Ἀμερικανικός Μεσσιανισμός

...Οι χιλιαστές Σιωνιστές μοιράζονται με τους παγκοσμιοποιητές χιλιαστές εξαδέρφους τους μια αδιάκοπη αποφασιστικότητα να επιτύχουν τους στόχους τους. Έχοντας αναλάβει τον έλεγχο του ισραηλινού κράτους και μεταμορφώσει τον κοσμικό Σιωνισμό σε θρησκευτικό Σιωνισμό, έχοντας διεισδύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες εκ των έσω σε στρατηγικό επίπεδο και έχοντας εγκαταστήσει τους ανθρώπους και τα δίκτυά τους σε δυτικές κυβερνήσεις και μέσα ενημέρωσης, οι χιλιαστές Σιωνιστές αποκαλύπτουν πλέον ολοένα και περισσότερο τις πραγματικές τους προθέσεις, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να αντιμετωπίσουν τα αντιστασιακά στοιχεία εντός της ίδιας της ισραηλινής κοινωνίας, προκειμένου να επιτύχουν τους θεοπολιτικούς τους στόχους.

Ἡ Πολιτικής τῆς Ἀποκάλυψης 

Ο Pierre-Antoine Plaquevent εξετάζει πώς οι μεσσιανικές φιλοδοξίες του θρησκευτικού σιωνισμού εκτείνονται πολύ πέρα ​​από την εβραϊκή εθνική πατρίδα, προς ένα όραμα παγκόσμιας κυριαρχίας

Τοῦ Pierre-Antoine Plaquevent

Πώς το αρχικό σιωνιστικό εγχείρημα έγινε εσχατολογικό εγχείρημα;

Για να το κατανοήσουμε αυτό, πρέπει να εξετάσουμε το κίνημα του θρησκευτικού Σιωνισμού, ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του οποίου ήταν ο Abraham Isaac Hacohen Kook (1865–1935), ο πρώτος Ασκενάζι Αρχιραββίνος της υπο Βρετανική Εντολή Παλαιστίνης. Σιωνιστής και θρησκευτικός ηγέτης, ίδρυσε μια Ταλμουδική ακαδημία στην Ιερουσαλήμ, τη Merkaz Harav Yeshiva, όπου ρίζωσαν και αναπτύχθηκαν οι διδασκαλίες του. Βρίσκεται στη γειτονιά Kiryat Moshe της Ιερουσαλήμ, η Merkaz Harav Yeshiva είναι σήμερα ένα προπύργιο του θρησκευτικού Σιωνισμού και του σιωνιστικού υπερεθνικισμού. Από αυτόν τον θεσμό προέκυψε το μεσσιανικό πολιτικό κίνημα Gush Emunim , ένα όνομα που μπορεί να μεταφραστεί ως το «Ένωση της Πίστης» ή το «Ένωση των Πιστών» - μια «Ταυτοτική Ένωση», στην ουσία...

Ο Abraham Isaac Hacohen Kook είναι ο πνευματικός πατέρας του εθνικοθρησκευτικού σιωνιστικού κινήματος. Βασιζόμενος στην πρωτοσιωνιστική θεολογία του ραββίνου Tzvi Hirsh Kalisher (1795–1874), υποστήριξε ότι «οι σοσιαλιστές σιωνιστές, ερχόμενοι να καλλιεργήσουν τη γη στην Παλαιστίνη, δεν συμμετείχαν στην αυτοχειραφέτηση του εβραϊκού λαού, όπως πίστευαν, αλλά εκπλήρωναν εν αγνοία τους τη "θεία εντολή"». Σύμφωνα με τον Kook, οι σοσιαλιστές Εβραίοι τελικά θα αποδέχονταν την Halakha, τον εβραϊκό θρησκευτικό νόμο. Είναι σαφές ότι ο Kook ήταν οραματιστής.

Έτσι, ο Ραββίνος Kook οραματίστηκε «ένα ιδανικό κράτος, με υψηλά ιδανικά χαραγμένα στην ίδια του την ύπαρξή του», ένα εβραϊκό κράτος που θα γινόταν «το βάθρο του θρόνου του Θεού σε αυτόν τον κόσμο». Για αυτόν, το εβραϊκό κράτος θα ήταν η γήινη εκδήλωση ενός μεσσιανικού «Βασιλείου του Ισραήλ», μιας «σκάλας του Ιακώβ» που θα ένωνε τη γη και τον ουρανό. Μετά τον θάνατό του το 1935, ο γιος του, Ραββίνος Tzvi Yehuda Hacohen Kook (1891–1982), ανέλαβε την ηγεσία της ιεραποστολής του και συνέχισε το έργο του, ενσωματώνοντας «την ανάλυσή του για τα σύγχρονα γεγονότα» (βλ. Charles Enderlin, Au nom du Temple [Εις το Όνομα του Ναού], Seuil, 2023). Σε πολλά από τα γραπτά του, ο Ραββίνος Kook ανέπτυξε την ιδέα ότι οι Σιωνιστές, αν και κατά κύριο λόγο κοσμικοί εκείνη την εποχή, εκπλήρωναν εν αγνοία τους το θεϊκό σχέδιο εργαζόμενοι για την ίδρυση ενός εβραϊκού κράτους.

Είναι λοιπόν ο Σιωνισμός ουσιαστικά ένα θρησκευτικό εγχείρημα;

Στο Βαβυλωνιακό Ταλμούδ, είναι γραμμένο ότι απαγορεύεται στους Εβραίους να επιστρέψουν στους Αγίους Τόπους και ότι απαγορεύεται να επιχειρήσουν να φέρουν την μεσσιανική εποχή μέσω πολιτικής δράσης. Ωστόσο, το «ακτιβιστικό» ρεύμα του εβραϊκού μεσσιανισμού αψηφά αυτές τις εντολές και επιδιώκει εδώ και καιρό να επιστρέψει στους Αγίους Τόπους και να επιταχύνει την έλευση του Μεσσία. Επιδιώκει αυτόν τον στόχο μέσω άμεσης ή έμμεσης δράσης, χρησιμοποιώντας τα «έθνη» ως όργανα για την επίτευξη των σκοπών του.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο κοσμικός Σιωνισμός του δέκατου ένατου και του εικοστού αιώνα δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Ήταν το προϊόν μιας μακράς διαδικασίας ωρίμανσης και διείσδυσης στις χριστιανικές κοινωνίες, όπου αρχικά παρουσιάστηκε, προκειμένου να κερδίσει την αποδοχή του, ως λύση έθνους-κράτους στο περίφημο και επαναλαμβανόμενο «εβραϊκό ζήτημα».

Ο Σιωνισμός αναδύθηκε στη δημόσια πολιτική σκηνή σε μια εποχή που το ζήτημα των εθνικοτήτων έφερνε φωτιά σε ολόκληρη τη διεθνή πολιτική τάξη μετά τη Γαλλική Επανάσταση και τις Ναπολεόντειες εκστρατείες, οι οποίες διέδωσαν τις πολιτικές της ιδέες υπονομεύοντας παράλληλα τις παραδοσιακές χριστιανικές αρχές. Ο Ναπολέων κληρονόμησε τη χειραφέτηση των Εβραίων που θεσπίστηκε από τη Γαλλική Επανάσταση και βοήθησε στην επέκτασή της σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης μέσω των κατακτήσεών του. Έτσι, στην Ιταλία, άνοιξαν τα γκέτο στην Ανκόνα, τη Βενετία και τη Ρώμη, όπου τα τείχη και οι πύλες του γκέτο κατεδαφίστηκαν συμβολικά. Στις επαρχίες της Ρηνανίας, στο Βασίλειο της Βεστφαλίας, στην Ολλανδία και σε άλλα εδάφη που υπήχθησαν σε γαλλικούς θεσμούς, η εισαγωγή του Αστικού Κώδικα και των Ναπολεόντειων μεταρρυθμίσεων συνοδεύτηκε από την παραχώρηση πολιτικής ισότητας στους Εβραίους. Αν και ορισμένα από αυτά τα μέτρα στη συνέχεια αντιστράφηκαν εν μέρει μετά το 1815, αυτό το κίνημα αντιπροσώπευε μια μεγάλη ιστορική αναταραχή μετά από αιώνες εξαιρετικού νομικού καθεστώτος. Ο σύγχρονος πολιτικός Ιουδαϊσμός οφείλει πολλά στην επαναστατική Γαλλία, την Αυτοκρατορία και τη Δημοκρατία.

Ποιος ήταν ο ρόλος του Προτεσταντισμού στην εμφάνιση του Σιωνισμού;

Ήδη από τις αρχές του δέκατου έβδομου αιώνα, Άγγλοι Προτεστάντες θεολόγοι άρχισαν να υποστηρίζουν την επανεγκατάσταση των Εβραίων στους Αγίους Τόπους, προκειμένου να επιταχυνθεί η επιστροφή του Ιησού και να προσηλυτιστούν στον Χριστιανισμό. Μεταξύ των Προτεσταντών θεολόγων που προώθησαν αυτή την ιδέα ήταν ο Joseph Mede (1586–1638), ο Richard Baxter (1615–1691) και ο Άγγλος βουλευτής Σερ Henry Finch (1558–1625), ο οποίος έγραψε ένα έργο βιβλικής εξήγησης προβλέποντας την επιστροφή των Εβραίων στους Αγίους Τόπους, με τίτλο « Η Μεγάλη Αποκατάσταση του Κόσμου ή το Κάλεσμα των Εβραίων» .

Την ίδια περίπου εποχή, στη Γαλλία, ο Ουγενότος Isaac de La Peyrère έγραψε το Du rappel des Juifs [Η Αποκατάσταση των Εβραίων], στο οποίο εξήγησε πώς η μεταστροφή των Εβραίων στον Χριστιανισμό θα συνέβαινε παράλληλα με την επιστροφή τους στη Γη της Επαγγελίας. Αυτό το μεσσιανικό όραμα, αρχικά εβραϊκό και στη συνέχεια μετατράπηκε σε ιουδαιο-προτεσταντικό, θα ριζώσει στην αποικιοκρατούμενη από τους Άγγλους Αμερική, της οποίας οι άποικοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως τον νέο εκλεκτό λαό.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτό το ρεύμα βρήκε ένα ιδιαίτερα δεκτικό κοινό λόγω των ιδεών της θεϊκής εκλογής και της έννοιας του «Προφανούς Πεπρωμένου», η οποία καλλιέργησε μεταξύ των αμερικανικών ελίτ την πεποίθηση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν μια ειδική αποστολή στην ιστορία: το μεσσιανικό έργο της εγκαθίδρυσης της παγκόσμιας ειρήνης σε όλο τον κόσμο. Αυτό το χριστιανοσιωνιστικό κίνημα θα αποκτούσε πραγματικά δυναμική μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ στην Παλαιστίνη. Οι χριστιανοί σιωνιστές ερμήνευσαν αυτό το γεωπολιτικό γεγονός ως ένα απτό σημάδι που προανήγγειλε την επικείμενη επιστροφή του Χριστού.

Πράγματι, υπάρχει μια εντυπωσιακή σύγκλιση μεταξύ της ιδεολογίας του θρησκευτικού Σιωνισμού και των πεποιθήσεων των Χριστιανών Σιωνιστών, οι οποίοι θα περιγράφονταν ακριβέστερα ως Σιωνιστές Ευαγγελικοί ή ακόμα και χιλιαστές Σιωνιστές Ευαγγελικοί. Οι Σιωνιστές Ευαγγελικοί ερμηνεύουν την Αγία Γραφή κυριολεκτικά και είναι οι ίδιοι χιλιαστές. Πιστεύουν ότι ο Χριστός θα επιστρέψει στη γη για να εγκαθιδρύσει μια βασιλεία παγκόσμιας δικαιοσύνης για μια περίοδο 1.000 ετών, όταν όλοι οι Εβραίοι θα έχουν συγκεντρωθεί στους Αγίους Τόπους και μερικοί από αυτούς θα έχουν ασπαστεί τον Χριστιανισμό για να αντισταθούν στον Αντίχριστο, ο οποίος θα διώξει ακόμη και τους Εβραίους.

Αυτός ο θεοπολιτικός καταστροφισμός έχει τις ρίζες του σε μια κυριολεκτική ερμηνεία της Βίβλου, η οποία είναι χαρακτηριστική του προτεσταντικού κόσμου.

Πρόκειται για μια ερμηνεία των ιερών κειμένων του Χριστιανισμού που δίνει έμφαση στο νόμο της Παλαιάς Διαθήκης και στον θεόσταλτο ρόλο των Εβραίων στην ιστορία. Για τους ευαγγελικούς, αυτός ο ρόλος δεν αντικαθίσταται από την Καινή Διαθήκη που καθιερώθηκε μέσω της πρώτης έλευσης του Χριστού, εξ ου και η αίσθηση θεοπολιτικής συγγένειας που έχουν με τον σύγχρονο θρησκευτικό Σιωνισμό. Ένα τέτοιο συναίσθημα είναι άγνωστο στον Καθολικό ή τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό.

Αν το Ισραήλ βρίσκεται στο επίκεντρο της ανθρώπινης ιστορίας για τους Σιωνιστές χιλιαστές και τους Ευαγγελικούς χιλιαστές, θα αποτελούσε επομένως ο θρησκευτικός Σιωνισμός μια μορφή παγκοσμιοποίησης; 

Στο βιβλίο του Ραββίνου Kook  « Lights of Teshuvah» (Φώτα της Επιστροφής-Μετάνοιας, φωτό ἀριστερά) , η εθνική αναβίωση και η εγκαθίδρυση ενός εβραϊκού κράτους περιγράφονται με μεγαλοπρεπείς θρησκευτικούς και εσχατολογικούς όρους. Αυτή η αναβίωση δεν αντιπροσωπεύει απλώς την εθνική λύτρωση μόνο του εβραϊκού λαού, αλλά το προοίμιο της μελλοντικής λύτρωσης ολόκληρης της ανθρωπότητας:

Η ανάσταση του έθνους είναι το θεμέλιο για την εγκαθίδρυση της μεγάλης Teshuvah [μετάνοιας], της υπέρτατης Teshuvah του Ισραήλ και της Teshuvah ολόκληρου του κόσμου που αυτή θα επιφέρει.

Ο Kook εξηγεί περαιτέρω ότι «η συνέλευση του Ισραήλ επιδιώκει την αποκατάσταση του κόσμου στην ολότητα και την πληρότητά του».

Αυτό καθιστά τον χιλιαστικό θρησκευτικό Σιωνισμό μια μορφή εθνικο-παγκοσμιοποίησης: εθνικιστική, ρατσιστική, αποκλειστική και αντιδραστική για τους Σιωνιστές, αλλά παγκοσμιοποιητική, συμπεριληπτική και ανατρεπτική για τους μη Σιωνιστές (με τους αντισιωνιστές ή μη Σιωνιστές Εβραίους να θεωρούνται επίσης από τους θρησκευόμενους Σιωνιστές ως εχθροί και « Εβραίοι που μισούν τους εαυτούς τους»). Μια ανοιχτή κοινωνία για τους μη Σιωνιστές, μια κλειστή κοινωνία για τους ίδιους.

Μιλάς για χιλιαστικό σιωνισμό...

Χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο για να προσδιορίσω καλύτερα τα πραγματικά περιγράμματα του θρησκευτικού σιωνιστικού εγχειρήματος. Είναι ένα έργο που αφορά όλη την ανθρωπότητα και εκτείνεται πολύ πέρα ​​από την απλή εγκαθίδρυση μιας εβραϊκής εθνικής πατρίδας. Ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά των χιλιαστικών κινημάτων και του πολιτικού μεσσιανισμού είναι ο συνδυασμός παράλογων προσδοκιών με μια εξαιρετικά ρεαλιστική, συγκεκριμένη και μακιαβελική πολιτική και στρατηγική νοοτροπία. Είναι μια νοοτροπία ικανή να κινητοποιήσει κάθε πόρο και μέσο που είναι απαραίτητο για την εκπλήρωση των μεσσιανικών της φιλοδοξιών. Ο υλισμός στην υπηρεσία του ιδεαλισμού.

Οι χιλιαστές Σιωνιστές μοιράζονται με τους παγκοσμιοποιητές χιλιαστές εξαδέρφους τους μια αδιάκοπη αποφασιστικότητα να επιτύχουν τους στόχους τους. Έχοντας αναλάβει τον έλεγχο του ισραηλινού κράτους και μεταμορφώσει τον κοσμικό Σιωνισμό σε θρησκευτικό Σιωνισμό, έχοντας διεισδύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες εκ των έσω σε στρατηγικό επίπεδο και έχοντας εγκαταστήσει τους ανθρώπους και τα δίκτυά τους σε δυτικές κυβερνήσεις και μέσα ενημέρωσης, οι χιλιαστές Σιωνιστές αποκαλύπτουν πλέον ολοένα και περισσότερο τις πραγματικές τους προθέσεις, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να αντιμετωπίσουν τα αντιστασιακά στοιχεία εντός της ίδιας της ισραηλινής κοινωνίας, προκειμένου να επιτύχουν τους θεοπολιτικούς τους στόχους.

Ἀπό : multipolarpress.com

Ἡ Πελασγική

Ἡ δημοκρατία τους δέν φοβᾶται ΧΕΙΡΑΓΩΓΕΙ !

Μια ιδιαίτερη πρωτοβουλία βρίσκεται σε εξέλιξη στο Ελαιοχώρι Δυτικής Αχαΐας, γενέτειρα του Γεωργίου Παπαδόπουλου.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα και σχετική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ομάδα δέκα ατόμων προχωρά στις απαραίτητες ενέργειες για τη δημιουργία χώρου όπου θα τοποθετηθεί άγαλμα ή προτομή του πρώην πρωθυπουργού και Προέδρου της Δημοκρατίας.

Η πρωτοβουλία αφορά ιδιωτικό χώρο, ενώ σύμφωνα με όσα αναφέρονται, οι εργασίες προετοιμασίας έχουν ήδη ξεκινήσει.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν γίνει γνωστά τα ονόματα των συμμετεχόντων, η ακριβής τοποθεσία ή το χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης του εγχειρήματος... ( Διαβάζουμε ΕΔΩ ) 

Καί πᾶμε στίς ἀναμενόμενες ἀντιδράσεις τῶν ἐκφραστῶν τοῦ προοδευτισμοῦ καί τῆς δημοκρατίας τους πού δέν φοβᾶται τίποτα. 

 Γιά νά ᾿δεῖτε λοιπόν πῶς λειτουργεῖ ἡ χειραγώγησις τῶν μαζῶν ἀπό τά συστημικά μμε ( οὐσιαστική ἔννοια : μαζικά μέσα ἀποβλακώσεως ),σέ ἀνάρτησιν πού μοῦ ἔστειλε ἀναγνώστη μας, μέσα 4 σειρές ἀναφέρεται τρεῖς φορές ἡ λέξις "δικτάτορας". Καί ἐν συνεχείᾳ σέ τρεῖς ἀράδες ἐπεξηγήσεως γιά τό ποιός εἶναι ὁ "δικτάτορας" ( μή καί τό ἔχουν ξεχάσει ἤ παραπλανοῦνται, οἱ ἀδαεῖς μάζες ) μιά καί μισή ἀράδα χρησιμοποιεῖ τίς φράσεις : "ἐπικεφαλής χούντας", "κατάλυση δημοκρατίας", "ἑπτά χρόνια δικτατορίας "

Διαβᾶστε : 

Στο Ελαιοχώρι Αχαΐας θέλουν να στήσουν άγαλμα του δικτάτορα Παπαδόπουλου. 

Πρωτοβουλία δεκαμελούς ομάδας από το Ελαιοχώρι Δυτικής Αχαΐας, γενέτειρα του δικτάτορα. 

Αίσθηση προκαλεί πρωτοβουλία δεκαμελούς ομάδας από το Ελαιοχώρι Δυτικής Αχαΐας, γενέτειρα του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, για την τοποθέτηση αγάλματος ή προτομής του σε ιδιωτικό χώρο το προσεχές διάστημα..

Σύμφωνα με ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα μέλη της ομάδας εργάζονται για τη δημιουργία κατάλληλου χώρου, όπου θα τοποθετηθεί το μνημείο προς τιμήν του επικεφαλής της χούντας των συνταγματαρχών, η οποία κατέλυσε τη Δημοκρατία και επέβαλε επτά χρόνια δικτατορίας στην Ελλάδα...... ( ἐδῶ ) 

Καί τί μᾶς λέει ἡ AI τῆς Google γιά τό ποιόν τῆς συγκεκριμένης σελίδος ἐκ Θεσσαλονίκης ; Ὁρῖστε : 

«... η δημοσιογραφική του ταυτότητα έχει σαφή προοδευτικό, κεντροαριστερό και κοινωνικά ευαίσθητο προσανατολισμό...» 

Ἐ ναί ! Ὅλα αὐτά ἔχει πού προσδιορίζουν ἐπακριβῶς ὅ,τι προσπαθεῖ ἡ παγκοσμιοποίησις νά ἐπιβάλλει στούς λαούς τῶν χωρῶν τῆς Δύσεως. Αὐτά πού τοὐλάχιστον τά τελευταῖα 50 χρόνια κυριολεκτικῶς ἔχουν χώσει μέσα στό μυαλό μέσῳ χειραγωγήσεως, τῶν ἀδαῶν κυρίως λαῶν κάθε εὐρωπαϊκῆς χώρας, ὑπό μορφή ἀπειλῆς διότι ἡ μή υἱοθέτησίς τους θά σημαίνει "φασίστας", "ναζιστής" κι᾿ἐν τέλει "ἐθνικιστής" πού σημαίνει, (ὅπως ἔχει ἐπεξηγήσει πολλάκις ὁ "ἔχω π@δήξει τήν μισή Ἀθήνα", « σ᾿ὅλες τίς λατινογενεῖς γλῶσσες, τό nation ἀπό ὅπου προέρχεται τό ναζί, σημαίνει ἔθνος» ) καί τά τρία "κακά" μαζύ. 

Κακό λοιπόν ὁ ἐθνικισμός πού συνδέεται μέ ὅλους ὅσους ἀπέδειξαν ἤ ἀποδεικνύουν πώς θέτουν πάνω ἀπό ὅλα τό καλό τοῦ Ἔθνους τους. Καί στήν Εὑρώπη, τήν κύρια καί οὐσιαστική Ἥπειρο ὑπάρξεως τῶν λαῶν -Ἐθνῶν πρέπει νά βάλλουν μιά γιά πάντα στό μυαλό τους πώς ὁ ἐθνικισμός συνδέεται μέ κάθε κακό. Ἡ καταστροφή τῆς Γηραιᾶς Ἡπείρου, τῆς μήτρας τοῦ Πολιτισμοῦ πού γεννήθηκε μέσα ἀπό τήν Ἀρχαία Ἑλληνική Σκέψιν καί Πνεῦμα καί ἐν συνεχείᾳ ἑδραιώθηκε πολιτικά ἀπό τήν Ῥωμαϊκή Αὑτοκρατορία εἶναι αὐτοσκοπός τῶν παγκοσμίων ἐξουσιαστῶν πού ἐπιδιώκουν μία νέα τάξιν συνονθυλεύματος λαῶν πού πλέον ἀποκομμένοι ἀπό κάθε πατρογονική ῥίζα θά ἀποτελοῦν τούς ὑπάκοους δούλους τοῦ Συστήματος τῆς παγκόσμιας ἐξουσίας. 

Ἔτσι λοιπόν, ὅσο μεγαλύτερη ἡ δόσις τόσο μεγαλύτερη ἡ χειραγώγησις. Καί στούς κατοίκους τῆς Ἑλλαδικῆς, βλέπω πώς ἔχει μεγάλη ἐπιτυχία ! Ἔχουν ἀποδείξει καί ἀποδεικνύουν πόσο "προοδευτικοί","ἀριστερῶν ἤ κεντροαριστερῶν ἀντιλήψεων", "κοινωνικῶς εὐαίσθητοι" ἐν τέλει δημοκραταραῖοι εἶναι. Μακάρι ἡ πρωτοβουλία τῆς ὁμάδας νά καρποφορήσῃ καί νά ἀποδοθῇ ἡ ἐλάχιστος τιμή σ᾿ἕναν ἄνθρωπο, πού βεβαίως ἔκανε τά λάθη του, ἀλλά ἀπέδειξε πώς πρωταρχικός καί κύριος στόχος τῆς διακυβερνήσεώς του ἦταν τό καλό τῆς χώρας καί τοῦ Ἔθνους. 

Τέλος ὅλη αὐτή ἡ σπασμωδική ἀντίδρασις ἀπό τούς ἐκφραστές τῶν "ἀξιῶν", "ἀρχῶν", "ὑψηλῶν ἰδεῶν" τῆς δημοκρατίας τους ἀποδεικνύει πώς τό δικαίωμα τῆς ἱστορικῆς μνήμης, τῆς δημόσιας ἐλευθερίας ἐκφράσεως τῶν πολιτῶν, εἶναι μοναδικό προνόμιο τῶν "προοδευτικῶν, δημοκραταραίων ".

Υ.Γ. Τό ἴδιο ἀκριβῶς, μέ τίς ἴδιες ποσότητες ἀπό λέξεις κλειδιά ( δικτάτορας, χούντα, κατάλυση δημοκρατίας ) ἐπαναλαμβάνεται λές σέ καρμπόν ἀπό τά συστημικά μέσα ἀποβλακώσεως. Μεγάλα ἤ μικρά στό ἴδιο μοτίβο...

Υ.Γ.2 Ἡ τοποθέτησις τοῦ ἀγάλματος τοῦ Θανάση Κλάρα μέ τό ψευδώνυμο Ἄρης Βελουχιώτης ( ἡ "Σουλτάνα" ὅπως τόν ἔλεγαν τά κομμούνια τοῦ ῥιζοσπάστη πρίν τόν ἡρωποιήσουν ) τοποθετήθηκε στήν κεντρική πλατεία τῆς Λαμίας. Στήν Φθιώτιδα ὅπου τό αἷμα τῶν ἑκατοντάδων σφαγιασθέτων ( καί χιλιάδες οἱ ἐκτοπισμένοι ) ἀπό τήν συμμορία τῶν κομμουνιστοσυμμοριτῶν τοῦ Κλάρα ἀκόμη ἀχνίζει. Ἀλλά προφανῶς ἡ "τιμή" ἔχει ΚΑΙ αὐτή ἀλλάξει ἔννοια, ἀπό τούς "προοδευτικούς-δημοκραταραίους".

Ἡ Πελασγική 

Ὑπόθεσις Δαμασκός καί ἡ ἀφύπνιση τοῦ ἀμερικανικοῦ ἑβραϊσμοῦ

 ...Η Υπόθεση της Δαμασκού αποκαλύπτει μια σκληρή πραγματικότητα. Η εβραϊκή ισχύς δεν αποτελεί ιστορική σύμπτωση, αλλά προϊόν συστηματικής πολιτικής κινητοποίησης και προπαγάνδας. 

Το σοβαρότερο λάθος που διέπραξαν οι πρώτοι αρχιτέκτονες αυτής της Δημοκρατίας ήταν η παραχώρηση πολιτικού ζωτικού χώρου σε μια οργανωμένη μειονότητα με βιολογική προδιάθεση για φυλετική αλληλεγγύη, η οποία συχνά λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα της πλειονότητας που οικοδόμησε το κράτος.  Εξέλαβαν την ανοχή ως αρμονία, τυφλοί μπροστά στο γεγονός ότι έτρεφαν τα ίδια εκείνα χέρια που μια μέρα θα έπνιγαν το έθνος.

Δυστυχώς, τα δυτικά έθνη θερίζουν αυτή τη στιγμή τη σοδειά αυτής της άτοπης καλοσύνης.

Τοῦ Jose Nino

Τον Φεβρουάριο του 1840, μια σκοτεινή σκιά έπεσε πάνω από τη Δαμασκό. Στις 5 Φεβρουαρίου, ο πατήρ Θωμάς, ένας Καπουτσίνος μοναχός που ζούσε στην πόλη για δεκαετίες, εξαφανίστηκε με τον μουσουλμάνο υπηρέτη του, Ibrahim Amara ( φωτό ἀριστερά ), αφού επισκέφθηκε την εβραϊκή συνοικία. Οι κατήγοροι ισχυρίστηκαν ότι οι Εβραίοι είχαν δολοφονήσει και τους δύο άνδρες για τελετουργικούς σκοπούς. Ο Γάλλος πρόξενος Ulysse de Ratti-Menton υποστήριξε την κατηγορία και ο Σερίφ Πασάς , ο Αιγύπτιος κυβερνήτης της Δαμασκού, διέταξε τις συλλήψεις. Οι αρχές συνέλαβαν έναν Εβραίο κουρέα, ο οποίος κατονόμασε, υπό βασανιστήρια, επτά εξέχοντες άνδρες και στη συνέχεια συνέλαβαν και αυτούς τους άνδρες.

Οι ανακριτές βασάνισαν τους κρατούμενους. Τουλάχιστον δύο από αυτούς πέθαναν υπό κράτηση, και ο Ραββίνος Moses Abulafia ασπάστηκε το Ισλάμ για να ξεφύγει από τα βασανιστήρια. Οι αξιωματούχοι συνέλαβαν επίσης 63 εβραϊκά αγόρια και τα κράτησαν ως ομήρους για να πιέσουν τους γονείς τους να ομολογήσουν. Το σκάνδαλο προσέλκυσε γρήγορα τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, των οποίων η προσοχή ήταν στραμμένη στην Ανατολική Κρίση του 1840. Ο Muhammad Ali , ο ηγεμόνας της Αιγύπτου, είχε επαναστατήσει εναντίον του κατ᾿ όνομα ηγεμόνα,Οθωμανού Σουλτάνου. Η Γαλλία υποστήριξε τον Muhammad Ali , ενώ η Βρετανία και η Αυστρία εργάστηκαν για να διατηρήσουν την οθωμανική εξουσία.

Τα νέα για τις κατηγορίες κατά της Δαμασκού διέσχισαν αργά τον Ατλαντικό και έφτασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες το καλοκαίρι του 1840. Ο Αμερικανικός Εβραϊσμός τότε δεν αριθμούσε περισσότερους από 15.000 ανθρώπους, χωρίς εθνική οργάνωση και κανέναν αναγνωρισμένο ηγέτη να τους εκπροσωπεί. Ωστόσο, οι αναφορές από τη Συρία πυροδότησαν την πρώτη οργανωμένη διαμαρτυρία Αμερικανών Εβραίων προς υπεράσπιση των αδελφών τους στο εξωτερικό που αντιμετώπιζαν δυσκολίες. Συναντήσεις και αιτήματα εξαπλώθηκαν σε συναγωγές στη New York, την Philadelphia, το Richmond και το Cincinnati, και οι διοργανωτές άσκησαν πιέσεις στον Πρόεδρο Martin Van Buren να παρέμβει.

Η διαμαρτυρία εντάθηκε τον Αύγουστο. Στο Richmond, η εβραϊκή κοινότητα συγκεντρώθηκε και υιοθέτησε ψηφίσματα που εξέφραζαν τη συμπάθειά τους για «τους αθώους και αλώβητους αδελφούς της Ρόδου και της Δαμασκού». Στις 19 Αυγούστου, οι Εβραίοι της Νέας Υόρκης συγκεντρώθηκαν στη συναγωγή της Κοινότητας B'nai Jeshurun ​​στην οδό Elm . Ο Israel Baer Kursheedt προήδρευσε της συνάντησης και ο Theodore J. Seixas διετέλεσε γραμματέας .

Στη συνάντηση της New York, ο Mordecai Manuel Noah, ένας εξέχων εκδότης και ο πιο γνωστός Αμερικανοεβραίος της εποχής του, απευθύνθηκε στη συνέλευση. Η συγκέντρωση υιοθέτησε μια αίτηση που «αρνούνταν κατηγορηματικά και επίσημα... ότι διαπράχθηκε ποτέ φόνος από τους Εβραίους της Δαμασκού ή από οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου, με σκοπό τη χρήση του αίματος... στις τελετές της θρησκείας μας». Οι αιτούντες ζήτησαν από τον Πρόεδρο Martin Van Buren να παρέμβει για τους κατηγορούμενους, υποστηρίζοντας ότι «η ηθική επιρροή του Αρχιδικαστή των Ηνωμένων Πολιτειών θα ήταν, υπό τον Ουρανό, η καλύτερη βοήθεια που θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε».

Η διαμαρτυρία σύντομα εξαπλώθηκε στην Pennsylvania. Στις 27 Αυγούστου, ένα μεγάλο πλήθος συγκεντρώθηκε στην Συναγωγή Mikveh Israel στη Philadelpia όπου ο Hyman Gratz κήρυξε την έναρξη της συνέλευσης και ο John Moss προήδρευσε. Ο Isaac Leeser, η κορυφαία παραδοσιακή εβραϊκή φωνή της εποχής στην Αμερική, υπηρέτησε ως κύριος ρήτορας. Υποστήριξε την άποψή του λέγοντας ότι αν ο Ιουδαϊσμός δίδασκε τελετουργικό φόνο, τότε ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ, που και τα δύο προέκυψαν από αυτόν, θα ήταν εξίσου ένοχοι. Τόνισε επίσης το αίσθημα εβραϊκής αλληλεγγύης πίσω από τις διαμαρτυρίες, παρατηρώντας ότι «ως πολίτες ανήκουμε στη χώρα στην οποία ζούμε· αλλά ως πιστοί σε έναν Θεό... οι Εβραίοι [άλλων χωρών] δεν είναι ξένοι ανάμεσά μας και χαιρετίζουμε τον Ισραηλίτη ως αδελφό». Αρκετοί Χριστιανοί κληρικοί μίλησαν σε ένδειξη αλληλεγγύης με τον Παγκόσμιο Εβραϊσμό σε αυτή την περίπτωση. Εβραίοι στο Charleston, το Cincinnati, την Savannah και το Richmond πραγματοποίησαν παρόμοιες συναντήσεις.

Αυτές οι συγκεντρώσεις δημιούργησαν επίσης επιτροπές αλληλογραφίας για την προώθηση ψηφισμάτων πέρα ​​από τα όρια των πολιτειών, το πρώτο συντονισμένο δίκτυο αυτού του είδους μεταξύ Αμερικανών Εβραίων. Οι τοπικές πρακτικές διέφεραν. Στο Charleston, οι πολίτες συναντήθηκαν στο Δημαρχείο στις 28 Αυγούστου και οι Εβραίοι κάτοικοι πραγματοποίησαν τη δική τους συνάντηση στην Αίθουσα της Εβραϊκής Εταιρείας Ορφανών το επόμενο βράδυ. Παρά τις διαφορές αυτές, οι κοινότητες επέδειξαν έναν πρωτοφανή βαθμό αλληλεγγύης και η Υπόθεση της Δαμασκού έγινε η πρώτη αφορμή κατά την οποία οι Αμερικανοεβραίοι οργανώθηκαν υπέρ των δοκιμαζόμενων Εβραίων του εξωτερικού.

Στην Washington, οι αιτούντες διαπίστωσαν ότι η κυβέρνηση είχε ήδη ενεργήσει. Στις 14 Αυγούστου, ο Υπουργός Εξωτερικών John Forsyth έδωσε εντολή στον Αμερικανό πρόξενο, John Gliddon , στην Αλεξάνδρεια να χρησιμοποιήσει «καλές υπηρεσίες και προσπάθειες» για τους Εβραίους της Δαμασκού. Στις 17 Αυγούστου, είπε στον Αμερικανό υπουργό στην Κωνσταντινούπολη, David Porter, να «κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του με... τον Σουλτάνο... για να αποτρέψει και να μετριάσει αυτές τις φρικαλεότητες». Οι οδηγίες του Forsyth, γραμμένες για τον Πρόεδρο Martin Van Buren, ανέφεραν ένα έθνος του οποίου οι θεσμοί «τοποθετούν στην ίδια βάση τους λάτρεις του Θεού, κάθε πίστης και μορφής» ως βάση για να μιλήσει «εκ μέρους μιας καταπιεσμένης και διωκόμενης φυλής, μεταξύ των συγγενών της οποίας βρίσκονται μερικοί από τους πιο άξιους και πατριώτες [Αμερικανούς] πολίτες». Στις 24 Αυγούστου, ο  Israel Baer Kursheedt και ο Theodore J. Seixas έστειλαν την αίτηση της New York στον Van Buren. Ο Forsyth απάντησε στις 26 Αυγούστου και τους είπε ότι οι οδηγίες του Gliddon είχαν δημοσιευτεί στις 14 Αυγούστου, πριν φτάσει η έκκλησή τους.

Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έδρασαν γρήγορα, αλλά η απόσταση αμβλύνει κάθε άμεσο αποτέλεσμα. Η διατλαντική αλληλογραφία χρειάστηκε περίπου 30 ημέρες και η πραγματική μόχλευση βρισκόταν στις ευρωπαϊκές αποστολές επί τόπου. Μια αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Σερ Moses Montefiore της Βρετανίας και τον Adolphe Crémieux της Γαλλίας έπεισε τον Muhammad Ali στις 28 Αυγούστου 1840 να απελευθερώσει τους επιζώντες κρατούμενους και εννέα αφέθηκαν ελεύθεροι στις 6 Σεπτεμβρίου. Ο Montefiore ταξίδεψε στη συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Σουλτάνος ​​Abdülmecid Α΄ εξέδωσε ένα φιρμάνι (βασιλικό διάταγμα) στις 6 Νοεμβρίου, δηλώνοντας ότι οι κατηγορίες εναντίον των Εβραίων και της θρησκείας τους δεν ήταν τίποτα άλλο παρά καθαρή συκοφαντία. Το διάταγμα όριζε επίσης ότι οι Εβραίοι «θα έχουν τα ίδια πλεονεκτήματα και θα απολαμβάνουν τα ίδια προνόμια» με τους άλλους υπηκόους του Σουλτάνου. Οι εκδοχές διαφέρουν ως προς το πόσο σημαντικές ήταν οι αμερικανικές διαμαρτυρίες. Η Εβραϊκή Εικονική Βιβλιοθήκη αποδίδει την πίεση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, παράλληλα με τη Βρετανία και τη Γαλλία, για την κίνηση της βελόνας σε αυτή την περίπτωση.

Η διαχρονική σημασία της έγκειται στη δημόσια ζωή των Αμερικανών Εβραίων. Οι συγκεντρώσεις έδειξαν ότι οι Αμερικανοεβραίοι μπορούσαν να οργανωθούν ξεπερνώντας τα όρια των συναγωγών τους, να υποβάλουν αιτήματα στην κυβέρνησή τους εκ μέρους των Εβραίων στο εξωτερικό και να κερδίσουν μια ακρόαση χωρίς να διακυβεύσουν την πολιτική τους θέση. Τον Απρίλιο του 1843, ο Isaac Leeser ( φωτό ἀριστερά) εξέδωσε το The Occident and American Jewish Advocate, το πρώτο επιτυχημένο εβραϊκό περιοδικό στις Ηνωμένες Πολιτείες,  και το χρησιμοποίησε για να υποστηρίξει τη δημιουργία εθνικών εβραϊκών θεσμών. Όταν η υπόθεση Mortara (που αφορούσε ένα παιδί που βαφτίστηκε χωρίς τη συγκατάθεση των Εβραίων γονιών του) ξέσπασε στην Μπολόνια το 1858, ο Leeser υπέγραψε μια εγκύκλιο στις 23 Νοεμβρίου προτρέποντας τις κοινότητες να οργανώσουν διαμαρτυρίες και οι Εβραίοι πραγματοποίησαν έκτακτες συναντήσεις στη New York, την Philadelphia, το Cincinnati και άλλες πόλεις. Η προσπάθεια αυτή βοήθησε στη δημιουργία του Διοικητικού Συμβουλίου των Αντιπροσώπων των Αμερικανών Ισραηλιτών (Board of Delegates of American Israelites), που σχηματίστηκε τον Νοέμβριο του 1859 για να εκπροσωπήσει τους Αμερικανούς Εβραίους στην κυβέρνηση της Washington.

Η Υπόθεση της Δαμασκού αποκαλύπτει μια σκληρή πραγματικότητα. Η εβραϊκή ισχύς δεν αποτελεί ιστορική σύμπτωση, αλλά προϊόν συστηματικής πολιτικής κινητοποίησης και προπαγάνδας. 

Το σοβαρότερο λάθος που διέπραξαν οι πρώτοι αρχιτέκτονες αυτής της Δημοκρατίας ήταν η παραχώρηση πολιτικού ζωτικού χώρου σε μια οργανωμένη μειονότητα με βιολογική προδιάθεση για φυλετική αλληλεγγύη, η οποία συχνά λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα της πλειονότητας που οικοδόμησε το κράτος.  Εξέλαβαν την ανοχή ως αρμονία, τυφλοί μπροστά στο γεγονός ότι έτρεφαν τα ίδια εκείνα χέρια που μια μέρα θα έπνιγαν το έθνος.

Δυστυχώς, τα δυτικά έθνη θερίζουν αυτή τη στιγμή τη σοδειά αυτής της άτοπης καλοσύνης.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

Ο Βαρώνος James de Rothschild απηύθυνε έκκληση στη γαλλική κυβέρνηση να σταματήσει την αδικία και όταν οι εκκλήσεις του προς τη γαλλική κυβέρνηση αγνοήθηκαν, ο Βαρώνος Rothschild επέλεξε να στραφεί στα μέσα ενημέρωσης και δημοσίευσε την έκθεση σε εφημερίδες παγκοσμίως για να ασκήσει δημόσια πίεση ώστε να σταματήσει αυτή η παρωδία της δικαιοσύνης.

Ο αδελφός του στη Βιέννη, Solomon Rothschild, συνεργάστηκε μαζί του και χρησιμοποίησε την επιρροή του για να μιλήσει στον καγκελάριο Klemens von Metternich σχετικά με την κατάσταση. Ο Metternich τελικά υποστήριξε τον πρόξενό του, Laurin, καθώς η αρνητική δημοσιότητα για τη Γαλλία, τον κύριο εχθρό της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, ήταν προς όφελός του. Οι Βρετανοί επέλεξαν επίσης να υποστηρίξουν τους Εβραίους στην καταπολέμηση της συκοφαντικής δυσφήμισης, και ο Βρετανός γενικός πρόξενος της Αγγλίας στην Αίγυπτο εξέφρασε αυτές τις πολιτικές.

Ως αποτέλεσμα της υπεράσπισης, στάλθηκε μήνυμα στη Δαμασκό στις 3 Μαΐου 1840, με το οποίο διατασσόταν η προστασία των Εβραίων από τη βία των τοπικών πληθυσμών...( ἐδῶ)

Ἡ Πελασγική

Ὁ γερο-ἑβραῖος στό Βερολίνο : Ἡ αἰνιγματική ζωή τοῦ Benjamin Disraeli

Ο Disraeli χρησιμεύει ως μαρτυρία για το γεγονός ότι μια εθνική ιδιοσυγκρασία δεν μπορεί να απαλειφθεί από τα νερά μιας βάπτισης. Παρέμεινε Εβραίος στη βιολογική και πνευματική του δέσμευση σε όλη του την έκταση, κατευθύνοντας την τεράστια επιρροή του στο έθνος υποδοχής που υποτίθεται ότι ηγείτο μόνο εάν αυτό προωθούσε επίσης την προστασία και την πρόοδο του δικού του λαού... Ανεξάρτητα από τη θρησκευτική τους ετικέτα, υπάρχει μια θεμελιώδης βιολογική προδιάθεση να ακολουθούν μια φυλετική στρατηγική που αναπόφευκτα δίνει προτεραιότητα στα συμφέροντα της ομάδας τους πάνω από την ευημερία των εθνικών κοινωνιών.

φωτό

Τοῦ Jose Nino

 Ο Benjamin Disraeli παραμένει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες της πολιτικής τέχνης της βικτωριανής εποχής. Γεννημένος σε μια ιταλική εβραϊκή οικογένεια σεφαραδίτικης καταγωγής, η οποία, σύμφωνα με τη δική του μεταγενέστερη αφήγηση, είχε τις ρίζες της στην Ισπανία και τη Βενετία, εισήλθε στην Εκκλησία της Αγγλίας μέσω βαπτίσματος σε ηλικία 12 ετών, μετά από διαμάχη του πατέρα του με τη συναγωγή Bevis Marks. Βαπτίστηκε στον Άγιο Ανδρέα στο Holborn στις 31 Ιουλίου 1817 , αν και ο πατέρας του δεν προσηλυτίστηκε ποτέ. Αυτό το βάπτισμα άνοιξε το δρόμο για μια βουλευτική καριέρα. Εξελέγη το 1837, δύο δεκαετίες πριν ο Νόμος περί Αρωγής των Εβραίων του 1858 επιτρέψει στους Εβραίους να παραλείψουν τις λέξεις «στην αληθινή πίστη ενός Χριστιανού» από τον όρκο.

Ωστόσο, το βάπτισμα δεν έσβησε ποτέ την καταγωγή του από την προσωπική του συνείδηση ​​ή τη δημόσια προσωπικότητά του. Αντί να υιοθετήσει τη διακριτική στάση που χαρακτηρίζει τη βικτωριανή αφομοίωση, ο Disraeli μετέτρεψε την εβραϊκή του κληρονομιά σε αριστοκρατικό έμβλημα τιμής και σε θεμελιώδη πυλώνα της φιλοσοφικής του άποψης.

Καθ' όλη τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής του καριέρας και των ρομαντικών μυθιστορημάτων του, υπερασπίστηκε αμείλικτα την εβραϊκή ιστορική υπεροχή, ενώ ταυτόχρονα κατασκεύασε μια σαρωτική βρετανική αυτοκρατορική στρατηγική που αναδιαμόρφωσε τον χάρτη της Ευρώπης και της Εγγύς Ανατολής. Στο βιβλίο του " Separation and Its Discontents", ο Kevin MacDonald τόνισε την ανεπιφύλακτη υπεράσπιση  του Disraeli για την εβραϊκή του καταγωγή :

«Ο Benjamin Disraeli, αν και βαπτισμένος χριστιανός, ανέπτυξε απόψεις σχετικά με τη σημασία της φυλετικής καθαρότητας και την ανωτερότητα της εβραϊκής κληρονομικότητας σε έργα όπως το « Coningsby or the New Generation» (1844), το «Tancred or the New Crusade» (1847) και το μη μυθοπλαστικό «Lord George Ben Tink, a political biography».

Τα μυθιστορήματά του χρησίμευσαν ως κύρια διέξοδος για τις θεωρίες του για την ιστορία και τη φυλή. Στους Coningsby και Tancred παρουσίασε τον Sidonia, έναν εξαιρετικά πλούσιο Εβραίο χρηματοδότη, και ο Disraeli γράφει γι' αυτόν ότι «Ήταν ένας άνθρωπος χωρίς συναισθήματα». Οι μελετητές αντιμετωπίζουν τον Sidonia ως το alter ego του Disraeli και στο Tancred δηλώνει: «Όλα είναι φυλή· δεν υπάρχει άλλη αλήθεια».

Στο έργο του Coningsby, ο Sidonia λέει: «Οι μικτές φυλές που διώκουν εξαφανίζονται. Η καθαρή φυλή που διώκεται παραμένει». Η ιδέα, όπως το θέτει η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, είναι ότι καμία δίωξη δεν θα μπορούσε να καταστρέψει μια αμιγή και λαμπρά οργανωμένη φυλή. Ο Sidonia λέει επίσης στον Coningsby: «Οι Εβραίοι, Coningsby, είναι ουσιαστικά Συντηρητικοί», μια παρατήρηση στο Βιβλίο IV, Κεφάλαιο XV, όπου ισχυρίζεται επίσης ότι οι Εβραίοι κατέχουν υψηλές θέσεις στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και υποστηρίζουν επαναστατικά κινήματα.

Ο Disraeli χρησιμοποίησε τον Sidonia για να απεικονίσει έναν κόσμο διεθνούς χρηματοδότησης, διπλωματίας και κρυφής επιρροής. Στο ίδιο κεφάλαιο, ο Sidonia λέει ότι «Ο κόσμος κυβερνάται από πρόσωπα πολύ διαφορετικά από εκείνα που φαντάζονται όσοι δεν γνωρίζουν το παρασκήνιο». Στους νεαρούς αριστοκράτες της Νέας Αγγλίας  (Coningsby και Tancred), ο Sidonia απηύθυνε έκκληση να κοιτάξουν μπροστά, λέγοντας στον Coningsby ότι «Η εποχή των ερειπίων έχει περάσει» και τους στρέφει προς τον εθνικό χαρακτήρα. Ο Disraeli υποστήριξε επίσης ότι ο Χριστιανισμός ολοκλήρωνε τον Ιουδαϊσμό αντί να τον αναιρεί. Στον πρόλογο του Coningsby έγραψε ότι τα δόγματα του Χριστού ήταν «η ολοκλήρωση, όχι η αλλαγή, του Ιουδαϊσμού» και ο Sidonia περιγράφεται ως υποστηρικτής «αυτής της πίστης που ορκίζονταν οι Απόστολοι πριν ακολουθήσουν τον Δάσκαλό τους», όπως σημείωσε το Spectator το 1844. Στην πολιτική του βιογραφία, Λόρδος George Bentinck , που δημοσιεύτηκε το 1852, ο Disraeli επανέλαβε το επιχείρημα του Sidonia με τη δική του φωνή. Έγραψε επίσης ότι άνδρες εβραϊκής φυλής ηγήθηκαν των προσωρινών κυβερνήσεων που σχηματίστηκαν το 1848 και ότι Εβραίοι είχαν «δυστυχώς» συνδεθεί με τις μυστικές εταιρείες.

Αυτή η έντονη φανταστική ενασχόληση με την εβραϊκή επιβίωση και λύτρωση οδήγησε αρκετούς σχολιαστές να αντιμετωπίσουν τον Disraeli ως κήρυκα της εθνικής αποκατάστασης. Στο Alroy, ένας Εβραίος επαναστάτης του δωδέκατου αιώνα απαιτεί «εθνική ύπαρξη» και «τη Γη της Επαγγελίας», και ο κριτικός Adam Kirsch αποκάλεσε το βιβλίο «ένα σημαντικό πρωτοσιωνιστικό κείμενο». Στο Tancred, ένας νεαρός Άγγλος αριστοκράτης ταξιδεύει ανατολικά για να «διεισδύσει στο μεγάλο ασιατικό μυστήριο», την αποστολή που του προτρέπει ο Sidonia. Κατά τη διάρκεια της Γιορτής της Σκηνοπηγίας, ο Tancred περνάει το Sukkot με μια εβραϊκή οικογένεια στους Αγίους Τόπους, και ο αφηγητής ζητά από τον αναγνώστη να φανταστεί ένα παιδί του Ισραήλ «στο σκοτεινό προάστιο ή στην άθλια συνοικία κάποιας ζοφερής βόρειας πόλης» που πρέπει ακόμα να γιορτάζει «τον τρύγο της πορφυρής Παλαιστίνης»*.

Τα δημοσιευμένα ημερολόγια του Edward Henry Stanley, αργότερα του 15ου Κόμη του Derby, υποδηλώνουν ότι η γοητεία δεν ήταν καθαρά ποιητική. Ο Stanley κατέγραψε στο ημερολόγιό του ότι ο Disraeli μιλούσε «με μεγάλη εμφανή ειλικρίνεια για το θέμα της αποκατάστασης των Εβραίων στη γη τους» και ότι «η ιδιοκτησία της γης θα μπορούσε να αγοραστεί από την Τουρκία» με τη βοήθεια «των Rothschilds και των κορυφαίων Εβραίων καπιταλιστών». Ο Stanley πρόσθεσε ότι ο Disraeli «δεν επανήλθε ποτέ σε αυτό» και ότι «δεν είχε ακούσει για κανένα πρακτικό βήμα που να έχει γίνει ή να έχει επιχειρηθεί να γίνει από αυτόν στο θέμα».

Στίς 23 Ἰουλίου 1858, ἡ Βουλή τῶν Λόρδων ψήφισε τόν Νόμο περί Ἀρωγῆς των Εβραίων, ὁ ὁποῖος κατήργησε τήν ἀπαίτηση οἱ ἑβραίοι νά δίνουν ὅρκο δηλώνοντας τήν «ἀληθινή τους πίστη ὡς Χριστιανοί» προκειμένου νά εἰσέλθουν στὀ Κοινοβούλιο. Τό νομοθέτημα ψηφίστηκε ἀπό τήν Βουλή τῶν Κοινοτήτων ἀρκετές φορές πρίν ἀπορριφθεῖ ἀπό τήν πολύ πιο συντηρητική Βουλή τῶν Λόρδων. Ἡ ψήφιση τοῦ νόμου, ἦταν ἕνα βασικό βῆμα γιά τήν χειραφέτηση τῶν ἑβραίων στὀ Ἡνωμένο Βασίλειο. Ὁ πίνακας τοῦ Henry Barraud δείχνει τούς Λόρδο John Russell καί Abel Smith νά παρουσιαζουν τόν Lionel Nathan de Rothschild στήν Βουλή των Κοινοτήτων στίς 26 Ιουλίου 1858, τρεῖς ἡμέρες μετά τήν ψήφιση τοῦ νόμου. (ἀπό ἐδῶ )

Όταν ο Disraeli ηγήθηκε της κυβέρνησης από το 1874, αυτός ο έντονος ρομαντισμός υποχώρησε μπροστά στον πολιτικό ρεαλισμό. Ο πρωταρχικός του στόχος έγινε η αυτοκρατορική ενοποίηση, με στόχο την προστασία των θαλάσσιων γραμμών ζωής προς τη βρετανική Ινδία και την αποτροπή αντίπαλων ηπειρωτικών αυτοκρατοριών. Ο Disraeli αντιλήφθηκε τη στρατηγική αξία της ανατολικής διαδρομής. Στις 25 Νοεμβρίου 1875, η κυβέρνησή του υπέγραψε συμφωνία για την αγορά των 176.602 μετοχών του Khedive Ismail στην Εταιρεία της Διώρυγας του Σουέζ έναντι 4.000.000 λιρών. Χρηματοδότησε την αγορά με προκαταβολή από τον λονδρέζικο τραπεζικό οίκο Rothschild , ο οποίος κατέβαλε τα χρήματα σε δόσεις μεταξύ Δεκεμβρίου 1875 και Ιανουαρίου 1876. Το 1876 προώθησε τον Νόμο περί Βασιλικών Τίτλων στο Κοινοβούλιο και η Βασίλισσα ανακοίνωσε τον νέο της τίτλο, Αυτοκράτειρα της Ινδίας, στις 28 Απριλίου 1876. Ανακηρύχθηκε στην Ινδία στο Delhi Durbar την 1η Ιανουαρίου 1877.

Ο κεντρικός πυλώνας της μεσογειακής του στρατηγικής αφορούσε τον έλεγχο της Αυτοκρατορικής Ρωσίας. Η ρωσική κυριαρχία στην Κωνσταντινούπολη και τα Τουρκικά Στενά απειλούσε τη βρετανική ναυτική κυριαρχία στη Μεσόγειο και τις χερσαίες προσεγγίσεις προς την Ινδία. Για να αντιμετωπίσει τη ρωσική καταπάτηση, ο Disraeli υιοθέτησε μια δυναμική πολιτική στήριξης της ασθενούσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως περιφερειακού φραγμού. Το 1876, μετά τη βουλγαρική εξέγερση και τα οθωμανικά αντίποινα, δήλωσε στη Βουλή των Κοινοτήτων ότι αμφέβαλλε για τις αναφορές για βασανιστήρια και, όπως την περιγράφει ο ιστορικός Mark Rathbone, απέρριψε περιφρονητικά τις αναφορές ως «φλυαρίες καφενείου». Ο Τσάρος Αλέξανδρος Β' κήρυξε τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στις 24 Απριλίου 1877 και μέχρι τον Ιανουάριο του 1878 οι ρωσικές δυνάμεις είχαν φτάσει στον Άγιο Στέφανο, σε κοντινή απόσταση από την Κωνσταντινούπολη. Τον Φεβρουάριο του 1878, η κυβέρνηση του Disraeli έστειλε τον μεσογειακό στόλο του Βασιλικού Ναυτικού μέσω των Δαρδανελίων λόγω οθωμανικής διαμαρτυρίας, και ο ναύαρχος Hornby αγκυροβόλησε στη Θάλασσα του Μαρμαρά . Μέχρι τα τέλη Απριλίου, η κυβέρνηση μετέφερε επίσης ινδικά στρατεύματα στη Μάλτα, δείχνοντας προθυμία να ρισκάρει πόλεμο για να αναχαιτίσει τις ρωσικές προελάσεις.

Ο Disraeli έφτασε στο αποκορύφωμα της διπλωματικής του καριέρας στο Συνέδριο του Βερολίνου, το οποίο συνεδρίασε από τις 13 Ιουνίου έως τις 13 Ιουλίου 1878. Ο Γερμανός καγκελάριος Otto von Bismarck, ο οποίος προήδρευσε του Συνεδρίου και έτρεφε σημαντικό θαυμασμό για τον Βρετανό ηγέτη, φέρεται να είπε γι' αυτόν: «Der alte Jude, das ist der Mann» ή «Ο γέρο -Εβραίος, αυτός είναι ο άνθρωπος». Ο Disraeli  πίεσε την Βρετανία να αντιταχθεί στην μονομερή Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και οι απειλές του να αποχωρήσει από τις συνομιλίες βοήθησαν στη διαίρεση της διευρυμένης Βουλγαρίας σε τρία μέρη. Μόνο το βόρειο πριγκιπάτο απέκτησε αυτονομία και παρέμεινε υπό ρωσική επιρροή. Η Βρετανία είχε ήδη εξασφαλίσει το δικαίωμα να κατέχει και να διοικεί την Κύπρο μέσω της μυστικής Σύμβασης της Κύπρου της 4ης Ιουνίου 1878, 9 ημέρες πριν από την έναρξη του Συνεδρίου. Ο Σουλτάνος ​​διατήρησε την κυριαρχία του νησιού. Ο Disraeli επέστρεψε στο Λονδίνο διακηρύσσοντας «ειρήνη με τιμή», μια φράση που έγινε συντομογραφία για τον συμβιβασμό.

Το ίδιο Κογκρέσο έλαβε υπόψη το ζήτημα του καθεστώτος των Εβραίων στα Βαλκάνια. Το σύνταγμα της Ρουμανίας του 1866 απαγόρευε στους μη Χριστιανούς την ιθαγένεια. Ο Γάλλος αντιπρόσωπος William Waddington απαίτησε αρχικά τη θρησκευτική ισότητα ως προϋπόθεση για την ανεξαρτησία της Σερβίας στις 28 Ιουνίου 1878 και στη συνέχεια απαίτησε το ίδιο για τη Ρουμανία. Το άρθρο 43 της Συνθήκης του Βερολίνου αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Ρουμανίας υπό τους όρους των άρθρων 44 και 45, και το άρθρο 44 απαγόρευε τη θρησκευτική διαφορετικότητα ως λόγο αποκλεισμού οποιουδήποτε από τα αστικά και πολιτικά δικαιώματα ή από δημόσια αξιώματα. Η Ρουμανία απάντησε το 1879 αναθεωρώντας το άρθρο 7 του συντάγματός της, ώστε οι Εβραίοι να μπορούν να ζητήσουν την ιθαγένεια, αλλά μόνο μεμονωμένα. Μόνο 85 Εβραίοι την απέκτησαν μεταξύ 1879 και 1900.

φωτό

Ο Disraeli άφησε μια στρατηγική κληρονομιά που χτίστηκε γύρω από τη Ρωσία και τα Στενά. Φοβόταν ότι μια εχθρική ρωσική παρουσία στα Δαρδανέλλια και την ανατολική Μεσόγειο θα διέκοπτε τις βρετανικές επικοινωνίες με την Ασία και έκανε τη συνεργασία με τους Οθωμανούς ηγεμόνες της Ανατολίας και των Στενών πυλώνα της πολιτικής του. Η στάση του απέναντι στο Βερολίνο συνδύαζε την επιφυλακτική συνεργασία με τις προσπάθειες χαλάρωσης της Συμμαχίας των Τριών Αυτοκρατόρων και βασιζόταν στην ανάλυση που έδωσε στη Βουλή των Κοινοτήτων στην ομιλία του το 1871. Περιέγραψε τον πόλεμο μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας ως μια επανάσταση μεγαλύτερη από τη Γαλλική Επανάσταση και προειδοποίησε ότι «η ισορροπία δυνάμεων έχει καταστραφεί ολοσχερώς».

Απόηχοι αυτής της λογικής εμφανίζονται στη σχέση της Βρετανίας με την Τουρκία σήμερα. Η Τουρκία ελέγχει τα Τουρκικά Στενά βάσει της Συνθήκη του Montreux και το 2022 τα έκλεισε για τα πολεμικά πλοία χωρών που βρίσκονται σε πόλεμο, γεγονός που περιορίζει την ικανότητα της Ρωσίας να φέρει πλοία από άλλους στόλους στη Μαύρη Θάλασσα. Όταν η Τουρκία συμφώνησε τον Οκτώβριο του 2025 να αγοράσει 20 αεροσκάφη Eurofighter Typhoon, ο Υπουργός Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου, John Healey, την αποκάλεσε «φύλακα της πύλης προς τη Μαύρη Θάλασσα». Οι δύο κυβερνήσεις ακολούθησαν με μια συμφωνία υποστήριξης για τα Typhoon τον Μάρτιο του 2026.

Ο Disraeli χρησιμεύει ως μαρτυρία για το γεγονός ότι μια εθνική ιδιοσυγκρασία δεν μπορεί να απαλειφθεί από τα νερά μιας βάπτισης. Παρέμεινε Εβραίος στη βιολογική και πνευματική του δέσμευση σε όλη του την έκταση, κατευθύνοντας την τεράστια επιρροή του στο έθνος υποδοχής που υποτίθεται ότι ηγείτο μόνο εάν αυτό προωθούσε επίσης την προστασία και την πρόοδο του δικού του λαού. 

Αυτή είναι η επίμονη πραγματικότητα της εβραϊκής εμπειρίας. Ανεξάρτητα από τη θρησκευτική τους ετικέτα, υπάρχει μια θεμελιώδης βιολογική προδιάθεση να ακολουθούν μια φυλετική στρατηγική που αναπόφευκτα δίνει προτεραιότητα στα συμφέροντα της ομάδας τους πάνω από την ευημερία των εθνικών κοινωνιών. Επειδή αυτή η στρατηγική παραμένει συνεπής είτε εκδηλώνεται στην εσωτερική πολιτική είτε σε γεωπολιτικούς ελιγμούς, μια τέτοια επιρροή πρέπει πάντα να αντιμετωπίζεται με τη μέγιστη καχυποψία.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

* Διαβάζουμε ἀπό τό AI τῆς Google, σχετικῶς μέ τήν φράση :

η μεταφορική έννοια της φράσης  «the vintage of purple Palestine» (ο τρύγος της πορφυρής Παλαιστίνης) για έναν Εβραίο μπορεί να αντηχεί είτε ως αναφορά στην πλούσια αρχαία βιβλική κληρονομιά της περιοχής (το βασιλικό πορφυρό και το κρασί της Χαναάν/Ισραήλ) είτε ως αναφορά στο «αιματηρό» ιστορικό παρελθόν και παρόν της περιοχής (καθώς το πορφυρό/άλικο χρώμα συχνά συμβολίζει το αίμα και τις θυσίες)

Purple: Πορφυρός, μωβ ή βαθύ cockpit (ιστορικά, η ευρύτερη περιοχή της Χαναάν/Φοινίκης και της Παλαιστίνης ήταν παγκοσμίως διάσημη στην αρχαιότητα για την παραγωγή της πολύτιμης πορφυρής χρωστικής από κοχύλια).

Ἡ Πελασγική

Κι᾿ἔτσι νά τό ᾿δοῦμε, ἴδιο τό ἀποτέλεσμα...

Οἱ ἐκλογές στίς ΗΠΑ, ὅπως καί σ᾿ὅλο τόν δυτικό κόσμο,μέ ...ἄλλη ματιά...

Κόκκινος ἑβραῖος, μπλέ ἑβραῖος. Μία ψῆφος στόν ἕναν εἶναι μία ψῆφος γιά δύο.

Ὁλόκληρο τό ἀπόσπασμα ἀπό τήν ὁμιλία τοῦ Ἀδόλφου Χῖτλερ πού ἀποτυπώνει ἐπ᾿ἀκριβῶς τήν σημερινή πραγματικότητα: 

«Καὶ ὅλα προσαρμόστηκαν σὲ ἕνα ἰδιαίτερο ἀνθρώπινο χαρακτηριστικό: στὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος βαριέται κάτι ποὺ ἔχει γιὰ πολὺ καιρό. Θέλει κάτι καινούργιο. Καὶ ἔτσι, χρειάζονταν δύο κόμματα. Τὸ ἕνα κυβερνᾶ καὶ τὸ ἄλλο ἀποτελεῖ τὴν ἀντιπολίτευση. Ὅταν τὸ ἕνα κόμμα φθαρεῖ [παίξει τὸν ρόλο του], ἔρχεται στὴν ἐξουσία τὸ κόμμα τῆς ἀντιπολίτευσης, καὶ τὸ φθαρμένο κόμμα παίρνει τώρα τὴ σειρά του ὡς ἀντιπολίτευση. 

Μετὰ ἀπὸ κάποια χρόνια, τὸ νέο κόμμα φθείρεται μὲ τὴ σειρά του καὶ τὸ παιχνίδι ἐπαναλαμβάνεται ἀπὸ τὴν ἀρχή. Στὴν πραγματικότητα, αὐτὸ εἶναι ἀναμφίβολα ἕνας δαιμόνιος μύλος [μηχανισμὸς] μέσα στὸν ὁποῖο ἀλέθονται τὰ συμφέροντα ἑνὸς ἔθνους. Ὅπως εἶναι γνωστό, κάτι τέτοιο ὀνομάζεται "ὁ λαός στήν ἐξουσία"  [Δῆμος+Κράτος]. 

Σὲ αὐτὴ τὴ διαδικασία, βρίσκουμε πάντα ὡς βιτρίνα δύο βασικὰ συνθήματα: τὴν "ἐλευθερία" καὶ τὴ "δημοκρατία". Ὡς ἐλευθερία ἐννοεῖται —τοὐλάχιστον μεταξὺ τῶν ἐξουσιαστικῶν ὀργάνων ποὺ κυβερνοῦν στὴν πραγματικότητα— ἡ δυνατότητα νὰ λεηλατοῦνται οἱ εὐρεῖες μᾶζες.

Γι' αὐτὸν τὸν σκοπό, τὸ σύστημα χρειάζεται μιὰ ἀριστερὰ καὶ μιὰ δεξιά. Ἡ ἀριστερὰ ἔχει ὡς καθῆκον νὰ ξεσηκώνῃ τὸν λαό, νὰ τὸν παρασύρῃ σὲ τυφλὸ μῖσος, νὰ καταστρέφῃ τὴν ἐθνικὴ οἰκονομία καὶ νὰ ὑποσκάπτῃ τὴν κρατικὴ ἐξουσία, ὥστε νὰ τὴν παραδώσῃ ἀποδυναμωμένη στοὺς ἐκμεταλλευτές της. 

Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ἡ δεξιὰ ἔχει ὡς καθῆκον νὰ ἐμφανίζεται ὡς ὁ προστάτης τῆς τάξης, τῆς ἰδιοκτησίας καὶ τῆς παράδοσης, ὥστε νὰ καθησυχάζῃ τὴν ἀστικὴ τάξη, νὰ τὴν κρατᾷ ἀπαθῆ καὶ νὰ τὴν ἐμποδίζῃ νὰ ἀντιδράσῃ δυναμικά. 

Καὶ οἱ δύο πλευρές, ὡστόσο, ἐργάζονται γιὰ τὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα: τὴν ὑποδούλωση τοῦ ἔθνους. Οἱ μᾶζες πιστεύουν ὅτι μάχονται ἡ μία ἐναντίον τῆς ἄλλης, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα οἱ ἡγέτες τους κάθονται στὸ ἴδιο τραπέζι. Ἡ δημοκρατία δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ τὸ κατάλληλο προπέτασμα καπνοῦ γιὰ νὰ κρυφτῇ ἡ δικτατορία τοῦ χρηματιστηριακοῦ κεφαλαίου... » 

 ( « Ὁ Ἀγών μου» βιβλίο α΄, Κεφάλαιο 3. Ἀπό ὀμιλία στό Μόναχο, 28 Ιουλίου 1922) 

Μισοῦν τὴν πατρίδα μας. Θὰ προσκαλέσουν τοὺς οἰκονομικοὺς μετανάστες ἀπό ὅλο τόν κόσμο, θὰ σέ χαρακτηρίσουν ρατσιστὴ ἐὰν ἐναντιωθεῖς σὲ αὐτό, θὰ μεταφέρουν τὶς θέσεις ἐργασίας σου στὸ ἐξωτερικό, θὰ σεξουαλικοποιήσουν τὰ παιδιά σου καὶ θὰ σέ κατασκοπεύουν ἐὰν τὸ ἐπισημάνεις.

 Οἱ ἴδιοι ἀκριβῶς, μὲ τὴ μόνη διαφορὰ ὅτι προσποιοῦνται πὼς ἐναντιώνονται σὲ αὐτό.

Ἡ φυλετική κατανομή τῶν exit polls τῶν ἐνδιάμεσων ἐκλογῶν δείχνει ὅτι οἱ Λευκοί ἀποτελοῦν τήν κύρια ὁμάδα πού ὑποστηρίζει τούς Ρεπουμπλικανούς, ἐνῷ οἱ Λατῖνοι, οἱ Ἀσιᾶτες καί οἱ Μαῦροι ψηφίζουν κατά πλειοψηφία τούς ( μπλέ) Δημοκρατικούς.

Ἡ ψευδαίσθησις τῆς ἐπιλογῆς...............

Οἱ Ἀμερικανοί δέν ψηφίζουν γιά Πρόεδρο. Ψηφίζουν γιά ἕναν Ἰσραηλινό πράκτορα...

Λοιπόν, εἶναι ἡ ἡμέρα τῶν ἐκλογῶν, ξανά. Καί οἱ ἐπιλογές σας εἶναι τό διεφθαρμένο κόμμα Α ἤ Β 

Καί νά θυμᾶστε : Ὁ ἀριθμός 729 ἀντιστοιχεῖ σέ προϊόντα, τρόφιμα, ὑπηρεσίες πού κατασκευάζονται- παρέχονται ἀπό τό Ἰσραήλ. Μήν τά πλησιάζετε μέ τίποτα.Ἀρκετά πληρώνουμε γιά τούς αρουραίους...

Καί ὁ ἀρχι-ἀρουραίος πού θέλει νά βάλῃ φωτιά στόν κόσμο...

Ὅλες οἱ φωτό ἀπό : gab.com

Ἡ Πελασγική

Ἡ πρώτη πικρή "γεύσις" τῶν ἐκλογικῶν ἀποτελεσμάτων στίς ΗΠΑ

 Τί ἔπρεπε νά πράξουν οἱ Ἀμερικανοί ψηφοφόροι, ἐάν εἶχαν συνειδητοποιήσει τά οὐσιώδη ; Νά ψηφίσουν μαζικῶς, τούς ἀνεξάρτητους ὑποψηφίους. Νά ἀποδείξουν πώς εἴτε Ρεπουμπλικανοί εἴτε δημοκρατικοί κι᾿ἄν βρίσκονται στήν ἐξουσία τό σκηνικό παραμένει τό ἴδιο καί ἄκρως βλαπτικό καί μελλοντικῶς καταστροφικό γιά τήν κοινωνία τους, τήν χώρα τους, τό Ἔθνος τους. Δέν τό ἔκαναν, ἁπλῶς ἀπέδειξαν πώς ἡ ἄγνοια, ἡ ἀνύπαρκτη λογική ἐπεξεργασία τῶν γεγονότων,ἡ ἀδιάφορη στάσις ἀπέναντι στήν Ἱστορία πού μιλᾶ ἀπό μόνη της, τούς ἔχει παγιδευμένους καί καταδικασμένους νά παίζουν, κυρίως ἄθελά τους, τό παιχνίδι τῶν ἐξουσιαστῶν καί νά ἐγκρίνουν οὐσιαστικῶς τήν δική τους καταστροφή. 

Ἡ πρώτη πικρή "γεύσις" τῶν ἐκλογικῶν ἀποτελεσμάτων στίς ΗΠΑ

Ἀπό ἐχθές ἡ συζήτηση περιστρέφεται στό τί περιμένουμε νά ᾿δοῦμε, σέ παγκόσμιο ἐπίπεδον, μετά τά ἀποτελέσματα τῶν ἐνδιάμεσων ἐκλογῶν στίς ΗΠΑ. Ἡ πρώτη ἀπάντησις στό ἐρώτημα ἔρχεται, ἀπό ποῦ ἀλλοῦ ; Ἀπό τό θέμα τῆς Οὐκρανίας. Ὁ θρασύτατος κοντοπίθαρος ἑβραιοουκρανός Zelensky δίνει τό δυσοίωνο στίγμα : 

Μιλώντας σε Ουκρανούς δημοσιογράφους την Πέμπτη, ο Zelensky ρωτήθηκε αν το Κίεβο αναμένει ένα ακόμη σημαντικό αμερικανικό πακέτο βοήθειας μετά τη νίκη των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές. Το τελευταίο πακέτο εγκρίθηκε υπό τον πρώην πρόεδρο Joe Biden το 2024, ενώ ο πρόεδρος Donald Trump προσπάθησε να μετακυλίσει το βάρος της χρηματοδότησης του Κιέβου στα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ.

«Πρέπει να εργαστούμε πάνω σε αυτό. Πρέπει σίγουρα να θέσουμε το ζήτημα ότι, βάσει προηγούμενων συμφωνιών και αποφάσεων, 16 δισεκατομμύρια δολάρια είχαν παγώσει και 16 δισεκατομμύρια δολάρια δεν είχαν παρασχεθεί», ισχυρίστηκε ο Zelensky.

«Είμαστε ευγνώμονες για όλα όσα δόθηκαν, αλλά η Ουκρανία πρέπει να αγωνιστεί τουλάχιστον για αυτά τα χρήματα. Ας μην προσβληθεί κανείς στις Ηνωμένες Πολιτείες... οι Δημοκρατικοί μιλούν πολύ ξεκάθαρα για την υποστήριξη της Ουκρανίας και την παροχή βοήθειας σ᾿αυτήν »

Εἶναι ἀκριβῶς αὐτό πού ἔγραφα προχθές πώς μία νίκη τῶν "δημοκρατικῶν" θά φέρῃ τά χειρώτερα στήν ἐπιφάνεια, πρός κάθε κατεύθυνσιν. Γιατί ; Ἔγραφα μία ἡμέρα πρό τῶν ἐνδιάμεσων ἐκλογῶν : 

...Ἐάν ὅμως πάρουν κεφάλι οἱ δημοκρατικοί νά εἶστε σίγουροι πώς ὄχι μόνον ἕνα πυρηνικό ὁλοκαύτωμα θά εἶναι πολύ κοντά, ἀλλά κάθε κακό πρός πάσα κατεύθυνσιν. Ὁ λόγος εἶναι ἕνας : εἶναι στό αἷμα τους ἡ καταστροφή καί τό μῖσος τους ἐγγενές χαρακτηριστικό διότι ὁ ἰδεολογικός τους πατέρας εἶναι τέτοιος. Καί ὅλοι πιά γνωρίζετε ποιός εἶναι αὐτός... 

Καί τό ἀναμενόμενο μετά τά ἀποτελέσματα : 

...Τό ζητούμενο τώρα εἶναι πώς αὐτή ἡ ἦττα θά ἔχῃ τά χειρώτερα ἀποτελέσματα στό ἄμεσο μέλλον. Τόσο στό μέτωπο τῆς Οὐκρανίας μέ τήν ἀποθράσυνση τοῦ κοντοπίθαρου ἑβραίου ( σημειῶστε πώς βγαίνει κι᾿ἀπό τήν δύσκολη θέση πού βρέθηκε τίς τελευταῖες ἡμέρες μέ τό ἄκρως σοκαριστικό θέμα τῶν φυλακῶν -βασανιστηρίων τό ὁποῖο προκάλεσε καί ἔντονες διαμαρτυρίες γιά τό καθεστώς του, στήν χώρα ) ὅσο καί στό θέμα τοῦ Ἰράν ὅπου ἐκεῖ τά πράγματα λαμβάνουν περίεργες διαστάσεις καθώς πολλές εἶναι οἱ φωνές πού προειδοποιοῦν γιά πυρηνικά χτυπήματα...

Μπορεῖ αὐτή ἡ ἦττα τοῦ Trump νά ἔδειξε πώς οἱ ἀμερικανοί ἔχουν ἀντιληφθεῖ σέ μεγάλο βαθμό πώς ἡ χώρα τους μόνον ἐλεύθερη δέν εἶναι καί πώς τό σιωνιστικό κατεστημένο ἀπό τό παρασκήνιο μέν οὐσιαστικῶς δέ, τήν ἐξουσιάζει ἀπολύτως καί τό ἐξέφρασαν μέ τήν ψῆφο τους ἀπέναντι σ᾿ἕναν Πρόεδρο τόν ὁποῖο βλέπουν νά σέρνεται σέ ἐπιζήμιες γιά τήν χώρα ἀποφάσεις χάριν τῶν ἑβραϊκῶν -σιωνιστικῶν συμφερόντων. Ὅμως ἐάν ἦσαν πιό διορατικοί θά ἀντιλαμβάνονταν πώς ἕνα πολύ ὕπουλο παιχνίδι στήθηκε σέ βάρος τους καί αὐτό δέν ἦταν ἄλλο παρά ἡ θεατρική παρουσίασις τῶν "δημοκρατικῶν" ὡς ὑπερασπιστές τόσο τοῦ Παλαιστινιακοῦ ζητήματος ὅσο καί τῶν "ἀντι-πολεμικῶν" άντιθέσεῶν τους στό Ἰρανικό ζήτημα. Ἕνα θέατρο πού ὡς μόνη ἐπιδίωξιν εἶχε τήν νόμιμη καί διά τῆς λαϊκῆς ψήφου ἐκφραζόμενης ἐπιστροφῆς τους στήν ἐξουσία. Δέν εἶναι καινοφανεῖς οἱ τακτικές αὐτές. Ἀπεναντίας, δοκιμασμένες καί καταγεγραμμένες στήν Παγκόσμια Ἱστορία. Δεῖτε τήν "Γαλλική Ἐπανάστασιν", τήν Μπολσεβίκικη Ἐπανάστασιν, τήν δρᾶσιν τῶν κομμουνιστῶν κατά τόν Β΄Π.Π. Ἕνας ὁ σκοπός : ἡ κατάληψις τῆς ἐξουσίας καί ἐν συνεχείᾳ ἡ καταστροφή τῶν θεμελίων, τῶν βάσεων αὐτοῦ πού λέγεται Δυτικός Πολιτισμός. 

Τί ἔπρεπε νά πράξουν οἱ Ἀμερικανοί ψηφοφόροι, ἐάν εἶχαν συνειδητοποιήσει τά οὐσιώδη ; Νά ψηφίσουν μαζικῶς, τούς ἀνεξάρτητους ὑποψηφίους. Νά ἀποδείξουν πώς εἴτε Ρεπουμπλικανοί εἴτε δημοκρατικοί κι᾿ἄν βρίσκονται στήν ἐξουσία τό σκηνικό παραμένει τό ἴδιο καί ἄκρως βλαπτικό καί μελλοντικῶς καταστροφικό γιά τήν κοινωνία τους, τήν χώρα τους, τό Ἔθνος τους. Δέν τό ἔκαναν, ἁπλῶς ἀπέδειξαν πώς ἡ ἄγνοια, ἡ ἀνύπαρκτη λογική ἐπεξεργασία τῶν γεγονότων,ἡ ἀδιάφορη στάσις ἀπέναντι στήν Ἱστορία πού μιλᾶ ἀπό μόνη της, τούς ἔχει παγιδευμένους καί καταδικασμένους νά παίζουν, κυρίως ἄθελά τους, τό παιχνίδι τῶν ἐξουσιαστῶν καί νά ἐγκρίνουν οὐσιαστικῶς τήν δική τους καταστροφή. 

Τώρα ἄς στραγγίξουν τά σχεδόν ἄδεια, πορτοφόλια τους γιά νά γεμίσουν τίς τσέπες τοῦ ἑβραίου Zelensky καί τῆς κλίκας του καί νά περιμένουν τά ἀκόμη χειρώτερα ἀπό τήν πλευρά τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ὅπου θά στέλνουν ὄχι μόνον ὄπλα καί ζεστό χρῆμα, ἀλλά καί τά παιδιά τους γιά νά πεθάνουν στόν ὄνομα τοῦ σιωνισμοῦ καί τῆς παγκόσμιας κυριαρχίας του.

Υ.Γ. Λάβετε ὑπ᾿ὅψιν καί αὐτό τό νέο :

προσέξτε φάτσα καί βγᾶλτε συμπέρασμα

Ο Αντιστράτηγος Christian Freuding διορίστηκε ως ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής της Γερμανίας, ανακοίνωσε το Υπουργείο Άμυνας...είναι γνωστός για την ένθερμη υποστήριξή του στην Ουκρανία και τη σκληρή στάση του απέναντι στη Ρωσία.   

Ο υποστράτηγος «διαθέτει όλα τα απαραίτητα προσόντα για να αποτελέσει πρότυπο για τους στρατιώτες μας» και να τους οδηγήσει σε μια «νέα εποχή», δήλωσε ο υπουργός Άμυνας Boris Pistorius σε ανακοίνωσή του την Πέμπτη, ανακοινώνοντας τον διορισμό. Επαίνεσε τον στρατηγό, λέγοντας ότι «διατηρεί την ψυχραιμία του, λαμβάνει γρήγορα τις σωστές αποφάσεις και τις θέτει σε εφαρμογή».

Τό πήρατε καί αὐτό τό μήνυμα ; Φαντάζομαι ναί. Μιάς γερμανίας ( ναί μέ μικρό γ ) ἡ ὁποία, δυστυχῶς γιά τήν Ἱστορία της, ἔχει καταντήσει τό ἀπόλυτο δουλικό τῆς σιών. Μέ ὅ,τι σημαίνει αὐτό γιά τό μέλλον τῆς Εὑρώπης πού ὡς φαίνεται μπαίνει γιά τά καλά στόν χορό ἐνός πολέμου μέ ἀπρόβλεπτες διαστάσεις. Προσθέστε σ᾿αὐτό καί ὅλο τόν συρφετό τῶν δεκάδων ἑκατομμυρίων ἀφροασιανῶν, πού ἀποδεδειγμένως ( βλέπε Γαλλία τόν τελευταῖο μῆνα ) ἀποτελοῦν τό μεγάλο ἀτού τοῦ σιωνισμοῦ καί γιά τήν ἐπίσημη καταστροφή τῆς Γηραιᾶς Ἡπείρου...

Ἡ Πελασγική 

Τό Ἰράν νίκησε τόν Τράμπ !

Ο Trump, ο φαν του τσίρκου της Kosher Nostra, και ο στρατός του από εγκεφαλικά νεκρούς συκοφάντες, μόλις υπέστησαν μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές συντριβές όλων των εποχών στην ιστορία των ΗΠΑ.

Για δεύτερη φορά στην 47χρονη ιστορία της, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν κατέστρεψε μια αμερικανική προεδρία. Έριξε την κυβέρνηση Carter το 1979 και στις ενδιάμεσες εκλογές της 3/11/2026 νίκησε και τον Donald Trump.

... το Ιράν, με την πνευματική και θρησκευτική καθοδήγησή του και την υψηλού επιπέδου πνευματική καθοδήγηση από τη μεγάλη παράδοση των ιερατικών σχολών, έχει επιλέξει ένα διαφορετικό μονοπάτι: ένα μονοπάτι όπου η ηθική παίζει βασικό ρόλο στη διακυβέρνηση.

Η αντίθεση σήμερα δεν θα μπορούσε να είναι πιο έκδηλη ανάμεσα σε αυτό το σύστημα —όπου η ηθική είναι θεσμοθετημένη στο πλαίσιο της διακυβέρνησης μιας μεγάλης δύναμης— και στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 ...ο κόσμος έχει αναγκαστεί να δει ότι οι προκαταλήψεις του από την προπαγάνδα των σιωνιστικών μέσων ενημέρωσης δεν είναι η αληθινή ιστορία ...Και έτσι αυτό αλλάζει τον κόσμο με πολλούς τρόπους, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας τεράστιας δυναμικής για το κίνημα για έναν πραγματικά πολυπολικό κόσμο με πραγματικά κυρίαρχες χώρες που μπορούν να επιλέξουν τις δικές τους οδούς με τον τρόπο που το έκανε το Ιράν. 

φωτό

Τοῦ Kevin Barrett

 Για δεύτερη φορά στην 47χρονη ιστορία της, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν κατέστρεψε μια αμερικανική προεδρία. Για άλλη μια φορά, η καθοριστική στιγμή ήρθε στις 4 Νοεμβρίου, όταν ο κόσμος ξύπνησε με την είδηση ​​της συντριπτικής ήττας του Trump στις ενδιάμεσες εκλογές.

Στις 4/11/79—ακριβώς πριν από 47 χρόνια—Ιρανοί φοιτητές σκαρφάλωσαν ηρωικά στους τοίχους της αμερικανικής πρεσβείας, αφόπλισαν ένα απόσπασμα των Αμερικανών Πεζοναυτών (χωρίς να σημειωθεί καμία απώλεια) και κατέλαβαν το συγκρότημα. Ανακάλυψαν ότι ολόκληρος ο δεύτερος όροφος του κεντρικού κτιρίου, της Πρεσβείας, αποτελούνταν από εξοπλισμό παρακολούθησης από άκρη σε άκρη. Ολόκληρο το σύστημα επικοινωνιών της Τεχεράνης είχε δρομολογηθεί μέσω της αμερικανικής πρεσβείας που διοικούνταν από τη CIA!

Οι πανικόβλητοι πράκτορες της CIA κατάφεραν να καταστρέψουν χιλιάδες σελίδες με αποδεικτικά στοιχεία για τα εγκλήματά τους προτού τους πιάσουν ομήρους οι φοιτητές, οι οποίοι στη συνέχεια, επιδεικνύοντας εκπληκτική εφευρετικότητα και επιμονή, ανασυναρμολόγησαν και δημοσίευσαν με επιτυχία σχεδόν όλες τις χιλιάδες σελίδες. Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά βιβλίων 77 τόμων με τίτλο «Έγγραφα από το λημέρι της κατασκοπείας των ΗΠΑ» .

Οι φοιτητές κράτησαν τους εγκληματίες της αμερικανικής κατοχής φυλακισμένους στο δικό τους « άντρο κατασκοπείας » για 444 ημέρες, απελευθερώνοντάς τους λίγα λεπτά αφότου ο Ronald Reagan -ο οποίος νίκησε τον τότε πρόεδρο Jimmy Carter λόγω της κρίσης των ομήρων- έδωσε τον όρκο του. Με άλλα λόγια, το Ιράν κατέστρεψε σκόπιμα την προεδρία του Κάρτερ, στέλνοντας ένα ισχυρό μήνυμα. Ο Trump δεν έλαβε το μήνυμα. Τώρα υφίσταται παρόμοια μοίρα.

Οποιαδήποτε 4η Νοεμβρίου είναι μια καλή μέρα για να ακούσετε τον ιρανικό επαναστατικό ύμνο «Ιράν, Ιράν, Ιράν» - αλλά σήμερα είναι μια ιδιαίτερα όμορφη επέτειος για να απολαύσει κανείς λίγη κλασική μουσική της Ισλαμικής Επανάστασης.

Ορίστε λοιπόν ένα σωρό από τα αποτελέσματα των χθεσινών εκλογών! Ο Trump, ο φαν του τσίρκου της Kosher Nostra, και ο στρατός του από εγκεφαλικά νεκρούς συκοφάντες, μόλις υπέστησαν μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές συντριβές όλων των εποχών στην ιστορία των ΗΠΑ. Το να πούμε ότι ο Assman Trump δέχτηκε μία ξεγυρισμένη κλωτσιά θα ήταν υποτίμηση. Και παρόλο που κάποιοι, όπως ο Sulaiman Ahmed και ο Ryan Dawson, λένε « Το Ισραήλ κερδίζει ξανά τις εκλογές των ΗΠΑ » λόγω της έντονης σιωνιστικής επιρροής και στα δύο κόμματα, αυτή είναι μόνο η μισή αλήθεια. Το 80% των Δημοκρατικών έχουν πλέον μια αρνητική άποψη για το Ισραήλ, επομένως οι νεοεκλεγέντες βουλευτές, παρά το γεγονός ότι εξακολουθούν να ανησυχούν για τα χρήματα των Σιωνιστών, τα μέσα ενημέρωσης των Σιωνιστών , τον εκβιασμό τύπου Epstein και την πιθανή δολοφονία, είναι πιθανό να είναι λιγότερο ισραηλινοκεντρικοί από οποιοδήποτε εκπρόσωπο του Κογκρέσου στην εποχή μετά τη δολοφονία του JFK.

Ο Trump, όπως και ο Carter πριν από αυτόν, γκρεμίστηκε από το Ιράν. Όπως ο Carter με την κρίση των ομήρων, ο Trump βρέθηκε μπλεγμένος σε μια σύγκρουση με το Ιράν στην οποία δεν μπορούσε να κερδίσει.

φωτό 

Οι 366 ημέρες μεταξύ της κατάληψης της πρεσβείας στις 4 Νοεμβρίου 1979 και των εκλογών της 4ης Νοεμβρίου 1980 στις οποίες έχασε ο Carter κυριαρχήθηκαν από τίτλους και συζητήσεις σχετικά με την κρίση των ομήρων. Κάθε μέρα που περνούσε, ο Carter φαινόταν όλο και πιο αβοήθητος. Στις 24-25 Απριλίου 1980, ο Carter έστειλε ελικόπτερα του Ναυτικού και μεταγωγικά αεροσκάφη C-130 για να προσπαθήσουν να ανακτήσουν τους ομήρους. Η «Επιχείρηση Νύχι του Αετού» απέτυχε παταγωδώς. Ένα ελικόπτερο συγκρούστηκε με ένα C-130, σκοτώνοντας 8 στρατιωτικούς. Ο αετός έστρεψε τα φτερά της ουράς του και τράπηκε σε φυγή. Το Ιράν κατέλαβε πέντε άθικτα ελικόπτερα, μυστικά έγγραφα και τις σορούς και των οκτώ Αμερικανών στρατιωτών. Η μοίρα του Carter ήταν προδιαγεγραμμένη.

Παρένθεση: Για μια συζήτηση σχετικά με το πώς η εκστρατεία του Reagan κατέληξε κρυφά σε μια συμφωνία με το Ιράν για να κρατήσει τους ομήρους φυλακισμένους προκειμένου να νικήσει τον Carter, δείτε τις συνεντεύξεις μου με τους δύο συγγραφείς δύο διαφορετικών βιβλίων με τίτλο « October Surprise»* , την Barbara Honegger και τον Gary Sick (κείμενο συνέντευξης εδώ ). Σημειώστε ότι αυτή η «θεωρία συνωμοσίας» απορρίφθηκε ως τρελή παρανοϊκή παραληρηματικότητα για δεκαετίες, μέχρι που τελικά, στις 18 Μαρτίου 2023, τα συστημικά μέσα ενημέρωσης παραδέχτηκαν τελικά ότι ήταν αλήθεια, χάρη στην ομολογία στα τέλη της ζωής του Ben Barnes, ενός συμμετέχοντα στην προδοτική συμφωνία της εκστρατείας του Reagan .

Στις 3 Απριλίου 2026, ακολουθώντας τα βήματα του Carter, ο Trump διέταξε την «Επιχείρηση Νύχι του Αετού II». Μια ποικιλία από αμερικανικά στρατιωτικά αεροσκάφη, drones και ελικόπτερα κατευθύνθηκαν προς τη Natanz, την κύρια εγκατάσταση πυρηνικού εμπλουτισμού του Ιράν, με σχέδια να εισβάλουν, να αρπάξουν το ουράνιο και να διαφύγουν. Το Ιράν τους αιφνιδίασε. Πριν τελειώσει, ένα F-15E είχε καταρριφθεί και συντρίμμια αμερικανικών ελικοπτέρων, drones και αεροσκαφών μεταφοράς στρατευμάτων ήταν σκορπισμένα σε όλο το σημείο προσγείωσης .

Δυστυχώς, τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης του 2026, υπό σχεδόν πλήρη σιωνιστική κυριαρχία , δεν ήταν πλέον ελεύθερα να αναφέρουν για το Eagle Claw II με τον τρόπο που είχαν αναφέρει για το Eagle Claw I. Ωστόσο, οι Αμερικανοί, αν και σε μεγάλο βαθμό βρίσκονταν σε καθεστώς πλήρους άγνοιας και παραπληροφόρησης (κρατούνταν στο σκοτάδι και ταΐζονταν με περιττώματα), δεν μπορούσαν παρά να παρατηρήσουν ότι ο πόλεμος του Trump στο Ιράν ήταν μια πλήρης καταστροφή. Σχεδόν την ίδια στιγμή, ο Trump επέμενε ότι το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα είχε καταστραφεί πλήρως και οριστικά, και στη συνέχεια έλεγε ή υπαινισσόταν ότι θα έπρεπε να καταφύγει σε πυρηνικά όπλα για να προσπαθήσει να σταματήσει το ίδιο ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα! Εν τω μεταξύ, το Ιράν συνέχιζε να πνίγει το Στενό του Ορμούζ, ανεβάζοντας τις τιμές των καυσίμων και τον πληθωρισμό. Οι παράξενες απαντήσεις του Trump, απίστευτα ασυνεπείς και ασυνάρτητες, έχουν μόνο υπογραμμίσει την αδυναμία και την ανικανότητά του. Σε σύγκριση με τον Trump του 2026, ο «αποσβολωμένος» του 1979-1980 Carter στην πραγματικότητα φαίνεται σχετικά λογικός και ότι είχε τον έλεγχο της κατάστασης.

Ο Trump δεν βοήθησε το κόμμα του με το καταληκτικό του μήνυμα την ημέρα των εκλογών: « Αν οι άνθρωποι βαρεθούν να με έχουν στις ΗΠΑ, θα μετακομίσω στο Ισραήλ και θα γίνω πρωθυπουργός ». Οι ψηφοφόροι απάντησαν: «Προχώρα, Trump! Ετοιμάστε τις βαλίτσες σου και φύγε όσο είναι ακόμη προλαβαίνεις».

Το μάθημα από τις συγκρούσεις του Carter και του Trump με το Ιράν είναι σαφές: Σταματήστε να κακομεταχειρίζεστε την Ισλαμική Δημοκρατία! Οι Ιρανοί είναι πολυμήχανοι, θαρραλέοι, επίμονοι και πλήρως ικανοί να ξεπεράσουν τις προσδοκίες και να εξοντώσουν τις αμερικανικές προεδρίες. Ήρθε η ώρα να ζητήσουμε συγγνώμη και να κάνουμε μία νέα αρχή: Να παραδεχτούμε ότι το Ιράν είναι ένα κυρίαρχο έθνος και αναδυόμενος περιφερειακός ηγεμόνας και να αρχίσουμε να το αντιμετωπίζουμε ορθολογικά και με σεβασμό, κάνοντας συμφωνίες win-win και λέγοντας στην Γενοκτονική Σιωνιστική Οντότητα να πάει στην κόλαση, από όπου προήλθε και στην οποία ανήκει. Για μια «διπλωματική» άποψη επαγγελματιών διπλωματών για το πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό, δείτε το βιβλίο των Flynt και Hillary Levett « Going to Tehran».

Απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης στο Press TV ( 4 Νοεμβρίου 2026)

Press TV: Ποια ήταν η ιστορική σημασία της κατάληψης της αμερικανικής πρεσβείας στις 4 Νοεμβρίου 1979;

Kevin Barrett: Ήταν ένα από τα ορόσημα του αιώνα που έβαλε θαυμαστικό στην επανάσταση-ορόσημο του αιώνα. Η Ρωσική Επανάσταση δεν κράτησε. Ο κομμουνισμός έληξε το 1989. Και η Αλγερινή Επανάσταση περίπου του 1960 ήταν επιτυχής βραχυπρόθεσμα, αλλά εκφυλίστηκε σε κάποιο βαθμό σε στρατιωτική δικτατορία.

Η Ιρανική Επανάσταση, αντίθετα, έχει διαρκέσει. Έχει αντέξει, έχει δημιουργήσει ένα εναλλακτικό μοντέλο διακυβέρνησης και έχει αλλάξει τον κόσμο. Ουσιαστικά νίκησε δύο προεδρικές κυβερνήσεις των ΗΠΑ. Έριξε την κυβέρνηση Carter το 1979 και, με βάση τα  αποτελέσματα των εκλογών σήμερα το πρωί, νίκησε και τον Donald Trump. Και ειλικρινά, η νίκη επί του Donald Trump είναι ακόμη μεγαλύτερη νίκη για τις δυνάμεις του καλού, ή τουλάχιστον για τις δυνάμεις του λιγότερο κακού, έναντι των δυνάμεων του κακού.

Η διαμαρτυρία των φοιτητών στην αμερικανική πρεσβεία, η οποία αποκάλυψε το γεγονός ότι η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών κρυβόταν στο κτίριο και αφιέρωνε έναν ολόκληρο όροφο για να παρακολουθεί, να ελέγχει και να ακούει τα πάντα που περνούσαν μέσω τηλεπικοινωνιών στην Τεχεράνη - που σημαίνει ότι ουσιαστικά τους ανήκε ο χώρος - ήταν μνημειώδης. Δημιούργησε μια κατάσταση δημοσίων σχέσεων στην οποία τα βλέμματα όλου του κόσμου ήταν καρφωμένα στην Τεχεράνη και σε αυτήν την κατάσταση στην πρεσβεία, και στο αν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η υπερδύναμη που ουσιαστικά αποίκιζε το Ιράν μέχρι που εκδιώχθηκε από την επανάσταση, θα μπορούσε να κάνει κάτι γι' αυτό στρατιωτικά.

Και προσπάθησαν και απέτυχαν, όπως ακριβώς αποτυγχάνουν σήμερα στον πόλεμό τους κατά του Ιράν. Και το αποτέλεσμα ήταν ότι έχουμε ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης που είναι έτοιμο να απελευθερώσει τη Δυτική Ασία από την αμερικανική σιωνιστική αυτοκρατορία ακριβώς τη στιγμή που ο κόσμος μεταβαίνει από έναν μονοπολικό κόσμο που κυριαρχείται από την αμερικανική σιωνιστική αυτοκρατορία σε έναν πραγματικά πολυπολικό κόσμο στον οποίο αυτά τα περιφερειακά έθνη και μπλοκ θα έχουν κάτι που πλησιάζει την πραγματική κυριαρχία. Έτσι, κατά μία έννοια, εκείνοι οι φοιτητές έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην απελευθέρωση ολόκληρου του κόσμου από μια εποχή ιμπεριαλισμού και αποικιοκρατίας. Αν και αυτή η διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη, σίγουρα έχουμε προχωρήσει, και εκείνοι οι φοιτητές και άλλοι άνθρωποι που συμμετείχαν στην Ισλαμική Επανάσταση του 1979 έχουν κερδίσει τη θέση τους στην ιστορία.

Press TV: Άλλαξαν οι φοιτητές την ιστορία;

Kevin Barrett: Ναι, φυσικά. Όλα όσα έχουν συμβεί έκτοτε, και ιδιαίτερα ο φρικτός πόλεμος κατά του Ιράν που διεξάγει αυτή η παρακμιακή, διεφθαρμένη και ανίκανη κυβέρνηση Trump, η οποία μόλις επικρίθηκε από τους Αμερικανούς ψηφοφόρους χθες το βράδυ, δείχνει ότι οι άνθρωποι που ξεσηκώθηκαν και ανέτρεψαν τις ΗΠΑ, την έμμεση κατοχή του Ιράν υπό τον Σάχη, και πέτυχαν πραγματική κυριαρχία, καθώς και ένα πραγματικά νέο μοντέλο διακυβέρνησης, το οποίο υπόσχεται πολλά για τους λαούς του μουσουλμανικού κόσμου και μάλιστα ολόκληρου του κόσμου - ήταν στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Έκαναν τη σωστή επιλογή. Και αυτό γίνεται ολοένα και πιο σαφές τώρα, καθώς η αυτοκρατορία των ΗΠΑ έχει φτάσει σε μια υπερ-παρακμιακή φάση όπου διοικείται από δισεκατομμυριούχους ολιγάρχες που είναι δυσανάλογα Εβραίοι Σιωνιστές, δηλαδή, άτομα εβραϊκής εθνικότητας, συνήθως καθόλου θρησκευόμενοι, οι οποίοι ουσιαστικά σχηματίζουν ένα είδος εγκληματικής συμμορίας που βασίζεται σε εθνικούς δεσμούς. Αυτό το δίκτυο Εβραίων δισεκατομμυριούχων, το οποίο αντιπροσωπεύει περίπου τους μισούς Αμερικανούς δισεκατομμυριούχους και ένα σημαντικό ποσοστό των Δυτικών δισεκατομμυριούχων γενικά, είναι βασικά πιστό στο Κράτος του Ισραήλ, το οποίο λειτουργεί ως η βάση του οργανωμένου εγκλήματος.

Αυτοί οι άνθρωποι, με την εξαιρετική τους επιρροή στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν τοποθετήσει αυτήν την γκανγκστερική κυβέρνηση Trump για να προσπαθήσει να αποτελειώσει το Ιράν, να προσπαθήσει να επιδιώξει κάποιο είδος ολοκληρωτικής στρατιωτικής λύσης. Το πρόβλημα για το Ισραήλ είναι ότι το Ιράν είναι η μόνη σημαντική, ισχυρή χώρα στην περιοχή που είναι αφοσιωμένη στον παλαιστινιακό σκοπό, στη δικαιοσύνη για τους Παλαιστίνιους, και είναι πρόθυμη να θυσιαστεί, είναι πρόθυμη να δεχτεί πλήγμα στα δικά της συμφέροντα για να υποστηρίξει το σωστό για την Παλαιστίνη, για τον Λίβανο, για την Υεμένη, για το Ιράκ, τη Συρία και οπουδήποτε αλλού.

Η ηθική στην πραγματικότητα υπεισέρχεται στον υπολογισμό. Δεν είναι απλώς το καθαρό προσωπικό συμφέρον. Και έτσι αυτή είναι μια κατάσταση που είναι πραγματικά πολύ ασυνήθιστη ιστορικά. Τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι που κυβερνούν τις μεγάλες χώρες αναγκάζονται, ουσιαστικά, σε αυτό το πλέγμα του προσωπικού συμφέροντος γύρω τους. Είναι παγιδευμένοι στο πλέγμα του προσωπικού συμφέροντος και δεν έχουν πολλές επιλογές από το να ακολουθήσουν αυτές τις πολύ ιδιοτελείς, realpolitik, διψασμένες για εξουσία πολιτικές. Και το Ιράν, με την πνευματική και θρησκευτική καθοδήγησή του και την υψηλού επιπέδου πνευματική καθοδήγηση από τη μεγάλη παράδοση των ιερατικών σχολών, έχει επιλέξει ένα διαφορετικό μονοπάτι: ένα μονοπάτι όπου η ηθική παίζει βασικό ρόλο στη διακυβέρνηση.

Η αντίθεση σήμερα δεν θα μπορούσε να είναι πιο έκδηλη ανάμεσα σε αυτό το σύστημα —όπου η ηθική είναι θεσμοθετημένη στο πλαίσιο της διακυβέρνησης μιας μεγάλης δύναμης— και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί, γινόμαστε μάρτυρες της παρουσίας ενός σχεδόν κλόουν και προκλητικά ανήθικου γελωτοποιού, ο οποίος λειτουργεί ως βιτρίνα ενός εγκληματικού καθεστώτος που διαπράττει γενοκτονία —μια γενοκτονία που μεταδίδεται σε ζωντανή ροή— εδώ και τρία χρόνια.

Και έτσι αυτή η αντίθεση έχει δημιουργήσει ένα είδος ηθικού θεάτρου για τον κόσμο. Και ο κόσμος έχει αναγκαστεί να δει ότι οι προκαταλήψεις του από την προπαγάνδα των σιωνιστικών μέσων ενημέρωσης δεν είναι η αληθινή ιστορία - ότι το Ιράν είναι στην πραγματικότητα μια πολύ πιο συμπαθητική και μια πολύ πιο αξιοθαύμαστη χώρα από ό,τι είναι οι εχθροί του σήμερα.

Και έτσι αυτό αλλάζει τον κόσμο με πολλούς τρόπους, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας τεράστιας δυναμικής για το κίνημα για έναν πραγματικά πολυπολικό κόσμο με πραγματικά κυρίαρχες χώρες που μπορούν να επιλέξουν τις δικές τους οδούς με τον τρόπο που το έκανε το Ιράν.

Ἀπό : unz.com

* Σχετικῶς μέ τήν « Ἔκπληξη τοῦ Ὀκτωβρίου » γράφαμε ἐδῶ 

Ἡ Πελασγική