24 Ἰουλίου 1974 : Μεταπολίτευσις ἤ Παλινδρόμησις ;

...Ἡ δοτή κυβερνητική ἀλλαγή βαπτί­σθη­κε «μεταπολί­τευ­ση». Ὁ ὅρος (μετά - πολί­τευ­ση) δέν εἶναι ὁρ­θός.Τίποτε δέν πῆ­γε στό “μετά” (πο­λι­τεύεστε). Ὅλα ὁδηγή­θη­­καν στό “πρίν”: στό με­ταπολεμικό πο­λιτικό προ­σωπικό. Εἴχαμε λοι­­πόν ἁπλά «παλιν­δρό­μηση» στόν παλαιό πολιτικό κόσμο, στά πα­­­λαιά πρόσωπα καί σχήματα.

...Ἡ ἀνατροπή τῆς Μεταπολιτεύσεως τῆς 1ης Ἰουνίου 1973 ἀπό τήν Ἀποστασία τῆς 25ης Νοεμβρίου 1973, ὁδήγησε στήν παλινδρόμηση τῆς 24ης Ἰουλίου 1974.

Όπως ακριβώς η Κυβέρνηση Μαρκεζίνη άσκησε δοτή εξου­σία, απορ­ρέ­ου­­σα de jure καί de facto από το κα­θε­στώς της 21ης Απριλίου 1967, έτσι η Κυβέρνηση Καρα­μαν­λή, άσκησε δο­τή εξουσία απορ­­­ρέ­­­ουσα de facto από το καθε­στώς της 25ης Νο­εμ­βρί­­ου 1973...

24η ΙΟΥΛΙΟΥ 1974  ΝΟΜΙΚΗ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗ

τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη

 Στίς 02:00 τῆς 24ης Ἰουλίου 1974 ὁ Κων­σταντῖνος Καραμαν­λῆς κατέφθανε στήν Ἑλλά­δα μέ τό ἀεροπλάνο τοῦ Προέδρου τῆς Γαλλίας.[1] Στίς 04:00, ὁρ­κί­σθηκε Πρω­θυ­πουργός στήν Μητρό­πο­λη Ἀθηνῶν. Ἡ δοτή κυβερνητική ἀλλαγή βαπτί­σθη­κε «μεταπολί­τευ­ση». Ὁ ὅρος (μετά - πολί­τευ­ση) δέν εἶναι ὁρ­θός.[2] Τίποτε δέν πῆ­γε στό “μετά” (πο­λι­τεύεστε). Ὅλα ὁδηγή­θη­­καν στό “πρίν”: στό με­ταπολεμικό πο­λιτικό προ­σωπικό. Εἴχαμε λοι­­πόν ἁπλά «παλιν­δρό­μηση» στόν παλαιό πολιτικό κόσμο, στά πα­­­λαιά πρόσωπα καί σχήματα.

Ἡ ὁρκομωσία τοῦ Καραμανλῆ ἔγινε: 

- Στό Σύνταγμα τοῦ 1968/73 στό ὁποῖο ὁρκί­σθηκε «ὑπα­κο­ήν». Ὁ διορισμός του ἔγινε βάσει «τοῦ ἄρθρου 43 τοῦ ἐν ἰσχύι Συ­ντά­γματος τῆς Ἑλλάδος», ὅπως αὐτό εἶχε πραξικοπη­μα­τικά νο­θευ­τεῖ ἀπό τό κάθεστώς τῆς 25ης Νοεμβρίου μέ δύο Συ­­­­­­ντα­κτικές Πρά­ξεις (17.12.1973 καί 31.12.1973). Τοῦτο σήμαινε ἀνα­γνώ­ριση τῆς νομιμότητος τοῦ Συντάγματος.

- Ενώπιον τοῦ τυπικοῦ “ἀρχηγοῦ” τοῦ καθεστῶ­τος τῆς 25ης Νοεμ­βρίου 1973, Φαίδωνος Γκιζίκη. Ὁ διορισμός του ἔ­γι­­­νε μέ τό Π.Δ. 517/1974 (ΦΕΚ 210) τοῦ Γκιζίκη. Τοῦτο σήμαινε ἀ­να­γνώ­ριση τοῦ Γκιζίκη ὡς νομίμου Προέδρου τῆς Δη­­μο­κρατίας.

Ἡ Κυβέρνηση Καρα­μαν­λῆ, ἀσκοῦσε δοτή εξουσία ἀπορ­­ρέ­ουσα de facto ἀπό τό καθε­στώς τῆς 25ης Νο­εμ­βρί­ου.[3] Τήν ἴδια πού ἀσκοῦσε προηγουμέ­νως ἡ Κυβέρ­νη­ση Ἀν­­δ­ρου­­τσό­που­λου. Χαρακτηριστική ἡ δήλωση τοῦ Ἰωάννου Ζίγδη: «Ἡ Κυβέρνησις Κα­ραμανλῆ ὡρκίσθη στίς 24.7.1974 ἐνώ­πιον τοῦ “Προέδρου τῆς Δη­μο-κρα­τίας Στρατηγοῦ Γκιζίκη”, ἀνε­γνώ­ρι­σε ἔτσι τό Πο­λίτευμα τῆς Ἀ-βα­σιλεύτου Δη­μο­κρα­τίας τοῦ Δημοψη­φί­σμα­τος Ἰουλίου 1973… Ὑπό τίς συνθῆ­κες αὐ­τές ἡ Κυβέρνησις Κα­­ρα­μαν­λῆ εἶναι συνέ­χεια τῶν Κυβερνή­σεων τῆς δικτατο­ρί­ας καί ἐπ­ιβεβαίωσις τῆς νο­μι­­μό­­τητος αὐτῶν…».[4]

Συνεπῶς, ἡ 24η Ἰουλίου 1974 ὑπῆρξε νομική συνέχεια τῆς 25ης Νοεμβρίου 1973. Ἡ συνέχεια δέν εἶναι ὅμως μόνο νομική:

- Πρόεδρος τῆς Δημοκρα­τίας διατηρεῖται ὁ Φαίδων Γκιζί­κης μέχρι τήν 18η Δεκεμβρίου 1974, δηλαδή ἐπί σχεδόν 5 μῆ­νες μετά τήν 24.7.1974 καί περίπου ἕνα μήνα μετά τίς ἐκλογές τῆς 17.11.1974. Καί μέ τήν ἀντικατάστασή του, ἀπολαμβάνει τιμές καί σύνταξη τέ­ως Π.τ.Δ. ἀπό τό Κράτος.

- Ἡ ἡγεσία τῶν ΕΔ τῆς 25ης Νοεμβρίου 1973 παραμένει ἡ ἴδια μετά τήν 24η Ἰουλίου 1974: Ὁ Α/ΕΔ Μπονά­νος καί ὁ Α/Σ Γαλα­τσάνος παραμένουν στήν θέση τους με­χρι τήν 19η Αὐγού­στου 1974. Ὁ Α/Ν Ἀραπάκης πα­ρα­μένει στήν θέση μέχρι τήν 8η Ἰα­­ν­ου­­αρίου 1975 καί ὁ Α/Α Παπανικολάου μέχρι τήν 23η Ἰα­νου­αρίου 1975. Ὅλοι ἀπο­στρατεύθηκαν μέ τόν τίτλο Ἐπιτί­μου Ἀρχη­γοῦ Κλάδου.

- Ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας πού παράτυπα ἐπέλεξε τό κα­θεστώς τῆς 25ης Νοεμβρίου 1973 παραμένει ἡ ἴδια μετά τήν 24η Ἰουλίου 1974: Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφείμ ἀπό ἐκλεκτός τοῦ Ἰωαννίδη, μετατρέπεται σέ ἐκλεκτό καί τῆς “Μεταπολιτεύσεως” πα­­­ραμένοντας στόν ἀρχιεπισκοπικό θρόνο μέχρι τόν θάνατό του τό 1998.

Δηλαδή: Τήν 24η Ἰουλίου 1974 ἔχουμε εἰρηνική διαδοχή τοῦ καθε­στώ­τος 25ης Νοεμβρίου. Διατήρηση ἀνέπαφης τῆς πο­λιτεια­­κῆς, στρα­­­τιωτικής καί ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας (Προ­έ­δ­ρου, ἡγεσίας ΕΔ, Ἐκκλησίας) καί κυβε­ρνητική μεταβολή πού προ­καλεῖ τό ἴδιο τό καθεστώς (τῇ συναι­νέσει τοῦ Ἰωαννίδη).[5] Τό κα­θε­στώς τῆς 25ης Νοεμβρίου προκάλεσε τήν “μεταπολίτευση” (πα­­λιν­δρόμηση) τῆς 24ης Ἰουλίου 1974.[6]

Συνεπῶς, ἡ 24η Ἰουλί­ου 1974 ὑπῆρξε καί πολιτική συνέ­χεια τῆς 25ης Νοεμ­βρί­ου 1973. Με την “μεταπολίτευση” της 24ης Ιουλίου 1974 έχουμε:

- Νόμιμη και ειρη­νι­κή δια­δοχή του καθε­στώ­­τος της 25ης Νοεμ­βρίου: δια­τή­ρηση Προ­­έ­δ­ρου, ηγεσίας Ε.Δ., Εκ­κλη­σίας και κυβε­ρνητική με­τα­βο­λή που προ­καλεί το ίδιο το κα­θε­στώς.

- Συνταγματική συνέχεια: Ἡ 25η Νοεμβρίου νό­θευ­σε πραξι­κο­­πηματικά τό Σύντα­γμα 1968/73 (Συ­­­­­­ντα­κτικές Πρά­ξεις 17.­12.­1973 καί 31.12.­1973). Η 24η Ἰουλίου 1974 ολοκλήρω­σε το πρα­­ξικόπημα καταρ­γώ­ντας το (Συντα­κτι­κή Πρά­ξη 1.8.1974).

- Πολιτική συνέχεια: Όπως ακριβώς η Κυβέρνηση Μαρκεζίνη άσκησε δοτή εξου­σία, απορ­ρέ­ου­­σα de jure καί de facto από το κα­θε­στώς της 21ης Απριλίου 1967, έτσι η Κυβέρνηση Καρα­μαν­λή, άσκησε δο­τή εξουσία απορ­­­ρέ­­­ουσα de facto από το καθε­στώς της 25ης Νο­εμ­βρί­­ου.

Συνεπώς, η 24η Ιουλίου υπήρξε η νομική και πολιτική συ­νέ­χεια της 25ης Νοεμβρίου. Στην ουσία δηλαδή, ο σημερινός πο­λι­τικός βίος είναι κληροδότημα του Ιωαννίδη.[7]

ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΩΝ 1975/86 & 1968/73

Ἡ ἀνατροπή τῆς Μεταπολιτεύσεως τῆς 1ης Ἰουνίου 1973 ἀπό τήν Ἀποστασία τῆς 25ης Νοεμβρίου 1973, ὁδήγησε στήν παλινδρόμηση[1] τῆς 24ης Ἰουλίου 1974. Οἱ ἐκλογές τῆς 10ης Φε­βρουαρίου 1974 ματαιώθηκαν καί τε­λικά ἔγιναν στίς 17 Νο­εμ­βρίου 1974, δηλαδή μέ καθυστέρηση 9 κρίσιμων μηνῶν πού εἶ­χαν τραγικές συνέπειες καί γιά τήν Ἑλλάδα καί γιά τήν Κύπρο! Ἀκο­λούθησε τό ἀναίτιο ἐπαναληπτικό δημοψήφισμα τῆς 8ης Δε­κεμ­βρίου 1974, μέ τό ὁποῖο ἡ Κυβέρνηση τῆς «Νέας Δημο­κρατίας» ἁπλῶς ἐπιβεβαίωσε τό δημοψήφισμα τῆς 29ης Ἰουλίου 1973 μέ σχεδόν ἴδια ποσοστιαία ἀποτελέσματα.

Ἡ σύνταξη τοῦ Συντάγματος τοῦ 1975/1986 σέ σχέση μέ ἐκείνη τοῦ 1968/73[2]

Ἡ σύνταξη τοῦ Συντάγματoς 1975/86:

Ἡ Συντακτική Πράξη τῆς 1ης Αὐγούστου 1974, προέβλεπε καί τήν κατάρτιση «νέου Συντάγματος τῆς Χώρας». Ἡ διαδικασία αὐ­τή ἔγινε πολύ ἁπλοϊκά: στις 7 Ἰανουα­ρί­ου 1975, ἡ κυβέρνηση τῆς «Νέας Δημοκρατίας» κατέθεσε στήν Βου­λή τίς συνταγματικές προ­­τάσεις της.

Τήν ἑπόμενη, ἡ Ε΄ Ἀναθεωρητική Βουλή ἐξέλεξε μία “Κοινο­βου­λευτική Ἐπιτροπή” μέ πρόεδρο τόν Κωνσταντῖνο Τσά­τσο, ἡ ὁποία ὁλοκλήρωσε τίς ἐργασίες της στίς ἀρχές Ἰουνίου 1975. Στίς 7 Ἰουνίου 1975 τό νέο Σύνταγμα ἐτέθη ὑπό τήν κρίση τῆς Βουλῆς. Καί ἐγκρίθηκε μόνο ἀπό τήν κυβερνητική πλειοψηφία (220 βουλευτές) ἐνῶ σύσσωμη ἡ ἀντιπολίτευση ἀποχώρησε στίς 21 Μαΐου 1975 ἀπό τήν διαδικασία, χωρίς νά τό ψηφίσει! Τό Σύνταγμα αὐτό δημοσιεύθηκε πλέ­ον (ΦΕΚ A’ 111/1975) καί ἄρχισε νά ἰσχύει στίς 11 Ἰουνίου 1975.

Ἐπί Κυβερνήσεως ΠΑ.ΣΟ.Κ., στίς 6 Μαρτίου 1986, ἀναθεωρήθηκε ἀπό τήν ΣΤ’ Ἀναθεωρητική Βουλή ὅσον ἀφορᾶ μόνο τίς ἐξουσίες τοῦ ΠτΔ καί ἔκτοτε ἀποκαλεῖται Σύνταγμα τοῦ 1975/86. Περαιτέρω μικρές συμπληρώσεις - ἀναθεωρήσεις του, ἔγιναν τό 2001, τό 2008 καί τό 2019, ἀλλά δέν ἀφοροῦν τό πολιτειακό-πολιτικό του πλαίσιο καί ἔτσι δέν θά ἀσχοληθοῦμε μέ αὐτές.

 - Ἡ σύγκριση μέ τήν σύνταξη τοῦ Συντάγματος 1968/73:

- Σύνταγμα 1968/73: παρότι ἔγινε ὑπό καθεστώς “ἐκτάκτων ἐξουσιών”, ἡ διαδικασία συντάξεώς του ὑπῆρξε πρωτοφανής. Τό ἀρχι­κό Σχέδιο τῆς Ἐπιτροπῆς Μητρέλια ἐκτέθηκε στόν ἑλληνικό λαό μέ μία ἐκστρατεία ἐνημερώσεως τῆς κοινῆς γνώμης. Δημοσιεύ­θηκαν ἐλεύθερα ἑκατοντάδες μελέτες καί γνῶμες. Ἐγκαινιά­σθηκε κατά παγκόσμια πρωτοτυπία μία μέθοδος “ἀμέσου” ἤ ἀλ­λιῶς “συμμετοχικῆς δημοκρατίας” μέ τίς δύο ἀποκαλούμενες «Ἐλεύ­­θερες Δημόσιες Συζητήσεις», στίς ὁποῖες περίπου 5.000.000 Ἕλληνες πολίτες, ἀλλά καί ὅλα τά ἐπαγγελματικά σωματεῖα, συνε­ται­ριστικοί ὀργανισμοί καί ἑνώσεις ἐξέφρασαν τήν γνώμη τους γιά κάθε ἄρθρο του! Κατόπιν αὐτῆς τῆς ἐξελικτικῆς διαδικασίας, τό Σύνταγμα ἐτέθη ὑπό τήν κρίση τοῦ λαοῦ μέ δύο δημοψη­φίσματα (ἕνα τό 1968 καί ἕνα τό 1973) Στό πρῶτο τό ἐνέκριναν 4.713.412 Ἕλληνες καί στό δεύτερο ξανά 3.870.124 Ἕλληνες!

- Σύνταγμα 1975/86: συνετάχθη ἁπλῶς ἀπό μία Κοινοβου­λευτική Ἐπιτροπή ἑνός κόμματος. Δέν ἐκτέθηκε δημόσια στόν ἑλληνικό λαό. Δέν ἔλαβε χώρα καμμία ἐκστρατεία ἐνημερώσεως τῆς κοινῆς γνώμης. Δέν ὑπῆρξε καμμία διαδικασία λαϊκῆς συμμετοχῆς σέ ἀτομικό ἤ συλλογικό ἐπίπεδο στήν σύνταξή του. Δέν ἐτέθη ὑπό τήν ἔγκριση τοῦ λαοῦ μέ δημοψήφισμα. Ἁπλῶς ψηφίστηκε ἀπό τήν κοινοβουλευτική πλειοψηφία 220 βουλευ­τῶν, μέ ἀπέχουσα ἀκόμη καί τήν ἀντιπολίτευση.

Συμπερασματικά: τό Σύνταγμα τοῦ 1968/73 ὑπῆρξε προϊόν πανελλήνιας δημοκρατικῆς διαδικασίας μέ συμμετοχή ἑκατο­ντά­δων χιλιάδων πολιτῶν πού ψηφίστηκε ἀπό ἑκατομμύρια Ἑλλήνων. Τό Σύνταγμα 1975/86 ὑπῆρξε προϊόν κομματικῆς ἐπιτροπῆς χωρίς λαϊκή συμμετοχή πού ψηφίστηκε ἀπό 220 ἀνθρώ­­πους.

Πολιτειακή σύγκριση τῶν δύο Συνταγμάτων (1968/73 -1975/86)

 Ἡ σημαντικότερη διαφορά τῆς Μεταπολιτεύσεως τῆς 1ης Ἰουνίου 1973 καί τῆς Παλινδρομήσεως τῆς 24ης Ἰουλίου 1974, εἶναι ἡ ποιότητα τῶν Συνταγμάτων τους καί τό τί εἴδους Δημοκρατία θε­με­λίωναν.

Ἡ μορφή τοῦ Πολιτεύματος:

- Σύνταγμα 1968/73: ἀρχικῶς «ἑδραίωνε» τήν Βασιλευομενη Δη­μοκρατία (1968), μειώνοντας μέν τά προνόμιά της, ἀλλά καί ἐξυψώνοντας τήν σέ «σύμβολο τοῦ Ἔθνους» καί προστατεύο­ντας τήν ἀπό ἐμπλοκή στίς κομματικές δοσοληψίες. Στήν τελική του φάση (1973), ἐγκαθίδρυσε μία Προεδρική Δημοκρατία ξεκάθαρα ἐλλη­νικής ἐμπνεύσεως, πού δέν ὑπῆρξε ἀποτέλεσμα ἀντι­γρα­φῆς ξένων προτύπων. Μέ αὐτήν, ὁ ΠτΔ[4]:

α) Ἐκλέγεται ἀπ’ εὐθείας ἀπό τόν λαό μέ δημοψή­φισμα, γεγονός πού τόν καθιστοῦσε φορέα τῆς λαϊκῆς ἐντολῆς, προ­σδί­δο­ντας δυναμική μορφή στό πολίτευμα.

β) Ἔχει 7ετή θητεία, ὥστε νά μή συμπίπτουν οἱ βουλευτικές μέ τίς προεδρικές ἐκλογές, ἀλλά χωρίς δικαίωμα ἐπανεκλογῆς, ὥστε νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τό “σύμπλεγμα ἐπανεκλογής” (δημοκοπία μέ σκοπό τήν Ἐκλογή του γιά δεύτερη θητεία).

γ) Μέ τό δικαίωμα τοῦ ἄμεσου φορέα λαϊκῆς ἐντολῆς, διαθέ­τει ἄμεση ἐκτελεστική ἐξουσία στούς τομεῖς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, τῆς Ἐξωτερικῆς Πολιτικῆς καί τῆς Δημοσίας Τάξεως, ὡς τούς κατ’ ἐξοχήν τομεῖς πού χρήζουν ὑπερκομματικῆς διαχειρίσεως.

δ) Διαθέτει τό δικαίωμα ἀρνησικυρίας (βέτο) ἐπί τῶν νόμων, καθώς καί τό δικαίωμα αὐτόβουλης προσφυγῆς σέ δημοψήφισμα ἐάν διαφωνοῦσε μέ νόμο ἤ πράξη τῆς Κυβερνήσεως πέραν τῶν ἁρμοδιοτήτων του, προσδίδοντας περαιτέρω λαϊκό χαρακτήρα στό πολίτευμα.

ε) Διαθέτει τό δικαίωμα νά ἀπευθύνει αὐτοβούλως διαγγέλματα, νά κηρύττει τόν Στρατιωτικό Νόμο γιά 30 ἡμέρες αὐτοκλήτως καί νά προεδρεύει τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ὅποτε τό κρίνει ἀναγκαῖο.

στ) Εἰσάγει τόν θεσμό Ἀντιπροέδρου τῆς Δημοκρατίας, ὁ ὁποῖος ἐπικουρεῖ καί ἀναπληρώνει ὅταν χρειάζεται τόν ΠτΔ.

- Σύνταγμα 1975/86: ἐγκαθίδρυσε μία Προεδρευομένη Δημοκρατία. Μέ αὐτήν, o ΠτΔ:

α) Δέν ἐκλέγεται ἀπό τόν λαό, ἀλλά ἀπό τά 2/3 τῆς Βουλῆς ἤ σέ ἀκραία περίπτωση τά 3/5 τῆς Βουλῆς. Ἡ ἐκλογή μέσω κοινοβουλίου καθιστά τόν Πρόεδρο δέσμιό του καί ὁδηγεῖ μοιραία σέ μυ­στικό “παζάρι” τῶν κομμάτων, χωρίς λαϊκή συμμετοχή. Ἀρχικῶς, ἡ ψηφοφορία ἦταν μυστική (1975), ἀλλά κατέστη ὀνομαστική (1986), ἐπιδεινώνοντας τήν κατάσταση λόγω “κομματικῆς πει­θαρχίας”.

β) Ἔχει 5ετή θητεία μέ δικαίωμα ἐπανεκλογῆς γιά δεύτερη φορά. Ὅποτε συμπίπτει πιό συχνά μέ τίς βουλευτικές ἐκλογές, ἐνῶ δέν ἀπαλλάσσεται ἀπό τό “σύμπλεγμα ἐπανεκλογής”, ὑποβι­βάζοντας περαιτέρω τήν ὑπερκομματική - ἐθνική του στάθμη καί τήν ποιότητα τοῦ πολιτειακοῦ του ρόλου.

γ) Οἱ ἐξουσίες του στό Σύνταγμα τοῦ 1975 εἶναι ἀντίγραφο τῶν ἐξουσιῶν πού προσέδιδε τό Σύνταγμα τοῦ 1968 στόν Βασιλέα! Ἐδῶ δηλαδή, τό Σύνταγμα τοῦ 1975 οὔτε καινοτόμησε, οὔτε γύρισε στό Σύνταγμα τοῦ 1952. Ἀντέγραψε σχεδόν αὐτούσιες τίς μεταρρυθμίσεις τῶν βασιλικῶν προνομίων τοῦ… “δικτατορικοῦ” Συντάγματος πού ἀνέτρεψε καί ἁπλῶς σχεδόν ὅπου ἔγρα­φε «Βασιλεύς», τό ἀντικατέστησε μέ «Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας».

δ) Κατά τήν ἀναθεώρηση τοῦ 1986 ( κυβέρνηση Ἀνδρέα Παπανδρέου ) ὅμως, ὅλες οἱ προεδρικές ἐξουσίες ἀφαιρέθηκαν! Κάθε ρυθμιστική δυνατότητα ἤ λειτουργική δυνατότητα (διαλύσεως τοῦ κοινοβουλίου σέ περίπτω-ση δυσαρμονίας πρός τήν λαϊκή θέληση, διακριτική εὐχέρεια παύσεως κυβερνήσεως κλπ.). Τοῦ ἀφαιρέθηκε ἀκόμη καί ἡ δυνατότητα διαγ­γέλματος χωρίς πρωθυπουργική ἔγκριση (!), καθώς καί ἡ προ­συ­πογραφή κάθε πράξεώς του ἀπό τήν Κυβέρνηση…

Συμπερασματικά:

Τό Σύνταγμα τοῦ 1968/73 ἐγκαθίδρυσε μία καινοτόμα Προεδρι­κή Δημοκρατία, μέ τόν ΠτΔ νά εἶναι ἕνας λαοπρόβλητος κυβερνήτης ὑψηλῆς ἐθνικῆς στάθμης καί πο­λιτειακής ποιότητος, μέ ἐξουσίες σέ ὑπερκομματικούς τομεῖς πού ἀπέρρεαν ἀπ’ εὐθείας ἀπό τήν λαϊκή ἐντολή.

Τό Σύνταγμα τοῦ 1975/86 ἐπέβαλλε μία ἀνούσια Προε­δρευ­ο­μένη Δημοκρατία, μέ τόν ΠτΔ νά εἶναι ἕνα διακοσμητικό σκεῦ­ος κομματι­κής συναλλαγῆς, μέ καθῆκον νά «ἐγκαινιάζει τά χρυ­σάν­θε­μα», κατά τήν κυνική ἔκφραση τοῦ Ντέ Γκώλ.

* Πολιτειακοί Θεσμοί:

- Σύνταγμα 1968/73: εἰσήγαγε καινοτόμους θεσμούς, ὅπως:

α) Τό Συμβούλιο τοῦ Ἔθνους, τό ὁποῖο θεσμοθέτησε γιά πρώ­­τη φορά τό παλαιό ἐθιμοτυπικό “Συμβούλιο τοῦ Στέμματος” καθορίζοντας ὅμως πλέον μέ σαφήνεια τόσο τήν σύνθεση ὅσο καί τίς περιπτώσεις πού ἔπρεπε νά κληθεῖ ἀπό τόν ΠτΔ.

β) Τό Συνταγματικό Δικαστήριο, τό ὁποῖο ὑπῆρξε ἕνας ἀπό τούς πιό ριζοσπαστικούς, καινοτόμους θεσμούς πού εἰσήχθησαν ποτέ σέ Σύνταγμα. Πρόκειται γιά τόν ἀπόλυτο φρουρό τοῦ Συντάγματος, ἀφοῦ οἱ ἁρμοδιότητές του διασφάλιζαν τόν ἔλεγχο τοῦ ΠτΔ, τῆς Βουλῆς, τῆς Κυβερνήσεως, τήν συνταγματική ἐγκυρότητα τῶν ὑποψηφίων, τῶν ἐκλογῶν, τῶν Νομοθετικῶν Διαταγμάτων καί εἶχαν ὑπό διαρκῆ ἐποπτεία τήν ἐθνική καί δημοκρατική λειτουργία τῶν κομμάτων. Μέ αὐτόν τόν θεσμό, κάθε παρερμηνεί­α, παραβίαση ἤ δημαγωγική ἐκμετάλλευση τοῦ Συντάγματος εἶναι ἀδύνατη.

- Σύνταγμα 1975/86: τό Σύνταγμα τοῦ 1975 ἀντέγραψε κατά γράμμα ἀπό τό Σύνταγμα τοῦ 1968/73 τόν θεσμό τοῦ “Συμβου­λίου τοῦ Ἔθνους”, ἁπλῶς μετονομάζοντας τό σέ… “Συμβούλιο τῆς Δημοκρατίας”! Μέ τήν ἀναθεώρηση τοῦ 1986 ὅμως, καταργήθηκε καί αὐτό. Ὅσον ἀφορᾶ γιά τόν καίριο θεσμό τοῦ “Συνταγματικοῦ Δικαστηρίου”, ὅπως εἴδαμε τόν κατήργησε ἤδη μέ Συντακτική Πράξη στίς 31ης Δεκεμβρίου 1973 ἡ Κυβέρνηση Ἀν­δρου­τσοπούλου καί δέν περιελήφθη ποτέ στό Σύνταγμα τῆς νό­θας «Μεταπολίτευσης»…

 Ἡ Νομοθετική καί Ἐκτελεστική Ἐξουσία συγκριτικά στά δύο Συντάγματα

 Ἡ κοινοβουλευτική μεταρρύθμιση πού ἀκυρώθηκε:

Καταρχᾶς, πόσα μέτρα ἐξυγιάνσεως τοῦ κοι­­νοβουλευτισμοῦ πού εἰσήγαγε τό Σύνταγμα 1968/73 καί παρέλειψε τό Σύντα­γμα 1975/86:

Τό Σύνταγμα 1968/73 μείωσε τόν ἀριθμό τῶν βουλευτῶν ἀπό 300 σέ 200, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ 180 αἱρετοί καί οἱ ὑπόλοιποι 20 “ἀριστίνδην”, ἐπιλεγόμενοι ἀπό τόν ΠτΔ «ἐκ προσώπων διακρι­θέντων εἰς τόν πολιτικόν, κοι­­νωνικόν, οἰκονομικόν καί ἐπιστημονικόν βίον», οἱ ὁποῖοι θά ἀποτελοῦσαν μία ὑπερκομματική φωνή ἐντός τοῦ κοινο­­βου­λίου.[5] Τό Σύνταγμα 1975/86 αὔξησε καί πάλι τόν ἀριθμό σέ 300 αἱρετούς βουλευτές.

Τό Σύνταγμα 1968/73 ἐπέβαλλε τό ἀσυμβίβαστο βουλευ­τού - ὑπουργοῦ γιά ἀποφυ­γή συναλλαγῆς στόν σχηματισμό Κυ­βερνήσεως καί τήν ἀπαγόρευση ὑπουργοῦ νά θέσει ὑποψηφιότητα γιά βουλευτής στίς ἑπόμενες ἐκλογές γιά νά μήν ἀσκοῦν οἱ ὑπουργοί ψηφοθηρική πολιτική. Τό Σύνταγμα 1975/86 ἀντιθέτως προβλέπει βουλευτής νά εἶναι καί ὑπουργός καί ὑπουργός νά θέτει ὑποψηφιότητα γιά βουλευτής.

Τό Σύνταγμα 1968/73 ἐπέβαλλε τήν κατάργηση ἀτελειῶν, ἀπαλλαγῶν ἤ παροχῶν τῶν βουλευτῶν. Τό Σύνταγμα 1975-/86 ἀντιθέτως παρέχει σκανδαλωδῶς στούς βουλευτές καί ἀτέλειες, καί ἀπαλλαγές καί παροχές γιά τίς συγκοινωνίες, τήν τηλε­φωνία ἀκόμη καί τό ταχυδρομεῖο!

Τό Σύνταγμα 1968/73 προέβλεπε τήν ἀπαγόρευση 4ης συνεχόμενης ἐπανεκλογῆς βουλευτοῦ ὥστε νά πληγεῖ ὁ πολι­τικός ἐπαγγελματισμός καί νά δίνεται εὐχέρεια ἀνανεώσεως τοῦ κοι­νοβουλίου μέ νέες δυνάμεις. Τό Σύνταγμα 1975/86 δέν προέβλεψε κανένα τέτοιο περιορισμό μέ τραγική συνέπεια τόν πολιτι­κό ἐπαγ­γε­λματισμό ἀνεπάγγελτων βουλευτῶν ἐπί δεκαετίες.

Τό Σύνταγμα 1968/73 ἐπέκτεινε τήν βουλευτική περίοδο στά 5 ἔτη. Τό Σύνταγμα 1975/86 τήν ἐπανέφερε στά 4 ἔτη.

Τό Σύνταγμα 1968/73 καθιέρωσε τόν Ἐπίτροπο τῆς Βου­λῆς: νομομαθῆ ἐκλεγμένο ἀπό τά 2/3 τῆς Βουλῆς γιά τόν ἔλεγχο τῆς ὀρθῆς λειτουργίας της.[6] Τό Σύνταγμα 1975/86 δέν υἱοθέ­τησε κανέναν τέτοιο πρωτοπόρο θεσμό.

Τό Σύνταγμα 1968/73 ἐπέβαλλε τήν ἐφαρμογή τοῦ ἐκλο­γικοῦ νόμου γιά τίς μεθεπόμενες ἐκλογές. Τό Σύνταγμα 1975/­86 τό ἀντέγραψε μέν, γιά νά τό ἀθετήσει δέ! Διότι ἐπέτρεψε καί ἐφαρμογή ἐκλογικοῦ νόμου γιά τίς ἑπόμενες ἐκλογές ἐφ’ ὅσον τούτου ὑπερψηφισθεῖ ἀπό τά 2/3 τῶν βουλευτῶν.

Τό Σύνταγμα 1968/73 ἀπαγόρευσε τήν μετάσταση βουλευτού σέ ἄλλο κόμμα γιά τήν ἀποφυγή συναλλαγῆς του γιά τήν ἀνατροπή τῆς κυβερνήσεως. Τό Σύνταγμα 1975/­86 τήν ἐπιτρέ­πει…

Τό Σύνταγμα 1968/73 ἔλαβε μέτρα γιά τήν ἐξυγίανση τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, ὅπως: περιορισμό τῆς ποινικῆς ἀσυλίας βου­­λευτῶν, αὔξηση τοῦ ἐλαχίστου ὁρίου παρουσίας τούς ἀνά συνεδρίαση, κατακράτηση τῆς ἀποζημιώσεώς τους καί ἀποβολή σέ περίπτωση τριῶν συνεχομένων παρεκτροπῶν καί γιά κάθε ἀπουσία τους καί συνεδρίαση τῆς Ὁλομέλειας τῆς Βουλῆς ἀνά ἑβδομάδα. Τό Σύνταγμα 1975/86 δέν ἐφάρμοσε τίποτε ἀπό αὐ­τά…

 Τά κοινοβουλευτικά μέτρα πού ἀντεγράφησαν:

Ἰδού τώρα καί πόσες κοινοβουλευτικές μεταρρυθμίσεις ἀντέ­γραψε τό Σύνταγμα τοῦ 1975/86, ἀπ’ εὐθείας ἀπό τό Σύντα­γμα τοῦ 1968/73: 

Τήν διαίρεση τῆς Βουλῆς σέ δύο Τμήματα.

Τήν θέσπιση Εἰδικῶν Ἐπιτροπῶν Ἐπεξεργασίας Νομοσχεδίων καί Ἐξεταστικῶν Ἐπιτροπῶν.

Τήν ἵδρυση τοῦ θεσμοῦ τῶν βουλευτῶν Ἐπικρατείας.

Τήν προϋπόθεση ἐλαχίστου ποσοστοῦ γιά εἴσοδο κόμματος στήν Βουλή.

Τήν καθιέρωση ἐλαχίστου ὁρίου προσόντων βουλευτοῦ (μέ ἐξαίρεση ὅτι τό Σύνταγμα τοῦ 1968/73 προέβλεπε καί ἀπολυτήριο μέσης ἐκπαιδεύσεως, ἐνῶ τοῦ 1975/86 ὄχι).

Τήν καθιέρωση εὐρέων ἐκλογικῶν περιφερειῶν.

 Τά ἄρθρα περί κομμάτων καί οἱ διαφορές τους:

- Τό Σύνταγμα 1968/73 ὑπῆρξε τό πρῶτο στήν συνταγματκή ἱστορία τῆς Ἑλλάδος πού περιεῖχε ἄρθρο τό ὁποῖο ρύθμισε λεπτομερῶς τούς ὅρους ἱδρύσεως, ὀργανώσεως καί ἐλέγχου λειτουργίας τῶν κομμάτων (ἄρθρο 58). Καθόρισε ὅτι μέ τήν δράση τους «ἐκφράζουν τήν λαϊκήν θέλησιν καί ὀφείλουν νά συμβάλλουν εἰς τήν προαγωγήν τοῦ ἐθνικοῦ συμφέροντος». Καθώς καί ὅτι ὀφείλουν νά «διέπονται ὑπό ἐθνικῶν καί δημοκρατικῶν ἀρχῶν». Τέλος, ἐπέβαλλε τόσο τόν πλήρη οἰκονομικό ἔλεγχο τῶν «ἐσόδων καί δαπανῶν» τους, ὅσο καί τόν διαρκῆ ἔλεγχό της λειτουργίας τους ἀπό τό Συνταγματικό Δικαστήριο.

- Τό Σύνταγμα 1975/86 ἔχει καί αὐτό ἄρθρο γιά τά κόμματα (ἄρθρο 29). Ποιοτικῶς ὅμως, δέν ἔχει καμμία σχέση μέ τό πρῶτο. Ἀναφέρει μόνο ὅτι ὀφείλουν νά ὑπηρετοῦν ἁπλά τήν… «ἐλευθέ­ραν λειτουργίαν τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος»! Καταργεῖ ἔτσι κάθε ἀναφορά σέ ἔκφραση τῆς «λαϊκῆς θελήσεως» καί στόν ἐθνικό χαρακτήρα τους, ἀφοῦ οὔτε γιά «προαγωγή τοῦ ἐθνικοῦ συμφέροντος» κάνει λόγο, οὔτε σέ «ἐθνικές ἀρχές» ἀναφέ­ρεται! Ἡ οἰκονομική τους διαφάνεια δέν κατοχυρώνεται, ἐνῶ, ἐλλείψει Συνταγματικοῦ Δικαστηρίου, δέν ὑφίσταται κανένας ἔλεγχος τῆς ὀρθῆς λειτουργίας τους… 

 Πρωθυπουργός καί Κυβέρνηση:

- Τό Σύνταγμα 1968/73 ἐνισχύει τόν ρόλο τοῦ Πρωθυπουργοῦ ὁ ὁποῖος «καθορίζει καί ἐκφράζει τήν γενικήν πολιτικήν τῆς Κυβερνήσεως» (ἄρθρο 89), ἐνῶ τό Σύνταγμα τοῦ 1975/86 ἀναφέρεται γιά τό ἴδιο θέμα ἀσαφῶς στήν «Κυβέρνηση». Καί τά δύο Συντάγματα ἀναθέτουν στόν Πρωθυπουργό τήν «ἑνότητα» τῆς Κυ­­βερνήσεως καί ὅτι «κατευθύνει τάς ἐνεργείας τῆς πρός ἐφαρμογήν τῆς πολι­τικῆς της» (ξεκάθαρη ἀντιγραφή τοῦ δεύτερου ἀπό τό πρῶτο).

 Σύγκριση τῶν δύο Συνταγμάτων σέ ἄλλους βασικούς τομεῖς

 Θέσπιση Κοινωνικοῦ Κράτους:

- To Σύνταγμα 1968/73 ὑπῆρξε τό πρῶτο πού ἀντικατέστησε τό πεπαλαιωμένο κεφάλαιο «Περί δημοσίου δικαίου τῶν Ἑλλήνων» μέ τό κεφάλαιο «Ἀτομικά Δικαιώματα». Καί ὑπῆ­­ρξε τό πρῶ­το πού περιέλαβε ξεχωριστό κεφάλαιο μέ τίτλο «Κοι­νωνικά καί Οἰκονομικά Δικαιώματα καί Καθήκοντα». Στό τελευταῖο, μέσα ἀπό ἕνα πλέγμα 4 ἄρθρων (26-29) γιά πρώτη φορά κατοχυρώθηκε συνταγματικά τό Κοινωνικό Κράτος στήν Ἑλλάδα!

- Τό Σύνταγμα 1975/86 δέν ἔπραξε τίποτε ἄλλο παρά μία ξεκάθαρη ἀντιγραφή τοῦ “χουντικοῦ” Συντάγματος! Ἁπλά ἕνωσε τά δύο ἀνωτέρω κεφάλαια σέ ἕνα μέ τίτλο «Ἀτομικά καί Κοινωνικά Δικαιώματα»[7] καί ἔκανε ἁπλή ἀντιγραφή τῶν τριῶν ἐκ τῶν τεσσάρων ἄρθρων ὡς ἑξῆς:

α) Τό ἄρθρο 26 τοῦ Συντάγματος 1968/73 ἔγινε τό ἄρθρο 21§1,2 τοῦ Συντάγματος 1975/86 (προστασία γάμου, οἰκογε­νείας, μέριμνα γιά πολυτέκνους, ἀναπήρους, χῆρες καί ὀρφανά).

β) Τό ἄρθρο 27 τοῦ Συντάγματος 1968/73 διαμελίστηκε στά ἄρθρα 21§3,4 καί 22§1,4 τοῦ Συντάγματος 1975/86 (ἐξασφάλι-ση ἐργασίας, ἐξύψωση ἐργαζομένων, μέριμνα γιά ὑγεία, κοινωνική ἀσφάλιση καί στέγαση).

γ) Τό ἄρθρο 29 τοῦ Συντάγματος 1968/73 διαμελίστηκε στά ἄρθρα 10§5,6 τοῦ Συντάγματος 1975/86 (προστασία συνεταιρισμῶν καί νομιμοποίηση ἀναγκαστικῶν συνεταιρισμῶν).

Ἀλλά καί πάλι ἔγινε μισή δουλειά στήν ἀντιγραφή. Διότι δέν περιελήφθη τό ἄρθρο 28, πού προέβλεπε «δημιουργίαν προϋποθέσεων καί κινήτρων πρός ἀνάπτυξιν ἐπί ἐθνικῆς καί περιφερειακῆς κλίμακος τῆς οἰκονομίας, ὥστε δι’ αὐτῆς νά παρέχηται εὐχέ­ρεια σταθερᾶς βελτιώσεως τῶν ὅρων διαβιώσεως τοῦ λαοῦ».

 Ἐθνική Παιδεία:

- Τό Σύνταγμα 1968/73 καθιέρωσε γιά πρώτη φορά τήν δω­ρεάν Παιδεία διευκρινίζοντας ὅτι «τελεῖ ὑπό τήν ἐποπτείαν τοῦ Κρά­τους, παρέχεται δαπάναις αὐτοῦ». Ἔθεσε ὡς σκοπό της «τήν ἠθικήν καί πνευματικήν ἀγωγήν καί τήν ἀνάπτυξιν τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως τῶν νέων ἐπί τῇ βάσει τῶν ἀξιῶν τοῦ ἑλλη­νικοῦ καί τοῦ χριστιανικοῦ πο­λιτισμοῦ». (ἄρθρο 17). Εἰσήγαγε δέ τόν ἐξαίρετο θεσμό Ἐθνικοῦ Συμβουλίου Παιδείας, μέ ἀποστολή «τάς ἰδεολογικάς κατευ­θύ­ν­σεις αἱ ὁποῖαι δέον νά συνθέτουν τόν ἐθνικόν χαρακτῆρα τῆς παι­δείας».

- Τό Σύνταγμα 1975/86 διετύπωσε ἀορίστως ὅτι «οἱ Ἕλλη­νες ἔχουν δικαίωμα δωρεάν Παιδείας», ἀντί τοῦ σαφέστατου ὅτι ἡ Παιδεία «παρέχεται δαπάναις» τοῦ Κράτους! Στήν «ἠθικήν καί πνευματικήν» προσέθεσε καί τήν «ἐπαγγελματικήν καί φυσικήν ἀγω­γήν». Ἐπίσης ἐπέφερε οὐσιώδη ἰδεολογική μεταβολή, ἀντικαθιστώντας τίς ἀξίες «τοῦ ἑλληνικοῦ καί τοῦ χριστια­νικοῦ πολιτισμοῦ», μέ ἀόριστη διατύπωση πε­ρί «θρησκευ­­τι­κῆς συνειδήσεως»! Τέλος, κατήργησε τό Ἐθνικό Συμβούλιο Παιδείας, χωρίς νά τό ἀντικαταστήσει κάν μέ κάποιο ἄλλο ἀντίστοιχο ὄργανο…

 Ἀντιγραφές καί… παλινδρομήσεις

-   Τό Σύνταγμα 1968/73 ἦταν τό πρῶτο πού ἀντικατέστησε τήν φράση «Ἄπασαι αἱ ἐξουσίαι πηγά­ζουν ἐκ τοῦ Ἔθνους», μέ τήν φράση «Ἄπασαι αἱ ἐξουσίαι πηγάζουν ἐκ τοῦ Λαοῦ, ὑπάρχουν ὑπέρ τοῦ Λαοῦ καί τοῦ Ἔθνους καί ἀσκοῦνται καθ’ ὄν τρόπον ὁρίζει τό Σύνταγμα» (ἄρθρο 2§2). Τό Σύνταγμα 1975/86 τήν ἀντέγραψε καί τήν περιέλαβε αὐτούσια (ἄρθρο 1§3)…

-  Τό Σύνταγμα 1968/73 ἦταν τό πρῶτο πού στά ἀτομικά δι­καιώ­ματα προσέθεσε τήν καινοτόμα διάταξη «Ἕκαστος ἔχει τό δι­καίωμα ἐλευθέρας ἀναπτύξεως τῆς προσωπικότητός του, ἐφ’ ὅσον δέν προσβάλλει τά δικαιώματα τῶν ἄλλων καί δέν παραβιάζει τό Σύνταγμα καί τόν ἠθικόν νόμον» (ἄρθρο 9§1). Τό Σύνταγμα 1975/86 τήν ἀντέγραψε αὐτούσια (ἄρθρο 5§1).[8]

- Τό Σύνταγμα 1968/73 κατοχύρωσε ὅτι «Ἡ διοίκησις τοῦ Κρά­τους ὀργανοῦται κατά σύστημα ἀπο­κε­ντρωτικόν» καί πρός τοῦ­­το, «λαμβάνονται ὑπ’ ὄψιν αἱ γεωοικονομικαί πληθυσμικαί καί συγκοινωνιακαί συνθῆκαι» (ἄρθρο 120). Τό Σύνταγμα 1975/86 τό ἀντέγραψε μιλώντας ὅμως γιά «διαίρεση» τοῦ Κράτους ἀντί γιά «περιφέρειες» (ἄρθρο 101).

- Τό Σύνταγμα 1968/73 κατοχύρωσε φυσικά ὅτι «Ὁ τύπος εἶναι ἐλεύθερος» ἀλλά θέσπισε γιά πρώτη φορά τήν κοινωνική ἀποστολή καί εὐθύνη του μέ τήν φράση ὅτι «ἐπιτελεῖ δημοσίαν ἀποστολήν, συνεπαγομένην δικαιώματα καί καθήκοντα ὡς καί εὐθύνην διά τήν ἀκρίβειαν τῶν δημοσιευμάτων του». Τό Σύνταγμα 1975/86 τήν κατήργησε…

- Τό Σύνταγμα 1968/73 ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀνεξιθρησκεία ἐπέβαλλε τήν φράση γιά «κάθε ἀνεγνωρισμένη θρησκεία», ἐνῶ τό Σύνταγμα 1975/86 τήν μετέτρεψε σέ… «κάθε γνωστή θρη­κεία»!...

- Τό Σύνταγμα 1968/73 ἀπαγόρευσε τήν πολιτική ἀπεργία ξένη «πρός τά ὑλικά καί ἠθικά συμφέροντα τῶν ἐργαζομένων», ἐνῶ τό Σύνταγμα 1975/86 τήν ἐπέτρεψε…

- Τό Σύνταγμα 1968/73 διευκρίνισε ὅτι οἱ δημόσιοι ὑπάλλη­λοι «ὀφείλουν πίστιν καί ἀφοσίωσιν εἰς τήν Πατρίδα καί εἰς τά ἐθνι­κά ἰδεώδη, ἔργῳ ἐκδηλουμένην, εἶναι ἐκτελεσταί τῆς θε­λή­­σεως τοῦ Κράτους καί ὑπηρετοῦν τόν λαόν». Φαίνεται πως τό Σύ­νταγμα 1975/86 τήν θεώρησε … περιττή.

                                         *         *         *

Γιά ἀναλυτική σύγκριση τῶν δύο Συνταγμάτων, θά χρειαζό­ταν ξεχωριστός τόμος. Πιστεύουμε ὅμως ὅτι δώσαμε μία γενική εἰκόνα τῆς ποιοτικῆς διαφορᾶς τους σέ πολιτειακό, πολιτικό, κοινωνικό, οἰκονομικό, ἰδεολογικό, διοικητικό καί θεσμικό πλαίσιο.

Καί μέ αὐτό ὁ καλόπιστος ἀναγνώστης θά συμπεράνει πόσο ἀνώτερο πολιτειακό/πολιτικό βίο θά εἴχαμε μέ τήν ἐφαρμο­γή τοῦ Συντάγματος τοῦ 1968/73 ἔναντι αὐτοῦ τοῦ 1975/86.

Ἐξ ἄλλου τήν ἀνωτερότητα, προοδευτικότητα καί ριζοσπαστι­κό μεταρρυθμιστικό πνεῦμα τοῦ Συντάγματος 1968/73 δέν μπό­­­ρεσαν νά ἀγνοήσουν οὔτε οἱ συντάκτες ἐκείνου τοῦ 1975/86, οἱ ὁποῖοι τό ἀντέγραψαν κακέκτυπα σέ ὅποια σημεῖα τούς βόλευε[9]:

Ὅπως παραδέχεται ὁ κορυφαῖος Καθηγητής Συνταγματικοῦ Δικαίου Κωνσταντῖνος Γεωργόπουλος, τά 52 ἀπό τά 120 ἄρθρα τοῦ Συντάγματος 1975/86 εἶναι ἀντιγραφή ἀπό τό Σύντα-γμα 1968/73![10] Αὐτό ἀπό μόνο του τά λέει ὅλα…

Ἀκόμη καί σέ συνταγματικό - πολιτειακό πλαίσιο λοιπόν, ἄς ἀνα­­­ρωτηθεῖ κανείς πότε εἴχαμε Μεταπολίτευση καί πότε Παλιν­δρό­­μηση; Τήν 1η Ἰουνίου 1973 ἤ τήν 24η Ἰουλίου 1974;

Ἀπό ἐδῶ κι᾿ἐδῶ

Σέ ποιῶν τήν ...ὑγεία ἔπιναν ἄρα γε ; .......................

Ἡ Πελασγική

Ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος καί ἡ Μεραρχία τῆς Κύπρου

Έμεινε η Κύπρος αθωράκιστη μετά το 1967;;; Ή μήπως αντιθέτως κατέστη πιο πάνοπλη από ποτέ;;;

 Ἐάν τό σχέδιο ΑΦΡΟΔΙΤΗ ’73 εἶχε ἐφαρμοσθῆ 9 μῆνες ἀργότερα, ἡ τουρκική εἰσβολή στήν Κύπρο θά ἦταν σήμερα ἀνέκδοτο. 

Τοῦ Μάνου Χατζηδάκη 

Για να τελειώνουμε με τα παραμύθια!

ΕΜΕΙΝΕ Η ΚΥΠΡΟΣ ΑΘΩΡΑΚΙΣΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ/Μ (Μεραρχίας);;;

Πόσοι από εσάς δεν έχετε ακούσει την γνωστή καραμέλα ότι δήθεν ο Παπαδόπουλος απέσυρε την μεραρχία και άφησε την Κύπρο αθωράκιστη;;; 

Φυσικά ούτε μεραρχία ήταν, ούτε ο Παπανδρέου την ενέκρινε, ούτε ο Παπαδόπουλος την απέσυρε. Αλλά η ιστορία του πως πήγε, ποια γεωστρατηγική αξία είχε χωρίς καμία αεροναυτική κάλυψη, ποιοι προκάλεσαν την προβοκάτσια της Κοφίνου και κυρίως ποιοι ευθύνονται για την ανάκλησή της, είναι κάτι που έχουμε αναλύσει στο παρελθόν και δεν θα μας απασχολήσει στο παρόν...

Τελικά όμως ανακλήθηκε πραγματικά;;; ;Έμεινε η Κύπρος αθωράκιστη μετά το 1967;;; Ή μήπως αντιθέτως κατέστη πιο πάνοπλη από ποτέ;;; 

Ας δούμε ποια είναι η πραγματικότητα:

● Στίς 12 Δεκεμβρίου 1967 που επήλθε η συμφωνία  ανακλήσεως (καί ὁλοκληρώθηκε ἐντός 45 ἡμερῶν) ο Παπαδόπουλος ἐπέβαλε νά παραμείνουν μυστικά στήν Κύπρο:

- 1500 ἀξιωματικοί καί στρατεύσιμοι (το ¼ τῆς δυνάμεως τῆς ΕΛΔΥΚ/Μ) οἱ ὁποῖοι ἐντάχθηκαν στήν Ε.Φ.. Το γεγονός επιβεβαιώνει σύσκεψη τοῦ Ἐθνικοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας (N.S.C.) τῶν Η.Π.Α. στίς 24.1.1968, στην οποία ὁ Helms ἐνημερωνε τόν Πρόεδρο τῶν Η.Π.Α. ὅτι «οἱ Ἕλληνες ἔχουν ἀποσύρη μερικά μόνο στρατεύματα -ὅπως συμφωνήθηκε μέ τόν Vance- ἀλλά παρέμειναν μυστικά στήν νήσο πάνω από 1.500 πού ἐντάχθηκαν στήν Ἐθνική Φρουρά».

- Όλο το βαρύ ὑλικό τῆς ΕΛΔΥΚ/Μ (μέ ἐξαίρεση τά 34 ἅρματα μάχης Μ47 καί Μ24) που και αυτό ἐντάχθηκε μυστικά στήν Ε.Φ..

- Όλα τα πυρομαχικά καί ἐφόδια τῆς ΕΛΔΥΚ/Μ γιά ἀγῶνα 20 ἡμερῶν πού παραχωρήθηκαν στήν Ε.Φ.(βλπ. φάκελλος 3187 ΓΕΣ).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 1: Η ανάκληση υπήρξε εν μέρει ΕΙΚΟΝΙΚΗ με παραμονή του 1/4 του εμψύχου υλικού και όλου του βαρέος οπλισμού, πυρομαχικών και εφοδίων! 

● Τόν Φεβρουάριο του 1968 (μόλις 15 ημέρες μετά την ολοκλήρωση της υποτιθέμενης ανακλήσεως), συντάχθηκε στο ΓΕΕΘΑ το επιτελικό σχέδιο ΕΛΔΥΚ 3.1, (έγγραφο 0210/Κ/41/99/5.2.68) Με αυτό:

- Ξεκίνησαν ξανά μυστικές ἀποστολές στελεχῶν καί ὁπλιτῶν ἀπό τήν Ἑλλάδα στήν Κύπρο, με πλαστά κυπριακά διαβατήρια και ονόματα.

- Οι μυστικές αποστολές έγιναν με προτεραιότητα στις ειδικότητες Τεθωρακισμένων, Διαβιβαστών και Καταδρομών.

- Οι Ελλαδίτες στρατεύσιμοι στελέχωναν μονάδες της Ε.Φ. και στην ουσία αναπλήρωσαν την απόσυρση της ΕΛΔΥΚ/Μ!

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 2:  Η ΕΛΔΥΚ/Μ ΑΝΑΠΛΗΡΩΘΗΚΕ πληρέστερα και πιο οργανωμένα με το σχέδιο ΕΛΔΥΚ 3.1.    

● Μεταξύ 1968-1971 έγιναν τα εξής:

- Τον Απρίλιο του 1968, με το έγγραφο 0213/Κ/52/113/5.6.68 του τότε Π/Υ και ΥΠΕΘΑ Παπαδόπουλου πρός «τροποποίησιν καί συμπλήρωσιν του περί Ἐθνικῆς Φρουρᾶς Νόμου», ἐλήφθη ἡ ἀπόφαση γιά διάθεση ἀπό τήν Ἑλλάδα 3.000.000 κυπριακῶν λιρῶν ἐτησίως πρός συμπλήρωση τῆς Ἐθνικῆς Φρουρᾶς σέ ἐμπόλεμη δύναμη 4 Μεραρχιῶν (55-60.000 ἀνδρῶν). 

- Στις 16 Ιανουαρίου 1970 προτάθηκε στον Μακάριο η αποστολή 

στην Κύπρο από την Ελλάδα 120 αρμάτων ΑΜΧ-30 που θα αναπλήρωναν τα πολύ λιγότερα και κατώτερα Μ24 και Μ47 της... μεραρχίας, αλλά ο Αρχιεπίσκοπος εμπόδιζε την αποστολή τους 

- Καθ όλο το 1971 μεταφέρθηκαν 5 Μεταφορείς Αρμάτων Μάχης, Τάγμα Πεζικού, Μοίρα Καταδρομών καί μία Πυροβολαρχία μακρού βεληνεκους υπό την Τακτική Διοίκηση Κυρήνειας και έγινε εγκατάσταση Ουλαμού Αρμάτων στην Αμμόχωστο.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 3: Η Ελλάδα χρηματοδοτούσε την Ε.Φ. ώστε να καταστή Σώμα Στρατού 4 ΜΕΡΑΡΧΙΩΝ (25.000 ανδρών εν ειρήνη και 55.000 εν επιστρατεύσει) πολύ ανώτερη της ανακληθείσας Ταξιαρχίας 

● Τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1968 συντάχθηκε το Σχέδιο “Κ”/ΓΕΕΘΑ καί βάσει τῶν ὁδηγιῶν ἐπιχειρήσεων τοῦ (ΟΔΕΠΙΧ/Κ) προέβλεπε: σε περίπτωση εισβολής στην Κύπρο:

- Προώθηση ἑνός Ὑποβρυχίου τύπου 209 πρός καταστροφή  ἀμφιβίου δυνάμεως μέ τομεῖς ἐπιτηρήσεως βορείως καί ΒΑ Κύπρου καί 7 περιπολίες στίς βόρειες, ἀνατολικές καί νότιες ἀκτές τῆς νήσου 

- Προώθηση δύο Τορπιλακάτων τύπου ΝΑΣΤΥ μέ ἐνδιάμεσο σταθμό ἀνεφοδιασμού τόν Ἅγιο Νικόλαο Κρήτης. 

- Ἀποστολή ἀπό Α/Δ Καστελλίου καί Τυμπακίου Κρήτης ἤ Α/Δ Σούδας, 18 ἀεροσκαφῶν F84F γιά ἐφ’ ἅπαξ προσβολή, ἕκαστο μέ δύο βόμβες 500lbs, 4-8 ρουκέτες 5 ἰντσῶν καί πολυβολισμό μέ σκοπό τήν ἐξάλειψη τῆς ἀμφιβίου δυνάμεως πρίν τήν προσγειάλωση τοῦ πρώτου ἀποβατικοῦ κύματος. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 4: Αὐτή ἦταν ἡ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ πού ἡ Ἑλλάδα συνέτασσε σχέδιο ἐμπλοκῆς της καί ἀποστολῆς ἀεροναυτικῶν δυνάμεων στήν Κύπρο σέ περίπτωση εἰσβολῆς.

● Τον Μάρτιο του 1972 η Κυβέρνηση Παπαδοπούλου υπέγραψε τις συμβάσεις για την παραγγελία 36 αεροσκαφών F4E Phantom II. Ο τότε πρέσβης των Η.Π.Α. στην Κύπρο Popper, σε τηλεγράφημα στο State Department με τίτλο «Κύπρος-Τουρκικές ανησυχίες σε σχέση με την προμήθεια των F4 από την Ελλάδα», έγραφε: «η αγορά από την Ελλάδα των αεροσκαφών F4, ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ… Άν διαδοθούν τα νέα πως οι Έλληνες αγοράζουν αεροσκάφη τα οποία μπορούν πλέον ΝΑ ΕΠΙΧΕΙΡΉΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ για να κάνουν αναχαιτίσεις ή επιθέσεις σε στόχους, τότε Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΥΡΥΤΕΡΑ Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ στην Κύπρο, θα αλλάξουν ΡΙΖΙΚΑ».

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 5: O ισχυρισμός, πως μετά την ανάκληση της ΕΛΔΥΚ/Μ  «τά ισοζύγια δυνάμεων είχαν αλλάξει υπέρ της Τουρκίας», όχι απλά καταρρέει αλλά συντρίβεται!

● Στο Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο της 22.10.1973, εγκρίθηκε το βελτιωμένο Σχέδιο Αμύνης Κύπρου με την κωδική ονομασία ΑΦΡΟΔΙΤΗ ᾽73 που προέβλεπε πλέον:

- Την αποστολή 6 F4-E Phantom II στήν Κύπρο πού θα ενεργούσαν από τα Α/Δ Καστελλίου, Τυμπακίου ή Σούδας.

- Την προώθηση ενός Υποβρυχίου τύπου 209 και πλέον δύο Πυραυλακάτων COMBATTANTE II με τηλεκατευθυνόμενους πυραύλους EXOCET.

- Την εκκαθάριση του εσωτερικού της νήσου με ενέργεια της Εθνικής Φρουράς και την ΕΛΔΥΚ εφεδρεία για εξάλειψη πιθανού προγεφυρώματος του εχθρού στα σημεία αποβάσεως.

- Το σχέδιο ΒΕΛΟΣ για παράταξη Πυροβολαρχιών κατά μήκος των ακτών και φραγμό πυρός προς ανάσχεση προσεγγίσεως αποβατικών σκαφών στην ακτή.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 6: Ἐάν τό σχέδιο ΑΦΡΟΔΙΤΗ ’73 εἶχε ἐφαρμοσθῆ 9 μῆνες ἀργότερα, ἡ τουρκική εἰσβολή στήν Κύπρο θά ἦταν σήμερα ἀνέκδοτο. 

Υ.Γ. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος ανιστόρητος σας πει την γνωστή καραμέλα ότι ο Παπαδόπουλος απέσυρε την μεραρχία και άφησε αθωράκιστη την Κύπρο θα ξέρετε πως να του απαντήσετε αναλόγως...

Τό διαβάσαμε ἐδῶ. 

Εὐχαριστοῦμε ! 

Οἱ δημοκραταραῖοι δέν ἦρθαν γιά νά ἐφαρμόσουν τό σχέδιο ΑΦΡΟΔΙΤΗ ἀλλά γιά νά πείσουν τούς Ἕλληνες πώς ἡ Κύπρος ἔκειτο μακράν καί τό μόνο πού μποροῦσαν νά προσφέρουν ἦταν τίς "ἀξίες" τῆς δημοκρατίας τους. Αὐτό δέν γλεντοῦν ἐτησίως ἐπί 52 χρόνια ; Ἄ, ναί καί τόν πλουτισμό τους καί τό ἀσταμάτητο φαγοπότι . 

Εἰς ὑγείαν τῶν κορόϊδων πού τούς κρατοῦν ἀκόμη στούς δημοκρατικούς θώκους...

Ἀκόμη μία χρονιά...

Ἡ Πελασγική

Ὑεμένη καί Ἑβραῖοι μία ἔνταση στά βάθη τῆς ἱστορίας.

Από τις πρώτες καταγεγραμμένες συγκρούσεις μέχρι σήμερα, η σχέση της Υεμένης με τον εβραϊκό πληθυσμό της ακολουθεί μια ενιαία και συνεπή πορεία: την τελική απέλαση ή φυγή. Οι τρέχουσες ενέργειες των Χούθι είναι απλώς η τελευταία έκφραση αυτής της αρχαίας τάσης.

Τοῦ Jose Nino

 Στις 28 Μαρτίου 2026, οι Χούθι εκτόξευσαν βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον του Ισραήλ και εισήλθαν στον πόλεμο που οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είχαν ξεκινήσει εναντίον του Ιράν ένα μήνα νωρίτερα. Το μπαράζ πυροδότησε σειρήνες πάνω από την Beersheba, κοντά στο κύριο κέντρο πυρηνικών ερευνών του Ισραήλ, και η ισραηλινή αεράμυνα κατέρριψε τον πύραυλο. Ο ταξίαρχος Yahya Saree, στρατιωτικός εκπρόσωπος της οργάνωσης, δήλωσε ότι οι επιθέσεις θα συνεχιστούν «μέχρι να επιτευχθούν οι δηλωμένοι στόχοι, όπως αναφέρθηκε στην προηγούμενη δήλωση των ενόπλων δυνάμεων, και μέχρι να σταματήσει η επιθετικότητα εναντίον όλων των μετώπων της αντίστασης».

Στις 8 Ιουνίου, το κίνημα προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, κηρύσσοντας «πλήρη και ολική απαγόρευση της θαλάσσιας ναυσιπλοΐας στον ισραηλινό εχθρό στην Ερυθρά Θάλασσα». Ο Saree πρόσθεσε: «Θεωρούμε ότι όλες οι κινήσεις του εχθρού αποτελούν στρατιωτικό στόχο από την ανακοίνωση αυτής της δήλωσης». Οι Χούθι έχουν προωθηθεί προς το νερό έκτοτε. Το στενό Bab al Mandeb χωρίζει την Υεμένη από το Djibouti και την Ερυθραία, στενεύει σε περίπου 19 μίλια στο πιο στενό του σημείο και μεταφέρει το εμπόριο που κινείται μεταξύ Ευρώπης και Ασίας μέσω της Διώρυγας του Σουέζ. Περίπου το 12% του παγκόσμιου πετρελαίου που μεταφέρεται μέσω θαλάσσης το διέσχισε το 2023, περίπου 9,3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, αν και οι επιθέσεις των Χούθι στη ναυτιλία μείωσαν αυτή τη ροή σε περίπου 4,1 εκατομμύρια έως το 2024.

Το στενό έχει μεγαλύτερη σημασία τώρα από ό,τι τότε. Το Ιράν έχει ουσιαστικά κλείσει το Στενό του Ορμούζ και η Σαουδική Αραβία έχει ανακατευθύνει περίπου το 70% των εξαγωγών ενέργειας μέσω του λιμανιού Yanbu στην Ερυθρά Θάλασσα. Το Bab al Mandeb είναι η διέξοδος και η Τεχεράνη το γνωρίζει. Το Reuters ανέφερε στις 16 Ιουλίου ότι το Ιράν ζήτησε από τους Χούθι να είναι έτοιμοι να κλείσουν τη διαδρομή σε περίπτωση που οι Ηνωμένες Πολιτείες χτυπήσουν τις ιρανικές υποδομές ενέργειας, επικαλούμενο δύο ανώτερες ιρανικές πηγές και μια περιφερειακή πηγή. Μια πηγή κοντά στην ομάδα δήλωσε στο πρακτορείο ότι οι Χούθι έχουν ήδη συγκεντρώσει πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη κοντά στο στενό και τώρα περιμένουν την εντολή να πυροβολήσουν.

φωτό

Όποια και αν είναι η μόχλευση που προσφέρει το στενό, το κίνημα που το ασκεί καθοδηγείται από κάτι παλαιότερο από τις ναυτιλιακές οδούς. Ως μέλη του « Άξονα της Αντίστασης », το κίνημα των Χούθι αγωνίζεται με ένα σύνθημα που επινοήθηκε το 2003 και είναι ζωγραφισμένο σε κάθε τοίχο που ελέγχει: «Ο Θεός είναι μεγάλος! Θάνατος στην Αμερική! Θάνατος στο Ισραήλ! Κατάρα στους Εβραίους! Νίκη στο Ισλάμ!»

Η Υεμένη δεν μιλούσε πάντα για τους Εβραίους με αυτόν τον τρόπο, και για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν θα μπορούσε να το κάνει. Τα υψίπεδα της Υεμένης κάποτε ανήκαν στο βασίλειο των Himyar, του οποίου οι ελίτ ασπάστηκαν* κάποια μορφή Ιουδαϊσμού γύρω στο 380, και του οποίου ο τελευταίος ανεξάρτητος βασιλιάς, ο Yusuf As’ar Yath’ar, ανέλαβε τον θρόνο γύρω στο 522 εξοντώνοντας την φρουρά των Aksumite που είχε εγκαταστήσει η χριστιανική Αιθιοπία. Γνωστός και ως Dhu Nuwas, ο Yusuf ήταν ένας Χιμυαρίτης βασιλιάς εβραϊκής ομολογίας που σκότωσε μονοφυσίτες Χριστιανούς στο Najran και Βυζαντινούς εμπόρους αλλού στο βασίλειό του το 523 μ.Χ.

Το βασίλειο του Aksum επέστρεψε το 525. Ο Χριστιανός Αξουμίτης βασιλιάς Kaleb είχε στείλει μια εκστρατεία στη Himyar χρόνια πριν και είχε εγκαταστήσει έναν υποτελή βασιλιά, μόνο και μόνο για να δει τον Yusuf να ανακτά τον θρόνο νικώντας την Αξουμίτικη φρουρά. Αυτή τη φορά ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιουστίνος παρότρυνε τον Kaleb να συνεχίσει, και η δεύτερη εκστρατεία αποδείχθηκε μοιραία για την εβραϊκή κυριαρχία στην περιοχή. Ο Yusuf πέθανε εκείνο το έτος. Οι παραδόσεις διίστανται ως προς το πώς, με άλλες να υποστηρίζουν ότι έπεσε στη μάχη, άλλες ότι έτρεξε με το άλογό του στην Ερυθρά Θάλασσα αντί να παραδοθεί.

Οι νικητές τήρησαν το πρότυπο. Το Βιβλίο των Χιμιαριτών αναφέρει ότι ο Kaleb, έχοντας νικήσει, θανάτωσε πολλούς Εβραίους που αρνήθηκαν το βάπτισμα. Τοποθέτησε έναν Χιμιαρίτη προσήλυτο στο θρόνο ως αντιβασιλέα του, άφησε φρουρά και απέπλευσε πίσω στην πατρίδα του, και ο στρατηγός του, Abraha, σύντομα κατέλαβε το στέμμα για τον εαυτό του. Η Περσία κατέλαβε τη χώρα το 572 και το Ισλάμ το διεκδίκησε το 628. Η εβραϊκή κυριαρχία στην αραβική χερσόνησο τερματίστηκε οριστικά.

Υπό την ισλαμική κυριαρχία, οι Εβραίοι γίνονταν dhimmi που πλήρωναν φόρο για προστασία. Η ρύθμιση ίσχυσε για αιώνες και για μεγάλο χρονικό διάστημα ίσχυσε καλά. Η ίδια η αναφορά της Εβραϊκής Κοινής Επιτροπής Διανομής αναφέρει ξεκάθαρα ότι η ζωή ήταν «σχετικά ειρηνική για τους Εβραίους της Υεμένης» πριν φτάσουν οι Zaydi -ένας κλάδος του Σιιτικού Ισλάμ που βρίσκεται πιο κοντά δογματικά στον Σουνιτισμό από όλες τις άλλες σιιτικές αιρέσεις-, με θρησκευτική ελευθερία σε αντάλλαγμα τον φόρο και ελάχιστο διωγμό από τους Σουνίτες ηγεμόνες που ήταν τότε στην εξουσία. Η σειρά ήρθε με τους Zaydi ιμάμηδες, των οποίων η κυριαρχία διήρκεσε πάνω από χίλια χρόνια και ενίσχυσε τον νόμο των dhimmi εναντίον των Εβραίων.

Γύρω στο 1165, ο ηγεμόνας Abd al Nabi ibn Mahdi κήρυξε την αναγκαστική αποκήρυξη του Ιουδαϊσμού και προσέφερε στους Εβραίους προσηλυτισμό ή μαρτυρικό θάνατο, με πολλούς να επιλέγουν το πρώτο. Ένας Εβραίος αποστάτης προσπάθησε να φέρει τους υπόλοιπους απέναντι, και ένας ψεύτικος μεσσίας εμφανίστηκε υποσχόμενος το αντίθετο. Ο ηγέτης της κοινότητας, Jacob ben Nethanel al Fayyumi, έγραψε στο Κάιρο για βοήθεια, και ο Μαϊμονίδης απάντησε περίπου το 1172 με την Iggeret Teiman , την Επιστολή προς την Υεμένη , προτρέποντας τους Εβραίους της Υεμένης να παραμείνουν πιστοί στην πίστη τους. Ο διωγμός έληξε όταν ο αδελφός του Saladin, Turan Shah, κατέλαβε τη χώρα το 1174.

Τα χειρότερα ήρθαν το 1679. Οι μελετητές Zaydi και Shafii διαφώνησαν εκτενώς με το ζήτημα και αποφάνθηκαν ότι οι Εβραίοι της Υεμένης, ασπαζόμενοι το μεσσιανικό κίνημα του Shabbetai Zevi το 1666, είχαν παραβιάσει τη συμφωνία dhimma και είχαν χάσει την προστασία τους.

Αυτή ήταν η νομική μορφή. Η πολιτική που κρύβεται πίσω από αυτήν ήταν βαθύτερη. Η Jane Hathaway τοποθετεί την εξορία στο σημείο καμπής του Zaydi και του οθωμανικού μεσσιανισμού, και η Bat Zion Eraqi Klorman έχει εντοπίσει πώς η εβραϊκή και η μουσουλμανική μεσσιανική προσδοκία συνυπήρχαν στην Υεμένη. Οι ηγεμόνες των Zaydi ήδη υποψιάζονταν ότι οι Εβραίοι τους ευνοούσαν μια οθωμανική επιστροφή, η οποία θα άνοιγε τον δρόμο προς το Eretz Israel, και ο ζήλος των Σαμπατιανών έριξε την προσοχή σε ντόπιους υποκριτές που μιλούσαν ανοιχτά για ένα εβραϊκό βασίλειο που ανέβαινε ξανά στην Υεμένη, όπως είχε κάνει κάποτε ο Himyar. Οι λόγιοι παρείχαν την απόφαση. Οι ιμάμηδες είχαν ήδη το κίνητρο.

Ο Al Mutawakkil επιβεβαίωσε την απόφαση και διέταξε την απέλαση κάθε Εβραίου, αλλά πέθανε το 1676 χωρίς να το κάνει. Ο ανιψιός του πολιόρκησε έναν ξάδερφό του για να καταλάβει το ιμαμάτο, το κέρδισε και ολοκλήρωσε την εργασία. Ο Al Mahdi Ahmad ibn al Hasan την εκτέλεσε . Κατέστρεψε τις συναγωγές, απαγόρευσε τη δημόσια προσευχή και, όταν οι Εβραίοι αρνήθηκαν να ασπαστούν τον ισλαμισμό, διέταξε την απέλασή τους στο εξωτερικό. Τα πλοία δεν τους πήραν ποτέ. Αντίθετα, τους άφησαν στο αλμυρό έδαφος έξω από τη Mawza, μια καμένη παράκτια περιοχή κοντά στη Mocha, και εκεί έμειναν για περισσότερο από ένα χρόνο. Πολλοί πέθαναν στο δρόμο. Οι υπόλοιποι υπέφεραν από ασθένειες και πείνα, και έως και τα δύο τρίτα των εξόριστων δεν επέζησαν. Τα χειρόγραφα, τα κοινόχρηστα βιβλία και τα αρχεία τους χάθηκαν μαζί τους.

Το έλεος προήλθε από μουσουλμάνους γείτονες, και μάλιστα δύο φορές. Το καλοκαίρι του 1679, ο Ιμάμης al Mahdi Ahmad περιόρισε την επιλογή μεταξύ προσηλυτισμού και θανάτου. Αραβικές φυλές που κρατούσαν τους Εβραίους υπό την προστασία τους και θεωρούσαν μια επίθεση εναντίον ενός Εβραίου μέλους της φυλής τους ως επίθεση στην τιμή του, ζήτησαν από τον ιμάμη να ανταλλάξει το διάταγμα θανάτου με κάτι ελαφρύτερο. Συμφώνησε και κατέληξε στην εξορία πέρα ​​από τη θάλασσα στη Zeila στις αφρικανικές ακτές. Στη συνέχεια, με τις φάλαγγες να κινούνται ήδη μέσα από αραβικές πόλεις προς το νερό, οι αρχηγοί των φυλών των  Sabaean υπέβαλαν αίτηση για δεύτερη φορά, ζητώντας να μην αναγκαστούν καθόλου οι Εβραίοι να περάσουν. Αντ' αυτού, υποστήριξαν ότι έπρεπε να τους στείλουν στη Mawza στις ακτές της Υεμένης, επειδή οι Εβραίοι που προσηλυτίζονταν για να σωθούν μπορούσαν να ανακτηθούν από εκεί πιο εύκολα παρά από την Αφρική. Ο ιμάμης συμφώνησε ξανά. Οι κοινότητες της Άπω Ανατολής της Υεμένης διέφυγαν εντελώς από το διάταγμα, καθώς οι κυβερνήτες τόσο μακριά από τη Sanaa μπορούσαν να αγνοήσουν την εντολή χωρίς μεγάλο κόστος.

Ακόμα και η καλοσύνη έτρεχε πάνω στην αριθμητική, και ένα χρόνο αργότερα η αριθμητική αντιστράφηκε. Άραβες κυβερνήτες και φυλές παραπονέθηκαν ότι αγαθά που μόνο οι Εβραίοι ήξεραν πώς να κατασκευάζουν είχαν εξαφανιστεί από τις αγορές, και ο ιμάμης άφησε τους επιζώντες να επιστρέψουν . Επέστρεψαν στα σπίτια τους, κατέλαβαν σπίτια και κατάσχεσαν γη. Έχτισαν ξανά έξω από τα τείχη της Sanaa, σε έδαφος που η πόλη τότε ονομαζόταν «πεδίο της ύαινας».

Η επιβίωση παρέμεινε υπό όρους και οι όροι επεκτάθηκαν και στις μελλοντικές γενιές. Ο νόμος Zaydi όριζε ότι ένα Εβραίο παιδί του οποίου ο πατέρας πέθαινε ανήκε στο κράτος. Το Διάταγμα του Ορφανού έπαιρνε τέτοια παιδιά, τα προσηλύτιζε και τα ανέτρεφε ως μουσουλμάνους. Η εφαρμογή του νόμου ήταν άνιση για γενιές και οι Οθωμανοί το αγνοούσαν σε μεγάλο βαθμό, αλλά ο Ιμάμης Yahya αναβίωσε τον νόμο και τον πίεσε σκληρά, και αυτός έγινε ένας από τους κύριους λόγους που οι Εβραίοι άρχισαν να φεύγουν για την Παλαιστίνη. Οι οικογένειες πάντρευαν παιδιά από μικρή ηλικία για να τους χορηγήσουν την ιδιότητα του ενηλίκου, τα έκρυβαν με άλλους Εβραίους ή τα μετέφεραν στις πόλεις.

Το 1948 ζούσαν στην Υεμένη περίπου 55.000 Εβραίοι

Τρεις ημέρες αφότου τα Ηνωμένα Έθνη ψήφισαν για τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης, ξέσπασε η έξαρση στο Aden. Μεταξύ 2 και 4 Δεκεμβρίου 1947, οι εξεγερμένοι και οι Levies του Προτεκτοράτου του Aden, η αραβική μουσουλμανική δύναμη που έστειλε ο Βρετανός κυβερνήτης Reginald Champion για να αποκαταστήσει την τάξη, σκότωσαν 82 Εβραίους . Οι εξεγερμένοι λεηλάτησαν 106 από τα 170 εβραϊκά καταστήματα του Crater και έκαψαν και τα δύο εβραϊκά σχολεία. Η έρευνα του Γραφείου Αποικιών του Σερ Harry Trusted διαπίστωσε ότι για τους Levies «Μερικοί ήταν συμπαθείς προς τους λεηλάτες και τους πυρπολητές και δεν έκαναν πολλά για να τους αποθαρρύνουν». Αποκάλεσε πολλούς από αυτούς που πυροδοτούσαν την επίθεση πολεμοχαρείς και τους συνέδεσε με τους θανάτους πολλών από τους 31 Εβραίους που πυροβολήθηκαν στα σπίτια τους, στις στέγες και στους δρόμους. Η δύναμη που στάλθηκε για να προστατεύσει τους Εβραίους του Aden έκανε μεγάλο μέρος των δολοφονιών.

Η κοινότητα κατάλαβε την ετυμηγορία. Μεταξύ 1949 και Σεπτεμβρίου 1950, η JDC σχεδίασε, χρηματοδότησε και εκτέλεσε την Επιχείρηση Μαγικό Χαλί , ναυλώνοντας σχεδόν 450 πτήσεις με την Alaska Airlines και μεταφέροντας περισσότερους από 48.000 Εβραίους της Υεμένης στο Ισραήλ.

Μερικές εκατοντάδες παρέμειναν, κυρίως στο βορρά. Οι πρόσφατα αναζωογονημένοι Χούθι φρόντισαν να εκδιώξουν τους υπόλοιπους. Το 2007, το κίνημα έδιωξε τους Εβραίους τουAl Salem από την Saada. Τον Μάρτιο του 2021, 13 μέλη τριών οικογενειών έφυγαν από τη Sanaa, αφού οι Χούθι πραγματοποίησαν την αναχώρησή τους με το τίμημα της απελευθέρωσης του Levi Salem Marhabi, ο οποίος φυλακιζόταν από το 2016 επειδή βοήθησε στην παράνομη εξαγωγή ενός κύλινδρου Τορά από τη χώρα. «Μας έδωσαν την επιλογή ανάμεσα στο να μείνουμε εν μέσω παρενόχλησης και να κρατήσουμε τον Salem φυλακισμένο ή να φύγουμε και να τον αφήσουμε ελεύθερο», είπε ένας στο Asharq Al Awsat. «Η ιστορία θα μας θυμάται ως τους τελευταίους Εβραίους της Υεμένης που ήταν ακόμα προσκολλημένοι στην πατρίδα τους μέχρι την τελευταία στιγμή. Είχαμε απορρίψει πολλούς πειρασμούς ξανά και ξανά και αρνηθήκαμε να εγκαταλείψουμε την πατρίδα μας, αλλά σήμερα είμαστε αναγκασμένοι».

Έφυγαν. Οι Χούθι κράτησαν τον Marhabi ούτως ή άλλως. Ένα δικαστήριο των Χούθι είχε διατάξει την απελευθέρωσή του το 2019 και το αγνόησαν . Αυτό προκάλεσε την απάντηση του Υπουργού Εξωτερικών Mike Pompeo, ο οποίος δήλωσε : «Ο Marhabi είναι μέλος μιας συνεχώς συρρικνούμενης κοινότητας Εβραίων της Υεμένης, οι οποίοι αποτελούν σημαντικό μέρος του ποικιλόμορφου κοινωνικού ιστού της Υεμένης εδώ και χιλιάδες χρόνια. Καλούμε τους Χούθι να σεβαστούν τη θρησκευτική ελευθερία, να σταματήσουν να καταπιέζουν τον εβραϊκό πληθυσμό της Υεμένης και να απελευθερώσουν αμέσως τον Levi Salem Marhabi ».

Από τις πρώτες καταγεγραμμένες συγκρούσεις μέχρι σήμερα, η σχέση της Υεμένης με τον εβραϊκό πληθυσμό της ακολουθεί μια ενιαία και συνεπή πορεία: την τελική απέλαση ή φυγή. Οι τρέχουσες ενέργειες των Χούθι είναι απλώς η τελευταία έκφραση αυτής της αρχαίας τάσης.

φωτό

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

φωτό κορυφῆς 

Ἡ Πελασγική

Οἱ δύο ἐπιθέσεις τῆς 11ης Σεπτεμβρίου: Πῶς τό Ἰσραήλ κατέλαβε τό ἀμερικανικό βαθύ κράτος

 Ο Isser Harel, ο πατέρας των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, έκανε την ακόλουθη πρόβλεψη στον Michael Evans το 1980: «Στην ισλαμική θεολογία, το φαλλικό σύμβολο είναι πολύ σημαντικό. Το μεγαλύτερο φαλλικό σας σύμβολο είναι η Νέα Υόρκη και το ψηλότερο κτίριο θα είναι το φαλλικό σύμβολο που θα χτυπήσουν [οι ισλαμιστές τρομοκράτες]». Ο ίδιος ο Netanyahu καυχήθηκε στο CNN το 2006 ότι είχε προβλέψει το 1995 ότι «αν η Δύση δεν αφυπνιστεί για την αυτοκτονική φύση του μαχητικού Ισλάμ, το επόμενο πράγμα που θα δείτε είναι ότι το μαχητικό Ισλάμ θα γκρεμίσει το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου». Η προφητεία είναι εύκολη όταν κάνεις τον σχεδιασμό.

...Ο Γιαχβέ λειτουργεί με τρελούς τρόπους.

Τοῦ Laurent Guyénot

Ένα διασκεδαστικό «γεγονός» για την 11η Σεπτεμβρίου: Δύο εβδομάδες αφότου αναγνωρίστηκε ως ο πιο επιτυχημένος τρομοκράτης στην ανθρώπινη ιστορία, ο Osama bin Laden αποφάσισε να γίνει ο πρώτος συνωμοσιολόγος της 11ης Σεπτεμβρίου δηλώνοντας ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να προσπαθήσουν να εντοπίσουν τους δράστες αυτών των επιθέσεων εντός τους», μεταξύ «των Αμερικανών Εβραίων, των οποίων η πρώτη προτεραιότητα είναι το Ισραήλ» (σε συνέντευξη στην Πακιστανική Daily Ummat (28 Σεπτεμβρίου 2001)

Ἔχω ἤδη πεῖ ὅτι δὲν ἐμπλέκομαι στὶς ἐπιθέσεις τῆς 11ης Σεπτεμβρίου στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες... Δὲν γνώριζα τὶς ἐπιθέσεις, οὔτε θεωρῶ τὴ δολοφονία ἀθώων γυναικῶν, παιδιῶν καὶ ἄλλων ἀνθρώπων ὡς ἀξιοσημείωτη δράση. Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες θὰ πρέπει νὰ προσπαθήσουν νὰ ἐντοπίσουν τοὺς δράστες αὐτῶν τῶν ἐπιθέσεων στὰ ἐντός τους ἄτομα ποὺ θέλουν νὰ κάνουν τὸν παρόντα αἰῶνα ὡς αἰῶνα σύγκρουσης μεταξὺ Ἰσλὰμ καὶ Χριστιανισμοῦ. ...Ἔχω ἤδη πεῖ ὅτι δὲν εἴμαστε ἐχθρικοὶ πρὸς τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες. Εἴμαστε ἐνάντια στὸ σύστημα. Αὐτὸ τὸ σύστημα ἐλέγχεται πλήρως ἀπὸ τοὺς ἑβραίους τῶν ΗΠΑ, τῶν ὁποίων ἡ πρώτη προτεραιότητα εἶναι τὸ Ἰσραήλ, ὄχι οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες. Εἶναι ἁπλῶς ὅτι ὁ ἀμερικανικὸς λαὸς εἶναι ὁ ἴδιος σκλάβος τῶν Ἑβραίων. Ἄρα, ἡ τιμωρία πρέπει νὰ φτάσει στὸ Ἰσραήλ. 

Όποιος έχει προσέξει ή έχει ακούσει ποτέ για το WTC7, γνωρίζει ότι ο bin Laden ήταν απλώς ένας τυπάκος . Αν πιστέψουμε μια δημοσκόπηση της YouGov τον Νοέμβριο του 2023, το 20% των Αμερικανών πίστευε ότι ήταν «σίγουρα αλήθεια» (6%) ή «πιθανώς αλήθεια» (14%) ότι «η κυβέρνηση των ΗΠΑ βρισκόταν πίσω από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη» και το 14% δεν ήταν σίγουρο. Μεταξύ του 66% που δεν κατηγόρησε την κυβέρνηση των ΗΠΑ, πόσοι κατηγόρησαν το Ισραήλ; Οι δημοσκόποι δεν ρώτησαν.

Αλλά ελπίζω ότι η 25η επέτειος θα δώσει την ευκαιρία να εκτιμηθεί πόσο η θεωρία ότι «η 11η Σεπτεμβρίου ήταν ισραηλινή δουλειά» έχει κερδίσει έδαφος μεταξύ των Αμερικανών διαφωνούντων διαμορφωτών κοινής γνώμης. Περιμένω από τον Nick Fuentes να αφιερώσει ένα μεγάλο βίντεο στο γεγονός και να ολοκληρώσει με το «Η υπόθεση έκλεισε: Το Ισραήλ το έκανε», όπως έκανε στην σχεδόν τέλεια εκπομπή του για τον JFK τον περασμένο Ιανουάριο.

Δεν συμφωνώ με τον Nick σε όλα τα ζητήματα. Νομίζω ότι κάνει λάθος που κοροϊδεύει την Candace Owens για την έρευνά της σχετικά με τη δολοφονία του Charlie Kirk. Οι πληροφορίες που προέρχονται από την προκαταρκτική ακρόαση στην υπόθεση εναντίον του Tyler Robinson φαίνεται να αποδεικνύουν ότι έχει δίκιο: Ο Tyler είναι κι αυτός θύμα .

Ωστόσο, στην 11η Σεπτεμβρίου, ο Nick είναι ένα βήμα μπροστά, όπως και στην υπόθεση JQ γενικότερα. Ισχυριζόταν ήδη ότι το Ισραήλ ήταν πίσω από την 11η Σεπτεμβρίου πριν από τρία χρόνια , ενώ η Candace Owens έκανε αυτό το βήμα μόλις πέρυσι, και ο Tucker Carlson απλώς πιστεύει ότι οι «χορευτές Ισραηλινοί» (που εθεάθησαν να γιορτάζουν την πρώτη επίθεση στη Νέα Υόρκη και αργότερα να αναγνωρίζονται ως πράκτορες της Mossad) θέτουν το ζήτημα της πιθανής «πρόγνωσης» από την πλευρά του Ισραήλ (όπως έκανε στο ντοκιμαντέρ του που προβλήθηκε πριν από ένα χρόνο, The 9/11 Files ).

Το κατά συρροήν τρομοκρατικό κράτος με ψευδή σημαία

Συνολικά, το Ισραήλ έχει σημειώσει μια θεαματική άνοδο στη λίστα των υπόπτων τα τελευταία δέκα χρόνια, και ιδιαίτερα τα τελευταία τρία χρόνια. Ο βασικός παράγοντας είναι, φυσικά, η επιδείνωση της εικόνας του. Θεωρείται πλέον ως ένα εγκληματικό και γενοκτονικό κράτος που περιφρονεί το διεθνές δίκαιο, περιφρονεί τον θάνατο και τη δυστυχία των μη Εβραίων και καταφεύγει συνεχώς σε ψέματα, διαφθορά και εκβιασμούς για να κινητοποιήσει τη στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ προς όφελός του. Μέσω της συνήθειάς τους να κάνουν προβλέψεις που ακούγονται σαν απειλές, οι Ισραηλινοί συμβάλλουν ακόμη και στο να τραβήξουν υποψίες πάνω τους, όπως όταν ο Beni Sabti, μέλος ενός ισραηλινού οργανισμού εθνικής ασφάλειας, έγραψε στο Twitter στις 20 Ιουνίου : «Ίσως οι ΗΠΑ χρειάζονται ένα ακόμη Pear Harbor ή 11η Σεπτεμβρίου για να θυμηθούν ποιος είναι ο εχθρός και ποιος ο φίλος» (ένα tweet που σχολίασε γρήγορα ο Carlson ).

Μεταξύ των παραγόντων που καθιστούν τη θεωρία μιας ισραηλινής κατασκευής 11ης Σεπτεμβρίου ολοένα και πιο πιστευτή είναι η αυξανόμενη επίγνωση της επίθεσης του Ισραήλ στο USS Liberty στις 8 Ιουνίου 1967 - ένα προμελετημένο έγκλημα πολέμου που είχε σκοπό να αποδοθεί στην Αίγυπτο και να προκαλέσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να βομβαρδίσουν το Κάιρο. Η επιχείρηση είναι γνωστή μόνο επειδή απέτυχε: παρά τις τέσσερις τορπίλες και τα 75 λεπτά πυρών πολυβόλων και βομβαρδισμών, οι Ισραηλινοί δεν κατάφεραν να βυθίσουν το πλοίο και να εξοντώσουν το πλήρωμα. Ο βουλευτής Thomas Massie προσέφερε στους Αμερικανούς μια μεγάλη υπηρεσία αποτίοντας φόρο τιμής στα θύματα και τους επιζώντες στην αίθουσα της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την 59η επέτειο αυτής της πράξης προδοσίας και ζητώντας την επίσημη αναγνώριση αυτής της «σκόπιμης δολοφονίας από το Κράτος του Ισραήλ».

Σίγουρα, αν υπάρχει ένας κατά συρροή τρομοκράτης με ψευδή σημαία σε αυτόν τον πλανήτη, αυτός είναι το Ισραήλ, που χρονολογείται τουλάχιστον από τις 22 Ιουλίου 1946, όταν Εβραίοι «ντυμένοι Άραβες» βομβάρδισαν την βρετανική διοικητική έδρα στην Ιερουσαλήμ (Ξενοδοχείο King David).

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μακρά ιστορία εγκλημάτων πολέμου, αλλά δεν υπάρχει καμία γνωστή περίπτωση στην οποία η κυβέρνηση των ΗΠΑ πραγματοποίησε επίθεση με ψευδή σημαία εναντίον των δικών της πολιτών. Εξαίρεση αποτελεί η Επιχείρηση Northwoods, ένα σχέδιο για μια τρομοκρατική επίθεση στην Κούβα που οργανώθηκε από τις ΗΠΑ για να δικαιολογήσει την εισβολή στο νησί, το οποίο υποβλήθηκε τον Μάρτιο του 1962 από το Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων στον Υπουργό Άμυνας Robert McNamara, αλλά απορρίφθηκε από τον Πρόεδρο Kennedy. Αυτό το σχέδιο υπάρχει μόνο με τη μορφή ενός μοναδικού αντιγράφου ενός υπομνήματος που τέθηκε εύκολα στη δημοσιότητα τον Απρίλιο του 2001, στο βιβλίο του James Bamford " Body of Secret" και στη συνέντευξη του Bamford στο ABC News . Υπάρχει η πιθανότητα το υπόμνημα να είναι πλαστό. Όταν ρωτήθηκε σχετικά από τον David Talbot, ο McNamara είπε ότι έχει "απολύτως μηδενική ανάμνηση", παρόλο που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι συμβούλευσε τον Kennedy να μην το κάνει.[1]Είχα υποστηρίξει ότι το υπόμνημα του Northwoods ήταν ψεύτικο στο βιβλίο μου JFK-11/9 , αλλά στη συνέχεια το απέρριψα επειδή δεν έπεισε κανέναν. Ωστόσο, επειδή ο Bruce Baird έθεσε ξανά το θέμα σε αυτό το νήμα , θα επαναλάβω το κύριο επιχείρημά μου: για το βιβλίο του, ο Bamford έλαβε «άνευ προηγουμένου πρόσβαση» στα αρχεία της NSA από τον τότε διευθυντή της NSA Michael Hayden (όπως διαφημίστηκε από τον συγγραφέα και τον εκδότη, και αναφέρθηκε ακόμη και στη Wikipedia ). Είναι επομένως πιθανό ο Bamford να έλαβε το υπόμνημα του Northwoods άμεσα ή έμμεσα από τον Hayden. Δεδομένου ότι ο Hayden αργότερα έγινε «διευθυντής στην Chertoff Group» , την εταιρεία ασφαλείας που ίδρυσε ο Michael Chertoff, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα το υπόμνημα του Northwoods να τοποθετήθηκε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή για να προδιαθέσει τους αναζητητές της αλήθειας υπέρ της θεωρίας της «εσωτερικής εργασίας» αντί της θεωρίας της «ισραηλινής εργασίας». Θυμηθείτε ότι ο Chertoff, γιος ενός ορθόδοξου ραβίνου και ενός πράκτορα της Μοσάντ, ηγήθηκε του Ποινικού Τμήματος του Υπουργείου Δικαιοσύνης το 2001, μια θέση που του επέτρεπε να προστατεύει τους Ισραηλινούς πράκτορες (συμπεριλαμβανομένων και των χορευτών) και να καλύπτει τα ίχνη του Ισραήλ. Το 2003, ο Chertoff έγινε επικεφαλής του νέου Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, κάτι που του επέτρεψε να ελέγχει τη διαφωνία, ενώ παράλληλα συνέχιζε να περιορίζει την πρόσβαση στα αρχεία της 11ης Σεπτεμβρίου μέσω του προγράμματος Ευαίσθητων Πληροφοριών Ασφαλείας.

Υπόμνημα για τον Υπουργό Άμυνας

Θέμα: Αιτιολόγηση για τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στην Κούβα (ΑΠΟΡΡΗΤΟ) ' 

1.Τό Γενικό Επιτελείο ( JCS ) εξέτασε το συνημμένο Υπόμνημα για τον Αρχηγό Επιχειρήσεων, Cuba Project, το οποίο ανταποκρίνεται σε αίτημα αυτού του γραφείου για σύντομη αλλά ακριβή περιγραφή των προσχημάτων που θα δικαιολογούσαν τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στην Κούβα. 

2. Τό Γενικό Επιτελείο  ( JCS ) συνιστά να προωθηθεί το προτεινόμενο υπόμνημα με προκαταρκτική επιδότηση κατάλληλη για σκοπούς σχεδιασμού. Υποτίθεται ότι θα υπάρξουν παρόμοιες εισηγήσεις από άλλους φορείς και ότι αυτές οι εισροές θα χρησιμοποιηθούν ως βάση για την ανάπτυξη ενός σχεδίου σε χρονική φάση. Στη συνέχεια, τα μεμονωμένα έργα μπορούν να εξεταστούν κατά περίπτωση. 

3. Περαιτέρω, θεωρείται ότι σε μία μόνο υπηρεσία θα δοθεί η πρωταρχική ευθύνη για την ανάπτυξη στρατιωτικών και παραστρατιωτικών πτυχών του βασικού σχεδίου. Συνιστάται αυτή η ευθύνη τόσο για φανερές όσο και για κρυφές στρατιωτικές επιχειρήσεις να ανατεθεί στον Γενικό Επιτελείο.

Για το Γενικό Επιτελείο  ( JCS ) 

L.L.Lemnitzer 

Πρόεδρος 

Ο λόγος που αναφέρω αυτό το υπόμνημα είναι ότι, όταν οι Dylan Avery, Jason Bermas και Korey Rowe παρήγαγαν την ταινία τους Loose Change, η οποία έγινε viral στο YouTube το 2006, έχτισαν τη θεωρία τους για την «εσωτερική δουλειά» σε αυτή την επίθεση με ψευδή σημαία που προκάλεσε μηδενικούς θανάτους επειδή δεν συνέβη ποτέ, ενώ ξέχασαν να αναφέρουν την πραγματική επίθεση στο USS Liberty, μια κλασική περίπτωση ισραηλινού εγκλήματος πολέμου με ψευδή σημαία που άφησε 34 Αμερικανούς νεκρούς και 171 τραυματίες. Ούτε ανέφεραν τους πέντε «χορευτές Ισραηλινούς» ούτε αναφέρθηκαν στη «διπλή» αφοσίωση των Εβραίων νεοσυντηρητικών .

Σήμερα, ένα ντοκιμαντέρ για την 11η Σεπτεμβρίου που θα παρέλειπε να αναφέρει οποιοδήποτε από αυτά τα πράγματα θα χαρακτηριζόταν αμέσως ως «ελεγχόμενη αντιπολίτευση». Ο Victor Thorn συκοφαντήθηκε από το κίνημα «Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν μια εσωτερική δουλειά» με επικεφαλής τον Alex Jones , όταν έγραψε, το 2011, ότι «το σύνθημα «Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν μια εσωτερική δουλειά» ήταν πιθανώς το μεγαλύτερο παράδειγμα ισραηλινής προπαγάνδας που επινοήθηκε ποτέ».[2] Σήμερα, δικαιώνεται. Το ίδιο και ο Michael Collins Piper, ενώ ο Alex Jones δικαίως ντροπιάζεται .

Ήταν η 11η Σεπτεμβρίου δουλειά του Epstein;

Όλος ο κόσμος καταλαβαίνει πλέον ότι δεν υπάρχουν ηθικά όρια σε ό,τι θα κάνει το Ισραήλ για να εξαναγκάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να βομβαρδίσουν τους εχθρούς του Ισραήλ. Τον τελευταίο χρόνο, έχουν διαδοθεί νέα για μια μεγάλης κλίμακας ισραηλινή επιχείρηση που αποσκοπούσε στο να παρασύρει άτομα με επιρροή σε σεξουαλικές σχέσεις με ανηλίκους, προκειμένου να τους εκβιάσει. Όπως ήταν αναμενόμενο, ορισμένοι Ισραηλινοί που εμπλέκονται στενά στο σκάνδαλο Epstein εμφανίζονται επίσης ως πιθανοί βασικοί συνωμότες στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Ο Ehud Barak, πρώην επικεφαλής των ισραηλινών στρατιωτικών πληροφοριών και πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ, συναντήθηκε με τον Jeffrey Epstein τουλάχιστον τριάντα φορές στο σπίτι του Epstein. Μεταξύ των «αρχείων Epstein» που δημοσιοποιήθηκαν είναι φιλικές ανταλλαγές email μεταξύ των δύο ανδρών , καθώς και μια τρίωρη συνομιλία που ηχογραφήθηκε από τον Epstein κατά τη διάρκεια ενός γεύματος στο σπίτι του τον Μάρτιο του 2013, ενώ ο Barak ήταν ακόμα Υπουργός Άμυνας.

Ο Barak βρισκόταν επίσης στα στούντιο του BBC μόλις μία ώρα μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ζητώντας «μια παγκόσμια συντονισμένη προσπάθεια... ενάντια σε όλες τις πηγές τρομοκρατίας», κατονομάζοντας επανειλημμένα το Ιράν, το Ιράκ και τη Λιβύη ως τα «αδίστακτα κράτη» που έπρεπε να βομβαρδιστούν. Μέχρι τότε, είχε αποχωρήσει από την κυβέρνηση και εργαζόταν για την SCP Partners, μια εταιρεία ασφαλείας που λειτουργούσε ως βιτρίνα για τη Mossad στη Νέα Υόρκη, η οποία βρισκόταν λιγότερο από έξι μίλια από μια άλλη εταιρεία-βιτρίνα της Mossad, την Urban Moving Systems - τον εργοδότη των διαβόητων «χορευτών Ισραηλινών». Σύμφωνα με την Haaretz , ο Barak ήταν κοντά στον Larry Silverstein, ο οποίος «στο παρελθόν [του] προσέφερε δουλειά ως εκπρόσωπός του στο Ισραήλ».[3]Αυτό είναι πολύ για έναν άνθρωπο.

Με προσωπικότητες όπως ο Ehud Barak να αποκαλύπτονται τόσο στην επιχείρηση ψευδούς σημαίας της 11ης Σεπτεμβρίου όσο και στην επιχείρηση honeypot του Jeffrey Epstein, δεν είναι περίεργο που έχουμε τώρα ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν μια δουλειά του Epstein». Και δεδομένου ότι η προεδρία Τραμπ θεωρείται πλέον ολοένα και περισσότερο ως μια ακόμη ισραηλινή δουλειά από μόνη της, ανυπομονώ για νέες αποκαλύψεις σχετικά με τους δεσμούς μεταξύ της μαφίας Trump-Kushner-Witkoff αφενός, και της συμμορίας του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου αφετέρου. Αυτοί οι καρχαρίες των ακινήτων της Νέας Υόρκης προφανώς δεν τρώνε ο ένας τον άλλον.

Ο μεγάλος νικητής

Εκ των υστέρων, ότι η 11η Σεπτεμβρίου ήταν μια ισραηλινή επιχείρηση με ψευδή σημαία θα έπρεπε να ήταν η υπόθεση εργασίας όσων πίστευαν στην αλήθεια για την 11η Σεπτεμβρίου εξαρχής. Δεν το ξέχασε ο Benjamin Netanyahu, εκείνη την ίδια μέρα: «Είναι πολύ καλό... Θα δημιουργήσει άμεση συμπάθεια..., θα ενισχύσει τον δεσμό μεταξύ των δύο λαών μας;»[4]Το ίδιο απόγευμα, ο George Friedman πανηγύρισε στον φιλοϊσραηλινό γεωπολιτικό ιστότοπό του STRATFOR: «Ο μεγάλος νικητής σήμερα, σκόπιμος ή όχι, είναι το κράτος του Ισραήλ. ... Δεν υπάρχει αμφιβολία, επομένως, ότι η ισραηλινή ηγεσία αισθάνεται ανακούφιση».[5]

Η Tzameret Fuerst, γνωστή ως η «χαμογελαστή Ισραηλινή γυναίκα», δεν μπορούσε να κρύψει τη χαρά της στη Νέα Υόρκη εκείνη την ημέρα. Αυτό που είχε σημασία για εκείνη ήταν «ότι τώρα οι άνθρωποι καταλαβαίνουν με τι έχουμε να κάνουμε εμείς [οι Ισραηλινοί], με τι είδους ανθρώπους έχουμε να κάνουμε καθημερινά».

Δεδομένου ότι το ερώτημα Cui bono είχε μια τόσο προφανή απάντηση , χρειάστηκε μια αποφασιστική και καλά οργανωμένη εκστρατεία παρακολούθησης για να αποσπαστεί η προσοχή των πρώτων σκεπτικιστών από τα εμφανή αποτυπώματα του Ισραήλ. Οι εσωτερικοί πράκτορες που κατηγόρησαν το Βαθύ Κράτος, τη Νέα Παγκόσμια Τάξη και το Στρατιωτικό-Βιομηχανικό Σύμπλεγμα, δεν μας ενημέρωσαν ότι πέντε μυστικοί πράκτορες της Mossad (Sivan και Paul Kurzberg, Yaron Shmuel, Oded Ellner και Omer Marmari) ήταν οι μόνοι ύποπτοι που συνελήφθησαν εκείνη την ημέρα σε σχέση με τις επιθέσεις. Αυτοί οι «χορευτές Ισραηλινοί» θα έπρεπε να ήταν τα αστέρια κάθε εκδήλωσης της 11ης Σεπτεμβρίου-Αλήθειας, αλλά μόλις το 2010 είχαν την τιμή να αναφερθούν από τον Alex Jones.

Το Πεντάγωνο της 11ης Σεπτεμβρίου και το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου της 11ης Σεπτεμβρίου

Η θεωρία ότι το Ισραήλ βρισκόταν πίσω από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου δεν είναι, ωστόσο, τόσο απλή όσο φαίνεται. Υπάρχουν δύο σημαντικές αντιρρήσεις: η μία αφορά το κίνητρο και η άλλη τα μέσα.

Το κίνητρο: η άμεση αντίδραση των Ηνωμένων Πολιτειών στην 11η Σεπτεμβρίου ήταν η εισβολή και η αλλαγή καθεστώτος στο Αφγανιστάν. Το Ισραήλ δεν είχε κανένα προφανές συμφέρον σε αυτή την επέμβαση. Αν αυτός ήταν ο κύριος στόχος των επιθέσεων με ψευδή σημαία της 11ης Σεπτεμβρίου, οι Ισραηλινοί θα έπρεπε να αποκλειστούν ως ύποπτοι.

Τα μέσα: η επιτυχία της επιχείρησης εξαρτιόταν από την ενεργό συμμετοχή στρατιωτικών και μονάδων πληροφοριών των ΗΠΑ, τις οποίες το Ισραήλ δεν μπορούσε να ελέγξει άμεσα. Αρχικά, απαιτούσε την ενασχόληση της NORAD (Διοίκηση Αεροδιαστημικής Άμυνας Βόρειας Αμερικής) και της μεραρχίας NEADS (Βορειοανατολικός Τομέας Αεροπορικής Άμυνας) με πέντε εκπαιδευτικές ασκήσεις, τρεις από τις οποίες προσομοίωναν αεροπειρατείες. Σύμφωνα με τον Συνταγματάρχη Robert Marr, επικεφαλής της NEADS, έως και είκοσι εννέα εικονικά «αεροσκάφη που είχαν υποστεί αεροπειρατεία» εμφανίστηκαν στις οθόνες ραντάρ της NORAD ακριβώς τη στιγμή που πραγματοποιήθηκαν οι πραγματικές επιθέσεις, καθιστώντας την κατάσταση έκτακτης ανάγκης εντελώς μη διαχειρίσιμη. Ο αντίκτυπος στο Πεντάγωνο - ανεξάρτητα από την προέλευσή του - απαιτούσε επίσης την απενεργοποίηση όλων των αμυντικών συστημάτων στο πιο αυστηρά προστατευμένο κτίριο στον κόσμο, για να μην αναφέρουμε την ταχεία κατάσχεση υλικού από τις 85 κάμερες παρακολούθησης που βρίσκονταν γύρω από το κτίριο. Δεν υπάρχει επομένως αμφιβολία ότι η επίθεση στο Πεντάγωνο ήταν «εσωτερική δουλειά» .

Αντιθέτως, τα δακτυλικά αποτυπώματα του Ισραήλ είναι παντού στην επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου — αν συμπεριλάβουμε στον ορισμό μας για το Ισραήλ τους αμέτρητους sayanim που κατοικούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τη μεγαλύτερη συγκέντρωσή τους στη Νέα Υόρκη.[6] Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, ο Larry Silverstein ενσαρκώνει το αρχέτυπο του super-sayan  : εξέχον μέλος της Ενωμένης Εβραϊκής Ομοσπονδίας Έκκλησης της Νέας Υόρκης, του μεγαλύτερου αμερικανικού οργανισμού συγκέντρωσης χρημάτων για το Ισραήλ, είναι επίσης στενός φίλος του Benjamin Netanyahu, σύμφωνα με το άρθρο της Haaretz της 21ης ​​Νοεμβρίου 2001 που έχει ήδη αναφερθεί.[7] Με τους Larry Silverstein, Frank Lowy, Ronald Lauder (ο οποίος ως επικεφαλής της Επιτροπής Ιδιωτικοποιήσεων της Πολιτείας της Νέας Υόρκης απένειμε τους Δίδυμους Πύργους στους Silverstein και Lowy τον Απρίλιο του 2001), Maurice Greenberg (ο οποίος ασφάλισε τους πύργους για τον Silverstein αλλά έλαβε την προφύλαξη να αντασφαλίσει το ασφαλιστήριο συμβόλαιο σε ανταγωνιστές), τον γιο του Jeffrey Greenberg (διευθύνων σύμβουλος της Marsh & McLennan, η οποία κατείχε τους ορόφους 93 έως 100 του Βόρειου Πύργου, όπου το Boeing 767 φέρεται να χτύπησε το κτίριο), για να μην αναφέρουμε τον Howard Lutnick, του οποίου η επενδυτική τράπεζα Cantor Fitzgerald κατείχε τους ορόφους ακριβώς από πάνω, και ο οποίος, όπως και ο Silverstein, «γλίτωσε τον θάνατο» εκείνο το πρωί πηγαίνοντας τον γιο του στο νηπιαγωγείο), είναι σαφές ότι η φιλοϊσραηλινή ελίτ της Wall Street είχε επαρκή έλεγχο στους Δίδυμους Πύργους και το Κτίριο 7 (που επίσης ανήκε στον Silverstein) για να τους ανατινάξει. Σε τελική ανάλυση, υπάρχουν αρκετά ισραηλινά δακτυλικά αποτυπώματα και καπνιστά όπλα στον τόπο του εγκλήματος του Παγκόσμιου Εμπορίου για να χαρακτηριστεί αυτό το συμβάν ως «ισραηλινή δουλειά».

Ήταν η επίθεση στο Πεντάγωνο μια εσωτερική ενέργεια και η επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (WTC) μια ισραηλινή ενέργεια; Δύο άλλες σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο γεγονότων καθιστούν αυτή την ερευνητική γραμμή άξια διερεύνησης. Πρώτον, όπως τόνισε η Barbara Honegger , το Πεντάγωνο είναι στρατιωτικός στόχος, ενώ το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου είναι πολιτικός στόχος. Από την οπτική γωνία του διεθνούς δικαίου, μόνο η επίθεση στο Πεντάγωνο θα μπορούσε να θεωρηθεί «πράξη πολέμου» (συγκρίσιμη με το Pearl Harbor) και να δικαιολογήσει την εισβολή σε μια κυρίαρχη χώρα όπως το Αφγανιστάν.[8] Η συντριβή εμπορικών αεροσκαφών σε ουρανοξύστες αποτελούσε πράξη καθαρής τρομοκρατίας, η οποία δεν διέφερε, κατ' αρχήν, από την βομβιστική επίθεση που πραγματοποιήθηκε εναντίον των ίδιων Δίδυμων Πύργων στις 26 Φεβρουαρίου 1993, η οποία οδήγησε στην απαγγελία κατηγοριών σε 8 άτομα για «συνωμοσία, εκρηκτική καταστροφή περιουσίας και διαπολιτειακή μεταφορά εκρηκτικών» ( Wikipedia ).

Τα δύο γεγονότα — στο Πεντάγωνο και στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου — διαφέρουν επίσης ως προς την κλίμακά τους. Η δημιουργία μιας τρύπας στη μία πλευρά του Πενταγώνου και η ρίψη μερικών εξωφρενικά μικρών κομματιών ατράκτου στο γκαζόν, ώστε να μοιάζει με αεροπορικό δυστύχημα, απαιτούσε πολύ λιγότερο προσωπικό, τεχνικές δεξιότητες και χρόνο προετοιμασίας από ό,τι χρειαζόταν για να μετατραπούν σε σκόνη τρεις ουρανοξύστες με δύο αεροπλάνα (ή οτιδήποτε άλλο). Το σενάριο του Πενταγώνου περιελάμβανε μόνο ένα αεροπειρατή και έναν αναφερόμενο αριθμό 184 νεκρών, αν και ο πραγματικός αριθμός είναι πιθανώς πολύ χαμηλός. Αντίθετα, οι δύο επιθέσεις στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή των δύο ψηλότερων ουρανοξυστών της Νέας Υόρκης και του γύρω συγκροτήματος, καθώς και τον άμεσο θάνατο χιλιάδων πολιτών και εκατοντάδων πυροσβεστών. Αυτό δεν ήταν έργο μιας μικρής ομάδας, αλλά ενός διεθνούς εγκληματικού δικτύου που αποτελούνταν από εκατοντάδες τεχνικούς εμπειρογνώμονες σε εκρηκτικά. Χρειάστηκαν μήνες, αν όχι χρόνια, προετοιμασίας, ενώ η επίθεση στο Πεντάγωνο θα μπορούσε να είχε σχεδιαστεί σε λίγες μέρες.

φωτό

Αυτή η διαφορά αντικατοπτρίζεται στον οπτικό και συναισθηματικό αντίκτυπο των δύο γεγονότων. Το Πεντάγωνο είναι ένα απομονωμένο κτίριο και οι εικόνες της συντριβής στην ανατολική πρόσοψή του είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες, ενώ εκείνες των πύργων που χτυπήθηκαν στην καρδιά της Νέας Υόρκης και στη συνέχεια κατέρρευσαν ανάμεσα σε τεράστια σύννεφα σκόνης, εξαπλώθηκαν αμέσως σε όλο τον κόσμο και μεταδόθηκαν σε επανάληψη. Ο αναφερόμενος αριθμός νεκρών προκάλεσε τεράστια παγκόσμια συγκίνηση. Οι επιθέσεις στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου μπορούν να περιγραφούν ως «καταστροφική τρομοκρατία» (το πεδίο εξειδίκευσης του Philip Zelikow, εκτελεστικού διευθυντή της Επιτροπής της 11ης Σεπτεμβρίου).[9]

Ας φανταστούμε για μια στιγμή ότι μόνο το Πεντάγωνο είχε πληγεί. Αυτό, μαζί με μια φωτογραφία σχολικού βιβλίου από τη σπηλιά του Bin Laden στην Tora Bora, ίσως να ήταν αρκετό για να πείσει το Κογκρέσο των ΗΠΑ και το αμερικανικό κοινό ότι ο Bin Laden έπρεπε να κυνηγηθεί και ότι το καθεστώς των Ταλιμπάν - που εδώ και καιρό δαιμονοποιούνταν από όλα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης - έπρεπε να ανατραπεί. Αλλά αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να δημιουργήσει αρκετή ορμή για να προκαλέσει μια σύγκρουση πολιτισμών στη Μέση Ανατολή.

Με ένα κύμα σοκ στην κοινή γνώμη που ήταν ασύγκριτα ισχυρότερο και μεγαλύτερης διάρκειας, η επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (WTC) δεν είχε σκοπό να παράσχει μια λογική δικαιολογία για μια μεμονωμένη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον ενός μισητού και αδύναμου καθεστώτος, αλλά μάλλον να βυθίσει το αμερικανικό κοινό σε μια κατάσταση σοκ που θα βραχυκύκλωνε την ικανότητά του να συλλογίζεται και θα το καθιστούσε εξαιρετικά ευάλωτο στην πολεμική προπαγάνδα. Αυτό, σε συνδυασμό με τις επιστολές με άνθρακα και το μάντρα των Όπλων Μαζικής Καταστροφής του Saddam Hussein, θα ανάγκαζε τον Bush Jr. να κάνει αυτό που ο πατέρας του είχε αρνηθεί να κάνει δέκα χρόνια νωρίτερα: να ανατρέψει τον Saddam και να βυθίσει το Ιράκ στο χάος. Σε σύγκριση με το τραύμα που έμοιαζε με τσουνάμι από τις επιθέσεις στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, η επίθεση του Πενταγώνου ήταν του μεγέθους ενός κυματισμού. Μόνο το πρώτο θα μπορούσε να προκαλέσει έναν ολοκληρωμένο και ριζοσπαστικό γεωστρατηγικό αναπροσανατολισμό των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους. Ήταν μια ψυχολογική επιχείρηση άνευ προηγουμένου κλίμακας, πέρα ​​από τα πιο τρελά όνειρα της CIA.

Η θεωρία της παραβιασμένης ψευδούς σημαίας

Αυτές οι βαθιές διαφορές με οδήγησαν να υποθέσω, σε ένα άρθρο του 2022 και αργότερα σε ένα βιβλίο , ότι τα δύο γεγονότα σκηνοθετήθηκαν από δύο ξεχωριστές ομάδες που επιδίωκαν διαφορετικούς στόχους: η μία ομάδα εκτέλεσε την «εσωτερική δουλειά» στο Πεντάγωνο, ενώ μια άλλη ομάδα εκτέλεσε την «ισραηλινή δουλειά» στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (WTC). Σύμφωνα με αυτή την υπόθεση, το μεγαλύτερο μέρος της ομάδας που ενορχήστρωσε την επίθεση στο Πεντάγωνο δεν είχε καμία πρόγνωση της επίθεσης στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, ενώ όσοι ήταν υπεύθυνοι για την επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου είχαν ακριβή πρόγνωση της επίθεσης στο Πεντάγωνο.

Όχι μόνο οι Ισραηλινοί είχαν πρόγνωση για την επιχείρηση ψευδούς σημαίας του Πενταγώνου: η ιδέα γι' αυτήν μπορεί να προήλθε από αυτούς. Γνωρίζουμε ότι η διαδικασία λήψης αποφάσεων στο Πεντάγωνο βρισκόταν υπό ισραηλινή επιρροή μέσω των Richard Perle, Douglas Feith, Paul Wolfowitz και μερικών άλλων. Ο Perle ήταν διευθυντής του Συμβουλίου Αμυντικής Πολιτικής, ο Feith ήταν Υφυπουργός Άμυνας για την Πολιτική και ο Wolfowitz ήταν Αναπληρωτής Υπουργός Άμυνας, καθώς και ο κύριος συγγραφέας του «δόγματος Wolfowitz» που δικαιολογούσε τους προληπτικούς πολέμους, το οποίο ξαφνικά έγινε το «δόγμα Bush » μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Αυτοί οι κρυπτοϊσραηλινοί δεν είχαν την ικανότητα να οργανώσουν την επιχείρηση του Πενταγώνου μόνοι τους, αλλά, σε συνεννόηση με άλλους κρυπτοσιωνιστές νεοσυντηρητικούς στον Λευκό Οίκο και το Υπουργείο Εξωτερικών, είχαν τη δύναμη να την υποκινήσουν και να την κατευθύνουν.

Έτσι, η ομάδα Perle-Feith-Wolfowitz σχεδίαζε επιχειρήσεις στο Πεντάγωνο, ενώ η ομάδα Lauder-Silverstein-Greenberg ετοίμαζε το έδαφος για την επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (WTC). Αυτές οι δύο ομάδες μπορεί να μην ήταν σε άμεση επαφή μεταξύ τους, αλλά και οι δύο ήταν σε άμεση επαφή με κορυφαίους Ισραηλινούς ηγέτες: Ο Silverstein μιλούσε εβδομαδιαίως με τον Netanyahu στο τηλέφωνο, σύμφωνα με το προαναφερθέν άρθρο της Haaretz , ενώ ο Perle και ο Feith ήταν και οι δύο σύμβουλοι του Netanyahu, για τον οποίο είχαν συντάξει την περίφημη έκθεση «Clean Break» το 1996.[10]

Η διάκριση παραμένει κρίσιμη, ωστόσο: η επιχείρηση του Πενταγώνου έλαβε την έγκριση της κυβέρνησης Bush, πιθανώς σε επίπεδο του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, επειδή εξυπηρετούσε την γεωστρατηγική ατζέντα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Ο παραδοσιακός αμερικανικός ιμπεριαλισμός εκπροσωπείται καλύτερα από το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (CFR). Το CFR υπερασπίζεται τα συμφέροντα των τραπεζιτών και των επενδυτών που το ίδρυσαν. Δεν είναι, κατά γενικό κανόνα, φιλοϊσραηλινό και μία από τις προτεραιότητές του ήταν πάντα η διατήρηση φιλικών σχέσεων με τα κράτη του Κόλπου, όπως καταδεικνύεται από την έκθεσή του του 2022, « Η υπόθεση για ένα νέο στρατηγικό σύμφωνο ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας ». Ο «πόλεμος των αγωγών» αποτελεί σημαντική ανησυχία για αυτούς τους νεοαποικιακούς ιμπεριαλιστές. Τη δεκαετία του 1990, υπήρχαν σχέδια για την Unocal Corporation να κατασκευάσει έναν αγωγό πετρελαίου που θα συνδέει την Κασπία Θάλασσα με τον Ινδικό Ωκεανό, περνώντας από το Τουρκμενιστάν και το Αφγανιστάν. Η στρατηγική θέση του Αφγανιστάν είχε ήδη αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα στην απόφαση του Zbigniew Brzezinski,  συμβούλου εθνικής ασφάλειας του Carter και εξέχοντος μέλους του CFR, να ξεκινήσει την αποσταθεροποίηση του φιλοσοβιετικού αφγανικού καθεστώτος το 1979 εξοπλίζοντας τους μουτζαχεντίν. Μετά το 1996, παρά την κατάληψη της χώρας από τους Ταλιμπάν και τις ρητορικές καταδίκες των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν. Αλλά τον Ιούλιο του 2001, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχασαν την εμπιστοσύνη τους στους Ταλιμπάν και, εν μία νυκτί, τους θεώρησαν εμπόδιο στο έργο. Σχεδιάστηκαν στρατιωτική εισβολή και αλλαγή καθεστώτος.[11] Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα πρόσχημα αποδεκτό από την κοινή γνώμη. Το γεγονός ότι η εισβολή ξεκίνησε λιγότερο από ένα μήνα μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου αποδεικνύει ότι είχε σχεδιαστεί πολύ νωρίτερα. Για να διευκολυνθούν τα πράγματα, ο νέος πρέσβης των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, Zalmay Khalizad, και ο νέος πρόεδρος που διορίστηκε από τις ΗΠΑ, Hamid Karzai, είχαν υπηρετήσει και οι δύο ως σύμβουλοι της Unocal.[12]

Οι Εβραίοι νεοσυντηρητικοί, από την πλευρά τους, δεν ενδιαφέρονταν για το Αφγανιστάν. Αυτό που ήθελαν ήταν η καταστροφή του Ιράκ. Το 1990, μετά την Επιχείρηση Καταιγίδα της Ερήμου στο Κουβέιτ, άσκησαν ισχυρή πίεση υπέρ της εισβολής στο Ιράκ και της ανατροπής του Saddam Hussein, αλλά ο Πρόεδρος H.W. Bush δεν υποχώρησε και τήρησε την εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ως αποτέλεσμα, το φιλοϊσραηλινό λόμπι σαμποτάρισε τις πιθανότητές του για δεύτερη θητεία και υποστήριξε τον Δημοκρατικό υποψήφιο Bill Clinton, τον οποίο παρόλα αυτά δεν κατάφεραν να εξαναγκάσουν να επιτεθεί στο Ιράκ, παρά το γεγονός ότι κατέφυγαν στη γοητεία της Monica Lewinsky. Οι νεοσυντηρητικοί στη συνέχεια επικέντρωσαν τις προσπάθειές τους στο think tank τους, το PNAC (Project for a New American Century), με τους Perle και Feith μεταξύ των υπογραφόντων της έκθεσης με τίτλο Ανακατασκευή της Άμυνας της Αμερικής , η οποία υποβλήθηκε στον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο Bush Jr. το 2000.

Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, η διαφορά στην αντίδραση μεταξύ των παραδοσιακών Αμερικανών ιμπεριαλιστών και των φιλοϊσραηλινών νεοσυντηρητικών ήταν εντυπωσιακή. Ο  Brzezinski, για παράδειγμα, υποστήριξε αμέσως την εισβολή στο Αφγανιστάν, ελπίζοντας να αποκαταστήσει τη ζημιά που ο ίδιος είχε προκαλέσει εκεί. Από την άλλη πλευρά, αντιτάχθηκε σθεναρά στον πόλεμο στο Ιράκ και, την 1η Φεβρουαρίου 2007, κατήγγειλε ενώπιον της Γερουσίας «μια ιστορική, στρατηγική και ηθική καταστροφή... που προκλήθηκε από μανιχαϊστικές παρορμήσεις και αυτοκρατορική αλαζονεία». Αντίθετα, οι νεοσυντηρητικοί και άλλοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι έσπευσαν να εκμεταλλευτούν το εθνικό τραύμα για να υποστηρίξουν την καταστροφή «επτά εθνών » , ξεκινώντας από το Ιράκ και καταλήγοντας στο Ιράν. Δεν είναι τυχαίο ότι τα «επτά έθνη» που τιμωρήθηκαν από τον Θεό επειδή αντιτάχθηκαν στο Ισραήλ αποτελούν ένα βιβλικό μοτίβο (Δευτερονόμιο 7 και Ιησούς του Ναυή 24) γνωστό στη ραβινική παράδοση. Τα επτά «αδίστακτα κράτη» που στοχοποίησε ο Bush στην ομιλία του στις 20 Σεπτεμβρίου είναι μια κρυπτική υπογραφή.

Η συνωμοσία μέσα στη συνωμοσία

Ήταν, λοιπόν, οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 «ένα νέο Περλ Χάρμπορ» και η έναρξη του «Νέου Αμερικανικού Αιώνα» που οι νεοσυντηρητικοί είχαν διακηρύξει μεγαλόφωνα; Ή μήπως είχαν σκοπό να πυροδοτήσουν έναν «Εβραϊκό Αιώνα» 2.0 και να προωθήσουν το σχέδιο του Μεγάλου Ισραήλ κινητοποιώντας την αμερικανική στρατιωτική ισχύ εναντίον των εχθρών του Ισραήλ στην Εγγύς Ανατολή; Μήπως σχεδιάστηκε από ανίκανους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές ή από μακιαβελικούς κρυπτοσιωνιστές; Ήταν η 11η Σεπτεμβρίου μια «εσωτερική επιχείρηση» που εκτελέστηκε από το αμερικανικό βαθύ κράτος ή μια «ισραηλινή επιχείρηση» με επικεφαλής υψηλόβαθμους sayanim ; Αν και τα δύο, σε ποιο συνδυασμό και σε ποιες αναλογίες;

Δεν υπάρχουν απλές απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, αλλά προσπάθησα να παρουσιάσω μια περίπλοκη απάντηση όσο πιο απλά μπορούσα. Το μυστήριο της 11ης Σεπτεμβρίου είναι μια διπλή εξίσωση με δύο αγνώστους. Το σημείο εκκίνησης είναι να αναγνωρίσουμε το βασικό γεγονός ότι δεν υπήρξε μία, αλλά δύο 11 Σεπτεμβρίου, η καθεμία με διαφορετική υπογραφή. Έχω κρατήσει εκτός της εξίσωσης τη «συντριβή» του UA 93 στο Shanksville της Πενσυλβάνια, 25 λεπτά μετά το Πεντάγωνο, κάτι που δεν έχει καμία σημασία, δεδομένου του μικρού βαθμού πραγματικότητάς του. Αρκεί να πούμε ότι η πτήση UA93 δεν λειτουργούσε τις Τρίτες, αλλά φέρεται να αντικατέστησε κατ' εξαίρεση την πτήση UA91. Αναφέρθηκε ότι προσγειώθηκε στο Σαν Φρανσίσκο το μεσημέρι. Καμία από τις οικογένειες των «θυμάτων» δεν έχει ζητήσει αποζημίωση .[13]

Σύμφωνα με τη θεωρία που μόλις συνόψισα, η επίθεση στο Πεντάγωνο οργανώθηκε από υψηλόβαθμους αξιωματούχους του αμερικανικού στρατού και των υπηρεσιών πληροφοριών, με την έγκριση του Λευκού Οίκου, προκειμένου να δικαιολογηθεί η αλλαγή καθεστώτος στο Αφγανιστάν. Η επίθεση στη Νέα Υόρκη ήταν ενας διπλασιασμός της επιχείρησης του Πενταγώνου, με στόχο να μετατρέψει αυτό το ψευδές πρόσχημα για εισβολή στο Αφγανιστάν σε ένα κατακλυσμιαίο γεγονός ικανό να τραυματίσει τον αμερικανικό λαό και να του ενσταλάξει αρκετή οργή ώστε να τον κάνει να δεχτεί - ή ακόμα και να απαιτήσει - έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον οποιασδήποτε χώρας που τους έχει χαρακτηριστεί ως καταφύγιο ισλαμιστών τρομοκρατών (Ιράκ, Ιράν, Συρία, Λίβανος, Λιβύη κ.λπ.). Σε αντίθεση με την εισβολή στο Αφγανιστάν, ο πόλεμος των ΗΠΑ κατά του Ιράκ δεν είχε σχεδιαστεί από το αμερικανικό βαθύ κράτος πριν από τον Σεπτέμβριο του 2001. Γι' αυτό χρειάστηκαν δύο ακόμη χρόνια προετοιμασίας και προπαγάνδας για να ξεκινήσει.

Γιατί, ίσως αναρωτηθείτε, χρειαζόταν το Ισραήλ να συνδέσει την φιλόδοξη επιχείρηση ψευδούς σημαίας στη Νέα Υόρκη με την πιο μετριοπαθή που πραγματοποιήθηκε στην Ουάσινγκτον; Η απάντηση είναι προφανής: το Ισραήλ χρειαζόταν να δημιουργήσει μια κατάσταση στην οποία οποιαδήποτε αποκάλυψη της προδοσίας του Ισραήλ θα αποκάλυπτε πρώτα και κύρια, στους Αμερικανούς και στον κόσμο, τις μακιαβελικές μηχανορραφίες του αμερικανικού βαθέος κράτους. Αυτή η κατάσταση, ενισχυμένη από τον έλεγχο του Ισραήλ στα συστημικά μέσα ενημέρωσης, κατέστησε δυνατό να αναγκαστεί η κυβέρνηση Bush να καλύψει και τις δύο επιχειρήσεις, οι οποίες φαινόντουσαν σαν μία στο κοινό.

Αλλά προκύπτει μια άλλη αντίρρηση. Δεδομένου ότι η επίθεση στο Πεντάγωνο συνέβη 51 λεπτά αφότου το πρώτο αεροπλάνο χτύπησε τον Βόρειο Πύργο, γιατί οι συνωμότες του Πενταγώνου δεν ματαίωσαν την επιχείρησή τους, αν οι επιθέσεις στο Παγκόσμιο Κέντρο Ελέγχου (WTC) δεν ήταν μέρος των σχεδίων τους; Πριν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, ας εξετάσουμε γιατί οι Ισραηλινοί έπρεπε να ξεκινήσουν την επιχείρησή τους πριν από αυτήν στο Πεντάγωνο. Όπως σημειώθηκε νωρίτερα, η επιχείρηση κατά του Πενταγώνου απαιτούσε την προηγούμενη εξουδετέρωση της αεράμυνας, κυρίως με την υπερφόρτωση της NORAD με ασκήσεις. Αλλά μόλις χτυπήθηκε το Πεντάγωνο, θα μπορούσε κανείς να περιμένει ότι η αεράμυνα θα κινητοποιηθεί δυναμικά: αυτό θα μπορούσε να είχε θέσει σε κίνδυνο την επιχείρηση του Παγκόσμιου Κέντρου Ελέγχου (WTC) αν είχε πραγματοποιηθεί αργότερα. Πώς, λοιπόν, μπόρεσαν οι Ισραηλινοί να διασφαλίσουν ότι, μετά τις συντριβές στους Δίδυμους Πύργους, η επιχείρηση κατά του Πενταγώνου δεν θα ακυρωνόταν; Ευτυχώς, έχουμε μια ένδειξη χάρη στην μαρτυρία του Υπουργού Μεταφορών Norman Mineta, ο οποίος ήταν με τον Dick Cheney στο Προεδρικό Κέντρο Επιχειρήσεων Έκτακτης Ανάγκης (PEOC, το ασφαλές καταφύγιο κάτω από τον Λευκό Οίκο) κατά τη διάρκεια της μισής ώρας που προηγήθηκε της έκρηξης στο Πεντάγωνο. Ο Mineta ανέφερε στην Επιτροπή για την 11η Σεπτεμβρίου ότι ένας νεαρός άνδρας είχε εισέλθει στην αίθουσα αρκετές φορές για να ενημερώσει τον Cheney ότι το «αεροπλάνο» πλησίαζε την Ουάσινγκτον.

Και όταν έφτασε η ώρα «το αεροπλάνο βρίσκεται 10 μίλια μακριά», ο νεαρός είπε επίσης στον Αντιπρόεδρο: «Ισχύουν ακόμα οι εντολές;» Και ο Αντιπρόεδρος γύρισε, κούνησε τον λαιμό του και είπε: «Φυσικά και οι εντολές ισχύουν ακόμα. Έχετε ακούσει κάτι αντίθετο;»

Ο Mineta λέει ότι δεν γνωρίζει ποιες ήταν «οι εντολές», αλλά είναι πιθανό ότι δεν επρόκειτο να καταρριφθεί «το αεροπλάνο» που κατευθυνόταν προς το Πεντάγωνο. Με τον Πρόεδρο Bush να έχει σταλεί βολικά σε ένα δημοτικό σχολείο στη Φλόριντα για να διαβάσει το βιβλίο «Η Κατσίκα μου» , ο Αντιπρόεδρος Cheney είχε την εξουσία και την ευκαιρία να ματαιώσει την επιχείρηση, αλλά αρνήθηκε να το κάνει.

Σε αυτό το σημείο, ας διευκρινίσουμε τον ρόλο του αχώριστου διδύμου που σχημάτισαν οι Donald Rumsfeld και Dick Cheney. Οι ομοσπονδιακές τους καριέρες ξεκίνησαν στην κυβέρνηση Ford μετά το σκάνδαλο Watergate. Ο Rumsfeld, ο μεγαλύτερος από τους δύο, ανέλαβε αρχικά τα καθήκοντά του ως Αρχηγός του Επιτελείου του προέδρου και διόρισε τον Cheney ως Αναπληρωτή του. Στη συνέχεια, ο Rumsfeld ανέλαβε Υπουργός Άμυνας και κανόνισε να τον αντικαταστήσει ο Cheney ως Αρχηγός του Επιτελείου. Έτσι, το 1975, εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο συνδυασμός του Rumsfeld στο Πεντάγωνο και του Cheney στον Λευκό Οίκο. Οι δύο άνοιξαν στη συνέχεια τις πόρτες στους νεοσυντηρητικούς, οι οποίοι εκείνη την εποχή ήταν αποφασισμένοι να κλιμακώσουν τον Ψυχρό Πόλεμο πάση θυσία. Το 2000, ο Cheney διηύθυνε την προεδρική εκστρατεία του Bush του νεότερου, εξασφάλισε την αντιπροεδρία για τον εαυτό του, διόρισε τον Rumsfeld ως Υπουργό Άμυνας και γέμισε την κυβέρνηση με Εβραίους νεοσυντηρητικούς. Σύμφωνα με τους βιογράφους του, «Dick Cheney έχει γίνει ο πιο ισχυρός Αντιπρόεδρος που κατείχε ποτέ το αξίωμα, ασκώντας εξουσία που συχνά υποτάσσει αυτήν του Προέδρου».[14] Στην πραγματικότητα, οι Cheney και Rumsfeld ενήργησαν, όπως πάντα, ως μισθοφόροι των νεοσυντηρητικών - δηλαδή, του Ισραήλ.

Πρόσθετες ενδείξεις

Μπορώ ακόμα να προσθέσω δύο ενδιαφέρουσες διαφορές μεταξύ της επίθεσης στο Πεντάγωνο και αυτής στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, καθεμία από τις οποίες βρίσκει μια εξήγηση στο πλαίσιο της διπλής θεωρίας συνωμοσίας. Πρώτον, από τους δεκαεννέα αναγνωρισμένους αεροπειρατές, οι δεκαπέντε διέμεναν στην μικρή πόλη Χόλιγουντ της Φλόριντα ή γύρω από αυτήν. Αυτοί που δεν διέμεναν ήταν οι τέσσερις αεροπειρατές του AA77, του αεροπλάνου που συνετρίβη στο Πεντάγωνο. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό επειδή το Χόλιγουντ της Φλόριντα φιλοξενούσε επίσης περισσότερους από 30 από τους 140 Ισραηλινούς πράκτορες που συνελήφθησαν σε αμερικανικό έδαφος τους μήνες που προηγήθηκαν της 11ης Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με έκθεση της DEA που αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά σε άρθρο στη γαλλική εφημερίδα Le Monde από τον Sylvain Cypel και αργότερα δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο από το γαλλικό περιοδικό Intelligence Online.

Δεύτερον, το αεροπλάνο που φέρεται να συνετρίβη στο Πεντάγωνο είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο Dulles της Ουάσινγκτον, το οποίο βρίσκεται μόλις 25 μίλια από το Πεντάγωνο. Αντίθετα, τα αεροπλάνα που χτύπησαν τους Δίδυμους Πύργους είχαν απογειωθεί από το αεροδρόμιο Logan της Βοστώνης. Δεδομένης της εγγύτητάς του, το αεροδρόμιο Dulles ήταν μια φυσική επιλογή για μια ομάδα που λειτουργούσε από την Ουάσινγκτον. Το αεροδρόμιο Logan, από την άλλη πλευρά, ήταν μια φυσική επιλογή για μια ομάδα Ισραηλινών πρακτόρων, καθώς ανέθεσε την ασφάλεια και τη διαχείριση των επιβατών στην Huntleigh USA Corporation , θυγατρική από το 1999 της ICTS (International Consultants on Targeted Security), μιας ισραηλινής εταιρείας που ιδρύθηκε το 1982 από πρώην ισραηλινούς στρατιωτικούς και βετεράνους των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένου του Menachem Atzmon.

Συμπερασματικά, τα δακτυλικά αποτυπώματα του Ισραήλ μπορούν να βρεθούν όχι μόνο στους πύργους του Παγκόσμιου Εμπορίου, που ελέγχονται από τον Silverstein και τους συνεργάτες του, αλλά και στο αεροδρόμιο από το οποίο υποτίθεται ότι οι πτήσεις συνετρίβησαν στους πύργους αναχώρησης, καθώς και στον τόπο κατοικίας των φερόμενων αεροπειρατών. Αυτά τα τρία σύνολα ισραηλινών ιχνών λείπουν στην περίπτωση της πτήσης AA77 στο Πεντάγωνο.

Και φυσικά δεν υπήρχαν «χορευτές Ισραηλινοί» γύρω από το Πεντάγωνο.

Ούτε γνωρίζουμε καμία ισραηλινή προφητεία για επίθεση στο Πεντάγωνο, ενώ οι ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης έχουν εμπνεύσει αρκετές τέτοιες προφητείες. Ο Isser Harel, ο πατέρας των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, έκανε την ακόλουθη πρόβλεψη στον Michael Evans το 1980: «Στην ισλαμική θεολογία, το φαλλικό σύμβολο είναι πολύ σημαντικό. Το μεγαλύτερο φαλλικό σας σύμβολο είναι η Νέα Υόρκη και το ψηλότερο κτίριο θα είναι το φαλλικό σύμβολο που θα χτυπήσουν [οι ισλαμιστές τρομοκράτες]».[15] Ο ίδιος ο Netanyahu καυχήθηκε στο CNN το 2006 ότι είχε προβλέψει το 1995 ότι «αν η Δύση δεν αφυπνιστεί για την αυτοκτονική φύση του μαχητικού Ισλάμ, το επόμενο πράγμα που θα δείτε είναι ότι το μαχητικό Ισλάμ θα γκρεμίσει το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου». Η προφητεία είναι εύκολη όταν κάνεις τον σχεδιασμό.

Το σενάριο που έχω προτείνει δεν καλύπτει κάθε πτυχή των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου, αλλά πιστεύω ότι θα μπορούσε να τις καλύψει όλες. Δεν έχω λάβει υπόψη τα οικονομικά κέρδη που πραγματοποιήθηκαν εδώ κι εκεί, επειδή δεν νομίζω ότι ήταν τα κύρια κίνητρα. Κυμαίνονται από τις ράβδους χρυσού που πιθανώς λεηλατήθηκαν από το θησαυροφυλάκιο κάτω από το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (WTC), έως την υπεξαίρεση του Ταμείου Αποζημίωσης Θυμάτων. Το πιο εμφανές ήταν τα «2,3 τρισεκατομμύρια δολάρια σε συναλλαγές» που το Υπουργείο Άμυνας «δεν μπορεί να παρακολουθήσει», σύμφωνα με δημόσια δήλωση του Donald Rumsfeld στις 10 Σεπτεμβρίου. Την επόμενη μέρα, το «αεροπειρατικό AA77» συνετρίβη ακριβώς εκεί που οι οικονομικοί αναλυτές της RSW (Resource Services – Washington) προσπαθούσαν να λύσουν αυτό το μυστήριο στο Πεντάγωνο. Όλοι πέθαναν. Ένας από αυτούς, μας λένε, πέθανε εκεί όχι επειδή ήταν στο γραφείο του, αλλά επειδή βρισκόταν στο αεροπλάνο που το χτύπησε. Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων θυμάτων του Πενταγώνου της Washington Post , «ο Bryan C. Jack... ήταν επιβάτης στην πτήση 77 της American Airlines, με προορισμό την Καλιφόρνια για επίσημες υποθέσεις όταν το αεροπλάνο του χτύπησε το Πεντάγωνο, όπου, οποιαδήποτε άλλη μέρα, ο Jack θα βρισκόταν στη δουλειά στον υπολογιστή του». Ο Γιαχβέ λειτουργεί με τρελούς τρόπους.

Ἀπό : unz.com καί οἱ παραπομπές

Ἡ Πελασγική