Πρέπει να εξαγάγουμε πολλά συμπεράσματα από τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή, αλλά αυτό —σχετικά με τη σημασία της σκέψης και του πνεύματος— είναι, κατά την άποψή μου, το πιο σημαντικό .
Μέ τόν Ἀλεξάντερ Ντοῦγκιν
Παρουσιαστής : Το θέμα του σημερινού επεισοδίου μας συνδέεται αναπόφευκτα με τη Μέση Ανατολή. Ανεξάρτητα από το παγκόσμιο πλαίσιο που συζητάμε, κάθε ζήτημα σήμερα -είτε οικονομικό είτε υψηλά πολιτικό- συνδέεται, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, με τα γεγονότα σε αυτήν την περιοχή.
Ας ξεκινήσουμε με την πιο συζητημένη πτυχή αυτή τη στιγμή: την πιθανότητα μιας χερσαίας επιχείρησης από αμερικανικά στρατεύματα εναντίον του Ιράν. Δεν πρόκειται πλέον μόνο για τα νησιά - οι προβλέψεις για μια πιθανή επίθεση στην ακτογραμμή ή ακόμα και σε στρατηγικές εγκαταστάσεις απευθείας στην ηπειρωτική χώρα γίνονται ολοένα και πιο συχνές.
Η κατάσταση είναι παράδοξη: από στρατιωτικής άποψης, η ηγεσία του Ιράν έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι κυριολεκτικά «περιμένει» αυτή την εισβολή προκειμένου να δώσει μια αποφασιστική απάντηση. Η πολιτική ηγεσία της Τεχεράνης προβάλλει επίσης εμπιστοσύνη, τονίζοντας ότι δεν φοβάται την άμεση επιθετικότητα.
Κατά τη γνώμη σας, πόσο ρεαλιστική είναι μια χερσαία επιχείρηση των ΗΠΑ στο Ιράν; Είναι ένα σκόπιμο σχέδιο, μια μπλόφα ή ένα στοίχημα με υψηλά διακυβεύματα; Και ποια θεμελιώδη σημασία θα μπορούσε να έχει μια τέτοια επίθεση εάν συμβεί;
Αλεξάντερ Ντούγκιν : Πρέπει να λάβουμε υπόψη το συνολικό πλαίσιο. Οι αμερικανικές επιχειρήσεις εισβολής και αλλαγής καθεστώτος τις τελευταίες δεκαετίες έχουν πετύχει μόνο υπό μία προϋπόθεση: έπρεπε να υπάρχει ένα στρώμα της ηγεσίας της χώρας-στόχου που να έχει συνάψει συμφωνία με τους Αμερικανούς για να τους προδώσει. Χωρίς αυτό, δεν θα έχουν ποτέ πετύχει — τέτοιες επιχειρήσεις δεν θα έχουν καν ξεκινήσει.
Το σενάριο είναι πάντα το ίδιο: πρώτα, διατυπώνονται απειλές, αναπτύσσονται στρατεύματα, εξαπολύονται αεροπορικές επιδρομές. Στη συνέχεια —είτε από τους Αμερικανούς, είτε από τους τοπικούς συμμάχους τους, είτε από τα ίδια τους τα χέρια— η μορφή που αντιπροσωπεύει την αντίσταση, την κυριαρχία και την ενοποίηση καταστρέφεται. Είτε δυσφημούνται είτε εξαλείφονται φυσικά.
Και μετά έρχεται η αναπόφευκτη προδοσία. Αυτό είναι που αποκαλώ «έκτη φάλαγγα ». Δεν πρόκειται για «πέμπτη φάλαγγα» που βγαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί — σε άκαμπτα συστήματα όπως η Κίνα ή το Ιράν, μπορούν απλώς να συλληφθούν, και αυτό είναι το τέλος του θέματος. Η «έκτη φάλαγγα» είναι το κύριο διακύβευμα των Αμερικανών και ο μεγαλύτερος κίνδυνος για αυτούς. Αυτοί είναι οι άνθρωποι στα υψηλότερα κλιμάκια εξουσίας, κοντά στον κυβερνήτη ενός κυρίαρχου κράτους. Υπάρχει πάντα κάποιος πρόθυμος να κάνει μια συμφωνία με την Ουάσιγκτον, μετατρέποντάς τον από δεύτερη ή τρίτη θέση σε πρώτη. Δεδομένου ότι οι Αμερικανοί κηρύσσουν πόλεμο στον ηγέτη, όσοι τον ακολουθούν με τη σειρά τους αναγκάζονται να διαπραγματευτούν μια δραματική αλλαγή στην κοινωνική τους θέση.
Αυτό ήταν το μόνο που λειτούργησε. Πάντα.
Αλλά στο Ιράν, η κατάσταση εξελίχθηκε διαφορετικά. Κατά ειρωνικό τρόπο, η πιθανή «έκτη φάλαγγα» -αυτοί που θεωρητικά θα μπορούσαν να είχαν καταλήξει σε συμφωνία με τους Αμερικανούς- εξουδετερώθηκε από τα πρώτα κιόλας χτυπήματα από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Απλώς δεν είχαν απομείνει ηγέτες πρόθυμοι να διαπραγματευτούν ξεχωριστά.
Ο εντοπισμός μιας «έκτης φάλαγγας» είναι εξαιρετικά δύσκολος: τυπικά, αυτοί οι άνθρωποι είναι απολύτως πιστοί, ορκιζόμενοι πίστη στην κυριαρχία, αλλά στην πραγματικότητα, παίζουν μυστικά παιχνίδια με τον εχθρό. Ακριβώς σε αυτούς βασίστηκε η Ουάσιγκτον στο Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία. Όλες οι «έγχρωμες επαναστάσεις» από τη Βενεζουέλα μέχρι τη Μέση Ανατολή χτίστηκαν πάνω σε αυτήν την αρχή. Αλλά σήμερα, ένα τέτοιο σενάριο δεν συμβαίνει στο Ιράν. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, οι Αμερικανοί θα πρέπει να πολεμήσουν πραγματικά.
Αντιμετωπίζουν μια χώρα 90 εκατομμυρίων κατοίκων και ένα τοπίο ακόμη πιο απαγορευτικό από αυτό του Αφγανιστάν. Οι Ιρανοί δεν θα συγχωρήσουν τους θανάτους των ηγετών και των παιδιών τους - η δολοφονία 165 κοριτσιών από πυραύλους έχει συσπειρώσει ακόμη και εκείνους που αντιπαθούσαν το καθεστώς εναντίον του επιτιθέμενου. Η ήττα ενός τέτοιου έθνους στα υψίπεδα, μετά από τέτοια τερατώδη εγκλήματα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, φαίνεται αδύνατο έργο. Η Αμερική απλώς δεν έχει τέτοια εμπειρία. Αν αποφασίσουν για μια ολοκληρωτική εισβολή, θα είναι ένα δεύτερο Βιετνάμ, μόνο που πολύ πιο τρομακτικό και παρατεταμένο. Αυτή η εκστρατεία θα συνεχιστεί για χρόνια και σχεδόν σίγουρα θα καταλήξει σε αποτυχία.
Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ ουσιαστικά δεν έχουν συμμάχους στην χερσαία επιχείρηση. Το Ισραήλ βρίσκεται στα πρόθυρα του γκρεμού: οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις υφίστανται κολοσσιαίες απώλειες στον Λίβανο, ο Σιδερένιος Θόλος αναχαιτίζει μόνο ένα κλάσμα των πυραύλων και η ίδια η χώρα μετατρέπεται σταδιακά σε μια περιοχή σαν τη Γάζα υπό την επήρεια ενός καταιγισμού επιθέσεων από τη Χεζμπολάχ και την Υεμένη. Το Ισραήλ βρίσκεται στα τελευταία του, παραπατώντας στα πρόθυρα μιας ολοκληρωτικής εξόδου του πληθυσμού του - δεν έχουν χρόνο να βοηθήσουν τον σύμμαχό τους. Όσο για τις αραβικές μοναρχίες, οι υποδομές τους υπονομεύονται και οι ίδιες είναι πολύ συνηθισμένες σε μια ζωή πολυτέλειας και οικονομικής κερδοσκοπίας για να αντισταθούν. Μερικές από αυτές, όπως το Κατάρ, μπορεί να αρνηθούν να εμπλακούν εντελώς σε αυτή την περιπέτεια.
Η αντίσταση στη βοήθεια του Ιράν θα φουντώσει σε τουλάχιστον τέσσερις ισχυρές εστίες: το Ιράκ, την Υεμένη, τη Συρία και τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου. Αυτό που κάνουν οι Ισραηλινοί κατακτητές σήμερα στο νότιο Λίβανο είναι αηδιαστικό όχι μόνο για τους Σιίτες αλλά και για ολόκληρη την κοινωνία του Λιβάνου, η οποία προηγουμένως ήταν έτοιμη για οποιαδήποτε συμφωνία με τη Δύση. Η κατάσταση στη Συρία δεν είναι λιγότερο τεταμένη: ακόμη και ο al-Sharaa ( ὁ πρώην τζιχαντιστής Abu Mohammad al-Julani ) αν και ήρθε στην εξουσία με τη βοήθεια της CIA και της Μοσάντ, είναι αναγκασμένος να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του λαού, και ο συριακός «δρόμος» είναι σταθερά αντι-ισραηλινός.
Αυτή η αντισιωνιστική παρόρμηση θα μπορούσε να ξεσηκώσει τον σουνιτικό κόσμο ακόμη και στη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο ή την Αλγερία. Μια σπίθα - για παράδειγμα, ένα χτύπημα στο Τζαμί Αλ-Άκσα - είναι αρκετή. Χθες, απαγορεύτηκε στον Λατίνο Πατριάρχη Πιερμπατίστα Πιτζαμπάλα να εισέλθει στην Ιερουσαλήμ την Κυριακή των Βαΐων. Αυτή η άνευ προηγουμένου πράξη (η πρώτη εδώ και χίλια χρόνια) έχει προκαλέσει οργή στον καθολικό κόσμο. Εάν οι Σιωνιστές λάβουν ριζοσπαστικά μέτρα κατά των ισλαμικών ιερών τόπων, το Ισραήλ θα βρεθεί σε μια κρίσιμη καμπή. Για τι είδους «Μεγάλο Ισραήλ» μπορούμε να μιλήσουμε όταν αμφισβητείται η ίδια η ύπαρξη του κράτους;
Και σε αυτή την καταστροφική κατάσταση, χωρίς να προστατεύει τους συμμάχους της στη Μέση Ανατολή ή να διασφαλίζει τις μοναρχίες του Κόλπου «πετρέλαιο-Έπσταϊν», η Αμερική του Τραμπ είναι έτοιμη να ξεκινήσει μια χερσαία επιχείρηση. Αυτό συμβαίνει με φόντο ένα παγκόσμιο ενεργειακό lockdown. Το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ προκαλεί ένα κολοσσιαίο πλήγμα στις οικονομίες της Κίνας, της Ιαπωνίας, της Ινδίας και της Ευρώπης. Ούτε εμείς μπορούμε και, ειλικρινά, δεν έχουμε καμία επιθυμία να προμηθεύσουμε τους εχθρούς μας με πόρους.
Ο Τραμπ προσπαθεί να δικαιολογήσει την εισβολή επικαλούμενος την ανάγκη «ανοίγματος» του στενού, αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ζοφερή. Χθες το βράδυ, οι ιρανικές δυνάμεις κατέστρεψαν μονάδες αφαλάτωσης στο Ισραήλ, οι οποίες παρείχαν το 47% του νερού της χώρας. Στη Μέση Ανατολή, το νερό είναι πιο πολύτιμο από το πετρέλαιο, και τώρα παρόμοιες εγκαταστάσεις στο Κουβέιτ και τα ΗΑΕ έχουν επίσης απενεργοποιηθεί σε αντίποινα για τα χτυπήματα στην ιρανική παραγωγή ενέργειας.
Η διεξαγωγή μιας χερσαίας επιχείρησης υπό αυτές τις συνθήκες θα ισοδυναμούσε με γεωπολιτική αυτοκτονία. Ο Τραμπ δεν έχει ενιαία υποστήριξη στο εσωτερικό: όχι μόνο οι Δημοκρατικοί αλλά και ένα σημαντικό μέρος του δικού του εκλογικού σώματος τον αντιτίθενται. Τα ποσοστά αποδοχής του βρίσκονται στο απόγειο και όταν τα πρώτα φέρετρα φτάσουν στην Αμερική, η πολιτική κατάσταση θα γίνει εντελώς αφόρητη γι' αυτόν.
Παρουσιαστής : Συμμερίζομαι απόλυτα τον σκεπτικισμό σας σχετικά με την επιτυχία μιας τέτοιας επιχείρησης. Αν κοιτάξετε τους αριθμούς: στο Αφγανιστάν, το μέγιστο μέγεθος του αμερικανικού στρατού έφτασε τους 110.000 στρατιώτες και γνωρίζουμε τα αποτελέσματα. Εδώ, η ομάδα μόλις αριθμεί 50.000 άτομα και το Ιράν είναι ένα πολύ πιο περίπλοκο έργο στρατηγικά και γεωγραφικά. Φαίνεται σαν μια εγγενώς άλυτη εξίσωση.
Στο πλαίσιο των σχολίων σας σχετικά με τις επιθέσεις Tomahawk σε αμάχους, προκύπτει ένα λογικό ερώτημα: Η Ουάσιγκτον δεν θα μπορούσε παρά να κατανοήσει την αντίδραση που θα προκαλούσε αυτό στο Ιράν. Ολόκληρη η χώρα ενώθηκε στις κηδείες των νεκρών παιδιών και το μίσος για τον επιτιθέμενο έγινε απόλυτο.
Άρα, αυτό το χτύπημα δεν ήταν λάθος, αλλά μια σαφής λογική; Δεν ήταν ο πραγματικός στόχος να προκληθεί το απόλυτο χάος στη Μέση Ανατολή που βλέπουμε τώρα, μετά τα αντίποινα της Τεχεράνης; Πιστεύετε ότι αυτή η πυρκαγιά είναι αυτοσκοπός για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ ή απλώς έχουν χάσει εντελώς τον έλεγχο των συνεπειών των πράξεών τους;
Αλεξάντερ Ντούγκιν : Αυτό ακριβώς είναι. Θα ήθελα όμως να προσθέσω έναν ακόμη παράγοντα που καθιστά οποιαδήποτε επίγεια επιχείρηση σήμερα εξαιρετικά προβληματική: τη ριζική αλλαγή στην ίδια την τεχνολογία πολέμου. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, έχουμε μάθει από τη δική μας εμπειρία ότι τα μη επανδρωμένα συστήματα -τόσο στον αέρα όσο και, εξίσου σημαντικό, στο νερό- αλλάζουν εντελώς τις αναλογίες των παραδοσιακών μέσων.
Σήμερα, ένας στρατός 50.000 ανδρών, με τη βοήθεια σύγχρονων drones, μπορεί αποτελεσματικά να μειωθεί στις δυνατότητες μιας δύναμης 5.000 ανδρών. Το αντιμετωπίσαμε αυτό κατά τη διάρκεια της ειδικής μας επιχείρησης: αυτός είναι ένας πόλεμος για τον οποίο κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος και αλλάζει τις παραμέτρους του μπροστά στα μάτια μας. Πού είναι αυτά τα περίφημα άρματα μάχης Abrams στα οποία όλοι βασίζονταν; Κάηκαν σε μερικές εβδομάδες, χωρίς να αφήσουν τίποτα πίσω τους. Και τώρα σιωπούν. Γιατί να στείλουμε ένα κομμάτι υλικού πολλών εκατομμυρίων δολαρίων για να σφαγιαστεί από ένα μικροσκοπικό drone από κόντρα πλακέ;
Το ίδιο ισχύει και για το ναυτικό. Τα σύγχρονα υποβρύχια drones μπορούν να βυθίσουν ένα αντιτορπιλικό πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων για μόλις δέκα χιλιάδες δολάρια. Αυτή η τεχνολογία χρησιμοποιήθηκε εναντίον μας και, δυστυχώς, υποστήκαμε απώλειες. Αλλά δύο μπορούν να παίξουν αυτό το παιχνίδι. Οι Ιρανοί μελετούν προσεκτικά την εμπειρία μας. Η κατάληψη του νησιού Kharg μπορεί να είναι δυνατή, αλλά τα αμερικανικά στρατεύματα θα βρίσκονται σε πλήρη θέα στις ιρανικές ακτές. Ο αριθμός των απωλειών που θα υποστούν εκεί είναι ανυπολόγιστος. Εμείς οι ίδιοι περάσαμε κάτι παρόμοιο με το νησί Snake: η κατάληψή του είναι εύκολη, αλλά η διατήρησή του σημαίνει απώλειες δυσανάλογες με τη χρησιμότητα της παρουσίας τους. Θα ήταν αυτοκτονία.
Ο Τραμπ δεν έχει θετικούς στόχους σε αυτόν τον πόλεμο, εκτός από την προσπάθεια να «ανοίξει» το Στενό του Ορμούζ, το οποίο ουσιαστικά ο ίδιος έκλεισε. Ακόμα κι αν φανταστούμε αυτή την αμφίβολη επιτυχία, είναι δύσκολο να χαρακτηρίσουμε νίκη μια κατάσταση όπου πρώτα τα σπάς όλα και μετά προσπαθείς να τα διορθώσεις με τεράστιο κόστος. Ο Τραμπ, φυσικά, θα ισχυριστεί οτιδήποτε ως επιτυχία.
Μου ζητήθηκε να είμαι προσεκτικός στην αξιολόγηση των ενεργειών και των δηλώσεων του Αμερικανού προέδρου και ακολουθώ αυτό το αίτημα. Πιστεύω ότι ο λαός μας έχει αρκετές μεταφορές για να περιγράψει επαρκώς τη συμπεριφορά του. Θα τηρήσουμε τους κανόνες της διπλωματίας, αλλά όλα όσα κάνει ο Τραμπ μοιάζουν λιγότερο με ένα «πονηρό σχέδιο» και περισσότερο με την προγραμματισμένη αυτοκτονία της Δύσης.
Μερικοί Δυτικοί αναλυτές, μεταξύ των αντιπάλων του Τραμπ, θυμήθηκαν ξαφνικά το Russiagate. Λένε: «Αλλά σας προειδοποιήσαμε ότι ο Τραμπ είναι πράκτορας του Πούτιν! Δείτε τι κάνει: καταστρέφει τη δυτική οικονομία, υπονομεύει τη δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών και μετατρέπει τον ίδιο τον θεσμό της προεδρίας σε περίγελο, που τον χλευάζει όλος ο κόσμος». Δεν θέλω να κάνω μια προσωπική αξιολόγηση γι' αυτόν - αυτό λένε οι αντίπαλοί του. Ίσως κάποιοι τον θεωρούν σπουδαίο άνθρωπο, άξιο θαυμασμού, αλλά φαίνεται ότι κανείς δεν τον πιστεύει σήμερα - ούτε στην Αμερική ούτε οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.
Στην πραγματικότητα, υπό το πρόσχημα της ενίσχυσης της αμερικανικής ηγεμονίας, ο Τραμπ την καταστρέφει ολοσχερώς. Το ερώτημα που προκύπτει είναι: πώς ήταν αυτό δυνατό; Έχω μόνο μία εξήγηση: έχει ενεργοποιηθεί ένας εσχατολογικός παράγοντας. Αυτό στη Δύση ονομάζεται «προφητεία ». Σήμερα, ένας τεράστιος αριθμός σοβαρών αναλυτών χρησιμοποιεί αυτόν τον όρο στην γεωπολιτική τους ανάλυση της κατάστασης στη Μέση Ανατολή.
Ο Νετανιάχου και η παρέα του, ειδικά οι ριζοσπάστες όπως ο Ben-Gvir, πιστεύουν ειλικρινά ότι η έλευση του Μεσσία είναι κοντά. Προετοιμάζουν το έδαφος για τον Τρίτο Ναό και το σχέδιο του «Μεγάλου Ισραήλ» - και αυτό δεν είναι μεταφορά, αλλά άμεση έκκληση για δράση. Στην Αμερική, οι Χριστιανοί Σιωνιστές έχουν υποκύψει στην ίδια παρόρμηση: για αυτούς, ο πόλεμος στο Ισραήλ είναι η τελική μάχη πριν από τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Αυτό δηλώνεται ανοιχτά από τον Pete Hegseth, τον επικεφαλής του Πενταγώνου - έναν άνθρωπο που κατέχει τη θέση του Υπουργού Άμυνας, σημειώστε. Απευθύνει μήνυμα στα στρατεύματα: «Θα πεθάνετε για τη Δευτέρα Παρουσία, θα πάτε σε Σταυροφορία».
Το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας, συμπεριλαμβανομένων πολλών Αμερικανών και Ισραηλινών, δεν το πιστεύει αυτό. Αλλά γίνεται ένα παράλογο, ισχυρό κίνητρο για βασικές δυνάμεις στη Δύση. Η γεωπολιτική της προφητείας είναι ο μόνος παράγοντας που εξηγεί την πληθώρα των ασυνεπών βημάτων. Αν δεχτούμε αυτόν τον παράγοντα, όλα μπαίνουν στη θέση τους: το χάος και η καταστροφή δεν είναι τρομακτικά, καθώς αποτελούν ένα απαραίτητο στάδιο της δοκιμασίας (επίσης ένας όρος που χρησιμοποιείται στον Χριστιανικό Σιωνισμό). Από την οπτική γωνία των Χριστιανών Σιωνιστών, η καταστροφή της ανθρωπότητας είναι ένας απαραίτητος πρόλογος για τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, και για τους Εβραίους, για την Πρώτη Παρουσία του Μεσσία.
Παρουσιαστής : Η ανταλλαγή επιθέσεων σε κρίσιμες υποδομές όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά εντείνεται: σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, ένα διυλιστήριο πετρελαίου στη Χάιφα φλέγεται, οι ιρανικές πετροχημικές εγκαταστάσεις έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές και χθες ένα από τα μεγαλύτερα χυτήρια αλουμινίου στο Μπαχρέιν δέχτηκε επίθεση.
Αλλά κάτι άλλο είναι ανησυχητικό: πανεπιστημιακά κτίρια στο Ιράν έχουν γίνει στόχος. Η Τεχεράνη έχει ήδη υποσχεθεί αμοιβαία απάντηση σε παρόμοια εκπαιδευτικά κέντρα στις χώρες του Περσικού Κόλπου. Σε αυτό το πλαίσιο, ο βουλευτής του Ιράν, Alaeddin Boroujerdi, έκανε μια εξαιρετικά αμφιλεγόμενη δήλωση: τόνισε ότι η συμμετοχή του Ιράν στη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT) δεν έχει πλέον νόημα, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ουσιαστικά αγνοούν όλους τους διεθνείς κανόνες.
Αυτό εγείρει ένα λογικό ερώτημα: αν το Ιράν εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να αποσυρθεί από τη συνθήκη, δεν σημαίνει αυτό ότι το «πυρηνικό όριο» έχει ήδη ξεπεραστεί; Άλλωστε, η λογική υπαγορεύει ότι μια συμφωνία πρέπει να αποσυρθεί όταν αρχίζει να εμποδίζει την υλοποίηση του υπάρχοντος δυναμικού. Πιστεύετε ότι βρισκόμαστε στο κατώφλι της επίσημης αναγνώρισης του Ιράν ως πυρηνικής δύναμης;
Αλεξάντερ Ντούγκιν : Υπάρχουν ερωτήματα στα οποία κανείς δεν μπορεί να δώσει άμεση απάντηση εδώ και δεκαετίες.
Μόλις πρόσφατα ο Ντόναλντ Τραμπ αναγνώρισε ανοιχτά τα πυρηνικά όπλα του Ισραήλ, παρά το γεγονός ότι οι αναλυτές έκαναν εικασίες γι' αυτά εδώ και χρόνια, και το ίδιο το Τελ Αβίβ υπαινίχθηκε μόνο αόριστα. Το αν το Ισραήλ θα τα χρησιμοποιήσει ή όχι μένει να το δούμε. Το πυρηνικό του καθεστώς θα μπορούσε να παραμείνει σε μια «γκρίζα ζώνη» για μεγάλο χρονικό διάστημα, μέχρι ορισμένες συνθήκες να το αναγκάσουν να αποκαλυφθεί.
Διαθέτει το Ιράν πυρηνικά όπλα; Βλέπουμε ότι η Τεχεράνη διαθέτει εξαιρετικά πυραυλικά συστήματα με τεράστιο βεληνεκές. Τεχνικά, δεν θα ήταν δύσκολο να παραδώσει μία, είκοσι ή εκατό πυρηνικές κεφαλές δια θαλάσσης από τη Βόρεια Κορέα, εφόσον αυτή η διαδρομή δεν είναι ακόμη υπό πλήρη έλεγχο, ή να τις μεταφέρει μέσω της Κασπίας Θάλασσας από εμάς, ή να τις παραδώσει από το Πακιστάν.
Αν οι Ιρανοί ήταν ένας οπισθοδρομικός λαός που πολεμούσε με τόξα και βέλη, θα μπορούσε κανείς να κάνει εικασίες για τον χρόνο που χρειαζόταν για την ανάπτυξη της τεχνολογίας. Αλλά με μια τόσο ισχυρή στρατιωτική υποδομή, εξαιρετική παραγωγή πυραύλων και ένα βαθιά πολυεπίπεδο σύστημα ασφαλείας, είναι απλώς θέμα θέλησης. Ο πόλεμος συνεχίζεται εδώ και ένα μήνα, οι Αμερικανοί έχουν σε μεγάλο βαθμό τον έλεγχο του εναέριου χώρου, αλλά οι πύραυλοι πέφτουν μεθοδικά βροχή σε όλη τη Μέση Ανατολή από κρυφές ορεινές σήραγγες, και το Ιράν παραμένει ακλόνητο.
Για πολύ καιρό, η φετφά του αείμνηστου Ιμάμη Χομεϊνί που απαγόρευε την κατοχή πυρηνικών όπλων ήταν σε ισχύ. Οι Ιρανοί είναι ένας σοφός, πνευματικός λαός. Καταλάβαιναν ότι αυτά τα όπλα ήταν κολασμένα, σατανικά όπλα, ικανά μόνο για αυτοκαταστροφή. Είχαν επιτακτικούς πνευματικούς λόγους να μην καταφύγουν σε αυτά. Αλλά σε μια κρίσιμη κατάσταση, όταν διακυβευόταν η ίδια η ύπαρξη της χώρας, είτε θα ανακτούσαν τις ήδη κρυμμένες κεφαλές είτε θα τις αποκτούσαν ανά πάσα στιγμή. Η προσάρτηση μιας έτοιμης κεφαλής σε έναν ιρανικό πύραυλο, που εγγυόταν ότι θα έφτανε στον στόχο του, ήταν θέμα «απόστασης ενός χεριού».
Δεν έχω καμία απόρρητη πληροφορία, αλλά ως αναλυτής και φιλόσοφος, υποθέτω: την έχουν. Και θα την χρησιμοποιήσουν εάν είναι απολύτως απαραίτητο. Πιθανότατα δεν θα φτάσει στις ΗΠΑ, αλλά θα χτυπήσει τις αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή, οι οποίες είναι ήδη μισοκαταστραφεί, και το Ισραήλ. Η Τεχεράνη είναι ικανή να διασφαλίσει ότι για εκατό χρόνια δεν θα υπάρχει τίποτα σε αυτή τη γη εκτός από το Τσερνόμπιλ και τους μεταλλαγμένους. Μπορούν να το κάνουν - αν όχι τώρα, στην τελική .
Όσοι στις ΗΠΑ και το Ισραήλ επιδιώκουν την κλιμάκωση δεν έχουν θετικές προοπτικές. Ακόμα κι αν φανταστούμε μια τοπική νίκη επί του Ιράν -κάτι που αμφιβάλλω, δεδομένης της άμυνας του Ιράν- το αποτέλεσμα θα ήταν καταστροφικό: η Μέση Ανατολή και το Ισραήλ βρίσκονται σε ερείπια, η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε κώμα και η εικόνα της Αμερικής δεν προκαλεί τίποτα άλλο παρά τη βαθύτερη αποστροφή στην ανθρωπότητα. Το Ισραήλ είναι παγκοσμίως μισητό. Στις ίδιες τις ΗΠΑ, έχει ξεσπάσει μια θύελλα αντισημιτισμού σε κλίμακα που δεν είχε ξαναδεί ούτε την εποχή του Χένρι Φορντ. Το επίπεδο εχθρότητας προς το ισραηλινό λόμπι, την AIPAC και τους Χριστιανούς Σιωνιστές είναι πρωτοφανές σήμερα.
Τι κέρδισε ο Τραμπ; Αντί να ενισχύσει το Μεγάλο Ισραήλ και την ηγεμονία του, παρασύρθηκε σε έναν πόλεμο που έχει ήδη χάσει - ηθικά, πολιτικά και οικονομικά. Ο επικεφαλής του Πενταγώνου, Pete Hegseth, πρότεινε την ιδέα μιας « Μεγάλης Αμερικής», συμπεριλαμβανομένων της Γροιλανδίας και του Καναδά, προφανώς για να αποσπάσει την προσοχή από το φιάσκο της Μέσης Ανατολής. Αλλά αυτό είναι ένα σκάνδαλο χωρίς βάση.
Αντί να αντιμετωπίσει τα εσωτερικά προβλήματα, ο Τραμπ βρέθηκε παγιδευμένος. Αν δεν πιστέψουμε την υπόθεση ότι υπονομεύει σκόπιμα τα θεμέλια της δυτικής κυριαρχίας, τότε απομένει μόνο μία εξήγηση: αυτός και η παρέα του έχουν γίνει όμηροι μιας προφητείας . Αυτές είναι αυτοκτονικές ενέργειες. Υπάρχουν επιτυχημένοι πόλεμοι, όπως η σύντομη κατάληψη του Ιράκ, αν και κι αυτή μετατράπηκε σε παρατεταμένη ήττα. Η καταστροφή της ιρανικής ηγεσίας ήταν μια τακτική επιτυχία, αλλά η αντίδραση ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Μακροπρόθεσμα, δεν υπάρχει ούτε ίχνος θετικής προοπτικής για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτή είναι αυτοκαταστροφή. Αν θυμηθούμε τη «γεωπολιτική της προφητείας», τότε όλες οι τρέχουσες καταστροφές εντάσσονται λογικά στο εσχατολογικό σενάριο των dispensationalism- Προτεσταντών που κυβερνούν τώρα τον Λευκό Οίκο. Ηγούνται από ανθρώπους όπως η Paula White, μια πάστορας που μιλάει σε δαιμονικές γλώσσες και ασκεί ύπνωση. Αυτές οι μανιακές φιγούρες, σε συμμαχία με Ισραηλινούς πολιτικούς που έχουν εμμονή με τη μεσσιανική μανία, δημιουργούν ένα εντελώς παράλογο μπλοκ επικεφαλής της συλλογικής Δύσης. Η Ευρώπη υποχωρεί έντρομη: ακόμη και πιστοί πολιτικοί όπως ο Βίκτορ Όρμπαν παραδέχονται ότι η απαγόρευση εισόδου στον Καρδινάλιο Πιτσαμπάλα στην Εκκλησία είναι απαράδεκτη.
Παρουσιαστής : Παρεμπιπτόντως, ο Νετανιάχου εξέδωσε άδεια εισόδου στον καρδινάλιο στην εκκλησία. Ωστόσο, το έκανε μόνο την επομένη της Κυριακής των Βαΐων.
Αλεξάντερ Ντούγκιν : Για τους Καθολικούς, σήμερα είναι Μεγάλη Δευτέρα, η πρώτη ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας, και το Ορθόδοξο Πάσχα θα είναι μια εβδομάδα αργότερα από το Καθολικό Πάσχα φέτος. Αλλά σε πνευματικά ζητήματα, όλα είναι σημαντικό να γίνονται εγκαίρως. Αν σε κάποιον δεν επιτρέπεται να παραστεί στη γιορτή ή, ας πούμε, του υποσχεθεί πρόσβαση στο Άγιο Φως την επόμενη μέρα, αυτό δεν αποτελεί παρηγοριά.
Κατά την άποψή μου, είναι απλώς αδύνατο να εξηγήσουμε τι συμβαίνει ως κάτι άλλο εκτός από τη μανιακή «γεωπολιτική της προφητείας». Αλλά κοιτάξτε: υπάρχει μια εγγενής ορθολογικότητα σε αυτή την τρέλα. Αν πιστεύετε ειλικρινά σε μια μεσσιανική στιγμή - όπως πιστεύουν οι Χριστιανοί Σιωνιστές Pete Hegseth, Paula White και Lindsey Graham, που περιβάλλουν τον Trump, ή όπως πιστεύουν οι Ισραηλινοί ριζοσπάστες γύρω από τον Netanyahu - τότε κάθε τους πράξη γίνεται δικαιολογημένη.
Ζουν «με πίστωση» για τους επερχόμενους εσχατολογικούς καιρούς. Περνούν την «πρωτεύουσα του Μεσσία», ο οποίος, κατά τη βαθιά τους πεποίθηση, πρόκειται να εμφανιστεί. Όλες οι πράξεις τους εκτελούνται στην άκρη ενός φάουλ. Είναι σαν να πηδάς από έναν ψηλό πύργο με την ελπίδα να πιαστείς την τελευταία στιγμή. Θυμηθείτε πώς ο Σατανάς έβαλε σε πειρασμό τον Ιησού Χριστό: «Πέσε στον γκρεμό· επειδή, είναι γραμμένο: Θα δώσει ο Θεός εντολή στους αγγέλους Του για σένα, και θα σε σηκώσουν στα χέρια τους».
Αυτό που κάνουν τώρα ο Τραμπ και ο Νετανιάχου, η Αμερική και το Ισραήλ είναι να πηδούν από έναν πύργο. Πιστεύουν ότι οι Άγγελοι της Κόλασης θα τους πιάσουν στην πτώση τους και θα τους παραχωρήσουν την παγκόσμια κυριαρχία. Αυτός είναι ένας πραγματικός σατανικός πειρασμός. Επομένως, η γεωπολιτική της προφητείας δεν είναι μια φαντασίωση, αλλά μια ενεργή και εξαιρετικά επικίνδυνη δύναμη.
Παρουσιαστής : Ας στραφούμε σε μια προσωπικότητα του οποίου το επίπεδο είναι ασύγκριτα κατώτερο από τους προαναφερθέντες ηγέτες της Δύσης και της Ανατολής, η οποία όμως προσπαθεί συνεχώς να παραμένει στην επικαιρότητα. Αναφέρομαι στον εκπρόθεσμο πρόεδρο της Ουκρανίας, ο οποίος ξαφνικά πήγε στη Μέση Ανατολή και μάλιστα υπέγραψε κάποιο είδος συμφωνίας στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα - δήθεν για προμήθειες ντίζελ και τα συναφή.
Σαφώς, αυτό το ζήτημα είναι πολύ λιγότερο σημαντικό σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά για εμάς, για τη Ρωσία, στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, παραμένει επίκαιρο. Ποια είναι η γνώμη σας για την εμφάνιση του Ζελένσκι στη Μέση Ανατολή - σε αυτό ακριβώς το σημείο παγκόσμιας καμπής και διχασμού;
Γιατί πήγε εκεί και ποιους πολιτικούς στόχους επιδιώκει στην τρέχουσα κατάσταση; Και το πιο σημαντικό, θα τους πετύχει; Άλλωστε, πολλοί ειδικοί συμφωνούν ότι ο κόσμος απλώς σταμάτησε να του δίνει προσοχή εν μέσω της παγκόσμιας αναταραχής.
Η «βοήθειά» του, φυσικά, δεν έχει κανένα αποτέλεσμα. Κάποια drones έφτασαν — οι Ιρανοί τα κατέστρεψαν αμέσως, μαζί με το ουκρανικό προσωπικό υποστήριξής τους. Είναι ένα πράγμα να μας πολεμάς σε οικείο έδαφος, όπου είναι οχυρωμένοι εδώ και χρόνια, παρά τις συμφωνίες του Μινσκ. Η Μέση Ανατολή είναι ένα διαφορετικό τοπίο: εκεί, είναι σε κοινή θέα, οι ειδικοί τους, και ο ίδιος ο Ζελένσκι, είναι εύκολο να τους εξαλείψεις. Μετά από όλα όσα έχουν περάσει, οι Ιρανοί έχουν παραμερίσει τις περιττές τελετουργίες.
Θίξατε ένα σημαντικό θέμα: γιατί οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί, σαν αληθινοί χασάπηδες και μανιακοί, επιτίθενται σε πανεπιστήμια, καταστρέφοντας στοχαστές, επιστήμονες και φοιτητές; Επειδή πρόκειται για έναν πόλεμο του πνεύματος, έναν πόλεμο του σκότους ενάντια στο φως. Καταλαβαίνουν ότι η δύναμη του Ιράν δεν έγκειται μόνο στους πυραύλους, αλλά στις καρδιές και τα μυαλά, στην εκπαίδευση και τον πολιτισμό . Πρέπει να δώσουμε προσοχή και σε αυτό. Ο εχθρός γνωρίζει πολύ καλά ότι η κυρίαρχη επιστήμη και η εκπαίδευση είναι ο θεμελιώδης πόρος της κοινωνίας, το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζονται τα πάντα.
Οι επιθέσεις σε πανεπιστήμια δεν είναι απλώς τρέλα ή παραβίαση των συμβατικών κανόνων. Ο εχθρός χτυπάει στην καρδιά, επειδή πρόκειται για έναν πόλεμο ιδεών. Από τη μία πλευρά είναι η προφητεία τους, από την άλλη είναι το ιρανικό ή το δικό μας όραμα για το πού πρέπει να βρίσκεται η Ρωσία στην κρίσιμη εποχή των έσχατων καιρών. Η ιδέα της προφητείας δεν είναι κενή περιεχομένου. Αυτοί τη διατυπώνουν με έναν τρόπο, οι Ιρανοί με άλλον. Εμείς, ωστόσο, έχουμε τη δική μας αποστολή: τον ρόλο του Κατέχοντος, Εκείνου που κρατάει τον κόσμο πίσω από την έλευση του Αντίχριστου. Η κυβέρνησή μας κληρονόμησε αυτόν τον ρόλο από το Βυζάντιο.
Κάθε συμμετέχων στην τρέχουσα σύγκρουση —τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Μέση Ανατολή— έχει τον δικό του χάρτη αυτής της τελικής μάχης. Και αν ο εχθρός εξαπολύει στοχευμένες επιθέσεις εναντίον πανεπιστημίων, τότε η κυρίαρχη σκέψη είναι ένα κρίσιμο συστατικό αυτού του πολέμου. Πρέπει να εξαγάγουμε πολλά συμπεράσματα από τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή, αλλά αυτό —σχετικά με τη σημασία της σκέψης και του πνεύματος— είναι, κατά την άποψή μου, το πιο σημαντικό .
Παρουσιαστής : Και τέλος, μια ενδιαφέρουσα ερώτηση που ήρθε στο κανάλι μας στο Telegram. Αφορά την πιθανότητα μιας λεγόμενης «πασχαλινής εκεχειρίας»: «Πιστεύετε ότι αυτή η μεγάλη γιορτή -είτε το Καθολικό Πάσχα που γιορτάζεται σήμερα στη Δύση είτε το Ορθόδοξο Πάσχα μας- θα μπορούσε να έχει κάποια επίδραση στην ένταση των εχθροπραξιών;»
Είναι πιθανές κάποιες χειρονομίες που σχετίζονται με αυτές τις ημερομηνίες από το Ιράν ή το Ισραήλ ή μήπως τέτοιες αναστολές είναι ήδη αδιανόητες στην τρέχουσα εσχατολογική ένταση;
Αλεξάντερ Ντούγκιν : Δεν νομίζω. Απολύτως όχι. Όσο για την Ορθοδοξία, είναι η πίστη μας, η πίστη των λαών μας, και οι Ορθόδοξοι δεν εμπλέκονται άμεσα σε αυτή τη συγκεκριμένη κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή. Όσο για τους Καθολικούς, καταδικάζουν αυτόν τον πόλεμο, και τώρα, στην Αμερική, ουσιαστικά διώκονται. Οι Καθολικοί κατηγορούνται για άλλη μια φορά για αντισημιτισμό, μετατρέποντάς τους σε ένα είδος αποδιοπομπαίου τράγου στο πλαίσιο της νέας ριζοσπαστικής μεσσιανικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών. Εξ ου και οι απαγορεύσεις, εξ ου και ο εμπαιγμός που τους απευθύνεται.
Ο Πάπας πρόσφατα απαγόρευσε κατηγορηματικά την προσευχή για όσους εξαπέλυσαν αυτή τη σφαγή. «Τα χέρια τους είναι ματωμένα», είπε ο ποντίφικας, «δεν προσευχόμαστε γι' αυτούς». Αυτό είναι ένα κρίσιμο σημείο: η παγκόσμια χριστιανική παράδοση απαιτεί προσευχή για όλους, γιατί η ανθρώπινη ψυχή και καρδιά είναι ένα μυστήριο, και ο Θεός, όχι εμείς, πρέπει να κρίνει.
Αλλά αν ο επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας - του μεγαλύτερου δόγματος, που ενώνει ενάμιση δισεκατομμύριο πιστούς - παραδέχτηκε ότι η προσευχή για τον Τραμπ, τον Νετανιάχου και τους Σιωνιστές που ξεκίνησαν αυτόν τον πόλεμο απαγορεύεται, τότε αυτό στέλνει ένα εξαιρετικά σοβαρό μήνυμα. Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα, οποιαδήποτε συζήτηση για κατάπαυση του πυρός είναι εκτός συζήτησης.
Παρουσιαστής : Συνοψίζοντας, λοιπόν: το Πάσχα δεν θα σταματήσει τις επιθέσεις του Ιράν στο Ισραήλ και δεν πρέπει να περιμένουμε καμία ηρεμία;
Αλεξάντερ Ντούγκιν : Η εβραϊκή παράδοση απορρίπτει ριζικά τον Χριστό, επομένως οι χριστιανικές γιορτές δεν έχουν καμία σχέση με αυτή την πτυχή. Οι Μουσουλμάνοι, ωστόσο, δεν γιορτάζουν το Πάσχα — έχουν το δικό τους ημερολόγιο και τους δικούς τους ιερούς τόπους. Επομένως, οι βασικοί συμμετέχοντες σε αυτή τη διαδικασία δεν συνδέονται ψυχικά ή πνευματικά με το Πάσχα.
Και ο «πολιτισμός Έπσταϊν» με τη μορφή των σύγχρονων Ηνωμένων Πολιτειών δεν έχει απολύτως καμία σχέση με αυτή τη μεγάλη γιορτή.
Είμαι πεπεισμένος ότι το Πάσχα δεν έχει καμία ιερή σημασία για κανένα από τα άμεσα εμπλεκόμενα μέρη στη σύγκρουση. Στην κοσμοθεωρία τους, η διακοπή των εχθροπραξιών σε αυτό το πλαίσιο δεν έχει νόημα. Το χριστιανικό ημερολόγιο δεν αποτελεί απολύτως κανένα επιχείρημα υπέρ αυτού του πολέμου.
Ἀπό : geopolitika.ru
Ἡ Πελασγική
