" ...μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρᾳ καί παρά θεοῖς καί παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι..." Σωκράτης

Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026

«Ἐπίκουρος: Ἡ Φιλοσοφία τῆς Ἐλευθερίας καί τῆς Εὐδαιμονίας»

φωτό
 Ὁ Ἐπίκουρος (341–270 π.Χ.), ἱδρυτής τοῦ περίφημου «Κήπου» στήν Ἀθήνα, δίδαξε ὅτι σκοπός τῆς ζωῆς εἶναι ἡ εὐδαιμονία, δηλαδή ἡ ἀπουσία σωματικοῦ πόνου (ἀπονία) καί ψυχικῆς ταραχῆς (ἀταραξία). Ἡ γαλήνη αὐτή κατακτᾶται μέσα ἀπό τήν ἁπλότητα, τήν φρόνηση, τήν δικαιοσύνη, τήν φιλία καί τήν ἀπελευθέρωση ἀπό τόν φόβο τῶν θεῶν καί τοῦ θανάτου.

Γιὰ νὰ διώξει τοὺς φόβους αὐτούς, ὁ Ἐπίκουρος στηρίχθηκε στὴ γνώση τῆς φύσεως καὶ τὴν ἀτομικὴεωρία: τὰ πάντα ἀποτελοῦνται ἀπὸ ἄτομα καὶ κενό, ἐνῶ καὶ ἡ ἴδια ἡ ψυχὴ εἶναι ὑλικὴ καὶ διαλύεται μὲ τὸν θάνατο. Ταυτόχρονα, εἰσήγαγε τὴν ἔννοια τῆς παρεγκλίσεως τῶν ἀτόμων —μιᾶς ἀπειροελάχιστης, τυχαίας ἀποκλίσεως κατὰ τὴν κίνησή τους— σπάζοντας ἔτσι τὰ δεσμὰ τῆς ἀπόλυτης μοίρας (εἱμαρμένης) καὶ θεμελιώνοντας τὴν ἀνθρώπινη ἐλεύθερη βούληση.

Οἱ βασικὲς ἀρχὲς τῆς ἐπικούρειας φυσικῆς

• Ἄτομα καὶ κενό: Τὰ πάντα στὸ σύμπαν ἀποτελοῦνται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ ὕλη (ἀδιαίρετα σωματίδια, τὰ ἄτομα) καὶ κενὸ χῶρο μέσα στὸν ὁποῖο αὐτὰ κινοῦνται. Τίποτα δὲν γεννιέται ἀπὸ τὸ μηδὲν καὶ τίποτα δὲν χάνεται στὸ μηδέν.

• Ἡ «παρέγκλιση» τῶν ἀτόμων (clinamen): Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν αὐστηρὸ ντετερμινισμὸ τοῦ Δημόκριτου, ὁ Ἐπίκουρος εἰσήγαγε τὴν ἰδέα ὅτι τὰ ἄτομα, καθὼς πέφτουν στὸ κενό, μποροῦν νὰ κάνουν μιὰ ἀπειροελάχιστη, τυχαία ἀπόκλιση. Αὐτὴ ἡ παρέγκλιση ἐπιτρέπει στὰ ἄτομα νὰ συγκρούονται καὶ νὰ δημιουργοῦν κόσμους, ἐνῶ ταυτόχρονα ἐξασφαλίζει τὴν ἐλεύθερη βούληση τοῦ ἀνθρώπου.

• Ἡ θνητότητα τῆς ψυχῆς: Ἡ ψυχὴ εἶναι καὶ αὐτὴ ὑλική, ἀποτελούμενη ἀπὸ πολὺ λεπτά, λεῖα ἄτομα σκορπισμένα σὲ ὅλο τὸ σῶμα. Ὅταν τὸ σῶμα διαλύεται στὸν θάνατο, διασκορπίζονται καὶ τὰ ἄτομα τῆς ψυχῆς, ὁπότε παύει κάθε αἴσθηση.

Πῶς ἡ φυσικὴ γνώση διώχνει τὸν φόβο

• Ἀπομυθοποίηση τῶν φυσικῶν φαινομένων: Οἱ κεραυνοί, οἱ σεισμοὶ καὶ οἱ ἐκλείψεις δὲν εἶναι ἐκδηλώσεις θεϊκῆς ὀργῆς, ἀλλὰ φυσικὰ ἀποτελέσματα τῆς κίνησης τῶν ἀτόμων. Ἀκόμη κι ἂν ὑπάρχουν πολλαπλὲς ἐπιστημονικὲς ἐξηγήσεις γιὰ ἕνα φαινόμενο, ἀρκεῖ νὰ γνωρίζουμε ὅτι εἶναι φυσικὸ καὶ ὄχι ὑπερφυσικό.

• Ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν φόβο τῶν θεῶν: Οἱ θεοὶ ὑπάρχουν (ὡς τέλεια ὄντα ἀπὸ λεπτὰ ἄτομα), ἀλλὰ ζοῦν μακάρια στὰ μετακόσμια (τὰ κενὰ ἀνάμεσα στοὺς κόσμους) χωρὶς νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὶς ἀνθρώπινες ὑποθέσεις, οὔτε νὰ τιμωροῦν ἢ νὰ ἀνταμείβουν.

• Ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ θανάτου: Ἀφοῦ ἡ ψυχὴ διαλύεται μαζὶ μὲ τὸ σῶμα, δὲν ὑπάρχει μεταθανάτια ζωὴ οὔτε τιμωρία στὸν Ἅδη.

1. Τὸ πρόβλημα τῆς «Εἱμαρμένης» (Ντετερμινισμός)

Στὴν ἀτομικὴ θεωρία τοῦ Δημόκριτου, τὰ ἄτομα κινοῦνται μέσα στὸ κενὸ μὲ ἀπόλυτη μηχανιστικὴ ἀναγκαιότητα. Ἂν ὅμως τὰ πάντα στὸ σύμπαν —ἀκόμα καὶ οἱ σκέψεις μας— ὑπακούουν σὲ μιὰ ἄκαμπτη ἁλυσίδα αἰτίων καὶ ἀποτελεσμάτων, τότε τὰ πάντα εἶναι προκαθορισμένα (εἱμαρμένη).

Ὁ Ἐπίκουρος ἀπέρριψε αὐτὴ τὴν ἰδέα. Γιὰ ἐκεῖνον, ἡ πίστη στὴν ἀπόλυτη μοίρα ἦταν χειρότερη ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς μύθους γιὰ τοὺς θεούς, διότι στοὺς θεοὺς μπορεῖ κανεὶς νὰ ἐλπίζει, ἐνῶ ἡ φυσικὴ ἀναγκαιότητα εἶναι ἀμείλικτη καὶ καταργεῖ τὴν ἠθικὴ εὐθύνη.

2. Πῶς λειτουργεῖ ἡ παρέγκλιση

• Ἡ φυσικὴ κίνηση: Κατὰ τὸν Ἐπίκουρο, τὰ ἄτομα ἔχουν βάρος καὶ πέφτουν κατακόρυφα πρὸς τὰ κάτω μέσα στὸ ἄπειρο κενό, μὲ ἴση ταχύτητα.

• Ἡ τυχαία ἀπόκλιση: Σὲ ἀπροσδιόριστο χρόνο καὶ τόπο, ἕνα ἄτομο μπορεῖ νὰ παρεκκλίνει ἐλάχιστα ἀπὸ τὴν εὐθεῖα πορεία του.

• Διπλὸς ρόλος:

1. Κοσμολογικός: Χωρὶς αὐτὴ τὴν ἀπόκλιση, τὰ ἄτομα θὰ ἔπεφταν παράλληλα σὰν σταγόνες βροχῆς, δὲν θὰ συγκρούονταν ποτὲ καὶ δὲν θὰ δημιουργοῦνταν κόσμοι.

2. Ἠθικὸς / Ψυχολογικός: Σπάει τὴν ἁλυσίδα τῆς αἰτιότητας μέσα στὰ ἴδια τὰ ἄτομα ποὺ συγκροτοῦν τὴν ἀνθρώπινη ψυχὴ καὶ τὸν νοῦ.

3. Ἡ σύνδεση μὲ τὴν Ἐλεύθερη Βούληση

Ἐπειδὴ ἡ παρέγκλιση εἰσάγει ἕνα στοιχεῖο μὴ προκαθορισμένης κίνησης στὰ ἄτομα τῆς ψυχῆς, ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἕνα παθητικὸ γρανάζι τοῦ σύμπαντος. Μπορεῖ νὰ πάρει πρωτοβουλίες, νὰ ἐπιλέξει ἀνάμεσα στὴν ἡδονὴ καὶ τὸν πόνο, νὰ ἐλέγξει τὶς ἐπιθυμίες του καί, τελικά, νὰ διαμορφώσει ὁ ἴδιος τὸν χαρακτήρα καὶ τὴν εὐτυχία του.

«Κρεῖττον ἦν τῷ περὶ θεῶν μύθῳ κατακολουθεῖν ἢ τῇ τῶν φυσικῶν εἱμαρμένῃ δουλεύειν· ὁ μὲν γὰρ ἐλπίδα παραιτήσεως ὑπογράφει θεῶν διὰ τιμῆς, ἡ δὲ ἀπαραίτητον ἔχει τὴν ἀνάγκην.» (Ἐπιστολὴ πρὸς Μενοικέα, 134)

Ἀπόδοση: Θὰ ἦταν καλύτερα νὰ ἀκολουθοῦμε τοὺς μύθους γιὰ τοὺς θεούς, παρὰ νὰ εἴμαστε δοῦλοι στὴ μοίρα τῶν φυσικῶν φιλοσόφων· γιατὶ ὁ μύθος ἀφήνει τὴν ἐλπίδα ὅτι οἱ θεοὶ ἴσως μαλακώσουν μὲ τὶς τιμές, ἐνῶ ἡ μοίρα ἔχει μιὰ ἀμείλικτη ἀναγκαιότητα.

Ἀποφθέγματα : 

φωτό

Δικαοσύνη 

 • «Τὸ τῆς φύσεως δίκαιόν ἐστι σύμβολον τοῦ συμφέροντος εἰς τὸ μὴ βλάπτειν ἀλλήλους μηδὲ βλάπτεσθαι.» (Κύριαι Δόξαι, 31)

• Ἀπόδοση: Ἡ φυσική δικαιοσύνη εἶναι μία συμφωνία ἀμοιβαίου συμφέροντος, μέ σκοπό νά μή βλάπτουμε ὁ ἔνας τόν ἄλλον οὔτε νά βλαπτόμαστε.

• «Ὁ δίκαιος ἀταρακτότατος, ὁ δ’ ἄδικος πλείστης ταραχῆς γέμων.» (Κύριαι Δόξαι, 17)

• Ἀπόδοση: Ὁ δίκαιος ἄνθρωπος ἔχει τήν ἀπόλυτη ψυχική γαλήνη, ἐνῷ ὁ ἄδικος εἶναι γεμάτος ἀπό τήν μεγαλύτερη ταραχή.

• «Ἡ ἀδικία οὐ καθ’ ἑαυτὴν κακόν, ἀλλ’ ἐν τῷ κατὰ τὴν ὑποψίαν φόβῳ, εἰ μὴ λήσει τοὺς ὑπὲρ τῶν τοιούτων ἐφεστηκότας κολαστάς.» (Κύριαι Δόξαι, 34)

• Ἀπόδοση: Ἡ ἀδικία δέν εἶναι κακό ἀπό μόνη της, ἀλλά ἐξ αἰτίας τοῦ φόβου πού γεννᾷ ἡ ὑποψία ὅτι δέν θά ξεφύγῃ κανείς ἀπό ἐκείνους πού εἶναι ταγμένοι νά τιμωροῦν τέτοιες πρᾶξεις.

Γνώση κι᾿ Ἐπιστήμη

• «Εἰ μηθὲν ἡμᾶς αἱ τῶν μετεώρων ὑποψίαι ἠνώχλουν καὶ αἱ περὶ θανάτου, μή ποτε πρὸς ἡμᾶς ᾖ τι, ἔτι τε τὸ μὴ κατανοεῖν τοὺς ὅρους τῶν ἀλγηδόνων καὶ τῶν ἐπιθυμιῶν, οὐκ ἂν προσεδεόμεθα φυσιολογίας.» (Κύριαι Δόξαι, 11)

• Ἀπόδοση: Ἄν δέν μᾶς ἐνοχλοῦσαν οἱ φόβοι γιά τά οὐράνια φαινόμενα καί γιά τόν θάνατο —μήπως μᾶς ἀφοροῦν σέ κάτι— καθώς καί ἡ ἄγνοια γιά τά ὅρια τῶν πόνων καί τῶν ἐπιθυμιῶν, δέν θά εἴχαμε καμία ἀνάγκη ἀπό τήν μελέτη τῆς φύσης (τίς φυσικές ἐπιστῆμες).

• «Οὐκ ἦν τὸ φοβούμενον λύειν ὑπὲρ τῶν κυριωτάτων μὴ κατειδότα τίς ἡ τοῦ σύμπαντος φύσις, ἀλλ’ ὑποπτεύοντά τι τῶν κατὰ τοὺς μύθους· ὥστε οὐκ ἦν ἄνευ φυσιολογίας ἀκεραίους τὰς ἡδονὰς ἀπολαμβάνειν.» (Κύριαι Δόξαι, 12)

• Ἀπόδοση: Δέν θά μποροῦσε κανείς νά διώξῃ τόν φόβο γιά τά πιό σπουδαῖα ζητήματα, ἄν δέν γνώριζε ποιά εἶναι ἡ φύση τοῦ σύμπαντος, ἀλλά ὑποψιαζόταν πώς ἀληθεύουν ὅσα λένε οἱ μῦθοι· ἑπομένως, χωρίς τήν γνώση τῆς φύσης δέν εἶναι δυνατόν νά ἀπολαύσῃ κανείς ἀνόθευτες τίς ἡδονές.

• «Εἴ τινι τῶν αἰσθήσεων μαχῇ, οὐχ ἕξεις οὐδ’ ἃς ἂν αὐτῶν φῇς διεψεῦσθαι πρὸς τί ποιούμενος τὴν ἀναγωγὴν κρίνεις.» (Κύριαι Δόξαι, 23)

• Ἀπόδοση: Ἄν απορρίψεις ὅλες τίς αἰσθήσεις, δέν θά έχῃς πιά κανένα κριτήριο ἀναφορᾶς γιά νά κρίνῃς οὕτε ἐκεῖνες τίς αἰσθήσεις πού ἰσχυρίζεσαι ὅτι σέ ξεγελοῦν.

Συνοψίζοντας, ἡ φιλοσοφία τοῦ Ἐπίκουρου ἀποτελεῖ ἕνα διαχρονικὸ ἐγχειρίδιο πνευματικῆς ἐλευθερίας καὶ ἐσωτερικῆς γαλήνης. Ἀπογυμνώνοντας τὸν κόσμο ἀπὸ τὶς δεισιδαιμονίες, τὸν φόβο τοῦ θανάτου καὶ τὴν τυφλὴ μοιρολατρία, ὁ φιλόσοφος τοῦ «Κήπου» ἐπαναφέρει τὸν ἄνθρωπο στὸ κέντρο τῆς ἴδιας του τῆς ὕπαρξης. Μέσα ἀπὸ τὴν ὀρθὴ γνώση τῆς φύσεως, τὴν ἐλεύθερη βούληση, τὴ δικαιοσύνη καὶ τὴν ἀνιδιοτελῆ φιλία, ἡ ἐπικούρεια σκέψη ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἀληθινὴ εὐδαιμονία δὲν εἶναι ἕνα μακρινὸ καὶ ἀνέφικτο ἰδανικό, ἀλλὰ μιὰ κατάσταση ἀπόλυτα ἐφικτή, ἐδῶ καὶ τώρα, γιὰ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἐπιλέγει νὰ ζεῖ μὲ φρόνηση καὶ μέτρο.

Ἀρχαῖες Πηγές 
 • Διογένης Λαέρτιος, Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων, Βιβλίο Ι΄ (περιέχει τὸν βίο τοῦ Ἐπίκουρου, τὴν Ἐπιστολὴ πρὸς Ἡρόδοτον, τὴν Ἐπιστολὴ πρὸς Πυθοκλέα, τὴν Ἐπιστολὴ πρὸς Μενοικέα καὶ τὶς Κύριες Δόξες). 
 • Ἐπίκουρος, Ἐπικούρου Προσφώνησις (γνωστὸ καὶ ὡς Βατικανὸν Ἀπάνθισμα / Gnomologium Vaticanum). 
 • Τίτος Λουκρήτιος Κᾶρος, De Rerum Natura (Περὶ Φύσεως – τὸ σπουδαιότερο ρωμαϊκὸ ποίημα ποὺ ἐκθέτει ἀναλυτικὰ τὴν ἐπικούρεια φυσικὴ καὶ τὴ θεωρία τῆς παρεγκλίσεως). 
 • Διογένης ὁ Οἰνοανδεύς, Ἐπιγραφὴ τῶν Οἰνοάνδων (φιλοσοφικὴ ἐπιγραφὴ στὴ Λυκία μὲ ἐπικούρεια διδάγματα). 
 • Φιλόδημος ὁ Γαδαρεύς, Περὶ εὐσεβείας, Περὶ θανάτου, Περὶ παρρησίας (πάπυροι τοῦ Ἡρακλείου / Herculaneum). 

 Ἐνδεικτικὴ Νεοελληνικὴ Βιβλιογραφία 
 • Ἐπίκουρος, Ἅπαντα (εἰσαγωγή, μετάφραση, σχόλια: Φιλολογικὴ Ὁμάδα Κάκτου, ἐκδ. Κάκτος). 
 • Ἐπίκουρος, Ἠθική: Ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς (μτφρ. – σχόλια: Κωνσταντῖνος Μ. Κωνσταντινίδης, ἐκδ. Κέδρος). 
 • Τζον Μ. Ριστ (John M. Rist), Ἐπίκουρος: Μιὰ εἰσαγωγή (μτφρ. Βασίλης Κάλφας, ἐκδ. Ἐκκρεμές). 
 • Χαράλαμπος Θεοδωρίδης, Ἐπίκουρος: Ἡ ἀληθινὴ ὄψη τοῦ ἀρχαίου κόσμου (ἐκδ. Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας). 
 • Παῦλος Καλλιγᾶς (ἐπιμ.), Ἐπίκουρος: Ἡ φιλοσοφία τῆς χαμένης εὐτυχίας (ἐκδ. Πόλις / Ἵδρυμα Τάκη Σινόπουλου). 
 • Λουκρήτιος, Περὶ φύσεως (De Rerum Natura, μτφρ. Θεόδωρος Παπαγγελῆς, ἐκδ. Gutenberg).

Πληροφορίες ἀπό AI τῆς Google 


Ἡ Πελασγική 

Ἡ ξεχασμένη σύγκρουση τοῦ JFK μέ τό Ἰσραήλ

Ὁ Kennedy εἰσῆλθε στὸν Λευκό Οἴκο ἔχοντας ἤδη ἀναγνωρίσει τὸ ζήτημα τοῦ ἐκτοπισμοῦ τῶν Παλαιστινίων...

...Ὁ Kennedy διεξήγαγε μία ἀδυσώπητη ἐκστρατεία ἐναντίον τοῦ μυστικοῦ προγράμματος πυρηνικῶν ὅπλων τοῦ Ἰσραὴλ στὴ Dimona...

Ἡ δολοφονία τοῦ Kennedy τὸν Νοέμβριο τοῦ 1963 ἔβαλε τέλος στὴν πιὸ ἄμεση φάση τῆς ἀμερικανικῆς πίεσης γιὰ τὴ Dimona. Ἐπὶ Lyndon Johnson, ὁ Robert Komer, στέλεχος τοῦ NSC, χαρακτήρισε τὴν προσέγγιση ὡς «ἤπια προώθηση» (soft sell)...Ἡ κυβέρνηση Johnson ἔγινε ἐπίσης ἄμεσος προμηθευτὴς ὅπλων τοῦ Ἰσραήλ...

Ἡ ἑτοιμότητα τοῦ Kennedy νὰ συγκρουστεῖ μὲ τοὺς Ἰσραηλινοὺς θὰ φαινόταν σχεδὸν ξένη στὴ σημερινὴ Washington, ὅπου οἱ βουλευτές ἀνταγωνίζονται γιὰ νὰ ἀποδείξουν πόσο ἀφοσιωμένοι εἶναι στὸ ἑβραϊκὸ κράτος...  ἡ ἐπανειλημμένη ἀντίστασή του στὶς ἰσραηλινὲς ἀπαιτήσεις τοῦ ἐξασφάλισε σίγουρα ἕναν αὐξανόμενο κατάλογο ἐχθρῶν μεταξὺ τῆς σιωνιστικῆς ἐλὶτ τῆς ἐξουσίας...

Δολοφονία JFK : ὅλα στό φῶς !

Τοῦ Jose Nino

 Τὸ σημερινὸ κατεστημένο τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς ἀντιμετωπίζει τὴν ἄνευ ὅρων ὑποστήριξη πρὸς τὸ Ἰσραὴλ ὡς ἱερὰ ἐντολή, ἀλλὰ πρὶν ἀπὸ 60 καὶ πλέον χρόνια, τὸ Ὀβάλ Γραφεῖο λειτουργοῦσε μὲ ἕνα πολὺ διαφορετικὸ σύνολο κανόνων.

Ἐπὶ προεδρίας John F. Kennedy, οἱ διμερεῖς σχέσεις χαρακτηρίζονταν ἀπὸ ἔντονες τριβὲς καὶ μία διελκυστίνδα ποὺ σήμερα φαντάζει σχεδὸν ἀδιανόητη. Ὁ Kennedy ἐπιδίωκε νὰ ἰσορροπήσει τοὺς δεσμούς του μὲ τὸν ἀραβικὸ ἐθνικισμὸ παράλληλα μὲ τὴν ἀσφάλεια τοῦ Ἰσραήλ, κάτι ποὺ φυσικὰ προκάλεσε σφοδρὴ ἀντίσταση ἀπὸ Ἰσραηλινοὺς ἡγέτες ὅπως ἡ Golda Meir, καθὼς καὶ ἀπὸ ἐγχώριες σιωνιστικὲς ὀργανώσεις.

Καταρχάς, ὁ Kennedy εἰσῆλθε στὸν Λευκό Οἴκο ἔχοντας ἤδη ἀναγνωρίσει τὸ ζήτημα τοῦ ἐκτοπισμοῦ τῶν Παλαιστινίων. Σὲ ὁμιλία του στὸ National Conference of Christians and Jews, προέτρεψε ὅπως οἱ πρόσφυγες ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ ζήσουν εἰρηνικὰ μὲ τοὺς γείτονές τους «ἐπαναπατρισθοῦν στὸ Ἰσραὴλ τὸ συντομότερο δυνατό», ἐνῶ ζήτησε ὅσοι προτιμοῦν νὰ παραμείνουν ὑπὸ ἀραβικὴ δικαιοδοσία νὰ ἐπανεγκατασταθοῦν σὲ ἀραβικὲς χῶρες. Σὲ ὁμιλία του στὶς 9 Φεβρουαρίου 1958, σὲ δεῖπνο τῆς ὀργάνωσης B’nai Zion, χαρακτήρισε τὸ πρόβλημα τῶν Ἀράβων προσφύγων ὡς ἕνα ζήτημα γιὰ τὸ ὁποῖο «δὲν μποροῦν νὰ κλείσουν οἱ φάκελοι» καὶ εἶπε ὅτι πρέπει νὰ ἐπιλυθεῖ μέσῳ διαπραγματεύσεων καὶ ἐπανεγκατάστασης.

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ John F Kennedy μιλάει κατά τη διάρκεια τελετής υποδοχής του Σαουδάραβα βασιλιά Saud bin Abdulaziz Al Saud,στην αεροπορική βάση Andrews, στο Maryland, στις 13 Φεβρουαρίου 1962 (ἐδῶ)

Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς προεκλογικῆς του ἐκστρατείας τὸ 1960, ὁ Kennedy στράφηκε περισσότερο πρὸς τὴν ἐπανεγκατάσταση. Σὲ ἐπιστολή του στὶς 10 Αὐγούστου πρὸς τὸν Rabbi Israel Goldstein, υἱοθέτησε τὴ δέσμευση τοῦ προγράμματος τῶν Δημοκρατικῶν γιὰ «ἐνθάρρυνση ἀπευθείας εἰρηνευτικῶν διαπραγματεύσεων μεταξὺ Ἀράβων καὶ Ἰσραὴλ καὶ ἐπανεγκατάσταση τῶν Ἀράβων προσφύγων σὲ ἐδάφη ὅπου ὑπάρχει χῶρος καὶ εὐκαιρίες γι' αὐτούς». Στὸ συνέδριο τῶν Zionists of America στὶς 26 Αὐγούστου, ἀνέφερε τὴν «ἐπανεξέταση τοῦ προβλήματος τῶν Ἀράβων προσφύγων» ἀνάμεσα στὰ παραδείγματα συνεργασίας ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ προωθήσει ὁ ἑπόμενος Πρόεδρος. Ἀφοῦ ἀνέλαβε τὰ καθήκοντά του, ἔγραψε στὶς 11 Μαΐου 1961 πρὸς ἕξι Ἄραβες ἡγέτες, ὑποσχόμενος βοήθεια γιὰ τὴν ἐπίλυση τοῦ προσφυγικοῦ προβλήματος «βάσει τῆς ἀρχῆς τοῦ ἐπαναπατρισμοῦ ἢ τῆς ἀποζημίωσης γιὰ τὶς περιουσίες».

Γιὰ νὰ ἐφαρμόσει τὴν παράγραφο 11 τοῦ Ψηφίσματος 194 τῆς Γενικῆς Συνέλευσης τοῦ ΟΗΕ, ἡ κυβέρνηση στήριξε τὸ σχέδιο τοῦ Joseph E. Johnson, Εἰδικοῦ Ἐκπροσώπου τῆς Ἐπιτροπῆς Συνδιαλλαγῆς τοῦ ΟΗΕ γιὰ τὴν Παλαιστίνη. Σὲ ὑπόμνημά του πρὸς τὸν Kennedy στὶς 7 Αὐγούστου 1962, ὁ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Dean Rusk περιέγραψε μία διαδικασία κατὰ τὴν ὁποία οἱ πρόσφυγες θὰ δήλωναν ἐμπιστευτικὰ τὴν προτίμησή τους μεταξὺ ἐπαναπατρισμοῦ στὸ Ἰσραὴλ καὶ ἐπανεγκατάστασης στὰ ἀραβικὰ κράτη ἢ ἀλλοῦ. Ὁ Rusk ἔγραψε ὅτι ἡ ὑποχρέωση τοῦ ΟΗΕ νὰ καταβάλει ἀποζημίωση θὰ προέκυπτε μόνο γιὰ τοὺς πρόσφυγες ποὺ θὰ ἐπανεγκαθίσταντο ἐκτὸς Ἰσραήλ, καὶ ὅτι τὸ Ἰσραὴλ «θὰ εἶχε ἀκόμη τὴν τελικὴ ἀπόφαση» γιὰ τὶς εἰσδοχές.

Ὁ Rusk ὑπολόγισε περίπου «ἕναν ἐπαναπατρισμένο πρόσφυγα γιὰ κάθε ἐννιὰ ποὺ ἐπανεγκαθίστανται» καὶ δήλωσε ὅτι πίστευε πὼς τὸ Ἰσραὴλ θὰ ἐξέταζε τὸ ἐνδεχόμενο νὰ δεχθεῖ πίσω μεταξὺ 100.000 καὶ 150.000 Ἄραβες πρόσφυγες. Ἡ Washington ἔβλεπε τὸ σχέδιο ὡς ἕναν τρόπο ἐκτόνωσης μιᾶς περιφερειακῆς ἀπειλῆς. Ὁ Rusk προειδοποίησε ὅτι «ἐξτρεμιστικὰ στοιχεῖα» θὰ μποροῦσαν νὰ χρησιμοποιήσουν τοὺς πρόσφυγες γιὰ νὰ «ἀλγεροποιήσουν» (νὰ μετατρέψουν σὲ ἕνα νέο ζήτημα Algeria) τὴ διαμάχη μεταξὺ Ἀράβων καὶ Ἰσραήλ. Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1961, ἀξιωματοῦχοι εἶχαν προειδοποιήσει ὅτι τὸ Κονγκρέσο δὲν θὰ συνέχιζε πιθανότατα νὰ ἐγκρίνει κονδύλια γιὰ τὴν ὑπηρεσία προσφύγων τοῦ ΟΗΕ, τὴν UNRWA, ἐὰν δὲν γινόταν κάποια κίνηση.

Ἡ πρωτοβουλία ἄρχισε νὰ καταρρέει ἐν μέσῳ τακτικῶν λαθῶν καὶ ἰσραηλινῆς ἀντίστασης. Ὁ σύμβουλος τοῦ Λευκοῦ Οἴκου Myer Feldman προέτρεψε τὸν Kennedy νὰ συνδέσει τὴν πρόταση γιὰ τοὺς πρόσφυγες μὲ τὴν πώληση ἀντιαεροπορικῶν πυραύλων Hawk, γεγονὸς ποὺ κατέστησε τὸν Kennedy τὸν πρῶτο πρόεδρο ποὺ πούλησε ὅπλα στὸ Ἰσραήλ. Σὲ συνάντηση στὶς 14 Αὐγούστου, ὁ Feldman εἶπε ὅτι ἐὰν οἱ πύραυλοι Hawk μποροῦσαν νὰ συνδεθοῦν μὲ τὴ συμφωνία, τὸ σχέδιο ἴσως πετύχαινε.

Στὶς 19 Αὐγούστου 1962, ὁ Feldman ἐνημέρωσε τὸν Πρωθυπουργὸ David Ben-Gurion γιὰ τὴν προθυμία τῆς Washington νὰ παράσχει πυραύλους Hawk. Στὴ δική του ἀναφορά, ἔγραψε ὅτι στὴ συνέχεια ἔθιξε τὸ Σχέδιο Johnson, καὶ ἡ ἀρχικὴ ἀντίδραση τοῦ Ben-Gurion καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν του ἦταν ἀρνητική. Ἡ Washington εἶχε προσφέρει τὸ κύριο δέλεάρ της πρὶν ἐξασφαλίσει τὴ συγκατάθεση τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ Robert Komer, στέλεχος τοῦ National Security Council, ἐξέφρασε τὴ λύπη του σὲ ὑπόμνημα πρὸς τὸν Kennedy στὶς 5 Δεκεμβρίου 1962, σημειώνοντας ὅτι ἡ Washington δὲν ἔπρεπε νὰ εἶχε ξεκινήσει τὸ σχέδιο τὸν Αὔγουστο, οὔτε νὰ εἶχε δώσει «ἐκ τῶν προτέρων τὶς διαβεβαιώσεις γιὰ τοὺς πυραύλους Hawk», οὔτε νὰ εἶχε ἐπιτρέψει στὸν Johnson νὰ δημοσιεύσει ἕνα λεπτομερὲς σχέδιο πρὶν διευθετηθοῦν οἱ βασικὲς ἀρχές.

Οἱ Ἰσραηλινοὶ ἀξιωματοῦχοι κατέληξαν νὰ ἀπορρίψουν τὸ σχέδιο. Στὶς 20 Σεπτεμβρίου, ἡ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Golda Meir ἐνημέρωσε τὸν Feldman καὶ ἄλλους γιὰ τὴν «ἀμετάκλητη ἀντίθεση» τοῦ Ἰσραήλ, χαρακτηρίζοντάς το μὴ διαπραγματεύσιμο, σύμφωνα μὲ ἐκδοτικὸ σημείωμα τῆς FRUS. Στὶς 26 Σεπτεμβρίου, ἕνα τηλεγράφημα τοῦ Rusk ποὺ συνόψιζε τὴ συνομιλία του μὲ τὴ Meir κατέγραψε τὴν ἔνστασή της ὅτι ἡ παρακολούθηση τῶν ἐπαναπατρισθέντων προσφύγων ἀπὸ τὸν ΟΗΕ ἀποτελοῦσε «ἄλλη μία κατάφωρη παραβίαση τῆς ἰσραηλινῆς κυριαρχίας». Στὶς 27 Δεκεμβρίου 1962, πρακτικὸ συνομιλίας κατέγραψε τὴ Meir νὰ λέει στὸν Kennedy ὅτι τὸ Ἰσραὴλ γνώριζε γιὰ τὰ ἀραβικὰ σχέδια ποὺ ἤθελαν τοὺς πρόσφυγες «νὰ κάνουν τὸ Ἰσραὴλ μία νέα Algeria».

Στὸ μεταξύ, Ἀμερικανοεβραῖοι ἡγέτες καὶ Ἰσραηλινοὶ ἀξιωματοῦχοι δροῦσαν καὶ στὸ ἐσωτερικὸ μέτωπο. Στὶς 23 Ἰουνίου 1961, ὁ Max Nussbaum, πρόεδρος τοῦ National Executive Council τῆς Zionist Organization of America, προειδοποίησε τὴν κυβέρνηση ὅτι ἕνα φημολογούμενο σχέδιο γιὰ τοὺς πρόσφυγες θὰ μποροῦσε νὰ σημαίνει τὴν εἴσοδο «100.000 ἢ 200.000 Ἀράβων» στὸ Ἰσραήλ. Στὶς 20 Σεπτεμβρίου 1962, ὁ Feldman παρευρέθηκε σὲ δεῖπνο στὸ διαμέρισμα τοῦ Abraham Feinberg στὴ New York, προέδρου τῆς Bonds for Israel Committee, μαζὶ μὲ τὴν Ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν Meir, τὸν Πρέσβη Avraham Harman καὶ τὸν Philip Klutznick τῆς ἀμερικανικῆς ἀντιπροσωπείας στὸν ΟΗΕ. Ἕνα ὑπόμνημα τοῦ State Department ἐκείνου τοῦ μήνα καταγράφει ὅτι ὁ Πρόεδρος «δὲν θέλει νὰ ἔχει προβλήματα μὲ τὸν ἀμερικανικὸ ἑβραϊσμὸ αὐτὴ τὴ στιγμή».

Στὸ προαναφερθὲν ὑπόμνημα τῆς 5ης Δεκεμβρίου 1962, ὁ Komer εἶπε στὸν Kennedy ὅτι «οἱ Ἰσραηλινοὶ ἔχουν ἐξαπολύσει μία ἐκστρατεία πίεσης τὴν ὁποία εἶναι σχεδὸν ἀδύνατο νὰ διαχειριστεῖ τὸ State Department». Πρόσθεσε ὅτι ἐπειδὴ τὸ ζήτημα ἄγγιζε τὴν ἐσωτερικὴ πολιτικὴ τῶν ΗΠΑ, «ἐκμεταλλεύονται πλήρως αὐτὸ τὸ γεγονός». Ὁ Komer ἀπαρίθμησε 4 ἀμερικανικὲς παραχωρήσεις, μεταξὺ τῶν ὁποίων οἱ πύραυλοι Hawk καὶ οἱ ἐγγυήσεις ἀσφαλείας, καὶ εἶπε ὅτι οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες «δὲν κέρδισαν τίποτα ἀπὸ τὶς προσπάθειές μας».

Ο Πρόεδρος John F. Kennedy και η υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Golda Meir εμφανίζονται εδώ στις 27 Δεκεμβρίου 1962 μετά από μια συνάντηση στην κατοικία του C. Michael Paul στο Palm Beach της Φλόριντα.(ἐδῶ)

Στὶς 27 Δεκεμβρίου 1962, στὸ Palm Beach, ὁ Kennedy συναντήθηκε μὲ τὴ Meir. Τὸ πρακτικὸ τῆς συνάντησης τὸν φέρει νὰ περιγράφει «μία εἰδικὴ σχέση μὲ τὸ Ἰσραὴλ στὴ Μέση Ανατολή». Εἶπε ἐπίσης ὅτι «ἂν ἀποσυρόμασταν ἀπὸ τὴν ἀραβικὴ Μέση Ανατολή καὶ διατηρούσαμε τοὺς δεσμούς μας μόνο μὲ τὸ Ἰσραήλ, αὐτὸ δὲν θὰ ἦταν πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ Ἰσραήλ». Γιὰ τοὺς πρόσφυγες, εἶπε ὅτι «δὲν σημειώσαμε καμία πρόοδο στὸ Σχέδιο Johnson καὶ αὐτὸ ἔχει πλέον τελειώσει», ἂν καὶ δὲν πίστευε ὅτι οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἔπρεπε νὰ ἐγκαταλείψουν τὸ προσφυγικό.

Παρότι ὁ Kennedy ὑποχώρησε στὸ ζήτημα τοῦ παλαιστινιακοῦ ἐπαναπατρισμοῦ, διεξήγαγε μία ἀδυσώπητη ἐκστρατεία ἐναντίον τοῦ μυστικοῦ προγράμματος πυρηνικῶν ὅπλων τοῦ Ἰσραὴλ στὴ Dimona. Στὶς 19 Ἰανουαρίου 1961, μία ἡμέρα πρὶν ἀπὸ τὴν ὁρκωμοσία τοῦ Kennedy, ὁ ἀπερχόμενος Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Christian Herter τὸν προειδοποίησε ὅτι ὁ ἀντιδραστήρας τῆς Dimona θὰ μποροῦσε νὰ παράγει 90 κιλὰ πλουτωνίου ὁπλικῆς ποιότητας ἕως τὸ 1963, ποσότητα ποὺ οἱ ἱστορικοὶ Avner Cohen καὶ William Burr ὑπολογίζουν ὅτι ἐπαρκοῦσε γιὰ 10 ἕως 15 πυρηνικὰ ὅπλα. Ἡ διάδοση τῶν πυρηνικῶν ὅπλων ἦταν ὁ «προσωπικὸς ἐφιάλτης» τοῦ Kennedy, ὅπως σημείωσε κάποτε ὁ Πρόεδρος τῆς Atomic Energy Commission, Glenn Seaborg.

Οἱ Cohen καὶ Burr ἔγραψαν ὅτι ὁ Kennedy ἔβλεπε τὴ διάδοση τῶν πυρηνικῶν ὡς τὸν δρόμο πρὸς ἕναν παγκόσμιο πυρηνικὸ πόλεμο, ἐνῶ μία ἐκτίμηση τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ 1961 προέβλεπε «κατάπληξη καὶ ἀναστάτωση» στὸν ἀραβικὸ κόσμο, μὲ τὴν εὐθύνη νὰ ἐπιρρίπτεται στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες καὶ τὴ Γαλλία. Ἕνα ὑπόμνημα τῆς CIA τὸν Μάρτιο τοῦ 1963 προειδοποιοῦσε γιὰ «οὐσιαστικὴ ζημία στὴ θέση τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς Δύσης στὸν ἀραβικὸ κόσμο» καὶ ἀνέφερε ὅτι τὰ ἀραβικὰ κράτη θὰ στρέφονταν στὸ σοβιετικὸ μπλὸκ γιὰ βοήθεια.

Ὁ Kennedy πίεσε τὸ Ἰσραὴλ νὰ τιμήσει τὴ δέσμευση τοῦ Ben-Gurion πρὸς τὴν κυβέρνηση Eisenhower καὶ νὰ ἐπιτρέψει μία ἀμερικανικὴ ἐπίσκεψη στὴ Dimona πρὶν συναντηθοῦν οἱ δύο ἡγέτες. Οἱ ἐπιστήμονες τῆς AEC, Ulysses Staebler καὶ Jesse Croach,περιηγήθηκαν στὴ Dimona στὶς 20 Μαΐου 1961 καὶ κατόπιν ἀνέφεραν ὅτι ὁ ἀντιδραστήρας ἦταν «τοῦ εὔρους καὶ τοῦ εἰρηνικοῦ χαρακτήρα» ποὺ εἶχαν ἰσχυριστεῖ οἱ Ἰσραηλινοὶ ἀξιωματοῦχοι. Στὴ συνάντηση τῆς 30ῆς Μαΐου στὸ Waldorf Astoria, τὸ πρακτικὸ τῆς συνομιλίας καταγράφει τὸν Kennedy νὰ προτείνει, «βάσει τῆς ἀρχῆς ὅτι μία γυναίκα δὲν πρέπει μόνο νὰ εἶναι ἐνάρετη ἀλλὰ καὶ νὰ φαίνεται ἐνάρετη», ὅτι τὸ πρόβλημα ἦταν πῶς θὰ διαδοθοῦν πληροφορίες ποὺ θὰ διέλυαν κάθε ἀμφιβολία σχετικὰ μὲ τοὺς εἰρηνικοὺς σκοποὺς τοῦ ἀντιδραστήρα.

Στὶς 26 Σεπτεμβρίου 1962, δύο ἐπιστήμονες τῆς ἀμερικανικῆς Atomic Energy Commission, ὁ Thomas Haycock καὶ ὁ Ulysses Staebler, βρίσκονταν στὸ Ἰσραὴλ γιὰ νὰ ἐπιθεωρήσουν τὸν μικρὸ ἀντιδραστήρα τοῦ Soreq, ὅταν Ἰσραηλινοὶ ἀξιωματοῦχοι τοὺς πῆγαν στὴ Dimona χωρὶς προηγούμενη προειδοποίηση. Τούς ἔγινε μία ξενάγηση διάρκειας περίπου 40 λεπτῶν. Ὁ Πρέσβης Walworth Barbour χαρακτήρισε τὴν ἐπίσκεψη «ἀδικαιολόγητα περιορισμένη σὲ ὄχι περισσότερο ἀπὸ σαράντα πέντε λεπτά». Οἱ Cohen καὶ Burr ἀναφέρουν ὅτι οἱ σκηνοθετημένες ξεναγήσεις τοῦ 1961 καὶ τοῦ 1962 προκάλεσαν ὑποψίες στὴν ἀμερικανικὴ κοινότητα πληροφοριῶν. Ὁ διευθυντὴς πληροφοριῶν, πιθανότατα ὁ Ray Cline, δήλωσε ὅτι «οἱ ἄμεσοι στόχοι τῆς ἐπίσκεψης μπορεῖ νὰ ἱκανοποιήθηκαν, [ἀλλὰ] ὁρισμένες βασικὲς ἀπαιτήσεις συλλογῆς πληροφοριῶν δὲν καλύφθηκαν».

Ὁ Kennedy κλιμάκωσε τὴν πίεση τὴν ἄνοιξη τοῦ 1963. Συναντήθηκε μὲ τὸν διευθυντὴ τῆς CIA John McCone στὶς 25 Μαρτίου. Στὶς 2 Ἀπριλίου, ὁ Barbour ἐπέδωσε στὸν Ben-Gurion τὸ ἀμερικανικὸ αἴτημα γιὰ ἑξαμηνιαῖες ἐπισκέψεις, καὶ ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Kennedy στὶς 15 Ἰουνίου ἀποτέλεσε τὴν κορύφωση τῆς ἀντιπαράθεσης. Οἱ Cohen καὶ Burr τὴν περιγράφουν ὡς σχεδὸν τελεσίγραφο.

Ἡ NSAM 231, ποὺ ἐκδόθηκε μετὰ τὴ συνάντηση τοῦ Kennedy μὲ τὸν διευθυντὴ τῆς CIA John McCone, ἔδωσε ἐντολὴ στὸ State Department, τὴν AEC καὶ τὴ CIA νὰ «λάβουν κάθε ἐφικτὸ μέτρο γιὰ νὰ βελτιώσουν τὶς πληροφορίες μας σχετικὰ μὲ τὸ ἰσραηλινὸ πυρηνικὸ πρόγραμμα». Γιὰ τὴν ἐφαρμογή της, τὸ State Department ζήτησε ἀπὸ τὸ Ἰσραὴλ στὶς 2 Ἀπριλίου 1963 νὰ ἐπιτρέψει ἑξαμηνιαῖες ἐπισκέψεις στὴ Dimona. Ἡ πρόταση ζητοῦσε πρόσβαση σὲ ὅλους τοὺς χώρους τῆς ἐγκατάστασης καθὼς καὶ σὲ συναφεῖς ὑποδομές, ὅπως μία μονάδα διαχωρισμοῦ πλουτωνίου. Τὴν ἴδια ἡμέρα, ὁ Shimon Peres εἶπε στὸν Kennedy στὸν Λευκό Οἴκο: «δὲν θὰ εἰσαγάγουμε πυρηνικὰ ὅπλα στὴν περιοχή, καὶ σίγουρα δὲν θὰ εἴμαστε οἱ πρῶτοι». Ὁ Myer Feldman ἑρμήνευσε ἀργότερα αὐτὴ τὴ δήλωση ὡς μία ὑπὸ ὅρους διαβεβαίωση ὅτι τὸ Ἰσραὴλ δὲν θὰ ἐνεργοῦσε ἐκτὸς ἂν τὸ ἔκαναν ἄλλα κράτη τῆς περιοχῆς. 

Ὁ Ben-Gurion ὑποσχέθηκε περιοδικὲς ἐπισκέψεις σὲ ἐπιστολή του στὶς 27 Μαΐου, ἀλλὰ ὁ Kennedy ἤθελε ἕνα σταθερὸ χρονοδιάγραμμα. Ἡ ἐπιστολή του τῆς 15ης Ἰουνίου πρότεινε μία ἐπίσκεψη στὶς ἀρχὲς τοῦ καλοκαιριοῦ, μία ἄλλη τὸν Ἰούνιο τοῦ 1964 καὶ ἐπισκέψεις κάθε ἕξι μῆνες μετὰ ἀπὸ αὐτήν. Προειδοποιοῦσε ὅτι ἡ ἀμερικανικὴ «δέσμευση καὶ ὑποστήριξη πρὸς τὸ Ἰσραὴλ θὰ μποροῦσε νὰ τεθεῖ σὲ σοβαρὸ κίνδυνο» ἐὰν ἡ Washington δὲν μποροῦσε νὰ λάβει ἀξιόπιστες πληροφορίες.

Οἱ Cohen καὶ Burr ἔγραψαν ὅτι κανένας Ἀμερικανὸς πρόεδρος δὲν ὑπῆρξε τόσο ὠμὸς ἀπέναντι σὲ Ἰσραηλινὸ πρωθυπουργὸ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ μηνύματος τοῦ Dwight Eisenhower πρὸς τὸν Ben-Gurion κατὰ τὴ διάρκεια τῆς κρίσης τοῦ Suez τὸν Νοέμβριο τοῦ 1956. Ὁ Ben-Gurion παραιτήθηκε στὶς 16 Ἰουνίου 1963 καὶ τὸ State Department κράτησε τὴν ἐπιστολὴ χωρὶς νὰ τὴν παραδώσει. Στὴ συνέχεια, ὁ Kennedy ἔστειλε στὸν Levi Eshkol, τὸν νέο Πρωθυπουργό, μία σχεδὸν πανομοιότυπη ἐπιστολὴ μὲ ἡμερομηνία 4 Ἰουλίου, τὴν ὁποία παρέδωσε ὁ Πρέσβης Barbour στὶς 5 Ἰουλίου.

Μετὰ ἀπὸ περίπου ἑπτὰ ἑβδομάδες ἐσωτερικῶν διαβουλεύσεων, ἡ ἀπάντηση τοῦ Eshkol στὶς 19 Αὐγούστου συμφωνοῦσε σὲ μία ἐπίσκεψη στὰ τέλη τοῦ 1963 καὶ πρότεινε νὰ συζητηθεῖ μία ἑπόμενη στὰ μέσα τοῦ 1964. Δὲν δεσμεύτηκε γιὰ τὸ ἑξαμηνιαῖο χρονοδιάγραμμα. Ὁ ἀναπληρωτὴς Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν George Ball εἶπε στὸν Kennedy ὅτι μία ἀκριβὴς ἀνάγνωση τῆς γραπτῆς ἀπάντησης περιόριζε τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες στὴν ἐξέταση μόνο τοῦ ἀντιδραστήρα.

Ἡ δολοφονία τοῦ Kennedy τὸν Νοέμβριο τοῦ 1963 ἔβαλε τέλος στὴν πιὸ ἄμεση φάση τῆς ἀμερικανικῆς πίεσης γιὰ τὴ Dimona. Ἐπὶ Lyndon Johnson, ὁ Komer χαρακτήρισε τὴν προσέγγιση ὡς «ἤπια προώθηση» (soft sell). Ὁ Johnson τόνισε τὴ σημασία τῶν ἑξαμηνιαίων ἐπισκέψεων καὶ στὴ συνέχεια συμφώνησε νὰ ἀναβάλει τὴν ἑπόμενη γιὰ μετὰ τὶς ἰσραηλινὲς ἐκλογὲς τοῦ Νοεμβρίου 1965. Οἱ Cohen καὶ Burr ἔγραψαν ὅτι καμία ἀπὸ τὶς ἐννιὰ ὁμάδες τῆς AEC ποὺ ἐπισκέφθηκαν τὴ Dimona μεταξὺ 1961 καὶ 1969 δὲν ἔμαθε ποτὲ γιὰ τὴν ὑπόγεια ἐγκατάσταση, καὶ ὅτι ἡ ἐξαπάτηση ἀπὸ πλευρᾶς τοῦ Ἰσραὴλ πέτυχε πλήρως. Μετὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Ἰουλίου 1969, ἡ ὁμάδα συμπέρανε ὅτι «ἡ κυβέρνηση τῶν ΗΠΑ δὲν εἶναι διατεθειμένη νὰ ὑποστηρίξει μία πραγματικὴ προσπάθεια “ἐπιθεώρησης”».

Ἡ κυβέρνηση Johnson ἔγινε ἐπίσης ἄμεσος προμηθευτὴς ὅπλων τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ Komer ἔγραψε τὸ 1966 ὅτι ἡ στέρεψη τῶν εὐρωπαϊκῶν πηγῶν τοῦ Ἰσραὴλ ἀνάγκασε τὴν Washington νὰ γίνει ἄμεσος προμηθευτής, πρῶτα πυραύλων Hawk καὶ μετὰ ἁρμάτων μάχης. Τὸ 1965 οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες προσέφεραν 110 ἄρματα M48A2c γιὰ νὰ καλύψουν τὸ γερμανικὸ ἔλλειμμα καθὼς καὶ 100 ἄρματα M48A1. Τὰ ἀεροσκάφη Skyhawk ἔφτασαν ἀργότερα. Ὁ βοηθὸς Ὑπουργὸς Ἄμυνας Paul Warnke εἶπε στὸν Πρέσβη Yitzhak Rabin τὸν Νοέμβριο τοῦ 1968 ὅτι ἡ πώληση 50 ἀεροσκαφῶν Phantom θὰ καθιστοῦσε τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἕναν ἀπὸ τοὺς κύριους προμηθευτὲς ὅπλων τοῦ Ἰσραήλ. Οἱ ὅροι γιὰ τὰ Phantom ποὺ συζητοῦνταν περιελάμβαναν ἑξαμηνιαῖες ἐπιθεωρήσεις καὶ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ Ἰσραὴλ στὴ Non-Proliferation Treaty (NPT). Ὁ Warnke προσπάθησε ἀνεπιτυχῶς νὰ συνδέσει τὴν πώληση μὲ τὴν ὑπογραφὴ τῆς NPT ἀπὸ τὸ Ἰσραήλ. Ἀντ' αὐτοῦ, τὸ Ἰσραὴλ συμφώνησε νὰ μὴ χρησιμοποιήσει τὰ F-4 γιὰ τὴ μεταφορὰ πυρηνικῶν ὅπλων καὶ «νὰ μὴν εἶναι τὸ πρῶτο ποὺ θὰ εἰσαγάγει πυρηνικὰ ὅπλα στὴν περιοχή», σύμφωνα μὲ ὑπόμνημα τοῦ 1968.

Μετὰ τὸν πόλεμο τοῦ 1967, οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες συνέβαλαν στὴ σύνταξη τοῦ Ψηφίσματος 242 τοῦ ΟΗΕ. Αὐτὸ ζητοῦσε τὴν «ἀποχώρηση τῶν ἰσραηλινῶν ἐνόπλων δυνάμεων ἀπὸ ἐδάφη ποὺ κατελήφθησαν στὴν πρόσφατη σύγκρουση» (δηλαδὴ τὸν ἀραβοϊσραηλινὸ πόλεμο τοῦ 1967), χωρὶς νὰ προσδιορίζει τὴν ἔκταση τῆς ἀποχώρησης. Οἱ Ἀμερικανοὶ ἦταν ἀποφασισμένοι νὰ ἀποτρέψουν ἕνα ψήφισμα ποὺ θὰ ζητοῦσε τὴν ἀποχώρηση τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ ὅλα τὰ καταληφθέντα ἐδάφη. Τὸ ψήφισμα τόνιζε ἐπίσης ὅτι ἡ κατάκτηση ἐδαφῶν μέσῳ πολέμου εἶναι ἀπαράδεκτη.

Ἡ ἑτοιμότητα τοῦ Kennedy νὰ συγκρουστεῖ μὲ τοὺς Ἰσραηλινοὺς θὰ φαινόταν σχεδὸν ξένη στὴ σημερινὴ Washington, ὅπου οἱ βουλευτές ἀνταγωνίζονται γιὰ νὰ ἀποδείξουν πόσο ἀφοσιωμένοι εἶναι στὸ ἑβραϊκὸ κράτος. Ὁ Kennedy δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἀντισιωνιστὴς μὲ ὁποιαδήποτε δογματικὴ ἔννοια, ἀλλὰ ἡ ἐπανειλημμένη ἀντίστασή του στὶς ἰσραηλινὲς ἀπαιτήσεις τοῦ ἐξασφάλισε σίγουρα ἕναν αὐξανόμενο κατάλογο ἐχθρῶν μεταξὺ τῆς σιωνιστικῆς ἐλὶτ τῆς ἐξουσίας.

Αὐτὴ ἡ τριβὴ μεταξὺ τῆς κυβέρνησής του καὶ τοῦ Tel Aviv προσδίδει πραγματικὴ ἀληθοφάνεια στὶς θεωρίες γύρω ἀπὸ τὴν ἰσραηλινὴ ἀνάμειξη στὴ δολοφονία του τὸν Νοέμβριο τοῦ 1963. Ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ σημεῖο καὶ μετά, οἱ Ἰσραηλινοὶ εἶχαν πολύ πιὸ ἀσφαλῆ χέρια στὸ πρόσωπο τοῦ Lyndon Johnson, ὁ ὁποῖος θὰ ἐκτελοῦσε τὶς ἐπιθυμίες τους χωρὶς καμία ἀντίσταση. Οἱ ἑπόμενες προεδρικὲς κυβερνήσεις ἀκολούθησαν αὐτὰ τὰ φιλοσιωνιστικὰ βήματα.

Αὐτὸ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ εἶναι τὸ ἑξῆς: μία πολιτικὴ προσωπικότητα μὲ τὴν ἀνεξαρτησία τοῦ Kennedy θὰ ἀποκλειόταν ἀπὸ τὰ ἀνώτατα κλιμάκια τῆς ἐξουσίας σήμερα. Ἡ ὑπόκλιση ἐνώπιον τοῦ Supreme Sanhedrin ( Ἀνώτατο Ἑβραϊκό Συνέδριο ) ἀποτελεῖ πλέον προϋπόθεση γιὰ τὴν πολιτικὴ ἀνέλιξη στὸ κατεχόμενο ἀπὸ τοὺς σιωνιστὲς ἔδαφος ποὺ εἶναι ἡ σημερινὴ America.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net


Ἡ Πελασγική

Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

Σαββατόβραδο στή Θύμηση


Οἱ Παλιές Παρέες τοῦ Σαββατόβραδου

Σαββατόβραδο καί πάλι, μά τό βλέμμα
γυρίζει πίσω σέ καιρούς παλιούς,
τότε πού ἡ νύχτα ἦταν ἕνα ψέμα
φτιαγμένο ἀπό γέλια κι οὐρανούς.

Θυμᾶμαι τίς φωνές μας στά στενά,
τά ἀστεῖα πού κράταγαν ὡς τό πρωί,
τότε πού δέν λογάριαζε κανείς
ποῦ θά μᾶς βγάλει αὔριο ἡ ζωή.

Σ’ ἕνα τραπέζι στριμωγμένοι πάλι,
μέ ὄνειρα μεγάλα κι ἀκριβά,
χωρούσαμε τόν κόσμο σέ μιάν ἀγκάλη
καί διώχναμε τίς λύπες μακριά.

Χαθήκαμε στούς δρόμους τοῦ καιροῦ,
μά κάθε Σάββατο, σάν πέσει ἡ σιωπή,
ἀκούω ἀκόμα τό τραγούδι ἐκείνου τοῦ χοροῦ
καί στέλνω στήν παρέα μιάν εὐχή.

Mary Hopkin -  Those Were The Days

Τά Νιάτα

Ἦταν τά νιάτα μιά φωτιά πού δέν φοβοῦνταν τό ἀγέρι,
ἕνα ταξίδι ἀτέλειωτο δίχως λογαριασμό καί χάρτη,
τότε πού ἡ κάθε μιά στιγμή κρατοῦσε ἀπό τό χέρι
τό αὔριο σάν ὑπόσχεση καί τήν ψυχή σάν ξάρτι.

Δέν εἴχαμε μετρήσει ἀκόμα τό βάρος τῆς σιωπῆς,
μήτε τίς πόρτες πού κλειδώνουν σιγά μέ τόν καιρό,
μονάχα τρέχαμε στά ὄνειρα μέ βῆμα τῆς στιγμῆς
καί πίναμε τήν κάθε μέρα σάν δροσερό νερό.

Στούς ὤμους εἴχαμε φτερά καί γέλια τῆς καρδιᾶς,
καί κάθε λάθος ἔμοιαζε παιχνίδι τῆς ζωῆς,
μιάν ἄγρια γλύκα πού σκορπᾶ στή θάλασσα ὁ νοτιάς,
πρίν μάθουμε τί σημαίνει βαθιά νά νοσταλγῇς.

Κι ἄν πέρασαν τά χρόνια ἐκεῖνα σάν σύννεφα γοργά,
βαθιά μέσ’ στήν ἀνάμνηση μένουν ἀκόμα ζωντανά,
σάν μιά παλιά φωτογραφία πού λάμπει ἀπαλά
κάθε φορά πού ὁ νοῦς γυρίζει στήν πρώτη μας χαρά.

Bob Dylan - Forever young

Ἀργοπορημένη Ἄνοιξη 

Ποιὸς εἶπε πὼς τὰ ὄνειρα τελειώνουν μὲ τὰ χρόνια, 
κι ὅτι ἡ καρδιὰ κουράζεται καὶ σβήνει μὲς στὰ χιόνια; 
Ἦρθες σὰν φῶς αὐγῆς, ἀργά, μὰ ζεσταμένο, 
σὰν ἕνα ἄνθος μυστικὸ σὲ κῆπο ἀνθισμένο. 

 Δὲν ἔχουμε τὴ βιάση πιὰ τῆς πρώτης νιότης τρέλα, 
μὰ ἔχουμε μάτια καθαρὰ νὰ ποῦμε «καλῶς ἔλα». 
Δυὸ βίοι ποὺ περπάτησαν γιὰ χρόνια τόσα μόνοι, 
βρῆκαν ἀργὰ τὴν ἀγκαλιὰ ποὺ τοὺς κρατᾶ κι ἑνώνει. 

 Δὲν εἶναι ἀγάπη τῆς ἀρχῆς, εἶναι ἀγάπη-δῶρο, 
ποὺ ἦρθε κι ἔφτιαξε γιὰ μᾶς τὸν πιὸ ζεστὸ της χῶρο. 
Γιατὶ ἡ καρδιὰ δὲν γέρασε, μονάχα καρτεροῦσε, 
νὰ ζήσῃ αὐτὸ ποὺ ἀληθινὰ βαθιά της λαχταροῦσε.

The Beatles - In My Life

Καί κάπως ἔτσι, μέσα στή γαλήνη ἑνός Σαββατόβραδου, ὅλα βρίσκουν ξανά τή θέση τους. Οἱ παλιές παρέες πού σκόρπισαν στούς δρόμους τῆς ζωῆς, τά νιάτα πού πέρασαν σάν ἀνοιξιάτικο ἀεράκι μέ φτερά στούς ὤμους, τά τραγούδια πού μᾶς συντρόφευσαν καί ἡ ἀγάπη πού ὡρίμασε καί ρίζωσε βαθιά, γίνονται ἕνα. Γιατί ὅ,τι ζήσαμε ἀληθινά δέν χάνεται ποτέ στόν χρόνο· μένει ζωντανό στή θύμηση, σάν ἕνα ζεστό φῶς πού μᾶς συντροφεύει στά ἥσυχα βράδια καί μᾶς θυμίζει πώς ἡ ζωή εἶναι ὄμορφη, ὅταν ἔχεις ὄμορφες ἀναμνήσεις νά μοιραστῇς.



Τά ποιήματα ἀπό τό ἀρχεῖο μου. φωτό,φωτό


Ἡ Πελασγική

Ὁ Τελευταῖος Πόλεμος γιά τήν Πίστη

Vladimir Putin : «Τα εδάφη είναι σημαντικά, αλλά οι άνθρωποι είναι πιο σημαντικοί. Ο λαός της Ουκρανίας πρέπει να μπορεί να μιλά τη γλώσσα του, τη ρωσική γλώσσα. Πρέπει να μπορεί να ασκεί τη λατρεία του στις εκκλησίες του. Τώρα τους απαγορεύεται να εκκλησιάζονται στις εκκλησίες τους, οι ιερείς και οι επίσκοποί τους σκοτώνονται, τα μοναστήρια τους καταλαμβάνονται και κανείς στη Δύση δεν το αναφέρει καν».

... το φιλοδυτικό Κίεβο ίδρυσε μια νέα ορθόδοξη Εκκλησία υπό το πλασματικό ωμοφόριο του Φαναρίου και άρχισε να λεηλατεί τις παλιές εκκλησίες και να αρπάζει το ποίμνιό τους.

... Η κεντρική προσωπικότητα του δράματος είναι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος της Κωνσταντινούπολης, το αγαπημένο πιόνι της CIA. Η Δύση ήθελε να χρησιμοποιήσει το Φανάρι εναντίον της Μόσχας. Για τον σκοπό αυτό, κατασκεύασαν ένα μύθευμα, ισχυριζόμενοι ότι ο Πατριάρχης του Φαναρίου, είναι για τους Ορθόδοξους, σαν τον Πάπα της Ρώμης

Στις 5–6 Ιανουαρίου 2019, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος υπέγραψε το Καθεστώς Αυτοκεφαλίας για τη νεοϊδρυθείσα Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας ...  το Καθεστώς Αυτοκεφαλίας αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία η εκκλησία της Ουκρανίας αποσχίστηκε από τη Μόσχα.

...οι Ειδικοί Εισηγητές του ΟΗΕ δήλωσαν: «Θέλουμε να εκφράσουμε την ανησυχία μας σχετικά με το καταγγελλόμενο μοτίβο διώξεων κατά της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και των πιστών της, το οποίο φαίνεται να συνδέεται με τη νόμιμη και ειρηνική άσκηση των δικαιωμάτων τους στην ελευθερία της θρησκείας ή των πεποιθήσεων, την ελευθερία της έκφρασης και την ελευθερία του συναθρίζεσθαι, όπως κατοχυρώνονται στα άρθρα 18, 19 και 22 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ICCPR), το οποίο επικυρώθηκε από το κράτος της Ουκρανίας το 1973»...

( ἀπό ἐδῶ )
Τοῦ Israel Shamir

Ο Πρόεδρος Vladimir Putin δήλωσε: «Τα εδάφη είναι σημαντικά, αλλά οι άνθρωποι είναι πιο σημαντικοί. Ο λαός της Ουκρανίας πρέπει να μπορεί να μιλά τη γλώσσα του, τη ρωσική γλώσσα. Πρέπει να μπορεί να ασκεί τη λατρεία του στις εκκλησίες του. Τώρα τους απαγορεύεται να εκκλησιάζονται στις εκκλησίες τους, οι ιερείς και οι επίσκοποί τους σκοτώνονται, τα μοναστήρια τους καταλαμβάνονται και κανείς στη Δύση δεν το αναφέρει καν». 

Πράγματι. Στην Ουκρανία, η CIA έχει στήσει πολλές μυστικές βάσεις και αυτοί οι πολυπράγμονες δεν κάθονται άπραγοι. Προετοιμάζονται για βιολογικό πόλεμο στη Ρωσσία και στο μεταξύ δηλητηριάζουν τα μυαλά. Εργάζονται σκληρά για να προσθέσουν περισσότερη οργή στη μοχθηρία, όπως αρμόζει σε αυτές τις σύγχρονες μάγισσες. Η θρησκεία αποτελούσε αδύναμο σημείο στα τεχνάσματά τους, καθώς οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί είναι ενωμένοι στην Ανατολική Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία υπό το ωμοφόριο του Πατριάρχη της Μόσχας. Αυτό θα μπορούσε τελικά να βοηθήσει στο να έρθει ειρήνη στα ταραγμένα εδάφη, αλλά μπορείτε να βασιστείτε στη CIA: δεν θα το άφηνε ποτέ να συμβεί.

Η εβδομαδιαία εφημερίδα The Economist, ιδιοκτησίας Rothschild, θέλει ο πόλεμος να διαρκέσει για πάντα, με πίστωση. Είναι μια κατάσταση αμοιβαίου οφέλους (win-win) γι' αυτούς: στον πόλεμο σκοτώνονται Ρώσοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ενώ η χριστιανική Ευρώπη καταχρεώνεται και θα πληρώσει με τόκο τα χρέη της στους Rothschilds.

Για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα, πριν από λίγα χρόνια, το φιλοδυτικό Κίεβο ίδρυσε μια νέα ορθόδοξη Εκκλησία υπό το πλασματικό ωμοφόριο του Φαναρίου και άρχισε να λεηλατεί τις παλιές εκκλησίες και να αρπάζει το ποίμνιό τους. Η παλιά σεβάσμια εκκλησία του Κιέβου δέχτηκε ανελέητες επιθέσεις και οι ιερείς και επίσκοποί της δολοφονήθηκαν από τοπικές ναζιστικές συμμορίες με την άδεια του Zelensky. Το Φανάρι είναι μια μικρή συνοικία της Κωνσταντινούπολης, όπου βρισκόταν η ορθόδοξη επισκοπική έδρα πριν από περίπου 500 χρόνια. Είχε πρακτικά ξεχαστεί, αλλά τότε η CIA αποφάσισε να το αναβιώσει.

Η κεντρική προσωπικότητα του δράματος είναι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος της Κωνσταντινούπολης, το αγαπημένο πιόνι της CIA. Η Δύση ήθελε να χρησιμοποιήσει το Φανάρι εναντίον της Μόσχας. Για τον σκοπό αυτό, κατασκεύασαν ένα μύθευμα, ισχυριζόμενοι ότι ο Πατριάρχης του Φαναρίου, είναι για τους Ορθόδοξους, σαν τον Πάπα της Ρώμης. Δεν ισχύει κάτι τέτοιο – ο Πατριάρχης του Φαναρίου (μιας μικρής περιοχής της πόλης) δεν έχει κανένα διεθνές καθεστώς. Με σεβασμό στις παλιές παραδόσεις, θεωρείται «Πρώτος μεταξύ Ίσων» (Primus Inter Pares), ίσος με όλους τους άλλους Ορθόδοξους Πατριάρχες, αλλά όχι ανώτερος από αυτούς. Αλλά ακόμη και ο Πάπας της Ρώμης επαναπροσδιορίστηκε από τον Πρόεδρο Trump. Πολύ περισσότερο συνέβη αυτό με την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Σε καμία περίπτωση οι Ουκρανοί δεν συμφωνούν ότι το Φανάρι μπορεί να αλλάζει πράγματα και κανόνες στην κανονική δικαιοδοσία της Μόσχας. Και η Ουκρανία αποτελεί κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου της Μόσχας. Η θρησκευτική σύγκρουση μπορεί να επιλυθεί με την αποχή και τη μη ανάμειξη στις υποθέσεις ενός ανεξάρτητου πατριαρχείου, δηλαδή εκείνου της Μόσχας. Αλλά σίγουρα δεν είναι αυτό που θέλουν οι νεοσυντηρητικοί.

Την περασμένη εβδομάδα, στο Λονδίνο πραγματοποιήθηκε διαδήλωση για τη θρησκευτική ελευθερία στην Ουκρανία. Παρέστησαν πολλοί Τούρκοι πολίτες και πολιτικοί. Οι Τούρκοι ίσως δεν ενδιαφέρονται για τις ουκρανικές εκκλησιαστικές υποθέσεις, αλλά ενδιαφέρθηκαν πολύ για το γεγονός ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ανέλαβε εξουσίες που δεν υποτίθεται ότι είχε. Οι Τούρκοι στο Λονδίνο δήλωσαν τα εξής:

«Το δηλώνουμε ξεκάθαρα και κατηγορηματικά: “Οικουμενικός” σημαίνει παγκόσμιος· αποτελεί αξίωση να είναι κανείς ο μοναδικός ηγέτης όλων των Ορθόδοξων Χριστιανών παγκοσμίως. Στην πραγματικότητα, το Πατριαρχείο του Φαναρίου είναι ένας τοπικός τουρκικός θεσμός —υπαγόμενος στη Διοίκηση της Περιφέρειας Fatih— στον οποίο επετράπη να παραμείνει στην Κωνσταντινούπολη υπό τον όρο να μην εμπλέκεται σε καμία απολύτως πολιτική δραστηριότητα! Ο ίδιος ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι πολίτης της Δημοκρατίας της Τουρκίας.

Δεν υπάρχει “οικουμενική” θέση στην Τουρκία! Η έννοια του “οικουμενισμού” είναι μια επιβολή των ΗΠΑ! Η χρήση αυτού του τίτλου συνιστά παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Τουρκίας. Το κόμμα μας έδρασε κατά αυτής της παρανομίας καταθέτοντας αναφορές στο Υπουργείο Εσωτερικών και στις εισαγγελικές αρχές. Τώρα, από το Λονδίνο, επαναλαμβάνουμε: Δεν αναγνωρίζουμε, ούτε αποδεχόμαστε, την επιβολή “οικουμενικού” καθεστώτος από το Πατριαρχείο του Φαναρίου».

Αυτό το ζήτημα υποτίθεται ότι είχε λήξει μετά το 1925, έτος κατά το οποίο υπογράφηκε η συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Ανταντ και της Τουρκίας μετά από έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο. Ολόκληρος ο πόλεμος διεξήχθη προκειμένου να τερματιστεί και να ενταφιαστεί το οικουμενικό καθεστώς του Φαναρίου, και τώρα οι ΗΠΑ αποφάσισαν να το επαναφέρουν στη ζωή.

Το κόμμα Watan Party της Τουρκίας δήλωσε: «Καλούμε την τουρκική κυβέρνηση: να καταθέσει άμεσα επίσημη διπλωματική διαμαρτυρία κατά της χρήσης του όρου “οικουμενικός” από τον Zelensky. Επιπλέον, το Υπουργείο Εσωτερικών πρέπει να ξεκινήσει άμεση έρευνα για τις πολιτικές και διπλωματικές δραστηριότητες του Πατριαρχείου του Φαναρίου, οι οποίες αντιβαίνουν στη Συνθήκη της Λωζάνης !

Καλούμε το Πατριαρχείο του Φαναρίου: να γνωρίζει τη θέση και τα όριά του! Να επανέλθη στο νομικό πλαίσιο που καθιερώθηκε από τη Συνθήκη της Λωζάνης και να σταματήσει τα πολιτικά παιχνίδια που θέτουν υπό αμφισβήτηση την κυριαρχία της Τουρκίας !

Καλούμε τις κυβερνήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ευρώπης: να εγκαταλείψουν αυτές τις αδιέξοδες πολιτικές που βασίζονται στην εχθρότητα προς τη Ρωσσία. Να στραφούν προς έναν δρόμο που δίνει προτεραιότητα στη διπλωματία αντί να υποκινεί πόλεμο στην περιοχή!»

Το Καθεστώς Αυτοκεφαλίας ως σημείο εκκίνησης

Στις 5–6 Ιανουαρίου 2019, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος υπέγραψε το Καθεστώς Αυτοκεφαλίας για τη νεοϊδρυθείσα Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας — μια οντότητα που σχηματίστηκε από δύο μη αναγνωρισμένες οργανώσεις (το «Πατριαρχείο του Κιέβου» του Φιλάρετου και την Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία  UAOC) σε μια ενωτική σύνοδο, με την ενεργό συμμετοχή των τότε ουκρανικών αρχών. Το αίτημα υποβλήθηκε προσωπικά από τον Πρόεδρο Poroshenko και το Καθεστώς Αυτοκεφαλίας αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία η εκκλησία της Ουκρανίας αποσχίστηκε από τη Μόσχα.

Ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων δημοσίευσαν δήλωση των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με παραβιάσεις κατά της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, μέσω των οποίων οι ουκρανικές αρχές παραβιάζουν τα δικαιώματα του κλήρου και των πιστών της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Στις 29 Ιανουαρίου 2024, δημοσιεύθηκε η επίσημη απάντηση της μόνιμης αντιπροσωπείας της Ουκρανίας στα Ηνωμένα Έθνη ( ΟΗΕ ) και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς αναφορικά με τη δήλωση του Ειδικού Εισηγητή του ΟΗΕ για την Ελευθερία της Θρησκείας ή των Πεποιθήσεων, του Ειδικού Εισηγητή του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων και του Ειδικού Εισηγητή του ΟΗΕ για το Δικαίωμα της Ειρηνικής Συνάθροισης και του Συναθρίζεσθαι, σχετικά με παραβιάσεις των δικαιωμάτων των πιστών της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (UOC). Αυτό αναφέρθηκε από τον ιστότοπο ανθρωπίνων δικαιωμάτων Public Advocacy.

Νομικοί επισημαίνουν ότι η έκθεση του ΟΗΕ για τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας συντάχθηκε «από τρεις Ειδικούς Εισηγητές του ΟΗΕ αφού μελέτησαν εκκλήσεις πιστών και θρησκευτικών οργανώσεων, δηλάσεις δικών μας και άλλων οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά τη διάρκεια των συνόδων 52-54 του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, την προσωπική ομιλία του Μητροπολίτη Θεοδοσίου (Snigirev) του Cherkasy και Kaniv κατά την εξέταση της έκθεσης του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα για την Ουκρανία, καθώς και γραπτές εκκλήσεις των επικεφαλής αρκετών επισκοπών της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας προς διεθνείς δομές».

Στις 7 Αυγούστου 2023, μια γνωστή θρησκευτική προσωπικότητα καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση με δήμευση περιουσίας για πολυάριθμα εγκλήματα που σχετίζονται με τη σύγκρουση (βάσει των άρθρων 109, 110, 161 και 436-2). Επί του παρόντος, βρίσκεται σε κατ' οίκον περιορισμό ενώ η ποινή εξετάζεται σε δεύτερο βαθμό. Στις 9 Αυγούστου 2023, το Οικονομικό Δικαστήριο του Κιέβου επικύρωσε την απόφαση καταγγελίας της συμφωνίας του 2013, η οποία όριζε επίσημα και επέτρεπε στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία να χρησιμοποιεί δωρεάν τμήμα των εγκαταστάσεων ως μοναστήρι. 

Το δικαστήριο σημείωσε επίσης ότι η Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου είναι κρατική θρησκευτική δομή. Σύμφωνα με αυτήν την απόφαση, στις 10 Αυγούστου 2023, οι κρατικές αρχές που εποπτεύουν την Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου ανακοίνωσαν ότι το δικαστήριο αποφάσισε επίσης πως η μεταφορά αντικειμένων πολιτιστικής κληρονομιάς και κειμηλίων από τη μονή θα πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του έτους από την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία. Πολλά πολύτιμα τεχνουργήματα από τη Λαύρα μεταφέρθηκαν στο Βρετανικό Μουσείο, πλάι σε κειμήλια από την Ελλάδα και την Αίγυπτο. Μετά τα γεγονότα που σχετίζονται με την Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, σε αρκετές περιοχές, κυρίως στις δυτικές περιφέρειες της Ουκρανίας, καταγράφηκε αξιοσημείωτη αύξηση των κρουσμάτων υποκίνησης μίσους και εκκλήσεων για βία κατά των πιστών της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Για παράδειγμα, στις 28 Μαρτίου 2023, άγνωστοι εισέβαλαν βίαια στην εναπομείνασα εκκλησία της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Ivano-Frankivsk.Κατά τη διάρκεια της επίθεσης έγινε ρίψη δακρυγόνων, ενώ πιστοί και κληρικοί απομακρύνθηκαν βίαια από το κτίριο.

Στο καταληκτικό μέρος της ανακοίνωσής τους, οι Ειδικοί Εισηγητές του ΟΗΕ δήλωσαν:

«Θέλουμε να εκφράσουμε την ανησυχία μας σχετικά με το καταγγελλόμενο μοτίβο διώξεων κατά της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και των πιστών της, το οποίο φαίνεται να συνδέεται με τη νόμιμη και ειρηνική άσκηση των δικαιωμάτων τους στην ελευθερία της θρησκείας ή των πεποιθήσεων, την ελευθερία της έκφρασης και την ελευθερία του συναθρίζεσθαι, όπως κατοχυρώνονται στα άρθρα 18, 19 και 22 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ICCPR), το οποίο επικυρώθηκε από το κράτος της Ουκρανίας το 1973».

Ακολουθούν ορισμένοι νόμοι και ενέργειες που επέτρεψαν στην παρούσα ουκρανική κυβέρνηση να αλλάξει το θρησκευτικό τοπίο αυτής της δύσμοιρης χώρας τα τελευταία χρόνια.

  1. Ο Νόμος υπ' αριθμ. 3894 «Περί Προστασίας της Συνταγματικής Τάξης στον Τομέα των Θρησκευτικών Οργανώσεων» ψηφίστηκε από τη Rada στις 20 Αυγούστου 2024 και τέθηκε σε ισχύ στις 23 Σεπτεμβρίου 2024. Καθιερώνει έναν μηχανισμό για τη διάλυση θρησκευτικών οργανώσεων με «συνδεδεμένους δεσμούς» με τη Ρωσσική Ορθόδοξη Εκκλησία, και στις 6 Ιουνίου 2025, η State Service for Ethnopolitics ενέκρινε έναν κατάλογο 7.726 οργανώσεων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του νόμου. Στις 28 Αυγούστου 2025, η State Service for Ethnopolitics αναγνώρισε επίσημα την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (UOC) ως «συνδεδεμένη» με τη Ρωσσική Ορθόδοξη Εκκλησία, μετά την οποία κατατέθηκε αγωγή για τη διάλυση της Μητροπόλεως Κιέβου ως νομικού προσώπου.
  2. Καταλήψεις εκκλησιών και επανεγγραφή ενοριών

Η μεγαλύτερη κατηγορία:

• σύμφωνα με στοιχεία της Συνόδου της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Απρίλιος 2024), περίπου 1.500 εκκλησίες έχουν καταληφθεί από υποστηρικτές της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας· ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε έκκλησή τους προς τον ΟΗΕ, αναφέρουν αριθμό άνω των 1.300 εκκλησιών από το 2014·

• σύμφωνα με την State Service for Ethnopolitics, περισσότερες από 1.900 ενορίες έχουν επανεγγραφεί στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας από τον Ιανουάριο του 2019· μεταξύ 2022 και 2025, 1.378 ενορίες επισημοποίησαν τη μετάβαση (483 το 2022, 471 το 2023, 233 το 2024, 191 το 2025)·

• το σχέδιο αυτής της κατάληψης περιγράφεται σε έκθεση του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών: υπό το πρόσχημα μιας ενοριακής ψηφοφορίας, διεξάγεται ψηφοφορία από την κοσμική εδαφική κοινότητα του χωριού· με την υποστήριξη των τοπικών αρχών, οι πόρτες της εκκλησίας παραβιάζονται και αυτή παραδίδεται στην ενορία της Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας.

3.Ποινική δίωξη του κλήρου

Σύμφωνα με την Security Service of Ukraine (SBU), μεταξύ Φεβρουαρίου 2022 και Αυγούστου 2025, ασκήθηκαν περίπου 180 ποινικές διώξεις κατά κληρικών και επισκόπων της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (UOC) — βάσει άρθρων που αφορούν προδοσία, «υποβοήθηση επιτιθέμενου κράτους» και «υποκίνηση θρησκευτικής διχόνοιας»· έως το τέλος του 2024, υπήρχαν περισσότερες από 100 υποθέσεις, είχαν επιδοθεί κλήσεις σε 50 ιεράρχες και 26 είχαν καταδικαστεί·

• έως τον Νοέμβριο του 2025, η SBU είχε ήδη αναφέρει περισσότερες από 200 ποινικές υποθέσεις, 27 εκ των οποίων στρέφονταν κατά επισκόπων·

• τον Μάρτιο του 2024, ο επικεφαλής της SBU (ουκρανικής FBR), Malyuk, δήλωσε ότι 23 ιερείς είχαν συλληφθεί, 37 αντιμετώπιζαν κατηγορίες και πάνω από 80 τελούσαν υπό ποινική διαδικασία.

Χαρακτηριστικές καταδίκες: Ο Μητροπολίτης Ιωνάς του Tulchin έλαβε ποινή φυλάκισης πέντε ετών για «δικαιολόγηση της επίθεσης» (αφέθηκε ελεύθερος τον Ιούνιο του 2024 και αναχώρησε για τη Μόσχα), ενώ ο προϊστάμενος ενός ναού στην περιφέρεια Dnipropetrovsk έλαβε ποινή φυλάκισης πέντε ετών με την ίδια κατηγορία.

Έρευνες και καταναγκαστικά μέτρα

Από τον Μάιο του 2022, η SBU έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 1.000 έρευνες σε εκκλησίες, μοναστήρια και επισκοπικά γραφεία της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με το πρόσχημα «επιχειρήσεων αντικατασκοπείας». Το State Department των ΗΠΑ αναφέρει διαφορετικό αριθμό – 350 έρευνες σε εκκλησιαστικά κτίρια. Καταγράφηκαν επίσης ανακρίσεις με ανιχνευτή ψεύδους (πολύγραφο)· τον Δεκέμβριο του 2023, η SBU ανέφερε την εφαρμογή του Άρθρου 161 του Ποινικού Κώδικα (υποκίνηση διαθρησκευτικής διχόνοιας) κατά μελών του κλήρου.

Στέρηση ιθαγένειας και απελάσεις

Στις 2 Ιουλίου 2025, με διάταγμα του Προέδρου Zelensky, αφαιρέθηκε η ουκρανική ιθαγένεια από τον Προκαθήμενο της Εκκλησίας, Μητροπολίτη Ονούφριο (με επίσημη αιτιολογία την εικαζόμενη παράλειψή του να δηλώσει τη ρωσική ιθαγένεια που απέκτησε το 2002)· συνολικά αφαιρέθηκε η ιθαγένεια από 19 κληρικούς της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας , ενώ ορισμένοι ιεράρχες (Θεοδόσιος,Παύλος,Αρσένιος,Λογγίνος ) κατηγορήθηκαν για μυστικά «ταξίδια» στη Ρωσσική Συνομοσπονδία· στον Μητροπολίτη Βασίλειο (Povoroznyuk) του Luhansk απαγγέλθηκαν κατηγορίες ερήμην.

Σωματική βία

Ένας καθεδρικός ναός στο Cherkasy «μεταβιβάστηκε» σε υποστηριζόμενους από το Κίεβο αντιπάλους της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας

Δήλωση υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προς τον ΟΗΕ αναφέρει ότι ιερείς και λαϊκοί υφίστανται σωματική βία κατά τη διάρκεια των καταλήψεων εκκλησιών. Ένα γνωστό περιστατικό συνέβη στις 17 Οκτωβρίου 2024: υποστηρικτές της OCU κατέλαβαν τον Καθεδρικό Ναό των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ στο Cherkasy κατά τη δεύτερη απόπειρά τους· ο Μητροπολίτης Θεοδόσιος δέχθηκε χτύπημα στο κεφάλι και νοσηλεύτηκε.

Πίεση σε μοναστήρια και στην κοινότητα της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας

• Η καταγγελία της συμφωνίας για τη χρήση της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου (Μάρτιος 2023)· επιθεώρηση από επιτροπή του Υπουργείου Πολιτισμού· ποινικές διώξεις κατά μοναχών και λαϊκών που διαμαρτυρήθηκαν ενάντια στη μεταβίβαση της Λαύρας· περισσότεροι από 220 κάτοικοι εκδιώχθηκαν από το μοναστήρι·

• έρευνες και νομικές διαδικασίες σε κοσμικές οργανώσεις που συνδέονται με την Εκκλησία: τον Μάρτιο του 2024, η SBU πραγματοποίησε έρευνα στην Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων· τέσσερα μέλη του προσωπικού συνελήφθησαν με κατηγορίες για προδοσία και συνεργασία με τον εχθρό.

Αξιολόγηση αυτών των γεγονότων από ανεξάρτητους φορείς

Είναι ενδεικτικό ότι ορισμένα από τα παραπάνω έχουν επιβεβαιωθεί από οργανισμούς που δεν συνδέονται με τη Ρωσσία: το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (OHCHR) δήλωσε ότι το Κίεβο απέτυχε να αποδείξει την «αναγκαιότητα και την αναλογικότητα» της διάλυσης θρησκευτικών οργανώσεων· ειδικοί εισηγητές του ΟΗΕ χαρακτήρισαν την κατάσταση ως «συστηματική εκστρατεία»· η Human Rights Watch επέκρινε τον νόμο ως «υπερβολικά ευρύ»· και η νορβηγική οργάνωση Forum 18 καταδίκασε επίσης τον Νόμο υπ' αριθμ. 3894.

Θα τελειώσει σύντομα αυτή η περιπλοκή; Υπάρχει πιθανότητα ο Πρόεδρος Trump να απομακρύνει τα σκυλιά της CIA από το αιματοβαμμένο σώμα της Ουκρανίας; Η συνάντηση στο Shenzhen μας δίνει μόνο μια μικρή ελπίδα γι' αυτό.

Ἀπό : unz.com


Ἡ Πελασγική

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

Ἔχουν ἐξαπολυθεῖ τά “Τέρατα” ἀπό τούς “Ἐκλεκτούς τοῦ Θεοῦ” ; .

...ο Πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ, Mike Huckabee, ο οποίος θέλει να δει ένα «Μεγάλο Ισραήλ» (Greater Israel), η αξίωση του Ισραήλ για ηγεμονία σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή —πληρωμένη με αμερικανικό αίμα και χρήμα και κυβερνώμενη από και για τους εβραίους— πηγάζει εν μέρει από τον ισχυρισμό ότι οι εβραίοι είναι «εκλεκτοί» του Θεού...
...Η Γενική Εισαγγελέας των ΗΠΑ για τη Nevada, Sigal Chattah στον πλέον διαγραμμένο προσωπικό της λογαριασμό στο X, η Chattah «έχει αναφερθεί στους Παλαιστινίους στη Gaza ως “ζώα”, ζήτησε να σβηστεί η περιοχή “από τον χάρτη” και υπαινίχθηκε ότι “ακόμη και τα παιδιά” στον [Παλαιστινιακό] θύλακα είναι “τρομοκράτες”»... 
... Οι Ισραηλινοί έποικοι καταστρέφουν ελαιόδεντρα 100 ετών στα αγροκτήματα και σκοτώνουν τα ζώα με φρικτούς τρόπους. Σε μια ιδιαίτερα αποκρουστική αναφορά, έποικοι ξυλοκόπησαν έναν αγρότη και πήραν τον γάιδαρό του, τον οποίο έδεσαν στον πίσω προφυλακτήρα ενός φορτηγού προτού αναπτύξουν μεγάλη ταχύτητα — ένας φρικτός θάνατος για ένα καημένο αθώο ζώο, που προφανώς είχε σκοπό να τρομοκρατήσει τα Παλαιστινιακά θύματα τα οποία αναγκάστηκαν να παρακολουθήσουν την απαίσια σκηνή. Αυτοί οι έποικοι και οι στρατιώτες που τους προστατεύουν είναι πραγματικά τέρατα, και τόσο οι περιγραφές «υπάνθρωποι» όσο και «τρομοκράτες» για αυτούς φαίνονται απολύτως εύστοχες, αν και ανεπαρκείς για να περιγράψουν το κακό τους...

φωτό
 Τοῦ Philip Giraldi

Το If Americans Knew αναφέρει πώς κάτοικοι της Gaza έσκαψαν πρόσφατα σε έναν σωρό από ερείπια σε μια βομβαρδισμένη τοποθεσία, η οποία κάποτε ήταν κατοικημένη γειτονιά στο βόρειο τμήμα της «λωρίδας», για να ανακαλύψουν 70 πτώματα, εκ των οποίων τα δέκα ήταν παιδιά. Τουλάχιστον οκτώ χιλιάδες ακόμη πρώην κάτοικοι της γειτονιάς, οι οποίοι εξακολουθούν να αγνοούνται, συγκαταλέγονται στις πολλές ακόμη τέτοιες ανακαλύψεις που περιμένουν τους ερευνητές, ώστε να προσφέρουν στα λείψανά τους μια αξιοπρεπή ταφή. Το Ισραήλ, από την πλευρά του, συνεχίζει να βομβαρδίζει και να πυροβολεί όσους κατοίκους της Gaza παρατηρούνται να κινούνται ανάμεσα στα ερείπια, καθώς η επέκταση της επιβεβλημένης από το Ισραήλ "Κίτρινης Ζώνης Ασφαλείας " (Yellow Security Zone) στριμώχνει τους λιμοκτονούντες Παλαιστινίους επιζώντες σε σκηνές μέσα σε έναν στενό διάδρομο, χωρίς καμία δυνατότητα διαφυγής ή ανακούφισης.

Προσωπικά, ως μακροχρόνιος υποστηρικτής της άποψης ότι κανένα έθνος ή εθνότητα δεν είναι «εκλεκτοί» του Θεού, αλλά και ως υποστηρικτής ενός Παλαιστινιακού κράτους, θεώρησα τη δολοφονική μανία του Ισραήλ αποκρουστική από τη στιγμή που ξεκίνησε με την κατάσταση προβοκάτσιας (False Flag) την οποία χειραγώγησε ο Πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu τον Οκτώβριο του 2023, προκειμένου να δικαιολογήσει την καταστροφή της Gaza και την εξόντωση του Παλαιστινιακού λαού. Μία από τις πραγματικές ειρωνείες σχετικά με όσα συμβαίνουν στο Ισραήλ-Παλαιστίνη είναι η τάση των Ιουδαιο-Ισραηλινών να δικαιολογούν το ολοκαύτωμα που έχουν εξαπολύσει, αποκαλώντας τους Παλαιστινίους «υπανθρώπους», συνοδευόμενη συνήθως από μια σύντομη εξήγηση ότι είναι απολύτως αποδεκτό να σκοτώνεις αραβικά μωρά, επειδή διαφορετικά θα μεγαλώσουν και θα γίνουν «τρομοκράτες». Οι δημοσκοπήσεις στο Ισραήλ δείχνουν ότι περίπου το 90% του Ιουδαϊκού πληθυσμού υποστηρίζει τόσο τη γενοκτονία στη Gaza όσο και την τρομοκρατία που στρέφεται εναντίον εκείνων των Παλαιστινίων που προσπαθούν να επιβιώσουν στη Δυτική Όχθη.

Παρά τους ισχυρισμούς που διατυπώνονται από εβραίους και ορισμένους παραληρηματικούς, αποκαλούμενους Χριστιανο-Σιωνιστές, όπως ο Πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ, Mike Huckabee, ο οποίος θέλει να δει ένα «Μεγάλο Ισραήλ» (Greater Israel), η αξίωση του Ισραήλ για ηγεμονία σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή —πληρωμένη με αμερικανικό αίμα και χρήμα και κυβερνώμενη από και για τους εβραίους— πηγάζει εν μέρει από τον ισχυρισμό ότι οι εβραίοι είναι «εκλεκτοί» του Θεού. Ο Huckabee φτάνει στο σημείο να λέει, σαν να έχει παραφρονήσει, ότι δεν θα υπήρχαν «Ηνωμένες Πολιτείες» χωρίς την προηγούμενη ύπαρξη του βιβλικού Ισραήλ. Υποτίθεται επίσης ότι είναι Πρέσβης για να προστατεύει τους αμερικανούς και τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αλλά όταν αμερικανοί σκοτώνονται από τον στρατό του Ισραήλ ή από τραμπούκους εποίκους, μένει απαθής. Ούτε, ως Χριστιανός, ενοχλείται όταν βεβηλώνονται και βανδαλίζονται Εκκλησίες, και όταν μοναχές και ιερείς δέχονται φτυσιές ή ακόμη και ξυλοδαρμούς στους δρόμους της Ιερουσαλήμ. Οι ίδιες οι Εκκλησίες διατάσσονται συχνά να κλείσουν από την κυβέρνηση του Ισραήλ κατά τις Άγιες Ημέρες, ώστε να αποτραπούν οποιεσδήποτε συναθροίσεις Χριστιανών.


Πέρα από όλον αυτόν τον συστηματικό διωγμό Χριστιανών και Μουσουλμάνων από τις αρχές του Ισραήλ, μια ιστορία που με συγκλόνισε πραγματικά την περασμένη εβδομάδα αφορούσε δύο Χριστιανούς Παλαιστινίους κληρικούς που κατοικούν εκεί —έναν Ελληνοορθοδοξο Ιερέα και έναν Λουθηριανό Πάστορα, αμφότεροι από Εκκλησίες στη Βηθλεέμ, η οποία τυπικά εξακολουθεί να αποτελεί μέρος του ελεγχόμενου από τους Παλαιστινίους εδάφους— οι οποίοι είχαν προσκληθεί να μιλήσουν και να διηγηθούν τις ιστορίες τους σε ένα συνέδριο που διοργανώθηκε από διάφορες εκκλησιαστικές ομάδες στις ΗΠΑ. Όμως, το Προξενικό Τμήμα της Πρεσβείας των ΗΠΑ του Huckabee, το οποίο είναι υπεύθυνο για τις βίζες προς τους Παλαιστινίους, αρνήθηκε να εκδώσει βίζα ταξιδιού στον έναν από αυτούς για «λόγους ασφαλείας», αφού διαπίστωσε ότι ήταν Παλαιστίνιος. Ο άλλος κληρικός δήλωσε τότε ότι δεν είχε νόημα να προσπαθήσει να κάνει το ίδιο, καθώς το Τμήμα Βίζας δεν είχε εκδώσει καμία βίζα σε κανέναν Παλαιστίνιο από τότε που τέθηκε σε ισχύ ο περιορισμός, πριν από περισσότερο από έναν χρόνο, από τον Trump. Ακόμη και σε Παλαιστίνιους αξιωματούχους αρνήθηκαν τη χορήγηση βίζας για να παραστούν στην εναρκτήρια σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών στη New York!

Ωστόσο, οι Ισραηλινοί που επιθυμούν να ταξιδέψουν στις ΗΠΑ δεν χρειάζονται βίζα και μπορούν να ταξιδέψουν μέσω του προγράμματος Visa Waiver Program, παρά το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί συγκαταλέγονται στους κορυφαίους παραβάτες θεωρήσεων (visa abusers), παραμένοντας συχνά πέραν των 90 ημερών που επιτρέπεται να βρίσκονται στις ΗΠΑ ή εμπλεκόμενοι σε παράνομες δραστηριότητες. Δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει κανέναν το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί που συλλαμβάνονται συχνά αφήνονται ελεύθεροι χωρίς ποινή και τους επιτρέπεται να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Αυτό περιελάμβανε την πρόσφατη υπόθεση ενός αξιωματούχου του Ισραήλ, του Tom Artiom Alexandrovich, ο οποίος συνελήφθη επ' αυτοφώρω σε αστυνομική επιχείρηση παγίδα (sting operation) ενώ «επιδίωκε σεξουαλικές σχέσεις με ανήλικο» στο Las Vegas. Στον Alexandrovich απαγγέλθηκαν κατηγορίες και προφυλακίστηκε ενόψει δίκης, αν και στη συνέχεια του επιστράφηκε το διαβατήριό του και του επετράπη να επιστρέψει στο Ισραήλ χωρίς να αντιμετωπίσει πιθανή καταδίκη σε δικαστήριο. Η Γενική Εισαγγελέας των ΗΠΑ για τη Nevada, Sigal Chattah, διορισμένη από τον Trump, η οποία ενδέχεται να είχε εμπλακεί στην παράξενη αυτή τροπή των γεγονότων, ήταν, όλως περιέργως, επίσης Ισραηλινἠ. Στον πλέον διαγραμμένο προσωπικό της λογαριασμό στο X, η Chattah «έχει αναφερθεί στους Παλαιστινίους στη Gaza ως “ζώα”, ζήτησε να σβηστεί η περιοχή “από τον χάρτη” και υπαινίχθηκε ότι “ακόμη και τα παιδιά” στον [Παλαιστινιακό] θύλακα είναι “τρομοκράτες”».

Με βάση αρχειοθετημένες αναρτήσεις και αναφορές από πηγές όπως η Electronic Intifada και το X quotes, η Sigal Chattah (Chattah4Nevada) δημοσίευσε: «Καμία κρατική υπόσταση ποτέ για αυτά τα ζώα. Ο Νετανιάχου πρέπει να αρχίσει να συμπεριφέρεται σαν Τσώρτσιλ αντί για Τσάμπερλεν και να σβήσει τη Γάζα από τον χάρτη». (Φεβρουάριος 2025). Αναφέρεται επίσης ότι χαρακτήρισε τους κατοίκους της Γάζας ως «τρομοκράτες» και «ζώα» σε άλλα tweets, δείχνοντας φιλοϊσραηλινές απόψεις. Ο λογαριασμός διαγράφηκε, επομένως τα πρωτότυπα δεν είναι διαθέσιμα. ἐδῶ

Δεδομένων όσων γνωρίζουμε για τη συμπεριφορά των Ιουδαιο-Ισραηλινών, φαίνεται ότι τόσο ο χαρακτηρισμός «υπάνθρωπος» όσο και ο χαρακτηρισμός «τρομοκράτης» θα ταίριαζαν καλύτερα τόσο στα πιόνια των Χριστιανο-Σιωνιστών, όπως ο Huckabee, όσο και σε εκείνους τους Ισραηλινούς που υποστηρίζουν έμπρακτα και ενεργά την εξόντωση των Παλαιστινίων. Οι ιστορίες που έρχονται από τη Δυτική Όχθη, όπου ένοπλοι Ισραηλινοἰ έποικοι αλωνίζουν προστατευόμενοι από τον στρατό του Ισραήλ, ανέκαθεν με αηδίαζαν ιδιαίτερα όταν εξιστορούν πώς οι έποικοι επιτίθενται σε Παλαιστινίους αγρότες και καταστηματάρχες, καταστρέφοντας τα προς το ζην τους και ξυλοκοπώντας ή ακόμη και σκοτώνοντας όποιον αντιστέκεται. Οι έποικοι καταστρέφουν ελαιόδεντρα 100 ετών στα αγροκτήματα και σκοτώνουν τα ζώα με φρικτούς τρόπους. Σε μια ιδιαίτερα αποκρουστική αναφορά, έποικοι ξυλοκόπησαν έναν αγρότη και πήραν τον γάιδαρό του, τον οποίο έδεσαν στον πίσω προφυλακτήρα ενός φορτηγού προτού αναπτύξουν μεγάλη ταχύτητα — ένας φρικτός θάνατος για ένα καημένο αθώο ζώο, που προφανώς είχε σκοπό να τρομοκρατήσει τα Παλαιστινιακά θύματα τα οποία αναγκάστηκαν να παρακολουθήσουν την απαίσια σκηνή. Αυτοί οι έποικοι και οι στρατιώτες που τους προστατεύουν είναι πραγματικά τέρατα, και τόσο οι περιγραφές «υπάνθρωποι» όσο και «τρομοκράτες» για αυτούς φαίνονται απολύτως εύστοχες, αν και ανεπαρκείς για να περιγράψουν το κακό τους.

Και τα άσχημα νέα είναι ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ, τόσο υπό τους Ρεπουμπλικανούς όσο και υπό τους Δημοκράτες —ονομαστικά τους Biden και Trump—, υπήρξε πλήρως συνένοχη στις φρικαλεότητες που διαπράττονται εναντίον των Παλαιστινίων, μέσω του εξοπλισμού και της χρηματοδότησης του Ισραήλ, παρέχοντάς του παράλληλα πολιτική προστασία στα Ηνωμένα Έθνη και στο σύστημα του Διεθνούς Δικαστηρίου. Αποτελεί φόρο τιμής στη δύναμη του Ισραηλινού Lobby και στους τεράστιους πόρους του, τόσο σε χρήμα όσο και σε ιδιοκτησία και έλεγχο των μέσων ενημέρωσης, το γεγονός ότι διαφθείρει την πολιτική διαδικασία και κάνει τους πολιτικούς να υποκύπτουν στη θέλησή του, ανεξάρτητα από το τι πραγματικά πιστεύουν για τη διάπραξη γενοκτονίας. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο Πρόεδρος της Βουλής Hakeem Jeffries και ο Επικεφαλής της Πλειοψηφίας της Γερουσίας Chuck Schumer θα είναι εξίσου κακοί με τους απερχόμενους Ρεπουμπλικανούς τον Ιανουάριο. Μπορεί να είναι ακόμη χειρότεροι, καθώς και οι δύο είναι αποδέκτες γενναιόδωρων χρηματοδοτήσεων από την AIPAC, ύψους πολλών εκατομμυρίων δολαρίων.

Το τελευταίο άρθρο του Seymour Hersh αναδεικνύει αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «...την ελάχιστη κάλυψη από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης της πιο πρόσφατης έκθεσης των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με το συνεχιζόμενο θέαμα φρίκης στην ακόμη πολιορκημένη Gaza και σε τμήματα της ολοένα και πιο βίαια καταπιεσμένης Δυτικής Όχθης. Η έκθεση συντάχθηκε από μια ανεξάρτητη διεθνή επιτροπή υπό την καθοδήγηση των Ηνωμένων Εθνών και είναι η τρίτη σε μια σειρά που έχει μελετήσει τις ενέργειες —οι οποίες ισοδυναμούν, όπως αναφέρει, με “γενοκτονία” στη Gaza— των Israel Defense Forces, προς υποστήριξη μιας κυβερνητικής πολιτικής έναντι των Αράβων για “μέγιστη γη με ελάχιστο πληθυσμό”, η οποία ισχύει από τότε που το Ισραήλ αναγνωρίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως κράτος το 1948. 

Η έκθεση του Οκτωβρίου των Ηνωμένων Εθνών ουσιαστικά επαναλαμβάνει τις πικρές καταγγελίες της για τις συνεχιζόμενες στρατιωτικές ενέργειες των IDF στη Gaza και χρησιμοποιεί παρόμοια γλώσσα στην καταδίκη της πολιτικής του Ισραήλ στη Δυτική Όχθη. Διαπιστώνει ότι οι κλιμακούμενες ενέργειες του Ισραηλινού στρατού στη Δυτική Όχθη αποτελούν μέρος “μιας εκτεταμένης και συστηματικής επίθεσης εναντίον του άμαχου πληθυσμού. Η επίθεση απαιτεί υψηλό βαθμό συντονισμού και οργανωμένου σχεδιασμού, γεγονός που υποδηλώνει την ύπαρξη πολιτικής [από την κυβέρνηση του Ισραήλ] για επίθεση κατά του άμαχου πληθυσμού”. Η έκθεση αναφέρει ότι ο Ισραηλινός στρατός και οι έποικοι στη Δυτική Όχθη εργάζονται χέρι-χέρι “σε ένα μοτίβο συλλογικής τιμωρίας” —μια φράση με ιδιαίτερη σημασία για τους εβραίους από τον Β΄Π.Π.— “για να διασπάσουν, να εκδιώξουν, να ταπεινώσουν και να υποτάξουν τον πληθυσμό της Παλαιστίνης στο σύνολό του”. Η έκθεση διαπιστώνει ότι η στοχοποίηση παιδιών από Ισραηλινούς εποίκους και στρατιώτες στη Δυτική Όχθη “είναι σκόπιμη” και αποσκοπεί στο να αποτελέσει μέρος της επίθεσης εναντίον του ευρύτερου αραβικού πληθυσμού στη Δυτική Όχθη». Η έκθεση διαπιστώνει ότι στις περιπτώσεις που ερεύνησε, οι ανώτερες αρχές στο Ισραήλ και οι IDF γνώριζαν και συμφωνούσαν ότι η βία των εποίκων ισοδυναμούσε με πολιτική «εξόντωσης» —άλλη μια λέξη με ιδιαίτερη σημασία στο Ισραήλ— εναντίον του άμαχου πληθυσμού της Δυτικής Όχθης από τις 7 Οκτωβρίου 2023 —την ημερομηνία της διαβόητης επίθεσης της Hamas εντός του Ισραήλ. Η έκθεση των Ηνωμένων Εθνών αναφέρει ότι οι διερευνηθείσες περιπτώσεις βασανιστηρίων, αναπαραγωγικής βίας, βιασμών και άλλων μορφών σεξουαλικής βίας «δεν ήταν μεμονωμένα περιστατικά... αυτές οι πράξεις αποτελούν μέρος της ευρύτερης επίθεσης» εναντίον του αραβικού πληθυσμού της Δυτικής Όχθης και υποστηρίχθηκαν άμεσα από τις IDF, καθώς και από τους θρησκευτικούς εξτρεμιστές στην πολιτική ηγεσία του Ισραήλ. Ως εκ τούτου, αναφέρει η επιτροπή, αποτελούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας».

Ο Hersh καταλήγει στο πώς «Η έκθεση της επιτροπής τεκμηριώνει αυτούς τους ισχυρισμούς περιλαμβάνοντας παραστατικές περιγραφές ακραίας σεξουαλικής κακοποίησης Παλαιστινίων από μέλη των IDF, τα οποία αντλούσαν ευχαρίστηση από ομαδικούς βιασμούς, σωματική κακοποίηση γεννητικών οργάνων και βίαιους ελέγχους σωματικών κοιλοτήτων τόσο ανδρών όσο και γυναικών χωρίς, όπως αναφέρει η έκθεση, καμία “προφανή δικαιολογία ασφαλείας”. Η φωτογράφιση των χειρότερων από αυτά τα περιστατικά ήταν διαδεδομένη, σημείωσε η έκθεση. Παρόμοια μεταχείριση επιφυλάχθηκε σε εγκύους Παλαιστίνιες γυναίκες που κρατούνταν».

Ποιοι είναι λοιπόν οι υπάνθρωποι και οι τρομοκράτες; Αφήνω αυτή την κρίση στους αναγνώστες του άρθρου μου!

Ἀπό : unz.com 


Ἡ Πελασγική