Τοῦ
Kevin MacDonald Ο Tucker Carlson έχει τραβήξει πολύ την προσοχή των New York Times , χωρίς να είναι καλό (συμπεριλαμβανομένου του άρθρου της Michelle Goldberg με τίτλο « Η Θεωρία Συνωμοσίας Πίσω από την Απολογία του Tucker Carlson » (24 Απριλίου), αλλά θα το αφήσω αυτό για άλλη φορά). Το άρθρο γνώμης του Peter Beinart βασίζεται στην ιδέα ότι ο Carlson πιστεύει ότι η συμπεριφορά του Ισραήλ έχει να κάνει με την εβραϊκή του καταγωγή. Προφανώς, πολύ έξω από τα δόντια.
Όπως και άλλες εξέχουσες προσωπικότητες της αντι-ισραηλινής δεξιάς, ο [Carlson] εξακολουθεί να βλέπει τη Δύση ως απειλούμενη από ξένους πολιτισμούς που έχουν ως στόχο την καταστροφή της. Μόλις έστρεψε την προσοχή του σε αυτόν που θεωρεί ως τον ξένο πολιτισμό που κατοικεί στο εβραϊκό κράτος. Και το έκανε αυτό με την ίδια τάση για θεωρίες συνωμοσίας που έχει χαρακτηρίσει εδώ και καιρό τα δημόσια σχόλιά του. Τώρα χρησιμοποιεί έναν καταστροφικό, ασαφή και αντιδημοφιλή πόλεμο για να δώσει σε αυτές τις θεωρίες ακόμη μεγαλύτερη εμβέλεια. ... [Ο Carlson] βρίσκεται στην πρώτη γραμμή μιας ομάδας δεξιών σχολιαστών που δεν καταδικάζουν απλώς τα πολλαπλά εγκλήματα του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων και άλλων στη Μέση Ανατολή. Υπονοούν επίσης κάτι πολύ πιο ανησυχητικό: ότι τα εγκλήματα του Ισραήλ πηγάζουν από την εβραϊκή του ταυτότητα, η οποία ισχυρίζονται ότι απειλεί τη χριστιανική Δύση. ...
Τώρα, οι Αμερικανοί σε όλο το ιδεολογικό φάσμα γίνονται όλο και πιο επικριτικοί απέναντι στο Ισραήλ. Ωστόσο, οι νέοι συντηρητικοί είναι πιο πιθανό από τους αριστερούς ομολόγους τους να συνδέσουν τις παραβάσεις του Ισραήλ με τη θρησκευτική του ταυτότητα. Το περασμένο φθινόπωρο, μια έρευνα του Yale ρώτησε Αμερικανούς ηλικίας 18-34 ετών πώς αισθάνονταν για τους ισχυρισμούς ότι οι Αμερικανοί Εβραίοι απολαμβάνουν υπερβολική εξουσία, είναι πιο πιστοί στο Ισραήλ από την Αμερική και ότι θα έπρεπε να μποϊκοτάρονται οι επιχειρήσεις τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον πόλεμο στη Γάζα. Σχεδόν τα δύο τρίτα των ερωτηθέντων ηλικίας 18 έως 34 ετών που αυτοπροσδιορίστηκαν ως «απόλυτα συντηρητικοί» συμφώνησαν με τουλάχιστον μία από αυτές τις δηλώσεις. Μεταξύ των ατόμων της ίδιας ηλικιακής ομάδας που αυτοπροσδιορίστηκαν ως «απόλυτα φιλελεύθεροι», λιγότεροι από το ένα τρίτο συμφώνησαν.
Η Candace Owens, μία από τις πιο δημοφιλείς podcasters της Αμερικής , έχει υποστηρίξει τον ισχυρισμό του κ. Carlson ότι η υπερορθόδοξη εβραϊκή ομάδα Chabad χρησιμοποιεί τον πόλεμο στο Ιράν για να προσπαθήσει να ανοικοδομήσει τον Ναό. Έχει επίσης ισχυριστεί ότι το Ταλμούδ λέει στους Εβραίους «ότι είμαστε ζώα, ότι έχουν το δικαίωμα να μας κατέχουν, ότι έχουν το δικαίωμα να μας κάνουν να τους λατρεύουμε». Το 2024 κατηγόρησε το Ισραήλ ότι παρέχει καταφύγιο σε παιδεραστές και συνέδεσε αυτή τη συμπεριφορά με την τελετουργική δολοφονία Χριστιανών στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Πάσχα. Ο Nick Fuentes, ένας δηλωμένος ρατσιστής και μισογύνης που ο κ. Carlson φιλοξένησε πρόσφατα για μια φιλική συνέντευξη, επέμεινε ότι «Αν διαβάσετε οτιδήποτε για την ισραηλινή κυβέρνηση, οτιδήποτε ακόμη και για τον Ταλμουδικό Ιουδαϊσμό, αυτό που λένε είναι ότι μισούμε τους εχθρούς μας. Λένε ότι τους μη Εβραίους, δεν τους θεωρούμε καν ανθρώπους».
Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι ότι ο Beinart υποθέτει ότι είναι ασφαλής όταν λέει αυτά τα πράγματα επειδή, μη επιτρέποντας στους αναγνώστες του να αξιολογήσουν τα στοιχεία, πιθανότατα φαίνονται τόσο εξωφρενικά και υπερβολικά στους αναγνώστες των NYTimes που θα τα απορρίψουν αυτόματα χωρίς να μπορούν να δουν πραγματικά τα στοιχεία. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί Ισραηλινοί, ειδικά οι θρησκευόμενοι φανατικοί, πιστεύουν ότι τελικά η νίκη τους θα στεφθεί με την καταστροφή του τζαμιού Αλ-Άκσα και την αποκατάσταση του εβραϊκού ναού, με θυσίες ζώων. Haaretz από το 2024:
Έφτασε την περασμένη εβδομάδα, ακριβώς στην ώρα του – ένα ετήσιο φυλλάδιο που διαφήμιζε «μια ζωντανή πρόβα της θυσίας του Πάσχα». Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι οι άνδρες που εμφανίζονται στο φυλλάδιο, ντυμένοι με αυτό που φαίνεται να είναι αρχαία θρησκευτικά ενδύματα, είναι το αποτέλεσμα της αναζήτησης κάποιου για «σύγχρονους αρχιερείς», που δημιουργήθηκε από την τεχνητή νοημοσύνη, αλλά είναι απολύτως αληθινοί.
Προερχόμενοι από τις πιο ακραίες παρατάξεις του Κινήματος του Ναού, του γενικού όρου για τις διάφορες ομάδες που μοιράζονται τον στόχο της ανάκτησης της εβραϊκής κυριαρχίας επί του Όρους του Ναού στην Ιερουσαλήμ , οι άνδρες στη φωτογραφία έχουν περάσει χρόνια μελετώντας τις βιβλικές οδηγίες για την προετοιμασία της ειδικής προσφοράς του Πάσχα στον Ιερό Ναό - η οποία υπήρχε τελευταία φορά το έτος 70 μ.Χ.
Είναι σχολαστικοί ως προς το μήκος των τομών με το μαχαίρι και τη διαδικασία για το αίμα που θα συλλεχθεί μετά την τελετουργική σφαγή του αρνιού . Η πρόβα τους προορίζεται ως δοκιμαστική περίοδος, σε περίπτωση που το όνειρό τους να ξαναχτίσουν τον Ναό πραγματοποιηθεί.
Η εκδήλωση που διαφημιζόταν στο φυλλάδιο υποσχόταν να λάβει χώρα έξω από την Ιερουσαλήμ, στο Mitzpeh Yericho, έναν υπερθρησκευτικό οικισμό στη Δυτική Όχθη , και όχι στο Όρος του Ναού. Αλλά μια άλλη ομάδα ακτιβιστών του Ναού επέμεινε σε ένα πιο φιλόδοξο σχέδιο και συνελήφθη τη Δευτέρα επειδή προσπάθησαν να θυσιάσουν μια κατσίκα στο Όρος του Ναού στην Ιερουσαλήμ. Όταν αφέθηκαν ελεύθεροι λίγο μετά τη σύλληψη, καυχήθηκαν για την παρέμβαση του υπουργού Εθνικής Ασφαλείας του Ισραήλ, Itamar Ben-Gvir, υπέρ αυτών.
Με άλλα λόγια, αυτοί οι «εξτρεμιστές» έχουν ισχυρές διασυνδέσεις με την τρέχουσα κυβέρνηση, ιδίως με τον υπουργό Εθνικής Ασφαλείας Itamar Ben-Gvir.
Ο Itamar Ben-Gvir κατευθύνεται προς το Όρος του Ναού το 2022.
Ακτιβιστές του Κινήματος του Ναού στην κυβέρνηση
Σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ύπαρξής του, οι ακτιβιστές του Κινήματος του Ναού θεωρούσαν την ισραηλινή κυβέρνηση ως εμπόδιο στο δρόμο τους προς την εβραϊκή κυριαρχία στο Όρος του Ναού.
Αλλά αυτό άλλαξε το 2022, όταν ο πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu σχημάτισε την πιο ακροδεξιά κυβέρνηση στην ιστορία του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων αρκετών υπουργών που ήταν, τουλάχιστον, γειτονικά με το Κίνημα του Ναού, αν όχι πλήρη μέλη. Κανείς δεν ταιριάζει περισσότερο σε αυτήν την περιγραφή από τον υπουργό Εθνικής Ασφάλειας Itamar Ben-Gvir , του οποίου η σύζυγος Ayala είναι ενεργό μέλος του Κινήματος του Ναού.
Στο πάρτι των 50ων γενεθλίων του, ο Ισραηλινός υπουργός Itamar Ben-Gvir έλαβε μια τούρτα από τη σύζυγό του, Ayala, που έδειχνε μια κρεμάλα και τις λέξεις: "Mazal tov στον υπουργό Ben-Gvir, μερικές φορές τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα". Η τούρτα αναφερόταν στην προσπάθειά του για ένα νόμο για τη θανατική ποινή που θα εφαρμοζόταν σε Παλαιστίνιους που καταδικάστηκαν για τη δολοφονία Ισραηλινών, αλλά όχι Ισραηλινούς που σκοτώνουν Παλαιστίνιους. Λίγο μετά την ψήφιση του νόμου, ο Ben-Gvir γιόρτασε με σαμπάνια στην Ισραηλινή Κνεσέτ.( ἐδῶ)
Από τότε που ανέλαβε την εξουσία, ο Ben-Gvir ακολουθεί αδιάκοπα μια φιλοεβραϊκή ατζέντα σχετικά με το Όρος, επισκεπτόμενος τον χώρο αρκετές φορές και ζητώντας σαρωτικές αλλαγές στο status quo, με μόνο εμπόδιο τον Netanyahu.Από τη μία πλευρά, όπως έχει αναφέρει ο Hasson ( ἀρθρογράφος τῆς Haaretz), ο Netanyahu, ίσως παραδόξως, έχει κάνει αρκετά καλή δουλειά στο να κρατάει υπό έλεγχο τον Ben-Gvir και άλλους φονταμενταλιστές του Ναού. «Έχει στην πραγματικότητα μακρά ιστορία στο να διατηρεί τα πράγματα ήρεμα», λέει ο Hasson. «Και φέτος, όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα στον Netanyahu κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού ».
Ο Ben-Gvir ήθελε να επιβάλει όρια στο ποιοι μουσουλμάνοι θα μπορούσαν να προσεύχονται στο Αλ-Άκσα κατά τη διάρκεια του ιερού μήνα των μουσουλμάνων, κάτι που οι αξιωματούχοι ασφαλείας προειδοποίησαν ότι θα οδηγούσε σε καταστροφή. «Τελικά, ο Netanyahu δεν ενέδωσε στις απαιτήσεις του Ben-Gvir και είχαμε ένα από τα πιο ήσυχα Ραμαζάνια των τελευταίων ετών», λέει ο Hasson.
Αλλά αυτά τα μικρά κέρδη είναι μια σταγόνα από την ευρύτερη αποστολή του υπουργού ασφαλείας. Ο Ben-Gvir είναι «πράκτορας του χάους», όπως το θέτει ο Tzidkiyahu. «Ευδοκιμεί δημιουργώντας όσο το δυνατόν περισσότερο δράμα».
Ο Ben-Gvir δεν ανεβαίνει απλώς ήσυχα στο Όρος του Ναού, ένα σημείο που έθεσαν και οι τρεις ειδικοί που έδωσαν συνέντευξη για αυτό το άρθρο. «Το ανακοινώνει δυνατά με τις πιο ρατσιστικές, εμπρηστικές δηλώσεις που είναι δυνατόν», λέει ο Tzidkiyahu. «Και με τον έλεγχο που έχει πάνω στην αστυνομία , είναι άμεσα υπεύθυνος για την επιείκεια που παρέχεται στους Εβραίους που προσπαθούν να προσευχηθούν στο Όρος του Ναού».
Έτσι, ενθαρρυμένοι από την ευρεία υποστήριξη μεταξύ όχι απαραίτητα θρησκευόμενων Ισραηλινών, τον αυξανόμενο αριθμό Εβραίων που επισκέπτονται το Όρος - 30.000 μόνο πέρυσι - πολιτικές υποστηρίξεις και αξιωματούχοι ασφαλείας που επιτρέπουν κατάφωρες παραβιάσεις των κανόνων, το χάσμα μεταξύ του θολού status quo και των πραγματικών γεγονότων στο Όρος διευρύνεται. Και οι εξτρεμιστές του Κινήματος του Ναού δεν φαίνεται να υποχωρούν.
«Ο πραγματικός μου φόβος είναι κάτι που έχουμε ξαναδεί», λέει ο Περσίκο. «Ανησυχώ ότι αν μια νέα ειρηνευτική διαδικασία σημειώσει πρόοδο, είτε με τους Παλαιστίνιους να γίνουν πολίτες του Ισραήλ είτε με μια λύση δύο κρατών, οι εξτρεμιστές στο Κίνημα του Ναού θα κάνουν αυτό που έκαναν πάντα κάθε φορά που υπάρχει ένα βήμα προς την ειρήνη: θα προσπαθήσουν να την εκτροχιάσουν με κάθε δυνατό μέσο».
Επιστρέφοντας στο άρθρο γνώμης του Beinart:
Γράφηκε πιό πάνω σχετικά μέ τήν ἔρευνα του Yale, είναι σίγουρα ενθαρρυντικό το γεγονός ότι ένα σημαντικό υποσύνολο νέων συντηρητικών συμφώνησε με τουλάχιστον μία από αυτές τις δηλώσεις, μαζί με έναν σημαντικό αριθμό φιλελεύθερων. Νομίζω ότι είναι προφανές ότι οι Αμερικανοί Εβραίοι απολαμβάνουν υπερβολική δύναμη, δεδομένου ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο με το Ιράν λόγω της δύναμης του Ισραηλινού Λόμπι, παρόλο που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο πόλεμος δεν είναι δημοφιλής. Και είναι προφανές ότι τουλάχιστον ορισμένοι Εβραίοι είναι πιο πιστοί στο Ισραήλ από ό,τι στην Αμερική - ο Mark Levin είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα (βλ. παρακάτω), για να μην αναφέρουμε ολόκληρη την εβραϊκή ακτιβιστική κοινότητα (ADL, AIPAC, JINSA, κ.λπ.) που επικεντρώνεται στην υποστήριξη του Ισραήλ ό,τι και να γίνει, συμπεριλαμβανομένης της γενοκτονίας στη Γάζα, του απαρτχάιντ και της εθνοκάθαρσης που συνεχίζονται στη Δυτική Όχθη εδώ και δεκαετίες.
Γράψαμε σχετικά μέ τά οσα υποστηρίζει ὁ Beinart καταφερὀμενος επί της Candace Owens καί ὅλα όσα λέι γιά τό Ταλμούδ. Λοιπόν, το καλό με το να είσαι υποστηρικτής του Ισραήλ στους New York Times είναι ότι δεν χρειάζεται να υποστηρίζεις πραγματικά αυτά που γράφεις. Ο Carlson στην πραγματικότητα υποστήριξε τον ισχυρισμό του σημειώνοντας ότι στρατιώτες των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων έχουν θεαθεί να φορούν σήματα που απεικονίζουν τον Τρίτο Ναό, και παραθέτει έναν στρατιώτη που λέει «Αλλά για τι πραγματικά αγωνιζόμαστε; Αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα του εβραϊκού λαού να υπάρχει. Να είστε Εβραίοι, να ασκείτε τη θρησκεία και να είστε ελεύθεροι. Και μια μέρα, ο αληθινός μας ηγέτης θα έρθει και θα ενωθεί ως ένα ολόκληρο εβραϊκό έθνος, ώστε να μπορέσουμε να ανοικοδομήσουμε το Beit HaMikdash [τον Τρίτο Ναό]». Και συζητά την χασιδική ομάδα Chabad, σημειώνοντας «Η Chabad πιέζει με έναν αρκετά διακριτικό τρόπο, εκτός αν κοιτάξετε προσεκτικά, για την ανοικοδόμηση του τρίτου ναού. Και φαίνεται ότι από την πρόσφατη ανάγνωση, αυτά τα σήματα προήλθαν στην πραγματικότητα από την Chabad. Σε κάθε περίπτωση, η Chabad πιέζει για την κατασκευή του Τρίτου Ναού». Η Chabad είναι αρκετά συνδεδεμένη με τις αμερικανικές ελίτ. Ο Πρόεδρος Reagan ήταν κοντά στον ηγέτη της Chabad, Menachem Schneerson, και στην πραγματικότητα η μόνη φορά που ο Τραμπ μπορεί να εκφράζει θρησκευτική ευσέβεια (εξέδωσε μια διάσημα βλάσφημη δήλωση για το Ιράν την Ανατολική Αυγή) είναι σε εβραϊκά πλαίσια, όπως όταν επισκέφθηκε τον τάφο του Menachem Schneerson το 2024:
Στεκόμενος δίπλα στον τάφο, δίπλα σε εκπροσώπους της Chabad, ο Τραμπ ακολούθησε μια σειρά από παραδοσιακές εβραϊκές πρακτικές πένθους. Φόρεσε ένα κιπά, διάβασε ένα κεφάλαιο από τους Ψαλμούς που παρατίθεται στην καθημερινή εβραϊκή προσευχή μετάνοιας, άφησε ένα σημείωμα στον τάφο και στη συνέχεια τοποθέτησε μια μικρή πέτρα στην ταφόπλακα. Άναψε επίσης ένα αναμνηστικό κερί yahrzeit, κάτι που έκανε και ο Πρόεδρος Joe Biden σε ανάμνηση της 7ης Οκτωβρίου.
Ο Τραμπ, μαζί με τον Ben Shapiro τιμούν τόν Ραβίνο Schneerson
Καταλαβαίνω γιατί ο Beinart δεν θα παρείχε καμία πληροφορία σχετικά με το γιατί οι δηλώσεις της Candace Owens και του Nick Fuentes είναι λανθασμένες. Υπάρχουν πάρα πολλά στοιχεία για να τις υποστηρίξουν. Είναι αυτονόητο. Ο Beinart εντάσσεται στην παράδοση των απαλλαγμένων από γεγονότα υπερασπίσεων των παραδοσιακών εβραϊκών αντιλήψεων και θρησκευτικών κειμένων.
Ο Beinart συνεχίζει:
Ο κ. Carlson είναι πιο διακριτικός. Αλλά κι αυτός συχνά αποδίδει τη συμπεριφορά του Ισραήλ σε αυτό που θεωρεί ως αντιδυτική θρησκεία του. Τον περασμένο Οκτώβριο, ισχυρίστηκε ότι «η ισραηλινή θέση είναι 'όλοι όσοι ζουν στη Γάζα είναι τρομοκράτες λόγω του τρόπου γέννησής τους, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών και των παιδιών. Αυτή δεν είναι δυτική άποψη. Αυτή είναι ανατολική άποψη. Αυτή είναι μη χριστιανική — αυτό είναι εντελώς ασύμβατο με τον Χριστιανισμό και τον δυτικό πολιτισμό». Νωρίτερα φέτος, ο κ. Carlson δήλωσε ότι ο πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu προσπάθησε να τιμωρήσει μέλη της οικογένειας του κ. Carlson επειδή ο Netanyahu «πιστεύει στην ενοχή του αίματος, Amalek. Ξέρετε, όταν κάποιος διαπράττει έγκλημα εναντίον σας, τιμωρείτε όχι μόνο αυτόν αλλά και την οικογένειά του, την καταγωγή του. Δεν υπάρχει ιδέα ότι αυτό είναι λιγότερο δυτικό από αυτό, πιο αντιχριστιανικό από αυτό. Οι Χριστιανοί το απορρίπτουν αυτό».
Ο κ. Carlson υπονοεί ότι η τιμωρία του παλαιστινιακού λαού από το Ισραήλ πηγάζει από κάτι ιδιαίτερα εβραϊκό — ή «μη χριστιανικό» — σχετικά με τις παραβάσεις του. Τέτοιες πολιτισμικές γενικεύσεις είναι ψευδείς. Πολλοί χριστιανοί και δυτικοί ηγέτες εφαρμόζουν συλλογική τιμωρία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ιδρύθηκαν με βάση το ίδιο είδος κλοπής γης που διαπράττει το Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων.
Ο Carlson επισημαίνει την βάσιμη πραγματικότητα ότι η Δύση είναι ατομικιστική —και μοναδικά έτσι, ενώ η εβραϊκή κουλτούρα είναι βαθιά συλλογική μέχρι το βάθος της. Έτσι, το Ισραήλ πιστεύει στη συλλογική τιμωρία, όπως έχει σημειώσει ο Carlson. Αυτό μπορεί να φανεί στο μοτίβο όπου οι Ισραηλινοί κατεδαφίζουν τα σπίτια των Παλαιστινίων που θεωρούν τρομοκράτες —ένα ασήμαντο παράδειγμα σε σύγκριση με την πλήρη περιφρόνηση της παλαιστινιακής ζωής στη γενοκτονία της Γάζας (της ζωής όλων των Παλαιστινίων — ανδρών, γυναικών και παιδιών , ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά ή τις πεποιθήσεις τους). Τον Νοέμβριο του 2023, ο Ben-Gvir δήλωσε ότι «όταν λένε ότι η Χαμάς πρέπει να εξαλειφθεί, εννοούν επίσης όσους τραγουδούν, όσους υποστηρίζουν και όσους μοιράζουν γλυκά στό ὄνομά της, όλοι αυτοί είναι τρομοκράτες». [97] [98] Στα δυτικά νομικά συστήματα, τα άτομα θα διώκονταν για ύποπτα εγκλήματα, αλλά ό,τι κι αν είχαν κάνει δεν θα καθιστούσε τα μέλη των οικογενειών τους υπό διώξη, πόσο μάλλον ολόκληρο τον πληθυσμό των ανδρών, των γυναικών και των παιδιών.
Ο Mark Levin, ο οποίος συχνά επικρίνεται από τον Carlson, ενσαρκώνει αυτή τη νοοτροπία: ( Γιά τούς Mark Levin καί Ben Shapiro, σχετικά θέματά μας Ἐδῶ)
Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Ben-Gvir έχει κάνει επίσης δηλώσεις που υπονοούν τη συλλογική ενοχή όλων των Παλαιστινίων. Από την εμπρηστική του επίθεση στη Ντούμα, κατά την οποία οι αυτόκλητοι έποικοι έριξαν μολότοφ στο σπίτι μιας οικογένειας σε ένα παλαιστινιακό χωριό, με αποτέλεσμα τον θάνατο ενός 18 μηνών μωρού και των γονιών του, [68] έγινε μεγάλο θέμα το γεγονός ότι ο Ben-Gvir, μαζί με τον Bentzi Gopstein, εθεάθησαν παρευρισκόμενοι στον γάμο ενός ζευγαριού που συγγενεύει με τους δράστες, ο οποίος έγινε γνωστός ως ο γάμος του μίσους , στον οποίο οι παρευρισκόμενοι φάνηκαν να κυματίζουν τουφέκια, όπλα και μολότοφ, ακόμη και να μαχαιρώνουν μια φωτογραφία του Παλαιστινίου νήπιου που σκοτώθηκε. [69] [70]
Στις 25 Φεβρουαρίου 2019, ο Ben-Gvir δήλωσε ότι οι Άραβες πολίτες του Ισραήλ που δεν ήταν πιστοί στο Ισραήλ «πρέπει να απελαθούν». [71]
Πριν αναλάβει τα καθήκοντά του, ο Ben-Gvir ήταν γνωστό ότι είχε στο σαλόνι του ένα πορτρέτο του Ισραηλινού-Αμερικανού μαζικού δολοφόνου Baruch Goldstein, ο οποίος σφαγίασε 29 Παλαιστίνιους μουσουλμάνους πιστούς και τραυμάτισε 125 άλλους στη Χεβρώνα, στη σφαγή του Σπηλαίου των Πατριαρχών το 1994. [72] [73] αφαίρεσε το πορτρέτο προετοιμαζόμενος για τις ισραηλινές βουλευτικές εκλογές του 2020 , ελπίζοντας να του επιτραπεί να θέσει υποψηφιότητα με το ενοποιημένο δεξιό ψηφοδέλτιο με επικεφαλής τον Naftali Bennett. [74]
Συνεχίζεται με περισσότερα παραδείγματα....
Ο Beinart συνεχίζει:
Η καταπολέμηση της συγχώνευσης του Ισραήλ και της εβραϊκότητας από την αντι-ισραηλινή δεξιά γίνεται πιο δύσκολη από τις φιλοϊσραηλινές αμερικανοεβραϊκές οργανώσεις που συγχέουν και αυτά τα δύο πράγματα.
Χωρίς πλάκα! Είναι καλό που βλέπουμε τον Beinart να αναφέρει αυτό το μάλλον κραυγαλέο γεγονός, αν και όντως πρόκειται για μια μονοσήμαντη αναφορά και όχι για μια πραγματική εξέταση της σημασίας του. Υπήρχε μια εποχή που οι Εβραίοι ακτιβιστές έκαναν λεπτές διακρίσεις μεταξύ της κριτικής προς το Ισραήλ και της κριτικής προς τους Εβραίους, αλλά αυτές οι μέρες έχουν περάσει προ πολλού. Τώρα όποιος επικρίνει το Ισραήλ μπορεί να περιμένει να θεωρηθεί «αντισημίτης» - μια πραγματικότητα που είναι αρκετά προφανής στον ορισμό του αντισημιτισμού από την IHRA.( Περί IHRA ἔχουμε γράψει σέ παλαιώτερα θέματά μας, ἐδῶ ) Ένα μάλλον κραυγαλέο παράδειγμα παρέχεται από την Caitlin Johnstone :
Η «απεσταλμένη του αντισημιτισμού» της Αυστραλίας, Jillian Segal, δημοσίευσε ένα εγχειρίδιο που διευκρινίζει κατηγορηματικά ότι το γραφείο της δεν υπάρχει για να προστατεύει τους Αυστραλούς Εβραίους από τις διακρίσεις, αλλά για να καταπνίγει την κριτική κατά του κράτους του Ισραήλ.
Όσο άσχημο κι αν το φαντάζεστε, είναι χειρότερο. Το εγχειρίδιο, που πρόκειται να κυκλοφορήσει επίσημα αργότερα αυτή την εβδομάδα με τον τίτλο «Κατανόηση του Αντισημιτισμού στην Αυστραλία», συγχέει ρητά τον αντισημιτισμό και τον αντισιωνισμό με δηλώσεις όπως «Ο αντισημιτισμός και ο αντισιωνισμός είναι και οι δύο εκφράσεις μίσους προς τους Εβραίους» και ισχυρίζεται ότι είναι αντισημιτικό να κατηγορείται το Ισραήλ για «απαρτχάιντ, καταπίεση, ρατσισμό και γενοκτονία».
Συνεπώς, είναι αναμφισβήτητα η επίσημη θέση της αρμόδιας για τον αντισημιτισμό αρχής της αυστραλιανής κυβέρνησης ότι αποτελεί μίσος και προσβολή προς τους Εβραίους και τη θρησκεία τους η αντίθεση στην ρατσιστική πολιτική ιδεολογία που στηρίζει το σύγχρονο κράτος του Ισραήλ.
Έτσι, όταν οι Αυστραλοί ακούν την Jillian Segal και κυβερνητικούς αξιωματούχους να μιλάνε για την αύξηση του «αντισημιτισμού» στη χώρα μας και να λένε ότι πρέπει να ληφθούν ακραία μέτρα για να τον σταματήσουν, είναι σημαντικό να είναι σαφές ότι πρόκειται για τον «αντισημιτισμό» για τον οποίο μιλάνε. Μιλούν για κριτική κατά του Ισραήλ.
Ο Beinart ξανά:
Αλλά οι προοδευτικοί δεν πρέπει να θολώνουν τη διάκριση μεταξύ της θεώρησης του Ισραήλ ως κράτους, το οποίο ασκεί μορφές καταπίεσης και επιθετικότητας που μπορούν να εμφανιστούν σε κράτη κάθε εθνοτικού και θρησκευτικού τύπου, και της θεώρησης του Ισραήλ ως προϊόντος μιας ιδιαίτερα εβραϊκής παθολογίας. Είναι κατανοητό ότι ορισμένοι προοδευτικοί, οι οποίοι δικαίως επιθυμούν να τερματίσουν την υποστήριξη της Αμερικής στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το Ισραήλ, μπορεί να μπουν στον πειρασμό να δουν προσωπικότητες όπως ο κ. Carlson ως συμμάχους. Αλλά ο αγώνας για την ελευθερία των Παλαιστινίων δεν πρέπει να ενδίδει σε μισαλλοδοξία κανενός είδους. Αυτό περιλαμβάνει τη μισαλλοδοξία προσωπικοτήτων όπως ο Tucker Carlson, οι οποίοι κατηγορούν τα εγκλήματα του Ισραήλ για την εβραϊκή του καταγωγή, ώστε να μπορούν να προσποιούνται ότι η Αμερική και ο Χριστιανισμός είναι ηθικά αγνοί.
Έτσι, κατά την άποψη του Beinart, τα εγκλήματα του Ισραήλ δεν έχουν καμία σχέση με το γεγονός ότι είναι εβραϊκό κράτος. Όλα τα κράτη μπορούν να το κάνουν. Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι όταν οι Εβραίοι αποκτούν εξουσία επί των μη Εβραίων, τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά για τους τελευταίους. Το Πειστήριο Α είναι η έντονη εβραϊκή εμπλοκή σε μαζικές δολοφονίες Ρώσων και Ουκρανών στις πρώτες δεκαετίες της ΕΣΣΔ, σε μια εποχή που είχαν γίνει μια ελίτ. Δεδομένου ότι οι Χριστιανοί αποτελούν μια μικρή μειονότητα στο Ισραήλ, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι έχουν δεχθεί επίθεση. Το εβραϊκό μίσος για τον Χριστιανισμό είναι «ένα αρχαίο εβραϊκό έθιμο», όπως σημείωσε ο Ben-Givr τον Οκτώβριο του 2023, μετά τη σύλληψη πέντε Haredi Εβραίων επειδή έφτυσαν Χριστιανούς έξω από εκκλησίες. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα, πολλά αρκετά πρόσφατα (το ακόλουθο είναι μια αυτόματη μετάφραση ενός γαλλικού άρθρου).
Περπατώντας μόνη της σε έναν σχεδόν άδειο δρόμο, η μοναχή, ερευνήτρια στη Γαλλική Βιβλική και Αρχαιολογική Σχολή της Ιερουσαλήμ (EBAF), δέχθηκε επίθεση από πίσω. Ο δράστης έφυγε και στη συνέχεια επέστρεψε για να την κλωτσήσει επανειλημμένα μπροστά στους λίγους περαστικούς που εμφανίστηκαν. Κάποιοι ήταν αδιάφοροι. Είναι 36 ετών. Είναι γνωστό ότι αυτό το είδος επίθεσης διαπράττεται συνήθως από ανήλικους που μπορούν να διαφύγουν της δικαιοσύνης.
Μια ευρωπαϊκή διπλωματική πηγή υποστηρίζει ότι η επίθεση «εντάσσεται σε ένα πλαίσιο αντιχριστιανικών πράξεων που έχουν γίνει συνηθισμένες, με προσβολές και φτύσιμο από εξτρεμιστές που στοχεύουν θρησκευτικές προσωπικότητες με τα άμφιά τους σε καθημερινή βάση».
Η Σχολή Τεχνών και Ανθρωπιστικών Επιστημών στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ επιβεβαίωσε επίσης ότι αυτό δεν είναι «ένα μεμονωμένο περιστατικό [αλλά] αποτελεί μέρος μιας ανησυχητικής τάσης αυξανόμενης εχθρότητας κατά της χριστιανικής κοινότητας και των συμβόλων της».
Η ίδια βάναυση βία ήταν εμφανής στις 20 Απριλίου στην επίθεση στην κεφαλή του αγάλματος του Χριστού στο χωριό Ντέμπελ του νότιου Λιβάνου, όπου ζουν μαρωνίτες. Ένας Ισραηλινός στρατιώτης βανδάλισε το άγαλμα, ενώ ο σύντροφός του το φωτογράφισε για να τραβήξει την προσοχή των μέσων ενημέρωσης. Καταδικάστηκαν σε φυλάκιση ενός μήνα και τους απαγορεύτηκε η συμμετοχή σε μάχες. Τα λιβανέζικα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι το νέο άγαλμα δώρισε η ιταλική στρατιωτική δύναμη της Προσωρινής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο (UNIFIL) και όχι ο στρατός κατοχής, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι αντικατέστησε το κατεστραμμένο.
Τον Ιούλιο του 2025, η χριστιανική πόλη Taybeh στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη υπέστη συνεχή παρενόχληση από Ισραηλινούς εποίκους, οι οποίοι επιδόθηκαν σε εισβολές, καταστροφή γης, τακτικές εκφοβισμού και εμπρησμό χώρων λατρείας, όπως η Βυζαντινή Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Οι Πατριάρχες και οι επικεφαλής των εκκλησιών στην Ιερουσαλήμ προειδοποίησαν για «το τρέχον κλίμα ατιμωρησίας».
Η κατάσταση των Χριστιανών στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, ιδίως στην Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη, χαρακτηρίζεται από ανησυχητική αύξηση των πράξεων βίας, παρενόχλησης και βανδαλισμού, που διαπράττονται κυρίως από ισραηλινά εξτρεμιστικά στοιχεία.
Περισσότερες από 111 αντιχριστιανικές πράξεις καταγράφηκαν στην Ιερουσαλήμ το 2024, ή περίπου μία κάθε 3,3 ημέρες, σύμφωνα με τις τοπικές εκκλησίες.
Τα περιστατικά περιλαμβάνουν φτύσιμο σε ιερείς και προσκυνητές, γκράφιτι μίσους, βεβήλωση νεκροταφείων και εκκλησιών, καθώς και σωματικές επιθέσεις.
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα των Αγίων Τόπων, περισσότερο από τους ίδιους τους Χριστιανούς, στοχοποιούνται τα ορατά σημάδια του Χριστιανισμού: σταυροί, αγάλματα, μοναστήρια, θρησκευτικά ρούχα...
«Ως μειονότητα, είναι οι πρώτοι που υφίστανται τις συνέπειες των γεωπολιτικών συσπάσεων», αναλύει ο πατέρας David Neuhaus, ένας Ιησουίτης με εκτεταμένη γνώση των διαθρησκευτικών δυναμικών στους Αγίους Τόπους.
Ωστόσο, ο ιστότοπος L'Osservatore Romano της πόλης του Βατικανού κατηγορεί τους Χριστιανούς για συνεχή απειλή από εξτρεμιστικά στοιχεία, ιδιαίτερα από τον υπερορθόδοξο Ιουδαϊσμό. Αυτό καταδεικνύει μια δογματική ιδεολογική προοπτική.
«Η Γη του Ιησού, ιδιαίτερα, όπου γεννήθηκε η πίστη μας, έχει έναν επιπλέον λόγο να φοβάται αυτό το φαινόμενο και να προσπαθεί να το σταματήσει. Η απουσία χριστιανικής παρουσίας θα έθετε σε κίνδυνο τον υποβιβασμό των τόπων κηρύγματος και του πάθους του Κυρίου μας σε απλούς αρχαιολογικούς ή τουριστικούς χώρους», προειδοποίησε η ιστοσελίδα.
Ούτε η παρέμβαση της ισραηλινής αστυνομίας ούτε οι δηλώσεις ορισμένων ραβίνων που κατήγγειλαν πράξεις «αντίθετες στην εβραϊκή θρησκεία» έχουν συμβάλει στην εξάλειψη αυτού του φαινομένου.
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της Βελγοπαλαιστινιακής ένωσης, άλλοι ραβίνοι ενθαρρύνουν αυτές τις πράξεις.
Ο Ραβίνος Benzion Gopstein, μέλος του κόμματος του Ben-Gvir, ένας Καχανιστής από τον εξτρεμιστικό οικισμό Kiryat Arba, αποκαλεί τους Χριστιανούς «βρικόλακες που ρουφούν αίμα», δηλώνει ότι τα Χριστούγεννα δεν έχουν θέση στους Αγίους Τόπους, υποστηρίζει την απέλαση των Χριστιανών από το Ισραήλ και το κάψιμο εκκλησιών.
Στο βιβλίο τους, Η Τορά των Βασιλέων , οι Ραβίνοι Rabbis Elitzur και ο Yitzhak Shapira του οικισμού Yitzhar, κοντά στην Nablus, δηλώνουν, μεταξύ άλλων, ότι «όπου η επιρροή των γκοΐμ (μη Εβραίων) αποτελεί απειλή για τη ζωή του Ισραήλ, επιτρέπεται να τους σκοτώνουν, ακόμα κι αν είναι Δίκαιοι Ανάμεσα στα Έθνη». Αυτό περιλαμβάνει τόσο Χριστιανούς όσο και Μουσουλμάνους.
Από το 2005, σημειώνει ο ιστότοπος, οι χριστιανικοί εορτασμοί κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας έχουν αντιμετωπιστεί με στρατιωτικά οδοφράγματα και βία που ασκείται από κοινού από την αστυνομία και τους εποίκους. Ο αριθμός των πιστών που επιτρέπεται να εισέλθουν στην Εκκλησία του Παναγίου Τάφου έχει μειωθεί δραστικά, από 11.000 ιστορικά κατά την τελετή του Αγίου Φωτός σε 1.800 από το 2016, με τις αρχές να επικαλούνται «λόγους ασφαλείας». Φέτος, εκτός από αυτόν τον περιορισμό και την αστυνομική βία εναντίον πιστών, ακόμη και ιερέων (εμφανή βίντεο που το αποδεικνύουν αυτό κυκλοφορούν στο διαδίκτυο), δεκάδες Εβραίοι εξτρεμιστές επιτέθηκαν σε ξένους πιστούς, φωνάζοντας: «Η Ιερουσαλήμ είναι δική μας. Φύγετε από εδώ!». Ο δήμαρχος της Ιερουσαλήμ, Aryeh King, έχει δηλώσει ανοιχτά ότι έχει στρατολογήσει δεκάδες Εβραίους για να πολεμήσουν εναντίον Χριστιανών ιεραποστόλων.
Αυτές οι επιθέσεις έχουν επιδεινωθεί από το θρησκευτικό ακροδεξιό στοιχείο της κυβέρνησης που βρίσκεται στην εξουσία από το 2022.
Υποθέτω ότι κάποιος μπορεί να πει ότι οι θρησκευόμενοι Εβραίοι που επιτίθενται στους Χριστιανούς είναι «εξτρεμιστές» και δεν εκπροσωπούν τον Ιουδαϊσμό ως θρησκεία. Αλλά αυτοί οι «εξτρεμιστές» εκπροσωπούνται επαρκώς στην κυβέρνηση και υπάρχει μια τάση, τουλάχιστον από τότε που ο Begin ήταν πρωθυπουργός, οι επόμενες κυβερνήσεις να είναι περισσότερο δεξιές και πιο υποστηρικτικές προς τους εποίκους. Και φυσικά, τα αντιχριστιανικά αισθήματα δεν περιορίζονται στους θρησκευόμενους Εβραίους. Εκτός από τους Εβραίους που διέπραξαν σφαγές στη Σοβιετική Ένωση, ο Max West μας υπενθυμίζει ότι το ίδιο φαινόμενο θα μπορούσε να συμβεί και στις ΗΠΑ:
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε τον βαθμό στον οποίο η ηγεσία του Weather Underground, υπό την κυριαρχία των Εβραίων, ενέκρινε γενοκτονικά επίπεδα βίας, όταν ήρθε η ώρα. Ο Larry Grathwohl, ένας πληροφοριοδότης του FBI που διείσδυσε στις υψηλότερες βαθμίδες του Weather Underground, ανέφερε πώς η ηγεσία της ομάδας εκτίμησε ότι, μόλις η Επανάσταση είχε επιτύχει στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα έπρεπε να σκοτώσουν 25 εκατομμύρια ανθρώπους. Ο Grathwohl γράφει: «Θέλω να φανταστείτε να κάθεστε σε ένα δωμάτιο με 25 άτομα, τα περισσότερα από τα οποία έχουν μεταπτυχιακά πτυχία από το Πανεπιστήμιο Columbia και άλλα γνωστά εκπαιδευτικά κέντρα, και να τους ακούτε να υπολογίζουν την εφοδιαστική για την εξάλειψη 25 εκατομμυρίων ανθρώπων. ... Και ήταν απόλυτα σοβαροί» (Kengor, 2013).
Ήταν πράγματι απόλυτα σοβαροί και κανείς δεν μπορεί παρά να τρομοκρατηθεί που 50 χρόνια αργότερα βρίσκονται πιο κοντά από ποτέ στη βίαιη καταστροφή της Λευκής Αμερικής. Αυτές οι συμπεριφορές ήταν επίσης εμφανείς στην εμπειρία μου με Εβραίους ριζοσπάστες στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν τη δεκαετία του 1960, όπως αφηγείται το Κεφάλαιο 3 του The Culture of Critique :
Υπήρχε επίσης μεγάλη εχθρότητα προς τους δυτικούς πολιτιστικούς θεσμούς ως πολιτικά και σεξουαλικά καταπιεστικούς σε συνδυασμό με μια διαρκή αίσθηση κινδύνου και επικείμενης καταστροφής από τις δυνάμεις της καταστολής - μια νοοτροπία καταφυγίου εντός της ομάδας που συζητείται στο Κεφάλαιο 7 του βιβλίου " Ένας Λαός που Θα Ζήσει Μόνος " και η οποία τώρα πιστεύω ότι είναι ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό των εβραϊκών κοινωνικών μορφών. Υπήρχε μια στάση ηθικής και πνευματικής ανωτερότητας, ακόμη και περιφρόνησης, προς την παραδοσιακή αμερικανική κουλτούρα, ιδιαίτερα την αγροτική Αμερική και ιδιαίτερα τον Νότο - συμπεριφορές που αποτελούν σήμα κατατεθέν αρκετών από τα πνευματικά κινήματα που εξετάζονται εδώ (π.χ., οι στάσεις των Πολωνοεβραίων κομμουνιστών απέναντι στην παραδοσιακή πολωνική κουλτούρα· βλέπε επίσης Κεφάλαια 6 και 7 σχετικά με τις εβραϊκές στάσεις απέναντι στον λαϊκισμό). Υπήρχε επίσης μια έντονη επιθυμία για αιματηρή, αποκαλυπτική εκδίκηση εναντίον ολόκληρης της κοινωνικής δομής που θεωρούνταν ότι είχε θύμα όχι μόνο τους Εβραίους αλλά και τους μη ελίτ μη-εθνικούς - αντανακλώντας το θέμα της εκδίκησης πολλών σχολιαστών σχετικά με το εβραϊκό κίνητρο.
Είναι αυτή η «αιματηρή, αποκαλυπτική εκδίκηση» που πρέπει να αποτρέψουμε πάση θυσία.
Ἀπό : theoccidentalobserver.net
φωτό πάνω
Ἡ Πελασγική
