Ὁ Tucker Carlson γιά πρόεδρος τῶν ΗΠΑ ;

Ἐπιτέλους, ξυπνοῦν στίς ΗΠΑ καί βλέπουν πιό ξεκάθαρα ἀπό ποτέ, ὄχι μόνον ποιά εἶναι ἡ ῥίζα τοῦ κακοῦ, ἀλλά καί ὅτι εἶναι ἀποφασισμένοι νά τήν ξεριζώσουν διά παντός ! Τώρα τό πιό σημαντικό εἶναι ὁ Carlson νά πάρῃ ὅλα ἐκεῖνα τά μέτρα ὥστε νά προστατευθῇ ἀπό τούς σατανάδες...

Οι αντάρτες του MAGA κηρύσσουν ανεξαρτησία από το Ισραήλ.

Ένα διευρυνόμενο σχίσμα στην αμερικανική δεξιά μετατρέπει την παλιά βάση του Τραμπ σε ανοιχτή αντιπολίτευση, με το Ισραήλ στο επίκεντρο της ρήξης.

Τοῦ Tarik Cyril Amar

Σχεδόν από τότε που ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε τη δεύτερη και τελευταία θητεία του, το κίνημα που τον έφερε στην εξουσία δύο φορές έχει υποστεί διχασμό. Τώρα υπάρχει μια πλήρης ρήξη μεταξύ των υποστηρικτών του κινήματος Make America Great Again (MAGA).

Η ουσία του είναι απλή: Υπάρχουν εκείνοι που συνεχίζουν να ταυτίζουν το MAGA με τον Τραμπ, και από την άλλη πλευρά ενός διευρυνόμενου χάσματος, εκείνοι που παραμένουν πιστοί στο MAGA αλλά πιστεύουν ότι ο Τραμπ δεν το έχει κάνει. Οι αντάρτες λένε ότι ο Τραμπ έχει προδώσει τον σκοπό και θέλουν να σώσουν το MAGA - και επομένως και τις ΗΠΑ - από τον Τραμπ.

Δεν υπάρχουν ακόμη επίσημες δομές για αυτό που οι αντιφρονούντες της MAGA αποκαλούν κίνημά τους, αλλά έχει έναν de facto ηγέτη - τον δημοφιλή δημοσιογράφο και παρουσιαστή podcast Tucker Carlson. Ήταν στο αμερικανικό σπίτι του Tucker στο Maine που επισημοποιήθηκε το σχίσμα της MAGA . Εκεί, αρκετές βασικές προσωπικότητες της εξελισσόμενης ομάδας MAGA εναντίον του Τραμπ συναντήθηκαν και στην πραγματικότητα έθεσαν το πρότυπο της εξέγερσης. 

Τι περιέχει το μανιφέστο του Tucker Carlson:  «Σώστε την Αμερική» 

Όχι κυριολεκτικά, αλλά με τη μορφή μιας ανάρτησης στο Χ από την πρώην βουλευτή των ΗΠΑ Marjorie Taylor Greene (με 5,4 εκατομμύρια ακόλουθους). Περιείχε μια προσεκτικά συνταγμένη εικόνα μιας χαρούμενης ομάδας ανταρτών, στην οποία συμμετείχαν, εκτός από την ίδια, ο Joe Kent, πρώην τσάρος της αντιτρομοκρατίας υπό τον Trump, ο βουλευτής Thomas Massie, μακροχρόνιος συντηρητικός αντίπαλος του Trump, και ο Carlson, που καθόταν στην κεφαλή του τραπεζιού.

Μέσα σε λίγες μέρες από την ανάρτηση, ο Carlson δημοσίευσε ένα βίντεο-μανιφέστο με τίτλο «Ήρθε η ώρα να σώσουμε την Αμερική» στο δικό του κανάλι κοινωνικής δικτύωσης Tucker Carlson Network (με 5,2 εκατομμύρια συνδρομητές στο YouTube). Μέσα σε μία ημέρα, είχε πάνω από ένα εκατομμύριο προβολές μόνο στο YouTube.

Σε ένα ρητορικό master class για την εποχή των podcast, ο Carlson σκιαγράφησε το αμερικανικό παρόν ως ένα αδιέξοδο εξαιρετικής παρακμής και υποβάθμισης, απώλειας πραγματικότητας εντός του κατεστημένου και « παράλυσης και λεηλασίας » .

Προέβλεψε επίσης ότι η αλλαγή είναι αναπόφευκτη εάν οι Αμερικανοί θέλουν να αποφύγουν το « τέλος των πάντων », είτε μέσω πυρηνικού πολέμου είτε μέσω ανεξέλεγκτης τεχνητής νοημοσύνης. Προειδοποίησε ότι ακόμη και η αποτροπή αυτής της αποκάλυψης με έγκαιρη πολιτική δράση θα μπορούσε να προκαλέσει μεγάλη βία, δηλαδή μια επανάσταση. Και τέλος, παρουσίασε την εναλλακτική του λύση τόσο στο τέλος του κόσμου όσο και στην άγρια ​​αναταραχή σε δέκα συνοπτικά σημεία.  

Κυμαινόμενα από τη «δικαιοσύνη» έως την «ενότητα»,  τα δέκα σημεία του ήταν περισσότερο μια σαφείς έκκληση για εθνική ανανέωση παρά ένα συγκεκριμένο πολιτικό περίγραμμα, με στόχους αρκετά γενικούς ώστε να διαμορφώσουν μια ευρεία συναίνεση, όπως αναγνώρισε.

Πολλά από τα δέκα σημεία του έμοιαζαν με MAGA 2.0, δηλαδή χωρίς τον Τραμπ, όπως σημείωσαν οι παρατηρητές. Σε θέματα όπως η σωματική και ψυχική υγεία, η ανάγκη η οικονομία να παράγει πραγματικά χρήσιμα πράγματα αντί για απλώς τεχνολογία επιτήρησης, όπλα πολέμου και οικονομικά τεχνάσματα, η ομορφιά του αμερικανικού τοπίου και η αρχιτεκτονική που χρειάζεται αποκατάσταση, οι ένθερμες εκκλήσεις του Carlson απηχούσαν τον συντηρητισμό που αποτελεί μια από τις ρίζες του φαινομένου MAGA.

Τελικά, αυτό που θα είναι πιο σημαντικό είναι πού διαφέρουν τα πράγματα: Ένα από τα σημεία του Carlson αφορούσε την κυριαρχία, ή όπως την όρισε, το να είναι κανείς « απαλλαγή από εξωτερικές επιρροές » . Αυτό το σημείο παρέχει το κλειδί για όλα τα άλλα. Τα δέκα σημεία είναι, στην ουσία, μια διακήρυξη ανεξαρτησίας, όχι μόνο από οποιαδήποτε εξωτερική επιρροή, αλλά και από το Ισραήλ και το ισχυρό αμερικανικό λόμπι του. Ο Carlson τα ονόμασε ευθέως ως ένα από τα χειρότερα προβλήματα της Αμερικής.

Καταρχάς, δεν επιτέθηκε απλώς σε μια εγωιστική ανώτερη τάξη της οποίας τα μέλη συμπεριφέρονται σαν να ήταν βασιλιάδες, πάνω από τους κανόνες του νόμου και της ηθικής. Την ονόμασε « τάξη Epstein », αναφερόμενος στον εκλιπόντα καταδικασμένο παιδεραστή, φερόμενο θύμα αυτοκτονίας, αυτοανακηρυγμένο εκπρόσωπο των Rothschild και στενό συνεργάτη φερόμενων Ισραηλινών βιαστών και των μυστικών υπηρεσιών .

Ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Ehud Barak θεωρείται ύποπτος ως ο πρωθυπουργός που βίασε βίαια και στραγγάλισε την Virginia Giuffre

Ο Carlson συνέδεσε επίσης σωστά τον πόλεμο του Ιράν  - μια «στρατηγική καταστροφή» χειρότερη από το Βιετνάμ , όπως δήλωσε πρόσφατα ένας άλλος ρεαλιστής Αμερικανός - με «δωροδοκία ή απειλή ή και τα δύο από το Ισραήλ». Εξίσου εύλογα, κατηγόρησε το Ισραήλ ότι διέπραξε γενοκτονία και διαμαρτυρήθηκε για τη συνεχιζόμενη υποστήριξη των ΗΠΑ. Τέλος, οι δραστηριότητες των λόμπι, με αυτή του Ισραήλ όχι μόνο, αλλά και στην κορυφή, «διαψεύδουν την ιδέα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας», σύμφωνα με τον Carlson, επειδή όπου οι λομπίστες λαμβάνουν τις αποφάσεις, οι ψηφοφόροι δεν το κάνουν.   

Εν ολίγοις, ο Carlson τόνισε ότι η χειρότερη στρατιωτική ήττα της Αμερικής στη ζωντανή μνήμη, η υποστήριξή της - και στην πραγματικότητα, η συμμετοχή της - σε μια συνεχιζόμενη γενοκτονία, και η απώλεια της κυριαρχίας και της δημοκρατίας οφείλονται, είτε εξ ολοκλήρου είτε σε μεγάλο βαθμό, στη διεστραμμένη και βαθιά αντιπατριωτική σχέση του αμερικανικού κατεστημένου με το Ισραήλ. Πολιτικά, αυτό ισοδυναμεί με μια αναμφισβήτητα καθυστερημένη κήρυξη πολέμου κατά των επιθετικών επιχειρήσεων επιρροής του σιωνιστικού κράτους.

Και το μήνυμα έχει περάσει. Η Haaretz, η «φιλελεύθερη» εφημερίδα του Ισραήλ, αφιέρωσε γρήγορα ένα μακροσκελές άρθρο γνώμης στον Carlson , κατηγορώντας τον - έκπληξη, έκπληξη - για «αντισημιτισμό».( Πρώτα η Αμερική, δεύτερον ο αντισημιτισμός: Οι κίνδυνοι του Tucker Carlson που σκέφτεται την εκλογική πολιτική) .  Αυτή είναι μια παράλογη δυσφήμιση, αλλά αναμενόμενη. 

Η συστηματική διαστρέβλωση της κριτικής για το Ισραήλ, ένα κράτος γενοκτονίας απαρτχάιντ, ως μίσος προς τους Εβραίους είναι μια παλιά, μπαγιάτικη σιωνιστική τακτική. Ο Carlson σίγουρα δεν είναι αφελής. Ακόμα και στα δέκα σημεία του, περίμενε ότι θα τον αποκαλούσαν «Ναζί» και το αγνόησε.

Αλλά η Haaretz όντως καταλαβαίνει ένα πράγμα σωστά. Για τον Carlson και το αναπτυσσόμενο κίνημά του, «το Ισραήλ και οι Αμερικανοί υποστηρικτές του αποτελούν επίσης μια κεντρική πηγή της προδοσίας του κινήματος [MAGA] [από τον Trump]». Ή, με άλλα λόγια, ο Carlson αντιπροσωπεύει έναν αμερικανικό συντηρητισμό που έχει το θάρρος να εντοπίσει, να ονομάσει και να επιτεθεί στην παράλογη εξάρτηση της Αμερικής από ένα μικροσκοπικό αλλά εξαιρετικά ανατρεπτικό και αδίστακτο κράτος-τρομοκράτη.

φωτό

Υπάρχει, αναμφίβολα, πολλή εξιδανίκευση, ακόμη και νοσταλγία, στην εικόνα του Carlson για την αμερικανική ιστορία και τη Δύση. Και όσοι επιθυμούν να αφυπνιστούν για έναν αρχισυντηρητικό θα βρουν πλούσιες επιλογές. Αλλά αυτό είναι μάταιο και βαρετό, επειδή δεν είναι το θέμα που έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι δημοσκοπήσεις στις ΗΠΑ δείχνουν σταθερά μια μεγάλη, άνευ προηγουμένου έξαρση εναντίον του Ισραήλ. Ένα νέο βιβλίο για το αμερικανικό λόμπι του Ισραήλ πρόκειται να κυκλοφορήσει και να κάνει τεράστια εντύπωση. Η παλίρροια αλλάζει.

Ο συνάδελφος αντάρτης του MAGA, Joe Kent, άφησε να ξεφύγει ότι η υποψηφιότητα του Tucker για πρόεδρος είναι μια επιλογή. Τα τρίτα μέρη είναι μια δύσκολη πρόταση. Ωστόσο, η Haaretz ανησυχεί, και από σιωνιστικής άποψης, θα έπρεπε να ανησυχεί. Και αυτά είναι πολύ καλά νέα.

Ἀπό : swentr.site

Ἐπιτέλους, ξυπνοῦν στίς ΗΠΑ καί βλέπουν πιό ξεκάθαρα ἀπό ποτέ, ὄχι μόνον ποιά εἶναι ἡ ῥίζα τοῦ κακοῦ, ἀλλά καί ὅτι εἶναι ἀποφασισμένοι νά τήν ξεριζώσουν διά παντός ! Τώρα τό πιό σημαντικό εἶναι ὁ Carlson νά πάρῃ ὅλα ἐκεῖνα τά μέτρα ὥστε νά προστατευθῇ ἀπό τούς σατανάδες...

Ἡ Πελασγική

Ἡ Ἰλιάδα καί ἡ μοῖρα τῆς Εὐρώπης

 Το μάθημα της Τροίας δεν είναι ότι η ήττα είναι αναπόφευκτη, ούτε ότι η καταστροφή πρέπει να είναι επιθυμητή. Είναι ότι ο πλούτος, η φήμη, τα παλιά τείχη και οι αναμνήσεις του περασμένου μεγαλείου δεν εγγυώνται την επιβίωση. Η συνέχεια ανήκει σε όσους είναι ικανοί να μετατρέψουν την κληρονομιά τους σε ανθεκτική συμπεριφορά. Ένας πολιτισμός παραμένει ζωντανός όταν οι ιστορίες του εξακολουθούν να διδάσκουν στους ανθρώπους του πώς να κρίνουν, όταν οι θεσμοί του εξακολουθούν να εκφράζουν αναγνωρίσιμες αφοσιώσεις και όταν τα μέλη του πιστεύουν ότι κάτι που λαμβάνεται από τους νεκρούς αξίζει να δοθεί στους αγέννητους. Μόλις εξαφανιστεί αυτή η πεποίθηση, τα ερείπια μπορεί να παραμείνουν μεγαλοπρεπή. Αλλά τα ερείπια δεν είναι πολιτισμός.

Τοῦ Constantin von Hoffmeister

Τα πλοία έχουν ήδη συρθεί πέρα ​​από τα τείχη, κι όμως οι ηγεμόνες της Ευρώπης μιλούν σαν η ιστορία να έχει καταργηθεί με συνθήκη. Αποδυναμώνουν τα σύνορα, διαλύουν τις κληρονομημένες αφοσιώσεις, παραδίδουν την εξουσία σε μακρινούς θεσμούς και διδάσκουν τους δικούς τους λαούς να βλέπουν την καταγωγή, το έθνος και την ιστορία τους με καχυποψία. Εν τω μεταξύ, η γλώσσα της διοίκησης αντικαθιστά τη γλώσσα του καθήκοντος και η πολιτική ζωή γίνεται ένας διαγωνισμός για τη διαδικασία, ενώ τα θεμέλια του ίδιου του πολιτισμού μένουν ανυπεράσπιστα. 

Ο Όμηρος γνώριζε τέτοιου είδους τύφλωση: βασιλιάδες που καταναλώνονται από τη ματαιοδοξία, συμβούλια κωφά στις προειδοποιήσεις, πολεμιστές που στέλνονται για να πληρώσουν για τα λάθη των ανθρώπων που βρίσκονται υπεράνω αυτών και περήφανες πόλεις που ανακαλύπτουν ότι τα τείχη δεν μπορούν να σώσουν έναν λαό του οποίου η κρίση έχει αποτύχει. Οι Γάλλοι φωτιστές της Νέας Δεξιάς, Dominique Venner και Guillaume Faye, είδαν στη σύγχρονη Ευρώπη την επιστροφή αυτού του αρχαίου κινδύνου. Η προειδοποίησή τους ήταν πολιτική όσο και πολιτιστική: κανένας πολιτισμός δεν επιβιώνει επ' αόριστον όταν οι ελίτ του παύουν να πιστεύουν στη συνέχειά του, όταν ο λαός του διδάσκεται να μην εμπιστεύεται την κληρονομιά του και όταν όσοι είναι επιφορτισμένοι με τη φύλαξη των πυλών επιμένουν ότι οι πύλες δεν έχουν πλέον σημασία.

Τι διαχωρίζει έναν ζωντανό πολιτισμό από έναν που απλώς κατοικεί στα ερείπια του παρελθόντος του;

Ο Dominique Venner ανήκε σε έναν τύπο που η σύγχρονη Ευρώπη παράγει σπάνια: τον άνθρωπο που περνάει από τη δράση στη σκέψη χωρίς να αντιμετωπίζει τις δύο ως ξεχωριστές ζωές. Ως νεαρός στρατιώτης υπηρέτησε στην Αλγερία, όπου η πολιτική έπαψε να είναι μια διαμάχη που διεξάγεται στις εφημερίδες και έγινε ζήτημα πίστης, φόβου, αντοχής, διοίκησης και θανάτου. Η εμπειρία τον σημάδεψε για πάντα. Όταν αργότερα στράφηκε από τον πολιτικό ακτιβισμό στην ιστορία, δεν έγινε ακαδημαϊκός με τη συνηθισμένη έννοια. Προσέγγισε το παρελθόν ως άνθρωπος που αναζητούσε διδασκαλία. Μάχες, δυναστείες, κυνηγετικές παραδόσεις, επαναστάσεις, εμφύλιοι πόλεμοι και επική ποίηση τον ενδιέφεραν επειδή αποκάλυπταν τι γίνονταν οι άνθρωποι όταν η άνεση εξαφανιζόταν και οι συνέπειες δεν μπορούσαν πλέον να αναβληθούν. Πίστευε ότι η Ευρώπη είχε ξεχάσει αυτή την αυστηρή εκπαίδευση. Οι άρχουσες τάξεις της μιλούσαν τη γλώσσα της διαχείρισης, της κατανάλωσης και των καθολικών δικαιωμάτων, ενώ οι ιστορικοί λαοί κάτω από αυτές τις αφαιρέσεις αναμενόταν να παραδώσουν κληρονομημένες μορφές ζωής χωρίς αντίσταση. Ο Venner, επομένως, έγραψε την ιστορία ως κλάδο της μνήμης. Ήθελε οι Ευρωπαίοι να ανακτήσουν τη γνώση ότι είχαν άλλα πρότυπα πριν από τα σημερινά: πίστη πριν από την ευκολία, θάρρος πριν από την ασφάλεια, μορφή πριν από την όρεξη, συνέχεια πριν από την καινοτομία. Αυτός ήταν ο κεντρικός σκοπός του ώριμου έργου του. Πίστευε ότι η Ευρώπη δεν θα μπορούσε να κατανοήσει την τωρινή της αδυναμία μέχρι να θυμηθεί τον παλαιότερο ηθικό κόσμο από τον οποίο είχε αναδυθεί.

Η Ιλιάδα βρίσκεται εδώ και καιρό κοντά στο κέντρο αυτού του κόσμου. Ο Venner δεν διάβασε τον Όμηρο απλώς και μόνο επειδή το ποίημα ήταν αρχαίο ή επειδή η κλασική λογοτεχνία είχε πολιτιστικό κύρος. Το διάβασε επειδή σχεδόν όλα όσα προσπαθεί να κρύψει η πολιτική γλώσσα εμφανίζονται εκεί χωρίς μεταμφίεση. Οι άνθρωποι θέλουν δόξα. Οι βασιλιάδες μαλώνουν για την τιμή. Οι φίλοι πεθαίνουν. Οι πατέρες θάβουν γιους. Οι πόλεις χάνονται επειδή οι ηγεμόνες λαμβάνουν αποφάσεις των οποίων το κόστος πληρώνεται από χιλιάδες ανθρώπους που δεν τις έλαβαν ποτέ. Ο Αχιλλέας είναι μεγαλοπρεπής και τρομερός επειδή η ίδια δύναμη παράγει τόσο το μεγαλείο όσο και την καταστροφή του. Ο Έκτορας είναι αξιοθαύμαστος όχι επειδή περιμένει να κερδίσει, αλλά επειδή ξέρει τι μπορεί να φέρει η ήττα και παρ' όλα αυτά βγαίνει να πολεμήσει. Η θλίψη του Πριάμου δεν απαλύνεται από μια θεωρία προόδου. Η Ανδρομάχη δεν μπορεί να ξεφύγει από την ιστορία δηλώνοντας αθώα από αυτήν. Ο Όμηρος παρουσιάζει τον πόλεμο χωρίς να προσποιείται ότι ο πόλεμος είναι καθαρός, ωστόσο δεν υποβιβάζει το θάρρος σε βλακεία ή τη θυσία σε παθολογία. Αυτή η άρνηση της εύκολης παρηγοριάς γοήτευσε τον Venner. Βρήκε στον Όμηρο μια παλαιότερη αντίληψη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας: ένας άνθρωπος δεν ελέγχει τη μοίρα, αλλά παραμένει υπεύθυνος για τον τρόπο με τον οποίο την αντιμετωπίζει. Η Ευρώπη, κατά την άποψη του Venner, το είχε κάποτε καταλάβει αυτό ενστικτωδώς. Είχε κληρονομήσει από την Ελλάδα όχι μόνο τη φιλοσοφία και την τέχνη, αλλά και μια συγκεκριμένη στάση απέναντι στην αναγκαιότητα, την τραγωδία, τη μνήμη και τον θάνατο. Το ερώτημα ήταν αν μια τέτοια στάση θα μπορούσε να επιβιώσει σε έναν πολιτισμό που οργανωνόταν ολοένα και περισσότερο γύρω από την άνεση και την αποφυγή του κινδύνου.

Η Ιλιάδα δεν είναι απλώς ένα ποίημα για τον Τρωικό Πόλεμο, αφορά τη μοίρα όπως την κατανοούσαν οι Βορειοανοί πρόγονοί μας, είτε ήταν Έλληνες, Κέλτες, Γερμανοί, Σλάβοι ή Λατίνοι. Ο ποιητής τραγουδά για την αριστοκρατία απέναντι στον πόλεμο, τους γενναίους ήρωες που σκοτώνουν και πεθαίνουν, τη θυσία όσων υπερασπίζονται την πατρίδα τους, τις λύπες των γυναικών, τον αποχαιρετισμό του πατέρα στον γιο του που συνεχίζει να ζει, την ένταση των γηρατειών. Τραγουδά για πολλά άλλα πράγματα: τις φιλοδοξίες των βασιλιάδων, τη ματαιοδοξία τους, τις διαμάχες τους. Τραγουδά για την ανδρεία και τη δειλία, τη φιλία, την αγάπη και την τρυφερότητα. Για την ανάγκη για δόξα που τραβάει τους ανθρώπους στο ύψος των θεών.

— Dominique Venner, Το Σοκ της Ιστορίας

Υπάρχει μια σημαντική αυστηρότητα σε αυτή την ανάγνωση του Ομήρου. Το ποίημα δεν διαιρεί την ανθρωπότητα σε αθώα θύματα και ένοχους επιτιθέμενους σύμφωνα με το ηθικό λεξιλόγιο του παρόντος. Οι Αχαιοί είναι ικανοί για ματαιοδοξία, σκληρότητα, απάτη, θάρρος, πίστη και τρυφερότητα. Το ίδιο και οι Τρώες. Ο Αγαμέμνων είναι βασιλιάς, αλλά μπορεί να συμπεριφέρεται περιφρονητικά. Ο Αχιλλέας είναι ο μεγαλύτερος πολεμιστής, αλλά η οργή του θέτει σε κίνδυνο τον ίδιο του τον λαό. Ο Έκτορας διαθέτει αρετές που λείπουν από πολλούς από τους άνδρες που τελικά θα καταστρέψουν την πόλη του. Οι ίδιοι οι θεοί είναι κομματικοί, ζηλιάρηδες, εκδικητικοί, στοργικοί και απρόβλεπτοι. Τίποτα δεν μοιάζει με το ομαλό ηθικό σύμπαν στο οποίο η ιστορία κινείται αναπόφευκτα προς τη φώτιση. Αντίθετα, υπάρχει σύγκρουση μεταξύ αγαθών, σύγκρουση μεταξύ καθηκόντων, σύγκρουση μεταξύ ανδρών που ο καθένας μπορεί να έχει μια νόμιμη αξίωση. Αυτή η τραγική δομή είχε σημασία για τον Venner επειδή πίστευε ότι οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι είχαν εκπαιδευτεί να σκέφτονται πολιτικά με ακριβώς τον αντίθετο τρόπο: να καταργήσουν τους λάθος θεσμούς, να διορθώσουν τις λάθος απόψεις, να εκπαιδεύσουν σωστά τον πληθυσμό και οι αντιφάσεις θα εξαφανιστούν. Ο Όμηρος δεν προσφέρει τέτοια υπόσχεση. Η Τροία εξακολουθεί να καίγεται. Ο Πάτροκλος παραμένει νεκρός. Ο Πρίαμος παραλαμβάνει το σώμα του Έκτορα, αλλά όχι ο γιος του. Το ανθρώπινο μεγαλείο συνίσταται εν μέρει στο να ενεργεί υπό συνθήκες που δεν μπορούν να διορθωθούν. Ο θάνατος του Venner στη Notre-Dame το 2013 πρέπει να αντιμετωπιστεί με νηφαλιότητα και όχι να μετατραπεί σε μια ακόμη ομηρική σκηνή. Η αυτοκτονία δεν ευγενοποιείται από τον συμβολισμό. Ωστόσο, η τοποθεσία και η πολιτική δήλωση που άφησε πίσω του έδειξαν ξεκάθαρα ότι σκόπευε την πράξη ως μια τελική παρέμβαση στο επιχείρημα που ακολουθούσε επί δεκαετίες σχετικά με την ευρωπαϊκή συνέχεια, την ταυτότητα και την ιστορική μνήμη.

Η ελληνική διάκριση μεταξύ πολιτισμού και βαρβαρότητας καθιστά αυτό το επιχείρημα πιο περίπλοκο από την απλή αντίθεση μεταξύ Ευρώπης και ενός εξωτερικού κόσμου. Τα σύνορα αρχικά διέσχιζαν τον ίδιο τον ελληνικό κόσμο. Οι Έλληνες συγγραφείς μπορούσαν να περιγράψουν λαούς συγγενικής καταγωγής ως βάρβαρους όταν τα έθιμά τους φαίνονταν τραχιά, πολιτικά υπανάπτυκτα ή απομακρυσμένα από την αστική τάξη που σχετιζόταν με την πόλη. Η αντίθεση, επομένως, αφορούσε έναν τρόπο ζωής όσο και την καταγωγή. Η πόλη είχε σημασία επειδή δημιουργούσε δημόσιο χώρο, νόμο, ανταγωνισμό, διαβούλευση, αθλητισμό, θέατρο, στρατιωτική υποχρέωση και ένα ορατό πρότυπο με το οποίο οι πολίτες έκριναν ο ένας τον άλλον. Ένας πληθυσμός που παρέμενε διασκορπισμένος, φυλετικός, φτωχός, εθισμένος στις επιδρομές ή ανέγγιχτος από τις συνήθειες της αστικής ζωής μπορούσε να φαίνεται στους πιο εγκατεστημένους Έλληνες ως ένα κατάλοιπο από μια παλαιότερη εποχή. Ο Θουκυδίδης περιέγραψε την ίδια την αρχαία Ελλάδα ως μια χώρα που κάποτε ζούσε με τρόπους που έμοιαζαν με αυτούς που αργότερα συνδέονταν με τους βαρβάρους: η ανασφάλεια ήταν φυσιολογική, τα όπλα ήταν συνηθισμένα, οι οικισμοί ήταν αδύναμοι και η πειρατεία μπορούσε ακόμα να αντιμετωπίζεται ως ένα έντιμο επάγγελμα. Η διάκριση μεταξύ Έλληνα και βαρβάρου δεν δόθηκε επομένως απλώς στην αρχή. Σκληρύνθηκε ιστορικά. Οι Έλληνες δημιούργησαν μια πιο σαφή εικόνα για τον εαυτό τους καθώς οι πολιτικοί τους θεσμοί, οι τέχνες, οι στρατιωτικές πρακτικές, οι γιορτές και η λογοτεχνία τους έγιναν πιο εκλεπτυσμένες. Η ταυτότητα ακολούθησε τη μορφή. Ένας λαός απέκτησε συνείδηση ​​του εαυτού του διακρίνοντας τη ζωή που είχε χτίσει από τη ζωή που πίστευε ότι είχε αφήσει πίσω του.

Γι' αυτό παραδείγματα όπως η Ήπειρος, οι Ευρυτάνες, ακόμη και η Τροία είναι τόσο αποκαλυπτικά. Η Ήπειρος περιείχε τη Δωδώνη, ένα από τα παλαιότερα ιερά κέντρα που συνδέονταν με τον Δία, ωστόσο μέρη της περιοχής μπορούσαν ακόμα να περιγραφούν από τους νότιους Έλληνες ως οπισθοδρομικά ή βάρβαρα. Οι Ευρυτάνες απέκτησαν φήμη για την ακραία τραχύτητά τους. Οι αρχαίες αφηγήσεις τόνιζαν τη δύσκολη ομιλία τους και τα πρωτόγονα έθιμά τους, παρουσιάζοντάς τους σχεδόν ως άνδρες που ζούσαν στα μισά του δρόμου μεταξύ του ελληνικού αστικού κόσμου και κάτι παλαιότερου. Τέτοιες περιπτώσεις δείχνουν ότι η ιερή καταγωγή από μόνη της δεν έλυνε το ζήτημα. Κάποιος μπορούσε να συμμετάσχει σε ένα θρησκευτικό σύμπαν και να κριθεί ανεπαρκής σύμφωνα με τα πολιτικά και πολιτιστικά πρότυπα της πόλης. Η Τροία υπέστη μια εξίσου εντυπωσιακή μεταμόρφωση στην ελληνική φαντασία. Στον Όμηρο, οι Τρώες και οι Αχαιοί κατοικούν σε αξιοσημείωτα παρόμοιους ηθικούς κόσμους. Λατρεύουν συγκρίσιμους θεούς, σέβονται συγκρίσιμους αριστοκρατικούς κώδικες, ανταλλάσσουν πανοπλίες και δώρα, θρηνούν τους νεκρούς τους, εκτιμούν την καταγωγή τους και κατανοούν την ίδια γλώσσα τιμής. Η μεταγενέστερη τέχνη και λογοτεχνία ώθησε όλο και περισσότερο τους Τρώες προς τα ανατολικά, ντύνοντας τους με ασιατικές στολές και αντιμετωπίζοντάς τους ως εκπροσώπους ενός ξένου βασιλείου. Ο εχθρός έγινε πιο ξένος με την πάροδο του χρόνου. Ο Γερμανός ιστορικός Jacob Burckhardt είδε σε αυτού του είδους τις εξελίξεις στοιχεία της αυξανόμενης οξύτητας της ελληνικής αυτοσυνείδησης. Οι Έλληνες δεν ανακάλυψαν μια αιώνια σταθερή ταυτότητα που περίμενε ανέγγιχτη κάτω από την ιστορία. Διαμόρφωσαν μια ταυτότητα μέσω θεσμών, αντιπαλότητας και αντιθέσεων. Τα όρια σκλήρυναν επειδή ο ίδιος ο ελληνικός πολιτισμός απέκτησε ισχυρότερη μορφή.

Αυτή η παλαιότερη ελληνική εμπειρία εγείρει ένα άβολο ερώτημα για τη σύγχρονη Ευρώπη. Ένας πολιτισμός δεν διατηρείται μόνο από την καταγωγή, ούτε από μουσεία, συντάγματα, τουριστικά μνημεία ή την τακτική επανάληψη διάσημων ονομάτων. Επιβιώνει μόνο αν οι συνήθειες που κάποτε του έδιναν τη μορφή του αναπαράγονται μεταξύ των ζωντανών ανθρώπων. Οι Έλληνες θα μπορούσαν να χάσουν την ελληνικότητά τους στα μάτια άλλων Ελλήνων όταν εγκατέλειψαν ή δεν κατάφεραν να αποκτήσουν τις πρακτικές που σχετίζονται με την πολιτισμένη ζωή. Η συνέπεια είναι πιο σκληρή από ό,τι επιτρέπουν οι περισσότερες σύγχρονες θεωρίες ταυτότητας. Μια κοινωνία μπορεί να συνεχίσει να κατοικεί στην ίδια γεωγραφία, ενώ παράλληλα διαφέρει πολιτισμικά από την κοινωνία που την προηγήθηκε. Μπορεί να έχει τον Όμηρο στις βιβλιοθήκες της και να μην καταλαβαίνει πλέον τον Έκτορα. Μπορεί να διατηρεί καθεδρικούς ναούς, ενώ θεωρεί την πίστη που τους έχτισε ως ντροπή. Μπορεί να διδάσκει ρωμαϊκή ιστορία, ενώ βρίσκει τις ρωμαϊκές αρετές ακατανόητες. Μπορεί να επικαλείται τη δημοκρατία, ενώ ο πολίτης αντικαθίσταται σταδιακά από τον καταναλωτή, τον θεατή ή τον διαχειριζόμενο πελάτη των θεσμών. Η εμμονή του Venner με την ιστορία προέκυψε από αυτή την πιθανότητα. Η ιστορική κληρονομιά, κατά την άποψή του, δεν ήταν ποτέ αυτόματη. Απαιτούσε επιλογή, εκπαίδευση, μίμηση και ανανέωση. Ένας πολιτισμός που δεν μπορεί να μεταδώσει τα πρότυπά του θα κατείχε τελικά τα μνημεία του με τον ίδιο τρόπο που ένας ξένος κατέχει ένα σπίτι που αγόρασε από τους απογόνους των κατασκευαστών του: νόμιμα, ίσως άνετα, αλλά χωρίς την απαραίτητη κατανόηση του για ποιο σκοπό κατασκευάστηκαν τα δωμάτια.

Ο Guillaume Faye προσέγγισε την ίδια ευρωπαϊκή κρίση από μια άλλη κατεύθυνση. Ενώ ο Venner κοίταζε προς τα πίσω, προς την επική μνήμη, την ιστορική συνέχεια και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα, ο Faye προσέβλεπε στη σύγκρουση. Η διάσημη ιδέα του για μια «σύγκλιση καταστροφών» βασιζόταν στον ισχυρισμό ότι πολλά συστήματα μπορεί να αποτύχουν ταυτόχρονα και όχι το ένα μετά το άλλο. Η δημογραφική ένταση θα μπορούσε να αλληλεπιδράσει με την οικονομική αστάθεια. Η οικονομική αστάθεια θα μπορούσε να αποδυναμώσει την πολιτική εξουσία. Η τεχνολογική εξάρτηση θα μπορούσε να κάνει τις πολύπλοκες κοινωνίες πιο ευάλωτες σε αναταραχές. Η μαζική μετανάστευση θα μπορούσε να εμβαθύνει τις συγκρούσεις για την ταυτότητα και την αφοσίωση. Οι περιβαλλοντικές ή ενεργειακές πιέσεις θα μπορούσαν να αποκαλύψουν την ευθραυστότητα που κρύβεται κάτω από την φαινομενική αφθονία. Ένα σύστημα ικανό να επιβιώσει από μία κρίση μπορεί να μην επιβιώσει από πέντε που συμβαίνουν ταυτόχρονα. Η σημασία του Faye έγκειται λιγότερο στην πρόβλεψη μιας συγκεκριμένης ημερομηνίας και περισσότερο στην επιβολή της προσοχής στην αλληλεπίδραση. Οι σύγχρονες κυβερνήσεις χωρίζουν τα προβλήματα σε υπουργεία και τμήματα. Η μετανάστευση ανήκει σε ένα γραφείο, η ενέργεια σε ένα άλλο, το χρέος σε ένα άλλο, η ασφάλεια σε ένα άλλο, ο πολιτισμός στα πανεπιστήμια και τα μέσα ενημέρωσης. Η πραγματικότητα δεν σέβεται αυτά τα διοικητικά σύνορα. Ένα οικονομικό σοκ αλλάζει την πολιτική. Η πολιτική παράλυση επηρεάζει τα σύνορα. Τα ζητήματα που αφορούν τα σύνορα αλλοιώνουν τις εκλογές. Η τεχνολογική αλλαγή μετασχηματίζει την απασχόληση, την επιτήρηση, τον πόλεμο και την επικοινωνία ταυτόχρονα. Το επιχείρημα της Faye ήταν ότι η Ευρώπη είχε χτίσει έναν πολιτισμό τεράστιας τεχνικής πολυπλοκότητας, ενώ παράλληλα αποδυνάμωνε την πολιτιστική αυτοπεποίθηση που ήταν απαραίτητη για την υπεράσπιση ή την κατεύθυνση αυτής της πολυπλοκότητας. Ο κίνδυνος δεν ήταν απλώς ότι οι μηχανές θα αποτύγχαναν. Ήταν ότι η κοινωνία που τις έλεγχε μπορεί να πάψει να γνωρίζει τι ήθελε να διατηρήσει.

Εδώ η Ιλιάδα επιστρέφει με μια απροσδόκητη μορφή. Η Τροία δεν καταστρέφεται επειδή οι κάτοικοί της στερούνται πολιτισμού. Είναι πλούσια, οχυρωμένη, αριστοκρατική, θρησκευόμενη και θαρραλέα. Πέφτει επειδή η δύναμη, η απάτη, η εξάντληση, η τύχη και η μοίρα τελικά συνδυάζονται εναντίον της. Τα τείχη της είναι τρομερά, αλλά τα τείχη είναι άχρηστα όταν το αποφασιστικό όπλο περάσει από την πύλη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ιλιάδα παραμένει πολιτικά ανησυχητική. Υπενθυμίζει στις άνετες κοινωνίες ότι η εκλέπτυνση δεν προσφέρει ασυλία από την καταστροφή. Οι θεσμοί μπορούν να αποσυντεθούν ενώ οι τελετές συνεχίζονται. Ένας στρατός μπορεί να κατέχει ακριβό εξοπλισμό, ενώ παράλληλα χάνει την εμπιστοσύνη του στον πολιτισμό που υπηρετεί. Μια άρχουσα τάξη μπορεί να μιλάει συνεχώς για «αξίες», ενώ αρνείται να ορίσει ποιες κληρονομημένες μορφές είναι μη διαπραγματεύσιμες. Ο δημόσιος διάλογος μπορεί να γίνει τόσο κορεσμένος με εγκεκριμένη ηθική γλώσσα που οι προφανείς συγκρούσεις συζητούνται μόνο μέσω ευφημισμών. Ο Faye επιτέθηκε σε αυτό που θεωρούσε αυτή τη συνήθεια της αποφυγής. Πίστευε ότι η ανθρωπιστική ρητορική συχνά χρησιμοποιούνταν όχι για να λύσει δύσκολα προβλήματα, αλλά για να αποτρέψει την ακριβή τους ονομασία. Ένα πολιτικό λεξιλόγιο που απαγορεύει τις σωστές περιγραφές τελικά καθιστά αδύνατες τις έξυπνες ενέργειες. Μια κοινωνία δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτό που αρνείται να δει.

Ο Όμηρος παρουσιάζει ανθρώπους που σχηματίζονται από κληρονομημένα καθήκοντα και κρίνονται από τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνονται στην αναγκαιότητα. Οι κλασικοί Έλληνες αυτοπροσδιορίζονταν πιο έντονα καθώς ανέπτυσσαν πολιτικούς θεσμούς και διαφοροποίησαν τον τρόπο ζωής τους από αυτό που ονόμαζαν βαρβαρότητα. Ο Venner ρωτά αν οι Ευρωπαίοι μπορούν ακόμα να αναγνωρίσουν τον πολιτισμό που τους παρήγαγε. Ο Faye ρωτά τι συμβαίνει όταν μια κοινωνία χάνει αυτή την αναγνώριση ακριβώς τη στιγμή που αρκετές υλικές πιέσεις αρχίζουν να συγκλίνουν. Κανένα από αυτά τα ερωτήματα δεν μπορεί να απαντηθεί προσποιούμενοι ότι η ιστορία έχει τελειώσει. 

Η Ευρώπη έχει γνωρίσει εισβολές, εμφύλιους πολέμους, θρησκευτικούς μετασχηματισμούς, επαναστάσεις, δημογραφικές αναταραχές, τεχνολογικά σοκ, αυτοκρατορική επέκταση, αυτοκρατορική κατάρρευση και πολιτική αναγέννηση. Δεν υπάρχει λόγος να υποθέσουμε ότι η σημερινή γενιά έχει λάβει εξαίρεση από την ιστορία. 

Το μάθημα της Τροίας δεν είναι ότι η ήττα είναι αναπόφευκτη, ούτε ότι η καταστροφή πρέπει να είναι επιθυμητή. Είναι ότι ο πλούτος, η φήμη, τα παλιά τείχη και οι αναμνήσεις του περασμένου μεγαλείου δεν εγγυώνται την επιβίωση. Η συνέχεια ανήκει σε όσους είναι ικανοί να μετατρέψουν την κληρονομιά τους σε ανθεκτική συμπεριφορά. Ένας πολιτισμός παραμένει ζωντανός όταν οι ιστορίες του εξακολουθούν να διδάσκουν στους ανθρώπους του πώς να κρίνουν, όταν οι θεσμοί του εξακολουθούν να εκφράζουν αναγνωρίσιμες αφοσιώσεις και όταν τα μέλη του πιστεύουν ότι κάτι που λαμβάνεται από τους νεκρούς αξίζει να δοθεί στους αγέννητους. Μόλις εξαφανιστεί αυτή η πεποίθηση, τα ερείπια μπορεί να παραμείνουν μεγαλοπρεπή. Αλλά τα ερείπια δεν είναι πολιτισμός.

Ἀπό : eurosiberia.net

Ἡ Πελασγική

Ἡ θάλασσα

Ὁ πατέρας μου -μύρο τὸ κῦμα ποὺ τὸν τύλιξε- δὲν εἶχε σκοπὸ νὰ μὲ κάμει ναυτικό.

- Μακριά, ἔλεγε, μακριά, παιδί μου, ἀπὸ τ᾿ ἄτιμο στοιχειό! Δὲν ἔχει πίστη, δὲν ἔχει ἔλεος. Λάτρεψέ την ὅσο θές, δόξασέ την, ἐκείνη τὸ σκοπό της. Μὴν κοιτᾷς ποὺ χαμογελᾷ, ποὺ σοῦ τάζει θησαυρούς. Ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ σοῦ σκάψῃ τὸ λάκκο ἢ θὰ σὲ ρίξῃ πετσὶ καὶ κόκαλο, ἄχρηστο στὸν κόσμο.

Καὶ τὰ ἔλεγε αὐτὰ ἄνθρωπος, ποὺ ἔφαγε τὴ ζωή του στὸ καράβι, ποὺ ὁ πατέρας, ὁ πάππος, ὁ πρόπαππος, ὅλοι ὡς τὴ ρίζα τῆς γενιᾶς ξεψύχησαν στὸ παλαμάρι. Μὰ δὲν τὰ ἔλεγε μόνο αὐτός, ἀλλὰ κι ἄλλοι γέροντες τοῦ νησιοῦ, οἱ ἀπόμαχοι τῶν ἀρμένων τώρα, καὶ οἱ νεότεροι, ποὺ εἶχαν ἀκόμη τοὺς κάλους στὰ χέρια, ὅταν κάθιζαν στὸν καφενὲ νὰ ρουφήξουν τὸ ναργιλέ, κουνοῦσαν τὸ κεφάλι καὶ στενάζοντας ἔλεγαν:

- Ἡ θάλασσα δὲν ἔχει πιὰ ψωμί. Ἂς εἶχα ἕνα κλῆμα στὴ στεριὰ καὶ μαύρη πέτρα νὰ ρίξω πίσω μου.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς πολλοί τους ὄχι κλῆμα, ἀλλὰ νησὶ ὁλάκερο μποροῦσαν ν᾿ ἀποκτήσουν μὲ τὰ χρήματά τους. Μὰ ὅλα τὰ ἔριχναν στὴ θάλασσα. Παράβγαιναν ποιὸς νὰ χτίσει μεγαλύτερο καράβι, ποιὸς νὰ πρωτογίνῃ καπετάνιος. Κι ἐγώ, ποὺ ἄκουα συχνὰ τὰ λόγια τους καὶ τὰ ἔβλεπα τόσο ἀσύμφωνα μὲ τὰ ἔργα τους, δὲν μποροῦσα νὰ λύσω τὸ μυστήριο. Κάτι, ἔλεγα, θεϊκὸ ἐρχόταν κι ἔσερνε ὅλες ἐκεῖνες τὶς ψυχὲς καὶ τὶς γκρέμιζε ἄβουλες στὰ πέλαγα, ὅπως ὁ τρελοβοριᾶς τὰ στειρολίθαρα.

Ἀλλὰ τὸ ἴδιο κάτι μ᾿ ἔσπρωχνε κι ἐμένα ἐκεῖ. Ἀπὸ μικρὸς τὴν ἀγαποῦσα τὴ θάλασσα. Τὰ πρῶτα βήματά μου, νὰ εἰπεῖς, στὸ νερὸ τὰ ἔκαμα. Τὸ πρῶτο μου παιχνίδι ἦταν ἕνα κουτὶ ἀπὸ λουμίνια μ᾿ ἕνα ξυλάκι ὀρθὸ στὴ μέση γιὰ κατάρτι, μὲ δυὸ κλωστὲς γιὰ παλαμάρια, ἕνα φύλλο χαρτὶ γιὰ πανάκι καὶ μὲ τὴν πύρινη φαντασία μου ποὺ τὸ ἔκανε μπάρκο τρικούβερτο. Πῆγα καὶ τὸ ἔριξα στὴ θάλασσα μὲ καρδιοχτύπι. Ἂν θέλεις, ἤμουν κι ἐγὼ ἐκεῖ μέσα. Μόλις ὅμως τὸ ἀπίθωσα, καὶ βούλιαξε στὸν πάτο. Μὰ δὲν ἄργησα νὰ κάμω ἄλλο μεγαλύτερο ἀπὸ σανίδια. Ὁ ταρσανὰς γιὰ τοῦτο ἦταν στὸ λιμανάκι τοῦ Ἅϊ-Νικόλα. Τὸ ἔριξα στὴ θάλασσα καὶ τ᾿ ἀκολούθησα κολυμπώντας ὡς τὴν ἐμπατὴ τοῦ λιμανιοῦ, ποὺ τὸ πῆρε τὸ ρέμα μακριά. Ἀργότερα ἔγινα πρῶτος στὸ κουπί, στὸ κολύμπι πρῶτος, τὰ λέπια μοῦ ἔλειπαν.

- Μωρὲ γειά σου, κι ἐσὺ θὰ μᾶς ντροπιάσῃς ὅλους! ἔλεγαν οἱ γεροναῦτες, ὅταν μ᾿ ἔβλεπαν νὰ τσαλαβουτῶ σὰν δέλφινας.

Ἐγὼ καμάρωνα καὶ πίστευα νὰ δείξω προφητικὰ τὰ λόγια τους. Τὰ βιβλία -πήγαινα στὸ Σχολαρχεῖο θυμοῦμαι- τὰ ἔκλεισα γιὰ πάντα. Τίποτα δὲν ἔβρισκα μέσα νὰ συμφωνῇ μὲ τὸν πόθο μου. Ἐνῷ ἐκεῖνα ποὺ εἶχα γύρω μου, ψυχωμένα κι ἄψυχα, μοῦ ἔλεγαν μύρια. Οἱ ναῦτες μὲ τὰ ἡλιοκαμένα τους πρόσωπα καὶ τὰ φανταχτερὰ ρούχα, οἱ γέροντες μὲ τὰ διηγήματά τους, τὰ ξύλα μὲ τὴ χτυπητὴ κορμοστασιά, οἱ λυγερές με τὰ τραγούδια τους:

"Ὄμορφος πού ῾ναι ὁ γεμιτζὴς ὅταν βραχεῖ κι ἀλλάξει καὶ βάλει τ᾿ ἄσπρα ροῦχα του καὶ στὸ τιμόνι κάτσει."

Τὸ ἄκουα ἀπὸ τὴν κούνια μου κι ἔλεγα πὼς ἦταν φωνὴ τοῦ νησιοῦ μας, ποὺ παρακινοῦσε τοὺς ἄντρες στὴ θαλασσινὴ ζωή. Ἔλεγα πότε κι ἐγὼ νὰ γίνω γεμιτζὴς καὶ νὰ κάτσω θαλασσοβρεμένος στὸ τιμόνι. Θὰ γινόμουν ὄμορφος τότε, παλίκαρος σωστός· θὰ μὲ καμάρωνε τὸ νησί! Ναί, τὴν ἀγαποῦσα τὴ θάλασσα! Τὴν ἔβλεπα νὰ ἁπλώνεται ἀπὸ τ᾿ ἀκρωτήρι ὡς πέρα, πέρα μακριά, νὰ χάνεται οὐρανοθέμελα σὰν ζαφειρένια πλάκα στρωτή, βουβὴ καὶ πάσχιζα νὰ μάθω τὸ μυστικό της. Τὴν ἔβλεπα, ὀργισμένη ἄλλοτε, νὰ δέρνῃ μὲ ἀφροὺς τ᾿ ἀκρογιάλι, νὰ καβαλικεύῃ τὰ χάλαρα, νὰ σκαλώνῃ στὶς σπηλιές, νὰ βροντᾷ καὶ νὰ ἠχάει, λὲς καὶ ζητοῦσε νὰ φθάσῃ στὴν καρδιὰ τῆς γῆς, γιὰ νὰ σβήσῃ τὶς φωτιές της. Κι ἔτρεχα μεθυσμένος νὰ παίξω μαζί της, νὰ τὴ θυμώσω, νὰ τὴν ἀναγκάσω νὰ μὲ κυνηγήσει, νὰ νιώσω τὸν ἀφρό της ἐπάνω μου, ὅπως πειράζομε ἁλυσοδεμένα τ᾿ ἀγρίμια. Κι ὅταν ἔβλεπα καράβι νὰ σηκώνῃ τὴν ἄγκυρα, νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὸ λιμάνι καὶ ν᾿ ἀρμενίζῃ στ᾿ ἀνοιχτά, ὅταν ἄκουα τὶς φωνὲς τῶν ναυτῶν ποὺ γύριζαν τὸν ἀργάτη, καὶ τὰ κατευοδώματα τῶν γυναικῶν, ἡ ψυχή μου πετοῦσε θλιβερὸ πουλάκι ἐπάνω του. Τὰ σταχόμαυρα πανιά, τὰ ὁλοφούσκωτα, τὰ σκοινιὰ τὰ κοντυλογραμμένα, τὰ πόμολα ποὺ ἄφηναν φωτεινὴ γραμμὴ ψηλά, μ᾿ ἔκραζαν νὰ πάω μαζί τους, μοῦ ἔταζαν ἄλλους τόπους, ἀνθρώπους ἄλλους, πλούτη, χαρές. Καὶ νυχτοήμερα ἡ ψυχή μου κατάντησε ἄλλον πόθο νὰ μὴν ἔχῃ παρὰ τὸ ταξίδι. Ἀκόμη καὶ τὴν ὥρα ποὺ ἐρχόταν πικρὸ χαμπέρι στὸ νησὶ καὶ ὁ πνιγμὸς πλάκωνε τὶς ψυχὲς ὅλων καὶ χυνόταν βουβὴ ἡ θλίψη ἀπὸ τὰ ζαρωμένα μέτωπα ὡς τ᾿ ἄψυχα λιθάρια τῆς ἀκρογιαλιᾶς, ὅταν ἔβλεπα τὰ ὀρφανοπαίδια στοὺς δρόμους καὶ τὶς γυναῖκες μαυροφόρες, ὅταν ἄκουα νὰ διηγοῦνται ναυαγοὶ τὸ μαρτύριό τους, πεῖσμα μ᾿ ἔπαινε ποὺ δὲν ἤμουν κι ἐγὼ μέσα, πεῖσμα καὶ σύγκρυο μαζί.

Δὲν κρατήθηκα περισσότερο. Ἔλειπε ὁ πατέρας μὲ τὴ σκούνα στὸ ταξίδι. Μίσευε κι ὁ καπετὰν Καλιγέρης ὁ θεῖος μου γιὰ τὴ Μαύρη θάλασσα. Τοῦ ἔπεσα στὸ λαιμό, τὸν παρακάλεσε κι ἡ μάνα μου ἀπὸ φόβο μὴν ἀρρωστήσω, μὲ πῆρε μαζί του.

- Θὰ σὲ πάρω, μοῦ λέει, μὰ θὰ δουλέψεις, τὸ καράβι θέλει δουλειά. Δὲν εἶναι ψαρότρατα νά ῾χεις φαῒ καὶ ὕπνο.

Τὸν φοβόμουνα πάντα τὸ θεῖο μου. Ἦταν ἄγριος καὶ κακὸς σ᾿ ἐμένα, ὅπως καὶ στοὺς ναῦτες του. Κάλλιο σκλάβος στ᾿ Ἀλιτζέρι - παρὲ μὲ τὸν Καλιγέρη, ἔλεγαν, γιὰ νὰ δείξουν τὴν ἀπονιά του. Κι ὁ λόγος του πάντα προσταγή. Μόνον ἀπελπισμένοι πήγαιναν στὴ δούλεψή του. Μὰ ὁ μαγνήτης ποὺ ἔσερνε τὴν ψυχή μου, ἔκαμε νὰ τὰ λησμονήσω ὅλα. Νὰ πατήσω μία στὴν κουβέρτα, ἔλεγα, καὶ δουλειὰ ὅση θές.

Ἀληθινὰ ρίχτηκα στὴ δουλειὰ μὲ τὰ μοῦτρα. Ἔκαμα παιχνίδι τὶς ἀνεμόσκαλες. Ὅσο ψηλότερα ἡ δουλειά, τόσο πρόθυμος ἐγώ. Μπορεῖ ὁ θεῖος μου νὰ ἤθελε νὰ παιδευτῶ ἀπὸ τὴν ἀρχή, γιὰ νὰ μετανιώσω. Ἀπὸ τὴν πλύση τῆς κουβέρτας στὸ ξύσιμο, ἀπὸ τὸ ράψιμο τῶν πανιῶν στῶν σκοινιῶν τὸ πλέξιμο, ἀπὸ τὸ λύσιμο τῶν ἀρμένων στὸ δέσιμο. Τώρα στὴν τρόμπα, τώρα στὸν ἀργάτη, φόρτωμα, ξεφόρτωμα, καλαφάτισμα, χρωμάτισμα - πρῶτος ἐγώ. Πρῶτος; Πρῶτος! τί μ᾿ ἔμελε; Μοῦ ἔφτανε πὼς ἀνέβαινα ψηλὰ στὴ σταύρωση κι ἔβλεπα κάτω τὴ θάλασσα νὰ σκίζεται καὶ νὰ πισωδρομῇ ὑποτακτική μου. Τὸν ἄλλον κόσμο, τοὺς στεριανούς, μὲ θλίψη τοὺς ἔβλεπα.

- Ψέ!... ἔλεγα μὲ περιφρόνηση. Ζοῦνε τάχα κι ἐκεῖνοι!...

« Ἡ θάλασσα » (ἀπόσπασμα)Ἀπό τήν συλλογή :  "Τὰ Λόγια τῆς Πλώρης",τοῦ  Ἀνδρέα Καρκαβίτσα (κείμ. Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας Β´ Γυμν.).

( ἀπό ἐδῶ )

φωτό,φωτό,φωτό 

Rod Stewart - Beyond the Sea

Mireille Mathieu - La mer

« Μία πίκρα » 

Τὰ πρῶτα μου χρόνια τ’ ἀξέχαστα τά ’ζησα 

κοντὰ στ’ ἀκρογιάλι, 

στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴ ρηχὴ καὶ τὴν ἥμερη, 

στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴν πλατιά, τὴ μεγάλη. 

Καὶ κάθε φορὰ ποὺ μπροστά μου ἡ πρωτάνθιστη 

ζωούλα προβάλλει, 

καὶ βλέπω τὰ ὀνείρατα κι᾿ ἀκούω τὰ μιλήματα 

τῶν πρώτῳν μου χρόνῳν κοντὰ στ’ ἀκρογιάλι, 

στενάζεις, καρδιά μου, τὸ ἴδιο ἀναστέναγμα: 

Νὰ ζοῦσα καὶ πάλι 

στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴ ρηχὴ καὶ τὴν ἥμερη, 

στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴν πλατιά, τὴ μεγάλη. 

Μιὰ μένα εἶν’ ἡ μοῖρα μου, μιὰ μένα εἶν’ ἡ χάρη μου, 

δὲ γνώρισα κι ἄλλη: 

Μιὰ θάλασσα μέσα μου σὰ λίμνη γλυκόστρωτη 

καὶ σὰν ὠκιανὸς ἀνοιχτὴ καὶ μεγάλη. 

Καὶ νά! μὲσ’ στὸν ὕπνο μου τὴν ἔφερε τ’ ὄνειρο 

κοντά μου καὶ πάλι 

τὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴ ρηχὴ καὶ τὴν ἥμερη, 

τὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴν πλατιά, τὴ μεγάλη. 

Κ’ ἐμέ, τρισαλίμονο! μιὰ πίκρα μὲ πίκραινε, 

μιὰ πίκρα μεγάλη, 

καὶ δὲ μοῦ τὴ γλύκαινες πανώριο ξαγνάντεμα 

τῆς πρώτης λαχτάρας μου, καλό μου ἀκρογιάλι! 

Ποιά τάχα φουρτούνα φουρτούνιαζε μέσα μου 

καὶ ποιά ἀνεμοζάλη, 

ποὺ δὲ μοῦ τὴν κοίμιζες καὶ δὲν τὴν ἀνάπαυες, 

πανώριο ξαγνάντεμα, κοντὰ στ’ ἀκρογιάλι; 

Μιὰ πίκρα εἶν’ ἀμίλητη, μιὰ πίκρα εἶν’ ἀξήγητη, 

μιὰ πίκρα μεγάλη, 

ἡ πίκρα ποὺ εἶν’ ἄσβυστη καὶ μὲσ’ στὸν παράδεισο 

τῶν πρώτῳν μας χρόνῳν κοντὰ στ’ ἀκρογιάλι. 

 

                                                   -  Κωστῆς Παλαμᾶς 

Ἡ Πελασγική

Ἀναγνωρίζοντας, ἀργά, τήν σωστή πλευρά τῆς Ἱστορίας ...

« Κύριοι, κατέληξα σήμερα τὸ πρωὶ στὸ ἀσυγχώρητο συμπέρασμα ὅτι πολεμήσαμε στὴ λάθος πλευρά. Ὅλο αὐτὸν τὸν πόλεμο θὰ ἔπρεπε νὰ εἴχαμε πολεμήσει μὲ τοὺς φασίστες ἐνάντια στοὺς κομμουνιστὲς καὶ ὄχι τὸ ἀντίστροφο. Φοβᾶμαι ὅτι ἴσως σὲ πενῆντα χρόνια ἡ Ἀμερικὴ θὰ πληρώσει ἀκριβὸ τίμημα καὶ θὰ γίνει χώρα διαφθορᾶς καὶ ἐκφυλισμένων ἠθῶν. » 

~ Στρατηγός George S.  Patton ( 21 Ἰουλίου 1945 )  

Ὁ Στρατηγός Patton ἤξερε πολύ καλά τί ἔλεγε. Καί δέν τό ἔμαθε μετά τόν πόλεμο, ὅπως ἴσως πολλοί πιστεύουν. Τό γνώριζε ἀπό πρίν, ἀφοῦ οἱ ἀντιλήψεις του περί ἑβραίων οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἄμεσα συνδεδεμένοι μέ τό θέμα Κομμουνισμός ( γεννήτορές γάρ ) ἦταν ξεκάθαρες. Ὅμως μέ τό τέλος τοῦ Β΄Π.Π. , ὅταν εἶχε τοποθετηθεῖ στρατιωτικός κυβερνήτης τῆς Βαυαρίας, τοῦ εἶχε ζητηθεῖ νά ξεκαθαρίσῃ μέ κάθε ἕναν Γερμανό πού ὄχι ἁπλῶ;ς ἀνῆκε στό ναζιστικό κόμμα, ἀλλά πού ἀκόμη καί νά εἶχε πληρώσῃ μία συνδρομή σ᾿αὐτό. Αὐτή ἡ ἀποναζιστικοποίησις πού τοῦ ζήτησαν νά κάνῃ ἔπαιξε τόν ῥόλο της στήν σκέψη του καί τήν ἀντιμετώπισιν τῆς Γερμανίας καί τῶν Γερμανῶν μέ ἕναν μᾶλλον ἀντίθετο τρόπο ἀπό αὐτόν πού ἐπιζητοῦσαν οἱ πραγματικοί δημιουργοί τοῦ Β΄Π.Π. καί μισοῦντες μέχρι θανάτου τήν Γερμανία.

Κανείς δεν δίνει δεκάρα πόσο καλά διοικείται η Βαυαρία. Το μόνο που τους ενδιαφέρει τώρα είναι το πόσο καλά έχει καταστραφεί. [Letter to Beatrice (29 Σεπτεμβρίου 1945), που δημοσιεύτηκε στο  «The Patton Papers»  (1996), επιμέλεια του Martin Blumenson]

Καί : 

 «Το Βερολίνο μου προξένησε κατάθλιψη. Καταστρέψαμε αυτό που θα μπορούσε να είναι μια καλή φυλή και [είμαστε] έτοιμοι να τους αντικαταστήσουμε με Μογγόλους άγριους». Και σε μια άλλη επιστολή, ο Patton παραδέχτηκε: «Όλα αυτά στις εφημερίδες για την αδελφοποίηση είναι ανοησίες... Όλα αυτά τα γραπτά γίνονται από Εβραίους για να πάρουν εκδίκηση. Στην πραγματικότητα, οι Γερμανοί είναι οι μόνοι αξιοπρεπείς άνθρωποι που έχουν απομείνει στην Ευρώπη... Προτιμώ τους Γερμανούς. ( ἀπό ἐδῶ)

Σέ μία ἀπό τίς ἐπιστολές πρός τήν σύζυγό του ἔγραφε :

" ὁ θόρυβος ἐναντίον μου εἶναι μόνο τό μέσον μέ το ὁποῖο οἱ ἑβραῖοι καί οἱ κομμουνιστές προσπαθοῦν μέ μεγάλη ἐπιτυχία νά ἐφαρμόσουν ἕναν περαιτέρω διαμελισμό τῆς Γερμανίας..." 

Κάπου ἀλλοῦ ( στό ἡμερολόγιό του ) ἔγραψε :

"ὑπάρχει μία πολύ ἐμφανἠς ἑβραϊκή ἐπιρροή στόν τῦπο. Προσπαθοῦν νά κάνουν δύο πράγματα : Πρῶτον νά ἐφαρμόσουν τόν κομμουνισμό καί δεύτερον νά διασφαλίσουν ὅτι ὅλοι οἱ ἐπιχειρηματίες γερμανικῆς καταγωγῆς καί οἱ μή ἑβραϊκῆς καταγωγῆς θά ἀπολυθοῦν ἀπό τίς ἐργασίες τους "

Ὁπότε ὅταν λέει στό ἀνωτέρω ἀπόσπασμα :

"Φοβᾶμαι ὅτι ἴσως σέ πενήντα χρόνια ἡ Ἀμερική θα πληρώσῃ ἀκριβό τίμημα καί θά γίνῃ μία χώρα διαφθοράς καί ἐκφυλισμένων ἡθῶν." δέν εἶναι πρόβλεψις ἀλλά διαπίστωσις τῆς πραγματικότητος καί τῆς πορείας της στόν χρόνο...

Καί παλαιώτερα δημοσιεύματά μας γιά τόν σπουδαῖο Στρατηγό : 

Γιατί δολοφονήθηκε ὁ Πάττον ; 

Ἀντισημίτης καί ὁ Στρατηγός Πάττον ; 

Ἡ Πελασγική

Ἄλλη μία παράξενη ἑβδομάδα στήν Trumpland

Το γεγονός ότι ο Τραμπ έχει εμπλακεί σε έναν πόλεμο που καταστρέφει την προεδρία του και ωφελεί μόνο το Ισραήλ είναι η απόλυτη τραγωδία για το αμερικανικό κοινό, αλλά και έναντι των άλλων εθνών στον κόσμο που κάποτε θαύμαζαν τις Ηνωμένες Πολιτείες για την δέσμευσή τους στη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Το Ισραήλ είναι πλέον δικαίως το πιο μισητό έθνος στον κόσμο, αλλά οι ΗΠΑ είναι η δεύτερη! 

... προθυμία του προέδρου να πλουτίσει την οικογένεια και τους υποστηρικτές του μέσω συμπεριφοράς που γενικά θεωρείται παράνομη «εμπορία εμπιστευτικών πληροφοριών». Έχει συχνά παρατηρηθεί πώς ο πρόεδρος έχει την τάση να κάνει δηλώσεις πολιτικής ή οικονομικής φύσης τις Δευτέρες και τις Παρασκευές, δηλαδή να επηρεάζει το άνοιγμα και το κλείσιμο της Wall Street και άλλων επενδυτικών αγορών.

Τοῦ Philip Giraldi 

 Κάποιες εβδομάδες είναι δύσκολο να διαλέξει κανείς τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες που υποδηλώνουν την παρακμή και την πτώση της ακεραιότητας της αμερικανικής κυβέρνησης, τόσο στην Ουάσινγκτον όσο και συχνά σε πολιτειακό επίπεδο. Ο Λευκός Οίκος και το Κογκρέσο συχνά πρωτοστατούν σε αυτή την εκτίμηση, δεδομένης της πλήρους εγκατάλειψης οποιασδήποτε προσπάθειας της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών να κάνει τις πολιτικές και τη νομοθεσία της να ανταποκρίνονται στα πραγματικά εθνικά συμφέροντα. 

Οι πόλεμοι διεξάγονται χωρίς κανένα λόγο και οι εσωτερικές πολιτικές προέρχονται από τις «διαθέσεις» που έχει ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ όταν ξυπνάει το πρωί. Το αποτέλεσμα είναι χάος όταν οι πολιτικές αναπτύσσονται και εφαρμόζονται στην πραγματικότητα.

Την περασμένη εβδομάδα, εμείς οι Αμερικανοί που υποφέραμε πολύ, αναγκαστήκαμε να δούμε καθαρές Τραμπικές ασυναρτησίες σε σημαντικές δηλώσεις που αφορούσαν την εξωτερική πολιτική. Πρώτα ήρθαν οι δηλώσεις ότι το Ιράν είχε λίγο-πολύ επικοινωνήσει με τον Τραμπ και είχε επιδιώξει την επιστροφή στις διαπραγματεύσεις για μια εκεχειρία και μια ειρηνευτική συμφωνία. Ο ισχυρισμός διαψεύστηκε αμέσως από την Τεχεράνη και σχεδόν όλοι οι παρατηρητές συμφώνησαν ότι οι Ιρανοί θα έπρεπε να είναι τρελοί για να εμπιστευτούν την Ουάσινγκτον και τον «λόγο» της για οποιοδήποτε ζήτημα, δεδομένου του ιστορικού του Τραμπ να αγνοεί στη συνέχεια τα έγγραφα που υπογράφηκαν και τις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν. Ο Τραμπ απάντησε στη συνέχεια στην ιρανική άρνηση απειλώντας να εξαπολύσει πυρά της κόλασης με τον συνηθισμένο του τρόπο, γεμάτο με αισχρότητες και απειλές εξόντωσης του περσικού λαού σε ένα ολοκαύτωμα πιο καταστροφικό από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ορισμένοι παρατηρητές έχουν επισημάνει ότι οι απειλές εξόντωσης του Τραμπ είναι σαφώς ανέφικτες στην πράξη, δεδομένης της εξάντλησης των αποθεμάτων πυρομαχικών των ΗΠΑ και της δυσκολίας στην κατασκευή αντικαταστάσεων λόγω της άρνησης της Κίνας να πουλήσει εξωτικά μέταλλα ( δυσεύρετα ή προηγμένα κράματα και στοιχεία και σπάνιες γαίες )  στους Αμερικανούς, καθώς και της απώλειας των διυλιστηρίων της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων που παρήγαγαν αλουμίνιο υψηλής ποιότητας για ατράκτους πολεμικών αεροσκαφών. Έτσι, αν ο Τραμπ επιδιώξει πραγματικά να υλοποιήσει τις σχολικές του φαντασιώσεις για θάνατο και καταστροφή, θα πρέπει να προχωρήσει στα πυρηνικά. Είναι ειρωνικό το γεγονός ότι έχει βασίσει τον πόλεμο κατά του Ιράν στην συχνά επαναλαμβανόμενη δηλωμένη πρόθεσή του να αποτρέψει την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων από το Ιράν, ένα πρόγραμμα για το οποίο οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες επιμένουν ότι δεν υπάρχει. Μόνο οι ΗΠΑ διαθέτουν και έχουν χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα για να σκοτώσουν πολίτες, και αυτό συνέβη το 1945.

Δεδομένων όλων των ανάμεικτων μηνυμάτων που προέρχονται από την Ουάσινγκτον, είναι ίσως περιττό να επισημάνουμε ότι ένας πόλεμος που ήταν εξαρχής άσκοπος και περιττός εξακολουθεί να συνεχίζεται μαζί με το Ισραήλ και τον πρωθυπουργό του, Benjamin Netanyahu, να πιέζουν για την επέκτασή του από το περιθώριο, χρησιμοποιώντας ψέματα που έχουν κατασκευάσει για να πείσουν έναν ανίδεο Τραμπ. «Πολύ καλύτερα σε αυτό το σημείο», λέει ο Netanyahu, «να βλέπουμε Αμερικανούς στρατιώτες να πεθαίνουν για να καταστρέψουν το Ιράν παρά να σπαταλάμε οποιοδήποτε από τα υπέροχα Εβραία αγόρια μας, καθένα από τα οποία αξίζει όσο 1.000 γκόιμ». 

Στην πραγματικότητα, εμείς οι Αμερικανοί είμαστε τυχεροί που είμαστε μόνο 1/1.000 φορές όσον αφορά την εβραϊκή σχετική αξία. Ένας Ισραηλινός δικηγόρος υπολογίζει ότι κάθε εβραϊκή ζωή αξίζει όσο 10 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι!

... «Νομίζω ότι τώρα, αφού σκοτώσουν έναν Ισραηλινό, πρέπει να σκοτώσουμε όλους τους ανθρώπους στην Tal και την Sarra, ακόμη και στο Jit και την Farata, δήλωσε ο δικηγόρος Yehuda Shimon στο BBC.

«Ακούγεται σαν να λέτε ότι μια εβραϊκή ζωή αξίζει εκατοντάδες ή χιλιάδες παλαιστινιακές ζωές», απάντησε η Lucy Williamson του BBC στη συνέντευξη.

«Εκατομμύρια», τη διόρθωσε ο Shimon. «Μια εβραϊκή ζωή, κάνει δέκα εκατομμύρια, εντάξει;»

«Αυτό ακούγεται απλώς ρατσιστικό», απάντησε η Williamson, στην οποία ο Shimon απάντησε: «Ναι, το ξέρω, το ξέρω. Αλλά αυτή είναι η αλήθεια»...

Το γεγονός ότι ο Τραμπ έχει εμπλακεί σε έναν πόλεμο που καταστρέφει την προεδρία του και ωφελεί μόνο το Ισραήλ είναι η απόλυτη τραγωδία για το αμερικανικό κοινό, αλλά και έναντι των άλλων εθνών στον κόσμο που κάποτε θαύμαζαν τις Ηνωμένες Πολιτείες για την δέσμευσή τους στη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Το Ισραήλ είναι πλέον δικαίως το πιο μισητό έθνος στον κόσμο, αλλά οι ΗΠΑ είναι η δεύτερη! Και η σήψη σχετικά με το ποιος κάνει τι σε ποιον είναι ιδιαίτερα βαθιά αν αναλογιστεί κανείς τη σύγχυση σχετικά με τον στρατιωτικό ρόλο των ΗΠΑ που η κυβέρνηση Τραμπ έχει σαφώς ενθαρρύνει.

Μια ιστορία που δημοσιεύτηκε στην Washington Post την περασμένη εβδομάδα ήταν ιδιαίτερα οδυνηρή, περιγράφοντας τις ανησυχίες του Αμερικανού στρατηγού Alexus Grynkewich, επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Διοίκησης των ΗΠΑ. Περιέγραψε σε ένα υπόμνημα τις ανησυχίες του για το ανεπαρκές απόθεμα ναυτικών αντιτορπιλικών με αμυντικές ικανότητες. Το άρθρο εξήγησε πώς ο Grynkewich «...έστειλε γραπτή ειδοποίηση σε ανώτερους αξιωματούχους του Πενταγώνου λέγοντας ότι χωρίς άλλο αντιτορπιλικό του Ναυτικού θα αναγκαστεί να επιλέξει την υπεράσπιση της «πατρίδας» των Ηνωμένων Πολιτειών έναντι του Ισραήλ...». 

Αμερικανός στρατηγός προειδοποιεί το Πεντάγωνο ότι δεν διαθέτει επαρκείς δυνάμεις για να προστατεύσει το Ισραήλ

Η δική μου ερμηνεία αυτού είναι ότι ο στρατηγός είναι προσωπικά προβληματισμένος για το αν οι εντολές του που προέρχονται από τον Λευκό Οίκο θα έδιναν προτεραιότητα στην υπεράσπιση των Ηνωμένων Πολιτειών και όχι του Ισραήλ. Το ότι προφανώς δεν είναι σε θέση να καταλάβει ξεκάθαρα ότι η υπεράσπιση της χώρας του είναι και πρέπει πάντα να είναι η κορυφαία προτεραιότητά του είναι τόσο ακατανόητο όσο και σαφές σημάδι του πώς η παράλογη αγάπη για το εβραϊκό κράτος από τα καθεστώτα του Joe Biden και του Donald Trump έχει καταστρέψει κάθε αίσθηση του πραγματικού λόγου ύπαρξης στρατιωτικού εξοπλισμού!

Πράγματι, ο Ντόναλντ Τραμπ και οι φίλοι του στην εξουσία σπεύδουν να παίζουν τους στρατιώτες όποτε τους βολεύει. Μου αρέσει να βλέπω τον Τραμπ, τον ανυπότακτο της θητείας, να στέκεται σε εγρήγορση και να χαιρετάει χωρίς να βγάζει το περίεργο κόκκινο καπέλο του, μια στρατιωτική στάση που κάποτε επέλεξε να αποφύγει στο Βιετνάμ μέσω ψευδών ιατρικών ισχυρισμών για οστικές άκανθες όταν η επιτροπή στρατολόγησης τον κάλεσε για υπηρεσία μετά την αποφοίτησή του από το κολέγιο το 1968. Για να προσθέσει στην ειρωνεία, ο Τραμπ έχει δηλώσει αρκετές φορές ότι θα έπρεπε να του απονεμηθεί το Μετάλλιο Τιμής του Κογκρέσου (CMH) για τον σε μεγάλο βαθμό φανταστικό «ειρηνευτικό του ρόλο», ένα μετάλλιο που στην πραγματικότητα είναι το υψηλότερο βραβείο για στρατιώτες που επέδειξαν ανδρεία στη μάχη, το οποίο δεν περιλαμβάνει τον Ντόναλντ Τραμπ.

Αλλά ακόμη και δεδομένου αυτού του τακτικού είδους θεατρικής υποκριτικής, η ανάρτηση του Τραμπ μέσω τεχνητής νοημοσύνης στο Truth Social την περασμένη εβδομάδα υπερβαίνει κάθε ευπρέπεια στα μάτια όσων από εμάς, συμπεριλαμβανομένου και εμού, πήγαμε στον στρατό μετά το κολέγιο αντί του Τραμπ, ο οποίος είχε και τα χρήματα και την έλλειψη πατριωτισμού για να πληρώσει έναν γιατρό για την ψεύτικη ιατρική του έκθεση. Στην ανάρτηση, ο Τραμπ απεικόνισε τον εαυτό του με πλήρη στολή, πλαισιωμένος από τους στρατηγούς του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Douglas MacArthur και George S Patton. Στέκεται μπροστά από τους δύο άνδρες και έχει τέσσερα αστέρια στρατηγού στους ώμους του συν ένα στήθος γεμάτο κορδέλες μεταλλίων, έναν υψηλότερο βαθμό και περισσότερα παράσημα από αυτά του Douglas MacArthur και του Patton στο photoshop της τεχνητής νοημοσύνης. Ένα μετάλλιο στον Τραμπ φαίνεται να είναι ένα CMH.( Το Μετάλλιο της Τιμής είναι το υψηλότερο στρατιωτικό παράσημο των Ηνωμένων Πολιτειών.)  Είναι προσβολή για τις μνήμες αυτών των δύο γενναίων ανδρών που απεικονίζονται και το να περιγράψουμε την απάτη ως επαίσχυντη και άσεμνη δεν θα ήταν υπερβολικό! 

Μια ακόμη ιστορία της περασμένης εβδομάδας καταδεικνύει τη συνεχιζόμενη προθυμία του προέδρου να πλουτίσει την οικογένεια και τους υποστηρικτές του μέσω συμπεριφοράς που γενικά θεωρείται παράνομη «εμπορία εμπιστευτικών πληροφοριών». Έχει συχνά παρατηρηθεί πώς ο πρόεδρος έχει την τάση να κάνει δηλώσεις πολιτικής ή οικονομικής φύσης τις Δευτέρες και τις Παρασκευές, δηλαδή να επηρεάζει το άνοιγμα και το κλείσιμο της Wall Street και άλλων επενδυτικών αγορών. Οι επενδυτές που είναι οπλισμένοι με αυτές τις προηγμένες πληροφορίες μπορούν και έχουν ωφεληθεί οικονομικά σε μεγάλο βαθμό εκμεταλλευόμενοι τις προβλέψιμες αυξήσεις που προκαλούνται από τις ενέργειες του Λευκού Οίκου. Όσοι έχουν προηγούμενη γνώση για το τι πρόκειται να συμβεί ωφελούνται ιδιαίτερα, συμπεριλαμβανομένου του Τραμπ προσωπικά και της οικογένειάς του.

Στην τελευταία εκδοχή αυτής της πραγματικότητας, ο Τραμπ πουλάει μέσω της οικογενειακής του εταιρείας Trump Media & Technology Group στις αναρτήσεις του στο Truth Social , όπου θα εμφανίζονται οι ανακοινώσεις, ένα προϊόν έγκαιρης πρόσβασης σε premium δεδομένα που κυκλοφόρησε στη νέα υπηρεσία συνδρομής της. Το κόστος είναι 100.000 δολάρια το μήνα για τους επενδυτές, οι οποίοι στη συνέχεια θα μπορούν να επωφεληθούν σημαντικά από τις μεταβολές της χρηματιστηριακής αγοράς. Μέχρι στιγμής, πέντε επενδυτικές εταιρείες έχουν εγγραφεί και αναμένεται ήδη ότι ο Τραμπ προσωπικά θα επωφεληθεί άμεσα από το μερίδιο ιδιοκτησίας του στην Truth Social, το οποίο ανέρχεται στο 41% ​​των 6 εκατομμυρίων δολαρίων των υφιστάμενων δεσμευμένων εσόδων. Οι επικριτές έχουν παρατηρήσει ότι ο Τραμπ «πρέπει να έχει εφεύρει μια νέα θεωρία του «insider trading» βασισμένη σε δημόσια διαθέσιμες πληροφορίες».

Συμπερασματικά, και ειρωνικά, ο Τραμπ μερικές φορές καυχιέται ότι δεν δέχεται κανέναν κρατικό μισθό ως πρόεδρος, αλλά το 2025 δήλωσε «περισσότερα από 2 δισεκατομμύρια δολάρια σε προσωπικό εισόδημα πέρυσι - σχεδόν τετραπλάσιο από το σύνολο του 2024 - με το μεγαλύτερο μέρος να προέρχεται από επιχειρήσεις που βρίσκονται ακριβώς στη διασταύρωση του γραφείου του και του ισολογισμού του. Κέρδισε περίπου 1,4 δισεκατομμύρια δολάρια μόνο από κρυπτονομίσματα, συμπεριλαμβανομένων 635 εκατομμυρίων δολαρίων σε δικαιώματα από το meme coin του $TRUMP και περισσότερα από 500 εκατομμυρία δολάρια από την World Liberty Financial, την επιχείρηση κρυπτονομισμάτων που διαχειρίζονται οι γιοι του».

Θέλετε να κερδίσετε με διαφθορά μερικά δισεκατομμύρια δολάρια σκοτώνοντας ένα σωρό ανθρώπους σε πολέμους και υποστηρίζοντας γενοκτονίες που δεν χρειαζόταν να συμβούν; Ρωτήστε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ πώς γίνεται αυτό!

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική

Οἱ ἐντάσεις γίνονται πυρκαγιά καί καλύπτουν ὅλη τήν Μέση Ἀνατολή

Η Ουκρανία πυροβολεί συγχρονικά ένα ιρανικό πλοίο στην Κασπία. Το IRGC απειλεί με αντίποινα. Το IRGC απειλεί το Ηνωμένο Βασίλειο (και την Κύπρο) για την σταδιακά αυξανόμενη εμπλοκή του στον πόλεμο κατά του Ιράν.

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει τη Ρωσία μπλοφάροντας και συνεχίζει τις πυραυλικές επιθέσεις βαθιά στη Ρωσία. Ωστόσο, η Ρωσία δεν μπορεί να επιτρέψει να συνεχιστούν και να κλιμακωθούν αυτές οι επιθέσεις. Εν τω μεταξύ, η Μέση Ανατολή σιγά σιγά παίρνει φωτιά. Το Ιράν δεν θα υποκύψει στον εξαναγκασμό του Τραμπ (ούτε η Κίνα θα συναινέσει στις πιέσεις των κυρώσεων των ΗΠΑ).

 Το καλύτερο που μπορεί να κάνει ο Τραμπ είναι να σταματήσει τις συγκρούσεις από το να συσσωρεύονται στην προοπτική ενός παγκοσμίου πολέμου.

Τοῦ Alastair Crooke

Η σιωπή γύρω από το αποτέλεσμα της συνάντησης Netanyahu την περασμένη εβδομάδα στο Οβάλ Γραφείο μιλάει από μόνη της. Κανένας Αμερικανός κυβερνητικός αξιωματούχος δεν πήγε στο αεροδρόμιο για να τον υποδεχτεί και δεν του στρώθηκε κόκκινο χαλί. Η επίσκεψη ήταν ακαριαία. Το Ισραήλ ακυβέρνητο - με τη στρατηγική του για το «Μεγάλο Ισραήλ» να αιμορραγεί τώρα, λόγω έλλειψης στρατευμάτων και συνοχής .

Ο πρώην Συνήγορος του Πολέμου των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, Υποστράτηγος Yitzak Brik, προβλέπει ( Ma'ariv , 26 Ιουλίου) ότι η κρίση που αφορά το ισραηλινό απόθεμα αναχαιτίσεων «είναι μόνο το προοίμιο της καταστροφής που μας επιφυλάσσεται» –

«Στους επερχόμενους πολέμους με το Ιράν, η απειλή θα δεκαπλασιαστεί, σε σημείο που θα χαθεί πλήρως την ικανότητα αναχαίτισης ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων. Αυτοί οι πύραυλοι αναμένεται να μας χτυπήσουν: σε κατοικημένα κέντρα, στρατηγικούς στόχους, παραγωγικές και οικονομικές υποδομές, επιστημονικά και τεχνολογικά ιδρύματα, εκπαιδευτικά ιδρύματα, νοσοκομεία και ζωτικές βιομηχανίες, και να μας συντρίψουν ολοκληρωτικά».

Ο Τραμπ -επιτέλους, φαίνεται- καταλαβαίνει ότι ο πόλεμος που ξεκίνησε για να συντρίψει το Ιράν έχει μετατραπεί - στην καταστροφή του. Ουσιαστικά δεν υπάρχει στρατιωτική λύση διαθέσιμη πέρα ​​από το να σταματήσει να σκάβει το λάκκο, στον οποίο βρίσκεται, ακόμη βαθύτερο.

Εν τω μεταξύ, το Ιράν δεν του επιτρέπει να συνεχίσει τον τακτικό του κύκλο έναρξης κινητικού πολέμου (φαινομενικά για να πιέσει το Ιράν) και στη συνέχεια (τις επόμενες Δευτέρες) να στραφεί σε συζητήσεις για «επικείμενες συμφωνίες» προκειμένου να χειραγωγήσει τις αγορές πετρελαίου και τις τιμές των μετοχών. Την περασμένη Δευτέρα, μια «σοκαριστική πτώση» στην αγορά έριξε την τιμή του Brent κατά 7,7%.

Επιπλέον, το Ιράν σκοπεύει να διαμορφώσει τον ρυθμό της σύγκρουσης , η οποία (έτσι κι αλλιώς) πρόκειται να κλιμακωθεί λόγω των προσπαθειών των ΗΠΑ να επεκτείνουν τις περικυκλωτικές πιέσεις έτσι ώστε οι ΗΠΑ να μπορούν φαινομενικά να εξαναγκάσουν το Ιράν να αποδεχτεί μια υπαγορευμένη «ειρήνη».

Αλλά αντί να ασκήσει πίεση στο Ιράν, η στρατηγική του Τραμπ πυροδοτεί την περιοχή, ενώ παράλληλα εγκυμονεί κινδύνους ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.

Οι τελευταίες εξελίξεις -συμπεριλαμβανομένης της κήρυξης «πολιορκίας για πολιορκία» των αεροδρομίων και θαλάσσιων λιμένων της Σαουδικής Αραβίας από την Υεμένη, και των επιθέσεων σε δύο μεγάλα διυλιστήρια της Aramco που κατέστρεψαν τον σαουδαραβικό πετρελαιαγωγό προς την Ερυθρά Θάλασσα- έχουν φέρει τη Σαουδική Αραβία σε σύγκρουση τόσο με την Υεμένη, όσο και σε σύγκρουση (από κοινού με την CENTCOM) με τις πολιτοφυλακές της Μονάδας Λαϊκής Κινητοποίησης (PMU) στο Ιράκ, τις οποίες οι Σαουδάραβες υποστηρίζουν ότι ευθύνονται για την καταστροφή του διυλιστηρίου (αν και η Hash’d al-Shaabi  -σιιτική πολιτοφυλακή-  το αρνείται κατηγορηματικά). Αυτά τα δύο επεισόδια, ωστόσο, υπογραμμίζουν τον βαθμό στον οποίο ο «πόλεμος Τραμπ» αποσταθεροποιεί μια ήδη εύθραυστη περιοχή.

Χθες, η Σαουδική Αραβία, μαζί με τις ΗΠΑ, πραγματοποίησαν σημαντικές αεροπορικές επιδρομές σε τουλάχιστον σε έξι ιρακινές πόλεις, σκοτώνοντας τουλάχιστον 20 και τραυματίζοντας δεκάδες μέλη των PMU.

Γιατί η Σαουδική Αραβία να επιτεθεί στη Hash’d  και όχι στην Υεμένη; Πιθανώς επειδή η AnsarAllah θα ανταπέδιδε με πυραύλους, καταστρέφοντας ό,τι έχει απομείνει από την πετρελαϊκή υποδομή της Σαουδικής Αραβίας.

Μόλις έμαθε για τις αμερικανικές επιθέσεις σε θέσεις της Hash’d  και στο πνεύμα της ιδέας ότι μια αμερικανική επίθεση σε «ένα μέλος του Άξονα θα ισοδυναμούσε με επίθεση σε όλους», το Ιράν προχώρησε στην εκτόξευση βαλλιστικών πυραύλων σε αμερικανικές βάσεις στην Ιορδανία.

Δύο νέα μέτωπα – το μέτωπο Hash’d al-Shaabi-Ιράκ και το μέτωπο Υεμένης-Σαουδικής Αραβίας – έχουν προστεθεί στην περιφερειακή «θερμή εστία». Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες πιθανές «θερμές εστίες» που σιγοβράζουν στο παρασκήνιο: Στον Λίβανο, ο Ισραηλινός Υπουργός Άμυνας , Israel Katz, καυχιέται ότι : 

«Είκοσι τέσσερα λιβανέζικα χωριά, εκατοντάδων ετών, καταστράφηκαν. Όλα τα κτίρια, ολόκληρα χωριά [ισοπεδώθηκαν]. Η καταστροφή τους έχει ολοκληρωθεί. Πρέπει να καταλάβετε: 15.000 έως 20.000 σπίτια και στα 24 χωριά έχουν καταστραφεί - και σήμερα το 70% της Γάζας έχει καταστραφεί».

Πιο σημαντικά, ο Ισραηλινός Υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ben Gvir έχει υποσχεθεί να πυροδοτήσει έναν πόλεμο εποίκων εναντίον των Παλαιστινίων που ζουν στη Δυτική Όχθη, προκειμένου να επιβάλει μια «εθελοντική» έξοδο Παλαιστινίων. Ο Ben Gvir υποστηρίζει ότι η περίοδος πριν από τις εκλογές στο Ισραήλ αντιπροσωπεύει την πιο ευνοϊκή στιγμή για να πυροδοτηθεί η κρίση - η οποία, κατά την άποψή του, θα μπορούσε να οδηγήσει στην εκκένωση ολόκληρων παλαιστινιακών χωριών.

Σαν να μην έφτανε αυτό το χάος, στις 25 Ιουλίου, αμερικανικοί πύραυλοι έπληξαν ένα αρχηγείο του Ναυτικού των Φρουρών της Επανάστασης στην περιοχή Ziba Kenar της Κασπίας θάλασσας στην επαρχία Gilan.

Ο σχολιαστής MK Bhadrakumar περιγράφει ότι : 

«Η Κασπία Θάλασσα αποτελεί μια στρατηγικά ζωτικής σημασίας οδό εφοδιασμού μεταξύ Ρωσίας και Ιράν. Το Bandar Anzali είναι για την Τεχεράνη ό,τι είναι το λιμάνι της Οδησσού για το Κίεβο, όπου λαμβάνει προμήθειες δυτικών όπλων. Επομένως, η επίθεση της Ουκρανίας σε ένα ιρανικό εμπορικό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα, στα χωρικά ύδατα της Ρωσίας, το Σάββατο, η πρώτη τέτοια επίθεση από την έναρξη του πολέμου Ρωσίας-Ουκρανίας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ασυνείδητο περιστατικό... Το Κίεβο ανέλαβε την ευθύνη για το χτύπημα ενός ιρανικού πλοίου, σηματοδοτώντας ότι μια από τις πιο σταθερές ζώνες ασφαλείας της Ευρασίας είναι πλέον ευάλωτη στην άμεση εξάπλωση της ουκρανικής σύγκρουσης».

Τόσο οι New York Times όσο και η Wall Street Journal αναφέρουν ότι η ουκρανική επίθεση προμηνύει μια συγχώνευση των δύο πολέμων - του ουκρανικού πολέμου με τη Ρωσία και του ισραηλινο-αμερικανικού πολέμου κατά του Ιράν. Αυτό υποδηλώνει ότι η ουκρανική επίθεση στο ιρανικό πλοίο θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια μετρημένη κίνηση από την Ουάσιγκτον, με την Ουκρανία να ενεργεί σε συνδυασμό με τον βομβαρδισμό της επαρχίας Gilan του Ιράν από τις ΗΠΑ.

Το Κρεμλίνο απαιτεί την «οριστική εξάλειψη» της ουκρανικής απειλής μετά την επίθεση σε ιρανικό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Dmitry Peskov, δήλωσε αυτή την εβδομάδα ότι η αναφερόμενη επίθεση της Ουκρανίας σε ιρανικό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα θα πρέπει να θεωρηθεί ως επίθεση κατά του ίδιου του Ιράν, υποστηρίζοντας ότι το περιστατικό υπογράμμισε την ανάγκη να εξαλειφθεί αυτό που χαρακτήρισε ως απειλή που θέτει το Κίεβο. Κατηγόρησε την Ουκρανία ότι επεκτείνει την εμβέλεια αυτού που αποκάλεσε «τρομοκρατικές επιθέσεις» της.

Τι συμβαίνει, λοιπόν; Δεν είναι σαφές εάν η ουκρανική επίθεση στο ιρανικό πλοίο (που σκότωσε έναν Ιρανό ναύτη) για το οποίο το Κίεβο ψευδώς ισχυρίζεται ότι μετέφερε φορτίο όπλων ήταν απλώς μια παιδική κραυγή του Zelensky για να τραβήξει την προσοχή ώστε να κεντρίσει το ενδιαφέρον του Τραμπ («μπαμπά») - ή κάτι πιο επακόλουθο. Ο Zelensky, σε αρκετές περιπτώσεις, έχει παραπονεθεί ότι ο πόλεμος στο Ιράν αποσπούσε την προσοχή της Δύσης από τον «δικό του» πόλεμο με τη Ρωσία. Ήταν αυτή μια προσπάθεια να επαναπροσανατολιστεί ο Τραμπ προς τον ουκρανικό πόλεμο;

Όλα αυτά τα ρεύματα συνέκλιναν στην Ουάσινγκτον με την κηδεία του Lindsay Graham, και σε μια στιγμή που η Laura Loomer - μια φθίνουσα επιρροή του MAGA, την οποία όμως συμπαθεί ο Τραμπ και την οποία ακούει πρόθυμα - έκανε μια πολύ δημόσια κωλοτούμπα , αναδυόμενη ξαφνικά ως η μεγαλύτερη θαυμάστρια και υποστηρικτής της Ουκρανίας (ίσως στη θέση του μακαρίτη Lindsay Graham).

Το διαδίκτυο είναι γεμάτο με εικασίες ότι η έντονα προωθημένη «Παυλική μεταστροφή» της, μπορεί να σηματοδοτήσει ένα σημαντικό σημείο καμπής στην πολιτική σκηνή των ΗΠΑ. Μπορεί, ωστόσο, να είναι μια εφήμερη στιγμή που θα ξεθωριάσει γρήγορα. Η Loomer δεν έχει καμία επιρροή μεταξύ των νέων MAGA, αλλά εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στη βάση του Τραμπ, η οποία είναι άνω των 65 ετών και παρακολουθεί το Fox News .

Ωστόσο, υποστηρίζεται επί του παρόντος ότι η ριζική αλλαγή στις συμπάθειες της Loomer σηματοδοτεί την αρχή ενός ουσιαστικού ψυχοθεραπευτικού σχεδίου που έχει σχεδιαστεί για να εντυπωσιάσει τους Αμερικανούς ότι η « παρεμβατική Αμερική» μπορεί να είναι συνεπής με το «Πρώτα η Αμερική» - και επομένως ότι είναι εντάξει να υποστηρίζουν τη στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Το meme της Loomer, ας πούμε, διατυπώνεται ως επίπληξη προς τους οπαδούς του MAGA του Pat Buchanon, οι οποίοι τηρούν τη γραμμή του (και τον τίτλο του βιβλίου του): A Republic – Not an Empire: Reclaiming America's Destiny .(  Μία Δημοκρατία – Ὄχι μία Αὐτοκρατορία: Ἐπανακτῶντας τό πεπρωμένο τῆς Ἀμερικῆς, φωτό ἀριστερά) 

(Φυσικά, οποιαδήποτε μετατόπιση της κοινής γνώμης των ΗΠΑ που ευνοεί τον αμερικανικό στρατιωτικό παρεμβατισμό είναι ευπρόσδεκτη στο Ισραήλ).

Μήπως αυτή η μετατόπιση θα οδηγήσει την Τραμπ να γίνει πιο προληπτικός στο θέμα της Ουκρανίας; Δεν γνωρίζουμε. Η Loomer έχει υποσχεθεί πλήρη ενημέρωση για την Τραμπ σχετικά με το ταξίδι της στην Ουκρανία και τη συνάντησή της με τον Zelensky. Θα ακούσει ο Τραμπ; Μήπως ακούσει και δεν δώσει σημασία; Ποιος ξέρει;

Το θέμα εδώ είναι ότι η επίθεση δημοσίων σχέσεων για την αναδιατύπωση της Ουκρανίας ως «νικήτριας» -αν και εμπειρικά ψευδής- κερδίζει έδαφος σε τουλάχιστον ένα κομμάτι της αμερικανικής κοινής γνώμης. Ο μακροχρόνιος παρατηρητής και βιογράφος του Τραμπ, Michael Wolff, σημειώνει ότι 

«Η στροφή 180° της Loomer για την Ουκρανία «προφανώς ήδη συμβαίνει [δηλαδή αποκτά έλξη]». Ο Zelensky είναι τώρα στην πόλη... Θα έχει χρόνο με τον Τραμπ. Και ο Τραμπ, ναι: Πώς θα μπορούσε [να] χάσει το γεγονός ότι το πλεονέκτημα είναι βαθιά με την Ουκρανία αυτή τη στιγμή».

«Με την ευρύτερη έννοια, η πτυχή της εξωτερικής πολιτικής αυτής της κυβέρνησης ήταν μια πλήρης καταστροφή... Το θέμα με το Ιράν είναι μια πλήρης καταστροφή. Η ευθυγράμμιση με τη Ρωσία προφανώς μια κακή απόφαση... Ο Zelensky [πρώην] που τότε παρουσιάστηκε ως ηττημένος είναι τώρα νικητής - όλα τα άλλα θεωρούνται τώρα ως «κακές αποφάσεις» [από τον Τραμπ]. Σε αυτό το πλαίσιο, αυτός [ο Τραμπ] χρειάζεται απεγνωσμένα μια επιτυχία. Και η Ουκρανία αρχίζει να μοιάζει σαν να θα μπορούσε να είναι δική του [επιτυχία] - μέσω της κηδείας του Lindsay Graham ( φωτό ἀριστερά : Η τεταμένη συνάντηση Νετανιάχου-Ζελένσκι προκαλεί αναταραχή , βίντεο)  για να στραφεί προς μια πιο επιτυχημένη στρατηγική με την Ουκρανία. Ο θάνατος μπορεί να αποδειχθεί ένα μεγάλο πραξικόπημα δημοσίων σχέσεων. Μπίνγκο. Ναι. Η Ρωσία έχει πρόβλημα».

Φυσικά, είναι σοκαριστικό να βλέπεις πώς οι δυτικές ελίτ μπορούν να χειραγωγηθούν μέσω αδιάκοπων δημοσίων σχέσεων. Ωστόσο, τα σχόλια του Wolff είναι κάτι περισσότερο από ασήμαντες κουτσομπολίστικες στήλες. Αντανακλούν μια μαζική ψύχωση που εδραιώνεται. Δεν είναι ορθολογική, αλλά μάλλον προωθείται από συμφέροντα και χρηματικές κλίκες που έχουν τους δικούς τους σκοπούς.

Κοιτάξτε το μοτίβο – ο Zelensky θέλει να παρουσιαστεί ως «νικητής» στην Ευρώπη και στον Τραμπ. Η Ευρώπη τον παροτρύνει να εκτοξεύσει τους πυραύλους τους βαθιά στη Ρωσία για να αναγκάσει τη Ρωσία να παραδεχτεί κατάπαυση του πυρός. Ο Τραμπ στη G7 εκφράζει την έγκρισή του για τα χτυπήματα στη Ρωσία. Το πρώτο δόντι στον τροχό εμπλέκεται με επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε ρωσικά διυλιστήρια. Με τα θετικά λόγια του Τραμπ στη G7, ο οδοντωτός τροχός κλιμακώνεται περαιτέρω και τώρα έχει κλιμακωθεί στο επίπεδο των επιθέσεων κατά της ρωσικής αστικής ζωής ( κόμβος διαδικτύου καταναλωτών Wildberries και δολοφονίες σε κατασκηνώσεις διακοπών ) με πυραύλους μεγαλύτερης εμβέλειας και μεγαλύτερες κεφαλές.

Η Ουκρανία πυροβολεί συγχρονικά ένα ιρανικό πλοίο στην Κασπία. Το IRGC απειλεί με αντίποινα. Το IRGC απειλεί το Ηνωμένο Βασίλειο (και την Κύπρο) για την σταδιακά αυξανόμενη εμπλοκή του στον πόλεμο κατά του Ιράν.

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει τη Ρωσία μπλοφάροντας και συνεχίζει τις πυραυλικές επιθέσεις βαθιά στη Ρωσία. Ωστόσο, η Ρωσία δεν μπορεί να επιτρέψει να συνεχιστούν και να κλιμακωθούν αυτές οι επιθέσεις. Εν τω μεταξύ, η Μέση Ανατολή σιγά σιγά παίρνει φωτιά. Το Ιράν δεν θα υποκύψει στον εξαναγκασμό του Τραμπ (ούτε η Κίνα θα συναινέσει στις πιέσεις των κυρώσεων των ΗΠΑ).

Απλώς δεν υπάρχουν διαθέσιμες στρατιωτικές λύσεις για τον Τραμπ. Το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να σταματήσει τις συγκρούσεις από το να συσσωρευτούν στην προοπτική ενός παγκοσμίου πολέμου.

Ἀπό : unz.com

φωτό πάνω

Ἡ Πελασγική