« ... ο όρος «αμερικανικός καθολικισμός» ή αμερικανισμός είναι ένα σύνολο δογματικών και πρακτικών τάσεων που έχουν τις ρίζες τους στην Αμερική και εξαπλώθηκαν από εκεί σε όλο τον χριστιανικό κόσμο, και ιδιαίτερα στην Ευρώπη
» Η αντικαθολική συνωμοσία διεισδύει παντού με σκοπό να καταστρέψει —αν είναι δυνατόν— την Εκκλησία και να ανεγείρει στη θέση της έναν φιλελεύθερο και ανθρωπιστικό Ιουδαϊσμό». «Αυτή η συνωμοσία έχει γίνει παγκόσμια
»Η αλαζονεία ή η υπερβολική αυτοπεποίθηση είναι το καθοριστικό χαρακτηριστικό του αμερικανισμού και οι Εβραίοι ελπίζουν να δουν έναν φιλελεύθερο και φιλανθρωπικό «ισραηλισμό» να αναδύεται από αυτόν» - δηλαδή, τη νεοθρησκευτικότητα της νέας εποχής.
» Υπάρχει μια κατανόηση μεταξύ του Ιουδαϊσμού και του Αμερικανισμού που στοχεύει στην αντικατάσταση της Καθολικής θρησκείας με αυτήν την «οικουμενική ή παγκοσμιοποιημένη Εκκλησία» - αυτήν την «δημοκρατική θρησκεία» - την έλευση της οποίας προετοιμάζει η Παγκόσμια Ισραηλινή Συμμαχία ».
1 - ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ PRO DEO (CIP) ( Center of Information Pro Deo [Centro d'Informazione Pro Deo], μια καθολική υπηρεσία πληροφόρησης και προπαγάνδας που ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.), Στρατηγός William Donovan, Πράκτορας Morlion και το Pro Deo
Ο William Donovan (1883–1959)—στρατηγός του Αμερικανικού Στρατού και μυστικός πράκτορας που έγινε επικεφαλής της OSS κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου—είχε δημιουργήσει κρυφά ένα δίκτυο κατασκοπείας με στοιχεία εντός του Βατικανού ήδη από το 1941.
Ήταν ο W. Donovan που στρατολόγησε τον Frank Gigliotti και τον Πατέρα Morlion για να προετοιμάσουν —σε συνεργασία με τη Μαφία και τον Τεκτονισμό, της οποίας ο Gigliotti ήταν εξέχων, υψηλόβαθμος εκπρόσωπος— την αμερικανική απόβαση στη Σικελία. Ήδη από το 1942, ο Donovan είχε επικοινωνήσει με τον αρχηγό της Μαφίας Lucky Luciano (τότε φυλακισμένο στη Νέα Υόρκη) για να διευκολύνει τις επαφές με τη Σικελική Μαφία, με στόχο την επιτυχή εκτέλεση της απόβασης και, πάνω απ' όλα, την αδιάλειπτη διακυβέρνηση της Σικελίας —και εν συνεχεία ολόκληρης της Ιταλίας— χωρίς κανένα εμπόδιο.
Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε ότι ο Gigliotti ήταν προτεστάντης πάστορας και ο Morlion Δομινικανός μοναχός. Ο Donovan εκμεταλλεύτηκε τη διπλή του ιδιότητα «θρησκευτικού/κατασκόπου» για σκοπούς πληροφοριών, προκειμένου να διαδώσει τη δημοκρατία υπό τον Θεό (και τον Μαμωνά, πάνω απ' όλα).
Ακριβώς την ίδια χρονιά, ο Donovan κανόνισε τη μετανάστευση του πατέρα Morlion από τη Λισαβόνα στη Νέα Υόρκη. Ο Morlion είχε φύγει λίγο πριν από τις κατεχόμενες από τη Γερμανία Βρυξέλλες για να αναζητήσει καταφύγιο στην Πορτογαλία, ωστόσο ούτε εκεί ένιωθε ασφαλής, καθώς τον κυνηγούσε η γερμανική πολιτική αστυνομία, η οποία θα μπορούσε να τον είχε συλλάβει πιο εύκολα στην Ευρώπη παρά στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στη συνέχεια, καθώς ο πόλεμος πλησίαζε στο τέλος του τον Ιούνιο του 1944 —όταν οι Αμερικανοί εισέβαλαν στη Ρώμη— ο Donovan χρηματοδότησε γενναιόδωρα (με «αμερικανικό τρόπο») το Centro Pro Deo και κανόνισε την επιστροφή του Πατέρα Morlion στη Ρώμη από τη Νέα Υόρκη, εξασφαλίζοντάς του κατάλυμα εντός του Βατικανού.
2 – ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ (Luiss) PRO DEO (Morlion, Andreotti και Montini, έπειτα Valetta και Morelli)
Ο Felix Morlion (1904–1987) ήταν Βέλγος Δομινικανός μοναχός, θεολόγος και διπλωμάτης, ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως μια από τις πιο αμφιλεγόμενες θρησκευτικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα λόγω της εμπλοκής του με τις διεθνείς μυστικές υπηρεσίες και της ίδρυσης του Κινήματος Pro Deo... το 1941, εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη. Εκεί μετέτρεψε το πρακτορείο CIP στο διεθνές κίνημα Pro Deo (που στα λατινικά σημαίνει «Για τον Θεό» ) ...Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το δίκτυο Pro Deo απέκτησε έντονο πολιτικό και κατασκοπευτικό χαρακτήρα. Ο Morlion συνδέθηκε στενά με τον William "Wild Bill" Donovan, τον επικεφαλής του Office of Strategic Services (OSS) — της υπηρεσίας που αποτέλεσε τον πρόδρομο της CIA...Μετά το τέλος του πολέμου, ο Morlion μετέφερε το κέντρο των δραστηριοτήτων του στη Ρώμη με την υποστήριξη του Βατικανού και υψηλόβαθμων Αμερικανών αξιωματούχων... ο Felix Morlion αναγνωρίζεται ως ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες της ψυχολογικής και επικοινωνιακής στρατηγικής της Δύσης κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, χρησιμοποιώντας το θρησκευτικό προπέτασμα του Pro Deo για γεωπολιτικούς σκοπούς...( Πληροφορίες ἀπό τήν AI τῆς Google φωτό ὅπου συζητᾶ μέ κομμουνιστές. Καί ἐδ μέ τόν ἐπικεφαλής μίας κομμουνιστικῆς ὀμάδας) Το 1948, εγκαινιάστηκε στη Ρώμη το Πανεπιστήμιο LUISS Pro Deo. Ο Giulio Andreotti ήταν ένας από τους καθηγητές του. Επιπλέον, στις 4 Ιουνίου 1944 - όταν τα αμερικανικά στρατεύματα εισήλθαν στη Ρώμη - ο πατήρ Morlion, με τη βοήθεια του Μονσινιόρ Montini (του μελλοντικού Πάπα Παύλου ΣΤ΄), ίδρυσε ένα νέο ίδρυμα με στόχο την προώθηση της κατεξοχήν αμερικανικής έννοιας της «δημοκρατίας υπό τον Θεό» (βλέπε: «Χριστιανική Δημοκρατία»). Στις 20 Νοεμβρίου 1944, ο Montini εγκαινίασε τη Σχολή Μαζικής Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο LUISS Pro Deo.
Ωστόσο, ο Μονσινιόρ Montini —τόσο πρόθυμος να εγκαθιδρύσει μια χριστιανική δημοκρατία αμερικανικού τύπου στην Ιταλία— ταξίδεψε προσωπικά στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1951. Διατήρησε στενούς, συνεχείς και στρατηγικούς δεσμούς με τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών (την OSS και τη CIA) καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 και του 1950. Εκτός από τον στρατηγό Donovan, στις επαφές του περιλαμβάνονταν ο Myron Taylor, ειδικός απεσταλμένος του Roosevelt στο Βατικανό, και ο James Jesus Angleton —ο θρυλικός αρχηγός της αντικατασκοπείας της OSS στην Ιταλία και αρχιτέκτονας του δικτύου Gladio— ο οποίος στη συνέχεια εντάχθηκε στη CIA και σφυρηλάτησε μια διαρκή συμμαχία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σικελικής Μαφίας.
Το Πανεπιστήμιο LUISS Pro Deo πέρασε από δύο φάσεις παράλληλες με τις ανησυχίες της CIA σχετικά με το Βατικανό: κατά την πρώτη (1944–1948), επικεντρώθηκε κυρίως στον σοβιετικό και ιταλικό κομμουνισμό και —από καθαρή σκοπιμότητα και για σκοπούς κατασκοπείας, παρά από πεποίθηση— ευθυγραμμίστηκε με τις «Πολιτικές Επιτροπές» του καθηγητή Luigi Gedda.
Κατά τη δεύτερη φάση (1948–1953), μετά την ήττα του PCI [Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος] στις εκλογές της 18ης Απριλίου 1948, επικεντρώθηκε περισσότερο στην εκπαίδευση μελλοντικών ηγετών στις εμπορικές και οικονομικές επιστήμες (... και «Υπέρ του Μαμωνά»...).
Το 1962, το Πανεπιστήμιο Pro Deo είχε περίπου 2.000 εγγεγραμμένους φοιτητές —κυρίως Αφρικανούς, Ασιάτες και Βορειοαμερικανούς και Νοτιοαμερικανούς. Το περιβάλλον ήταν σαφώς πολυεθνικό, πολυπολιτισμικό και πολυθρησκευτικό (ανοιχτό σε Προτεστάντες και με επικεφαλής Εβραίους οι οποίοι, ακόμη και τότε —το 1962— ήταν οι «μεγαλύτεροι αδελφοί» μας στον υψηλό χρηματοοικονομικό κλάδο και όχι στην πίστη του Αβραάμ).
Εκείνη την εποχή, το Pro Deo ήρθε σε επαφή με τον Vittorio Valletta (έναν Μασόνο και στέλεχος που διετέλεσε γενικός διευθυντής και αργότερα πρόεδρος της FIAT από το 1921 έως το 1966) και τον δικηγόρο Mario Morelli, ο οποίος ήταν πολύ κοντά στον Μονσινιόρ Montini.
Ο Mario Morelli ήταν ανώτερο Ιταλό στέλεχος στην Confindustria ( Γενική Συνομοσπονδία Ιταλικής Βιομηχανίας), υπηρετώντας ως Γενικός Διευθυντής και Γενικός Γραμματέας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι δεσμοί του με τον Μονσινιόρ Giovanni Battista Montini χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1940 - συγκεκριμένα τα χρόνια του πολέμου - όταν ο Montini εργαζόταν στη Γραμματεία του Κράτους του Βατικανού και διατηρούσε επαφή με τη CIA. Στην ορολογία της Κουρίας, δεν ήταν πληροφοριοδότης, αλλά μάλλον «ασχολούνταν με την ανταλλαγή διπλωματικών πληροφοριών» με την υπηρεσία, με στόχο την επίσπευση της πτώσης του φασιστικού καθεστώτος και την εγκαθίδρυση «δημοκρατίας υπό τον Θεό και τον Μαμωνά» στην Ιταλία και σε όλη την Ευρώπη.
Το φθινόπωρο του 1944, ο Morelli ταξίδεψε στην Ουάσιγκτον σε μια άκρως εμπιστευτική ειδική αποστολή - διπλωματικής και εμπορικής φύσης - φτάνοντας λίγο πριν από τον Μονσινιόρο Montini. Αυτό το διπλό ταξίδι —το οποίο, στην πραγματικότητα, ήταν ένα ενιαίο εγχείρημα— είχε ως στόχο να μεταδώσει στην αμερικανική κυβέρνηση ότι η μελλοντικά δημοκρατική, αντιφασιστική Ιταλία απολάμβανε την υποστήριξη κοσμικών οικονομικών συμφερόντων (Mattioli και Cuccia), μιας σταθερής και μετριοπαθούς κυβερνητικής οντότητας (Morelli και Quintieri) και του Βατικανού —το οποίο ήταν ήδη, εκείνη την εποχή, «ιδανικά μετα-Pacellian»*, εκσυγχρονισμένο, αμερικανοποιημένο και χριστιανοδημοκρατικό (Montini).
3 – Morlion, ο «Αμερικανικός Τρόπος Ζωής» και η Ουσία του Αμερικανισμού
Επιπλέον, η συνάντησή του με τον «αμερικανικό τρόπο ζωής» τον έπεισε να ιδρύσει το δικό του πανεπιστήμιο, εφαρμόζοντας τη φιλοσοφία των Ιδρυτών Πατέρων των Ηνωμένων Πολιτειών - τον Πουριτανισμό - που επιδίωκε να «καθαρίσει» τον Χριστιανισμό από τον «παπισμό» αντικαθιστώντας τον, σε παγκόσμια κλίμακα, με τη δημοκρατία υπό τον Θεό. Όλα αυτά θα μπορούσαν σχεδόν να επαναφέρουν στη μόδα τη φράση που ο Marcus Porcius Cato (234–149 π.Χ.) συνήθιζε να λέει στο τέλος κάθε ομιλίας του: *Ceterum censeo Carthaginem esse delendam* [Επιπλέον, είμαι της άποψης ότι η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί] - αντικαθιστώντας την Καρχηδόνα με το Βατικανό...
Ο
Μονσινιόρ Henri Delassus (1836–1921) εξηγεί στο έργο του
L'Américanisme et la Conjuration antichrétienne (Λιλ-Παρίσι: Desclée De Brouwer, 1899, φωτό ἀριστερά ) ότι ο όρος «
αμερικανικός καθολικισμός» ή αμερικανισμός (
που καταδικάστηκε από τον Λέοντα ΙΓ΄ στην επιστολή του 1895 *Testem benevolentiae*)
δεν υποδηλώνει σχίσμα ή αίρεση,
αλλά μάλλον «ένα σύνολο δογματικών και πρακτικών τάσεων που έχουν τις ρίζες τους στην Αμερική και εξαπλώθηκαν από εκεί σε όλο τον χριστιανικό κόσμο, και ιδιαίτερα στην Ευρώπη».
Προσοχή στον αμερικανικό «καθολικισμό»...
Η πιο ανησυχητική πτυχή του αμερικανισμού έγκειται στη «σχέση του με τις ελπίδες και τα σχέδια του Ιουδαϊσμού, ιδιαίτερα με τις αντιχριστιανικές τάσεις των νόμων του σύγχρονου κόσμου και της αμερικανικής κοινωνίας, η οποία φιλοδοξεί να κατέχει το μονοπώλιο της επαναστατικής σκέψης».
Ένα από τα «διακριτικά στοιχεία της «Αμερικανικής Αποστολής» είναι η επιστροφή στην ενότητα όλων των θρησκειών —μέσω της καταστροφής των φραγμών και των διαφορών— που κορυφώνεται με ένα διεθνές συνέδριο για την διαθρησκευτική ανοχή, με σκοπό την κοινή καταπολέμηση του αθεϊσμού». Η αδιαφορία, ή η ανοχή ως ζήτημα αρχής —προς την οποία τείνει ο αμερικανισμός— συνίσταται στην τοποθέτηση «όλων των θρησκειών σε ισότιμη βάση, ως εξίσου καλών».
«Η αντικαθολική συνωμοσία διεισδύει παντού με σκοπό να καταστρέψει —αν είναι δυνατόν— την Εκκλησία και να ανεγείρει στη θέση της έναν φιλελεύθερο και ανθρωπιστικό Ιουδαϊσμό». «Αυτή η συνωμοσία έχει γίνει παγκόσμια».
«Η αλαζονεία ή η υπερβολική αυτοπεποίθηση είναι το καθοριστικό χαρακτηριστικό του αμερικανισμού και οι Εβραίοι ελπίζουν να δουν έναν φιλελεύθερο και φιλανθρωπικό «ισραηλισμό» να αναδύεται από αυτόν» - δηλαδή, τη νεοθρησκευτικότητα της νέας εποχής.
Ο Μονσινιόρ Henri Delassus εξηγεί ότι το Μαγιστέριο** της Εκκλησίας έχει καταδικάσει όλες τις ψευδείς αρχές στις οποίες στηρίζεται το αμερικανιστικό πνεύμα: τα δικαιώματα του ανθρώπου (καταδικασμένα από τον Πίο ΣΤ΄), την απόλυτη ελευθερία του ανθρώπινου προσώπου, την ελευθερία της σκέψης, του τύπου, της συνείδησης και της θρησκείας (από τον Γρηγόριο ΙΣΤ΄ και τον Πίο Θ΄) και τον διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους (από τον Λέοντα ΙΓ΄).
Αντιθέτως, για τους αμερικανιστές, η προσέγγιση πρέπει να βασίζεται σε «ευρύ ή latitudinarian *** φιλελευθερισμό και σε ακραία δογματική ανοχή, αποφεύγοντας παράλληλα οποιαδήποτε αναφορά σε οτιδήποτε θα μπορούσε να δυσαρεστήσει τους Προτεστάντες και άλλες θρησκείες».
Για την Εκκλησία της Ρώμης, «ο Καθολικισμός είναι η αληθινή θρησκεία, ενώ για τους Αμερικανιστές, είναι απλώς μία θρησκεία ανάμεσα σε πολλές». Δυστυχώς, το αμερικανιστικό ιδανικό -περίπου πενήντα έως εβδομήντα χρόνια μετά την καταδίκη του Λέοντα ΙΓ΄- έγινε πραγματικότητα: πρώτα λανθανόντως κατά τη Δεύτερη Βατικανή Σύνοδο και αργότερα ανοιχτά στην Ασίζη το 1986 και το 2016. Πράγματι, «οι Αμερικανιστές ισχυρίζονται ότι οι αμερικανικές ιδέες είναι αυτές που θέλει ο Θεός για όλους τους λαούς της εποχής μας. Τόσο ο Ιουδαϊσμός όσο και ο Αμερικανισμός πιστεύουν ότι έχουν λάβει μια «θεία αποστολή». Δυστυχώς, η επιρροή της Αμερικής -με το πνεύμα της απόλυτης ελευθερίας- εξαπλώνεται όλο και περισσότερο μεταξύ των εθνών, έτσι ώστε η Αμερική να κυριαρχήσει σε άλλα έθνη».
Η Αμερική φαίνεται να είναι το «Έθνος του μέλλοντος». Ωστόσο — παρατηρεί ο ιεράρχης — «αν αυτό το μέλλον είναι ένα μέλλον βιομηχανικής, εμπορικής, κοινωνικής και πολιτικής ανάπτυξης βασισμένο στις αρχές του 1789 — δηλαδή, στην υλική πρόοδο και την απόλυτη ανεξαρτησία του ανθρώπου από κάθε εξουσία, ακόμη και τη θεϊκή — τότε η εποχή που θα δούμε θα είναι η πιο καταστροφική που θα έχουμε γνωρίσει ποτέ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Αμερική (μαζί με το Ισραήλ) θα καταστρέψει τις ευρωπαϊκές εθνικές παραδόσεις προκειμένου να τις συγχωνεύσει σε ένα ενιαίο σύνολο ή μια Pax Americana».
Το θεμέλιο —ή ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής— αυτού του μείγματος θρησκειών, λαών και πολιτισμών είναι ένας συναισθηματικός ηθικισμός ή μια «ασαφής ηθική»: υποκειμενική και αυτόνομη κατά τον τρόπο του Καντ, «ανεξάρτητη από το δόγμα, όπου κάθε άτομο είναι ελεύθερο να το ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο».
«Το νεοχριστιανικό ή αμερικανικό κίνημα τείνει να απελευθερωθεί από το δόγμα προκειμένου να βασιστεί στην ομορφιά της ηθικής», «να αντικαταστήσει την Πίστη με μια ανεξάρτητη κουλτούρα ή ηθική ευαισθησία, μέσω μιας αόριστης θρησκευτικότητας που υπερισχύει όλων των άλλων θετικών θρησκειών».
Σύμφωνα με το καθολικό δόγμα, «η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή» (Αγίου Ιακώβου, Επιστολή, II, 26), ωστόσο «χωρίς πίστη είναι αδύνατο να ευαρεστήσει κανείς τον Θεό» (Αγίου Παύλου, Προς Εβραίους, ΙΑ΄, 6). Επομένως, δεν πρέπει να περιφρονεί κανείς την ηθική, αλλά ούτε και να υποβιβάζει τη θρησκεία σε απλή ηθική, αγνοώντας τη δογματική ακεραιότητα.
Ο Μονσινιόρ Delassus εξηγείται ακόμη πιο καθαρά, γράφοντας: «Υπάρχει μια κατανόηση μεταξύ του Ιουδαϊσμού και του Αμερικανισμού που στοχεύει στην αντικατάσταση της Καθολικής θρησκείας με αυτήν την «οικουμενική ή παγκοσμιοποιημένη Εκκλησία» - αυτήν την «δημοκρατική θρησκεία» - την έλευση της οποίας προετοιμάζει η Παγκόσμια Ισραηλινή Συμμαχία ».
Ο αμερικανισμός είναι το όργανο του φιλελεύθερου και φιλανθρωπικού-ανθρωπιστικού Ιουδαϊσμού, ο οποίος έχει αντικαταστήσει την «πίστη» του Ορθόδοξου Ιουδαϊσμού (σε έναν προσωπικό και μαχητικό Μεσσία που θα είχε αποκαταστήσει την κυριαρχία του Ισραήλ στον κόσμο) με την «ανθρώπινη πίστη» του φιλελεύθερου Ιουδαϊσμού (σε μια «ιδέα του Μεσσία» - δηλαδή, τον σύγχρονο κόσμο, που γεννήθηκε από τον ουμανισμό, τον Προτεσταντισμό και τους επαναστατικούς Διαφωτισμούς της Αγγλίας, της Αμερικής και της Γαλλίας, που θα βυθίσουν τον κόσμο στον σχετικισμό και τον ειρηνισμό, διαβρώνοντας έτσι το Καθολικό Σύμβολο της Πίστεως και ό,τι απομένει από την ευρωπαϊκή Χριστιανοσύνη) - «προκειμένου να οδηγήσει την ανθρωπότητα, σιγά-σιγά, προς τη Νέα Ιερουσαλήμ».
Είναι επομένως αρκετά φυσικό να φτάσουμε στη χρηματοδότηση του Pro Deo από Αμερικανοεβραίους, δεδομένου ότι το αμερικανικό έργο ήταν, στην πραγματικότητα, ένα ιουδαιοαμερικανικό έργο.
4 – Η Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή, η υψηλή εβραϊκή χρηματοδότηση και το Pro Deo.
Η Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή (AJC), ο κορυφαίος παγκόσμιος οργανισμός που υποστηρίζει τον εβραϊκό λαό και καταπολεμά τον αντισημιτισμό, διατήρησε στενούς δεσμούς με το Διεθνές Πανεπιστήμιο Pro Deo τουλάχιστον από τις αρχές της δεκαετίας του 1950. Ωστόσο, ο Άγιος Παύλος και το Ευαγγέλιο μας διδάσκουν: «Τι συμφωνία υπάρχει μεταξύ Χριστού και Βελίαλ;» […] «Μεταξύ Θεού και Μαμμωνά;» (Β' Κορινθίους 6:15–17· Ματθαίος 6:24).
Το Pro Deo του Morlion θα έπρεπε επομένως να έχει τον ακριβέστερο τίτλο «Pro Deo et Mammon», καθώς επιδίωκε να συμφιλιώσει τα ασυμβίβαστα: τον Θεό και τον Μαμμωνά, το «ναι» και το «όχι». Ωστόσο, το Ευαγγέλιο μας διδάσκει: «Το «ναι» σας ας είναι «ναι» και το «όχι» σας «όχι». Κάθε τι περισσότερο από αυτό προέρχεται από τον Πονηρό» (Ματθ. 5:37).
Ο Montuori γράφει ότι « ο Frank Altschul, ο Nathan Cummings, ο Leo Cherne και ο David Steinman ήταν τα πρώτα Εβραϊκά μέλη του διοικητικού συμβουλίου του «Αμερικανικού Συμβουλίου για τη Διεθνή Προώθηση της Δημοκρατίας υπό τον Θεό»». Εν ολίγοις, το σχέδιο των Χριστιανοδημοκρατών —που συνέλαβαν οι Morlion, Murri, Sturzo, De Gasperi, και Montini— που οδήγησε στο Pro Deo χρηματοδοτήθηκε από εβραϊκά υψηλά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με έδρα τη Βόρεια Αμερική.
- Ο Frank Altschul (21 Απριλίου 1887 – 29 Μαΐου 1981), ένας Ασκενάζι Εβραίος τραπεζίτης, καταγωγής Πράγας, γεννημένος στο Σαν Φρανσίσκο, εργαζόταν στην Lazard Frères & Company.
- Ο Nathan Cummings (1896–1985) ήταν ένας εξέχων καναδός, πολιτογραφημένος Αμερικανός επιχειρηματίας και φιλάνθρωπος εβραϊκής καταγωγής. Η σχέση του με τον Morlion ξεδιπλώθηκε στο πλαίσιο της διεθνούς φιλανθρωπίας, της διπλωματίας παράλληλης με αυτή των κυβερνήσεων και του Βατικανού, και της διαθρησκευτικής συνεργασίας. Αν και Εβραίος, υποστήριξε ενεργά τις πρωτοβουλίες του Πατέρα Morlion σε δύο βασικούς άξονες: 1) τη χρηματοδότηση και υποστήριξη του Pro Deo· 2) την οργάνωση συναντήσεων «Αγάπη», που πραγματοποιήθηκαν στη Νέα Υόρκη υπό την αιγίδα του Pro Deo και με επικεφαλής τον Morlion. Ηγέτες από διάφορα θρησκευτικά δόγματα -κυρίως εβραϊκά και χριστιανικά- συμμετείχαν επίσης με σκοπό την προώθηση της παγκοσμιοποίησης. Τον Απρίλιο του 1963, στο ξενοδοχείο Plaza στη Νέα Υόρκη, ο Καρδινάλιος Augustin Bea -μια βασική προσωπικότητα στον διαθρησκευτικό διάλογο μεταξύ εβραίων και χριστιανών- συμμετείχε στην εκδήλωση και εκφώνησε επίσης ομιλία.
- Ο Leo Cherne ήταν Αμερικανός οικονομολόγος, δικηγόρος, φιλάνθρωπος και πολιτική προσωπικότητα ρωσοεβραϊκής καταγωγής. Άσκησε σημαντική και βαθιά επιρροή στην εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1936, συνίδρυσε το Ινστιτούτο Έρευνας της Αμερικής (RIA), έναν κολοσσό εταιρικών συμβουλευτικών υπηρεσιών που παρείχε οικονομική ανάλυση και πολιτικοστρατιωτικές πληροφορίες, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Για πολλά χρόνια, υπηρέτησε στο PFIAB (President's Foreign Intelligence Advisory Board), το συμβουλευτικό όργανο του Λευκού Οίκου που ήταν υπεύθυνο για την επίβλεψη των διαφόρων κλάδων των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών. Επιπλέον, συνεργάστηκε στενά με τη CIA και ως εκ τούτου ήταν συνάδελφος του Morlion.
- Ο David Steinman ήταν Αμερικανός πολιτικός μηχανικός που ειδικευόταν στο σχεδιασμό γεφυρών. Ήταν επίσης διανοούμενος. Δεν κατασκεύαζε μόνο γέφυρες, αλλά τις θεωρούσε σύμβολα που αποσκοπούσαν στην ένωση διαφορετικών πολιτισμών, λαών και θρησκειών. Γεννήθηκε στη σημερινή Λευκορωσία σε μια εβραϊκή οικογένεια που μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έβλεπε τον Θεό ως τον «Μεγάλο Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος». Με λίγα λόγια, ήταν Μασόνος.
Προσοχή σε αυτά τα εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ· είναι «υγιείς φορείς δημοκρατίας» —με ή «υπό τον Θεό»—... όσοι τα διανέμουν δεν αρρωσταίνουν, ενώ όσοι τα λαμβάνουν χάνονται.
5 – Pro Deo και η Εβραϊκή Παιδαγωγική των Rabinowitzes και Zellerbachs
Επιπλέον, το Pro Deo λειτουργούσε υπό την αιγίδα ενός διοικητικού συμβουλίου υπεύθυνου για τα προγράμματα του πανεπιστημίου, ακριβώς την εποχή που ο Louis Rabinowitz... διαδέχθηκε τον James Zellerbach... στο διοικητικό συμβούλιο.
Ο Louis M. Rabinowitz [ήταν] ένας διάσημος βιομήχανος και φιλάνθρωπος (εννοείται...). Οι δεσμοί μεταξύ της οικογένειας Rabinowitz και του Morlion πρέπει να εξεταστούν στο μεταπολεμικό γεωπολιτικό πλαίσιο - που εκτείνεται στον Ατλαντικό και περιλαμβάνει πανοικουμενικές, διαθρησκευτικές σχέσεις - που περίμεναν τον θάνατο του Πίου ΙΒ΄ πριν έρθουν πλήρως στο φως. Εκτός από το Pro Deo, ο Rabinowitz παρείχε επίσης χρηματοδότηση στα πανεπιστήμια Yale και Columbia.
Ο James David Zellerbach γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια από τις πιο εξέχουσες και επιδραστικές εβραϊκές οικογένειες του Σαν Φρανσίσκο. Ήταν ένας διάσημος Αμερικανός επιχειρηματίας και διπλωμάτης, ο οποίος ηγήθηκε επίσης της αποστολής του Σχεδίου Marshall στην Ιταλία από το 1948 έως το 1950. Επιπλέον, υπηρέτησε ως Πρέσβης των ΗΠΑ στη Ρώμη από το 1957 έως το 1960 και ήρθε σε επαφή με τον αρχηγό της μαφίας Frank Gigliotti. Έπαιξε ενεργό ρόλο στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (CFR) και υπηρέτησε επίσης στο διοικητικό συμβούλιο του πανεπιστημίου του Πατέρα Morlion.
Με τέτοιους μέντορες, το Pro Deo χαρακτηριζόταν από τρία βασικά στοιχεία:
1) Η εξαγωγή του αμερικανισμού παγκοσμίως μέσω των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ (OSS, CIA) εφαρμόζοντας την πουριτανική «φιλοσοφία» των Ιδρυτών Πατέρων των Ηνωμένων Πολιτειών, ιδιαίτερα στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική·
2) Ιουδαιοαμερικανισμός, που αποσκοπούσε στο να δώσει στο Πανεπιστήμιο Pro Deo έναν οικουμενικό χαρακτήρα (δηλαδή, να απογυμνώσει ή να «καθαρίσει» —με τον πουριτανικό τρόπο— τον Καθολικισμό από την πραγματική του φύση, αφήνοντας πίσω μόνο το όνομα και την εξωτερική εμφάνιση). Εν ολίγοις, ο ιουδαϊκοποιητικός οικουμενισμός της Nostra Aetate ξεκίνησε ήδη από το 1946 με την πρωτοβουλία Pro Deo των Morlion, Bea και Montini.
3) Καπιταλιστικός Καθολικισμός: οδηγώντας τον άνθρωπο στον Θεό μέσω του υπερ-κεφαλαίου και του υπερ-φιλελευθερισμού.
Το Pro Deo, μαζί με τους Morlion, Rabinowitz και Zellerbach, έγινε η αφετηρία για τον «οικουμενισμό» - ένα κίνημα που εξερράγη κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού, το οποίο είχε προετοιμαστεί από την OSS, τη CIA, την B'nai B'rith και άλλους.
Ο Ραβίνος Abraham Joshua Heschel και ο Καρδινάλιος Augustin Bea στα γραφεία της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής (AJC) το 1963. ἐδῶ 6 – Καρδινάλιος Augustin Bea,Abraham Joshua Heschel και Morlion — προς τη Β' του ΒατικανούΗ σχέση μεταξύ του Bea και του Morlion ήταν πολύ στενή και κρίσιμη. Αυτή η συνεργασία, η οποία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960, αναπτύχθηκε κυρίως κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού (1962–1965) και έφτασε στο αποκορύφωμά της με τη σύνταξη της Nostra Aetate ****
Ο Καρδινάλιος Augustin Bea αξιοποίησε τα διπλωματικά δίκτυα και τα δίκτυα συλλογής πληροφοριών του Morlion, ο οποίος έθεσε στη διάθεση του Bea τις μακροχρόνιες διεθνείς διασυνδέσεις του —συνδέοντας το Πανεπιστήμιο Pro Deo με την Αμερικανική Εβραϊκή κοινότητα (μέσω της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής - AJC -).
Ωστόσο, ο Bea (= ιουδαϊκή μοντερνιστική θεολογία) και ο Morlion (= υπόγεια διπλωματία — δηλαδή, κατασκοπεία παράλληλη με την επίσημη διπλωματία του Βατικανού) αντιμετώπισαν μια πολύ σφοδρή αντίδραση από τους παραδοσιακούς ιεράρχες, ιδιαίτερα τον Μονσινιόρ Luigi M. Carli— επίσκοπο του Segni και αργότερα της Gaeta, και κορυφαίο ειδικό στο εβραϊκό ζήτημα. Ο Morlion υπερασπίστηκε τον Bea με εξαιρετικό ζήλο, τόσο δημόσια όσο και, πάνω απ' όλα, κατ' ιδίαν.
Μεταξύ των Εβραίων ηγετών που συνεργάστηκαν με τον Morlion και τον Bea κατά τη σύνταξη του Nostra Aetate ήταν: ο Ραβίνος Marc Tenembaum, Διευθυντής Διαθρησκευτικών Υποθέσεων στην Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή· ο πολωνικής καταγωγής Abraham Joshua Heschel (από τη Βαρσοβία), ο οποίος πρωτοστάτησε στην «ιουδαϊσμό» του Βατικανού· ο Zachariah Shuster, ένας Πολωνοαμερικανός με έδρα το Παρίσι από το 1948 έως το 1974 — ο οποίος, μαζί με τον Tenembaum και τον Morlion, διαχειρίστηκε τα μυστικά, παράλληλα διπλωματικά κανάλια μεταξύ του Βατικανού και των εβραϊκών κύκλων για να διευκολύνει τις συναντήσεις μεταξύ Αμερικανών και Γάλλων Εβραίων και προοδευτικών ιεραρχών· και ο Joseph Lichten (της B'nai B'rith ADL), ένας Πολωνοεβραίος γεννημένος στη Βαρσοβία, ο οποίος διαχειριζόταν τις σχέσεις μεταξύ του ευρωπαϊκού εβραϊσμού και της φιλοεβραϊκής παράταξης του Βατικανού.
Οι «μυστικές συνομιλίες» μεταξύ του Morlion, του Heschel (και των συνεργατών του) και του Bea μπορεί κάλλιστα να αποτελούν την πραγματική κρυφή κινητήρια δύναμη πίσω από τη Nostra Aetate . Πράγματι, ενώ οι παραδοσιακοί καρδινάλιοι αντιτάχθηκαν σθεναρά σε αυτό το «ιουδαιο-χριστιανικό οξύμωρο», ο Bea το υποστήριξε «θεολογικά» (αν και αρκετά επιφανειακά) στις σελίδες του La Civiltà Cattolica (με ουσιαστική και θεμελιώδη υποστήριξη από τον πάπα Ιωάννη ΚΓ΄ και τον πάπα Παύλο ΣΤ΄), και ο Morlion αξιοποίησε το αμερικανικό δίκτυο πληροφοριών του για να παρέχει ένα ασφαλές καταφύγιο για συζητήσεις μεταξύ Ιουδαϊστών και Μοντερνιστών στη Ρώμη ήδη από το 1961 - ένα ολόκληρο χρόνο πριν από την έναρξη της Β' Βατικανού.
Στις 22 Μαΐου 1962 (πέντε μήνες πριν από την έναρξη του Συμβουλίου...), ο Ραβίνος Heschel συνέταξε ένα υπόμνημα με τίτλο «Η Βελτίωση των Σχέσεων μεταξύ Καθολικών και Εβραίων» εκ μέρους της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής, το οποίο παρουσιάστηκε επίσημα στον Μονσιόνιορ Bea. Αυτό το έγγραφο ζητούσε την καταδίκη του θεολογικού αντι-Ιουδαϊσμού, την εξάλειψη του δόγματος της θεοκτονίας, την αναγνώριση του Ταλμουδικού Ιουδαϊσμού ως ζωντανής θρησκείας, παρά την απουσία Ναού, ιερατείου και θυσίας, και την απόρριψη του καθολικού προσηλυτισμού που απευθύνεται στον Ιουδαϊσμό.
Οι Καρδινάλιοι Alfredo Ottaviani και Ernesto Ruffini, μαζί με τον Μονσινιόρ Luigi Maria Carli, επιτέθηκαν έντονα σε αυτό το υπόμνημα. Μέσω των δικτύων πληροφοριών του Morlion, ο Heschel συναντήθηκε με τον Bea και τον επέκρινε έντονα για την αποτυχία του να προχωρήσει στην αναθεώρηση των εβραιο-χριστιανικών σχέσεων, έχοντας καταλήξει σε συμβιβασμό με τον Καρδινάλιο Ottaviani. Τότε ήταν που ο Παύλος ΣΤ΄ παρενέβη προσωπικά και μείωσε τις τροποποιήσεις στις οποίες είχε επιμείνει ο Ottaviani... Ο Heschel ήταν ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα...
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, με την καταστροφή της Β' Συνόδου του Βατικανού να είναι πλέον τετελεσμένο γεγονός, το Pro Deo δεν εξυπηρετούσε πλέον κανένα σκοπό και... πετάχτηκε στην άκρη σαν παλιό παπούτσι από την εβραϊκή υψηλή χρηματοπιστωτική αγορά.
Ἀπό : theoccidentalobserver.net
Γιά νά μήν ὑπάρχει καμμία ἀπορία γιατί εἶναι τόσο σατανικό τό Βατικανό...
* Ο όρος post-Pacellian σημαίνει «μετα-Πατσελικός» ή «μετά την εποχή του Pacelli» ( το επώνυμο του Eugenio Pacelli, ο οποίος ήταν ο Πάπας Πίος ΙΒ΄). Δηλώνει οτιδήποτε συνέβη στην Καθολική Εκκλησία μετά τον θάνατο του Πίου ΙΒ΄ (1958), σηματοδοτώντας ουσιαστικά την έναρξη της εποχής της Β΄ Βατικανής Συνόδου και των σύγχρονων μεταρρυθμίσεων.
**Magisterium (στα ελληνικά συχνά αποδίδεται ως Μαγιστερίο ή Διδακτικό Σώμα) προέρχεται από τη λατινική λέξη magister, που σημαίνει διδάσκαλος ή καθηγητής... επίσημη διδακτική εξουσία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η εξουσία αυτή είναι εντεταλμένη αποκλειστικά στον Πάπα και στους επισκόπους που βρίσκονται σε κοινωνία (ενότητα) μαζί του. Έχει το αξίωμα και τη θεϊκή καθοδήγηση να ερμηνεύει αυθεντικά τον λόγο του Θεού μέσα από την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση...
***Ο όρος latitudinarian (λατινικής προέλευσης, από το latitudo που σημαίνει πλάτος/εύρος) αναφέρεται σε έναν άνθρωπο που επιδεικνύει μεγάλη ανεκτικότητα, ευρύτητα πνεύματος και ελευθερία σκέψης, ιδιαίτερα σε θρησκευτικά, δογματικά ή ιδεολογικά ζητήματα.
Στα ελληνικά μπορεί να αποδοθεί ως ανεκτικός, φιλελεύθερος, δογματικά ελαστικός ή ευρυγώνιος στο πνεύμα...
**** Η Nostra Aetate («Στην εποχή μας») είναι η επίσημη Διακήρυξη της Καθολικής Εκκλησίας για τις σχέσεις της Εκκλησίας με τις μη χριστιανικές θρησκείες.Διακηρύχθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1965 από τον Πάπα Παύλο ΣΤ΄, κατά τη διάρκεια της Β' Συνόδου του Βατικανού.
Βασικά σημεία και περιεχόμενο : Ιστορική στροφή στις σχέσεις με τους Εβραίους. Στάση απέναντι στο Ισλάμ: Εκφράζει βαθύ σεβασμό προς τους Μουσουλμάνους, Αναγνώριση άλλων θρησκειών (Ινδουισμός, Βουδισμός κ.ά.). Απόρριψη των διακρίσεων: Καταδικάζει κάθε διάκριση ή βία που βασίζεται στη φυλή, το χρώμα, την κοινωνική κατάσταση ή τη θρησκεία, προωθώντας την ανθρώπινη αδελφοσύνη και την ειρήνη... ( Πληροφορίες ἀπό τήν AI τῆς Google )
Ἡ Πελασγική
.jpg)
