Καλή Λαμπρή ! Χρόνια Πολλά !

Πάσχα Ῥωμέϊκο

Ὁ μπαρμπα-Πύπης, ὁ γηραιὸς φίλος μου, εἶχεν ἑπτὰ ἢ ὀκτὼ καπέλα, διαφόρων χρωμάτων, σχημάτων καὶ μεγεθῶν, ὅλα ἐκ παλαιοῦ χρόνου καὶ ὅλα κατακαίνουργια, τὰ ὁποῖα ἐφόρει ἐκ περιτροπῆς μετὰ τοῦ εὐπρεποῦς μαύρου ἱματίου του κατὰ τὰς μεγάλας ἑορτὰς τοῦ ἐνιαυτοῦ, ὁπόταν ἔκαμνε δύο ἢ τρεῖς περιπάτους ἀπὸ τῆς μιᾶς πλατείας εἰς τὴν ἄλλην, διὰ τῆς ὁδοῦ Σταδίου. Ὁσάκις ἐφόρει τὸν καθημερινὸν κοῦκόν του, μὲ τὸ σάλι του διπλωμένον εἰς ὀκτὼ ἢ δεκαὲξ δίπλας ἐπὶ τοῦ ὤμου, συνήθιζε νὰ κάθηται ἐπί τινας ὥρας εἰς τὸ γειτονικὸν παντοπωλεῖον, ὑποπίνων συνήθως μετὰ τῶν φίλων, καὶ ἦτο στωμύλος καὶ διηγεῖτο πολλὰ κ᾽ ἐμειδία πρὸς αὐτούς.

Ὅταν ἐμειδία ὁ μπαρμπα-Πύπης, δὲν ἐμειδίων μόνον αἱ γωνίαι τῶν χειλέων, αἱ παρειαὶ καὶ τὰ οὖλα τῶν ὀδόντων του, ἀλλ᾽ ἐμειδίων οἱ ἱλαροὶ καὶ ἥμεροι ὀφθαλμοί του, ἐμειδία στίλβουσα ἡ σιμὴ καὶ πεπλατυσμένη ρίς του, ὁ μύσταξ του ὁ εὐθυσμένος μὲ λεβάνταν καὶ ὡς διὰ κολλητοῦ κηροῦ λελεπτυσμένος, καὶ τὸ ὑπογένειόν του τὸ λευκὸν καὶ ἐπιμελῶς διατηρούμενον, καὶ σχεδὸν ὁ κοῦκός του ὁ στακτερός, ὁ λοξὸς κ᾽ ἐπικλινὴς πρὸς τὸ οὖς, ὅλα παρ᾽ αὐτῷ ἐμειδίων. Εἶχε γνωρίσει πρόσωπα καὶ πράγματα ἐν Κερκύρᾳ, ὅλα τὰ περιέγραφε μετὰ χάριτος εἰς τοὺς φίλους του. Δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ σεμνύνεται διὰ τὴν προτίμησιν τὴν ὁποίαν εἶχε δείξει ἀείποτε διὰ τὴν Κέρκυραν ὁ βασιλεύς, καὶ ἔζησεν ἀρκετὰ διὰ νὰ ὑπερηφανευθῇ ἐπὶ τῇ ἐκλογῇ, ἣν ἔκαμε τῆς αὐτῆς νήσου πρὸς διατριβὴν ἡ ἑφτακρατόρισσα τῆς Ἀούστριας. Ἐνθυμεῖτο ἀμυδρῶς τὸν Μουστοξύδην, μὰ δόττο, δοττίσσιμο κὲ ταλέντο! Εἶχε γνωρίσει καλῶς τὸν Μάντζαρον, μὰ γαλαντουόμο! τὸν Κερκύρας Ἀθανάσιον (μὰ μπράβο!), τὸν Σερπιέρρο (κὲ γρὰν φιλόζοφο!). Τὸ τελευταῖον ὄνομα ἔδιδεν εἰς τὸν ἀοίδιμον Βράιλαν, διὰ τὸν τίτλον ὃν τοῦ εἶχον ἀπονείμει, φαίνεται, οἱ Ἄγγλοι (Sir Pierro = Sir Peter).

Εἶχε γνωρίσει ἐπίσης τὸν Σόλωμο (κὲ ποέτα!) τοῦ ὁποίου ἀπεμνημόνευε καὶ στίχους τινάς, ἀπαγγέλλων αὐτοὺς κατὰ τὸ ἑξῆς ὑπόδειγμα.

Ὡ σ ὰ ν τὴ σπίθα κρουμμένη στὴ στάχτη

ποῦ ἐκρουβόταν γιὰ μᾶς λευτεριά;

Εἰσὲ πᾶσα μέρη πετιέται κι ἀνάφτει,

καὶ σκορπιέται σὲ κάθε μεριά.

Ὁ μπαρμπα-Πύπης ἔλειπεν ὑπὲρ τὰ εἴκοσι ἔτη ἐκ τοῦ τόπου τῆς γεννήσεώς του. Εἶχε γυρίσει κόσμον κ᾽ ἔκαμεν ἐργασίας πολλάς. Ἔστειλέ ποτε καὶ εἰς τὴν Παγκόσμιον ἔκταση, διότι ἦτο σχεδὸν ἀρχιτέκτων, καὶ εἶχε μάλιστα καὶ μίαν ἰνβεντσιόνε. Ἐμίσει τοὺς πονηροὺς καὶ τοὺς ἰδιοτελεῖς, ἐξετίμα τὸν ἀνθρωπισμὸν καὶ τὴν τιμιότητα. Ἀπετροπιάζετο τοὺς φαύλους.

«Ἰλ τραδιτόρε νὸν ἂ κομπασσιόν, ὁ ἀπατεώνας δὲν ἔχει λύπηση». Ἐνίοτε πάλιν ἐμαλάττετο κ᾽ ἐδείκνυε συγκατάβασιν εἰς τὰς ἀνθρωπίνας ἀτελείας. «Οὐδ᾽ ἡ γῆς ἀναμάρτητος, ἄγκε λὰ τέρρα νὸν ἒ ἰμπεκκάμπιλε». Καὶ ὕστερον, ἀφοῦ οὐδ᾽ ἡ γῆ εἶναι, πῶς θὰ εἶναι ὁ Πάπας; Ὅταν τοῦ παρετήρει τις ὅτι ὁ Πάπας δὲν ἐψηφίσθη ἰμπεκκάμπιλε, ἀλλὰ ἰνφαλλίμπιλε, δὲν ἤθελε ν᾽ ἀναγνωρίσῃ τὴν διαφοράν.

Δὲν ἦτο ἄμοιρος καὶ θρησκευτικῶν συναισθημάτων. Τὰς δύο ἢ τρεῖς προσευχάς, ἃς ἤξευρε, τὰς ἤξευρεν ἑλληνιστί. «Τὰ πατερμά του τὰ ἤξερε ρωμέικα». Ἔλεγεν: «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος, Κύριος Σαβαὼθ… ὡς ἐνάντιος, ὑψίστοις». Ὅταν μὲ ἠρώτησε δὶς ἢ τρὶς τί σημαίνει τοῦτο τὸ ὡς ἐνάντιος προσεπάθησα νὰ διορθώσω καὶ ἐξηγήσω τὸ πρᾶγμα. Ἀλλὰ μετὰ δύο ἢ τρεῖς ἡμέρας ὑποτροπιάζων πάλιν ἔλεγεν: «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος… ὡς ἐνάντιος ὑψίστοις!»

Ἓν μόνον εἶχεν ἐλάττωμα, ὅτι ἐμίσει ἀδιαλλάκτως πᾶν ὅ,τι ἐκ προκαταλήψεως ἐμίσει καὶ χωρὶς ν᾽ ἀνέχηται ἀντίθετον γνώμην ἢ ἐπιχείρημα. Πολιτικῶς κατεφέρετο πολὺ κατὰ τῶν Ἄγγλων, θρησκευτικῶς δὲ κατὰ τῶν δυτικῶν. Δὲν ἤθελε ν᾽ ἀκούσῃ τὸ ὄνομα τοῦ Πάπα, καὶ ἦτο ἀμείλικτος κατήγορος τοῦ ρωμαϊκοῦ κλήρου.

* * *

Τὴν ἑσπέραν τοῦ Μεγάλου Σαββάτου τοῦ ἔτους 188… περὶ ὥραν ἐνάτην, γερόντιόν τι εὐπρεπῶς ἐνδεδυμένον, καθόσον ἠδύνατο νὰ διακρίνῃ τις εἰς τὸ σκότος, κατήρχετο τὴν ἀπ᾽ Ἀθηνῶν εἰς Πειραιᾶ ἄγουσαν, τὴν ἁμαξιτήν. Δὲν εἶχεν ἀνατείλει ἀκόμη ἡ σελήνη, καὶ ὁ ὁδοιπόρος ἐδίσταζε ν᾽ ἀναβῇ ὑψηλότερον, ζητῶν δρόμον μεταξὺ τῶν χωραφίων. Ἐφαίνετο μὴ γνωρίζων καλῶς τὸν τόπον. Ὁ γέρων θὰ ἦτο ἴσως πτωχός, δὲν θὰ εἶχε 50 λεπτὰ διὰ νὰ πληρώσῃ τὸ εἰσιτήριον τοῦ σιδηροδρόμου, ἢ θὰ τὰ εἶχε κ᾽ ἔκαμνεν οἰκονομίαν.

Ἀλλ᾽ ὄχι δὲν ἦτο πτωχός, δὲν ἦτο οὔτε πλούσιος, εἶχε διὰ νὰ ζήσῃ. Ἦτο εὐλαβής, καὶ εἶχε τάξιμο νὰ καταβαίνῃ κατ᾽ ἔτος τὸ Πάσχα πεζὸς εἰς τὸν Πειραιᾶ, ν᾽ ἀκούῃ τὴν Ἀνάστασιν εἰς τὸν Ἅγιον Σπυρίδωνα καὶ ὄχι εἰς ἄλλην ἐκκλησίαν, νὰ λειτουργῆται ἐκεῖ, καὶ μετὰ τὴν ἀπόλυσιν, ν᾽ ἀναβαίνῃ πάλιν πεζὸς εἰς τὰς Ἀθήνας.

Ἦτο ὁ μπαρμπα-Πύπης, ὁ γηραιὸς φίλος μου, καὶ κατέβαινεν εἰς Πειραιᾶ διὰ ν᾽ ἀκούσῃ τὸ Χριστὸς ἀνέστη εἰς τὸν ναὸν τοῦ ὁμωνύμου καὶ προστάτου του, διὰ νὰ κάμῃ Πάσχα ρωμέικο κ᾽ εὐφρανθῇ ἡ ψυχή του.

Καὶ ὅμως ἦτο… δυτικός.

Ὁ μπαρμπα-Πύπης ἦτο Ἰταλοκερκυραῖος ἁπλοϊκός, Ἑλληνίδος μητρός, Ἕλλην τὴν καρδίαν, καὶ ὑφίστατο ἄκων ἴσως, ὡς καὶ τόσοι ἄλλοι, τὸ ἄπειρον μεγαλεῖον καὶ τὴν ἄφατον γλυκύτητα τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἑλληνικῆς. Ἐκαυχᾶτο ὅτι ὁ πατήρ του, ὅστις ἦτο στρατιώτης τοῦ Ναπολέοντος Α´, «εἶχε μεταλάβει ρωμέικα», ὅταν ἐκινδύνευσε ν᾽ ἀποθάνῃ, ἐκβιάσας μάλιστα πρὸς τοῦτο, διά τινων συστρατιωτῶν του, τὸν ἱερέα τὸν ἀγαθόν. Καὶ ὅμως ὅταν, κατόπιν τούτων, φυσικῶς τοῦ ἔλεγέ τις: «Διατί δὲν βαπτίζεσαι, μπαρμπα-Πύπη», ἡ ἀπάντησίς του ἦτο ὅτι ἅπαξ ἐβαπτίσθη, καὶ ὅτι εὑρέθη ἐκεῖ.

Φαίνεται ὅτι οἱ Πάπαι τῆς Ρώμης μὲ τὴν συνήθη ἐπιτηδείαν πολιτικήν των, εἶχον ἀναγνωρίσει εἰς τοὺς ρωμαιοκαθολικοὺς τῶν Ἰονίων νήσων τινὰ τῶν εἰς τοὺς Οὐνίτας ἀπονεμομένων προνομίων, ἐπιτρέψαντες αὐτοῖς νὰ συνεορτάζωσι μετὰ τῶν ὀρθοδόξων ὅλας τὰς ἑορτάς. Ἀρκεῖ νὰ προσκυνήσῃ τις τὴν ἐμβάδα τοῦ ποντίφηκος, τὰ λοιπὰ εἶναι ἀδιάφορα.

Ὁ μπαρμπα-Πύπης ἔτρεφε μεγίστην εὐλάβειαν πρὸς τὸν πολιοῦχον ἅγιον τῆς πατρίδος του καὶ πρὸς τὸ σεπτὸν αὐτοῦ λείψανον. Ἐπίστευεν εἰς τὸ θαῦμα τὸ γενόμενον κατὰ τῶν Βενετῶν, τολμησάντων ποτὲ νὰ ἱδρύσωσιν ἴδιον θυσιαστήριον ἐν αὐτῷ τῷ ὀρθοδόξῳ ναῷ (Il santo Spiridion ha fatto questo caso), ὅτε ὁ ἅγιος ἐπιφανεὶς νύκτωρ ἐν σχήματι μοναχοῦ κρατῶν δαυλὸν ἀναμμένον ἔκαυσεν ἐνώπιον τῶν ἀπολιθωθέντων ἐκ τοῦ τρόμου φρουρῶν τὸ ἀρτιπαγὲς ἀλτάρε. Ἀφοῦ εὑρίσκετο μακρὰν τῆς Κερκύρας, ὁ μπαρμπα-Πύπης ποτὲ δὲν θὰ ἔστεργε νὰ ἑορτάσῃ τὸ Πάσχα μαζὶ μὲ τσοὺ φράγκους.

* * *

Τὴν ἑσπέραν λοιπὸν ἐκείνην τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, ὅτε κατέβαινεν εἰς Πειραιᾶ, πεζός, κρατῶν εἰς τὴν χεῖρα τὴν λαμπάδα του, ἣν ἔμελλε ν᾽ ἀνάψῃ κατὰ τὴν Ἀνάστασιν, μικρὸν πρὶν φθάσῃ εἰς τὰ παραπήγματα τῆς μέσης ὁδοῦ ἐκουράσθη καὶ ἠθέλησε νὰ καθίσῃ ἐπ᾽ ὀλίγον ν᾽ ἀναπαυθῇ. Εὗρεν ὑπήνεμον τόπον ἔξωθεν μιᾶς μάνδρας, ἐχούσης καὶ οἰκίσκον παρὰ τὴν μεσημβρινὴν γωνίαν, κ᾽ ἐκεῖ ἐκάθισεν ἐπὶ τῶν χόρτων, ἀφοῦ ὑπέστρωσε τὸ εἰς πολλὰς δίπλας γυρισμένον σάλι του. Ἔβγαλεν ἀπὸ τὴν τσέπην τὴν σπιρτοθήκην του, ἤναψε σιγαρέτον κ᾽ ἐκάπνιζεν ἡδονικῶς.

Ἐκεῖ ἀκούει ὄπισθέν του ἐλαφρὸν θροῦν ὡς βημάτων ἐπὶ παχείας χλόης, καὶ πρὶν προφθάσῃ καὶ στραφῇ νὰ ἴδῃ ἀκούει δεύτερον κρότον ἐλαφρότερον. Ὁ δεύτερος οὗτος κρότος τοῦ κάστηκε ὅτι ἦτον ὡς ἀνυψουμένης σκανδάλης φονικοῦ ὅπλου.

Ἐκείνην τὴν στιγμὴν εἶχε λαμπρυνθῆ πρὸς ἀνατολὰς ὁ ὁρίζων, καὶ τοῦ Αἰγάλεω αἱ κορυφαὶ ἐφάνησαν πρὸς μεσημβρίαν λευκάζουσαι. Ἡ σελήνη, τετάρτην ἡμέραν ἄγουσα ἀπὸ τῆς πανσελήνου, θ᾽ ἀνέτελλε μετ᾽ ὀλίγα λεπτά. Ἐκεῖ ὁποὺ ἔστρεψε τὴν κεφαλὴν πρὸς τὰ δεξιά, ἐγγὺς τῆς βορειανατολικῆς γωνίας τοῦ ἀγροτικοῦ περιβόλου, ὅπου ἐκάθητο, τοῦ κάστηκε, ὡς διηγεῖτο ἀργότερα ὁ ἴδιος, ὅτι εἶδεν ἀνθρωπίνην σκιάν, εἰς προβολὴν τρόπον τινὰ ἱσταμένην, καὶ τείνουσαν ἐγκαρσίως μακρόν τι ὡς ρόπαλον ἢ κοντάριον πρὸς τὸ μέρος αὐτοῦ. Πρέπει δὲ νὰ ἦτο τουφέκιον.

Ὁ μπαρμπα-Πύπης ἐνόησεν ἀμέσως τὸν κίνδυνον. Χωρὶς νὰ κινηθῇ ἄλλως ἀπὸ τὴν θέσιν του, ἔτεινε τὴν χεῖρα πρὸς τὸν ἄγνωστον κ᾽ ἔκραξεν ἐναγωνίως:

― Φίλος! καλός! μὴ ρίχνῃς…

Ὁ ἄνθρωπος ἔκαμε μικρὸν κίνημα ὀπισθοδρομήσεως, ἀλλὰ δὲν ἐπανέφερε τὸ ὅπλον εἰς εἰρηνικὴν θέσιν, οὐδὲ κατεβίβασε τὴν σκανδάλην.

― Φίλος! καὶ τί θέλεις ἐδῶ; ἠρώτησε μὲ ἀπειλητικὴν φωνήν.

― Τί θέλω; ἐπανέλαβεν ὁ μπαρμπα-Πύπης. Κάθουμαι καὶ φουμάρω τὸ τσιγάρο μου.

― Καὶ δὲν πᾶς ἀλλοῦ νὰ τὸ φουμάρῃς, ρέ; ἀπήντησεν αὐθαδῶς ὁ ἄγνωστος. Ηὗρες τὸν τόπον, ρέ, γιὰ νὰ φουμάρῃς τὸ τσιγάρο σου!

― Καὶ γιατί; ἐπανέλαβεν ὁ μπαρμπα-Πύπης. Τί σᾶς ἔβλαψα;

― Δὲν ξέρω ἐγὼ ἀπ᾽ αὐτά, εἶπεν ὀργίλως ὁ ἀγρότης· ἐδῶ εἶναι ἀποθήκη, ἔχει χόρτα, ἔχει κι ἄλλα πράματα μέσα. Μόνον κόττες δὲν ἔχει, προσέθηκε μετὰ σκληροῦ σαρκασμοῦ, ἐγελάστηκες.

Ἦτο πρόδηλον ὅτι εἶχεν ἐκλάβει τὸν γηραιὸν φίλον μου ὡς ὀρνιθοκλόπον, καὶ διὰ νὰ τὸν ἐκδικηθῇ, τοῦ ἔλεγεν ὅτι τάχα δὲν εἶχεν ὄρνιθας, ἐνῷ κυρίως ὁ ἀγρονόμος διὰ τὰς ὄρνιθάς του θὰ ἐφοβήθη καὶ ὡπλίσθη μὲ τὴν καραβίναν του.

Ὁ μπαρμπα-Πύπης ἐγέλασε πικρῶς πρὸς τὸν ὑβριστικὸν ὑπαινιγμόν.

― Σὺ ἐγελάστηκες, ἀπήντησεν· ἐγὼ κόττες δὲν κλέφτω οὔτε λωποδύτης εἶμαι· ἐγὼ πηγαίνω στὸν Πειραιᾶ ν᾽ ἀκούσω Ἀνάσταση στὸν Ἅγιο Σπυρίδωνα.

Ὁ χωρικὸς ἐκάγχασε.

― Στὸν Περαία! Στὸν Ἁι-Σπυρίδωνα; Κι ἀπὸ ποῦ ἔρχεσαι;

― Ἀφ᾽ τὴν Ἀθήνα.

― Ἀπ᾽ τὴν Ἀθήνα; Καὶ δὲν ἔχει ἐκεῖ ἐκκλησίες, ν᾽ ἀκούσῃς Ἀνάσταση;

―Ἔχει ἐκκλησίες, μὰ ἐγὼ τὸ ἔχω τάξιμο, ἀπήντησεν ὁ μπαρμπα-Σπύρος.

Ὁ χωρικὸς ἐσιώπησε πρὸς στιγμήν. Εἶτα ἐπανέλαβε:

― Νὰ φχαριστᾷς, καημένε…

Καὶ τότε μόνον κατεβίβασε τὴν σκανδάλην καὶ ὤρθωσε τὸ ὅπλον πρὸς τὸν ὦμόν του.

― Νὰ φχαριστᾷς καημένε, τὴν ἡμέραν ποὺ ξημερώνει αὔριο, εἰδεμή, δὲν τό ᾽χα γιὰ τίποτες νὰ σ᾽ ἐξαπλώσω δῶ χάμου. Τράβα τώρα!

Ὁ γέρων Κερκυραῖος εἶχεν ἐγερθῆ καὶ ἡτοιμάζετο ν᾽ ἀπέλθῃ, ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθη νὰ μὴ δώσῃ τελευταίαν ἀπάντησιν.

― Κάνεις ἄδικα καὶ συχωρεμένος νά ᾽σαι ποὺ μὲ προσβάλλεις, εἶπε. Σ᾽ εὐχαριστῶ ὣς τόσο ποὺ δὲ μὲ ἐτουφέκισες, ἀλλὰ νὸν βὰ μπένε… δὲν κάνεις καλὰ νὰ μὲ παίρνῃς γιὰ κλέφτη. Ἐγὼ εἶμαι διαβάτης κ᾽ ἐπήγαινα, σοῦ λέω, στὸν Πειραιᾶ.

―Ἔλα, σκόλα, σκόλα τώρα, ρέ…

Καὶ ὁ χωρικὸς στρέψας τὴν ράχιν εἰσῆλθεν ἀνατολικῶς διὰ τῆς θύρας τοῦ περιβόλου κ᾽ ἔγινεν ἄφαντος.

Ὁ γέρων φίλος μου ἐξηκολούθησε τὸν δρόμον του.

* * *

Τὸ συμβεβηκὸς τοῦτο δὲν ἐμπόδισε τὸν μπαρμπα-Πύπην νὰ ἐξακολουθῇ κατ᾽ ἔτος τὴν εὐσεβῆ του συνήθειαν, νὰ καταβαίνῃ πεζὸς εἰς Πειραιᾶ, νὰ προσέρχηται εἰς τὸν Ἅγιον Σπυρίδωνα καὶ νὰ κάμνῃ Πάσχα ρωμέικο.

Ἐφέτος τὸ μεσοσαράκοστον μοὶ ἐπρότεινεν, ἂν ἤθελα, νὰ τὸν συνοδεύσω εἰς τὴν προσκύνησίν του ταύτην. Θὰ προσεχώρουν δὲ εἰς τὴν ἐπιθυμίαν του, ἂν ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν δὲν εἶχα τὴν συνήθειαν νὰ ἑορτάζω ἐκτὸς τοῦ Ἄστεως τὸ ἅγιον Πάσχα.

Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης ( 1891) -ἐδῶ-

Ἐξοχική Λαμπρή

 

Καλὰ τὸ ἔλεγεν ὁ μπαρμπα-Μηλιός, ὅτι τὸ ἔτος ἐκεῖνο ἐκινδύνευον νὰ μείνουν οἱ ἄνθρωποι οἱ χριστιανοί, οἱ ξωμερίτες, τὴν ἡμέραν τοῦ Πάσχα, ἀλειτούργητοι. Καὶ οὐδέποτε πρόρρησις ἔφθασε τόσον ἐγγὺς νὰ πληρωθῇ, ὅσον αὐτή· διότι δὶς ἐκινδύνευσε νὰ ἐπαληθεύσῃ, ἀλλ᾽ εὐτυχῶς ὁ Θεὸς ἔδωκε καλὴν φώτισιν εἰς τοὺς ἁρμοδίους καὶ οἱ πτωχοὶ χωρικοί, οἱ γεωργοποιμένες τοῦ μέρους ἐκείνου, ἠξιώθησαν καὶ αὐτοὶ νὰ ἀκούσωσι τὸν καλὸν λόγον καὶ νὰ φάγωσι καὶ αὐτοὶ τὸ κόκκινο αὐγό.

Ὅλα αὐτὰ διότι τὸ μὲν ταχύπλουν, αὐτὸ τὸ προκομμένον πλοῖον, τὸ ὁποῖον ἐκτελεῖ δῆθεν τὴν συγκοινωνίαν μεταξὺ τῶν ἀτυχῶν νήσων καὶ τῆς ἀπέναντι ἀξένου ἀκτῆς, σχεδὸν τακτικῶς δὶς τοῦ ἔτους, ἤτοι κατὰ τὶς δύο ἀλλαξοκαιριές, τὸ φθινόπωρον καὶ τὸ ἔαρ, βυθίζεται, καὶ συνήθως χάνεται αὔτανδρον· εἶτα γίνεται νέα δημοπρασία, καὶ εὑρίσκεται τολμητίας τις πτωχὸς κυβερνήτης, ὅστις δὲν σωφρονίζεται ἀπὸ τὸ πάθημα τοῦ προκατόχου του, ἀναλαμβάνων ἑκάστοτε τὸ κινδυνωδέστατον ἔργον· καὶ τὴν φορὰν ταύτην, τὸ ταχύπλουν, λήγοντος τοῦ Μαρτίου, τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ τοῦ χειμῶνος γενομένου, εἶχε βυθισθῆ· ὁ δὲ παπα-Βαγγέλης, ὁ ἐφημέριος ἅμα καὶ ἡγούμενος καὶ μόνος ἀδελφὸς τοῦ μονυδρίου τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, ἔχων κατ᾽ εὔνοιαν τοῦ ἐπισκόπου καὶ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἐξάρχου καὶ πνευματικοῦ τῶν ἀπέναντι χωρίων, καίτοι γέρων ἤδη, ἔπλεε τετράκις τοῦ ἔτους, ἤτοι κατὰ πᾶσαν τεσσαρακοστήν, εἰς τὰς ἀντικρὺ ἐκτεινομένας ἀκτάς, ὅπως ἐξομολογήσῃ καὶ καταρτίσῃ πνευματικῶς τοὺς δυστυχεῖς ἐκείνους δουλοπαροίκους, τοὺς «κουκκουβίνους ἢ κουκκοσκιάχτες», ὅπως τοὺς ὠνόμαζον, σπεύδων, κατὰ τὴν Μ. Τεσσαρακοστήν, νὰ ἐπιστρέψῃ ἐγκαίρως εἰς τὴν μονήν του ὅπως ἑορτάσῃ τὸ Πάσχα· ἀλλὰ κατ᾽ ἐκεῖνο τὸ ἔτος, τὸ ταχύπλουν εἶχε βυθισθῆ, ὡς εἴπομεν, ἡ συγκοινωνία ἐκόπη ἐπί τινας ἡμέρας, καὶ οὕτως ὁ παπα-Βαγγέλης ἔμεινεν ἀκουσίως, ἠναγκασμένος νὰ ἑορτάσῃ τὸ Πάσχα πέραν τῆς πολυκυμάντου καὶ βορειοπλήκτου θαλάσσης, τὸ δὲ μικρὸν ποίμνιόν του, οἱ γείτονες τοῦ Ἁγ. Ἀθανασίου, οἱ χωρικοὶ τῶν Καλυβιῶν, ἐκινδύνευον νὰ μείνωσιν ἀλειτούργητοι.

Τινὲς εἶπον γνώμην νὰ παραλάβωσι τὰς γυναῖκας καὶ τὰ τέκνα των καὶ νὰ κατέλθωσιν εἰς τὴν πολίχνην, ὅπως ἀκούσωσι τὴν Ἀνάστασιν καὶ λειτουργηθῶσιν· ἀλλ᾽ ὁ μπαρμπα-Μηλιός, ὅστις ἔκαμνε τὸν προεστὸν εἰς τὰ Καλύβια, καὶ ἤθελε νὰ ἑορτάσῃ τὸ Πάσχα ὅπως αὐτὸς ἐνόει, ὁ Φταμηνίτης, ὅστις δὲν ἤθελε νὰ ἐκθέσῃ τὴν γυναῖκά του εἰς τὰ ὄμματα τοῦ πλήθους, καὶ ὁ μπάρμπ᾽ Ἀναγνώστης, χωρικὸς ὅστις «τὰ ἤξευρεν ἀπ᾽ ἔξω ὅλα τὰ γράμματα τῆς Λαμπρῆς», ἀλλὰ δὲν ἠδύνατο ν᾽ ἀναγνώσῃ τίποτε «ἀπὸ μέσα», καὶ ἐπεθύμει νὰ ψάλῃ τὸ «Σῶμα Χριστοῦ μεταλάβετε», ― οἱ τρεῖς οὗτοι ἐπέμειναν, καὶ πολλοὶ ἠσπάσθησαν τὴν γνώμην των, ὅτι ἔπρεπεν ἐκ παντὸς τρόπου νὰ πείσωσιν ἕνα τῶν ἐν τῇ πόλει ἐφημερίων ν᾽ ἀνέλθῃ εἰς τὰ Καλύβια νὰ τοὺς λειτουργήσῃ.

Ὁ καταλληλότερος δέ, κατὰ τὴν γνώμην πάντων, ἱερεὺς τῆς πόλεως, ἦτο ὁ παπα-Κυριάκος, ὅστις δὲν ἦτο «ἀπὸ μεγάλο τζάκι», εἶχε μάλιστα καὶ συγγένειαν μέ τινας τῶν ἐξωμεριτῶν, καὶ τοὺς κατεδέχετο. Ἦτο ὀλίγον τσάμης, καθὼς ἔλεγαν. Δὲν ἔτρεφε προλήψεις. Ἠκούετο μάλιστα ἐδῶ κ᾽ ἐκεῖ, ὅτι ὁ ἱερεὺς οὗτος εἶχε καὶ τὴν συνήθειαν «ν᾽ ἀποσώνῃ τὰ παιδιὰ» εἰς τοὺς κόλπους τῶν μητέρων, τῶν ἐνοριτισσῶν του. Ἀλλὰ τοῦτο τὸ ἔλεγον οἱ ἀστεῖοι ἢ οἱ φθονεροί, καὶ μόνον οἱ ἀνόητοι τὸ ἐπίστευον. Ὁ ἐφημέριος οὗτος, ὡς οἱ πλεῖστοι τοῦ γνησίου ἑλληνικοῦ κλήρου, πλὴν μικροῦ ἐλευθεριασμοῦ, ἦτο κατὰ τὰ ἄλλα ἄμεμπτος.

Τοῦτο ναί, ἀληθεύει, ἀλλ᾽ οἱ ἔγγαμοι ἱερεῖς, πενόμενοι καὶ δυσπραγοῦντες, ἐπιτακτικὴν ἔχοντες ἀνάγκην νὰ θρέψωσι τὰ τέκνα των, φαίνονται ὡς πλεονέκται, καὶ καταντῶσι νὰ μὴ τρέφωσι πλέον ἐμπιστοσύνην οὐδ᾽ εἰς αὐτοὺς τοὺς συλλειτουργούς των. Τοῦτο ἔπασχε καὶ ὁ παπα-Κυριάκος, ὅστις ἐπεθύμει μὲν νὰ ὑπάγῃ νὰ κάμῃ Ἀνάστασιν εἰς τοὺς χωρικούς, διότι ἦτο ἀνοιχτόκαρδος καὶ ἤθελε νὰ χαρῇ καὶ αὐτὸς ὀλίγην Ἀνάστασιν καὶ ὀλίγην ἄνοιξιν, ἀλλ᾽ ἐδυσπίστει εἰς τὸν συνεφημέριόν του, καὶ ἔπειτα δὲν ἤθελε νὰ ἀφήσῃ τὴν ἐνορίαν μὲ ἕνα μόνον ἱερέα τοιαύτην ἡμέραν. Ἀλλ᾽ αὐτὸς ὁ παπα-Θεοδωρὴς ὁ Σφοντύλας, ὁ συνεφημέριός του, τὸν παρεκίνησε νὰ ὑπάγῃ, εἰπὼν ὅτι καλὸν ἦτο νὰ μὴ χάσωσι καὶ τὸ εἰσόδημα τῶν Καλυβιῶν, αἰνιττόμενος ὅτι τά τε ἐκ τοῦ ἐνοριακοῦ ναοῦ ἔσοδα καὶ τὰ τῆς ἐξοχικῆς παροικίας, ἀμφότερα ἐξ ἴσου θὰ τὰ ἐμοιράζοντο.

Τοῦτο δὲν ἔπεισε τὸν παπα-Κυριάκον, τῷ ἐνέπνευσε μάλιστα πλείονας ὑποψίας· ἀλλ᾽ ὅτε ἠρώτησε τὴν γνώμην τοῦ συλλειτουργοῦ του, ἦτο ἤδη κατὰ τὰ ἐννέα δέκατα ἀποφασισμένος νὰ ὑπάγῃ· ἔπειτα ὑπεχρέωσε τὸν υἱόν του Ζάχον, μορφάζοντα καὶ μεμψιμοιροῦντα, νὰ παραμείνῃ ἐν τῷ ἐνοριακῷ ναῷ κατάσκοπος εἰς τὸ ἱερὸν βῆμα, νὰ παραλάβῃ τὸ μερίδιον τῶν προσφορῶν καὶ συλλειτουργικῶν, καὶ μόνον μετὰ τὴν ἀπόλυσιν τῆς λειτουργίας, ὅτε θὰ ἀνέτελλεν ἤδη ἡ ἡμέρα, ν᾽ ἀνέλθῃ εἰς τὰ Καλύβια παρ᾽ αὐτῷ.

Ἡ Πούλια ἦτο ἤδη ὑψηλά, «τέσσαρες ὧρες νὰ φέξῃ», καὶ ὁ μπάρμπ᾽ Ἀναγνώστης, ἀφοῦ ἐξύπνισε τὸν ἱερέα, κατασκευάσας πρόχειρον σήμαντρον ἐκ στερεοῦ ξύλου καρυᾶς καὶ πλῆκτρον, περιήρχετο τὰ Καλύβια θορυβωδῶς κρούων ὅπως ἐξεγείρῃ τοὺς χωρικούς.

Εἰσῆλθον εἰς τὸ μικρὸν ἐξωκκλήσιον τοῦ Ἁγ. Δημητρίου. Εἷς μετὰ τὸν ἄλλον προσήρχοντο οἱ χωρικοὶ μὲ τὰς χωρικάς των καὶ μὲ τὰ καλά των ἐνδύματα.

Ὁ ἱερεὺς ἔβαλεν εὐλογητόν.

Ὁ μπάρμπ᾽ Ἀναγνώστης ἤρχισε νὰ τὰ λέγῃ ὅλα ἀπ᾽ ἔξω, τὴν προκαταρκτικὴν προσευχὴν καὶ τὸν Κανόνα, τὸ Κύματι θαλάσσης.

Ὁ παπα-Κυριάκος προέκυψεν εἰς τὰ βημόθυρα, ψάλλων τὸ Δεῦτε λάβετε φῶς.

Ἤναψαν τὰς λαμπάδας κ᾽ ἐξῆλθον ὅλοι εἰς τὸ ὕπαιθρον ν᾽ ἀκούσωσι τὴν Ἀνάστασιν. Γλυκεῖαν καὶ κατανυκτικὴν Ἀνάστασιν ἐν μέσῳ τῶν ἀνθούντων δένδρων, 〈τῶν〉 ὑπὸ ἐλαφρᾶς αὔρας σειομένων εὐωδῶν θάμνων, καὶ τῶν λευκῶν ἀνθέων τῆς ἀγραμπελιᾶς, «neige odorante du printemps»*.

Ψαλέντος τοῦ Χριστὸς ἀνέστη, εἰσῆλθον πάντες εἰς τὸν ναόν. Θὰ ἦσαν τὸ πολὺ ἑβδομήκοντα ἄνθρωποι, ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παῖδες.

Ὁ μπάρμπ᾽ Ἀναγνώστης ἤρχισε νὰ ψάλλῃ τὸν Κανόνα τοῦ Πάσχα, ὁ δὲ ἱερεύς, ἅμα ἀντιψάλλων αὐτῷ ἐξ ἀνάγκης ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ βήματος, ἡτοιμάζετο «νὰ πάρῃ καιρόν»*, καὶ ἀφοῦ τελέσῃ τὸν ἀσπασμόν, νὰ ἔμβῃ εἰς τὴν λειτουργίαν.

Ἀλλὰ τὴν στιγμὴν ἐκείνην, εἰσῆλθεν ἢ μᾶλλον εἰσώρμησεν εἰς τὸ ναΐδιον, ἀκολουθούμενος ὑπὸ δύο ἄλλων ὁμηλίκων του, δωδεκαέτης περίπου παῖς, ὑψηλὸς ὡς πρὸς τὴν ἡλικίαν του, ἀσθμαίνων καὶ ἐν ἐξάψει. Ἦτο ὁ Ζάχος, ὁ υἱὸς τοῦ παπα-Κυριάκου.

Εἰσέβαλε πνευστιῶν εἰς τὸ ἱερὸν βῆμα καὶ ἤρχισε νὰ ὁμιλῇ πρὸς τὸν ἱερέα. Ἡ φωνή του ἠκούετο ἀπὸ τοῦ χοροῦ, ἀλλ᾽ αἱ λέξεις δὲν διεκρίνοντο.

Ἰδοὺ τί ἔλεγεν ἐν τούτοις·

―  Παπά, παπά!…

(Τὰ παπαδόπουλα ἐκάλουν συνήθως παπὰ τὸν πατέρα των.)

―  Παπά, παπά!… ὁ παπα-Σφοντύλας… ἀπ᾽ τὴν ὀξώπορτα… τὶς λειτουργιές… ἀπ᾽ τ᾽ ἁι-βῆμα ἡ πεθερά του… κ᾽ ἡ παπαδιά… κουβαλοῦν… ἀπ᾽ τὴν ὀξώπορτα… τὶς λειτουργιές… τοὺς εἶδα… ἀπ᾽ τὴν ὀξώπορτα… τὶς λειτουργιές… ἀπ᾽ τ᾽ ἁι-βῆμα… κ᾽ ἡ πεθερά του… κ᾽ ἡ παπαδιά…

Μόνος ὁ παπα-Κυριάκος ἦτο ἱκανὸς νὰ βγάλῃ νόημα ἀπὸ τὰ ἀσυνάρτητα ταῦτα καὶ ἀσθματικὰ τοῦ υἱοῦ του. Ἰδοὺ δὲ πῶς ἐξήγησε τὰ λεγόμενα· «Ὁ παπα-Θοδωρὴς ὁ Σφοντύλας, ὁ σύντροφός του εἰς τὴν ἐνορίαν, ἔκλεπτε τὰς προσφοράς, μεταβιβάζων αὐτὰς διὰ τῆς ἐξωθύρας τοῦ ἱεροῦ βήματος εἰς χεῖρας τῆς συζύγου καὶ τῆς πενθερᾶς του».

Ἴσως τὸ πρᾶγμα δὲν θὰ ἦτο τόσον ἀληθές, ὅσον ὁ Ζάχος ἤθελε νὰ τὸ παραστήσῃ. Διότι οὗτος, ἀγαπῶν ὡς ὅλοι οἱ νέοι τὴν ἐξοχὴν καὶ τὴν διασκέδασιν, μετὰ δυσκολίας εἶχεν ὑπακούσει εἰς τὸ πατρικὸν κέλευσμα, ὅπως μείνῃ εἰς τὴν πόλιν, καὶ ἀφορμὴν θὰ ἐζήτει διὰ νὰ τὸ στρίψῃ καὶ μεταβῇ εἰς νυκτερινὴν ἐκδρομὴν εἰς τὰ Καλύβια, ἀφοῦ μάλιστα εὐκόλως εὕρισκε συνοδοιπόρους ὁμήλικας.

Ἀλλ᾽ ὁ παπα-Κυριάκος δὲν ἐσυλλογίσθη τίποτε. Ἐξήφθη ἀμέσως, ἠγανάκτησε, δὲν ἐκρατήθη. Ἥμαρτεν. Ἀντὶ δὲ νὰ καταφέρῃ σφοδρὸν ράπισμα κατὰ τῆς παρειᾶς τοῦ υἱοῦ του, καὶ νὰ ἐξακολουθήσῃ ἥσυχος τὸ καθῆκον του… ἀπέβαλεν εὐθὺς τὸ ἐπιτραχήλιον, ἐξεδύθη τὸ φαιλόνιον, καὶ διασχίσας τὸν ναὸν ἐξῆλθεν, ἀποφεύγων τὸ βλέμμα τῆς πρεσβυτέρας του, ἥτις τὸν ἔβλεπεν ἔντρομος.

Ἀλλ᾽ ὁ μπαρμπα-Μηλιὸς κάτι ὑπώπτευσεν ἐκ τῶν κινημάτων τούτων, καὶ ἐξῆλθε κατόπιν του.

Εἰς πεντήκοντα δὲ βημάτων ἀπόστασιν ἀπὸ τοῦ ναοῦ, μεταξὺ τριῶν δένδρων καὶ δύο φρακτῶν, ὁ ἑπόμενος διάλογος συνήφθη·

―  Παπά, παπά, ποῦ πᾷς;

―  Θὰ ᾽ρθῶ βλογημένε, τώρα, ἀμέσως πίσω.

Δὲν ἤξευρε τί νὰ εἴπῃ. Ἀλλὰ τὸ βέβαιον εἶναι ὅτι εἶχεν ἀπόφασιν νὰ καταβῇ εἰς τὴν πόλιν καὶ ζητήσῃ λόγον διὰ τὴν κλοπὴν ἀπὸ τὸν συνεφημέριόν του! Εἰς τὸ βάθος δὲ τῆς συνειδήσεώς του ἔλεγεν ὅτι εἶχε καιρὸν νὰ ἐπιστρέψῃ πρὸ τῆς ἀνατολῆς τοῦ ἡλίου, καὶ τελέσῃ τὴν λειτουργίαν.

―  Ποῦ πᾷς; ἐπέμενεν ὁ μπαρμπα-Μηλιός.

―῍Ας διαβάζῃ ὁ μπάρμπ᾽ Ἀναγνώστης τὰς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, κ᾽ ἔφθασα.

Ἐλησμόνει ὅτι ὁ μπάρμπ᾽ Ἀναγνώστης δὲν ἠδύνατο ν᾽ ἀναγνώσῃ ἄλλα ἢ ὅσα ἀπὸ στήθους ἐγνώριζεν.

― Ἀφήνω καὶ τὴν παπαδιά μου, ἐδῶ, βλογημένε, ἐπανέλαβεν ὁ παπα-Κυριάκος, ἀμηχανῶν τί νὰ εἴπῃ· σᾶς ἀφήνω τὴν παπαδιά μου!

Καὶ λέγων ἔτρεχεν.

Ὁ μπαρμπα-Μηλιὸς ἐπανῆλθε κατηφὴς ἐντὸς τοῦ ναοῦ.

―  Καλὰ τὸ ἔλεγα ἐγώ, ἐψιθύρισε.

Μεγίστη ἀπορία ἐπεκράτει ἐν τῷ παρεκκλησίῳ. Οἱ χωρικοὶ ἐκοίταζον ἐρωτηματικῶς ἀλλήλους. Ψιθυρισμοὶ ἠκούοντο.

Αἱ γυναῖκες ἠρώτων τὴν παπαδιὰ νὰ εἴπῃ αὐταῖς τί τρέχει· ἀλλ᾽ αὕτη ἦτο ἡ ὀλιγώτερον πάντων τῶν ἄλλων γνωρίζουσα.

Ἐν τούτοις ὁ ἱερεὺς ἔτρεχεν, ἔτρεχεν. Ὁ ψυχρὸς ἀὴρ ἐδρόσισεν ὀλίγον τὸ μέτωπόν του.

―  Καὶ πῶς νὰ θρέψω ἐγὼ τόσα παιδιά, ἔλεγεν, ὀκτώ, μὲ συμπάθειο, κ᾽ ἡ παπαδιὰ ἐννιά, κ᾽ ἐγὼ δέκα! Ὁ ἕνας νὰ σὲ κλέφτῃ ἀπ᾽ ἐδῶ, κι ὁ ἄλλος ἀπ᾽ ἐκεῖ!…

Πεντακόσια βήματα ἀπὸ τοῦ ναοῦ, ὁ δρόμος ἐκατηφόριζε, καὶ κατήρχετό τις εἰς ὡραίαν κοιλάδα. Εἷς νερόμυλος εὑρίσκετο ἐπὶ τῆς κλιτύος ἐκείνης, παρὰ τὴν ὁδόν.

Ἀκούσας ὁ ἱερεὺς τὸν ἡδὺν μορμυρισμὸν τοῦ ρύακος, αἰσθανθεὶς ἐπὶ τοῦ προσώπου του τὴν δρόσον, ἐλησμόνησεν ὅτι εἶχε νὰ λειτουργήσῃ (πῶς καὶ ποῦ νὰ λειτουργήσῃ;) καὶ ἔκυψε νὰ πίῃ ὕδωρ. Ἀλλὰ τὸ χεῖλός του δὲν εἶχε βραχῆ ἀκόμη, καὶ αἴφνης ἐνθυμήθη, ἀνένηψεν.

―Ἐγὼ ἔχω νὰ λειτουργήσω, εἶπε, καὶ πίνω νερό;…

Καὶ δὲν ἔπιε.

Τότε ἦλθεν εἰς αἴσθησιν.

―  Τί κάμνω ἐγώ, εἶπε, ποῦ πάω;

Καὶ ποιήσας τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ·

―Ἥμαρτον, Κύριε, εἶπεν, ἥμαρτον! μὴ μὲ συνερισθῇς.

Ἐπανέλαβε δέ:

―Ἐὰν ἐκεῖνος ἔκλεψεν, ὁ Θεὸς ἂς τὸν… συγχωρήσῃ… κ᾽ ἐκεῖνον κ᾽ ἐμέ. Ἐγὼ πρέπει νὰ κάμω τὸ χρέος μου.

ᾘσθάνθη δάκρυ βρέχον τὴν παρειάν του.

―Ὦ Κύριε, εἶπεν ὁλοψύχως, ἥμαρτον, ἥμαρτον! Σὺ παρεδόθης διὰ τὰς ἁμαρτίας μας, καὶ ἡμεῖς σὲ σταυρώνομεν κάθε μέρα.

Καὶ ἐστράφη πρὸς τὸν ἀνήφορον, σπεύδων νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὸ παρεκκλήσιον, ὅπως λειτουργήσῃ.

―  Καὶ ἤθελα νὰ πιῶ καὶ νερό, εἶπε, δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ λειτουργήσω. Ἀλλὰ πῶς νὰ κάμω; Δὲν πρέπει νὰ μεταλάβω! Θὰ λειτουργήσω χωρὶς μετάληψιν, δὲν εἶμαι ἄξιος!… «Δεῦτε τοῦ καινοῦ τῆς ἀμπέλου γεννήματος!…» Ἐγὼ ἄξιος δὲν εἶμαι!

Καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὸν ναόν, ὅπου μετ᾽ ἀγαλλιάσεως οἱ χωρικοὶ τὸν εἶδον.

Ἐτέλεσε τὴν ἱερὰν μυσταγωγίαν, καὶ μετέδωκεν εἰς τοὺς πιστούς, φροντίσας νὰ καταλύσῃ διὰ στόματος αὐτῶν ὅλον τὸ ἅγιον ποτήριον. Αὐτὸς δὲν ἐκοινώνησεν, ἐπιφυλαττόμενος νὰ τὸ εἴπῃ εἰς τὸν πνευματικόν, καὶ πρόθυμος νὰ δεχθῇ τὸν κανόνα.

Περὶ τὴν μεσημβρίαν, μετὰ τὴν Β´ Ἀνάστασιν, οἱ χωρικοὶ τὸ ἔστρωσαν ὑπὸ τὰς πλατάνους, παρὰ τὴν δροσερὰν πηγήν.

Ὡς τάπητας εἶχον τὴν χλόην καὶ τὰ χαμολούλουδα, ὡς τράπεζαν πτέριδας καὶ κλάδους σχοίνων.

Ἡ δροσερὰ αὔρα ἐκίνει μετὰ θροῦ τοὺς κλῶνας τῶν δένδρων, καὶ ὁ Φταμηνίτης μὲ τὴν λύραν του ἀντέδιδε φθόγγους λιγυρούς.

Ἡ ὡραία Ξανθή, ἡ σύζυγος τοῦ Φταμηνίτου, ἐκάθητο μεταξὺ τῆς μητρός της Μελάχρως καὶ τῆς θεια-Κρατήρας, τῆς πενθερᾶς της, φροντίζουσα νὰ ἔχῃ ἐν μέρει τὰς παρειὰς κεκαλυμμένας μὲ τὴν μανδήλαν, καὶ νὰ βλέπῃ μᾶλλον πρὸς τὸν κορμὸν τῆς γιγαντιαίας πλατάνου, ὅπως μὴ τὴν κοιτάζωσιν οἱ ἄνδρες, καὶ ζηλεύῃ ὁ σύζυγός της.

Ἡ ἀδελφή της, τὸ Ἀθώ, δεκαπεντοῦτις κόρη ἄγαμος, ἄφροντις, ὡραία καὶ αὐτή, ποσάκις δὲν τὴν ἐπείραζε λέγουσα· «Ἀρή, τί τὸν ἤθελες, ἀρή; Δὲν τὸν ἔπαιρνα, νὰ μοῦ χαρίζανε τὸν οὐρανὸ μὲ τ᾽ ἄστρα… Καλύτερα νὰ γινόμουν καλόγρια!»

Τὸ βέβαιον ἦτο ὅτι ὁ Φταμηνίτης δὲν διέπρεπεν οὔτ᾽ ἐπὶ κάλλει οὔτε ἐπὶ μεγέθει σώματος, ἀλλ᾽ ἀνεπλήρου τὰς ἐλλείψεις ταύτας δι᾽ εὐστροφίας σώματος καὶ πνεύματος καὶ διὰ φαιδρότητος καὶ εὐθυμίας.

Ὁ παπα-Κυριάκος προήδρευε τοῦ συμποσίου, ἔχων ἀπέναντί του τὴν παπαδιά, βραχύσωμον, στρογγυλοπρόσωπον, μελαγχροινήν, ἀγαθωτάτην, ἥτις ἐν ἀθῳότητι ἐξεκόλαπτε σχεδὸν κατ᾽ ἔτος ἓν παπαδόπουλον, χωρὶς νὰ τὴν μέλῃ οὔτε διὰ παλληκαροβότανα, οὔτε διὰ στριφοβότανα, περὶ ἃ τυρβάζουσιν ἄλλαι γυναῖκες.

Δεξιόθεν τοῦ ἱερέως ἐκάθητο ὁ μπαρμπα-Μηλιός, προεστὼς ἅμα καὶ πρόθυμος θεράπων τῆς κοινότητος, ἠξεύρων νὰ ψήνῃ ὡς οὐδεὶς ἄλλος τὸ ἀρνί, λιανίζων μεθοδικώτατα δι᾽ ὅλους, καὶ τρώγων ἅμα καὶ προπίνων.

Εἰς τὰς προπόσεις μάλιστα δὲν εἶχεν ἐφάμιλλον. Μετὰ τὴν σύντομον καὶ τυπικὴν τοῦ ἱερέως πρόποσιν, ἐγερθεὶς ὁ μπαρμπα-Μηλιός, κρατῶν τὴν τσότραν τὴν ἑπταόκαδον, ἤρχισε νὰ χαιρετίζῃ τοὺς πάντας καὶ ἕνα ἕκαστον ὡς ἑξῆς·

―  Χριστὸς Ἀνέστη! ἀληθινὸς ὁ Κύριος! Ζῇ καὶ βασιλεύει εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας!

Εἶτα μετὰ τὸ προοίμιον, εἰσῆλθεν εἰς τὴν οὐσίαν·

―  Γειά μας! καλὴ γειά! διάφορο! καλὴ καρδιά! Παπά μ᾽, νὰ χαίρεσαι τὸ πετραχήλι σ᾽! Παπαδιά, νὰ χαίρεσαι τὸν παπά σ᾽ καὶ τὰ παιδάκια σ᾽! Ξάδερφε Θοδωρή! νὰ ζήσῃς, νὰ τς χαίρεσαι! Κουμπάρε Παναγιώτη! ὅπως ἔτρεξες μὲ τὸ λάδ᾽ νὰ τρέξῃς καὶ μὲ τὸ κλῆμα! Συμπεθέρα Κρατήρα! Νὰ χαίρεσαι, μ᾽ ἕναν καλὸν γαμπρό! Ἀνιψιὲ Γιώργη! Τίμια στέφανα! στὸ γάμο σας νὰ χαροῦμε. Κουμπάρα Κυπαρισσού! μὲ μιὰ καλὴ νύφη, νὰ ζήσῃς, νὰ χαρῇς! ἐβίβα ὅλοι! Τέ-περ-τε*! Πάντα χαρούμενοι! Στὴν ὑγειά σας! Σμπεθέρα Ξαθή! καλὴ λευθεριά! Στὴν ὑγειά σας! Πάντα χαρούμενοι! Πάντα μὲ τὸ καλό!

Καὶ ἀνάλογος πρὸς τὸ πρόσωπον ὑπῆρξεν ἡ πόσις.

Ἀλλὰ καὶ ὁ Φταμηνίτης ἠθέλησε νὰ προπίῃ, κατ᾽ ἄλλον ὅμως στενώτερον τρόπον· ἠθέλησε νὰ βρῇ τὴν γυναῖκά του, καὶ ἠνάγκασεν αὐτὴν ν᾽ ἀπαντήσῃ εἰς τὴν πρόποσιν·

―  Μπρόμ!

―  Πιὲ κὶ δό μ᾽!

―  Μὲ κρασί!

―  Καλῶς τ᾽ν ἀγάπη μ᾽ τὴ χρυσῆ!

Καὶ πιὼν αὐτός, μετεβίβασε τὴν τσότραν εἰς τὴν ὡραίαν Ξανθήν, ἥτις ἔβρεξε τὰ χείλη.

Εἶτα ἤρχισαν τὰ ᾄσματα. Ἐν πρώτοις τὸ Χριστὸς ἀνέστη, ὕστερον τὰ θύραθεν. Ὁ μπαρμπα-Μηλιὸς θελήσας νὰ ψάλῃ καὶ αὐτὸς τὸ Χριστὸς ἀνέστη, τὸ ἐγύριζε πότε εἰς τὸν ἀμανὲ καὶ πότε εἰς τὸ κλέφτικο.

Ἀλλ᾽ ὁ ἰδιορρυθμότερος πάντων τῶν ψαλτῶν ἦτο ὁ μπαρμπα-Κίτσος, γηραιὸς χωροφύλαξ, Χειμαρριώτης, παλαιὸς ταχτικός, λησμονημένος ἀπὸ τῆς βαυαρικῆς ἐποχῆς ἐν τῇ νήσῳ. Ἀμφέβαλλε καὶ αὐτὸς ἂν τὸν εἶχαν περασμένον εἰς τὰ μητρῷα, πότε τοῦ ἔστελναν μισθόν, πότε ὄχι. Ἐφόρει χιτῶνα μὲ ἀνοικτὰς χειρῖδας, βραχεῖαν περισκελίδα μέχρι τοῦ γόνατος καὶ τουζλούκια*. Ὁ δήμαρχος τοῦ τόπου (διότι ὑπῆρχε φεῦ! καὶ δήμαρχος) τὸν εἶχε στείλει νὰ κάμῃ Πάσχα εἰς τὰ Καλύβια, διὰ νὰ φυλάξῃ δῆθεν τὴν τάξιν, καίτοι οὐδεμιᾶς φυλάξεως ἦτο ἀνάγκη. Τὸ βέβαιον εἶναι ὅτι τὸν ἔστειλε νὰ καλοπεράσῃ πλησίον τῶν ἀνοιχτοκάρδων ἐξωμεριτῶν, οἵτινες τοῦ ἤρεσκον τοῦ μπαρμπα-Κίτσου, ἂς τοὺς ἔλεγον καὶ «τσουπλακιὲς»* ἢ «χαλκοδέρες»*. Ἐὰν ἔμενεν ἐν τῇ πόλει, ὁ δήμαρχος θὰ ἦτο ὑπόχρεως νὰ τὸν φιλεύσῃ τὸν μπαρμπα-Κίτσον, καθὼς τὸν εἶχαν κακομάθει οἱ προκάτοχοί του, ἔλεγε, ― νὰ τὸν φιλεύσῃ κουλούραν καὶ αὐγά. Τί ἔθιμα!…

Ὁ μπαρμπα-Κίτσος, ἀφοῦ ἠσπάσθη τρὶς ἢ τετράκις τὴν τσότραν, ἤρχισε νὰ ψάλλῃ τὸ Χριστὸς ἀνέστη κατ᾽ ἰδιάζοντα αὐτῷ τρόπον, ὡς ἑξῆς·

Κ᾽στὸ - μπρὲ - Κ᾽στὸς ἀνέστη

ἐκ νεκρῶν θ α ν ά τ ω ν,

θάνατον μ π α τ ή σ α ς,

κ᾽ ἔ ν τ ο ι ς - ἔ ν τ ο ι ς μνήμασι,

ζωὴν π α μ μ α κ ά ρ ι σ τ ε!

Καὶ ὅμως, μεθ᾽ ὅλην τὴν ἰδιορρυθμίαν ταύτην, οὐδείς ποτε ἔψαλεν ἱερὸν ᾆσμα μετὰ πλείονος χριστιανικοῦ αἰσθήματος καὶ ἐνθουσιασμοῦ, ἐξαιρουμένου ἴσως τοῦ γνωστοῦ ἐν Ἀθήναις γηραιοῦ καὶ σεβασμίου Κρητός, τοῦ ψάλλοντος τὸ Ἄλαλα τὰ χείλη τῶν ἀσεβῶν μὲ τὴν ἑξῆς προσθήκην· «Ἄλαλα τὰ χείλη τῶν ἀσεβῶν τῶν μὴ προσκυνούντων, οἱ κερατάδες! τὴν εἰκόνα σου τὴν σεπτήν…»

Ἀληθεῖς ὀρθόδοξοι Ἕλληνες!

Περὶ τὴν δείλην εἶχεν ἀρχίσει ὁ χορός, χορὸς κλέφτικος (διότι αἱ γυναῖκες ἐπεφυλάττοντο διὰ τὴν Δευτέραν καὶ τὴν Τρίτην ὅπως χορεύσωσι τὸν συρτὸν καὶ τὴν καμάρα), καὶ ὁ παπα-Κυριάκος, μετὰ τῆς παπαδιᾶς καὶ τοῦ Ζάχου, ὅστις ἐγλύτωσε τὸ ξύλο χάριν τῆς ἡμέρας (διότι ὁ πατήρ του εἶχε θυμώσει εἶτα κατ᾽ αὐτοῦ, ὡς γενομένου αἰτίου τῆς χασμωδίας ἐκείνης), ἀποχαιρετίσαντες τὴν συντροφιάν, κατῆλθον εἰς τὴν πολίχνην.

Ὁ παπα-Κυριάκος ἔδωκε πλῆρες εἰς τὸν συνεφημέριόν του τὸ ἀπὸ τῆς ἐξοχῆς μερίδιον, καὶ οὔτε κατεδέχθη νὰ κάμῃ λόγον περὶ τῆς ὑποτιθεμένης κλοπῆς.

Ἐν τούτοις ὁ παπα-Θοδωρὴς οἴκοθεν τῷ εἶπεν ὅτι τὸ ἐκ τῆς ἐνορίας μερίδιόν του εὑρίσκετο ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ, τοῦ παπα-Θοδωρῆ. Ἔκρινε καλόν, εἶπε, νὰ μετακομίσῃ διὰ τῆς ἐξωθύρας τοῦ ἁγ. βήματος οἴκαδε καὶ τὰ δύο μερίδια, διὰ νὰ μὴ βλέπουν τινὲς τῶν ἄγαν ἐπιπολαίων καὶ γλωσσαλγῶσιν ὅτι οἱ ἱερεῖς ἔχουν δῆθεν πολλὰ εἰσοδήματα. «Ὁ κόσμος ξιππάζεται, εἶπεν, ἅμα μᾶς ἰδῇ μιὰ καλὴ μέρα νὰ πάρουμε τίποτε λειτουργιές, καὶ δὲν συλλογίζεται πόσες ἑβδομάδες καὶ μῆνες παρέρχονται ἄγονοι!»

Ἐντεῦθεν ἡ παρανόησις τοῦ Ζάχου.

(1890) -τό διήγημα τοῦ Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη,ἀπό :  papadiamantis.org-

Σημ. Τά ζωγραφικά ἔργα πού κοσμοῦν τό διήγημα τοῦ Παπαδιαμάντη,εἶναι τῆς Σοφίας Βλάχου,ἀπό ἐδῶ.

Χριστός Ἀνέστη ! 

Καί μήν ξεχνοῦμε τήν ῥίζα τοῦ Κακοῦ, πού ἀσταμάτητα βασανίζει τήν Ἀνθρωπότητα. Αὐτές τίς Ἅγιες ἡμέρες σκληρά δοκιμάζεται ὁ Λίβανος ἀπό τά βδελύγματα. Ὄχι τυχαίως... Διαβάζουμε ἀπό παλαιώτερο δημοσίευμάμας, ἐδῶ : 

Ὁ καθεδρικός ναός τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου στό ἱερό προσκύνημα τοῦ ὅρους Χαρίσσα τοῦ Λιβάνου

Παλαιόθεν στόν Λίβανο οἱ Χριστιανοί ἀποτελοῦσαν ἕνα μεγάλο μέρος τοὺ πληθυσμοῦ. Στήν ἀπογραφή τοῦ 1932 τό 54% ἦσαν Χριστιανοί καί τό 44% Μουσουλμάνοι. Λόγω τῶν πολλῶν καί διαφορετικῶν θρησκειῶν πού ὑπάρχουν στόν Λίβανο,τῶν πολλῶν μεταναστεύσεων ἐξ αἰτίας τῶν πολεμικῶν συγκρούσεων στήν περιοχή τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, δέν ἔχει διεξαχθεῖ μία ἀπογραφή πού νά δινῃ μία σαφή εἰκόνα τῶν ποσοστῶν, σήμερα. Ἐπίσης οἱ μεταναστεὐσεις Χριστιανῶν ἐπί τό πλεῖστον, λόγῳ πολέμου, τό ὑψηλότερο ποσοστό γεννήσεων τοῦ μουσουλμανικοῦ πληθυσμοῦ, ἔχει μειώσει τό ποσοστό τῶν Χριστιανῶν περίπου στό 32%, σύμφωνα μέ μία δημογραφική μελέτη τῆς ἑταιρείας Statistics Lebanon. Πάντως ὅπως βλέπουμε ἡ παρουσία τῶν Χριστιανῶν καί Ἑλλήνων στήν περιοχή τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἦταν ἀνέκαθεν ἔντονη. Ἀρχαιόθεν παρακαλῶ, ἀφοῦ οἱ περισσότερες τῶν πόλεων στήν περιοχή ἦσαν ἑλληνικές ἀποικίες. Σέ κάποιους ... αὐτό δέν ἄρεσε ποτέ ! 

Ὁ Χριστιανισμός στόν Λίβανο - ( φωτό ἀπό ἐδῶ μέ χρήσιμες πληροφορίες γιά τόν διωγμό πού δέχεται πανταχόθεν, ὁ Χριστιανισμός ) 

Ἀλλά εἴπαμε : Ἡ τιμωρία τους εἶναι πολύ κοντά ! 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ! 

( ἀπό παλαιώτερα δημοσίευματά μας ἐδῶ, ἐδῶ

Ἡ Πελασγική    

Καλή Ἀνάσταση ! Χρόνια Πολλά !

Χριστός Ἀνέστη 

Τό μέγα θαῦμα σήμερα, τήν πλάσι ὅλη μαγεύει,

ῥυθμός ἀγάπης τίς καρδιές σάν ὄνειρο χαϊδεύει. 

Χριστός Ἀνέστη, ἀντιλαλεῖ παντοῦ σάν ἅγια ἀλήθεια,

κι᾿ἀκτίδα ἐλπίδας χύνεται σέ πονεμένα στήθια.

Κι᾿ ἔρχεται μέ τήν Ἄνοιξη, μέ τούς ἀνθθούς τ᾿ Ἀπρίλη

τό πρόσχαρο τό μήνυμα, σά νά ᾿θελε νά στείλῃ 

τήν λουλουδένια του ὀμορφιά τοῦ Γολγοθᾶ τό θῦμα

μές τήν ἀνθρώπινη ψυχή νά πνίξῃ κάθε κρῖμα.

Χριστός Ἀνέστη ! φίλημα γλυκειᾶς ἀγάπης δῶστε 

φίλοι κι᾿ ἐχθροί ἀδελφικά τά χέρια σας ἑνῶστε. 

Ἕνα τοῦ κόσμου τ᾿ ὄνειρο : Νικήτρια ἡ καλωσύνη 

νἄναι παντοῦ κι᾿ ὁδηγητής τῶν ἔργων μας νά γίνῃ. 

Τοῦ Λόγου ἡ δόξα ἀνάλαμψε κι᾿ ἦρθε παρηγορήτρα 

- σάν μέσα στό ἡλιόκαμμα - σ᾿ὅλης τῆς γῆς τήν φύτρα.

Χριστός Ἀνέστη ! ἄς ζεῖ στό νοῦ τό Σύμβολο τ᾿ ὡραῖο 

γιά νά πληθαίνουν μέσα μας χαρές καί φέγγος νέο,

ἡ Δικαιοσύνη τῆς ψυχῆς τά βάθη νά φωτίζῃ

καί τῆς Ἀγάπης ἡ ὀμορφιά τόν κόσμο νά στολίζῃ. 

                                                 - Ἰωάννης Πολέμης 

( Ἀναγνωστικό ΣΤ¨ Δημοτικοῦ 1967, σελ. 12 )

Πάσχα στό Χωριό

Νύχτα βαθειά, μά τοῦ χωριοῦ 

γεμάτη ἡ ἐκκλησιά 

ἔξω τό φῶς τοῦ φεγγαριοῦ 

μέσα φωτοχυσιά. 

*  

-Χριστός Ἀνέστη, μέ φωνή 

κράζει ὁ παπᾶς μεγάλη 

-Χριστός Ἀνέστη, χριστιανοί 

ὅλος ὁ κόσμος ψάλλει. 

*

Καί μπάμ καί μπούμ οἱ τουφεκιές 

καί τῆς καμπάνας χτύποι. 

Ὤ τί στιγμές, αὐτές γλυκές 

πῶς φεύγει κάθε λύπη ! 

*

Κι᾿ἀρχίζει τώρα νά φωτᾷ, 

κι᾿ ὅλοι γοργά πηγαίνουν 

ἐκεῖ πού αὐγά κι᾿ἀρνιά ψητά 

στρωμένα τούς προσμένουν.

                      - Ν. Χατζηδάκης

( Ἀναγνωστικό Δ΄Δημοτικοῦ, 1954, σελ. 133 )

Καλή Ἀνάσταση σ᾿ ὅλους καί ὅλες ! 

Καλή Λαμπρή καί κάθε εὐχή ὁλόθερμα εὔχομαι. 

Γιά τά ἄλλα, ἕνα πρᾶγμα εἶναι σίγουρο : ἐάν δέν ξεριζωθεῖ ἡ ῥίζα τοῦ Κακοῦ ἡ Ἀνθρωπότης δέν θά βιώσῃ τήν Ἀνάστασίν της. Χρέος λοιπόν ἔχει αὐτό καί μάλιστα νά τό πράξῃ ἄμεσα ! 

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !  

ΚΑΛΗ ΛΑΜΠΡΗ ! 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ! 

( φωτό, φωτό, φωτό, φωτό)

 

Ἡ Πελασγική

Ἀργεντινή - Ἐξυπηρετώντας τά Συμφέροντα τοῦ Ἑβραϊσμοῦ

φωτό

Ο χαρακτηρισμός των Φρουρών της Επανάστασης ως τρομοκρατική οργάνωση αντιπροσωπεύει την πιο δραματική εκδήλωση μέχρι σήμερα του προσανατολισμού του Milei. Χαρακτηρίζοντας επίσημα τους Φρουρούς της Επανάστασης ως τρομοκρατική οργάνωση, η Αργεντινή εντάσσεται σε ένα μπλοκ που περιλαμβάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Αυστραλία, την Ευρωπαϊκή Ένωση και αρκετές άλλες κυβερνήσεις.

Στην προθυμία του να επιβάλει κυρώσεις στο IRGC, ο Milei σηματοδοτεί ξεκάθαρα στον παγκόσμιο Εβραϊσμό ότι είναι ο πιο σταθερός και πιστός υπηρέτης τους στο λατινοαμερικανικό θέατρο.

Ὁ Milei πρός τό παρόν εἶναι ἕνα "Shabbos-Goyim " μετά τό τέλος τῆς θητείας του, θά γίνῃ ἕνας Ἰουδαῖος...

Τοῦ Jose Nino

Ο πρόεδρος της Αργεντινής Javier Milei χαρακτήρισε επίσημα το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν ως τρομοκρατική οργάνωση στις 31 Μαρτίου 2026, τοποθετώντας το Buenos Aires ακριβώς δίπλα στην Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ στην κλιμακούμενη αντιπαράθεσή τους με το Ιράν. Η απόφαση προκάλεσε επαίνους από Ισραηλινούς αξιωματούχους και καταδίκη από το Ιράν, το οποίο απέρριψε την κίνηση ως συνθηκολόγηση στις αμερικανικές και σιωνιστικές πιέσεις.

Ωστόσο, η ενέργεια του Milei δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως μια δραματική απόκλιση από την πρόσφατη εξωτερική πολιτική της Αργεντινής. Αντιθέτως, αντιπροσωπεύει τη λογική κορύφωση μιας έντονα φιλοϊσραηλινής πορείας που ξεκίνησε υπό τον προκάτοχό του, Mauricio Macri - ο οποίος χαρακτήρισε τη Hezbollah τρομοκρατική οργάνωση το 2019 και εμβάθυνε τη συνεργασία ασφαλείας με το Τελ Αβίβ - και έχει πλέον φτάσει στην πιο υπερβολική έκφρασή της υπό τον Milei.

Η κατανόηση αυτής της πορείας απαιτεί την ανασκαφή της περίπλοκης ιστορίας που συνδέει την Αργεντινή, το Ισραήλ και το Ιράν μέσα από σχεδόν οκτώ δεκαετίες διπλωματικών ελιγμών, τρομοκρατικής βίας και αμφιλεγόμενων αφηγήσεων.

Τά δημοσίευματά μας, γιά τό δουλικό Milei, ΕΔΩ 

Πρώιμες Σχέσεις

Η Αργεντινή αναγνώρισε το Κράτος του Ισραήλ το 1949, εγκαθιδρύοντας επίσημους διπλωματικούς δεσμούς που θα διατηρηθούν κατά τη διάρκεια δεκαετιών πολιτικής αναταραχής και στις δύο χώρες. Η Αργεντινή φιλοξένησε τη μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα της Λατινικής Αμερικής , συγκεντρωμένη σε μεγάλο βαθμό στο Buenos Aires, γεγονός που έδωσε στη σχέση μια εσωτερική διάσταση που απουσιάζει από άλλα νοτιοαμερικανικά έθνη.

Αλλά η Αργεντινή χρησίμευσε επίσης ως καταφύγιο για Ναζί αξιωματούχους που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από την ευρωπαϊκή δικαιοσύνη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο αξιωματικός των SS Adolf Eichmann έζησε στο Buenos Aires με ψεύτικη ταυτότητα μέχρι που πράκτορες της Mossad τον απήγαγαν τον Μάιο του 1960 και τον μετέφεραν στο Ισραήλ για δίκη και τελικά εκτέλεση. Η επιχείρηση, που διεξήχθη χωρίς τη γνώση ή την άδεια της Αργεντινής, προκάλεσε διπλωματική κρίση. Το Buenos Aires υπέβαλε καταγγελία στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο ενέκρινε ψήφισμα που δήλωνε ότι το Ισραήλ είχε παραβιάσει την κυριαρχία της Αργεντινής.

Αυτό το μοτίβο ισραηλινής μονομερούς προσέγγισης και αργεντινής διαμαρτυρίας θα επαναλαμβανόταν κατά τη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών, καθιερώνοντας ένα πρότυπο για σχέσεις που ορίζονται ταυτόχρονα από τη συνεργασία και την ένταση.

Τα χρόνια του βρώμικου πολέμου

Η στρατιωτική δικτατορία της Αργεντινής από το 1976 έως το 1983 δημιούργησε τη δική της τεταμένη δυναμική. Η χούντα διεξήγαγε μια τιμωρητική εκστρατεία εναντίον αριστερών, αντιφρονούντων και θεωρούμενων ανατρεπτικών, απάγοντας, βασανίζοντας και σκοτώνοντας περίπου 30.000 ανθρώπους. Οι Εβραίοι υπερεκπροσωπούνταν μεταξύ των θυμάτων. Σύμφωνα με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι Εβραίοι αποτελούσαν μεταξύ 5 και 12% των κρατουμένων και εξαφανισμένων, παρά το γεγονός ότι αποτελούσαν λιγότερο από το ένα τοις εκατό του εθνικού πληθυσμού, γεγονός που υποδηλώνει ότι η χούντα στόχευσε δυσανάλογα την εβραϊκή κοινότητα.

Οι σχέσεις του Ισραήλ με τη χούντα παρέμειναν λειτουργικές καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Οι επιταγές του Ψυχρού Πολέμου έθεταν τον αντικομμουνισμό πάνω από τα ζητήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όπως αποκαλύφθηκε από αποχαρακτηρισμένα έγγραφα του Βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών, το Ισραήλ συνέχισε τις πωλήσεις όπλων και τη στρατιωτική συνεργασία με την κυβέρνηση της Αργεντινής, ακόμη και όταν οι αναφορές για φρικαλεότητες αυξάνονταν, με τις ισραηλινές στρατιωτικές εξαγωγές προς τη χούντα να εκτιμώνται μεταξύ 700 εκατομμυρίων και 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων . Η δημοκρατία επέστρεψε υπό τον Πρόεδρο Raúl Alfonsín το 1983, ο οποίος δίωξε μέλη της χούντας για τα εγκλήματά τους, διατηρώντας παράλληλα σταθερές σχέσεις με το Ισραήλ.

Το Μενεμάτο

Ο Carlos Menem ανέλαβε στη συνέχεια την προεδρία το 1989 και αμέσως αναπροσανατόλισε την εξωτερική πολιτική της Αργεντινής προς το δυτικό στρατόπεδο. Περονιστής συριακής καταγωγής που είχε ασπαστεί τον Ισλάμ στον Καθολικισμό, ο Menem έστειλε πολεμικά πλοία για να ενταχθεί στον υπό αμερικανική ηγεσία συνασπισμό στον Πόλεμο του Κόλπου το 1991 , καθιστώντας την Αργεντινή τη μόνη χώρα της Λατινικής Αμερικής που συνεισέφερε δυνάμεις στον συνασπισμό. Καλλιέργησε στενούς δεσμούς με την Ουάσινγκτον και, μέσω αυτής της σχέσης, με την Ιερουσαλήμ. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δυτικής συμμαχίας που η Αργεντινή βίωσε τις δύο πιο φονικες τρομοκρατικές επιθέσεις στην ιστορία της.

Στις 17 Μαρτίου 1992, ένας βομβιστής αυτοκτονίας οδήγησε ένα φορτηγό γεμάτο εκρηκτικά στην ισραηλινή πρεσβεία στο Buenos Aires, σκοτώνοντας 29 άτομα και τραυματίζοντας 242. Δύο χρόνια αργότερα, στις 18 Ιουλίου 1994, ένα άλλο φορτηγό με βόμβα κατέστρεψε το κτίριο του Αργεντινοϊσραηλιτικού Αλληλοβοηθητικού Συλλόγου ( ΑΜΙΑ ), σκοτώνοντας 85 άτομα και τραυματίζοντας εκατοντάδες άλλους . Η επίθεση AMIA παραμένει το πιο θανατηφόρο τρομοκρατικό περιστατικό στην ιστορία της Αργεντινής.

Αργεντινοί ερευνητές, σε στενή συνεργασία με τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, κατέληξαν τελικά στο συμπέρασμα ότι το Ιράν και η Hezbollah ενορχήστρωσαν και τις δύο επιθέσεις. Η επίσημη αφήγηση, η οποία επιβεβαιώθηκε από το Ακυρωτικό Δικαστήριο της Αργεντινής σε μια ιστορική απόφαση του 2024 , έκρινε ότι η Τεχεράνη διέταξε τις βομβιστικές επιθέσεις σε αντίποινα για την ακύρωση τριών συμβάσεων από την Αργεντινή που θα παρείχαν στο Ιράν πυρηνική τεχνολογία - πίεση που είχε ως στόχο να εξαναγκάσει το Buenos Aires να αλλάξει πορεία. Η Ιντερπόλ εξέδωσε κόκκινες ειδοποιήσεις για έξι Ιρανούς αξιωματούχους κατόπιν αιτήματος της Αργεντινής, μεταξύ των οποίων και ο Ahmad Vahidi , ο οποίος διοικούσε τη Quds Force κατά τη στιγμή της επίθεσης του 1994 και έκτοτε έχει αναδειχθεί στην ηγεσία του ίδιου του IRGC.

Οι αποκαλύψεις ενός πρώην αστυνομικού κατασκόπου ανατρέπουν την επίσημη εκδοχή που κατηγορεί το Ιράν για την βομβιστική επίθεση σε ένα εβραϊκό κοινοτικό κέντρο στο Μπουένος Άιρες το 1994 και υποδηλώνουν ότι μια συγκάλυψη από στοιχεία του βρώμικου πολέμου μπορεί να απάλλαξε τους πραγματικούς ενόχους από τις ευθύνες. Ἡ ἔρευνα τοῦ Gareth Porter

Ωστόσο, ερευνητικοί δημοσιογράφοι όπως ο Gareth Porter έχουν αμφισβητήσει την αποδεικτική βάση αυτών των κατηγοριών. Ο Porter έχει επισημάνει το διαδικαστικό χάος που μάστιζε την έρευνα από την έναρξή της, συμπεριλαμβανομένων των ελλειπουσών αποδεικτικών στοιχείων, των ανακληθεισών μαρτυριών και των εγκαταλελειμμένων στοιχείων. Έχει υποστηρίξει ότι η υπόθεση κατά του Ιράν βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε μαρτυρίες αποστατών με αμφισβητήσιμη αξιοπιστία και σε εκτιμήσεις πληροφοριών που δεν έχουν ποτέ επαληθευτεί ανεξάρτητα. Ο Porter έχει σημειώσει ότι η αρχική έρευνα επικεντρώθηκε στην αρχή σε μια «τοπική σύνδεση» που αφορούσε διεφθαρμένους αστυνομικούς της Αργεντινής, προτού στραφεί απότομα στην ιρανική θεωρία υπό την πίεση των ισραηλινών και αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών.

Το 2004, ένα ομοσπονδιακό δικαστήριο της Αργεντινής κήρυξε την αρχική έρευνα άκυρη , διαπιστώνοντας ότι οι αστυνομικοί και οι αξιωματούχοι των υπηρεσιών πληροφοριών είχαν σαμποτάρει σκόπιμα την έρευνα πληρώνοντας έναν βασικό μάρτυρα 400.000 δολάρια για να κατασκευάσει μαρτυρία που ενέπλεκε αστυνομικούς του Buenos Aires. Ο δικαστής Galeano στη συνέχεια παραπέμφθηκε σε δίκη και αργότερα φυλακίστηκε για τον ρόλο του στην συγκάλυψη. Η αλήθεια για το τι συνέβη το 1992 και το 1994 παραμένει αμφισβητούμενη μέχρι σήμερα.

Το Διάλειμμα του Kirchner

Όταν εκδόθηκε αυτή η καταδικαστική δικαστική απόφαση, η Αργεντινή είχε ήδη εισέλθει σε μια νέα πολιτική εποχή. Ο Néstor Kirchner ανέλαβε τα καθήκοντά του το 2003 και, μαζί με τη σύζυγό του και διάδοχό του Cristina Fernández de Kirchner, κυβέρνησαν την Αργεντινή για 12 χρόνια. Οι κυβερνήσεις Kirchner ακολούθησαν μια σημαντικά διαφορετική προσέγγιση στην υπόθεση AMIA και στις σχέσεις με το Ιράν.

Στις 27 Ιανουαρίου 2013, η Cristina Kirchner υπέγραψε μνημόνιο συμφωνίας με την Τεχεράνη για τη σύσταση κοινής «επιτροπής αλήθειας» για τη διερεύνηση της βομβιστικής επίθεσης. Οι επικριτές - συμπεριλαμβανομένης της οργάνωσης εβραϊκής κοινότητας της Αργεντινής DAIA και του ειδικού εισαγγελέα Alberto Nisman - κατήγγειλαν τη συμφωνία ως προδοσία των θυμάτων και προσπάθεια προστασίας των Ιρανών υπόπτων από την απόδοση ευθυνών. Η Kirchner και οι υποστηρικτές της υποστήριξαν ότι αντιπροσώπευε τον μόνο ρεαλιστικό δρόμο προς απαντήσεις, δεδομένης της κατηγορηματικής άρνησης του Ιράν να εκδώσει τους πολίτες του. Το μνημόνιο δεν τέθηκε ποτέ σε ισχύ: Το Κογκρέσο της Αργεντινής το ενέκρινε, αλλά το κοινοβούλιο του Ιράν δεν το επικύρωσε και τα δικαστήρια της Αργεντινής το κήρυξαν στη συνέχεια αντισυνταγματικό.

Η διαμάχη έφτασε στο εκρηκτικό της αποκορύφωμα τον Ιανουάριο του 2015, όταν ο Alberto Nisman, ο ειδικός εισαγγελέας που είχε αφιερώσει μια δεκαετία στην κατασκευή της υπόθεσης κατά του Ιράν, βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στο Buenos Aires με τραύμα από πυροβολισμό στο κεφάλι. Πέθανε μια μέρα πριν από την προγραμματισμένη ημερομηνία παρουσίασης αποδεικτικών στοιχείων στο Κογκρέσο, τα οποία φέρονται να αποδεικνύουν ότι η Kirchner είχε συνωμοτήσει για να καλύψει την ιρανική εμπλοκή με αντάλλαγμα ευνοϊκές συμφωνίες πετρελαίου.

Ο θάνατος του Nisman αρχικά χαρακτηρίστηκε ως αυτοκτονία. Στη συνέχεια, ξαναχαρακτηρίστηκε ως δολοφονία. Κανείς δεν έχει καταδικαστεί. Η υπόθεση παραμένει το πιο διαβόητο ανεξιχνίαστο έγκλημα της Αργεντινής.

Ο Macri και η φιλοϊσραηλινή στροφή

Το σκάνδαλο έριξε μια μακρά σκιά στους τελευταίους μήνες της προεδρίας της Kirchner. Ο Mauricio Macri νίκησε τον υποψήφιο των Kirchner, Daniel Scioli το 2015 και αμέσως άλλαξε πορεία στην πολιτική για το Ιράν. Μέσα σε λίγες μέρες από την ανάληψη των καθηκόντων του τον Δεκέμβριο του 2015, το Υπουργείο Δικαιοσύνης του Macri απέσυρε την έφεση της κυβέρνησης Κίρχνερ κατά μιας δικαστικής απόφασης που είχε κηρύξει το μνημόνιο για το Ιράν αντισυνταγματικό, ουσιαστικά ακυρώνοντας τη συμφωνία και αποκαθιστώντας τη μονομερή διεκδίκηση της υπόθεσης AMIA από την Αργεντινή. Στις 18 Ιουλίου 2019 - την ακριβή 25η επέτειο της βομβιστικής επίθεσης στην AMIA - η Μονάδα Οικονομικών Πληροφοριών της Αργεντινής χαρακτήρισε επίσημα τη Hezbollah τρομοκρατική οργάνωση και πάγωσε τα περιουσιακά της στοιχεία, καθιστώντας την Αργεντινή την πρώτη χώρα στη Λατινική Αμερική που το έπραξε χωρίς να κάνει διάκριση μεταξύ «στρατιωτικού σκέλους» και «πολιτικού σκέλους». Η μονάδα δήλωσε ότι «η Hezbollah εξακολουθεί να αποτελεί τρέχουσα και ενεργή απειλή για την εθνική ασφάλεια και την ακεραιότητα της χρηματοπιστωτικής και οικονομικής τάξης της Αργεντινής Δημοκρατίας».

Ο Milei ως Macri στον υπέρτατο βαθμό

Αυτή η στροφή έθεσε τα θεμέλια πάνω στα οποία θα έχτιζε ο Milei. Ο Javier Milei έκανε την προεκλογική του εκστρατεία ως φιλελεύθερος ριζοσπάστης, υποσχόμενος να περικόψει το κράτος, να δολαριοποιήσει την οικονομία και να ευθυγραμμίσει την Αργεντινή με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Αυτοαποκαλείται φιλοσοφικά Εβραίος και έχει εκφράσει ενδιαφέρον για ασπασμό του Ιουδαϊσμού. Έχει δεσμευτεί να μεταφέρει την πρεσβεία της Αργεντινής από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, μια συμβολική χειρονομία που θα τοποθετούσε την Αργεντινή μεταξύ μιας μικρής χούφτας εθνών που αναγνωρίζουν την ισραηλινή κυριαρχία επί της αμφισβητούμενης πόλης.

Ο χαρακτηρισμός των Φρουρών της Επανάστασης ως τρομοκρατική οργάνωση αντιπροσωπεύει την πιο δραματική εκδήλωση μέχρι σήμερα του προσανατολισμού του Milei. Χαρακτηρίζοντας επίσημα τους Φρουρούς της Επανάστασης ως τρομοκρατική οργάνωση, η Αργεντινή εντάσσεται σε ένα μπλοκ που περιλαμβάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Αυστραλία, την Ευρωπαϊκή Ένωση και αρκετές άλλες κυβερνήσεις. Ο χαρακτηρισμός έχει πρακτικές συνέπειες για οποιαδήποτε άτομα ή περιουσιακά στοιχεία που συνδέονται με τους Φρουρούς της Επανάστασης και λειτουργούν στην Αργεντινή και σηματοδοτεί την προθυμία του Buenos Aires να συμμετάσχει ενεργά στην αμερικανική και ισραηλινή εκστρατεία πίεσης κατά της Τεχεράνης.

Αντί να αποτελεί μια ξαφνική πολιτική στροφή, αυτός ο χαρακτηρισμός σηματοδοτεί την απόλυτη εντατικοποίηση μιας φιλοσιωνιστικής τροχιάς που χαρακτηρίζει τις εξωτερικές υποθέσεις της Αργεντινής εδώ και δεκαετίες. Στην προθυμία του να επιβάλει κυρώσεις στο IRGC, ο Milei σηματοδοτεί ξεκάθαρα στον παγκόσμιο Εβραϊσμό ότι είναι ο πιο σταθερός και πιστός υπηρέτης τους στο λατινοαμερικανικό θέατρο.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

Ὁ Milei πρός τό παρόν εἶναι ἕνα "Shabbos-Goyim " μετά τό τέλος τῆς θητείας του, θά γίνῃ ἕνας Ἰουδαῖος...Ἡ Ἀργεντινή τοῦ Μιλέϊ τό ἀπόλυτο δουλικό τοῦ Σιωνισμοῦ

Ἡ Πελασγική

Τό Ἰράν ἔχει ἐπικρατήσει καί ἡ Μέση Ἀνατολή ἔχει ἀλλάξει

Μια εκεχειρία υπό συνθήκες όπου το Στενό του Ορμούζ παραμένει υπό ιρανικό έλεγχο υποδηλώνει ότι η Τεχεράνη δεν έχει υποχωρήσει. Η Ουάσινγκτον, στην πραγματικότητα, το έχει κατάφερε αυτό.

Το Ιράν, το οποίο έχει υποστεί κυρώσεις και επιβαρύνεται από οικονομικές δυσκολίες, έχει ουσιαστικά αντισταθεί και, από στρατηγικής άποψης, έχει νικήσει μια παγκόσμια υπερδύναμη...

Η χώρα δεν ορίζεται πλέον πρωτίστως από την επίσημη ηγεσία της, αλλά από τα ανώτερα στελέχη του IRGC ( Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης).

Το Ιράν θα παραμείνει μια ισλαμική δημοκρατία, αλλά μια δημοκρατία στην οποία το IRGC θα διαδραματίζει τον καθοριστικό ρόλο. Η πολιτική του είναι πιθανό να είναι σταθερή, πειθαρχημένη και ρεαλιστική...

Γράφει ὁ Dmitry Trenin

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ βρήκε, τελικά, μια διέξοδο από την κατάσταση που δημιούργησε ξεκινώντας έναν απερίσκεπτο πόλεμο εναντίον του Ιράν. Η απειλή καταστροφής ενός ολόκληρου πολιτισμού του έδωσε το πρόσχημα να κάνει ένα βήμα πίσω.

Οι έμμεσες διαπραγματεύσεις μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσινγκτον, που διεξήχθησαν μέσω μεσαζόντων, κυρίως του Πακιστάν και, πίσω από αυτό, της Κίνας, οδήγησαν σε κατάπαυση του πυρός. Ο Τραμπ μπορεί να ισχυρίζεται ότι το Ιράν πτοήθηκε από τις απειλές του, αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Μια εκεχειρία υπό συνθήκες όπου το Στενό του Ορμούζ παραμένει υπό ιρανικό έλεγχο υποδηλώνει ότι η Τεχεράνη δεν έχει υποχωρήσει. Η Ουάσινγκτον, στην πραγματικότητα, το κατάφερε αυτό.

Είναι πολύ νωρίς για να μιλήσουμε για κάποια «χρυσή εποχή» που θα προκύψει από αυτές τις συνομιλίες. Αλλά τα περιγράμματα της έκβασης της σύγκρουσης είναι ήδη ορατά.

1. Το Ιράν έχει παραμείνει σταθερό.

Επί δεκαετίες, το Ιράν αντιμετώπιζε την απειλή κοινής επιθετικότητας από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Αυτή η απειλή έχει πλέον δοκιμαστεί και δεν έχει καταφέρει να συντρίψει την Τεχεράνη. Ούτε η Ουάσινγκτον ούτε το Τελ Αβίβ απέδειξαν ότι είναι ικανά να επιβάλουν τη θέλησή τους με τη βία.

Το αποτέλεσμα είναι σαφές: Το Ιράν έχει εδραιώσει την ιδιότητά του ως σημαντικής περιφερειακής δύναμης, στέκοντας παράλληλα με το Ισραήλ ως ένας από τους αποφασιστικούς παράγοντες στη Μέση Ανατολή.

2. Τα κράτη του Κόλπου έχουν εκτεθεί.

Οι αραβικές μοναρχίες του Περσικού Κόλπου ανακάλυψαν τόσο την ευαλωτότητά τους όσο και την εξάρτησή τους. Σε μια σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ/Ισραήλ και Ιράν, αποδείχθηκαν ανίκανες να υπερασπιστούν τα δικά τους συμφέροντα. Εν τω μεταξύ, οι αμερικανικές βάσεις στην επικράτειά τους, αντί να εγγυώνται την ασφάλεια, έγιναν πόλος έλξης για ιρανικά αντίποινα.

Συμπέρασμα: Οι εγγυήσεις ασφαλείας των ΗΠΑ έχουν αποδειχθεί αναξιόπιστες. Αυτό το μάθημα δεν θα ξεχαστεί από τους συμμάχους της Ουάσιγκτον.

3. Η στρατιωτική ισχύς έχει επαναβεβαιώσει την πρωτοκαθεδρία.

Η σύγκρουση έχει υπογραμμίσει μια ευρύτερη αλήθεια σχετικά με την αναδυόμενη διεθνή τάξη: η στρατιωτική δύναμη υπερτερεί της οικονομικής και χρηματοοικονομικής μόχλευσης.

Όπως έγραψε ο Πούσκιν:

«Όλα είναι δικά μου στη γη», είπε ο χρυσός. «Όλα είναι δικά μου», είπε ο ψυχρός σίδηρος. «Θα τα αγοράσω όλα», είπε ο χρυσός. «Θα το κανονίσω», είπε ο ψυχρόςς σίδηρος.»

Το Ιράν, το οποίο έχει υποστεί κυρώσεις και επιβαρύνεται από οικονομικές δυσκολίες, έχει ουσιαστικά αντισταθεί και, από στρατηγικής άποψης, έχει νικήσει μια παγκόσμια υπερδύναμη. Εν τω μεταξύ, οι πολύ πλουσιότεροι νότιοι γείτονές του έχουν περιοριστεί σε κάτι περισσότερο από θεατές ή, χειρότερα, σε στόχους.

Συμπέρασμα: Στον σημερινό κόσμο, η σκληρή ισχύς καθορίζει τα αποτελέσματα.;

4. Το Ιράν έχει αλλάξει εσωτερικά.

Το Ιράν βγήκε από τη σύγκρουση άθικτο, αλλά μεταμορφωμένο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, φαίνεται να έχει λάβει χώρα μια μετατόπιση που αναμενόταν εδώ και καιρό από τους αναλυτές. Η πραγματική εξουσία έχει μετακινηθεί μακριά από το κληρικό κατεστημένο και προς τον μηχανισμό ασφαλείας.

Η χώρα δεν ορίζεται πλέον πρωτίστως από την επίσημη ηγεσία της, αλλά από τα ανώτερα στελέχη του IRGC ( Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης).

Συμπέρασμα: Το Ιράν θα παραμείνει μια ισλαμική δημοκρατία, αλλά μια δημοκρατία στην οποία το IRGC θα διαδραματίζει τον καθοριστικό ρόλο. Η πολιτική του είναι πιθανό να είναι σταθερή, πειθαρχημένη και ρεαλιστική.

Η θέση της Ρωσίας

Η Μόσχα έχει διαχειριστεί τη σύγκρουση με έναν βαθμό στρατηγικής πειθαρχίας. Έχει διατηρήσει τις αρχές της, αποκαλώντας την επιθετικότητα με το όνομά της, εκφράζοντας αλληλεγγύη προς το Ιράν και ασκώντας βέτο σε αυτό που θεώρησε ως ένα μη ισορροπημένο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για το Στενό του Ορμούζ.

Ταυτόχρονα, έχει διατηρήσει εργασιακές σχέσεις με βασικούς παράγοντες: εξηγώντας τη θέση της στους εταίρους του Κόλπου, αποφεύγοντας την άμεση αντιπαράθεση με τον Τραμπ και αποφεύγοντας να βλάψει τους δεσμούς της με το Ισραήλ.

Οι ευρύτερες συνέπειες της σύγκρουσης, η προσωρινή απότομη αύξηση των τιμών του πετρελαίου, οι εντάσεις στις διατλαντικές σχέσεις και η περαιτέρω εκτροπή της προσοχής των ΗΠΑ από την Ουκρανία, έχουν εκτυλιχθεί σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητα από την άμεση εμπλοκή της Ρωσίας.

Κοιτάζοντας μπροστά

Ο πόλεμος άνοιξε νέες ευκαιρίες για τη Μόσχα. Το Ιράν, έχοντας υποστεί μια σοβαρή δοκιμασία, ενίσχυσε την περιφερειακή και διεθνή θέση του. Αυτό δημιουργεί συνθήκες για στενότερη συνεργασία μεταξύ Ρωσίας και Τεχεράνης.

Γενικότερα, τα περιγράμματα μιας νέας ευρασιατικής αρχιτεκτονικής ασφάλειας γίνονται ορατά. Η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν - μαζί με κράτη όπως η Λευκορωσία και η Βόρεια Κορέα - αποτελούν τον πυρήνα αυτού του αναδυόμενου συστήματος.

Στο νότο, το Ιράν έχει ουσιαστικά σταματήσει μια αμερικανική γεωπολιτική προέλαση. Στα δυτικά, η Ρωσία επιδιώκει να κάνει το ίδιο στην Ουκρανία. Στα ανατολικά, η Κίνα συνεχίζει να επεκτείνει τις στρατιωτικές της δυνατότητες, ενώ παράλληλα προωθεί την διπλωματική της ατζέντα.

Μέσα από τέτοιες εξελίξεις, όχι διακηρύξεις, αλλά μετατοπίσεις ισχύος και ευθυγράμμισης, διαμορφώνεται ένας πολυπολικός κόσμος.

Ἀπό : swentr.site

Ἡ Πελασγική

Τό Ἰράν ἐνάντια στό ἀπόλυτο κακό τῆς Δύσης

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν υποστηρίζει ότι ο Τραμπ έχει αποβάλει τις διπλωματικές ψευδαισθήσεις και έχει αποκαλύψει την ωμή, βάναυση ουσία της αμερικανικής ηγεμονίας, μετατρέποντας τη σύγκρουση με το Ιράν σε μια αποφασιστική μάχη για το μέλλον της πολυπολικότητας.

Συνομιλία με τον Αλεξάντερ Ντούγκιν στην εκπομπή Escalation του Sputnik TV .

Παρουσιαστής: Ας ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας με το Ιράν. Μόλις έφτασαν έκτακτες ειδήσεις από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ισλαμικής Δημοκρατίας: ο επίσημος εκπρόσωπός του, Esmaeil Baghaei, δήλωσε ότι η Τεχεράνη έχει ήδη διατυπώσει την απάντησή της στις προτάσεις των διεθνών μεσολαβητών σχετικά με την κατάπαυση του πυρός.

Ταυτόχρονα, παρατηρούμε μια παράλληλη διαδικασία: το τελεσίγραφο του Ντόναλντ Τραμπ, του οποίου η προθεσμία έληξε στις 6 Απριλίου. Με τον συνηθισμένο του τρόπο, ο Αμερικανός πρόεδρος απειλεί το Ιράν ότι θα ζήσει «στην κόλαση» εάν δεν συμφωνήσει σε μια συμφωνία και δεν ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ.

Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα αυτή τη στιγμή στο διπλωματικό μέτωπο μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης; Άλλωστε, μόλις πρόσφατα η ιρανική πλευρά επέμεινε ότι δεν διεξάγονται διαπραγματεύσεις, και σήμερα βλέπουμε σαφή σημάδια κίνησης και συζήτησης για μια πιθανή συμφωνία-πλαίσιο, η οποία φέρεται να έχει προετοιμαστεί με τη μεσολάβηση του Πακιστάν και της Κίνας. Πώς αξιολογείτε αυτήν την κατάσταση;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Υπάρχει τόση παραπληροφόρηση γύρω από αυτόν τον πόλεμο που είναι εξαιρετικά δύσκολο να βασιστεί κανείς στις δηλώσεις οποιουδήποτε. Βλέπουμε διαπραγματευτές να σκοτώνονται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας και τυχόν συμφωνίες παραβιάζονται αμέσως. Υπάρχει η αίσθηση ότι με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι εξίσου δύσκολο τόσο να διεξαχθούν διαπραγματεύσεις όσο και να απέχουν από αυτές - ίσως το πρώτο να είναι ακόμη πιο επικίνδυνο. Νομίζω ότι οι Ιρανοί το έχουν ήδη μάθει αυτό.

Το γεγονός ότι ο Τραμπ έφτασε στο σημείο να δημοσιεύσει ένα άσεμνο μήνυμα για το Πάσχα της Δύσης δείχνει ξεκάθαρα με ποιον έχουν να κάνουν. Την ημέρα που οι Καθολικοί γιόρταζαν την Ανάσταση του Χριστού, ο πρόεδρος των ΗΠΑ έγραψε ότι η ερχόμενη Τρίτη θα είναι μια ημέρα καταστροφής για όλες τις γέφυρες και τα ενεργειακά συστήματα του Ιράν. Παραθέτω: «Δεν έχετε δει ποτέ τι θα συμβεί την Τρίτη». Ακολουθεί μια βλάσφημη απαίτηση για άνοιγμα του στενού και μια άμεση απειλή: «Εσείς οι τρελοί μπάσταρδοι θα ζήσετε στην κόλαση». Και η τελευταία, εντελώς βλάσφημη σημείωση: «Δόξα τω Αλλάχ. Πρόεδρος DONALD J. TRUMP».

Αυτό είναι ένα κυριολεκτικό απόσπασμα από την ανάρτησή του στο Truth Social. Ακόμα και πολλοί Αμερικανοί αναλυτές είδαν σε αυτό σημάδια μιας ταχέως εξελισσόμενης κλινικής κατάστασης: κανένας πρόεδρος των ΗΠΑ στην ιστορία δεν έχει επιτρέψει στον εαυτό του να μιλήσει με αυτόν τον τρόπο είτε σε εχθρούς είτε σε συμμάχους. Δείχνει πλήρη αδιαφορία τόσο για τη δική του θρησκεία όσο και για τα συναισθήματα των άλλων.

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με πρωτοφανείς διπλωματικές συνθήκες. Δεν υπάρχουν πλέον υποχρεώσεις, κόκκινες γραμμές, κανόνες ή νόρμες. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι σκληρή, ωμή και εντελώς κολασμένη επιθετικότητα, όπου καμία λέξη δεν έχει καμία βαρύτητα.

Κάποιοι μπορεί να πουν ότι συμβαίνει κάτι εξαιρετικό, ενώ εγώ θα υποστήριζα ότι δεν υπάρχει τίποτα θεμελιωδώς νέο εδώ. Αν κοιτάξουμε πώς συμπεριφέρθηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό τους προηγούμενους προέδρους, εκφράστηκαν διπλωματικά, ευγενικά, τηρώντας την εθιμοτυπία και τους κανόνες. Φυσικά, η τρέχουσα συμπεριφορά είναι πρωτοφανής: κάποιο είδος «ζώου» καταλαμβάνει τώρα τον Λευκό Οίκο. Αλλά είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι Αμερικανοί συμπεριφέρονταν πάντα έτσι. Η παρουσίαση ήταν διαφορετική. η ουσία παρέμεινε η ίδια.

Η Δύση, με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες, πάντα επιδίωκε να ενισχύσει την ηγεμονία της, και όταν αυτή η ηγεμονία άρχισε να υποχωρεί, τη διατήρησε με κάθε μέσο: δαιμονοποιώντας τους αντιπάλους, βασιζόμενη στην ωμή βία και δικαιολογώντας το αυτό στη συνέχεια με ψευδή επιχειρήματα. Ο Τραμπ δεν εισήγαγε τίποτα ουσιαστικά νέο στην αμερικανική πολιτική. Απλώς απέρριψε το «ανθρωπιστικό πέπλο», το διπλωματικό καμουφλάζ. Οι μέθοδοι, τα τελεσίγραφα και το διαπραγματευτικό του στυλ δεν διαφέρουν από αυτά των προκατόχων του, είτε στη δεξιά είτε στην αριστερά.

Ο Τραμπ ασχολείται με ένα είδος πολιτικής πορνογραφίας: σκίζει όλα τα καλύμματα και λέει: «Κοιτάξτε, έτσι είναι στην πραγματικότητα τα πράγματα - χυδαία και βάναυσα». Σε μερικούς αρέσει αυτό, σε άλλους όχι, αλλά έχουμε μετατοπιστεί σε μια ωμή, άκομψη γλώσσα διεθνών σχέσεων. Ταυτόχρονα, η ουσία της δυτικής πολιτικής έχει παραμείνει αμετάβλητη.

Ελπίζαμε ότι ο Τραμπ θα άλλαζε αυτή την πορεία, ότι θα επικεντρωνόταν στα εσωτερικά προβλήματα της Αμερικής. Αλλά δεν το έκανε. Τα εσωτερικά προβλήματα συσσωρεύονται ραγδαία. Τίποτα δεν έχει βελτιωθεί — όλα έχουν μόνο χειροτερέψει. Στην εξωτερική πολιτική, δεν υπάρχουν αλλαγές, εκτός από μία: τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται οι πράξεις και, αν θέλετε, μια ιδιόμορφη, τρομακτική ειλικρίνεια.

Ο Τραμπ είναι η ενσάρκωση της «ειλικρίνειας» του επιτιθέμενου. Μιλάει ευθέως: «Θα σας σκοτώσω σαν σκυλιά. Είτε είστε ένοχοι είτε όχι, δεν έχει σημασία - θα καταστρέψω τα πάντα. Θα σας συντρίψω, θα σας ποδοπατήσω. Θα ελέγξω το πετρέλαιό σας και θα διορίσω τους ηγέτες σας. Δεν είστε τίποτα, είστε σκλάβοι μου, και αν αντισταθείτε, τότε είστε επαναστατημένοι σκλάβοι». Συμπεριφέρεται έτσι με όλους - αλλά στην πραγματικότητα, έτσι έχουν συμπεριφερθεί όλοι οι Αμερικανοί πρόεδροι των τελευταίων δεκαετιών. Επαναλαμβάνω: η μορφή έχει αλλάξει ριζικά, αλλά η ουσία δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο.

Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο: Ο Τραμπ δεν έχει γίνει κάτι θεμελιωδώς νέο στην αμερικανική ιστορία. Συνεχίζει την ίδια επιθετική, ηγεμονική, αυστηρά μονοπολική πολιτική όπως οι προκάτοχοί του - απλώς την πακετάρει διαφορετικά. Εξ ου και το αυριανό τελεσίγραφο προς το Ιράν. Σκοπεύει πραγματικά ο Τραμπ να καταστρέψει ολόκληρο το ενεργειακό σύστημα της χώρας; Γνωρίζουμε ότι οι Αμερικανοί έχουν μια ορισμένη υπεροχή στον αέρα. Η έκταση του ελέγχου τους είναι σημαντική. Μπορούμε να περιμένουμε χερσαίες επιχειρήσεις σε νησιά και μαζικούς βομβαρδισμούς.

Πιστεύω ότι πολύ λίγα εξαρτώνται πλέον από τις διαπραγματεύσεις. Οι Ιρανοί δεν θα αναγνωρίσουν την ήττα τους και δεν θα συνθηκολογήσουν μπροστά στην ωμή δύναμη ενός αιματηρού επιτιθέμενου — απλώς δεν μπορούν να το κάνουν αυτό από τη φύση τους. Πιθανότατα, θα προωθήσουν το δικό τους «δυναμικό σιιτικό σχέδιο». Οι σιίτες έχουν συχνά χάσει σε υλική κλίμακα σε όλη την ιστορία, ωστόσο έχουν επιβιώσει υπό φρικτές συνθήκες για αιώνες ως διωκόμενη μειονότητα.

Ἡ μάχη τῆς Καρμπάλα ( φωτό )

Για αυτούς, διαμορφώνονται από την ηθική της Καρμπάλα: μια ετοιμότητα να αποδεχτούν την επίγεια ήττα για χάρη μιας μεγάλης πνευματικής νίκης, όπως οι πρώτοι χριστιανοί μάρτυρες. Αυτή είναι μια ιδιαίτερη κουλτούρα θυσίας και αντοχής. Και όταν ο Τραμπ επιτίθεται σε αυτήν την κοινωνία με τόσο απροκάλυπτη σκληρότητα, δεν λαμβάνει ως απάντηση φόβο, αλλά την απόλυτη εδραίωση και θάρρος. Ο ηρωικός ιρανικός λαός σήμερα στέκεται ενωμένος ενάντια στο απόλυτο, ξεκάθαρο κακό που προέρχεται από τη Δύση.

Παρουσιαστής: Την ημέρα του Πάσχα των Δυτικών Χριστιανών, τέτοια μηνύματα φαίνονται ιδιαίτερα συμβολικά και δυσοίωνα. Ας επιστρέψουμε στην άποψή σας ότι ο Τραμπ απλώς έχει παραμερίσει την ευγένεια και έχει αρχίσει να μιλάει «πιο ειλικρινά», παραμένοντας παράλληλα στο γνωστό πρότυπο της αμερικανικής αυτοκρατορικής πολιτικής.

Δεν σας φαίνεται όμως ότι μια τέτοια αμεσότητα μειώνει δραστικά τα περιθώρια ελιγμών του; Άλλωστε, αυτό το είδος «ειλικρίνειας» στη διπλωματία θα μπορούσε να αποξενώσει ακόμη και εκείνους τους εταίρους των ΗΠΑ που επί δεκαετίες ανέχονταν την ηγεμονία της Ουάσιγκτον, εφόσον αυτή ήταν τυλιγμένη στην πιο ήπια ρητορική των προκατόχων του. Δεν ωθεί ο Τραμπ τον εαυτό του στην απομόνωση, στερώντας τον από τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει την «ήπια ισχύ» που άλλοι πρόεδροι άσκησαν τόσο επιδέξια;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ναι, απολύτως. Αυτός ο τρόπος αποξενώνει πολλούς ανθρώπους και δημιουργεί ένα ισχυρό κύμα αντιπολίτευσης. Αυτό ισχύει τόσο για τους Δημοκρατικούς όσο και για ένα σημαντικό μέρος των πρώην υποστηρικτών του από το κίνημα MAGA, οι οποίοι πίστευαν ειλικρινά στις υποσχέσεις του για επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες και απόρριψη των επιθετικών πολέμων. Σήμερα, ο Τραμπ απομακρύνει έναν τεράστιο αριθμό ανθρώπων - από απλούς Αμερικανούς και Ευρωπαίους μέχρι τους ίδιους τους παγκοσμιοποιητές.

Επιπλέον, δείτε τι λένε οι ιδεολόγοι του νεοσυντηρητισμού - οι ίδιοι Kristol και Kagan - στο διαδίκτυο. Στην ουσία, ο Τραμπ ενσαρκώνει τώρα το δικό τους πρόγραμμα: ανοιχτή, αμετανόητη ηγεμονία των ΗΠΑ στην πιο σκληρή της μορφή. Άλλωστε, πάντα ήθελαν πόλεμο με το Ιράν, πίεση στη Ρωσία, μειωμένο ρόλο για τους Ευρωπαίους εταίρους του ΝΑΤΟ και επιθετικότητα στην περιοχή του Ειρηνικού. Ωστόσο, ακόμη και αυτοί οι θεωρητικοί της «σιδερένιας γροθιάς» αποδοκιμάζουν τον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ το υλοποιεί. Λένε: «Το θέλαμε αυτό, αλλά ο άγριος και άξεστος τρόπος με τον οποίο εκτελείται δυσφημεί τα δικά μας σχέδια».

Είναι εντυπωσιακό: ακόμη και εκείνοι που διαμόρφωσαν την τρέχουσα ατζέντα του Λευκού Οίκου δεν αποδέχονται την αγριότητα με την οποία εφαρμόζεται. Συχνά αναρωτιέμαι: γιατί συμβαίνει αυτό; Αν συμπεριφερόταν έστω και λίγο πιο προσεκτικά, ήρεμα και απλώς πιο αξιοπρεπώς -τουλάχιστον εντός των ορίων του ελάχιστου διπλωματικού πρωτοκόλλου- θα μπορούσε να αποφύγει πολλά προβλήματα εντός του δικού του στρατοπέδου, μεταξύ εκείνων που στέκονται στην ίδια πλευρά των οδοφραγμάτων με αυτόν.

Γιατί δεν το κάνει αυτό; Νομίζω ότι ο λόγος έγκειται αποκλειστικά στην έλλειψη χρόνου. Ο Τραμπ προσπαθεί να ολοκληρώσει ένα συγκεκριμένο παγκόσμιο πρόγραμμα έως το 2028, αγνοώντας τυχόν εμπόδια. Στην ουσία, ακολουθεί μια πολιτική επιταχυνσιολογίας - μια φιλοσοφική και πολιτική θεωρία τεχνητής επιτάχυνσης του ιστορικού και κοινωνικού χρόνου. Απλώς δεν δίνει σημασία στις λεπτομέρειες, καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια, ορμάει μπροστά με κλειστά μάτια προς την υλοποίηση των στόχων του, ανεξάρτητα από την κολοσσιαία αντίθεση από όλες τις πλευρές.

Αλλά ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι; Σταδιακά, μια σαφής και συνεκτική λογική αρχίζει να διαμορφώνεται στη συμπεριφορά του Τραμπ - όσο τερατώδης κι αν είναι.

Το πρώτο σημείο είναι η αποκατάσταση της εξασθενημένης επιρροής των Ηνωμένων Πολιτειών στο Δυτικό Ημισφαίριο. Το βλέπουμε αυτό στην πίεση που ασκείται στη Βενεζουέλα και την Κούβα, στην έντονη αντιπαράθεση με το Μεξικό και την Κολομβία. Ο Τραμπ θέλει να εδραιώσει άμεσο έλεγχο στη Λατινική Αμερική στο πνεύμα ενός ανανεωμένου Δόγματος Μονρόε, το οποίο έχουν δηλώσει ανοιχτά στη νέα τους αντίληψη για την εθνική ασφάλεια.

Το δεύτερο σημείο είναι η αποκατάσταση του συνολικού ελέγχου στη Μέση Ανατολή μέσω του πληρεξουσίου της, του Ισραήλ. Μπορεί να συζητηθεί εκτενώς ποιος είναι ο πραγματικός εμπνευστής - η Ουάσινγκτον ή το Τελ Αβίβ - αλλά ο στόχος είναι σαφής: να καταστραφούν οι κύριοι πόλοι κυριαρχίας στον ισλαμικό κόσμο. Ο νούμερο ένα στόχος εδώ είναι το Ιράν. Και η επόμενη στη σειρά είναι η Τουρκία. Ένας πόλεμος εναντίον της είναι ουσιαστικά ήδη ενσωματωμένος στα σχέδιά τους για το επόμενο στάδιο.

( φωτό ἀριστερά ) 

Στη συνέχεια (παραλείπουμε το τρίτο σημείο — θα καταλάβετε γιατί): ο τέταρτος στόχος της προεδρίας του Τραμπ σε αυτό το πλαίσιο είναι ένας αναπόφευκτος πόλεμος με την Κίνα στην περιοχή του Ειρηνικού. Το Πεκίνο είναι ο πιο βασικός ανταγωνιστής του. Το σχέδιο του Τραμπ είναι απλό και τρομακτικό: να κερδίσει όλους τους προηγούμενους μικρότερους πολέμους προκειμένου να εξαπολύσει έναν ολοκληρωμένο στρατηγικό πόλεμο εναντίον της Κίνας μέχρι το τέλος της θητείας του.

Και εδώ προκύπτει το τρίτο σημείο που λείπει: τι πρέπει να γίνει με τη Ρωσία; Άλλωστε, η Ρωσία είναι επίσης ένας από τους πιο ισχυρούς πόλους του πολυπολικού κόσμου. Και εδώ ο Τραμπ αποκλίνει ριζικά από τους υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης. Ο Τραμπ πιστεύει ότι η Ρωσία, από μόνη της, δεν αποτελεί μοιραίο πρόβλημα για αυτόν. Ελπίζει ότι η Μόσχα θα αποδεχτεί τελικά τους όρους των ΗΠΑ - για παράδειγμα, να ανοίξει τον εναέριο χώρο της σε αμερικανικούς πυραύλους που θα κατευθύνονται πάνω από τον Βόρειο Πόλο εναντίον της Κίνας και να απέχει από την παρέμβαση στο τελικό στάδιο της παγκόσμιας αναδιάταξης.

Εάν η Ρωσία δείξει αντίσταση, σχεδιάζουν να την πιέσουν από την ευρωπαϊκή πλευρά: να προκαλέσουν στρατιωτική κλιμάκωση γύρω από το Kaliningrad ή να εντείνουν τις επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές και λιμάνια. Ήδη βλέπουμε τέτοιες επιθέσεις, οι οποίες υποστηρίζονται σαφώς από Αμερικανούς φορείς εκμετάλλευσης. Ο Τραμπ πιστεύει ότι μπορούμε να αναγκαστούμε να αποκτήσουμε καθεστώς υποτέλειας, ερμηνεύοντας λανθασμένα την προθυμία μας να διαπραγματευτούμε ως αδυναμία και συνθηκολόγηση. Εάν η Ρωσία δεν υποχωρήσει, θα δεχθεί περαιτέρω πιέσεις - αλλά για αυτόν αυτό δεν είναι αυτοσκοπός, μόνο η άρση ενός εμποδίου.

Για τους παγκοσμιοποιητές και τους φιλελεύθερους, αντίθετα, η Ρωσία εμφανίζεται ως ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος, ένας αντίπαλος που πρέπει πρώτα να καταστραφεί. Αυτή είναι η βασική τους διαφορά. Επομένως, στο τρίτο στάδιο, ο Τραμπ δεν θέλει να καταβάλει περιττή προσπάθεια: δεν κάνει μεγαλεπήβολες χειρονομίες υπέρ της Ουκρανίας, πιστεύοντας ότι θα μας αντιμετωπίσουν ούτως ή άλλως. Για αυτόν, ο κύριος στόχος είναι η Κίνα.

Αν συνδυάσουμε και τα τέσσερα σημεία, βλέπουμε μια στρατηγική ριζικής διατήρησης ενός μονοπολικού κόσμου μέσω της καταστροφής των πόλων κυριαρχίας: Ρωσία, Ιράν και Κίνα. Τα κύρια χτυπήματα στοχεύουν στο κύρος και την ανεξαρτησία μας, επειδή οι Αμερικανοί καταλαβαίνουν ότι αν αντέξουμε και γίνουμε πιο δυνατοί, ο υπόλοιπος κόσμος θα μας ακολουθήσει.

Και εδώ, πίσω από αυτό που φαίνεται να είναι η ασταθής συμπεριφορά του Τραμπ, αναδύεται μια σαφής και συνεκτική λογική. Πρόκειται για έναν ολοκληρωτικό πόλεμο ενάντια στον πολυπολικό κόσμο, έναν αγώνα για τη διατήρηση της δυτικής ηγεμονίας μέσω της διαδοχικής -ακριβώς διαδοχικής- καταστροφής των αντιπάλων. Κάθε επόμενος παράγοντας στη σειρά λαμβάνει μια ψευδή υπόσχεση ότι δεν θα επηρεαστεί. Πρώτα λένε: «Μην ανακατεύεστε στις υποθέσεις της Βενεζουέλας και της Κούβας». Έπειτα: «Θα ασχοληθούμε με το Ιράν. Αυτό δεν σας αφορά». Έπειτα: «Θα υποτάξουμε τη Ρωσία, και εσείς, Κίνα, περιμένετε - σας σεβόμαστε».

Η στρατηγική είναι απλή: μόλις εμείς, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πάψουμε να εκπροσωπούμε μια κυρίαρχη δύναμη και διεκδικήσουμε την κυριαρχία μας, η Ουάσινγκτον θα στρέψει όλες τις δυνάμεις της εναντίον της Κίνας. Πρόκειται για μια ορθολογική πολιτική, αν και εκφράζεται με υστερικούς, σκληρούς όρους, με βάναυσο, απάνθρωπο χαρακτήρα και καταραμένη επιθετικότητα. Αυτό που στέκεται μπροστά μας είναι ένα σχέδιο - μια στρατηγική που μπορεί να υποστηριχθεί από ένα ακόμη βαθύτερο κράτος από αυτό που υποσχέθηκε να πολεμήσει ο Τραμπ.

Ο ίδιος ο Τραμπ, με την επιταχυνσιολογία του και τον ιδιαίτερο τρόπο του, αποδεικνύεται απλώς ένα όργανο της τερατώδους αγωνίας του μονοπολικού κόσμου. Και αυτή η αγωνία είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Πολλοί από εμάς πιστεύαμε ότι η δυτική κυριαρχία ήταν ήδη παρελθόν και ότι η πολυπολικότητα ήταν ένα τετελεσμένο γεγονός. Αλλά φαίνεται ότι ήμασταν εξίσου πρόωροι όσο και ο Francis Fukuyama με το «τέλος της ιστορίας» του.

Ο πολυπολικός κόσμος δεν έχει ακόμη φτάσει — ο αγώνας γι' αυτόν συμβαίνει τώρα. Αν επιμείνουμε και επικρατήσουμε, η ανθρωπότητα θα κερδίσει το δικαίωμα σε ένα πολυπολικό μέλλον. Αλλά πρέπει να έχουμε καθαρά μάτια: σε αυτή τη μάχη, έχουμε επίσης την πιθανότητα να χάσουμε.

Παρουσιαστής: Μια ερώτηση από ακροατή μας, «Αλέξανδρε, πώς αξιολογείτε την πιθανότητα ο Ντόναλντ Τραμπ να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα στη σύγκρουση με το Ιράν; Και τι ακριβώς εννοούσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ όταν υποσχέθηκε στην Τεχεράνη " μια πραγματική κόλαση" »;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Δεν νομίζω ότι ο Τραμπ απειλεί άμεσα το Ιράν με πυρηνικά όπλα, αν και η χρήση τους δεν μπορεί να αποκλειστεί. Ενώ έχουμε μιλήσει μόνο για την ετοιμότητα για πυρηνικές δοκιμές, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ήδη αρχίσει να τις διεξάγουν - αυτό δείχνει για άλλη μια φορά πόσο γρήγορα εφαρμόζουν την πολιτική τους. Τόσο η Ουάσινγκτον όσο και το Ισραήλ είναι τεχνικά ικανά για ένα τέτοιο βήμα, αλλά προς το παρόν, η «κόλαση για το Ιράν», κατά την αντίληψη του Τραμπ, παίρνει διαφορετική μορφή.

Αυτό αναφέρεται κυρίως στην ολοκληρωτική καταστροφή της βιομηχανικής και υλικοτεχνικής υποδομής του Ιράν: γέφυρες, κόμβους μεταφορών και ενεργειακές εγκαταστάσεις. Αυτό συνεπάγεται μαζικούς βομβαρδισμούς, πυραυλικές επιθέσεις από όλες τις πλευρές και, πιθανότατα, την έναρξη μιας χερσαίας επιχείρησης με στόχο το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ.

Ωστόσο, το ζήτημα της χρήσης πυρηνικών όπλων παραμένει ανοιχτό. Εάν τα γεγονότα δεν εξελιχθούν σύμφωνα με το αμερικανικό σενάριο, τότε στο επόμενο στάδιο κλιμάκωσης -και η ένταση συνεχίσει να αυξάνεται- μπορεί να τεθεί σε λειτουργία το πυρηνικό οπλοστάσιο. Δεν νομίζω ότι αυτό θα συμβεί αύριο, αλλά το όριο για τη χρήση βίας έχει μειωθεί επικίνδυνα.

Παρουσιαστής: Ένα άλλο ερώτημα αφορά την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να αντέξουν μια παρατεταμένη σύγκρουση. Πολλοί ειδικοί και αναλυτές υπολογίζουν ήδη το κόστος της τρέχουσας επιχείρησης: σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, μόνο τις πρώτες ημέρες, οι δαπάνες για πυρομαχικά έχουν ξεπεράσει τα πεντέμισι δισεκατομμύρια δολάρια. Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι τα αποθέματα ορισμένων τύπων πυραύλων - όπως οι αναχαιτιστές Patriot και τα πυρομαχικά ακριβείας - εξαντλούνται ταχύτερα από ό,τι μπορεί να τα αναπληρώσει η αμυντική βιομηχανία.

Πόσο προετοιμασμένη είναι στην πραγματικότητα η Αμερική για έναν μακρύ, εξαντλητικό πόλεμο εάν η διπλωματική οδός αποτύχει και το Ιράν δεν ανταποκριθεί στο τελεσίγραφο του Τραμπ; Έχει η Ουάσιγκτον επαρκείς πόρους για να διατηρήσει έναν τέτοιο ρυθμό κλιμάκωσης χωρίς να υπονομεύσει την μαχητική της ετοιμότητα σε άλλες περιοχές;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Κατά την άποψή μου, η Αμερική είναι τεχνικά προετοιμασμένη για έναν μακροχρόνιο πόλεμο - ίσως ακόμη και μεγαλύτερο από ό,τι πολλοί από εμάς υποθέτουμε. Παρά την «ομίχλη του πολέμου», οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν τεράστιους πόρους για τη διεξαγωγή μιας μεγάλης κλίμακας και παρατεταμένης σύγκρουσης με το Ιράν. Ωστόσο, μια τέτοια στρατηγική αναπόφευκτα θα φέρει σοβαρές πολιτικές συνέπειες εντός των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών.

Βλέπουμε πώς ο αριθμός των αντιπάλων του Τραμπ αυξάνεται ραγδαία. Για αυτόν, ένας παρατεταμένος πόλεμος αποτελεί σημαντικό κίνδυνο, ειδικά δεδομένου των επικείμενων ενδιάμεσων εκλογών για το Κογκρέσο, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν αυτό το φθινόπωρο στις 3 Νοεμβρίου. Οποιαδήποτε παράταση των εχθροπραξιών θα λειτουργήσει εναντίον του στο εσωτερικό. Επομένως, η τεχνική ετοιμότητα της Ουάσιγκτον για έναν μακροχρόνιο πόλεμο είναι ένα πράγμα, ενώ η πολιτική της σταθερότητα υπό τέτοιες συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικό.

Παρουσιαστής: Συζητήσαμε λεπτομερώς την παγκόσμια στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ για την τρέχουσα θητεία του. Και να τι είναι αξιοσημείωτο: αυτή τη στιγμή, εν μέσω μιας μεγάλης σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, γινόμαστε μάρτυρες μιας άνευ προηγουμένου αναδιάρθρωσης της ανώτατης διοικητικής δομής των ΗΠΑ.

Γιατί ο Τραμπ παίρνει τέτοιο ρίσκο και αλλάζει άλογα στη μέση ενός πολέμου με το Ιράν; Είναι αυτό μέρος του ίδιου σχεδίου για την διάλυση του «βαθέος κράτους» ή μήπως υπάρχει κάποια άλλη, καθαρά στρατιωτική αναγκαιότητα πίσω από αυτό;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Εντός της ηγεσίας των ΗΠΑ, ειδικά στον στρατιωτικό τομέα, ο Τραμπ έχει έναν τεράστιο αριθμό αντιπάλων που διαφωνούν τόσο με αυτό που κάνει όσο και με τον τρόπο που το κάνει. Μεταξύ των στρατιωτικών, τείνουν να επικρατούν πιο ισορροπημένες και ψύχραιμες προσωπικότητες. Αλλά όταν ο Τραμπ μετονόμασε το Υπουργείο Άμυνας σε Υπουργείο Πολέμου και διόρισε τον Pete Hegseth - έναν ριζοσπαστικό Χριστιανό Σιωνιστή, έναν φανατικό με ιδεολογία που θυμίζει σκίνχεντ - ως επικεφαλής του υπουργείου, οι Αμερικανοί στρατηγοί καριέρας ανησυχούσαν βαθιά.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν περάσει πολλούς πολέμους. Δεν είναι ήπιοι, είναι παγκοσμιοποιητές και υποστηρικτές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, κι όμως ακόμη και αυτοί είδαν ότι τίποτα παρόμοιο δεν είχε συμβεί ποτέ πριν. Ακόμα και ο Joe Kent, ο πρώην επικεφαλής του Τμήματος Αντιτρομοκρατίας, ο οποίος συμμετείχε προσωπικά σε επιχειρήσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, αντέδρασε με αγανάκτηση. Ούτε αυτός ούτε οι απολυμένοι στρατηγοί με πολλά αστέρια είναι αντίπαλοι της αμερικανικής ισχύος. Αντίθετα, πιστεύουν ότι οι ενέργειες του Τραμπ υπονομεύουν αυτή τη δύναμη.

Εδώ βλέπουμε την ίδια κατάσταση όπως και με τους νεοσυντηρητικούς που συζητήσαμε νωρίτερα στο πρόγραμμα. Ο Τραμπ εφαρμόζει το πρόγραμμά τους, όμως οι ίδιοι οι θεωρητικοί παρακολουθούν με τρόμο τις μεθόδους εκτέλεσής του. Επιδιώκει να ενισχύσει την ηγεμονία, ενώ ο στρατός -που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην υπηρεσία αυτής της ηγεμονίας- είναι αποτροπιασμένος από τις μεθόδους και τα αποτελέσματα. Αυτή η άποψη είναι ευρέως διαδεδομένη. Είναι επίσης σημαντικό ότι μεταξύ των απολυθέντων ήταν ο επικεφαλής του σώματος των ιερέων: αυτό που συμβαίνει στον Λευκό Οίκο σήμερα είναι μια πλήρης φρενίτιδα των λεγόμενων ευαγγελικών.

Αυτή είναι μια ομάδα ακραίων Προτεσταντών φονταμενταλιστών, κυρίως Βαπτιστών και Καλβινιστών, οι οποίοι είναι πεπεισμένοι ότι ζούμε στους έσχατους καιρούς. Για αυτούς, οι μάχες και οι στρατιωτικές ενέργειες γύρω από το Ισραήλ σημαίνουν τη Δευτέρα Παρουσία αυτού που αποκαλούν Χριστό. Φυσικά, αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, αλλά χρησιμοποιούν το ίδιο όνομα. Στο μοντέλο τους, αυτός ο «Προτεστάντης Ιησούς» υποτίθεται ότι φτάνει σχεδόν μέσα σε ιπτάμενους δίσκους για να σώσει τους «αναγεννημένους».

Σε αυτήν την κοσμοθεωρητική άποψη, οι κύριοι εχθροί δηλώνονται ως Ιρανοί, Μουσουλμάνοι και Ρώσοι. Στον Λευκό Οίκο, τώρα διεξάγουν απροκάλυπτες τελετουργίες: μιλούν σε γλώσσες, φωνάζουν ακατανόητες φράσεις, ευλογούν μανιωδώς τον Τραμπ και τον αποκαλούν νέο μεσσία. Οι παραδοσιακοί Χριστιανοί - πάνω απ 'όλα οι Καθολικοί, αλλά και οι πιο λογικοί και μετρημένοι Προτεστάντες - είναι τρομοκρατημένοι από όσα συμβαίνουν στους διαδρόμους της εξουσίας και στο νέο «Υπουργείο Πολέμου».

Στη θέση των προηγούμενων αξιωματούχων, αναδύονται απροκάλυπτα μανιακοί και δαιμονισμένοι φανατικοί, που ουρλιάζουν και σφαδάζουν από υστερία. Κολακεύουν χωρίς ντροπή τον Τραμπ, τον θεοποιούν και τον αποκαλούν τη δεύτερη ενσάρκωση του Θεού. Αυτό δεν είναι πλέον πολιτική, ούτε καν θρησκεία με τη συνήθη έννοια - είναι ένα είδος σκοτεινής, εκστατικής δύναμης που έχει καταλάβει τον έλεγχο του πιο ισχυρού κράτους του κόσμου.

Και φυσικά, σε αυτή την περίπτωση, ο Pete Hegseth προσπαθεί να φέρει αυτή την ξέφρενη, ψευδοθρησκευτική εσχατολογία απευθείας στον αμερικανικό στρατό. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη λογική και τη νοοτροπία των αξιωματικών καριέρας, οι οποίοι την απορρίπτουν εντελώς. Γι' αυτό ο επικεφαλής του σώματος των ιερέων, Υποστράτηγος William "Bill" Green, απολύθηκε, μαζί με στρατηγούς μάχης, συμπεριλαμβανομένου του Αρχηγού του Επιτελείου Randy George. Διαφωνούν με τον Τραμπ, αλλά για αυτόν αυτό είναι μέρος της δικής του λογικής.

Προηγουμένως, παρουσίαζε μια εκπομπή στην οποία, μετά από κάθε τμήμα, μπορούσε να χορεύει κουνώντας μπούτια κοτόπουλου. Αλλά σήμερα, όταν λέμε ότι οι κλόουν κυβερνούν τον κόσμο, αυτοί δεν είναι πλέον απλώς καταραμένοι κωμικοί όπως ο Ζελένσκι. Τώρα έχουμε να κάνουμε με πολύ πιο τρομακτικές φιγούρες. Αφού εμφανιζόταν στο «Trump show» του -αυτή την φτηνή και αποκρουστική παρωδία του Muppet Show- ο Τραμπ συνήθως τελείωνε κάθε επεισόδιο με τη φράση: «Απολύεσαι». Και πράγματι απέλυε έναν υπάλληλο της εταιρείας του. Αυτή ήταν η κορύφωση: «Απολύεσαι - φύγε!» Δεν είχε σημασία ότι είχες υπηρετήσει πιστά και είχες κάνει όλα όσα απαιτούνταν.

Τώρα έφερε αυτή την εκπομπή στον Λευκό Οίκο. Αν κάτι τον δυσαρεστεί—«Απολύεστε». Έτσι φέρθηκε στην Γενική Εισαγγελέα Pamela Bondi, η οποία ήταν η πιστή του δικηγόρος, καλύπτοντας τα σκάνδαλά του και λέγοντας ψέματα αδιάκοπα, προκαλώντας εκτεταμένο μίσος. Πρόσφατα, της είπε: «Απολύεστε, κυρία». Με άλλα λόγια: φύγετε. Αντιμετώπισε την Kristi Noem με τον ίδιο τρόπο, και συμπεριφέρεται το ίδιο και στους στρατηγούς μάχης. Για αυτόν, αυτό είναι απλώς μια επέκταση της οθόνης της τηλεόρασης, όπου οι πραγματικοί άνθρωποι και η μοίρα ολόκληρων χωρών δεν είναι τίποτα περισσότερο από στηρίγματα για την ατελείωτη εκπομπή του.

 Για τον Τραμπ, το να διώξει κάποιον από την πόρτα δεν είναι απλώς μια χειρονομία. Δεν χρειάζεται καν λόγος. Μπορείς να του είσαι ατελείωτα πιστός, μπορείς να του υποκλίνεσαι και να εκπληρώνεις κάθε του ιδιοτροπία, αλλά τη στιγμή που κάτι αλλάζει στο μυαλό του, λέει την χαρακτηριστική του ατάκα: «Απολύεσαι». Έτσι ακριβώς φέρεται τώρα στους στρατηγούς μάχης εν μέσω της ιρανικής εκστρατείας, πυροδοτώντας ένα αυξανόμενο κύμα δυσαρέσκειας εντός του στρατού.

Ταυτόχρονα, ωστόσο, η λογική για την οποία μιλήσαμε νωρίτερα γίνεται ολοένα και πιο σαφής. Φαίνεται ότι η πραγματική κατάσταση στη Δύση είναι πολύ πιο τρομερή από ό,τι φανταζόμαστε. Στην πραγματικότητα, κρέμονται από μια κλωστή. Αν οι παγκόσμιες κυβερνητικές δομές έχουν παραδώσει την εξουσία σε έναν άνθρωπο που ενεργεί με αυτόν τον τρόπο - γρήγορα, προχωρώντας μπροστά, αγνοώντας κάθε ευπρέπεια - τότε απλά δεν έχουν άλλη επιλογή. Δεν υπάρχει πλέον χρόνος για φιλελεύθερες ψευδαισθήσεις, για ανθρωπιστικές προσόψεις ή για συζητήσεις για ανθρώπινα δικαιώματα. Ο Τραμπ δεν κάνει πλέον ούτε καν λόγο για τέτοια πράγματα. Όλα πλέον καταλήγουν σε ένα πράγμα: «Καταστρέψτε τα πάντα στο δρόμο μας, επειδή η δύναμή μας έχει κλονιστεί και πρέπει να την κρατήσουμε».

( φωτό ἀριστερά ) 

Οι πραγματικές δυνάμεις που κυβερνούν τη Δύση έχουν αποφασίσει ότι αυτό ακριβώς είναι το είδος του μέσου που χρειάζονται αυτή τη στιγμή. Αργότερα, ο Τραμπ θα κατηγορηθεί για τα πάντα και θα κριθεί για κάθε πιθανή αμαρτία. Αν ο ίδιος δεν έχει ήδη φύγει από αυτόν τον κόσμο μέχρι τότε, αυτός και η παρέα του - αυτοί οι διεφθαρμένοι σαδιστές όπως ο Kushner, ο Witkoff και άλλοι με εντελώς παραβιασμένη φήμη - θα συρθούν σε δικαστήρια και φυλακές. Όλη η ακολουθία του θα υποβληθεί σε μαζική, επιδεικτική τιμωρία. Αλλά το έργο θα έχει ολοκληρωθεί: χρησιμοποιώντας τους, θα προσπαθήσουν να εδραιώσουν μια καταρρέουσα ηγεμονία.

Και σε αυτό, κατά την άποψή μου, βρίσκεται η μόνη λογική εξήγηση για όσα βλέπουμε. Αυτές οι βάναυσες, ταπεινωτικές απολύσεις ακόμη και των πιο πιστών συνεργατών - αυτή είναι η προεπιλεγμένη του τακτική. Δεν απολύει απλώς ανθρώπους. Επιδιώκει να τους ποδοπατήσει και να τους ταπεινώσει. Είδαμε πώς έδιωξε την Pamela Bondi, η οποία ήταν η σκιά και η ασπίδα του. Είδαμε πώς φέρθηκε στην Kristi Noem. Έτσι αντιμετωπίζει και τους Ευρωπαίους: γι' αυτόν, δεν είναι σύμμαχοι, αλλά σκλάβοι, τους οποίους δεν μπαίνει καν στον κόπο να ενθαρρύνει.

Προς το παρόν, ο Τραμπ προσπαθεί να αποφύγει τη Ρωσία και την Κίνα όσον αφορά τέτοιες άμεσες προσωπικές προσβολές, αλλά είναι σαφές ότι θα μπορούσε να επιτεθεί ανά πάσα στιγμή. Για αυτόν, αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Και υπάρχει μια συγκεκριμένη λογική σε αυτό: προφανώς, με κανένα άλλο μέσο εκτός από μια τόσο απότομη, επιταχυνόμενη και εξαιρετικά επιθετική ηγεμονία δεν μπορεί η Δύση να διατηρήσει τη μονοπολική της τάξη.

Απλώς δεν έχουν χρόνο να δημιουργούν ψευδαισθήσεις, να διατηρούν ευγένεια με τους «ευγενείς υποτελείς». Δεν υπάρχει χρόνος για φιλελευθερισμό, ανθρώπινα δικαιώματα και άλλες ψευδοαξίες που κάποτε χρησίμευαν ως κάλυψη για την ίδια σκληρή δικτατορία. Οι παγκόσμιες δυνάμεις έχουν επιλέξει έναν άνθρωπο ικανό να εκτελέσει αυτή τη βρώμικη, αντιδημοφιλή αποστολή - για την ανθρωπότητα στο σύνολό της και για την ίδια την αμερικανική κοινωνία - όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και αδίστακτα. Η πραγματική αποστολή του Τραμπ, που για καιρό κρυβόταν πίσω από τη λάμψη της επίδειξης του, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη: είναι μια τελική, απεγνωσμένη προσπάθεια να κρατήσει τον κόσμο υπό τον έλεγχο ενός μόνο αφέντη.

Σήμερα, δημοσίευσα μάλιστα μια ανάρτηση σχετικά με τη συνομιλία μου με τον Tucker Carlson, η οποία έλαβε χώρα ακριβώς πριν από δύο χρόνια. Εκείνη την εποχή, η πλήρης προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ δεν είχε καν ξεκινήσει και υποθέσαμε ότι ο κύριος αντίπαλός του θα ήταν ο Μπάιντεν. Συζητήσαμε το μέλλον με τον Tucker και παραδέχτηκε ότι αυτό που φοβόταν περισσότερο ήταν η επιρροή των νεοσυντηρητικών στον Τραμπ.

Όταν στραφήκαμε στις προοπτικές ενός πολυπολικού κόσμου, ο Tucker σταμάτησε για μια στιγμή και είπε: «Νομίζω ότι ο Τραμπ δεν θα αποδεχτεί την πολυπολικότητα». Εκείνη την εποχή, ο Carlson εξακολουθούσε να τον υποστηρίζει, βλέποντάς τον ως υπερασπιστή των παραδοσιακών αξιών και ως αντίπαλο του φιλελευθερισμού. Παρεμπιπτόντως, ο Tucker έχει μια πολύ αρνητική άποψη για τον ουκρανικό εθνικισμό και ήλπιζε ότι ο Τραμπ θα άλλαζε τη θέση των ΗΠΑ υπέρ μας. Παρ' όλα αυτά, στο ζήτημα της πολυπολικότητας, είχε ήδη τις αμφιβολίες του.

Σήμερα, ο Tucker Carlson τάσσεται ανοιχτά κατά του Τραμπ εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, παρόλο που ήταν ένας από εκείνους που τον βοήθησαν να ανέλθει στην εξουσία. Τώρα ο Tucker λέει ανοιχτά ότι δεν είχε συνειδητοποιήσει ποιος θα γινόταν ο Τραμπ. Πίστευε σε αυτόν, μοιραζόταν τις ιδέες του, αλλά ο Τραμπ πρόδωσε το κίνημα MAGA και τους υποστηρικτές του. Πολλοί από αυτούς είναι τώρα στην αντιπολίτευση, αν και ο Tucker εξακολουθεί να προσκαλείται περιστασιακά στον Λευκό Οίκο παρά την κριτική του.

Ακόμα και τότε, ο Carlson προέβλεψε ότι ο Τραμπ θα είχε προβλήματα με τον πολυπολικό κόσμο. Κι όμως, η πολυπολικότητα είναι η μόνη μορφή μιας πραγματικά δίκαιης παγκόσμιας τάξης και ο μόνος τρόπος για να τερματιστεί η δυτική ηγεμονία. Οι περισσότεροι από εκείνους που αρχικά υποστήριξαν τον Τραμπ συμφώνησαν με αυτό: ήθελαν μόνο η Αμερική να πάρει μια άξια θέση σε αυτόν τον νέο κόσμο. Αλλά σε κάποιο σημείο, ο Τραμπ κήρυξε τον πόλεμο στην πολυπολικότητα. Και αυτό δεν είναι πλέον ψέμα, ούτε τυχαία χειρονομία, ούτε νευρικό ξέσπασμα. Αυτός είναι ο πυρήνας της πολιτικής του - ένας αδίστακτος αγώνας ενάντια στον πολυπολικό κόσμο.

Πώς θα μπορούσε να καταλήξει αυτό; Είτε ο Τραμπ θα προκαλέσει κρίσιμη ζημιά στην πολυπολικότητα, καθυστερώντας αυτή τη διαδικασία κατά δεκαετίες - ένα τέτοιο σενάριο δεν μπορεί να αποκλειστεί, δεδομένης της ακραίας επιθετικότητάς του. Είτε, αντίθετα, οι εξαιρετικά σκληρές ενέργειές του θα επιταχύνουν την κατάρρευση της δυτικής ηγεμονίας, δημιουργώντας χάος και διχασμό εντός του ΝΑΤΟ, ενδεχομένως οδηγώντας ακόμη και σε εμφύλιο πόλεμο εντός των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα διακυβεύματα έχουν φτάσει στα όριά τους: ο Τραμπ έχει θέσει τα πάντα σε κίνδυνο, αναγκάζοντάς μας, τους υποστηρικτές του πολυπολικού κόσμου, να κάνουμε το ίδιο. Σε αυτό το παιχνίδι, είναι αδύνατο να παραμείνει κανείς στο περιθώριο - όσοι δεν συμμετέχουν απλώς επιτρέπουν σε άλλους να λαμβάνουν αποφάσεις για αυτούς.

Ο Τραμπ καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να διατηρήσει την ηγεμονία των ΗΠΑ με κάθε κόστος. Και δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να αποδεχτούμε αυτή τη λογική της κλιμάκωσης. Δεν υπάρχει τρόπος να την αποφύγουμε. Πολλά λέγονται τώρα για τις διαπραγματεύσεις, αλλά μπορούν οι Ιρανοί - ένας σπουδαίος και περήφανος λαός με χιλιετή ιστορία των αυτοκρατοριών των Αχαιμενιδών και των Σασσανιδών - να αποδεχτούν πραγματικά τον ρόλο των «άθλιων σκλάβων» που τους αποδίδει ο Τραμπ; Δεν μπορώ να το φανταστώ. Ακόμα και ένα μικρό έθνος δεν θα ανεχόταν έναν τέτοιο τόνο, πόσο μάλλον έναν μεγάλο πολιτισμό.

Ο Τραμπ δεν χρειάζεται διαπραγματεύσεις. Το τελεσίγραφό του προς το Ιράν αποτελεί σαφή προειδοποίηση προς την Κίνα και προς εμάς: «Αυτό θα σας συμβεί αν τολμήσετε να αντισταθείτε». Αυτός είναι ένας άμεσος πόλεμος εναντίον μας και δεν μπορούμε να παραμείνουμε απλοί παρατηρητές. Είναι αδύνατο να προσποιούμαστε ότι δεν συμβαίνει τίποτα στη Βενεζουέλα, την Κούβα ή τη Μέση Ανατολή, ενώ πραγματοποιούνται επιθέσεις που έχουν υποστεί κυρώσεις εναντίον του εδάφους μας και τα λιμάνια και τα δεξαμενόπλοιά μας μπλοκάρονται.

Βρισκόμαστε τώρα στο τρίτο από τα τέσσερα στάδια του σχεδίου του Τραμπ. Στο τέλος βρίσκεται ο πόλεμος με την Κίνα. Το Πεκίνο ελπίζει να καθυστερήσει αυτή τη στιγμή, αλλά οι Αμερικανοί θα χτυπήσουν όταν τους βολεύει. Αυτή τη στιγμή, το Ιράν είναι αυτό που στέκεται ανάμεσα στην Κίνα και την τύχη των άλλων, και ανάμεσα σε εμάς και την τύχη της Βενεζουέλας. Ο Τραμπ προφανώς πιστεύει ότι δεν θα τολμήσουμε ποτέ να χρησιμοποιήσουμε το πυρηνικό μας οπλοστάσιο, και ως εκ τούτου διατηρεί στην Ουάσιγκτον το δικαίωμα να αποφασίζει πώς και πότε θα χρησιμοποιηθεί βία. Είτε πραγματικά δεν μας θεωρεί ως μοιραία απειλή, είτε προσποιείται επιδέξια, αναβάλλοντας την τελική κρίση προς το παρόν.

( φωτό ἀριστερά ) 

Παρουσιαστής: Το Ιράν σήμερα αποτελεί παράδειγμα για πολλούς: οι συμπολίτες μας θαυμάζουν ειλικρινά πόσο ακλόνητα αντιστέκεται η Τεχεράνη στις τεράστιες πιέσεις. Θα ήθελα, καταλήγοντας, να θίξω το ζήτημα των επιθέσεων στις υποδομές, αλλά τώρα σε σχέση με τη δική μας περιοχή.

Πολύ πρόσφατα, μόλις πριν από λίγες ημέρες, απετράπη μια απόπειρα τρομοκρατικής επίθεσης στον αγωγό φυσικού αερίου TurkStream. Και τώρα μια σημαντική εξέλιξη: αρκετές χώρες - η Ρωσία, η Τουρκία, η Ουγγαρία και η Σερβία - συμφώνησαν να δημιουργήσουν έναν συνασπισμό για να διασφαλίσουν τη φυσική ασφάλεια αυτού του αγωγού.

Δεν αποτελεί αυτό μια άμεση απάντηση στην επιθετική πολιτική της Δύσης και, ειδικότερα, στις μεθόδους στις οποίες ενδέχεται να εμπλακούν οι Ηνωμένες Πολιτείες;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Είμαι πεπεισμένος ότι αυτό δεν μπορεί να είναι πρωτοβουλία των Ουκρανών. Η Ουκρανία είναι απλώς ένα όργανο συμμόρφωσης, ένας τεχνικός εκτελεστής της αμερικανικής πολιτικής. Είναι προφανές ότι η δολιοφθορά των αγωγών Nord Stream ήταν προς το συμφέρον της Ουάσιγκτον. Τώρα, με φόντο τον αποκλεισμό του Στενού του Ορμούζ, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να δημιουργήσουν μια κατάσταση στην οποία η Ρωσία δεν θα μπορεί να επωφεληθεί από μια απότομη αύξηση των τιμών της ενέργειας. Οι επιθέσεις στις υποδομές και τα λιμάνια μας αποτελούν άμεση πρωτοβουλία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Όσο για τον συνασπισμό για την προστασία του TurkStream, με όλο τον σεβασμό προς τους συμμετέχοντες, πρέπει να κατανοήσουμε πόσο περιορισμένη είναι η κυριαρχία τους. Εάν οι Αμερικανοί αποφασίσουν να ανατινάξουν αυτόν τον αγωγό, θα το κάνουν χωρίς να δώσουν καμία προσοχή στις προστατευτικές συμμαχίες των ημι-υποτελών ευρωπαϊκών κρατών. Σε ακραία περίπτωση, απλώς θα αντικαταστήσουν τις κυβερνήσεις εκεί εάν αυτές οι κυβερνήσεις αποδειχθούν πολύ επίμονες.

Η κατάσταση είναι κρίσιμη. Είναι ένα πράγμα να πολεμάς την Ουκρανία ή ακόμα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και εντελώς διαφορετικό να αντιμετωπίζεις τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες στέκονται δίπλα τους. Αν και μπορεί να φαίνεται ότι η Ουάσιγκτον διστάζει να εμπλακεί σε άμεση σύγκρουση, όλες οι θεμελιώδεις αποφάσεις λαμβάνονται εκεί. Υπό τον Τραμπ, μόνο η πρόσοψη έχει αλλάξει. Η ουσία παραμένει η ίδια: άκαμπτη, ασυμβίβαστη ηγεμονία.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα αυτής της στιγμής. Και το Ιράν προσφέρει πραγματικά ένα παράδειγμα που αξίζει να μιμηθούμε. 

Ἀπό :  multipolarpress.com

Ἡ Πελασγική