Τοῦ
Thomas Dalton Όποιος έχει ασχοληθεί με το Εβραϊκό Ζήτημα, ακόμη και πολλοί που δεν το έχουν κάνει, πιθανότατα έχουν έστω και μια φευγαλέα γνώση του διαβόητου εγγράφου που είναι γνωστό ως Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών - ή «Πρωτόκολλα» εν συντομία. Αυτό το μικρό φυλλάδιο, το οποίο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Ρωσία γύρω στο 1900, φιλοδοξεί να παρουσιάσει ένα είδος σχεδίου για την εβραϊκή παγκόσμια κυριαρχία. [1] Γενικά οργανωμένο σε 24 σύντομα δοκίμια ή μεμονωμένα πρωτόκολλα, αυτό το φλύαρο, ανώνυμο έργο παρουσιάζεται ως ένα είδος «πρακτικών συνάντησης» ή «σημειώσεων διάλεξης» από έναν προφανώς εξέχοντα και επιδραστικό ομιλητή, ο οποίος μιλάει σε μια ομάδα (πιθανώς) Εβραίων, εξηγώντας τα μέσα και τους μηχανισμούς με τους οποίους θα κυριαρχήσουν σε μεμονωμένα έθνη και τελικά στον κόσμο μέσω ενός κυρίαρχου ηγέτη που ονομάζεται «ο Κυρίαρχος».
Όπως θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, ένα τέτοιο έργο έχει καταδικαστεί απερίφραστα ως μία από τις πιο αντισημιτικές δημοσιεύσεις του 20ού αιώνα . Έχει επίσης —λόγω της ανωνυμίας και της ασαφούς προέλευσής του— καταγγελθεί τακτικά ως «πλαστογραφία». Αυτός ο ισχυρισμός βασίζεται κυρίως σε ομοιότητες κειμένου με αποσπάσματα από ένα βιβλίο του 1865 ενός Εβραίου συγγραφέα, του Maurice Joly, ( Σημ. Πελασγ. ἔχουμε γράψει σχετικῶς, ἐδῶ )με τίτλο « Διάλογος στην Κόλαση» . Και επειδή πρόκειται για πλαστογραφία, μας λένε ότι το έργο στο σύνολό του είναι ψευδές και άκυρο, και ως εκ τούτου πρέπει να αγνοηθεί εντελώς.
Αλλά αυτό, φυσικά, είναι ανοησία. Ακόμα κι αν ο συγγραφέας ανέκτησε ορισμένα αποσπάσματα από το βιβλίο του Joly καθώς έγραφε (ας πούμε) στα τέλη του 1800, αυτό δεν ακυρώνει καμία αλήθεια σε αυτό. Απλώς αποκαλύπτει ότι ο συγγραφέας είναι λίγο λογοκλόπος. Τα πρωτόκολλα θα μπορούσαν να είναι νόμιμες εκδοχές ή περιλήψεις κάποιου πραγματικού εβραϊκού σχεδίου. Αλλά επειδή δεν γνωρίζουμε καν αν ο συγγραφέας ήταν Εβραίος (μεταφέροντας σε συνοπτική μορφή ένα πραγματικό σχέδιο) ή μη Εβραίος (προσπαθώντας να κάνει τους Εβραίους να φαίνονται κακοί), είναι σχεδόν αδύνατο να γίνουν σαφείς και ακριβείς προσδιορισμοί εδώ.
Όσο για μένα, ισχυρίζομαι ότι έχω κάποια γνώση της προέλευσης και του πλαισίου των Πρωτοκόλλων, έχοντας επιμεληθεί και μεταφράσει μια νέα έκδοση αυτού του έργου το 2023: Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών: Η Οριστική Αγγλική Έκδοση , που εκδόθηκε από τους Clemens & Blair. Αυτό το έργο περιλαμβάνει τα πλήρη Πρωτόκολλα σε μια νέα, ευανάγνωστη μετάφραση στα αμερικανικά αγγλικά, καθώς και πρώιμα σχόλια από το 1920 και το 1921, και μεταγενέστερες αναλύσεις από Εθνικοσοσιαλιστές και σύγχρονους στοχαστές. Στη συνέχεια, θα αναφέρω αυτήν την έκδοση.
Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά σε έντυπη μορφή στη Ρωσία το 1903, και απέκτησαν κάποια αρχική απήχηση εκεί κατά τη διάρκεια της πρώτης Ρωσικής Επανάστασης του 1905, μιας σύγκρουσης (στην πραγματικότητα, ενός εμφυλίου πολέμου) στην οποία μια δύναμη με επικεφαλής τον Εβραίο Leon Trotsky και τον από την πλευρά της οικογένειας της μητέρας του εβραίο Vladimir Lenin αντιμετώπισε βίαια τον Τσάρο Νικόλαο Β'. Οι Εβραίοι ηττήθηκαν, αλλά οι πράξεις τους σίγουρα θα έδιναν τουλάχιστον βάσιμο έδαφος σε ένα εβραϊκό κίνημα για να κυριαρχήσει στη Ρωσία.
Στη συνέχεια, το 1914, ήρθε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο πόλεμος μαινόταν στην Ευρώπη για τρία ολόκληρα χρόνια, συχνά καταλήγοντας σε αδιέξοδο στον πόλεμο των χαρακωμάτων. Η Αγγλία, ωστόσο, βρισκόταν σε ολοένα και πιο δύσκολη θέση, ειδικά στο δεύτερο μισό του 1916. Στη Μάχη του Somme εκείνο το έτος, χάθηκαν πάνω από 600.000 στρατιώτες. Απελπισμένοι για βοήθεια, οι Βρετανοί σύναψαν ένα «συμβόλαιο με τον Εβραϊσμό» (Temperley) με το οποίο συμφώνησαν να βοηθήσουν τους Σιωνιστές Εβραίους να αποκτήσουν πατρίδα στην Παλαιστίνη, εάν οι Αμερικανοί Εβραίοι έφερναν τις ΗΠΑ στον πόλεμο ενάντια στη θέλησή τους. Η πίεση στον Woodrow Wilson εντάθηκε γρήγορα και αυτός υποχώρησε τον Απρίλιο του 1917, κηρύσσοντας τον πόλεμο στη Γερμανία. Η Βρετανία ανταπέδωσε στη συνέχεια συντάσσοντας τη Διακήρυξη Balfour, η οποία υπογράφηκε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. [2]
Στη συνέχεια, τον Μάρτιο του 1917, ο Ρώσος τσάρος Νικόλαος εκδιώχθηκε, ανοίγοντας το δρόμο για μια εβραιομπολσεβίκικη κατάληψη αυτού του έθνους τον Οκτώβριο. Η εβραϊκή δραστηριότητα κορυφώθηκε στα τέλη του 1918, όταν η Γερμανία κατέρρευσε και ηττήθηκε, χάρη σε μεγάλο βαθμό στην επαναστατική δραστηριότητα Γερμανοεβραίων όπως η Rosa Luxemburg, ο Hugo Haase, ο Karl Liebknecht, ο Karl Radek, και ο Kurt Eisner. Στη συνέχεια, οι Εβραίοι ηγήθηκαν του σχηματισμού της λεγόμενης κυβέρνησης της Βαϊμάρης στη Γερμανία, κυριαρχώντας σε αυτό το έθνος για αρκετά χρόνια - μέχρι την άνοδο του Χίτλερ.
Έτσι, σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, έγινε προφανές σε πολλούς ανθρώπους ότι η εβραϊκή πολεμική δραστηριότητα είχε οδηγήσει στην κατάληψη της εξουσίας στη Ρωσία και τη Γερμανία και είχε καταδείξει την κυριαρχία τους επί της Βρετανίας και της Αμερικής. Οι Εβραίοι πραγματικά «κατακτούσαν τον κόσμο». Κατά συνέπεια, τα τότε 15χρονα Πρωτόκολλα, που κάποτε ήταν περίεργα, μπορούσαν πλέον να γίνουν κατανοητά ως ένα πολύ πραγματικό, πολύ σοβαρό σχέδιο για παγκόσμια κυριαρχία. Οι μη Εβραίοι παντού έπρεπε να αντιμετωπίσουν τα Πρωτόκολλα ως ένα κυριολεκτικό σχέδιο δράσης και να το αντιμετωπίσουν αναλόγως.
«Ο Κυρίαρχος των Κυρίαρχων»
Πρέπει να έχουμε κατά νου δύο πράγματα σε αυτό το σημείο. Πρώτον: Το κράτος του Ισραήλ προφανώς δεν υπήρχε ακόμη όταν γράφτηκαν τα Πρωτόκολλα. Το Ισραήλ δεν θα δημιουργούνταν μέχρι την ψηφοφορία της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το 1947 και δεν ανακηρύχθηκε από τους Εβραίους μέχρι το 1948. [3] Για τον/τους συγγραφέα/ους των Πρωτοκόλλων, μπορούσαν μόνο να κάνουν εικασίες για ένα μελλοντικό εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη, το οποίο σίγουρα δεν ήταν επικείμενο το 1900. [4]
Δεύτερον: Η παγκόσμια δύναμη, ωστόσο, ήταν ένα άλλο ζήτημα. Πολύ πριν από το 1900, οι Εβραίοι θεωρούνταν ήδη από πολλούς de facto «ηγεμόνες του κόσμου». Ήδη από το 1798, ο Γερμανός φιλόσοφος Immanuel Kant παρατήρησε ότι «ο πλούτος των Εβραίων... προφανώς υπερβαίνει κατά κεφαλήν αυτόν οποιουδήποτε άλλου έθνους σήμερα». [5] Το 1823, ο ποιητής Lord Byron έγραψε «Ἦταν ποτέ ἡ χριστιανική γῆ τόσο πλούσια σέ ἑβραίους ; Ὅλες οἱ καταστάσεις... Ὅλα τά πράγματα... Ὅλες τίς ἡγεμονίες, αὐτοί τίς ἐλέγχουν. Κάνουν ἕνα δάνειο «ἀπ' τήν Ἰνδία ὡς τόν Πόλο» μέ μεγάλη ταχύτητα ! Αὐτοί τραπεζίτης - κτηματομεσίτης -Βαρῶνος. Βοηθοῦν τήν χρεωκοπία μας,Tύραννοι,γιά τό συμφέρον τους...». [6] Το 1843, ο Bruno Bauer παρατήρησε ότι «ο Εβραίος... καθορίζει την τύχη ολόκληρης της [Αυστριακής] Αυτοκρατορίας με την οικονομική του δύναμη. Ο Εβραίος... αποφασίζει για την τύχη της Ευρώπης».[ 7] Και ίσως περισσότερο από την Ευρώπη. Σε ένα δοκίμιο του 1860, ο Ralph Waldo Emerson σχολίασε την εβραϊκή σκληρότητα, που προκλήθηκε από χρόνια διωγμών και δεινών: «Η υπομονή που είναι το σήμα κατατεθέν του Εβραίου, τον έχει κάνει, στις μέρες μας, τον κυρίαρχο των κυρίαρχων της γης».[ 8]
Μέχρι το 1850, ο Γερμανός συνθέτης Richard Wagner μπορούσε να παραπονεθεί ότι μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής κοινωνίας ελεγχόταν από τους Εβραίους. Δεν επρόκειτο πλέον για «χειραφέτηση» των Εβραίων, αλλά μάλλον για την αντιμετώπιση της εξουσίας τους. Έγραψε: «Σύμφωνα με το τρέχον σύνταγμα του κόσμου, ο Εβραίος στην πραγματικότητα είναι ήδη κάτι παραπάνω από χειραφετημένος. Κυβερνάει και θα κυβερνά, εφόσον το χρήμα παραμένει η δύναμη μπροστά στην οποία όλες οι πράξεις και οι συναλλαγές μας χάνουν τη δύναμή τους». Όπου το χρήμα κυβερνά, οι Εβραίοι κυβερνούν: αυτό ήταν το μήνυμά του. Ως εκ τούτου, «ο ίδιος ο Εβραϊσμός είναι η κακή συνείδηση του σύγχρονου πολιτισμού μας». Σε ένα επόμενο δοκίμιο του 1869, ο Wagner σημείωσε ότι ο ευρωπαϊκός τύπος «διευθυνόταν εξ ολοκλήρου από τους Εβραίους». Ο έλεγχος του τύπου, σε συνδυασμό με τον συσσωρευμένο πλούτο τους, είχε ως αποτέλεσμα έναν Εβραϊσμό που ήταν «ο ισχυρότερος οργανισμός της εποχής μας». [9]
Το 1873, ο συγγραφέας Frederick Millingen δημοσίευσε ένα φυλλάδιο με τίτλο «Η Κατάκτηση του Κόσμου από τους Εβραίους». Εκεί, έγραψε ότι «οι Εβραίοι... είναι πλέον η πλουσιότερη και πιο ισχυρή τάξη ανθρώπων· και [έχουν] κατακτήσει μια θέση τεράστιας δύναμης, που όμοιά της δεν συναντάμε σε όλη την ιστορία». [10] Συγκεκριμένα, όσον αφορά τη Γερμανία, το 1879, ο δημοσιογράφος Wilhelm Marr δημοσίευσε ένα επιδραστικό δοκίμιο, «Η Νίκη του Εβραϊσμού επί της Γερμανοκρατίας», καταδικάζοντας το γεγονός ότι «ο Εβραϊσμός έχει θριαμβεύσει σε παγκόσμια ιστορική βάση». Σε μια αφελή και αθώα Γερμανία «διείσδυσε ένας ομαλός, πανούργος, εύκαμπτος Εβραϊσμός» που νίκησε «τον μοναρχικό, ιπποτικό, χρονοβόρο Γερμανό επιτρέποντάς του στα ελαττώματά του» - δηλαδή, εκμεταλλευόμενος τις αδυναμίες του. «Η Γερμανία έχει τελειώσει», καταλήγει ο Marr. [11]
Το 1880, ο Laurent Oliphant έγραφε για τις «οικονομικές δραστηριότητες της μεγαλύτερης κλίμακας» των Εβραίων. «Λόγω της οικονομικής, πολιτικής και εμπορικής σημασίας που έχουν πλέον αποκτήσει οι Εβραίοι», έχουν γίνει απαραίτητος σύμμαχος σε οποιαδήποτε μελλοντική σύγκρουση. [12] Στη συνέχεια, στο επιδραστικό βιβλίο του «Εβραϊκή Γαλλία » (1885), ο Γάλλος δημοσιογράφος Edouard Drumont έκανε έναν συγκλονιστικό και ειλικρινά απίστευτο ισχυρισμό: «Οι Εβραίοι κατέχουν το μισό του παγκόσμιου κεφαλαίου». Σχολιάζοντας συγκεκριμένα τη Γαλλία, σημείωσε ότι ο συνολικός πλούτος αυτού του έθνους ήταν περίπου 150 δισεκατομμύρια φράγκα, «εκ των οποίων οι Εβραίοι κατέχουν τουλάχιστον 80 δισεκατομμύρια» - δηλαδή, λίγο περισσότερο από το μισό. [13] Μια δεκαετία αργότερα, ο ιστορικός Goldwin Smith επιβεβαίωσε αυτή την άποψη: «Ο Ιουδαϊσμός είναι τώρα [το 1894] η μεγάλη οικονομική δύναμη της Ευρώπης, δηλαδή, είναι η μεγαλύτερη δύναμη από όλες».[ 14]
Όλα αυτά, λοιπόν, είχαν εμφανιστεί και κυκλοφορούσαν στους κύκλους των διανοουμένων πολύ πριν γραφτεί η τελική έκδοση των Πρωτοκόλλων. Οποιαδήποτε συζήτηση εκεί για παγκόσμια κυριαρχία δεν ήταν απλή εικασία. Ήταν σε πλήρη εξέλιξη. Ήταν ρεαλιστικά εφικτό. Και ήταν εφικτό. Το μόνο που έπρεπε να κάνουν ήταν να τηρήσουν το σχέδιο.
Και εδώ γίνεται σαφές, νομίζω, ότι η ταυτότητα του/των συγγραφέα/ων των Πρωτοκόλλων είναι ίσως άσχετη. Το έγγραφο περιγράφει με αρκετή λεπτομέρεια το «εβραϊκό σχέδιο» από περασμένες εποχές: Απόκτηση πλούτου με κόπο ή με απάτη, χρήση αυτού του πλούτου για διαφθορά της κυβέρνησης και στη συνέχεια χρήση της κυβερνητικής εξουσίας για να γέρνει το πεδίο δράσης ακόμη περισσότερο υπέρ των Εβραίων. Επιδίωξη, τελικά, για παγκόσμιο έλεγχο. Κάντε όλα αυτά ενώ, ταυτόχρονα, εκμεταλλεύεστε κάθε ευκαιρία για να υποβαθμίσετε, να εξευτελίσετε, να ταπεινώσετε και να καταστρέψετε τους Γκογίμ (μη Εβραίους). Ο κόσμος είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος και κάθε απώλεια για τους εθνικούς είναι κέρδος για τους Εβραίους. Μην κρατάτε κανέναν ηθικό κώδικα παρά μόνο «Ο Εβραϊσμός πρώτα». Η δύναμη κάνει το δίκαιο και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αυτό ήταν το σχέδιο εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια και είναι το σχέδιο σήμερα. Έχει λειτουργήσει στο παρελθόν και σίγουρα θα λειτουργήσει στο μέλλον. Ο «Γιαχβέ» το υποσχέθηκε αυτό στους Εβραίους πριν από πολύ καιρό και έχει αποδείξει την αλήθεια του. Αυτό είναι το μήνυμα των Πρωτοκόλλων. Είτε πρόκειται για την αποκάλυψη μιας πραγματικής εβραϊκής κλίκας είτε για το έργο κάποιου αντισημίτη που μισεί τους Εβραίους, δεν έχει και τόση σημασία. Παρουσιάζει το πραγματικό σχέδιο με αυστηρούς όρους ώστε να το δουν όλοι. Μπορούμε είτε να δράσουμε βάσει αυτού είτε να επιλέξουμε να το αγνοήσουμε. [15]
Δύο σχετικές ερωτήσεις
Στο υπόλοιπο αυτού του δοκιμίου, θα επικεντρωθώ σε δύο ζητήματα:
Πρώτον,
πώς φαίνεται το σχέδιο σήμερα, υπό το φως των πρόσφατων παγκόσμιων γεγονότων; Και
δεύτερον,
ποιοι θα μπορούσαν εύλογα να θεωρηθούν οι νέοι «Σοφοί της Σιών» - δηλαδή, ποιοι είναι οι πιο επιδραστικοί Εβραίοι (τουλάχιστον στην Αμερική),
αυτοί που μπορεί να ηγούνται της επίθεσης προς την εβραϊκή κυριαρχία;Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να ξεκινήσω αναλύοντας τα πρωτόκολλα με τη σειρά, επιλέγοντας ορισμένα αποσπάσματα που έχουν ιδιαίτερη απήχηση σήμερα. Στη συνέχεια, ο αναγνώστης πρέπει να έχει κατά νου ότι, εδώ στην Αμερική, και τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα κυριαρχούνται από εβραϊκά χρήματα. Οι Ρεπουμπλικάνοι λαμβάνουν τουλάχιστον το 25% της πολιτικής τους χρηματοδότησης από εβραϊκές πηγές, και οι Δημοκρατικοί τουλάχιστον το 50%. [16] Ως εκ τούτου, οι ενέργειες και των δύο κομμάτων αντανακλούν τις εβραϊκές επιθυμίες και συμφέροντα. Η αμερικανική πολιτική είναι εβραϊκή πολιτική, απλά και ξεκάθαρα.
Τελικά, ο αναγνώστης πρέπει να κρίνει μόνος του αν τα ακόλουθα αποσπάσματα που παρατίθενται συμφωνούν με τα τρέχοντα γεγονότα—αποσπάσματα που είναι πλέον τουλάχιστον 125 ετών.
« Θα περιγράψω το σύστημά μας, τόσο από τη δική μας οπτική γωνία όσο και από εκείνη των goyim » (Πρωτ. 1, σελ. 77). [17] Η λέξη «goyim» (πληθυντικός του «goy») είναι ένας εβραϊκός όρος περιφρόνησης για τους μη Εβραίους. Αυτό το χαρακτηρίζει αμέσως ως ένα (ονομαστικό) εβραϊκό έγγραφο, στο οποίο οι μη Εβραίοι, ή οι Εθνικοί, αντιμετωπίζονται με απόλυτη περιφρόνηση. Αυτό το τελευταίο σημείο δεν είναι αμφισβητήσιμο. αν υπάρχει ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό του Εβραϊσμού από χιλιετίες παρελθόντος, αυτό είναι ένα είδος μισανθρωπίας - ένα μίσος για όλους τους μη Εβραίους. [18] Μια τέτοια στάση είναι καλά τεκμηριωμένη στην Παλαιά Διαθήκη, στο Talmud και στο Shulchan Aruch. Αυτή η μισανθρωπία αποτελεί ουσιαστικά σήμα κατατεθέν του εβραϊκού λαού εδώ και χιλιάδες χρόνια και ισχύει σήμερα όσο ποτέ. Είναι το βασικό συστατικό του εβραϊκού υπερεθνικισμού που ωθεί σχεδόν όλους τους πλούσιους και ισχυρούς Εβραίους.
« Αυτό το έργο [της συντριβής όσων βρίσκονται στην εξουσία] γίνεται ευκολότερο αν ο ίδιος ο ηγεμόνας [goy] έχει ασπαστεί την ιδέα της ελευθερίας, του "φιλελευθερισμού" » (Πρωτ. 1, σελ. 77). Ο φιλελευθερισμός, που ορίζεται χαλαρά ως μια ευρεία ελευθερία σκέψης και δράσης, έχει αποδειχθεί χρήσιμος για τους Εβραίους επειδή τους δίνει την άδεια να εξαπολύουν κάθε είδους επιζήμιες, καταστροφικές ιδέες και θεσμούς σε κατά τα άλλα αθώους ανθρώπους. Σε μια αυστηρά διοικούμενη κοινωνία που λειτουργεί με εποπτεία, μετριοπάθεια και ρύθμιση, οι Εβραίοι περιορίζονται στις επιλογές τους. Σε μια ελεύθερη και φιλελεύθερη κοινωνία, «όλα επιτρέπονται» και οι Εβραίοι έχουν ελεύθερο χέρι.
« Καθοδηγούμενος εξ ολοκλήρου από ρηχά πάθη, δεισιδαιμονίες, έθιμα, παραδόσεις και συναισθηματικές θεωρίες, ο όχλος εμπλέκεται σε κομματικές διαφωνίες που εμποδίζουν κάθε πιθανότητα επίτευξης συμφωνίας, ακόμη και μιας συμφωνίας που βασίζεται σε απόλυτα ορθή συλλογιστική. Κάθε απόφαση του όχλου εξαρτάται από μια τυχαία ή προκαθορισμένη πλειοψηφία...» (Πρωτ. 1, σελ. 78). Σε μια δημοκρατία, ο «όχλος», οι μάζες, κυβερνούν. Αλλά οι αποφάσεις τους βασίζονται σε κάθε είδους παράλογα πράγματα («ρηχά πάθη», «δεισιδαιμονίες» κ.λπ.). Οι κομματικές διαμάχες - όπως η «αριστερά» εναντίον της «δεξιάς» - υπερισχύουν της ορθής σκέψης και της ορθής κρίσης, όπως ακριβώς οι Εβραίοι επιβλέποντες είναι σε θέση να «προκαθορίσουν» το αποτέλεσμα χειραγωγώντας τον λαό μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης.»
«Αυτός που επιθυμεί να κυβερνήσει πρέπει να καταφύγει στην πονηριά και την υποκρισία. Οι ευγενείς και δημοφιλείς ιδιότητες - όπως η εντιμότητα και η ειλικρίνεια - γίνονται ελαττώματα στην πολιτική, καθώς θα νικήσουν έναν ηγέτη πιο γρήγορα από τον πιο ισχυρό εχθρό » (Πρωτ. 1 σελ. 78). Η εβραϊκή πολιτική βυθίζεται στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή. Η ηθική αρετή σε έναν πολιτικό δεν είναι μόνο άσχετη, αλλά αποτελεί και μειονέκτημα.
«Δεδομένης της τρέχουσας αστάθειας κάθε εξουσίας, η δύναμή μας θα είναι πιο ακαταμάχητη από οποιαδήποτε άλλη, επειδή θα είναι αόρατη μέχρι να ριζώσει τόσο βαθιά που καμία πονηριά δεν θα μπορεί να την υπονομεύσει » (Πρωτ. 1, σελ. 79). Οι Εβραίοι είναι ειδικοί στο να κρύβουν τόσο την ταυτότητά τους όσο και τις επιπτώσεις των πράξεών τους. Η εβραϊκή εξουσία είναι πράγματι σε μεγάλο βαθμό αόρατη στον απλό άνθρωπο. Απαιτείται αρκετή προσπάθεια για να αποκαλυφθεί η αλήθεια, ακόμη και σε αυτή την εποχή του Διαδικτύου.
« Το γεγονός ότι οι εκπρόσωποι του έθνους μπορούν να αντικατασταθούν [μέσω εκλογών] , τους παραδίδει στην εξουσία μας και πρακτικά θέτει τον διορισμό τους στα χέρια μας » (Πρωτ. 1, σελ. 82). Οι αμερικανικές εκλογές είναι ουσιαστικά μια συνεχής σειρά φιλοεβραίων, φιλοϊσραηλινών υποψηφίων. Όταν κάποιος αποχωρεί από το αξίωμα, ένας νέος «εκλέγεται» για να πάρει τη θέση του. Εξαιρέσεις όπως ο Thomas Massie του Κεντάκι είναι σπάνιες και σε μεγάλο βαθμό ανίσχυρες να επιφέρουν αλλαγές. Πολύ πρόσφατα, έχουμε δει μια μικρή στροφή προς μια πιο αντιισραηλινή (ποτέ αντιεβραϊκή) ρητορική, αλλά μένει να δούμε πόσο σημαντική θα είναι αυτή.
« Είναι απαραίτητο για εμάς, όποτε είναι δυνατόν, οι πόλεμοι να μην φέρνουν εδαφικά πλεονεκτήματα. Αυτό θα μετατοπίσει τον πόλεμο σε οικονομική βάση και θα αναγκάσει τα έθνη να συνειδητοποιήσουν τη δύναμη της κυριαρχίας μας » (Πρωτ. 2, σελ. 83). Οι πόλεμοι που υποκινούνται από τους Εβραίους έχουν μετατοπιστεί, από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, από εδαφικά κέρδη σε οικονομικά κέρδη. από εδαφικές ήττες σε οικονομικές ήττες. Κάποτε, το έδαφος ήταν σημαντικό, αλλά μόλις οι Εβραίοι απέκτησαν το εβραϊκό τους κράτος το 1948, η εδαφική πρόοδος κατέστη σε μεγάλο βαθμό άσχετη - εκτός φυσικά από το Ισραήλ, το οποίο έχει μια ατελείωτη δίψα για περισσότερη γη - το σχέδιο του Μεγάλου Ισραήλ. (Τα Πρωτόκολλα είναι γεμάτα με ρητά διπλά μέτρα και σταθμά: κανόνες που ισχύουν για τους goyim αλλά όχι για τους Εβραίους.)
« Οι διοικητές που θα επιλέξουμε από τον λαό σύμφωνα με την ικανότητά τους για δουλοπρέπεια θα είναι άπειροι στην τέχνη της διακυβέρνησης· κατά συνέπεια, θα γίνουν εύκολα πιόνια στο παιχνίδι μας ...» (Πρωτ. 2, σελ. 83). Σχεδόν όλοι οι εξέχοντες πολιτικοί, και οι περισσότεροι δευτερεύοντες, είναι απόλυτα υποταγμένοι στα εβραϊκά συμφέροντα και το εβραϊκό χρήμα. Οι καριέρες τους ζουν ή πεθαίνουν ανάλογα με τη συμμόρφωσή τους με την εβραιο-ισραηλινή γραμμή. Αυτό ισχύει εδώ και τουλάχιστον 50 χρόνια στην Αμερική, αλλά είναι πιο προφανές τώρα από ποτέ· απλώς σκεφτείτε πόσοι πολιτικοί ζητούν τον πλήρη τερματισμό της βοήθειας προς το Ισραήλ· τη δίωξη των ισραηλινών εγκλημάτων πολέμου· μια ανοιχτή συζήτηση σχετικά με τον διαδεδομένο ρόλο των Εβραίων και του εβραϊκού χρήματος στην κυβέρνηση, τις επιχειρήσεις, τον ακαδημαϊκό χώρο, τον τύπο και την ψυχαγωγία - μηδέν. Η απόλυτη δουλοπρέπεια είναι το όνομα του παιχνιδιού σήμερα.
« Υπάρχει μια μεγάλη δύναμη στα χέρια των σύγχρονων κρατών που διεγείρει κινήματα σκέψης μεταξύ των ανθρώπων: ο Τύπος. Ο ρόλος του Τύπου είναι να υποδεικνύει απαραίτητα αιτήματα, να καταγράφει παράπονα του λαού και να εκφράζει και να προωθεί τη δυσαρέσκεια. Ο θρίαμβος της ελευθερίας του λόγου ενσαρκώνεται στον Τύπο. Αλλά οι κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να επωφεληθούν από αυτή τη δύναμη και αυτή έχει πέσει στα χέρια μας. Μέσω αυτής, έχουμε αποκτήσει επιρροή, ενώ παραμένουμε στο παρασκήνιο. » (Πρωτ. 2, σελ. 84). Οι Εβραίοι κατέχουν, ελέγχουν ή κυριαρχούν με άλλο τρόπο σε όλες τις μεγάλες αμερικανικές εταιρείες μέσων ενημέρωσης: Comcast (Brian Roberts), Disney (Dana Walden και πρόσφατα Bob Iger), Warner Bros (Michael DeLuca), Paramount Skydance (David και Larry Ellison) και Fox (σιωνιστική οικογένεια Murdoch, πιθανώς εν μέρει εβραϊκή).
«Χάρη στον Τύπο, έχουμε συγκεντρώσει χρυσάφι στα χέρια μας, αν και μας κόστισε ποτάμια αίματος και δακρύων. Μας κόστισε τη θυσία πολλών δικών μας ανθρώπων. Αλλά κάθε θυσία από μέρους μας αξίζει όσο χίλιοι goyim ενώπιον του Θεού» (Πρωτ. 2, σελ. 84). Από τους δέκα πλουσιότερους Αμερικανούς, τουλάχιστον πέντε είναι Εβραίοι: ο Larry Ellison, ο Mark Zuckerberg, ο Larry Page, ο Sergey Brin και ο Michael Dell. (Πιθανή εβραϊκή καταγωγή του Elon Musk και του Jeff Bezos θα προσέθετε φυσικά σε αυτόν τον αριθμό.) Όχι πολύ πιο κάτω στη λίστα βρίσκονται άλλοι Εβραίοι, όπως ο Michael Bloomberg, ο Jeff Yass, ο Stephen Schwarzman, η Miriam Adelson, η Marilyn Simons, ο Henry Samueli, ο Len Blavatnik και ο Dan Gilbert. Μεγάλο μέρος του πλούτου τους προέρχεται από την υψηλή τεχνολογία, η οποία πλέον αποτελεί ουσιαστικά μέρος του «Τύπου».
« Σήμερα μπορώ να σας πω ότι ο στόχος μας είναι κοντά. Απομένει μόνο μια μικρή απόσταση και ο κύκλος του Συμβολικού Φιδιού - του συμβόλου του λαού μας - θα ολοκληρωθεί. Όταν ολοκληρωθεί αυτός ο κύκλος, τότε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη θα περικλειστούν σε αυτόν, σαν σε άθραυστες αλυσίδες » (Πρωτ. 3, σελ. 85). Η σημαία της ΕΕ είναι ένας κύκλος από χρυσά αστέρια σε μπλε φόντο. Σχεδιάστηκε κυρίως από έναν Εβραίο, τον Paul MG Levy. Η Ευρώπη βρίσκεται σίγουρα υπό εβραϊκό έλεγχο σήμερα - τόσο εσωτερικά όσο και έμμεσα, μέσω της δύναμης των ΗΠΑ.
« Για να παρακινήσουμε τους λάτρεις της εξουσίας να καταχραστούν την εξουσία τους, έχουμε θέσει όλες τις δυνάμεις σε αντίθεση η μία με την άλλη, έχοντας αναπτύξει τις φιλελεύθερες τάσεις τους προς την ανεξαρτησία. Έχουμε ενθαρρύνει κάθε προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση. Έχουμε θέσει τρομερά όπλα στα χέρια όλων των κομμάτων και έχουμε καταστήσει την εξουσία στόχο κάθε φιλοδοξίας. Μετατρέψαμε τις κυβερνήσεις σε αρένες όπου διεξάγονται κομματικοί πόλεμοι. Σύντομα, το χάος και η χρεοκοπία θα εμφανιστούν παντού » (Πρωτ. 3, σελ. 85). Οι πολιτικές συγκρούσεις είναι ένα εξαιρετικό μέσο για να αποσπαστεί η προσοχή από το πραγματικό πρόβλημα, δηλαδή την εβραϊκή χειραγώγηση και τον έλεγχο της κοινωνίας.
« Εμείς, αντίθετα, ανησυχούμε για... τον εκφυλισμό των goyim. Η δύναμή μας έγκειται στον χρόνιο υποσιτισμό και την αδυναμία του εργάτη, επειδή μέσω αυτού πέφτει κάτω από την εξουσία μας και δεν είναι σε θέση να βρει ούτε δύναμη ούτε ενέργεια για να την καταπολεμήσει. Η πείνα δίνει στο κεφάλαιο μεγαλύτερη εξουσία πάνω στον εργάτη από οποιαδήποτε κυρίαρχη νομική εξουσία υπό μια αριστοκρατία. Μέσα από τη δυστυχία, τη ζήλια και το μίσος, χειραγωγούμε τον όχλο και συντρίβουμε όσους μας εμποδίζουν » (Πρωτ. 3, σελ. 86). Πρόχειρο φαγητό, ναρκωτικά, αλκοόλ, χημικά συντηρητικά, ζάχαρη, επινοημένες πανδημίες - όλα αυτά χρησιμεύουν στον εθισμό και την αρρώστια των μαζών, οι οποίες στη συνέχεια μόλις που μπορούν να λειτουργήσουν στην καθημερινή τους ζωή, πόσο μάλλον να αφιερώσουν χρόνο και προσπάθεια σε σοβαρά πολιτικά ζητήματα.
« Αυτό το μίσος [κατά των ανώτερων τάξεων] θα ενταθεί ακόμη περισσότερο από μια οικονομική κρίση, η οποία θα σταματήσει τις χρηματοοικονομικές συναλλαγές και κάθε βιομηχανική ζωή. Έχοντας οργανώσει μια γενική οικονομική κρίση με όλα τα πιθανά ύπουλα μέσα και με τη βοήθεια του χρυσού που έχουμε στα χέρια μας, θα ρίξουμε μεγάλα πλήθη εργατών στους δρόμους, ταυτόχρονα, σε όλα τα έθνη » (Πρωτ. 3, σελ. 87). Μια εξαιρετική πρόβλεψη για την Ύφεση, η οποία πιθανότατα προκλήθηκε από την εβραϊκή δράση. [19] Αυτό προβλέπει επίσης μεταγενέστερες οικονομικές κρίσεις, όπως η πετρελαϊκή κρίση του 1973, η κρίση των ομολόγων υψηλού κινδύνου στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η κατάρρευση των κατοικιών το 2008 και η ύφεση του Covid - και τώρα η οικονομική κρίση του πολέμου του Ιράν.
«
Ως έχει η κατάσταση, ως διεθνής δύναμη, είμαστε άτρωτοι. Αν μας επιτεθεί ένα κράτος, μας υποστηρίζουν και άλλα »
(Πρωτ. 3, σελ. 88). Το
2003, ο
πρωθυπουργός της Μαλαισίας,
Mahathir Mohamad, δήλωσε: «
Σήμερα οι Εβραίοι κυβερνούν τον κόσμο δι' αντιπροσώπων. Βάζουν άλλους να πολεμήσουν και να πεθάνουν γι' αυτούς»
( φωτό ἀριστερά ). Μιλούσε για τον
εβραϊκό έλεγχο επί του αμερικανικού στρατού και της εκτελεστικής εξουσίας. Φυσικά, το Ισραήλ φαίνεται πολύ ευάλωτο αυτή τη στιγμή, χάρη στην εβραϊκή υπερβολή στο Ιράν, τον Λίβανο και τη Γάζα. Αλλά ακόμη και μια ήττα εκεί δεν θα σημάνει το τέλος της δύναμης του παγκόσμιου εβραϊσμού.
Όσο κατέχουν ή ελέγχουν τρισεκατομμύρια δολάρια, είναι ουσιαστικά «άτρωτοι».« Θα δημιουργήσουμε μια ισχυρή συγκεντρωτική κυβέρνηση, έτσι ώστε να συγκεντρώσουμε τις κοινωνικές δυνάμεις υπό την εξουσία μας » (Πρωτ. 5, σελ. 91). Οι Εβραίοι ανέκαθεν πίεζαν για κεντρικό κυβερνητικό έλεγχο, κάτι που τους διευκολύνει πολύ να χειραγωγούν τους μοχλούς της εξουσίας. Ένα αποκεντρωμένο σύστημα είναι πολύ πιο δύσκολο να ελεγχθεί. Κατά συνέπεια, έχουμε δει τεράστια πίεση για μια μεγάλη συγκεντρωτική κυβέρνηση στις ΗΠΑ (από το 1900) και στην Ευρώπη - εξ ου και ο σχηματισμός της ΕΕ.
« Όλοι οι τροχοί του κυβερνητικού μηχανισμού κινούνται με τη δράση του κινητήρα που βρίσκεται στα χέρια μας, και αυτός ο κινητήρας είναι ο χρυσός » (Πρωτ. 5, σελ. 92). Τα χρήματα είναι πράγματι ο αποφασιστικός παράγοντας στην πολιτική των ΗΠΑ, και οι Εβραίοι, μακράν, δωρίζουν περισσότερα πολιτικά χρήματα από οποιαδήποτε άλλη ομάδα συμφερόντων.
« Πρέπει να κατευθύνουμε την εκπαίδευση των κοινωνιών των goy έτσι ώστε τα χέρια τους να πέφτουν απελπιστικά στο πλευρό τους κάθε φορά που αντιμετωπίζουν οποιοδήποτε έργο όπου απαιτείται πρωτοβουλία. Η ένταση της δράσης που προκύπτει από την ατομική ελευθερία δράσης διαλύει τη δύναμή της όταν συναντά την ελευθερία ενός άλλου ατόμου. Αυτό επιφέρει ένα βαρύ πλήγμα στο ηθικό, προκαλώντας απογοητεύσεις και αποτυχίες » (Πρωτ. 5, σελ. 93). Ο δυτικός ακαδημαϊκός κόσμος βρίσκεται σε καταστροφική κατάσταση, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη. Το εβραϊκό χρήμα, οι διοικητικοί υπάλληλοι και το διδακτικό προσωπικό έχουν διαστρεβλώσει εντελώς την παραδοσιακή δύναμη του ακαδημαϊκού κόσμου, και μια εβραϊκής έμπνευσης «αφυπνισμένη» ιδεολογία μολύνει όλα τα επίπεδα.
« Πρέπει να είμαστε σε θέση να ξεπεράσουμε κάθε αντίσταση προκαλώντας πόλεμο με τους γείτονες οποιασδήποτε χώρας τολμά να μας αντιταχθεί. Σε περίπτωση, ωστόσο, που αυτοί οι γείτονες, με τη σειρά τους, αποφασίσουν να ενωθούν εναντίον μας, πρέπει να απαντήσουμε δημιουργώντας έναν παγκόσμιο πόλεμο » (Πρωτ. 7, σελ. 97). Μια αξιοσημείωτη προσμονή και των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, για να μην αναφέρουμε τον Ψυχρό Πόλεμο, τους Πολέμους Ιράκ Α΄ και Β΄, τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, τον πόλεμο Ουκρανίας-Ρωσίας και τώρα τον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν. Οι μεγάλοι πόλεμοι είναι θαυμάσια ωφέλιμοι για τα εβραϊκά συμφέροντα. Αποφέρουν κέρδη σε καιρό πολέμου, αναδιοργανώνουν τις παγκόσμιες δομές εξουσίας και σκοτώνουν πολλούς goyim.
«[Για να] συνοψίσουμε το σύστημά μας υποδούλωσης των κυβερνήσεων των goyim της Ευρώπης, θα τους επιδείξουμε τη δύναμή μας μέσω δολοφονιών και τρομοκρατίας » (Πρωτ. 7, σελ. 98). Το Ισραήλ είναι ο κορυφαίος κρατικός χορηγός της τρομοκρατίας παγκοσμίως και η ισραηλινή Μοσάντ είναι η κορυφαία οργάνωση για πολιτικές δολοφονίες - ακολουθούμενη από τον εβραϊκά επηρεασμένο αμερικανικό στρατό και τη CIA.
« Καθώς δεν είναι ακόμη ασφαλές να δοθούν οι υπεύθυνες κυβερνητικές θέσεις απευθείας στους αδελφούς μας Εβραίους, θα τις δώσουμε σε άτομα των οποίων το ιστορικό και ο χαρακτήρας είναι τόσο άθλιο που υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ αυτών και του λαού. Τέτοιοι ηγέτες δεν θα αντιμετωπίσουν τίποτα άλλο παρά καταδίκη και φυλάκιση, σε περίπτωση που δεν υπακούσουν στις εντολές μας. Αυτό το γεγονός θα τους αναγκάσει να προστατεύσουν τα συμφέροντά μας, μέχρι την τελευταία τους μέρα » (Πρωτ. 8, σ. 99). Οι Αμερικανοεβραίοι κατέχουν άμεσα πολλές θέσεις εξουσίας (περίπου 35 νυν μέλη του Κογκρέσου, μαζί με θέσεις στο υπουργικό συμβούλιο και έναν δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου), αλλά οι υπόλοιποι μη Εβραίοι είναι σχεδόν ομοιόμορφα κακού χαρακτήρα, ακόμη και όταν υποκύπτουν στα εβραιο-ισραηλινά συμφέροντα. Ο εβραϊκός εκβιασμός σίγουρα κρατά πολλούς από αυτούς σε εγρήγορση - πιθανώς συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου Τραμπ.
« Έχουμε ήδη ουσιαστικά καταστρέψει όλες τις κυβερνήσεις εκτός από τη δική μας, παρόλο που, κατ' όνομα, πολλές εξακολουθούν να υπάρχουν. Προς το παρόν, αν κάποια κυβέρνηση διαμαρτυρηθεί εναντίον μας, το κάνει μόνο αυτονόητο, κατ' επιθυμία μας και με εντολή μας. Αυτό συμβαίνει επειδή ο αντισημιτισμός της είναι απαραίτητος για να μας επιτρέψει να ελέγχουμε τους κατώτερους αδελφούς μας » (Πρωτ. 9, σελ. 100). Οι περισσότερες δυτικές κυβερνήσεις - και πολλές αλλού - είναι επί του παρόντος απελπιστικά δυσλειτουργικές ή «καταστραφεί». Η καλή διακυβέρνηση θα αποτελούσε εμπόδιο για την εβραϊκή εξουσία και, ως εκ τούτου, θα υπονομεύεται όπου είναι δυνατόν. Το φάντασμα του «αντισημιτισμού» εγείρεται συστηματικά σε όλα τα δυτικά έθνη, τόσο για να συσπειρώσει όλους τους Εβραίους όσο και για να εκφοβίσει τις μάζες ώστε να υιοθετήσουν ακόμη πιο προστατευτικές πολιτικές απέναντι στους Εβραίους.
« Έχουμε επηρεάσει τη νομική διαδικασία, τον εκλογικό νόμο, τον τύπο, την προσωπική ελευθερία - και το πιο σημαντικό από όλα, την εκπαίδευση: τον ακρογωνιαίο λίθο της ελεύθερης ύπαρξης. Έχουμε παραπλανήσει, διαφθείρει, εξαπατήσει και αποθαρρύνει τη νεολαία των goyim μέσω της εκπαίδευσης βάσει αρχών και θεωριών που γνωρίζουμε ότι είναι ψευδείς, αλλά τις οποίες εμείς οι ίδιοι έχουμε εμπνεύσει » (Πρωτ. 9, σελ. 101). Αυτονόητο.
Ένα κραυγαλέο διπλό πρότυποΤο δεύτερο μισό των Πρωτοκόλλων κινείται σε έναν πιο μελλοντοστρεφή τρόπο συζήτησης, εξηγώντας την επερχόμενη κοινωνική τάξη όταν ο Εβραίος Ηγεμόνας αναλάβει την εξουσία. Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλά από τα πράγματα που προωθούν οι Εβραίοι σήμερα, υπό την κυριαρχία των goyim, θα εξαλειφθούν υπό την εβραϊκή κυριαρχία. Αυτό συμβαίνει επειδή επιθυμούν επιβλαβή και ανατρεπτικά μέτρα τώρα, αλλά θα χρειαστούν σχετική ειρήνη και σταθερότητα μόλις αναλάβουν την εξουσία. Τα διπλά μέτρα και σταθμά είναι διάχυτα. Και πάλι, ο μόνος κανόνας είναι «ο Εβραίος πρώτα».
« Όταν εγχύσαμε το δηλητήριο του φιλελευθερισμού στον κρατικό οργανισμό, ολόκληρη η πολιτική του χροιά άλλαξε. Τα κράτη μολύνθηκαν από μια θανάσιμη ασθένεια, δηλαδή την αποσύνθεση του αίματος. Είναι απαραίτητο μόνο να περιμένουμε το τέλος της αγωνίας τους » (Πρωτ. 10, σελ. 105). Οι Εβραίοι ηγούνται των δυνάμεων στην πίεση για ανεξέλεγκτη μετανάστευση, «ανοιχτά σύνορα» και χαλαρή επιβολή των κανόνων για τις θεωρήσεις. Αυτό ίσχυε στις ΗΠΑ υπό αρκετούς προηγούμενους προέδρους (ο Τραμπ αποτελεί εξαίρεση, αν και η πραγματική του επιτυχία στην εκδίωξη εκατομμυρίων παράνομων μεταναστών μένει να φανεί) και ισχύει για την Ευρώπη, η οποία έχει κατακλυστεί από τουλάχιστον 20 εκατομμύρια Αφρικανούς και Μεσανατολίτες από το 2000. Η φυλετική ανάμειξη («αποσύνθεση») είναι καλή για τους goyim επειδή αποδυναμώνει τη γενετική τους ακεραιότητα και ταυτότητα. Αλλά είναι κακή για τους Εβραίους, οι οποίοι την απαγορεύουν από τον εβραϊκό νόμο.
«
Για να ολοκληρώσουμε το σχέδιό μας, θα οργανώσουμε την εκλογή προέδρων των οποίων το παρελθόν περιέχει κάποιο κρυφό σκάνδαλο —τότε θα είναι πιστοί εκτελεστές των εντολών μας, από φόβο μήπως αποκαλυφθούν και από μια φυσική επιθυμία να διατηρήσουν τα προνόμια, τα πλεονεκτήματα και την αξιοπρέπεια που συνδέονται με τη θέση του προέδρου »
(Πρωτ. 10, σελ. 106). Συγκρίνετε με το παραπάνω απόσπασμα του Πρωτοκόλλου 8.
« Πρέπει να εξαντλήσουμε τους πάντες με διχόνοια, εχθρότητα, αγώνα, μίσος, ακόμη και με μαρτύριο, πείνα, εμβολιασμό με ασθένειες και δυστυχία, ώστε οι Χριστιανοί να μην βλέπουν άλλη λύση παρά να επικαλούνται τα χρήματά μας και την ολοκληρωτική μας κυριαρχία » (Πρωτ. 10, σελ. 107). Αυτονόητο.
«[ Έχουμε] ήδη καταφέρει να υποτάξουμε τα μυαλά των goyim σε τέτοιο βαθμό που σχεδόν όλοι τους βλέπουν τα παγκόσμια γεγονότα μέσα από χρωματιστά γυαλιά που τους βάζουμε στα μάτια ...» (Πρωτ. 12, σελ. 111). Χάρη στον εβραϊκό έλεγχο του τύπου, των μέσων ενημέρωσης, των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και των βιομηχανιών ψυχαγωγίας.
« Όλα τα περιοδικά που θα εκδίδουμε θα φαίνονται αντιφατικά με απόψεις και γνώμες, προσελκύοντας εμπιστοσύνη σε εμάς και έτσι θα φαίνονται ελκυστικά στους ανυποψίαστους εχθρούς μας. Με αυτόν τον τρόπο, θα παγιδευτούν στην παγίδα μας και θα ακίνδυνοι. ... [Ιδιαίτερης σημασίας] θα είναι η φαινομενική μας αντιπολίτευση, η οποία, τουλάχιστον σε μία από τις δημοσιεύσεις της, θα αντιπροσωπεύει την αντιπολίτευση απέναντί μας. Οι πραγματικοί μας εχθροί θα εκλάβουν λανθασμένα αυτή τη φαινομενική αντιπολίτευση ως να ανήκει στη δική τους ομάδα και έτσι θα μας δείξουν τα χαρτιά τους. ... Αυτοί οι ανόητοι που πιστεύουν ότι επαναλαμβάνουν τις απόψεις που εκφράζονται από τις εφημερίδες «τους» θα επαναλαμβάνουν τις απόψεις μας ή εκείνες που εμείς επιθυμούμε να έχουν » (Πρωτ. 12, σελ. 112). Αυτή είναι μια εξαιρετική περιγραφή της ιδέας της «ελεγχόμενης αντιπολίτευσης» στον τύπο και την πολιτική. Ο εβραϊκός έλεγχος επεκτείνεται σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και, επομένως, όλα τα μέσα ενημέρωσης, «αριστερά» και «δεξιά», είναι συμβατά με τα εβραϊκά συμφέροντα. Οι καταναλωτές δεν βλέπουν αυτήν την επιρροή και έτσι πιστεύουν ότι τα μέσα ενημέρωσης «τους» είναι ειλικρινή και σωστά.
« Θα είμαστε σε θέση να πείσουμε ή να μπερδέψουμε [τις μάζες] , άλλοτε δημοσιοποιώντας την αλήθεια, άλλοτε ψέματα, αναφερόμενοι σε γεγονότα ή αντικρούοντάς τα, ανάλογα με τον τρόπο που γίνονται δεκτά από το κοινό, και πάντα δοκιμάζοντας προσεκτικά το έδαφος πριν το πατήσουμε. Σίγουρα θα κατακτήσουμε τους εχθρούς μας επειδή δεν θα έχουν στη διάθεσή τους τον Τύπο για να εκφράσουν πλήρως τον εαυτό τους » (Πρωτ. 12, σελ. 113). Είναι σημαντικό για τους Εβραίους να έχουν τον απόλυτο έλεγχο των μέσων ενημέρωσης, διαφορετικά η αλήθεια μπορεί να διαφύγει. Δεν θα επιτρέπονται πραγματικά διαφωνούσες φωνές. Τα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης θα μηνύονται, θα αποχρηματοδοτούνται, θα παρενοχλούνται και θα «ακυρώνονται».
« Για να αποτρέψουμε [τις μάζες] από το να λάβουν ανεξάρτητες αποφάσεις, θα τους αποσπάσουμε την προσοχή με διασκεδάσεις, παιχνίδια, χόμπι, πάθη και δημόσια πολιτιστικά κέντρα. Σύντομα θα αρχίσουμε να προσφέρουμε διαγωνισμούς με βραβεία μέσω του Τύπου και αθλήματα κάθε είδους » (Πρωτ. 13, σελ. 115). Η υπερβολικά διαφημισμένη και εμπορευματοποιημένη φύση της τηλεόρασης και των επαγγελματικών (και πανεπιστημιακών!) αθλημάτων είναι αυτονόητη. Τέτοιες ασχολίες χρησιμεύουν για να εκτονώσουν τον θυμό και τη δυσαρέσκεια του κοινού και να αποσπάσουν ξανά την προσοχή από τα πραγματικά προβλήματα και τους μηχανισμούς ελέγχου της κοινωνίας.
« Στις λεγόμενες προηγμένες χώρες, έχουμε δημιουργήσει άσκοπη, βρώμικη και αηδιαστική λογοτεχνία » (Πρωτ. 14, σελ. 118). Οι Εβραίοι ηγούνται σε όλες τις πτυχές της πορνογραφίας - έντυπη, κινηματογραφική και διαδικτυακή. Οι OnlyFans, Vixen Media, Grindr, Aylo/Pornhub, Vivid και Gamma Entertainment είναι όλοι διανομείς πορνογραφικού υλικού με επικεφαλής ή ιδιοκτησία Εβραίων.
« Δεν έχετε ιδέα πόσο εύκολο είναι να φέρετε ακόμη και τους πιο έξυπνους goyim σε μια κατάσταση ασυνείδητης ευπιστίας και, από την άλλη πλευρά, πόσο εύκολο είναι να τους αποθαρρύνετε με την παραμικρή αποτυχία - ή απλώς παύοντας να τους χειροκροτείτε, υποδουλώνοντάς τους έτσι για χάρη της επίτευξης νέας επιτυχίας. Στον ίδιο βαθμό που ο λαός μας αγνοεί την επιτυχία για χάρη της υλοποίησης των σχεδίων του, έτσι είναι και οι goyim έτοιμοι να θυσιάσουν όλα τα σχέδιά τους για χάρη της επιτυχίας. Η ψυχολογία τους κάνει το πρόβλημα της κατεύθυνσης ευκολότερο για εμάς. Όσοι φαίνονται να είναι τίγρεις είναι τόσο ηλίθιοι όσο τα πρόβατα. Οι ανοησίες φιλτράρονται από τα κεφάλια τους » (Πρωτ. 15, σελ. 121). Σχόλιο περιττό.
« Η διακυβέρνησή μας θα μιμείται τον Θεό Βισνού, ο οποίος μας μοιάζει σωματικά· καθένα από τα εκατό χέρια μας θα κρατά έναν από τους μοχλούς της κοινωνικής μηχανής » (Πρωτ. 17, σελ. 129). Οι Εβραίοι φαίνεται πράγματι να βρίσκονται παντού ταυτόχρονα. Δεν υπάρχει σχεδόν καμία πτυχή της διακυβέρνησης ή του πολιτισμού στην οποία να μην έχουν ενεργό χέρι.
« Μέσω έξυπνα συνταχθέντων ιστορικών εγχειριδίων, έχουμε έμμεσα δώσει δημοσιότητα στο [πολιτικό] μαρτύριο σαν να έγινε για χάρη της ανθρώπινης ευημερίας. Μια τέτοια διαφήμιση έχει πολλαπλασιάσει τον αριθμό των φιλελεύθερων και έχει διογκώσει τις τάξεις των πρακτόρων μας κατά χιλιάδες goyim » (Πρωτ. 19, σελ. 133). Πολιτικοί επαναστάτες, ταραχοποιοί, «αντιφά» και ούτω καθεξής - δηλαδή, όσοι ανήκουν στην ακραία ριζοσπαστική αριστερά - χρησιμεύουν ως πράκτορες του Εβραϊσμού. Τέτοιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι εργάζονται για ριζοσπαστική ισότητα, ριζοσπαστική δικαιοσύνη και ριζοσπαστική ελευθερία, αλλά στο τέλος απλώς προωθούν τον εβραϊκό σκοπό.
« Για να διδάξουμε στον λαό την υπακοή, πρέπει να του διδάξουμε τη μετριοφροσύνη. Και για να το πετύχουμε αυτό, η παραγωγή πολυτελών ειδών πρέπει να περιοριστεί . [Μόλις αναλάβουμε την εξουσία,] θα βελτιώσουμε έτσι τη δημόσια ηθική, η οποία έχει αποθαρρυνθεί από τον ανταγωνισμό που προκύπτει από την πολυτέλεια » (Πρωτ. 23, σελ. 143). Για άλλη μια φορά, κανόνες για εσάς, αλλά όχι για μένα. Η διαφθορά της πολυτέλειας αφθονεί σήμερα, αλλά θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό όταν εξυπηρετεί την εβραϊκή δομή εξουσίας.
« Λέω για άλλη μια φορά ότι οι άνθρωποι υπακούν τυφλά μόνο στο χέρι που είναι δυνατό και εντελώς ανεξάρτητο από αυτούς - το χέρι που κρατάει ένα σπαθί άμυνας ενάντια στα χτυπήματα της κοινωνικής ατυχίας. Γιατί να έχει ο Ηγεμόνας καρδιά αγγέλου; Ο λαός θέλει να δει σε αυτόν την προσωποποίηση της δύναμης και της ισχύος » (Πρωτ. 23, σελ. 143). Το σημερινό Ισραήλ, και ιδιαίτερα ο Νετανιάχου, αυτοπροσδιορίζονται ως εβραϊκές παγκόσμιες δυνάμεις. Στις πράξεις τους εναντίον αθώων και άοπλων Παλαιστινίων ή εναντίον των αθώων μαζών στον Λίβανο και το Ιράν, οι Ισραηλινοί Εβραίοι αποκαλύπτονται ως αδίστακτοι και βάναυσοι δολοφόνοι. Προφανώς πιστεύουν ότι αυτό δείχνει «δύναμη». Αντίθετα, τους δείχνει ως γενοκτονικούς ψυχοπαθείς, για τους οποίους καμία τιμωρία δεν μπορεί να είναι πολύ σκληρή.
Οι Νέοι Σοφοί
Ποια, λοιπόν, είναι τα συγκεκριμένα άτομα που καθοδηγούν το «Ισραήλ» στην υποτιθέμενη μελλοντική του δόξα; Ποιοι είναι οι νέοι Σοφοί της Σιών;
Ο Νετανιάχου και οι άμεσοι σύμβουλοί του είναι προφανείς υποψήφιοι και πράγματι φαίνεται να παίζουν τον ρόλο. Παθολογικά, φαίνεται να πιστεύουν ότι τα έθνη του κόσμου πρέπει, και θα, υποκύψουν στη θέλησή τους. Πείθουν, εκφοβίζουν, δωροδοκούν και εξαναγκάζουν άλλους εθνικούς ηγέτες να υπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, συχνά με επιτυχία. Ο Τραμπ, ειδικότερα, φαίνεται να βρίσκεται στο τσεπάκι του Νετανιάχου. Με όλη την οφειλόμενη κομπορρημοσύνη και τις ύπουλες φωνές, ο Τραμπ επιδίδεται άγρια στην πολιτική του, αλλά, στο τέλος, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, φαίνεται να κάνει ουσιαστικά αυτό που θέλουν οι Εβραίοι.
Αλλά δεν είναι μόνο ο Νετανιάχου, φυσικά. Είναι ολόκληρη η εβραϊκή δομή εξουσίας στην Αμερική που τον επηρεάζει, όπως ακριβώς λειτούργησε και σε όλους τους προηγούμενους προέδρους. Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί οι κορυφαίοι άνθρωποι, αυτοί οι Αμερικανοί «Εβραίοι της εξουσίας», που λειτουργούν για να εφαρμόσουν το πανάρχαιο σχέδιο των Πρωτοκόλλων;
Μερικά ονόματα είναι προφανή: Μπορούμε να ξεκινήσουμε με τους πλουσιότερους Εβραίους και εκείνους με τα υψηλότερα επίπεδα πολιτικής εξουσίας. Παραπάνω ανέφερα ονομαστικά τους 13 πλουσιότερους Εβραίους στην Αμερική. Σίγουρα θεωρούνται σύγχρονοι Σοφοί. Αλλά δεν είναι απλώς οι πλουσιότεροι. Υπάρχουν τουλάχιστον 300 Εβραίοι δισεκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ, και εξαρτάται από το πόσο ενεργοί είναι στην προσπάθεια να διαμορφώσουν την αμερικανική και την παγκόσμια κοινωνία. Οι λιγότερο σημαντικοί δισεκατομμυριούχοι μπορούν μερικές φορές να αναλάβουν έναν πιο ενεργό κοινωνικό/πολιτικό ρόλο, συνήθως επειδή είναι υπερ-δωρητές των Δημοκρατικών. Μεταξύ αυτών, θα συμπεριλάμβανα τον William Ackman (καθαρή περιουσία 9,1 δισεκατομμύρια δολάρια), τον David Geffen (9 δισεκατομμύρια δολάρια), τον George Soros (7,5 δισεκατομμύρια δολάρια), τον Paul Singer (6,7 δισεκατομμύρια δολάρια), τον Stephen Mandel (5 δισεκατομμύρια δολάρια) και τον Tom Steyer (2,5 δισεκατομμύρια δολάρια).
Εκτός από τους πλουσιότερους, υπάρχουν και οι Εβραίοι σε υψηλές θέσεις στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση, μερικοί από τους οποίους είναι απλοί πολυεκατομμυριούχοι. Ο Chuck Schumer, για παράδειγμα, ασκεί σημαντική πολιτική δύναμη, αλλά η περιουσία του είναι μόνο περίπου 7 εκατομμύρια δολάρια. Άλλοι ισχυροί Εβραίοι γερουσιαστές περιλαμβάνουν τους Richard Blumenthal και τον Adam Schiff (ο Bernie Sanders βρίσκεται επίσης σε αυτή τη λίστα, αν και, κατά κάποιο τρόπο, είναι αντι-σοφός). Έπειτα, έχουμε τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους: την Debbie Wasserman-Schultz, την Lois Frankl, τον Jerry Nadler, Jamie Raskin και τον Brad Sherman. Στη συνέχεια, μπορούμε να συμπεριλάβουμε τους κορυφαίους Εβραίους στην κυβέρνηση Τραμπ: τους Steve Witkoff τον Howard Lutnick, τον Stephen Miller και τον Ron Lauder. Και φυσικά, δεν μπορούμε παρά να συμπεριλάβουμε τον ίδιο τον γαμπρό του Τραμπ, Jared Kushner.
Ως τρίτη γενική ομάδα «νέων Σοφών», θα κατονόμαζα εκείνους τους Εβραίους που ηγούνται των μεγάλων οργανισμών τεχνολογίας και μέσων ενημέρωσης. Παραπάνω ανέφερα έξι κορυφαίους Εβραίους των μέσων ενημέρωσης που σίγουρα βρίσκονται στη λίστα. Και μερικοί από τους πλουσιότερους (που έχουν ήδη αναφερθεί) είναι επίσης ηγέτες τεχνολογίας ή μέσων ενημέρωσης. Εκτός από τους παραπάνω, θα συμπεριλάμβανα τους Adam Mosseri (Instagram), Safra Catz (Oracle), Arthur Levinson (Apple), Sam Altman (OpenAI), Alex Karp (Palantir), Gary Cohn (IBM), Dario Amodei (Anthropic) και Andy Jassy (Amazon).
Ως τέταρτη ομάδα, θα συμπεριλάβω Εβραίους που ηγούνται ισχυρών οργανώσεων εντός των ΗΠΑ, με τους οποίους αναφέρομαι στον Jonathan Greenblatt (ADL), στον Ted Deutch (Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή) και στους Betsy Korn και William Daroff (Εβραϊκό Συμβούλιο Προέδρων Σημαντικών Εβραϊκών Οργανώσεων).
Τέλος, υπάρχει μια ομάδα διαφόρων Εβραίων που ασκούν εξουσία με διάφορους άλλους τρόπους. Αυτά τα άτομα περιλαμβάνουν πολιτικές προσωπικότητες όπως ο Rahm Emanuel (πρώην αρχηγός του προσωπικού του Ομπάμα), ο JB Pritzker (κυβερνήτης του Ιλινόις), ο Josh Shapiro (κυβερνήτης της Πενσυλβάνια), ο Douglas Emhoff (σύζυγος της Kamala Harris) και ο Josh Stein (κυβερνήτης της Βόρειας Καρολίνας). Επίσης σε αυτήν την ομάδα, θα κατέτασσα τους παραγωγούς ταινιών Steven Spielberg και (ναι) τον Harvey Weinstein, ο οποίος, στα 74 του χρόνια, είναι φυλακισμένος και αντιμετωπίζει συνεχιζόμενες δικαστικές διαμάχες για τις 100+ ύποπτες σεξουαλικές επιθέσεις του, αλλά εξακολουθεί να έχει περιουσία περίπου 25 εκατομμύρια δολάρια και εξακολουθεί να επηρεάζει τα γεγονότα στο Χόλιγουντ και όχι μόνο. Περιλαμβάνω επίσης εδώ την κορυφαία Αμερικανίδα εκπρόσωπο της διαβόητης οικογένειας Rothschild, Lynn Forester de Rothschild. [20] Τέλος, ένα μείγμα διαφόρων επιδραστικών προσωπικοτήτων: Alan Dershowitz (δικηγόρος), Seth Klarman (Διευθύνων Σύμβουλος της Baupost), Arthur Sulzberger ( New York Times ), David Solomon (Goldman Sachs), Steve Tisch (ποδοσφαιρική ομάδα New York Giants), Robert Kraft (ποδοσφαιρική ομάδα New England Patriots), Mark Cuban (μειοψηφικός ιδιοκτήτης της ομάδας μπάσκετ Dallas Mavericks και συνιδρυτής της 2029 Entertainment) και Josh Kushner (μπάσκετ των LA Lakers και αδελφός του Jared). Συνολικά, 66 άτομα. [21]
Για να μην ξεχάσει ο αναγνώστης όλα αυτά τα ονόματα, ιδού και πάλι, με αλφαβητική σειρά:
Να τα, 66 ονόματα: οι υποψήφιοί μου για την έκδοση του 2026 των νέων Σοφών της Σιών. Ο καθένας εγγυάται ότι θα εργαστεί για λογαριασμό των Εβραίων και του Ισραήλ, ο καθένας εγγυάται ότι θα θέσει «τον Εβραϊσμό πάνω απ' όλα». Είμαι βέβαιος ότι κάθε αναγνώστης θα έχει τους δικούς του υποψηφίους, ίσως μια πολύ μεγαλύτερη λίστα· ας είναι. Τουλάχιστον η συζήτηση έχει ξεκινήσει.
Ἀπό : theoccidentalobserver.net
Ἡ Πελασγική
.jpeg)
