρωπος.»

Προσπαθώντας να εξηγήσει τη νοοτροπία των ηγετών των νικηφόρων δυνάμεων του πολέμου, ο Βρετανός ιστορικός JFC Fuller έγραψε: «Τι τους έπεισε [τον Rooseveltτ και τον Churchill ] να υιοθετήσουν μια τόσο μοιραία πολιτική; Τολμούμε να απαντήσουμε - τυφλό μίσος! Οι καρδιές τους κυριάρχησαν πάνω στο μυαλό τους και τα συναισθήματά τους θόλωναν τη λογική τους. Για αυτούς, ο πόλεμος δεν ήταν πολιτική σύγκρουση με την κανονική έννοια των λέξεων, ήταν ένας μανιχαϊστικός ανταγωνισμός μεταξύ του Καλού και του Κακού, και για να παρασύρουν τον λαό τους μαζί τους, εξαπέλυσαν μια καυστική προπαγάνδα εναντίον του διαβόλου που είχαν επικαλεστεί». 36

Αυτό το μίσος έχει επιμείνει. Τα αμερικανικά σχολεία, τα αμερικανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι κυβερνητικές υπηρεσίες και οι πολιτικοί ηγέτες συνεχίζουν εδώ και δεκαετίες μια εκστρατεία συναισθηματικά φορτισμένης, μονόπλευρης προπαγάνδας για να υποστηρίξουν την εθνική μυθολογία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο τρόπος με τον οποίο ένα έθνος βλέπει το παρελθόν δεν είναι μια ασήμαντη ή απλώς ακαδημαϊκή άσκηση. Η οπτική μας για την ιστορία διαμορφώνει βαθιά τις πράξεις μας στο παρόν, συχνά με σοβαρές συνέπειες για το μέλλον. Αντλώντας συμπεράσματα από την κατανόησή μας για το παρελθόν, χαράσσουμε ή υποστηρίζουμε πολιτικές που επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό πολλές ζωές.

Η γνωστή αμερικανική απεικόνιση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και η μυθολογία του «καλού πολέμου» για τον ρόλο των ΗΠΑ σε αυτόν, δεν είναι απλώς ελαττωματική ιστορία. Έχει βοηθήσει σημαντικά στην υποστήριξη και τη δικαιολόγηση μιας σειράς άτυχων περιπετειών εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, με καταστροφικές συνέπειες τόσο για την Αμερική όσο και για τον κόσμο. «Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος έχει διαστρεβλώσει την άποψή μας για το πώς βλέπουμε τα πράγματα σήμερα», δήλωσε ο υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, Gene R. LaRoque, ο οποίος υπηρέτησε σε 13 μεγάλες μάχες κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. «Βλέπουμε τα πράγματα με τους όρους αυτού του πολέμου, ο οποίος κατά μία έννοια ήταν ένας καλός πόλεμος. Αλλά η διαστρεβλωμένη μνήμη του ενθαρρύνει τους άνδρες της γενιάς μου να είναι πρόθυμοι, σχεδόν ανυπόμονοι, να χρησιμοποιήσουν στρατιωτική δύναμη οπουδήποτε στον κόσμο». 37

Ἡ Ἀληθινή Ἱστορία τοῦ Β' Παγκοσμίου Πολέμου

Παρόμοια άποψη είχε και ο Αμερικανός ιστορικός και οικονομολόγος Murray Rothbard, ο οποίος έγραψε: «... Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι ο τελευταίος μύθος πολέμου που έχει απομείνει, ο μύθος στον οποίο προσκολλάται η Παλιά Αριστερά με απόλυτη απελπισία: ο μύθος ότι εδώ, τουλάχιστον, ήταν ένας καλός πόλεμος, εδώ ήταν ένας πόλεμος στον οποίο η Αμερική είχε δίκιο. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι ο πόλεμος που μας ρίχνει μπροστά το πολεμοχαρές κατεστημένο, καθώς προσπαθεί, σε κάθε πόλεμο που αντιμετωπίζουμε, να τυλιχθεί με τον μανδύα του καλού και δίκαιου Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου». 38

Οι Αμερικανοί που εκφράζουν θαυμασμό για τον ρόλο των ΗΠΑ σε αυτόν τον πόλεμο και για την προεδρική ηγεσία του Franklin Roosevelt σε αυτόν, έχουν ελάχιστο ηθικό δικαίωμα να παραπονιούνται όταν άλλοι πρόεδροι ακολουθούν το παράδειγμά του και οδηγούν τη χώρα σε νέους πολέμους για την «ελευθερία» και ενάντια στο «κακό». Αν και οι Αμερικανοί αρέσκονται να θεωρούν το έθνος τους ως έναν μεγάλο υποστηρικτή της ειρήνης, στη σύγχρονη εποχή οι ΗΠΑ στην πραγματικότητα έχουν βομβαρδίσει, επιτεθεί, εισβάλει και καταλάβει περισσότερες χώρες, κατά πολύ, από οποιαδήποτε άλλη δύναμη.

Αν η ιστορία του πολέμου και των συγκρούσεων διδάσκει κάτι, αυτό είναι ο κίνδυνος της αλαζονείας και της έπαρσης - όταν οι ηγέτες ενός έθνους, πεπεισμένοι για τη δική τους δικαιοσύνη, πείθουν τους εαυτούς τους και το κοινό ότι μια ξένη χώρα πρέπει να δεχθεί επίθεση επειδή η κυβέρνηση ή η κοινωνία της είναι «κακή». Ίσως η πιο επιβλαβής κληρονομιά της διαρκούς προοπτικής του «καλού πολέμου» ήταν ο ρόλος της στην ενθάρρυνση μιας πολιτικής απαράμιλλης αμερικανικής στρατιωτικής ηγεμονίας και ένοπλης επέμβασης σε όλο τον κόσμο, δικαιολογημένης με ευγενή ρητορική για την υπεράσπιση της «ελευθερίας» και την καταπολέμηση του «κακού».

Κατά τη δεκαετία του 1960, ο Πρόεδρος Johnson επανειλημμένα επικαλέστηκε τον Hitler και τα «μαθήματα» του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για να κερδίσει υποστήριξη για την καταστροφική πολιτική του στον πόλεμο του Βιετνάμ. 39 Ο Πρόεδρος George W. Bush έκανε παραλληλισμούς με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο για να νομιμοποιήσει και να κερδίσει υποστήριξη για τον βομβαρδισμό, την εισβολή και την κατοχή του Ιράκ το 2003. Υποστηριζόμενος από ηγέτες και των δύο μεγάλων κομμάτων και από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, δικαιολόγησε έναν αμερικανικό «παγκόσμιο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» ως «σταυροφορία» για την «ελευθερία» και κατά του «κακού», και σε μια σημαντική ομιλία που απηχούσε τον Πρόεδρο Roosevelt στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, διακήρυξε μια εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ αφιερωμένη στον «τερματισμό της τυραννίας στον κόσμο». 40 Ο Πρόεδρος Joe Biden αναφέρθηκε στην προσπάθεια του Προέδρου Roosevelt να συσπειρώσει τους Αμερικανούς κατά της Γερμανίας του Hitler στην ομιλία του για την «Κατάσταση της Ένωσης» του 2024, για να παροτρύνει στην υποστήριξη περισσότερης στρατιωτικής βοήθειας των ΗΠΑ προς την Ουκρανία στον πόλεμό της κατά της Ρωσίας, τον ηγέτη της οποίας συνέκρινε με τον Χίτλερ. 41

Ήταν η ανησυχία για τις συνέπειες αυτής της διαρκούς στάσης που ώθησε τον George F. Kennan, έναν εξαιρετικό Αμερικανό ιστορικό και διπλωμάτη του εικοστού αιώνα, να συμβουλεύσει τους συμπατριώτες του: «Ας μην επαναλάβουμε το λάθος να πιστεύουμε ότι είτε το καλό είτε το κακό είναι ολοκληρωτικά. Ας προσέξουμε, στο μέλλον, να μην καταδικάζουμε πλήρως έναν ολόκληρο λαό και να απαλλάσσουμε πλήρως τους άλλους. Ας θυμόμαστε ότι τα μεγάλα ηθικά ζητήματα, στα οποία ο πολιτισμός πρόκειται να σταθεί ή να πέσει, ξεπερνούν όλα τα στρατιωτικά και ιδεολογικά σύνορα, ξεπερνούν τους λαούς, τις τάξεις και τα καθεστώτα - στην πραγματικότητα, ξεπερνούν τη σύνθεση του ίδιου του ανθρώπινου ατόμου». 42

Ὁ αἰώνας τῆς ταπείνωσης τῆς Ἀμερικῆς ἔχει ξεκινήσει

Ένα έθνος θα πρέπει να πηγαίνει σε πόλεμο μόνο για τους πιο πειστικούς λόγους, μετά από προσεκτική εξέταση των πιθανών συνεπειών και όταν έχουν εξαντληθεί όλες οι άλλες εναλλακτικές λύσεις. Αυτή η άποψη ήταν πάντα σοφή, κυρίως επειδή ακόμη και οι «καλοί πόλεμοι» σπάνια καταλήγουν όπως περιμένει κανείς. Είναι ακόμη πιο έγκυρη σήμερα, δεδομένης της φρικτά καταστροφικής δύναμης των σύγχρονων όπλων.

Η σχετική δύναμη και επιρροή της Αμερικής στον κόσμο μειώνεται εδώ και χρόνια, και όλο και πιο εμφανώς από τις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα. Για παράδειγμα, κατά τη δεκαετία του 1980, οι ΗΠΑ έχασαν τη θέση τους ως το πρώτο έθνος-πιστωτής στον κόσμο και έγιναν το έθνος-οφειλέτης νούμερο ένα στον κόσμο. Επιπλέον, καθώς ο πληθυσμός έχει γίνει πολύ πιο φυλετικά και πολιτισμικά ποικιλόμορφος, η αμερικανική κοινωνία έχει γίνει σημαντικά λιγότερο σταθερή, συνεκτική και ενωμένη. Στις πρώτες δεκαετίες του εικοστού πρώτου αιώνα, είναι μια χώρα που μαστίζεται από τρομακτικά και φαινομενικά ανυπέρβλητα προβλήματα κοινωνικής ανισότητας, φυλετικής διχόνοιας, ενός αποτυχημένου εκπαιδευτικού συστήματος, αχαλίνωτου εθισμού στα ναρκωτικά, υψηλής εγκληματικότητας, πολιτισμικής σύγχυσης και παρακμής, έντονης πολιτικής πόλωσης, εκτεταμένου κυνισμού και ευρείας δυσπιστίας προς τους σημαντικούς θεσμούς.

Για τους λόγους αυτούς και μόνο, μια δυναμική παγκοσμιοποιητική εξωτερική πολιτική, βασισμένη στην αισιόδοξη και γεμάτη αυτοπεποίθηση προσέγγιση των δεκαετιών του 1940 και 1950, δεν είναι πλέον βιώσιμη. Τόσο η χώρα όσο και ο κόσμος θα ωφελούνταν τα μέγιστα αν οι Αμερικανοί υιοθετούσαν, αντιθέτως, μια πιο συνετή διεθνή πολιτική — μια πολιτική βασισμένη σε μια νηφάλια, ρεαλιστική θεώρηση της ιστορίας και της ζωής. Μια τέτοια προσέγγιση θα εναρμονιζόταν περισσότερο με το πνεύμα των ιδρυτών αυτού του κράτους, οι οποίοι συνιστούσαν να αποφεύγονται οι «περίπλοκες συμμαχίες» και οι «εμπαθείς προσκολλήσεις» με άλλα έθνη, καθώς και η διαρκής εχθρότητα απέναντί τους.

Ἀπό : ihr.org 

Παραπομπές

22 . H. Zinn, A People’s History of the United States (New York: HarperCollins/ Perennial, 2001), pp. 424-425.  

23. In his nationally broadcast address of Dec. 29, 1940, President Roosevelt told Americans that “the Nazi masters of Germany” were seeking “to enslave the whole of Europe, and then to use the resources of Europe to dominate the rest of the world.” In his address of May 27, 1941, Roosevelt said that “the Nazis” sought “world domination.” On Oct. 25, 1941, US Assistant Secretary of State Adolph Berle told Americans that Hitler and the Nazis “planned to conquer the entire world.” In a nationally broadcast address two days later, the President issued perhaps his most extravagant claim of supposed Nazi plans to take over the world. See: M. Weber, “Roosevelt’s ‘Secret Map’ Speech,” The Journal of Historical Review, Spring 1985. See also: Thomas A. Bailey and P. Ryan, Hitler vs. Roosevelt (1979), esp. pp. 199-203; Ted Morgan, FDR: A Biography (New York: 1985), pp. 602-603; M. Weber, “Collusion: Franklin Roosevelt, British Intelligence, and the Secret Campaign to Push the US Into War.” Feb. 2020; “From the captured German archives, there is no evidence to support the President’s claims that Hitler contemplated any offensive against the western hemisphere, and until America entered the war there is abundant evidence that this was the one thing he wished to avert.” J. F. C. Fuller, A Military History of the Western World, Vol. 3 (New York: DaCapo, 1987), p. 629. 

24. T. A. Bailey, The Man in the Street (1948), pp. 11-13. Quoted in: W. H. Chamberlin, America’s Second Crusade (1962), p. 123. See also: Joseph P. Lash, Roosevelt and Churchill, 1939-1941 (New York: 1976), pp. 9, 10, 420, 421. 

25. C. Tansill, Back Door to War (1952), pp. 606-615; J. P. Lash, Roosevelt and Churchill, 1939-1941 (New York: 1976), pp. 298, 323, 340, 344, 392, 418, 419, 421; T. A. Bailey and P. B. Ryan, Hitler vs. Roosevelt (1979), pp. 166, 265, 268; T. Morgan, FDR: A Biography (1985), pp. 589, 601; Frederic R. Sanborn, “Roosevelt is Frustrated in Europe,” in H. E. Barnes, ed., Perpetual War for Perpetual Peace (1993), pp. 219-221; James McMillan, Five Men at Nuremberg (London: 1985), pp. 173-174; W. H. Chamberlin, America’s Second Crusade (1950), pp. 124-147 (Chap. 6). 

26. Allan Nevins, Henry Steele Commager, A Pocket History of the United States (New York: Washington Square Press, 1986), p. 433. 

27. J. F. C. Fuller, A Military History of the Western World , Vol. 3 (New York: DaCapo, 1987), p. 416. 

28. Stark memo to Secretary Hull, Oct. 8, 1941. Quoted in: Joseph P. Lash, Roosevelt and Churchill, 1939-1941 (New York: 1976), p. 426. 

29. Lewis H. Lapham, “America’s Foreign Policy: A Rake’s Progress,” Harper’s, March 1979. Quoted in: Studs Terkel, “The Good War” (New York: 1984), p. 8; See also: R. Dallek, The Lost Peace (2010), pp. 95 -96, 147. 

 30. B. M. Russett, No Clear and Present Danger (1972), pp. 19, 20, 42. 

31.The Economist (London), August 11, 1945. Quoted in: J.F.C. Fuller, A Military History of the Western World, Vol. 3 (New York: DaCapo, 1987), p. 631. 

 32. Basil H. Liddell Hart, History of the Second World War (New York: G. P. Putnam’s Sons, 1971), p. 3. 

33. Winston Churchill, The Second World War, Vol. 1. The Gathering Storm (Boston: 1946), pp. iv-v (preface). 

34. H. P. Willmott, The Great Crusade: A New Complete History of the Second World War (New York: 1990), pp. 102-103, 474, 476.; During World War II, the American President repeatedly promoted his vison of the universalist global order that the US, together with the USSR and other countries, would make after the end of the conflict. In his radio address of Sept. 3, 1942, to the “International Student Assembly,” Franklin Roosevelt explained that “Western Civilization” is an outdated concept, and that the US and the other “United Nations” governments must instead create a “world civilization” of “freedom and equity” for “all humanity.” He said: “… Today the embattled youth of [Soviet] Russia and China are realizing a new individual dignity, casting off the last links of the ancient chains of imperial despotism which had bound them so long. This is a development of historic importance. It means that the old term, `Western Civilization,’ no longer applies. World events and the common needs of all humanity are joining the culture of Asia with the culture of Europe and of the Americas to form, for the first time, a real world civilization. In the concept of the Four Freedoms, in the basic principles of the Atlantic Charter, we have set for ourselves high goals, unlimited objectives. These concepts and these principles are designed to form a world in which men, women and children can live in freedom and in equity and, above all, without fear of the horrors of war.” 

35. Charles A. Lindbergh, The Wartime Journals of Charles A. Lindbergh (New York: 1970), pp. xiv-xv. 

36. J. F. C. Fuller, A Military History of the Western World, Vol. 3 (New York: DaCapo, 1987), p. 631. 

37.Studs Terkel, “The Good War” (1984), p. 193. 

38. Murray N. Rothbard, “Harry Elmer Barnes, RIP,” Left and Right, 1968. ( https://mises.org/mises-daily/harry-elmer-barnes-rip ) 

39. At a news conference on July 28, 1965, for example, President Johnson said that “the lessons of history” showed that “surrender” in Vietnam would not bring peace. “We learned from Hitler at Munich,” he said, “that success only feeds the appetite of aggression. The battle will be renewed in one country and then another country …” 

40. President George W. Bush. “Axis of Evil” State of the Union speech, Jan. 29, 2002; George W. Bush, Inaugural address, Jan. 20, 2005. “So it is the policy of the United States to seek and support the growth of democratic movements and institutions in every nation and culture, with the ultimate goal of ending tyranny in the world.”; See also: Bob Woodward, Plan of Attack (New York: Simon & Schuster, 2004) 

41.President Biden “State of the Union” address, March 7, 2024. 

42. George F. Kennan, Russia and the West Under Lenin and Stalin (New York: Mentor, 1961), p. 346.

«Β' Π.Π. : Καταρρίπτοντας τόν μύθο τοῦ "Καλοῦ Πολέμου"»  ( μέρος α΄ ) 

Ἡ Πελασγική