Η ιδέα μιας Κυρίαρχης Σκανδιναβικής Φυλής ( Εὐγονική ) δεν ήταν γερμανική εφεύρεση. Ήταν ευρέως διαδεδομένη σε όλες τις δυτικές χώρες. Ο υπέρμαχος αυτής της ιδέας ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες είχαν σημαντικούς νόμους ή κοινωνικά έθιμα που στόχευαν τους Εβραίους. Είχαν απελαθεί επανειλημμένα από πολλές χώρες σε όλη την ιστορία.
Τοῦ Pierre Simon
Πριν εμβαθύνουμε στην ουσία του ζητήματος, είναι σημαντικό να θέσουμε το σκηνικό ορίζοντας πρώτα έναν σημαντικό όρο που συχνά παραμελείται όταν προσπαθούμε να εξακριβώσουμε γεγονότα του παρελθόντος.
Πλαίσιο
Η ενσωμάτωση στο πλαίσιο είναι μια θεμελιώδης ηθική και ακαδημαϊκή αρχή στην ιστορική ανάλυση. Για να κατανοήσει κανείς την ιστορία, πρέπει να αναλύσει τα γεγονότα εντός του ηθικού, πνευματικού και κοινωνικού πλαισίου της εποχής. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποστηρίζει κανείς τις πράξεις του παρελθόντος, αλλά μάλλον να κατανοεί γιατί οι έξυπνοι, μορφωμένοι άνθρωποι τις πίστευαν ως σωστές. Η κρίση του παρελθόντος αποκλειστικά με βάση τα μεταπολεμικά ή τα σημερινά πρότυπα - μια πλάνη γνωστή ως παροντισμός - συσκοτίζει την πραγματικότητα του πώς εξελίχθηκαν οι προπολεμικές ιδέες και τα γεγονότα.
Με άλλα λόγια, δεν μπορείς να εξερευνήσεις το εμπρηστικό θέμα του Χίτλερ και του αντι-ιουδαϊσμού της Γερμανίας χωρίς πρώτα να βάλεις την εποχή στο σωστό πλαίσιο και να εξετάσεις τις συνθήκες και την κατάσταση των Γερμανών σε μια εποχή που ο αντι-ιουδαϊσμός έγινε ο κανόνας.[1]Μια ολοκληρωμένη ανάλυση απαιτεί την εξισορρόπηση των πνευματικών ιδεών με τις ιστορικές, οικονομικές και κοινωνικές πιέσεις που επέτρεψαν σε αυτές τις ιδέες να ακμάσουν.
Προκατάληψη επιβεβαίωσης
Να είστε προσεκτικοί όταν συμβουλεύεστε αντιγερμανικές ή απροκάλυπτα αντιεβραϊκές πηγές, επειδή είναι πιο πιθανό να είναι προκατειλημμένες για ευνόητους λόγους, καθώς η καθεμία τείνει να υπερβάλλει ή να υποβαθμίζει τα γεγονότα ανάλογα με τα ενδιαφέροντά της και τις βασικές της πεποιθήσεις. Ιδανικά, πρέπει να εξερευνήσετε ουδέτερες πηγές που δεν έχουν κανέναν στόχο, αν αυτό είναι δυνατόν, επειδή όλοι επηρεάζονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από το πολιτισμικό τους υπόβαθρο και τις εμπειρίες τους.
Αν χρησιμοποιήσετε την Τεχνητή Νοημοσύνη για να κάνετε έρευνα και να αξιολογήσετε τα επιχειρήματά σας, στην αρχή θα σας αποθαρρύνει η χρήση μεταπολεμικής ρητορικής που χρησιμοποιείται για να υποβαθμίσει ένα επιχείρημα ή να δαιμονοποιήσει τους Ναζί. Επομένως, πρέπει να εκπαιδεύσετε την Τεχνητή Νοημοσύνη -αν είναι πραγματικά Τεχνητή Νοημοσύνη και όχι απλώς ένα προπαγανδιστικό μέτωπο- που χρησιμοποιείτε για να αποκλείσει τη μεταπολεμική ρητορική ή τα συμπεράσματα που προφανώς διατυπώνονται από άτομα εχθρικά προς τους Γερμανούς και τον Χίτλερ. Δώστε της εντολή να επιμένει στα γεγονότα και να επικεντρώνεται στην οπτική γωνία των Γερμανών μέχρι το τέλος του πολέμου το 1945. Είναι ανήθικο να ανατρέχουμε συνεχώς στις δίκες της Νυρεμβέργης και στη μεταπολεμική ρητορική για να κρίνουμε αυτήν την περίοδο. Αυτό ακριβώς κάνουν ρητά οι ιστορικοί που αναφέρονται εδώ. Όλες οι υποθέσεις και οι προϋποθέσεις τους βασίζονται στην πλάνη του παροντισμού.[2]
Δυτικό Πλαίσιο
Στο πλαίσιο των τελών του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα , η ευγονική και ο φυλετικός Δαρβινισμός θεωρούνταν ευρέως ως η αιχμή της προοδευτικής επιστήμης. Κορυφαία ιδρύματα, πανεπιστήμια και κυβερνήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Σκανδιναβία και τη Γερμανία ασπάστηκαν αυτές τις ιδέες. Θεωρούνταν ως η λογική εφαρμογή των θεωριών του Κάρολου Δαρβίνου στην ανθρώπινη κοινωνία - ένας τρόπος χρήσης της επιστήμης για τη βελτίωση της ανθρώπινης φυλής, την εξάλειψη των ασθενειών και τη μείωση του κοινωνικού κόστους.[3]
Ο σκοπός της ευγονικής ήταν η δημιουργία μιας ανώτερης σκανδιναβικής φυλής εφαρμόζοντας τις ίδιες αρχές που χρησιμοποιούνταν για την εκτροφή βοοειδών και καλαμποκιού. Το κίνημα στόχευε όλη την ανθρωπότητα και τελικά εξαπλώθηκε στη Γερμανία, όπου τράβηξε την προσοχή του Χίτλερ. Όπως ισχυρίζεται ο Εβραίος συγγραφέας Edwin Black στο βιβλίο του « Πόλεμος κατά των Αδύναμων» , «Η ναζιστική αρχή της σκανδιναβικής ανωτερότητας δεν εκκολάφθηκε στη Γερμανία, αλλά στο Long Island δεκαετίες νωρίτερα και στη συνέχεια μεταφυτεύτηκε ενεργά στο Τρίτο Ράιχ».[4]
Αυτές οι ιδέες αποτελούν το υπόβαθρο του αντι-ιουδαϊσμού στη Γερμανία του Χίτλερ. Υποστηρίχθηκαν από σεβαστές προσωπικότητες όπως ο H.G. Wells, ο George Bernard Shaw, ο John Maynard Keynes, ο Winston Churchill, ο Alexander Graham Bell, ο Theodore Roosevelt, ο Woodrow Wilson, ο Andrew Carnegie, ο John D. Rockefeller, ο EH Hariman και η Margaret Sanger. Για αυτούς, οι νόμοι περί στείρωσης και οι φυλετικές ιεραρχίες ήταν ορθολογικές, ανθρωπιστικές πολιτικές που είχαν σχεδιαστεί για να δημιουργήσουν μια πιο υγιή και αποτελεσματική κοινωνία.[5]
Σκανδιναβία : Η Σουηδία, η Δανία, η Νορβηγία, η Φινλανδία και η Ισλανδία ψήφισαν ολοκληρωμένους νόμους περί στείρωσης μεταξύ 1923 και 1941, στοχεύοντας τους ψυχικά ασθενείς και τους ανάπηρους. Αυτά τα προγράμματα θεωρούνταν προοδευτικά μέτρα κοινωνικής υγιεινής βασισμένα στην καλύτερη γενετική επιστήμη της εποχής.[7]
Εβραϊκό Πλαίσιο
Τον 19ο αιώνα , η ανθρωπολογία ταξινόμησε τους Εβραίους ως φυλή. Περιέγραφε τους Εβραίους όχι μόνο ως θρησκευτική ομάδα, αλλά ως μια ξεχωριστή βιολογική φυλή ή «λαό» με αμετάβλητα χαρακτηριστικά. Οι Εβραίοι διανοούμενοι και ηγέτες αποδέχτηκαν την «επιστήμη της φυλής» της εποχής.[8]
Οι ιδρυτές του Σιωνισμού, όπως ο Ze’ev Jabotinsky (1880-1940), Max Nordau (1849-1923), και Arthur Ruppin (1876-1943), για παράδειγμα, χρησιμοποίησαν ρητά φυλετικές θεωρίες. Μοιράζονταν ένα ιδεολογικό πλαίσιο που ριζωνόταν στην επιστήμη των φυλών των τελών του 19ου αιώνα, τον Κοινωνικό Δαρβινισμό, και την πίστη σε μια ξεχωριστή εβραϊκή φυλετική ταυτότητα.[9]
Υποστήριζαν ότι οι Εβραίοι διέθεταν μια μοναδική βιολογική σύσταση που είχε εκφυλιστεί στη Διασπορά και μπορούσε να «αναγεννηθεί» ή να «ομαλοποιηθεί» μόνο μέσω της επιστροφής στη γη και της σωματικής εργασίας στην Παλαιστίνη. Έδωσαν προτεραιότητα στους Ασκενάζι Ευρωπαίους και εξέφρασαν μεροληπτικές απόψεις απέναντι στους μη Ευρωπαίους Σεφαραδίτες Εβραίους, τους οποίους θεωρούσαν λιγότερο ικανούς.[10]
Οι Jabotinsky, Nordau και Ruppin ήταν βασικοί αρχιτέκτονες του σιωνιστικού εποικισμού, πιο σημαντικοί από τον Theodor Herzl, παρόλο που ο Herzl θεωρείται μέχρι σήμερα ο κύριος ιδρυτής και εμβληματική μορφή του Σιωνισμού.[11]
Γερμανικό πλαίσιο
Οι παγκόσμιες ιδέες για τη φυλή, τον ευγονισμό, τον γενετικό ντετερμινισμό και τον αντι-ιουδαϊσμό ενσωματώθηκαν στην κρατική πολιτική ως Rassenhygiene (φυλετική υγιεινή). Κορυφαίοι Γερμανοί επιστήμονες (π.χ., Eugen Fischer, Fritz Lenz, Ernst Rüdin) έχαιραν διεθνούς σεβασμού. Το έργο τους για την κληρονομικότητα και τη φυλή θεωρήθηκε πρωτοποριακή βιολογία.[12]
Όταν οι Εθνικοσοσιαλιστές ανήλθαν στην εξουσία το 1933, υιοθέτησαν αυτές τις υπάρχουσες επιστημονικές έννοιες σε μια κεντρική κρατική αρχή. Ο Νόμος για την Πρόληψη Γενετικά Ασθενών Απογόνων (1933) βασίστηκε ρητά στους αμερικανικούς νόμους και υποστηρίχθηκε από το γερμανικό ιατρικό κατεστημένο.[13]
Υψηλού επιπέδου διανοούμενοι όπως ο φιλόσοφος Martin Heidegger, ο νομικός και πολιτικός θεωρητικός Carl Schmitt, ο θεολόγος Gerhard Kittel, ο βιολόγος και μελλοντικός νικητής του βραβείου Νόμπελ (1973) Konrad Lorenz ήταν όλοι ενθουσιώδεις υποστηρικτές της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας σχετικά με την ευγονική, τη φυλή και τον γενετικό ντετερμινισμό.[14]
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο ρατσισμός θεωρούνταν βιολογική αναγκαιότητα. Οι Εβραίοι και άλλες φυλές ταξινομούνταν ως ξεχωριστές, ξένες φυλές, η παρουσία των οποίων απειλούσε τη γενετική υγεία του Volkskörper (εθνικού σώματος). Αυτό καθιστούσε τον αποκλεισμό και την απομάκρυνσή τους ζήτημα δημόσιας υγείας και εθνικής επιβίωσης στα μάτια του καθεστώτος και των επιστημονικών και διανοητικών υποστηρικτών του. Στη ναζιστική κοσμοθεωρία, η συμπεριφορά αυτών των φυλών ήταν άσχετη με τη μοίρα τους.[15]
Μετάβαση από τον πολιτισμικό στον φυλετικό εθνικισμό
Η μετατόπιση από τον πολιτισμικό στον φυλετικό εθνικισμό στη Γερμανία ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα και εδραιώθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Οδηγήθηκε από το κίνημα völkisch , το οποίο εμφανίστηκε στις δεκαετίες του 1880 και του 1890 και επαναπροσδιόρισε τον γερμανικό Volk (λαό) όχι με βάση την κοινή γλώσσα ή τον πολιτισμό, αλλά με βάση το «αίμα και το χώμα» ( Blut und Boden ), μια οργανική, βιολογικά καθορισμένη κοινότητα.
Επηρεασμένη από στοχαστές όπως ο Paul de Lagarde και ο Houston Stewart Chamberlain, αυτή η ιδεολογία απέρριψε τις αξίες του Διαφωτισμού και τον φιλελευθερισμό, θεωρώντας τις άλλες φυλές ως βιολογικά ξένες και απειλητικές για τη φυλετική καθαρότητα του Volkskörper (εθνικού σώματος). Η άνοδος του Κοινωνικού Δαρβινισμού και της ευγονικής παρείχε ένα επιστημονικό πλαίσιο, μετατρέποντας τον ρατσισμό από θρησκευτική ή πολιτισμική προκατάληψη σε βιολογική επιταγή για την εθνική επιβίωση. Αυτή η φυλετική κοσμοθεωρία έγινε κεντρική στην ναζιστική ιδεολογία και την κρατική πολιτική μετά το 1933.[16]
Με τη μετάβαση από μια πολιτισμική-εθνικιστική ταυτότητα σε μια βιολογική-φυλετική ( völkisch ιδεολογία), οι άλλες φυλές δεν ήταν πλέον ευπρόσδεκτες στη Γερμανία και χρησιμοποιήθηκε κάθε δικαιολογία για να τις εκδιώξουν. Ως εκ τούτου, αυτή η μετατόπιση στην ιδεολογία κατέστησε αδύνατο για άλλες φυλές να θεωρηθούν ξανά «πραγματικοί» Γερμανοί, ανεξάρτητα από την αφομοίωσή τους ή τον πατριωτισμό τους.
Αντι-Ιουδαϊσμός στις Ευρωπαϊκές Χώρες
Αρκετές δυτικές χώρες επέδειξαν σημαντικό αντι-ιουδαϊσμό κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και του 1930.
Ο ευρέως διαδεδομένος αντι-ιουδαϊσμός περιελάμβανε κοινωνικό αποκλεισμό, διακρίσεις στην απασχόληση και ποσοστώσεις σε ελίτ πανεπιστήμια. Τα πανεπιστήμια του Harvard, του Yale και άλλα επέβαλαν άτυπα όρια στις εγγραφές εβραίων (π.χ., ο πρόεδρος του Harvard πρότεινε ένα όριο 15% το 1922). Η εφημερίδα Dearborn Independent του Henry Ford διέδωσε τον «Διεθνή Εβραίο» ( φωτό ἀριστερά) , ο οποίος κατέγραφε την επιθετική συμπεριφορά των Εβραίων εναντίον της λευκής, χριστιανικής κοινωνίας.[17]
Οι Ηνωμένες Πολιτείες εφάρμοσαν αυστηρές ποσοστώσεις μετανάστευσης με βάση την εθνική καταγωγή, επηρεασμένες σε μεγάλο βαθμό από το κίνημα της ευγονικής. Ο Νόμος περί Μετανάστευσης του 1924 (Νόμος Johnson-Reed) καθιέρωσε ένα σύστημα ποσοστώσεων που:
- Περιορίστηκε αυστηρά η μετανάστευση από τη Νότια και Ανατολική Ευρώπη (χώρες όπως η Ιταλία, καθώς και η Πολωνία και η Ρωσία, όπου ζούσαν οι περισσότεροι Εβραίοι).
- Ευνοούσε τους μετανάστες από τη Βόρεια και Δυτική Ευρώπη όπου επικρατούσε η σκανδιναβική φυλή (Βρετανία, Γερμανία, Σκανδιναβία).
- Χρησιμοποίησε την απογραφή του 1890 (όταν λιγότεροι Νοτιοευρωπαίοι/Ανατολικοί Ευρωπαίοι βρίσκονταν στις ΗΠΑ) για να καθορίσει ποσοστώσεις, μειώνοντας ουσιαστικά την εβραϊκή μετανάστευση από 190.000 το 1920 σε 7.000 το 1926.[18]
Οι ποσοστώσεις μετανάστευσης υποστηρίχθηκαν ρητά από τους ευγονιστές, οι οποίοι πίστευαν σε μια ιεραρχία «ανώτερων» και «κατώτερων» φυλών, με στόχο τη διατήρηση μιας «ομοιογενούς» Αμερικής. Αυτό το σύστημα παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 1965, όταν ψηφίστηκε η πολιτική Hart-Cellar για τη μετανάστευση και ξεκίνησε η πλημμύρα της χώρας από πληθυσμούς του Τρίτου Κόσμου.[19]
Πολωνία
Η κυβέρνηση και οι ακροδεξιοί Εθνικοί Δημοκράτες ( Endeks ) προώθησαν τον αντι-ιουδαϊσμό. Οι πολιτικές περιελάμβαναν οικονομικά μποϊκοτάζ, περιορισμούς στις εβραϊκές επιχειρήσεις και επαγγέλματα και την εφαρμογή ρητρών αριθμητικής φοίτησης στα πανεπιστήμια, μειώνοντας δραστικά τις εγγραφές Εβραίων από 25% το 1921 σε 8% μέχρι το 1939.[20]
Ρουμανία
Οι αρχές εφάρμοσαν σκληρές αντιεβραϊκές πολιτικές, ιδίως εναντίον των Εβραίων στις παραμεθόριες περιοχές, συνδέοντάς τους με τον σοβιετικό κομμουνισμό. Η φασιστική Σιδηρά Φρουρά κέρδισε σημαντική υποστήριξη με την πλατφόρμα της για την απομάκρυνση των Εβραίων από την εξουσία και την απέλασή τους.[21]
Βρετανία
Αν και δεν χρηματοδοτούνταν από το κράτος όπως στη Γερμανία, ο αντι-ιουδαϊσμός υπήρχε κοινωνικά και πολιτικά, αλλά το αγγλικό κατεστημένο ήταν πλήρως ιουδαϊσμένο.[22]
Γερμανία
Ενώ ο φυλετικός αντι-ιουδαϊσμός (που θεωρούσε τους Εβραίους ως μια ξεχωριστή, κατώτερη και επικίνδυνη βιολογική φυλή) έγινε κυρίαρχος στη ναζιστική Γερμανία, βασίστηκε σε αιώνες άλλων μορφών αντι-ιουδαϊσμού:
- Θρησκευτικός Αντιιουδαϊσμός: Η προέλευση του διανοητικού θρησκευτικού αντιιουδαϊσμού προέρχεται κυρίως από μια κριτική του Ταλμουδικού νόμου από συγγραφείς όπως ο Μαρτίνος Λούθηρος στο βιβλίο του « Οι Εβραίοι και τα Ψέματά τους» ( φωτό ἀριστερά) και ο Johann Eisenmenger στο βιβλίο του «Ο Αποκαλυμμένος Ιουδαϊσμός» . Τόσο ο Μαρτίνος Λούθηρος όσο και ο Johann Eisenmenger θεωρούσαν το Ταλμούδ ως μια κακόβουλη, αντιχριστιανική διαφθορά του θείου νόμου που δικαιολογούσε την εβραϊκή εχθρότητα προς τους εθνικούς. Ο Λούθηρος καταδίκασε το Ταλμούδ ως αποθετήριο «ειδωλολατρίας, ψεμάτων, κατάρων και βλασφημίας», δηλώνοντας συγκεκριμένα ότι αυτό δίδασκε στους Εβραίους ότι η θανάτωση ή η κλοπή από μη Εβραίους ήταν θρησκευτικό καθήκον και ότι ήταν ανώτεροι «αφέντες», ενώ οι Χριστιανοί ήταν απλώς «βοοειδή». Ομοίως, ο Eisenmenger συνέταξε συστηματικά ταλμουδικά αποσπάσματα για να υποστηρίξει ότι ο Ιουδαϊσμός επέβαλλε δογματικά την εξαπάτηση, τη δολοφονία των προσηλυτισμένων και τη δοκιμή δηλητηρίων σε Χριστιανούς, απεικονίζοντας το κείμενο όχι ως ιερή γραφή αλλά ως εγχειρίδιο ηθικού δυϊσμού και μια παγκόσμια συνωμοσία κατά του Χριστιανισμού.[23]
- Οικονομικός Αντι-Ιουδαϊσμός: Κατά τον Μεσαίωνα, οι Εβραίοι είχαν απαγορευτεί να συμμετέχουν σε πολλούς επαγγελματικούς εμπορικούς συλλόγους και οι Χριστιανοί δεν επιτρεπόταν να χρεώνουν τόκους. Ως εκ τούτου, λίγοι Εβραίοι είχαν «κανονικά» επαγγέλματα, αλλά αντ' αυτού ασχολούνταν με το εμπόριο και τα χρηματοοικονομικά, οδηγώντας σε στερεότυπα περί εβραϊκής απληστίας και ελέγχου του χρήματος.
- Πολιτικός/Εθνικιστικός Αντι-Ιουδαϊσμός: Τον 19ο αιώνα, οι Εβραίοι κατηγορούνταν ότι ήταν άπιστοι πολίτες και απειλή για το έθνος-κράτος, ειδικά καθώς απέκτησαν χειραφέτηση και εισήλθαν στην πολιτική, τον ακαδημαϊκό χώρο και τα επαγγέλματα. Όπως είναι γραμμένο στο Ταλμούδ και στο Shulchan Aruch, οι Εβραίοι δεν είναι πιστοί σε κανένα άλλο έθνος εκτός από το δικό τους. Ολόκληρη η πολιτική αντισημιτική πολιτική στη Γερμανία τις δεκαετίες του 1880 και του 1890 επικεντρώθηκε στους ανήθικους εβραϊκούς νόμους που περιέχονταν σε αυτά τα βιβλία.
Η ναζιστική ιδεολογία συνδύασε αυτές τις παλαιότερες ιδέες με τον σύγχρονο επιστημονικό ρατσισμό, καθιστώντας την εβραϊκότητα μια αναπόφευκτη βιολογική κατάσταση. Αυτές οι ιδέες ριζοσπαστικοποίησαν την απόρριψη των Εβραίων, αλλά οι ρίζες τους ήταν πολύπλευρες. Και η προπαγάνδα δεν ήταν η κύρια επιρροή στο αποτέλεσμα.[24]Έπαιξε ρόλο, αλλά όπως λέει ο Αμερικανός αντισυμβατικός Eric Hoffer,
[Η] αλήθεια φαίνεται να είναι ότι η προπαγάνδα από μόνη της δεν μπορεί να διεισδύσει σε απρόθυμα μυαλά· ούτε μπορεί να ενσταλάξει κάτι εντελώς νέο· ούτε μπορεί να κρατήσει τους ανθρώπους πεπεισμένους όταν πάψουν να πιστεύουν. Διεισδύει σε μυαλά που είναι ήδη ανοιχτά και αντί να ενσταλάζει απόψεις, αρθρώνει και δικαιολογεί απόψεις που υπάρχουν ήδη στο μυαλό των αποδεκτών της. Ο χαρισματικός προπαγανδιστής βράζει ιδέες και πάθη που σιγοβράζουν ήδη στο μυαλό των ακροατών του. Αντηχεί στα πιο ενδόμυχα συναισθήματά τους. Όπου η γνώμη δεν εξαναγκάζεται, οι άνθρωποι μπορούν να αναγκαστούν να συμπεριφέρονται μόνο με βάση αυτό που ήδη «γνωρίζουν».[25]
Ως εκ τούτου, ο Joseph Goebbels δεν εφηύρε τον φυλετικό αντισημιτισμό, αλλά τον ενίσχυσε. Πράγματι, η έρευνα δείχνει ότι η κατήχηση ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματική σε περιοχές όπου οι αντισημιτικές πεποιθήσεις ήταν ήδη διαδεδομένες, γεγονός που υποδηλώνει μια «προκατάληψη επιβεβαίωσης» όπου η προπαγάνδα ενέτεινε τις λανθάνουσες προκαταλήψεις αντί να τις δημιουργεί από το μηδέν.[26]
Άλλες στοχευμένες φυλές και ομάδες στη Γερμανία
Οι Εβραίοι δεν ήταν οι μόνοι που στοχοποιήθηκαν. Από τη σύγχρονη οπτική γωνία του ναζιστικού κράτους (1933–1945), η έμφαση δόθηκε επίσης στην εφαρμογή βιολογικών πολιτικών στις ακόλουθες φυλές και ομάδες:
Σίντι και Ρομά :
Κατηγοριοποιήθηκαν ως «αντικοινωνικοί» και «φυλετικά αλλοδαποί», και υπόκεινται σε νόμους απέλασης και στείρωσης παρόμοιους με τους Εβραίους. Ωστόσο, όπως συνέβαινε και με τους Εβραίους, το προπολεμικό καθεστώς δεν περιέγραφε την απέλασή τους ως «εξόντωση».
Ομοφυλόφιλοι: Οι ομοφυλόφιλοι δεν στοχοποιούνταν πέρα από ό,τι τους έκαναν άλλα έθνη. Η ομοφυλοφιλία ήταν έγκλημα στη Γερμανία υπό ορισμένες συνθήκες, όπως και σε πολλές χώρες. Έτσι ήταν μέχρι τη δεκαετία του 1960. Στοχοποιούνταν μαστροποί, παιδεραστές, άνδρες πόρνες κ.λπ., αλλά όχι ομοφυλόφιλοι που δρούσαν ιδιωτικά.[27]
Μάρτυρες του Ιεχωβά: Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι οποίοι αρνούνταν να υπηρετήσουν στον στρατό, φυλακίζονταν, όπως και οποιοσδήποτε άλλος αρνούνταν να υπηρετήσει, επομένως η πρακτική δεν απευθυνόταν σε αυτούς ως ομάδα. Στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά υπέστησαν σοβαρή βία από τον όχλο, συμπεριλαμβανομένων καταγεγραμμένων περιστατικών ευνουχισμού, ξυλοδαρμών και άλειψης με πίσσα και φτερά.[28]
Πολιτικοί Αντίπαλοι : Οι πρώτοι κρατούμενοι του Dachau, του πρώτου στρατοπέδου συγκέντρωσης που ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 1933, ήταν κυρίως κομμουνιστές, σοσιαλδημοκράτες και συνδικαλιστές. Η φυλάκισή τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης παρουσιάστηκε ως προστατευτική κράτηση ( Schutzhaft ) για την προστασία της εθνικής ασφάλειας και όχι ως συστηματική δίωξη με βάση την ταυτότητα. Η ναζιστική ιδεολογία υποστήριζε ότι ο «Ιουδαιομπολσεβικισμός» αποτελούσε υπαρξιακή απειλή, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι ένας Εβραίος Μπολσεβίκος δεν ήταν απλώς ένας πολιτικός αντίπαλος που έπρεπε να αναμορφωθεί, αλλά ένας φυλετικός εχθρός. Ωστόσο, σύμφωνα με αντίθετες πηγές, οι Εβραίοι Μπολσεβίκοι δεν έτυχαν διαφορετικής μεταχείρισης από τους μη Εβραίους Μπολσεβίκους [ 29]
Σλαβικοί Λαοί : Η «υποανθρώπινη» ( Untermenschen ) προπαγάνδα στρεφόταν εναντίον των Σοβιετικών Εβραίων και σε σπανιότερες περιπτώσεις εναντίον των Ασιατών (Μογγόλων). Η αντικατάσταση εθνοτήτων στο Warthegau και σε άλλες πολιτικές Lebensraum δεν βασιζόταν στην κατωτερότητα, αλλά στον καθαρό ιμπεριαλισμό της στιγμής. Οι αλληλεπιδράσεις με τους Ουκρανούς ήταν εξαιρετικά στενές και εγκάρδιες σε όλα τα επίπεδα. Οι Σλάβοι εργάτες στη Γερμανία απολάμβαναν τα ίδια εργατικά δικαιώματα με τους Γερμανούς, το πιο προηγμένο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας στον κόσμο. Το 1941-43, η Γερμανία επένδυσε δισεκατομμύρια στην αναβίωση της πολιτικής, πολιτιστικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής στην Ανατολή, η οποία είχε καταστραφεί από την σοβιετική πολιτική της καμένης γης.[30]
Εγκληματίες του « κοινού δικαίου» : Ιδιαίτερα οι «συνήθεις» ή «επαγγελματίες» παραβάτες, στοχοποιούνταν ως απειλές για την Volksgemeinschaft (εθνική κοινότητα). Ο Νόμος κατά των Επικίνδυνων Συνήθων Εγκληματιών (1933) εισήγαγε την Sicherungsverwahrung (προληπτική κράτηση), επιτρέποντας την αόριστη φυλάκιση μετά την έκτιση της ποινής. Η Εγκληματολογική Αστυνομία ( Kripo ) χρησιμοποιούσε την «προληπτική σύλληψη» ( Vorbeugungshaft ) για να κρατάει άτομα που θεωρούνταν πιθανό να υποτροπιάσουν, στέλνοντάς τα συχνά απευθείας σε στρατόπεδα συγκέντρωσης χωρίς δίκη. Ενώ δεν στοχοποιούνταν για απέλαση λόγω φυλής, υποβάλλονταν σε σκληρή μεταχείριση, καταναγκαστική εργασία και στείρωση βάσει των ευγονικών πολιτικών του καθεστώτος. Η προληπτική κράτηση υπάρχει μέχρι σήμερα στη Γερμανία, αλλά μόνο για βίαια κακουργήματα (δολοφονία, βιασμός, ένοπλη ληστεία κ.λπ.) και συχνά με δικαστικό έλεγχο.[31]
Όλες αυτές οι ομάδες είχαν τατουάζ στο αντιβράχιό τους τα χρώματα αναγνώρισης και τον αριθμό αναγνώρισης όταν έμπαιναν σε ένα στρατόπεδο:
- Κόκκινο: Πολιτικοί κρατούμενοι
- Πράσινο: Εγκληματίες
- Μωβ: Μάρτυρες του Ιεχωβά που αρνήθηκαν να υπηρετήσουν
- Ροζ: Ομοφυλόφιλοι άνδρες
- Μαύρο: «Ακοινώνητοι» (αλήτες, άποροι, ζητιάνοι, κ.λπ.)
- Καφέ: Σίντι και Ρόμα (προσθήκη αργότερα)
- Μπλε: Μετανάστες και αλλοδαποί που εργάζονταν υπό την καταναγκαστική εργασία
- Κίτρινο: Εβραίοι (φοριούνται ως αστέρι του Δαβίδ, συχνά σε συνδυασμό με άλλο χρώμα)
Συνοπτικά, τα σημαντικότερα σημεία, από γερμανικής άποψης:
- Όλες οι φυλές, συμπεριλαμβανομένης της εβραϊκής φυλής, πίστευαν στον Δαρβινισμό, στη φυλετική πραγματικότητα και στον γενετικό ντετερμινισμό· ήταν ο κανόνας σε όλες τις πολιτισμένες χώρες.
- Η ευγονική εκείνη την εποχή δεν ήταν ψευδοεπιστήμη. Ήταν διαδεδομένη στις ελίτ της αριστεράς και της δεξιάς και δεν θεωρούνταν ηθική αποτυχία.
- Η ναζιστική κυβέρνηση —και όλες οι δυτικές κυβερνήσεις, άλλωστε— θεωρούσαν τις ευγονικές πολιτικές ως ορθολογικά, επιστημονικά και απαραίτητα μέτρα για την εθνική υγεία και ασφάλεια.
- Η ιδέα μιας Κυρίαρχης Σκανδιναβικής Φυλής δεν ήταν γερμανική εφεύρεση. Ήταν ευρέως διαδεδομένη σε όλες τις δυτικές χώρες. Ο υπέρμαχος αυτής της ιδέας ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Προωθήθηκε για πρώτη φορά από ανθρώπους όπως η Madison Grant, συγγραφέας του βιβλίου « Το πέρασμα της Μεγάλης Φυλής» και ο Lothrop Stoddard, συγγραφέας του βιβλίου « Το αυξανόμενο κύμα χρώματος κατά της λευκής παγκόσμιας κυριαρχίας» .
- Ο αντι-Ιουδαϊσμός αντανακλούσε αιώνες αντιεβραϊκών αισθημάτων και βασιζόταν στην πραγματική εβραϊκή συμπεριφορά.
- Οι Γερμανοί δεν ήταν οι μόνοι που αντιπαθούσαν ή μισούσαν τους Εβραίους. Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες είχαν σημαντικούς νόμους ή κοινωνικά έθιμα που στόχευαν τους Εβραίους. Είχαν απελαθεί επανειλημμένα από πολλές χώρες σε όλη την ιστορία.
- Οι Εβραίοι δεν ήταν οι μόνοι που έγιναν στόχος.
.jpg)
