Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026
Σαββατόβραδο στή Θύμηση
Ὁ Τελευταῖος Πόλεμος γιά τήν Πίστη
...οι Ειδικοί Εισηγητές του ΟΗΕ δήλωσαν: «Θέλουμε να εκφράσουμε την ανησυχία μας σχετικά με το καταγγελλόμενο μοτίβο διώξεων κατά της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και των πιστών της, το οποίο φαίνεται να συνδέεται με τη νόμιμη και ειρηνική άσκηση των δικαιωμάτων τους στην ελευθερία της θρησκείας ή των πεποιθήσεων, την ελευθερία της έκφρασης και την ελευθερία του συναθρίζεσθαι, όπως κατοχυρώνονται στα άρθρα 18, 19 και 22 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ICCPR), το οποίο επικυρώθηκε από το κράτος της Ουκρανίας το 1973»...
![]() |
| ( ἀπό ἐδῶ ) |
Ο Πρόεδρος Vladimir Putin δήλωσε: «Τα εδάφη είναι σημαντικά, αλλά οι άνθρωποι είναι πιο σημαντικοί. Ο λαός της Ουκρανίας πρέπει να μπορεί να μιλά τη γλώσσα του, τη ρωσική γλώσσα. Πρέπει να μπορεί να ασκεί τη λατρεία του στις εκκλησίες του. Τώρα τους απαγορεύεται να εκκλησιάζονται στις εκκλησίες τους, οι ιερείς και οι επίσκοποί τους σκοτώνονται, τα μοναστήρια τους καταλαμβάνονται και κανείς στη Δύση δεν το αναφέρει καν».
Πράγματι. Στην Ουκρανία, η CIA έχει στήσει πολλές μυστικές βάσεις και αυτοί οι πολυπράγμονες δεν κάθονται άπραγοι. Προετοιμάζονται για βιολογικό πόλεμο στη Ρωσσία και στο μεταξύ δηλητηριάζουν τα μυαλά. Εργάζονται σκληρά για να προσθέσουν περισσότερη οργή στη μοχθηρία, όπως αρμόζει σε αυτές τις σύγχρονες μάγισσες. Η θρησκεία αποτελούσε αδύναμο σημείο στα τεχνάσματά τους, καθώς οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί είναι ενωμένοι στην Ανατολική Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία υπό το ωμοφόριο του Πατριάρχη της Μόσχας. Αυτό θα μπορούσε τελικά να βοηθήσει στο να έρθει ειρήνη στα ταραγμένα εδάφη, αλλά μπορείτε να βασιστείτε στη CIA: δεν θα το άφηνε ποτέ να συμβεί.
Η εβδομαδιαία εφημερίδα The Economist, ιδιοκτησίας Rothschild, θέλει ο πόλεμος να διαρκέσει για πάντα, με πίστωση. Είναι μια κατάσταση αμοιβαίου οφέλους (win-win) γι' αυτούς: στον πόλεμο σκοτώνονται Ρώσοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ενώ η χριστιανική Ευρώπη καταχρεώνεται και θα πληρώσει με τόκο τα χρέη της στους Rothschilds.
Για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα, πριν από λίγα χρόνια, το φιλοδυτικό Κίεβο ίδρυσε μια νέα ορθόδοξη Εκκλησία υπό το πλασματικό ωμοφόριο του Φαναρίου και άρχισε να λεηλατεί τις παλιές εκκλησίες και να αρπάζει το ποίμνιό τους. Η παλιά σεβάσμια εκκλησία του Κιέβου δέχτηκε ανελέητες επιθέσεις και οι ιερείς και επίσκοποί της δολοφονήθηκαν από τοπικές ναζιστικές συμμορίες με την άδεια του Zelensky. Το Φανάρι είναι μια μικρή συνοικία της Κωνσταντινούπολης, όπου βρισκόταν η ορθόδοξη επισκοπική έδρα πριν από περίπου 500 χρόνια. Είχε πρακτικά ξεχαστεί, αλλά τότε η CIA αποφάσισε να το αναβιώσει.
Η κεντρική προσωπικότητα του δράματος είναι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος της Κωνσταντινούπολης, το αγαπημένο πιόνι της CIA. Η Δύση ήθελε να χρησιμοποιήσει το Φανάρι εναντίον της Μόσχας. Για τον σκοπό αυτό, κατασκεύασαν ένα μύθευμα, ισχυριζόμενοι ότι ο Πατριάρχης του Φαναρίου, είναι για τους Ορθόδοξους, σαν τον Πάπα της Ρώμης. Δεν ισχύει κάτι τέτοιο – ο Πατριάρχης του Φαναρίου (μιας μικρής περιοχής της πόλης) δεν έχει κανένα διεθνές καθεστώς. Με σεβασμό στις παλιές παραδόσεις, θεωρείται «Πρώτος μεταξύ Ίσων» (Primus Inter Pares), ίσος με όλους τους άλλους Ορθόδοξους Πατριάρχες, αλλά όχι ανώτερος από αυτούς. Αλλά ακόμη και ο Πάπας της Ρώμης επαναπροσδιορίστηκε από τον Πρόεδρο Trump. Πολύ περισσότερο συνέβη αυτό με την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Σε καμία περίπτωση οι Ουκρανοί δεν συμφωνούν ότι το Φανάρι μπορεί να αλλάζει πράγματα και κανόνες στην κανονική δικαιοδοσία της Μόσχας. Και η Ουκρανία αποτελεί κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου της Μόσχας. Η θρησκευτική σύγκρουση μπορεί να επιλυθεί με την αποχή και τη μη ανάμειξη στις υποθέσεις ενός ανεξάρτητου πατριαρχείου, δηλαδή εκείνου της Μόσχας. Αλλά σίγουρα δεν είναι αυτό που θέλουν οι νεοσυντηρητικοί.
Την περασμένη εβδομάδα, στο Λονδίνο πραγματοποιήθηκε διαδήλωση για τη θρησκευτική ελευθερία στην Ουκρανία. Παρέστησαν πολλοί Τούρκοι πολίτες και πολιτικοί. Οι Τούρκοι ίσως δεν ενδιαφέρονται για τις ουκρανικές εκκλησιαστικές υποθέσεις, αλλά ενδιαφέρθηκαν πολύ για το γεγονός ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ανέλαβε εξουσίες που δεν υποτίθεται ότι είχε. Οι Τούρκοι στο Λονδίνο δήλωσαν τα εξής:
«Το δηλώνουμε ξεκάθαρα και κατηγορηματικά: “Οικουμενικός” σημαίνει παγκόσμιος· αποτελεί αξίωση να είναι κανείς ο μοναδικός ηγέτης όλων των Ορθόδοξων Χριστιανών παγκοσμίως. Στην πραγματικότητα, το Πατριαρχείο του Φαναρίου είναι ένας τοπικός τουρκικός θεσμός —υπαγόμενος στη Διοίκηση της Περιφέρειας Fatih— στον οποίο επετράπη να παραμείνει στην Κωνσταντινούπολη υπό τον όρο να μην εμπλέκεται σε καμία απολύτως πολιτική δραστηριότητα! Ο ίδιος ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι πολίτης της Δημοκρατίας της Τουρκίας.
Δεν υπάρχει “οικουμενική” θέση στην Τουρκία! Η έννοια του “οικουμενισμού” είναι μια επιβολή των ΗΠΑ! Η χρήση αυτού του τίτλου συνιστά παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Τουρκίας. Το κόμμα μας έδρασε κατά αυτής της παρανομίας καταθέτοντας αναφορές στο Υπουργείο Εσωτερικών και στις εισαγγελικές αρχές. Τώρα, από το Λονδίνο, επαναλαμβάνουμε: Δεν αναγνωρίζουμε, ούτε αποδεχόμαστε, την επιβολή “οικουμενικού” καθεστώτος από το Πατριαρχείο του Φαναρίου».
Αυτό το ζήτημα υποτίθεται ότι είχε λήξει μετά το 1925, έτος κατά το οποίο υπογράφηκε η συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Ανταντ και της Τουρκίας μετά από έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο. Ολόκληρος ο πόλεμος διεξήχθη προκειμένου να τερματιστεί και να ενταφιαστεί το οικουμενικό καθεστώς του Φαναρίου, και τώρα οι ΗΠΑ αποφάσισαν να το επαναφέρουν στη ζωή.
Το κόμμα Watan Party της Τουρκίας δήλωσε: «Καλούμε την τουρκική κυβέρνηση: να καταθέσει άμεσα επίσημη διπλωματική διαμαρτυρία κατά της χρήσης του όρου “οικουμενικός” από τον Zelensky. Επιπλέον, το Υπουργείο Εσωτερικών πρέπει να ξεκινήσει άμεση έρευνα για τις πολιτικές και διπλωματικές δραστηριότητες του Πατριαρχείου του Φαναρίου, οι οποίες αντιβαίνουν στη Συνθήκη της Λωζάνης !
Καλούμε το Πατριαρχείο του Φαναρίου: να γνωρίζει τη θέση και τα όριά του! Να επανέλθη στο νομικό πλαίσιο που καθιερώθηκε από τη Συνθήκη της Λωζάνης και να σταματήσει τα πολιτικά παιχνίδια που θέτουν υπό αμφισβήτηση την κυριαρχία της Τουρκίας !
Καλούμε τις κυβερνήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ευρώπης: να εγκαταλείψουν αυτές τις αδιέξοδες πολιτικές που βασίζονται στην εχθρότητα προς τη Ρωσσία. Να στραφούν προς έναν δρόμο που δίνει προτεραιότητα στη διπλωματία αντί να υποκινεί πόλεμο στην περιοχή!»
Το Καθεστώς Αυτοκεφαλίας ως σημείο εκκίνησης
Στις 5–6 Ιανουαρίου 2019, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος υπέγραψε το Καθεστώς Αυτοκεφαλίας για τη νεοϊδρυθείσα Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας — μια οντότητα που σχηματίστηκε από δύο μη αναγνωρισμένες οργανώσεις (το «Πατριαρχείο του Κιέβου» του Φιλάρετου και την Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία UAOC) σε μια ενωτική σύνοδο, με την ενεργό συμμετοχή των τότε ουκρανικών αρχών. Το αίτημα υποβλήθηκε προσωπικά από τον Πρόεδρο Poroshenko και το Καθεστώς Αυτοκεφαλίας αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία η εκκλησία της Ουκρανίας αποσχίστηκε από τη Μόσχα.
Ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων δημοσίευσαν δήλωση των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με παραβιάσεις κατά της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, μέσω των οποίων οι ουκρανικές αρχές παραβιάζουν τα δικαιώματα του κλήρου και των πιστών της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Στις 29 Ιανουαρίου 2024, δημοσιεύθηκε η επίσημη απάντηση της μόνιμης αντιπροσωπείας της Ουκρανίας στα Ηνωμένα Έθνη ( ΟΗΕ ) και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς αναφορικά με τη δήλωση του Ειδικού Εισηγητή του ΟΗΕ για την Ελευθερία της Θρησκείας ή των Πεποιθήσεων, του Ειδικού Εισηγητή του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων και του Ειδικού Εισηγητή του ΟΗΕ για το Δικαίωμα της Ειρηνικής Συνάθροισης και του Συναθρίζεσθαι, σχετικά με παραβιάσεις των δικαιωμάτων των πιστών της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (UOC). Αυτό αναφέρθηκε από τον ιστότοπο ανθρωπίνων δικαιωμάτων Public Advocacy.
Νομικοί επισημαίνουν ότι η έκθεση του ΟΗΕ για τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας συντάχθηκε «από τρεις Ειδικούς Εισηγητές του ΟΗΕ αφού μελέτησαν εκκλήσεις πιστών και θρησκευτικών οργανώσεων, δηλάσεις δικών μας και άλλων οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά τη διάρκεια των συνόδων 52-54 του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, την προσωπική ομιλία του Μητροπολίτη Θεοδοσίου (Snigirev) του Cherkasy και Kaniv κατά την εξέταση της έκθεσης του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα για την Ουκρανία, καθώς και γραπτές εκκλήσεις των επικεφαλής αρκετών επισκοπών της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας προς διεθνείς δομές».
Στις 7 Αυγούστου 2023, μια γνωστή θρησκευτική προσωπικότητα καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση με δήμευση περιουσίας για πολυάριθμα εγκλήματα που σχετίζονται με τη σύγκρουση (βάσει των άρθρων 109, 110, 161 και 436-2). Επί του παρόντος, βρίσκεται σε κατ' οίκον περιορισμό ενώ η ποινή εξετάζεται σε δεύτερο βαθμό. Στις 9 Αυγούστου 2023, το Οικονομικό Δικαστήριο του Κιέβου επικύρωσε την απόφαση καταγγελίας της συμφωνίας του 2013, η οποία όριζε επίσημα και επέτρεπε στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία να χρησιμοποιεί δωρεάν τμήμα των εγκαταστάσεων ως μοναστήρι.
Το δικαστήριο σημείωσε επίσης ότι η Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου είναι κρατική θρησκευτική δομή. Σύμφωνα με αυτήν την απόφαση, στις 10 Αυγούστου 2023, οι κρατικές αρχές που εποπτεύουν την Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου ανακοίνωσαν ότι το δικαστήριο αποφάσισε επίσης πως η μεταφορά αντικειμένων πολιτιστικής κληρονομιάς και κειμηλίων από τη μονή θα πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του έτους από την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία. Πολλά πολύτιμα τεχνουργήματα από τη Λαύρα μεταφέρθηκαν στο Βρετανικό Μουσείο, πλάι σε κειμήλια από την Ελλάδα και την Αίγυπτο. Μετά τα γεγονότα που σχετίζονται με την Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, σε αρκετές περιοχές, κυρίως στις δυτικές περιφέρειες της Ουκρανίας, καταγράφηκε αξιοσημείωτη αύξηση των κρουσμάτων υποκίνησης μίσους και εκκλήσεων για βία κατά των πιστών της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Για παράδειγμα, στις 28 Μαρτίου 2023, άγνωστοι εισέβαλαν βίαια στην εναπομείνασα εκκλησία της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Ivano-Frankivsk.Κατά τη διάρκεια της επίθεσης έγινε ρίψη δακρυγόνων, ενώ πιστοί και κληρικοί απομακρύνθηκαν βίαια από το κτίριο.
Στο καταληκτικό μέρος της ανακοίνωσής τους, οι Ειδικοί Εισηγητές του ΟΗΕ δήλωσαν:
«Θέλουμε να εκφράσουμε την ανησυχία μας σχετικά με το καταγγελλόμενο μοτίβο διώξεων κατά της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και των πιστών της, το οποίο φαίνεται να συνδέεται με τη νόμιμη και ειρηνική άσκηση των δικαιωμάτων τους στην ελευθερία της θρησκείας ή των πεποιθήσεων, την ελευθερία της έκφρασης και την ελευθερία του συναθρίζεσθαι, όπως κατοχυρώνονται στα άρθρα 18, 19 και 22 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ICCPR), το οποίο επικυρώθηκε από το κράτος της Ουκρανίας το 1973».
Ακολουθούν ορισμένοι νόμοι και ενέργειες που επέτρεψαν στην παρούσα ουκρανική κυβέρνηση να αλλάξει το θρησκευτικό τοπίο αυτής της δύσμοιρης χώρας τα τελευταία χρόνια.
- Ο Νόμος υπ' αριθμ. 3894 «Περί Προστασίας της Συνταγματικής Τάξης στον Τομέα των Θρησκευτικών Οργανώσεων» ψηφίστηκε από τη Rada στις 20 Αυγούστου 2024 και τέθηκε σε ισχύ στις 23 Σεπτεμβρίου 2024. Καθιερώνει έναν μηχανισμό για τη διάλυση θρησκευτικών οργανώσεων με «συνδεδεμένους δεσμούς» με τη Ρωσσική Ορθόδοξη Εκκλησία, και στις 6 Ιουνίου 2025, η State Service for Ethnopolitics ενέκρινε έναν κατάλογο 7.726 οργανώσεων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του νόμου. Στις 28 Αυγούστου 2025, η State Service for Ethnopolitics αναγνώρισε επίσημα την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (UOC) ως «συνδεδεμένη» με τη Ρωσσική Ορθόδοξη Εκκλησία, μετά την οποία κατατέθηκε αγωγή για τη διάλυση της Μητροπόλεως Κιέβου ως νομικού προσώπου.
- Καταλήψεις εκκλησιών και επανεγγραφή ενοριών
Η μεγαλύτερη κατηγορία:
• σύμφωνα με στοιχεία της Συνόδου της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Απρίλιος 2024), περίπου 1.500 εκκλησίες έχουν καταληφθεί από υποστηρικτές της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας· ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε έκκλησή τους προς τον ΟΗΕ, αναφέρουν αριθμό άνω των 1.300 εκκλησιών από το 2014·
• σύμφωνα με την State Service for Ethnopolitics, περισσότερες από 1.900 ενορίες έχουν επανεγγραφεί στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας από τον Ιανουάριο του 2019· μεταξύ 2022 και 2025, 1.378 ενορίες επισημοποίησαν τη μετάβαση (483 το 2022, 471 το 2023, 233 το 2024, 191 το 2025)·
• το σχέδιο αυτής της κατάληψης περιγράφεται σε έκθεση του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών: υπό το πρόσχημα μιας ενοριακής ψηφοφορίας, διεξάγεται ψηφοφορία από την κοσμική εδαφική κοινότητα του χωριού· με την υποστήριξη των τοπικών αρχών, οι πόρτες της εκκλησίας παραβιάζονται και αυτή παραδίδεται στην ενορία της Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας.
3.Ποινική δίωξη του κλήρου
Σύμφωνα με την Security Service of Ukraine (SBU), μεταξύ Φεβρουαρίου 2022 και Αυγούστου 2025, ασκήθηκαν περίπου 180 ποινικές διώξεις κατά κληρικών και επισκόπων της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (UOC) — βάσει άρθρων που αφορούν προδοσία, «υποβοήθηση επιτιθέμενου κράτους» και «υποκίνηση θρησκευτικής διχόνοιας»· έως το τέλος του 2024, υπήρχαν περισσότερες από 100 υποθέσεις, είχαν επιδοθεί κλήσεις σε 50 ιεράρχες και 26 είχαν καταδικαστεί·
• έως τον Νοέμβριο του 2025, η SBU είχε ήδη αναφέρει περισσότερες από 200 ποινικές υποθέσεις, 27 εκ των οποίων στρέφονταν κατά επισκόπων·
• τον Μάρτιο του 2024, ο επικεφαλής της SBU (ουκρανικής FBR), Malyuk, δήλωσε ότι 23 ιερείς είχαν συλληφθεί, 37 αντιμετώπιζαν κατηγορίες και πάνω από 80 τελούσαν υπό ποινική διαδικασία.
Χαρακτηριστικές καταδίκες: Ο Μητροπολίτης Ιωνάς του Tulchin έλαβε ποινή φυλάκισης πέντε ετών για «δικαιολόγηση της επίθεσης» (αφέθηκε ελεύθερος τον Ιούνιο του 2024 και αναχώρησε για τη Μόσχα), ενώ ο προϊστάμενος ενός ναού στην περιφέρεια Dnipropetrovsk έλαβε ποινή φυλάκισης πέντε ετών με την ίδια κατηγορία.
Έρευνες και καταναγκαστικά μέτρα
Από τον Μάιο του 2022, η SBU έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 1.000 έρευνες σε εκκλησίες, μοναστήρια και επισκοπικά γραφεία της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με το πρόσχημα «επιχειρήσεων αντικατασκοπείας». Το State Department των ΗΠΑ αναφέρει διαφορετικό αριθμό – 350 έρευνες σε εκκλησιαστικά κτίρια. Καταγράφηκαν επίσης ανακρίσεις με ανιχνευτή ψεύδους (πολύγραφο)· τον Δεκέμβριο του 2023, η SBU ανέφερε την εφαρμογή του Άρθρου 161 του Ποινικού Κώδικα (υποκίνηση διαθρησκευτικής διχόνοιας) κατά μελών του κλήρου.
Στέρηση ιθαγένειας και απελάσεις
Στις 2 Ιουλίου 2025, με διάταγμα του Προέδρου Zelensky, αφαιρέθηκε η ουκρανική ιθαγένεια από τον Προκαθήμενο της Εκκλησίας, Μητροπολίτη Ονούφριο (με επίσημη αιτιολογία την εικαζόμενη παράλειψή του να δηλώσει τη ρωσική ιθαγένεια που απέκτησε το 2002)· συνολικά αφαιρέθηκε η ιθαγένεια από 19 κληρικούς της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας , ενώ ορισμένοι ιεράρχες (Θεοδόσιος,Παύλος,Αρσένιος,Λογγίνος ) κατηγορήθηκαν για μυστικά «ταξίδια» στη Ρωσσική Συνομοσπονδία· στον Μητροπολίτη Βασίλειο (Povoroznyuk) του Luhansk απαγγέλθηκαν κατηγορίες ερήμην.
Σωματική βία
Δήλωση υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προς τον ΟΗΕ αναφέρει ότι ιερείς και λαϊκοί υφίστανται σωματική βία κατά τη διάρκεια των καταλήψεων εκκλησιών. Ένα γνωστό περιστατικό συνέβη στις 17 Οκτωβρίου 2024: υποστηρικτές της OCU κατέλαβαν τον Καθεδρικό Ναό των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ στο Cherkasy κατά τη δεύτερη απόπειρά τους· ο Μητροπολίτης Θεοδόσιος δέχθηκε χτύπημα στο κεφάλι και νοσηλεύτηκε.
Πίεση σε μοναστήρια και στην κοινότητα της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας
• Η καταγγελία της συμφωνίας για τη χρήση της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου (Μάρτιος 2023)· επιθεώρηση από επιτροπή του Υπουργείου Πολιτισμού· ποινικές διώξεις κατά μοναχών και λαϊκών που διαμαρτυρήθηκαν ενάντια στη μεταβίβαση της Λαύρας· περισσότεροι από 220 κάτοικοι εκδιώχθηκαν από το μοναστήρι·
• έρευνες και νομικές διαδικασίες σε κοσμικές οργανώσεις που συνδέονται με την Εκκλησία: τον Μάρτιο του 2024, η SBU πραγματοποίησε έρευνα στην Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων· τέσσερα μέλη του προσωπικού συνελήφθησαν με κατηγορίες για προδοσία και συνεργασία με τον εχθρό.
Αξιολόγηση αυτών των γεγονότων από ανεξάρτητους φορείς
Είναι ενδεικτικό ότι ορισμένα από τα παραπάνω έχουν επιβεβαιωθεί από οργανισμούς που δεν συνδέονται με τη Ρωσσία: το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (OHCHR) δήλωσε ότι το Κίεβο απέτυχε να αποδείξει την «αναγκαιότητα και την αναλογικότητα» της διάλυσης θρησκευτικών οργανώσεων· ειδικοί εισηγητές του ΟΗΕ χαρακτήρισαν την κατάσταση ως «συστηματική εκστρατεία»· η Human Rights Watch επέκρινε τον νόμο ως «υπερβολικά ευρύ»· και η νορβηγική οργάνωση Forum 18 καταδίκασε επίσης τον Νόμο υπ' αριθμ. 3894.
Θα τελειώσει σύντομα αυτή η περιπλοκή; Υπάρχει πιθανότητα ο Πρόεδρος Trump να απομακρύνει τα σκυλιά της CIA από το αιματοβαμμένο σώμα της Ουκρανίας; Η συνάντηση στο Shenzhen μας δίνει μόνο μια μικρή ελπίδα γι' αυτό.
Ἀπό : unz.com
Ἡ Πελασγική
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026
Ἔχουν ἐξαπολυθεῖ τά “Τέρατα” ἀπό τούς “Ἐκλεκτούς τοῦ Θεοῦ” ; .
![]() |
| φωτό |
Το If Americans Knew αναφέρει πώς κάτοικοι της Gaza έσκαψαν πρόσφατα σε έναν σωρό από ερείπια σε μια βομβαρδισμένη τοποθεσία, η οποία κάποτε ήταν κατοικημένη γειτονιά στο βόρειο τμήμα της «λωρίδας», για να ανακαλύψουν 70 πτώματα, εκ των οποίων τα δέκα ήταν παιδιά. Τουλάχιστον οκτώ χιλιάδες ακόμη πρώην κάτοικοι της γειτονιάς, οι οποίοι εξακολουθούν να αγνοούνται, συγκαταλέγονται στις πολλές ακόμη τέτοιες ανακαλύψεις που περιμένουν τους ερευνητές, ώστε να προσφέρουν στα λείψανά τους μια αξιοπρεπή ταφή. Το Ισραήλ, από την πλευρά του, συνεχίζει να βομβαρδίζει και να πυροβολεί όσους κατοίκους της Gaza παρατηρούνται να κινούνται ανάμεσα στα ερείπια, καθώς η επέκταση της επιβεβλημένης από το Ισραήλ "Κίτρινης Ζώνης Ασφαλείας " (Yellow Security Zone) στριμώχνει τους λιμοκτονούντες Παλαιστινίους επιζώντες σε σκηνές μέσα σε έναν στενό διάδρομο, χωρίς καμία δυνατότητα διαφυγής ή ανακούφισης.
Προσωπικά, ως μακροχρόνιος υποστηρικτής της άποψης ότι κανένα έθνος ή εθνότητα δεν είναι «εκλεκτοί» του Θεού, αλλά και ως υποστηρικτής ενός Παλαιστινιακού κράτους, θεώρησα τη δολοφονική μανία του Ισραήλ αποκρουστική από τη στιγμή που ξεκίνησε με την κατάσταση προβοκάτσιας (False Flag) την οποία χειραγώγησε ο Πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu τον Οκτώβριο του 2023, προκειμένου να δικαιολογήσει την καταστροφή της Gaza και την εξόντωση του Παλαιστινιακού λαού. Μία από τις πραγματικές ειρωνείες σχετικά με όσα συμβαίνουν στο Ισραήλ-Παλαιστίνη είναι η τάση των Ιουδαιο-Ισραηλινών να δικαιολογούν το ολοκαύτωμα που έχουν εξαπολύσει, αποκαλώντας τους Παλαιστινίους «υπανθρώπους», συνοδευόμενη συνήθως από μια σύντομη εξήγηση ότι είναι απολύτως αποδεκτό να σκοτώνεις αραβικά μωρά, επειδή διαφορετικά θα μεγαλώσουν και θα γίνουν «τρομοκράτες». Οι δημοσκοπήσεις στο Ισραήλ δείχνουν ότι περίπου το 90% του Ιουδαϊκού πληθυσμού υποστηρίζει τόσο τη γενοκτονία στη Gaza όσο και την τρομοκρατία που στρέφεται εναντίον εκείνων των Παλαιστινίων που προσπαθούν να επιβιώσουν στη Δυτική Όχθη.
Παρά τους ισχυρισμούς που διατυπώνονται από εβραίους και ορισμένους παραληρηματικούς, αποκαλούμενους Χριστιανο-Σιωνιστές, όπως ο Πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ, Mike Huckabee, ο οποίος θέλει να δει ένα «Μεγάλο Ισραήλ» (Greater Israel), η αξίωση του Ισραήλ για ηγεμονία σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή —πληρωμένη με αμερικανικό αίμα και χρήμα και κυβερνώμενη από και για τους εβραίους— πηγάζει εν μέρει από τον ισχυρισμό ότι οι εβραίοι είναι «εκλεκτοί» του Θεού. Ο Huckabee φτάνει στο σημείο να λέει, σαν να έχει παραφρονήσει, ότι δεν θα υπήρχαν «Ηνωμένες Πολιτείες» χωρίς την προηγούμενη ύπαρξη του βιβλικού Ισραήλ. Υποτίθεται επίσης ότι είναι Πρέσβης για να προστατεύει τους αμερικανούς και τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αλλά όταν αμερικανοί σκοτώνονται από τον στρατό του Ισραήλ ή από τραμπούκους εποίκους, μένει απαθής. Ούτε, ως Χριστιανός, ενοχλείται όταν βεβηλώνονται και βανδαλίζονται Εκκλησίες, και όταν μοναχές και ιερείς δέχονται φτυσιές ή ακόμη και ξυλοδαρμούς στους δρόμους της Ιερουσαλήμ. Οι ίδιες οι Εκκλησίες διατάσσονται συχνά να κλείσουν από την κυβέρνηση του Ισραήλ κατά τις Άγιες Ημέρες, ώστε να αποτραπούν οποιεσδήποτε συναθροίσεις Χριστιανών.
Πέρα από όλον αυτόν τον συστηματικό διωγμό Χριστιανών και Μουσουλμάνων από τις αρχές του Ισραήλ, μια ιστορία που με συγκλόνισε πραγματικά την περασμένη εβδομάδα αφορούσε δύο Χριστιανούς Παλαιστινίους κληρικούς που κατοικούν εκεί —έναν Ελληνοορθοδοξο Ιερέα και έναν Λουθηριανό Πάστορα, αμφότεροι από Εκκλησίες στη Βηθλεέμ, η οποία τυπικά εξακολουθεί να αποτελεί μέρος του ελεγχόμενου από τους Παλαιστινίους εδάφους— οι οποίοι είχαν προσκληθεί να μιλήσουν και να διηγηθούν τις ιστορίες τους σε ένα συνέδριο που διοργανώθηκε από διάφορες εκκλησιαστικές ομάδες στις ΗΠΑ. Όμως, το Προξενικό Τμήμα της Πρεσβείας των ΗΠΑ του Huckabee, το οποίο είναι υπεύθυνο για τις βίζες προς τους Παλαιστινίους, αρνήθηκε να εκδώσει βίζα ταξιδιού στον έναν από αυτούς για «λόγους ασφαλείας», αφού διαπίστωσε ότι ήταν Παλαιστίνιος. Ο άλλος κληρικός δήλωσε τότε ότι δεν είχε νόημα να προσπαθήσει να κάνει το ίδιο, καθώς το Τμήμα Βίζας δεν είχε εκδώσει καμία βίζα σε κανέναν Παλαιστίνιο από τότε που τέθηκε σε ισχύ ο περιορισμός, πριν από περισσότερο από έναν χρόνο, από τον Trump. Ακόμη και σε Παλαιστίνιους αξιωματούχους αρνήθηκαν τη χορήγηση βίζας για να παραστούν στην εναρκτήρια σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών στη New York!
Ωστόσο, οι Ισραηλινοί που επιθυμούν να ταξιδέψουν στις ΗΠΑ δεν χρειάζονται βίζα και μπορούν να ταξιδέψουν μέσω του προγράμματος Visa Waiver Program, παρά το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί συγκαταλέγονται στους κορυφαίους παραβάτες θεωρήσεων (visa abusers), παραμένοντας συχνά πέραν των 90 ημερών που επιτρέπεται να βρίσκονται στις ΗΠΑ ή εμπλεκόμενοι σε παράνομες δραστηριότητες. Δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει κανέναν το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί που συλλαμβάνονται συχνά αφήνονται ελεύθεροι χωρίς ποινή και τους επιτρέπεται να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Αυτό περιελάμβανε την πρόσφατη υπόθεση ενός αξιωματούχου του Ισραήλ, του Tom Artiom Alexandrovich, ο οποίος συνελήφθη επ' αυτοφώρω σε αστυνομική επιχείρηση παγίδα (sting operation) ενώ «επιδίωκε σεξουαλικές σχέσεις με ανήλικο» στο Las Vegas. Στον Alexandrovich απαγγέλθηκαν κατηγορίες και προφυλακίστηκε ενόψει δίκης, αν και στη συνέχεια του επιστράφηκε το διαβατήριό του και του επετράπη να επιστρέψει στο Ισραήλ χωρίς να αντιμετωπίσει πιθανή καταδίκη σε δικαστήριο. Η Γενική Εισαγγελέας των ΗΠΑ για τη Nevada, Sigal Chattah, διορισμένη από τον Trump, η οποία ενδέχεται να είχε εμπλακεί στην παράξενη αυτή τροπή των γεγονότων, ήταν, όλως περιέργως, επίσης Ισραηλινἠ. Στον πλέον διαγραμμένο προσωπικό της λογαριασμό στο X, η Chattah «έχει αναφερθεί στους Παλαιστινίους στη Gaza ως “ζώα”, ζήτησε να σβηστεί η περιοχή “από τον χάρτη” και υπαινίχθηκε ότι “ακόμη και τα παιδιά” στον [Παλαιστινιακό] θύλακα είναι “τρομοκράτες”».
Δεδομένων όσων γνωρίζουμε για τη συμπεριφορά των Ιουδαιο-Ισραηλινών, φαίνεται ότι τόσο ο χαρακτηρισμός «υπάνθρωπος» όσο και ο χαρακτηρισμός «τρομοκράτης» θα ταίριαζαν καλύτερα τόσο στα πιόνια των Χριστιανο-Σιωνιστών, όπως ο Huckabee, όσο και σε εκείνους τους Ισραηλινούς που υποστηρίζουν έμπρακτα και ενεργά την εξόντωση των Παλαιστινίων. Οι ιστορίες που έρχονται από τη Δυτική Όχθη, όπου ένοπλοι Ισραηλινοἰ έποικοι αλωνίζουν προστατευόμενοι από τον στρατό του Ισραήλ, ανέκαθεν με αηδίαζαν ιδιαίτερα όταν εξιστορούν πώς οι έποικοι επιτίθενται σε Παλαιστινίους αγρότες και καταστηματάρχες, καταστρέφοντας τα προς το ζην τους και ξυλοκοπώντας ή ακόμη και σκοτώνοντας όποιον αντιστέκεται. Οι έποικοι καταστρέφουν ελαιόδεντρα 100 ετών στα αγροκτήματα και σκοτώνουν τα ζώα με φρικτούς τρόπους. Σε μια ιδιαίτερα αποκρουστική αναφορά, έποικοι ξυλοκόπησαν έναν αγρότη και πήραν τον γάιδαρό του, τον οποίο έδεσαν στον πίσω προφυλακτήρα ενός φορτηγού προτού αναπτύξουν μεγάλη ταχύτητα — ένας φρικτός θάνατος για ένα καημένο αθώο ζώο, που προφανώς είχε σκοπό να τρομοκρατήσει τα Παλαιστινιακά θύματα τα οποία αναγκάστηκαν να παρακολουθήσουν την απαίσια σκηνή. Αυτοί οι έποικοι και οι στρατιώτες που τους προστατεύουν είναι πραγματικά τέρατα, και τόσο οι περιγραφές «υπάνθρωποι» όσο και «τρομοκράτες» για αυτούς φαίνονται απολύτως εύστοχες, αν και ανεπαρκείς για να περιγράψουν το κακό τους.
Και τα άσχημα νέα είναι ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ, τόσο υπό τους Ρεπουμπλικανούς όσο και υπό τους Δημοκράτες —ονομαστικά τους Biden και Trump—, υπήρξε πλήρως συνένοχη στις φρικαλεότητες που διαπράττονται εναντίον των Παλαιστινίων, μέσω του εξοπλισμού και της χρηματοδότησης του Ισραήλ, παρέχοντάς του παράλληλα πολιτική προστασία στα Ηνωμένα Έθνη και στο σύστημα του Διεθνούς Δικαστηρίου. Αποτελεί φόρο τιμής στη δύναμη του Ισραηλινού Lobby και στους τεράστιους πόρους του, τόσο σε χρήμα όσο και σε ιδιοκτησία και έλεγχο των μέσων ενημέρωσης, το γεγονός ότι διαφθείρει την πολιτική διαδικασία και κάνει τους πολιτικούς να υποκύπτουν στη θέλησή του, ανεξάρτητα από το τι πραγματικά πιστεύουν για τη διάπραξη γενοκτονίας. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο Πρόεδρος της Βουλής Hakeem Jeffries και ο Επικεφαλής της Πλειοψηφίας της Γερουσίας Chuck Schumer θα είναι εξίσου κακοί με τους απερχόμενους Ρεπουμπλικανούς τον Ιανουάριο. Μπορεί να είναι ακόμη χειρότεροι, καθώς και οι δύο είναι αποδέκτες γενναιόδωρων χρηματοδοτήσεων από την AIPAC, ύψους πολλών εκατομμυρίων δολαρίων.
Το τελευταίο άρθρο του Seymour Hersh αναδεικνύει αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «...την ελάχιστη κάλυψη από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης της πιο πρόσφατης έκθεσης των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με το συνεχιζόμενο θέαμα φρίκης στην ακόμη πολιορκημένη Gaza και σε τμήματα της ολοένα και πιο βίαια καταπιεσμένης Δυτικής Όχθης. Η έκθεση συντάχθηκε από μια ανεξάρτητη διεθνή επιτροπή υπό την καθοδήγηση των Ηνωμένων Εθνών και είναι η τρίτη σε μια σειρά που έχει μελετήσει τις ενέργειες —οι οποίες ισοδυναμούν, όπως αναφέρει, με “γενοκτονία” στη Gaza— των Israel Defense Forces, προς υποστήριξη μιας κυβερνητικής πολιτικής έναντι των Αράβων για “μέγιστη γη με ελάχιστο πληθυσμό”, η οποία ισχύει από τότε που το Ισραήλ αναγνωρίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως κράτος το 1948.
Η έκθεση του Οκτωβρίου των Ηνωμένων Εθνών ουσιαστικά επαναλαμβάνει τις πικρές καταγγελίες της για τις συνεχιζόμενες στρατιωτικές ενέργειες των IDF στη Gaza και χρησιμοποιεί παρόμοια γλώσσα στην καταδίκη της πολιτικής του Ισραήλ στη Δυτική Όχθη. Διαπιστώνει ότι οι κλιμακούμενες ενέργειες του Ισραηλινού στρατού στη Δυτική Όχθη αποτελούν μέρος “μιας εκτεταμένης και συστηματικής επίθεσης εναντίον του άμαχου πληθυσμού. Η επίθεση απαιτεί υψηλό βαθμό συντονισμού και οργανωμένου σχεδιασμού, γεγονός που υποδηλώνει την ύπαρξη πολιτικής [από την κυβέρνηση του Ισραήλ] για επίθεση κατά του άμαχου πληθυσμού”. Η έκθεση αναφέρει ότι ο Ισραηλινός στρατός και οι έποικοι στη Δυτική Όχθη εργάζονται χέρι-χέρι “σε ένα μοτίβο συλλογικής τιμωρίας” —μια φράση με ιδιαίτερη σημασία για τους εβραίους από τον Β΄Π.Π.— “για να διασπάσουν, να εκδιώξουν, να ταπεινώσουν και να υποτάξουν τον πληθυσμό της Παλαιστίνης στο σύνολό του”. Η έκθεση διαπιστώνει ότι η στοχοποίηση παιδιών από Ισραηλινούς εποίκους και στρατιώτες στη Δυτική Όχθη “είναι σκόπιμη” και αποσκοπεί στο να αποτελέσει μέρος της επίθεσης εναντίον του ευρύτερου αραβικού πληθυσμού στη Δυτική Όχθη». Η έκθεση διαπιστώνει ότι στις περιπτώσεις που ερεύνησε, οι ανώτερες αρχές στο Ισραήλ και οι IDF γνώριζαν και συμφωνούσαν ότι η βία των εποίκων ισοδυναμούσε με πολιτική «εξόντωσης» —άλλη μια λέξη με ιδιαίτερη σημασία στο Ισραήλ— εναντίον του άμαχου πληθυσμού της Δυτικής Όχθης από τις 7 Οκτωβρίου 2023 —την ημερομηνία της διαβόητης επίθεσης της Hamas εντός του Ισραήλ. Η έκθεση των Ηνωμένων Εθνών αναφέρει ότι οι διερευνηθείσες περιπτώσεις βασανιστηρίων, αναπαραγωγικής βίας, βιασμών και άλλων μορφών σεξουαλικής βίας «δεν ήταν μεμονωμένα περιστατικά... αυτές οι πράξεις αποτελούν μέρος της ευρύτερης επίθεσης» εναντίον του αραβικού πληθυσμού της Δυτικής Όχθης και υποστηρίχθηκαν άμεσα από τις IDF, καθώς και από τους θρησκευτικούς εξτρεμιστές στην πολιτική ηγεσία του Ισραήλ. Ως εκ τούτου, αναφέρει η επιτροπή, αποτελούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας».
Ο Hersh καταλήγει στο πώς «Η έκθεση της επιτροπής τεκμηριώνει αυτούς τους ισχυρισμούς περιλαμβάνοντας παραστατικές περιγραφές ακραίας σεξουαλικής κακοποίησης Παλαιστινίων από μέλη των IDF, τα οποία αντλούσαν ευχαρίστηση από ομαδικούς βιασμούς, σωματική κακοποίηση γεννητικών οργάνων και βίαιους ελέγχους σωματικών κοιλοτήτων τόσο ανδρών όσο και γυναικών χωρίς, όπως αναφέρει η έκθεση, καμία “προφανή δικαιολογία ασφαλείας”. Η φωτογράφιση των χειρότερων από αυτά τα περιστατικά ήταν διαδεδομένη, σημείωσε η έκθεση. Παρόμοια μεταχείριση επιφυλάχθηκε σε εγκύους Παλαιστίνιες γυναίκες που κρατούνταν».
Ποιοι είναι λοιπόν οι υπάνθρωποι και οι τρομοκράτες; Αφήνω αυτή την κρίση στους αναγνώστες του άρθρου μου!
Ἀπό : unz.com
Ἡ Πελασγική
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026
EUSSR: Ἡ μεγαλύτερη φυλακή στόν κόσμο
Η EuSSR, δηλαδή η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη-μέλη της, αυτοπαρουσιάζονται ως προπύργιο της ελευθερίας και της «δημοκρατίας». Αυτό γίνεται μέσω ενός συνεχούς προπαγανδιστικού βομβαρδισμού που απευθύνεται τόσο στους κατοίκους της ΕΕ όσο και στο κοινό στον υπόλοιπο κόσμο. Αν και πολλοί συνεχίζουν να πιστεύουν τη φθηνή (αλλά στην πραγματικότητα δαπανηρή) προπαγάνδα της ΕΕ, ευτυχώς ο αριθμός των σκεπτικιστών αυξάνεται. Ωστόσο, οι περισσότεροι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη ότι οι άρχουσες ελίτ της ΕΕ λειτουργούν έναν άρτια ρυθμισμένο, εκτεταμένο και πολύ αποτελεσματικό μηχανισμό καταστολής. Όσο η κριτική και η δυσαρέσκεια παραμένουν χωρίς εστίαση και λίγο-πολύ άμορφες και ανοργάνωτες, επιτρέπεται να εκφράζει κανείς αντίθετες απόψεις για οτιδήποτε επιθυμεί. Την στιγμή, όμως, που αναφέρονται συγκεκριμένα στοιχεία, λεπτομέρειες και ονόματα, αρχίζει η καταστολή.
Ο μηχανισμός της καταστολής δεν δημιουργήθηκε εν μία νυκτί, αλλά κατασκευάστηκε προσεκτικά. Επιπλέον, προκειμένου η κατασκευή να είναι στιβαρή, πρώτη προϋπόθεση ήταν μια γερή βάση. Για τον λόγο αυτό, η κοινή γνώμη αναμορφώθηκε κατά τέτοιο τρόπο ώστε η «πολιτική ορθότητα» να γίνει ένα διακριτικό γνώρισμα. Όλο και περισσότερο, όσοι υποστήριζαν απόψεις που συγκρούονταν με την πολιτική ορθότητα ένοιωθαν απομονωμένοι. Το ίδιο το πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας επεκτεινόταν και τελειοποιούνταν συνεχώς, ώστε να περιλαμβάνει τελικά όχι μόνο ορισμένες απόψεις, αλλά και λέξεις και εκφράσεις που κηρύχθηκαν ακατάλληλες προς χρήση από τον άνθρωπο. Κάθε μεγάλη ευρωπαϊκή γλώσσα υποβλήθηκε σε αυτή τη σκόπιμη παραμόρφωση του λεξιλογίου, συμπεριλαμβανομένης και γελοίας νέας, επινοημένης ορολογίας. Ήταν βασικά ο ακαδημαϊκός χώρος (ιδίως τα πανεπιστημιακά τμήματα κοινωνιολογίας, ψυχολογίας και γλωσσολογίας) και τα μέσα ενημέρωσης (τόσο τα κρατικά μέσα όσο και εκείνα που ανήκουν σε λίγες μεγάλες εταιρείες), που έθεσαν έτσι τις βάσεις και έπαιξαν βασικό ρόλο στην κατασκευή του μηχανισμού καταστολής.
Στα αρχικά στάδια του μηχανισμού καταστολής, η λειτουργία και η εστίασή του, ακόμη και η ίδια η ύπαρξή του, δεν ήταν ακόμη σαφώς εμφανείς. Για παράδειγμα, κατά τα έτη 1999-2002, όταν εγώ ο ίδιος έγινα στόχος καταστολής, χρειάστηκε λίγος καιρός για να το συνειδητοποιήσω. Ως καθηγητής Ιστορίας της Λατινικής Αμερικής (με εξειδίκευση στην Αργεντινή) στο Πανεπιστήμιο του Leiden, ήμουν βασικός συμμετέχων στην εθνική συζήτηση για τη πρόσφατη ιστορία της Αργεντινής. Όταν το 1999 έγινε γνωστό ότι ο τότε διάδοχος του ολλανδικού θρόνου πρίγκιπας Willem Alexander είχε μια Αργεντινή φίλη ονόματι Máxima Zorreguieta, ήταν η αρχή μιας έντονης εθνικής συζήτησης. Μεταξύ του κοινού της πολιτικής ορθότητας υπήρχε αρκετή αγανάκτηση επειδή ο πατέρας της νύφης είχε διατελέσει υπουργός της κυβέρνησης στη στρατιωτική δικτατορία του Videla τη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ως εκ τούτου, οι κύκλοι της πολιτικής ορθότητας ήθελαν να τον εμποδίσουν να παραστεί στον γάμο της κόρης του που είχε προγραμματιστεί για το 2002. Η δική μου άποψη ήταν ότι, αν δεν επιτρεπόταν στον πατέρα της νύφης να παραστεί, δεν θα έπρεπε να προσκληθούν ούτε οι διευθύνοντες σύμβουλοι των περισσότερων κορυφαίων μεγάλων ολλανδικών εταιρειών. Εξάλλου, λίγοι γνώριζαν ότι, μαζί με τις ΗΠΑ, η ολλανδική κυβέρνηση και οι μεγάλες ολλανδικές επιχειρήσεις ήταν οι κύριοι υποστηρικτές του δυσφημισμένου στρατιωτικού καθεστώτος της Αργεντινής. Δεν έπρεπε ποτέ να το είχα επισημάνει αυτό, μαζί με πολλές άλλες πικάντικες λεπτομέρειες των ολλανδο-αργεντινών σχέσεων. Ως εκ τούτου, άρχισα να δέχομαι συγκαλυμμένες και ανοιχτές απειλές θανάτου και έγινα στόχος δολοφονίας χαρακτήρα από τα μέσα ενημέρωσης, χάνοντας ως αποτέλεσμα τη δουλειά μου στο πανεπιστήμιο. Σε μια εποχή που κανείς με σώας τας φρένας δεν θα το συνειδητοποιούσε καν, ήμουν απλώς ένα θύμα κυβερνητικής λογοκρισίας. Οι περισσότεροι άνθρωποι πίστευαν το επίσημο αφήγημα ότι ήμουν πράγματι ένας «ακροδεξιός εξτρεμιστής». Στην πραγματικότητα, θα πρέπει να θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, καθώς υπό τις σημερινές συνθήκες θα είχα ριχτεί στη φυλακή με κατασκευασμένες, ή ακόμη και καθαρά επινοημένες κατηγορίες, όπως αυτές που απαγγέλθηκαν εναντίον των Julian Assange και Russell Brand.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών δεκαετιών, περίπου από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η ΕΕ και τα κράτη-μέλη της (συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου ως πρώην κράτους-μέλους) έχουν χτίσει ένα αυταρχικό κράτος όπου η καταστολή είναι αδίστακτη, γρήγορη και τις περισσότερες φορές αρκετά αποτελεσματική. Όλα αυτά έχουν γίνει πίσω από το προπέτασμα των «δημοκρατικών αξιών» των οποίων η ΕΕ είναι ο αυτοαποκαλούμενος υπέρμαχος.
Μετά την κατεδάφιση των τριών κτιρίων του WTC στη Νέα Υόρκη την 11η Σεπτεμβρίου, ο χαρακτηρισμός «θεωρητικός συνωμοσίας» έγινε ένας αγαπημένος υποτιμητικός χαρακτηρισμός για όποιον τολμούσε να αμφισβητήσει το επίσημο αφήγημα για εκείνο το γεγονός. Φυσικά, εκτός από άλλους αγαπημένους όρους όπως «φασίστας» και «ακροδεξιός εξτρεμιστής», «ακροδεξιός» και «ρατσιστής», η απόλυτη συκοφαντία για κάθε αντιφρονούντα ήταν και είναι ο όρος «αντισημίτης», αλλά παραμένει ένα όπλο έσχατης ανάγκης. Ωστόσο, είναι καλό να θυμόμαστε την πραγματική σημασία αυτού του όρου: υποδηλώνει κάποιον τον οποίο μισούν οι Εβραίοι.
![]() |
| ἐδῶ |
Το απώτερο όπλο για την αντιμετώπιση των αληθινών και αδιόρθωτων σκληροπυρηνικών αντιφρονούντων, ειδικά των πολιτικών, είναι η φυσική εξόντωση. Όσοι από αυτούς τολμούν να εκφράσουν απόψεις που αποκλίνουν υπερβολικά από το επίσημα επιτρεπόμενο αφήγημα τείνουν να πέφτουν θύματα «μοναχικών ενόπλων» ή πεθαίνουν ως αποτέλεσμα κάποιου «ατυχήματος». Μεταξύ των πρώτων από αυτά τα θύματα ήταν ο Ολλανδός πολιτικός και υπέρμαχος της πλήρους εθνικής κυριαρχίας Pim Fortuyn, ο οποίος πυροβολήθηκε από αυτόν τον περιβόητο μοναχικό ένοπλο το 2002 σε έναν χώρο στάθμευσης κοντά στα εθνικά τηλεοπτικά στούντιο. Ειλικρινής επικριτής του Ισλάμ, ο οποίος ήθελε να θέσει αυστηρά όρια στην περαιτέρω μετανάστευση από τον ισλαμικό κόσμο, ο Fortuyn ήταν επίσης ανοιχτά ομοφυλόφιλος και ως εκ τούτου δύσκολο να εκβιαστεί. Το χειρότερο απ' όλα, το κόμμα του επρόκειτο να είναι ο νικητής των επερχόμενων γενικών εκλογών. Μόλις δύο ημέρες πριν, δολοφονήθηκε, αλλά το κόμμα του κέρδισε παρ' όλα αυτά μία στις έξι ψήφους. Το 2004, ο εξαιρετικά δημοφιλής Ολλανδός σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Theo van Gogh, επίσης σημαντικός επικριτής του Ισλάμ και της αυξανόμενης επιρροής του στη δημόσια ζωή, δολοφονήθηκε. Αυτές οι δύο εξοντώσεις εμπόδισαν την Ολλανδία να απελευθερωθεί από τον έλεγχο της ΕΕ στην πολιτική και την κοινωνία της. Για την ΕΕ, αυτό θα ήταν καταστροφή, καθώς η αποχώρηση της Ολλανδίας θα ωθούσε και άλλα κράτη-μέλη να εγκαταλείψουν την ΕΕ, οδηγώντας τελικά στην πλήρη κατάρρευσή της.
![]() |
| ἐδῶ |
Οι εξοντώσεις ανεπιθύμητων πολιτικών, ωστόσο, καταλήγουν μερικές φορές σε αποτυχία. Τέτοια ήταν η περίπτωση του Σλοβάκου ηγέτη, επικριτικού προς την ΕΕ, Robert Fico, ο οποίος μόλις που κατάφερε να επιβιώσει μετά από απόπειρα κατά της ζωής του από έναν μοναχικό ένοπλο.
Μόλις πρόσφατα, στις 4 Νοεμβρίου, ο Γερμανός πολιτικός Hubert Aiwanger, ένας «δεξιός εθνικιστής», ηγέτης του Κόμματος των Ελεύθερων Ψηφοφόρων στη Βαυαρία και μέλος της βαυαρικής κυβέρνησης ως Υπουργός Οικονομίας, αλλά και επικριτικός απέναντι στη μετανάστευση και τις πολιτικές της ΕΕ, βρέθηκε νεκρός σε ένα φθηνό δωμάτιο ξενοδοχείου στο Βερολίνο. Οι εικασίες εξακολουθούν να είναι έντονες σχετικά με τις συνθήκες γύρω από τον θάνατό του, αν και πολλά από τα στοιχεία φαίνεται να δείχνουν προς την κατεύθυνση μιας κανονικής εξόντωσης κατόπιν εντολής κάποιας ανώτερης οντότητας.
Κοιτάζοντας τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, φαίνεται ότι η καταστολή των ανεπιθύμητων ιδεών έχει τέσσερα στάδια, με το πρώτο να είναι η αναστολή της πρόσβασης στα κανάλια κοινωνικής δικτύωσης, ειδικά στο Facebook, το TikTok και το X, για «παραβίαση των κανόνων της κοινότητας». Αυτό απαιτεί τη στενή συνεργασία μεταξύ κυβερνητικών υπηρεσιών και των ιδιωτικών επιχειρήσεων που ελέγχουν αυτά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο σκιώδης αποκλεισμός (shadow banning) θα πρέπει επίσης να θεωρείται μέρος αυτού του πρώτου βήματος για τη φίμωση των ανεπιθύμητων απόψεων. Το δεύτερο στάδιο θα ήταν να κατηγορηθούν όσοι προσκολλώνται σε τέτοιες απόψεις για «ρητορική μίσους», «αντισημιτισμό» και άλλες τέτοιες παράλογες και αυθαίρετες έννοιες. Μέχρι τώρα, τα δικαστικά κατεστημένα σε όλη την ΕΕ και την Αγγλία έχουν εκπαιδευτεί δεόντως να λαμβάνουν πολύ σοβαρά υπόψη τέτοιες καταγγελίες.
Το τρίτο στάδιο θα ήταν αυτό που τώρα ονομάζεται δικαστικός πόλεμος (lawfare), δηλαδή η καταπολέμηση κάποιου μέσω έμμεσων ή κατασκευασμένων κατηγοριών, που κατά προτίμηση οδηγούν σε μακροχρόνιες ποινές φυλάκισης, ως αποτέλεσμα των οποίων ένα τέτοιο άτομο θα προτιμούσε να σιωπήσει για πάντα. Το τέταρτο στάδιο είναι αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί κινητικό στάδιο. Είναι αυτό όπου χρησιμοποιείται βία, αλλά πάντα στις σωστές δόσεις, δηλαδή ακριβώς αρκετή για να επιτευχθεί ένας συγκεκριμένος στόχος ή να εξαλειφθεί ένας συγκεκριμένος στόχος. Αυτό είναι το στάδιο όπου εξοντώνονται απείθαρχοι πολιτικοί, καθώς και ενοχλητικοί δημοσιογράφοι, επιστήμονες και αντιφρονούντες με υπερβολικά μαζική απήχηση.
Ωστόσο, δεν χρειάζεται πάντα να είναι απλώς ωμή σωματική βία. Η παρέμβαση της ΕΕ στις προεδρικές εκλογές του 2024 στη Ρουμανία, με στόχο τον Călin Georgescu ( Σημ. Πελασγ. ἐδῶ ὅλα τά σχετικά θέματά μας ), ο οποίος θεωρούνταν ο πιθανότερος νικητής. Ωστόσο, θεωρήθηκε βαρίδι επειδή ήταν υπερβολικά ανεξάρτητος και υπερβολικά επιρρεπής στο να αρνείται να ακολουθήσει τις επιταγές των ευρωκρατών των Βρυξελλών. Στη συνέχεια, ο Georgescu έγινε στόχος μιας ευρείας εκστρατείας δικαστικού πολέμου και δολοφονίας χαρακτήρα, με σκοπό να απομακρυνθεί για πάντα από την πολιτική. Το καλό είναι, φυσικά, ότι του επετράπη να παραμείνει ζωντανός. Αυτοί οι ευρωκράτες έχουν ακόμα λίγη ανθρωπιά μέσα τους!
Η τελευταία κινητική παρέμβαση που κατευθύνθηκε από την ΕΕ έλαβε χώρα πρόσφατα στην Πολωνία, ένα έθνος που δεν βαδίζει ακόμη πλήρως στον ίδιο βηματισμό με τα βασικά κράτη-μέλη της ΕΕ. Για παράδειγμα, η Πολωνία εξακολουθεί να έχει το δικό της νόμισμα. Ο Πρόεδρος Donald Tusk οργάνωσε πραξικόπημα προσπαθώντας να εξαφανίσει το συνταγματικό δικαστήριο της χώρας ακριβώς τη στιγμή που ο Πολωνός Πρόεδρος Karol Nawrocki βρισκόταν εκτός χώρας σε εξωτερική αποστολή. Προκειμένου να βοηθήσει τον Tusk να πραγματοποιήσει το πραξικόπημα, η ΕΕ είχε στείλει γερμανικά στρατιωτικά και αστυνομικά αποσπάσματα στη Βαρσοβία. Όταν το πραξικόπημα αρχικά απέτυχε λόγω προχειρότητας και λαϊκών διαμαρτυριών, οι επικυρίαρχοι της ΕΕ οργάνωσαν μια τρομοκρατική επιχείρηση στην Κρακοβία, με πρωταγωνιστή έναν τρανσέξουαλ αριστερό woke παράφρονα. Λίγοι πίστεψαν το επίσημο αφήγημα ότι ο τρελός σκοπευτής, που σκότωσε έξι ανθρώπους, ήταν ένας δεξιός τρομοκράτης που στάλθηκε από τον Putin.
Τα τελευταία γεγονότα στην Πολωνία είναι ανησυχητικά υπό την έννοια ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι μη εκλεγμένοι ηγέτες της ΕΕ, γίνονται τόσο απελπισμένοι στο να προσκολληθούν στην εξουσία και να προωθήσουν την ολοκληρωτική τους ατζέντα, που είναι προετοιμασμένοι να κάνουν τα πάντα. Κατά κάποιο τρόπο, το τελευταίο πολωνικό επεισόδιο είναι επίσης παρηγορητικό, καθώς προφανώς τα πράγματα μπορεί να ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Η πρόσφατη εναλλακτική έκθεση βιβλίου στο Halle της Γερμανίας, όπου ο συντάκτης του AUF1 Stefan Magnet εκφώνησε μια φλογερή και πολύ εύγλωττη ομιλία δηλώνοντας ότι το σύστημα ρίχνει τώρα τις μάσκες του και ότι αυτό θα δημιουργήσει νέες δυνατότητες, είναι ένα ελπιδοφόρο σημάδι. Επιπλέον, είναι καλό να έχουμε κατά νου τις παρατηρήσεις που έγιναν στη γερμανική Bundestag το 2010 από τον καθηγητή Peter Kruse, ο οποίος δήλωσε ότι τελικά θα είναι αδύνατο για το κράτος να διατηρήσει τον έλεγχο στο διαδίκτυο, εμποδίζοντάς το να παραμείνει ένας χώρος όπου οι πολίτες μπορούν να διατηρούν επαφή και να σχεδιάζουν δραστηριότητες. Αυτό μπορεί επίσης να εξηγήσει τη νευρικότητα που φαίνεται να εμπνέει τις πολιτικές της ΕΕ.
Η φυλακή της ΕΕ τελειοποιείται κάθε μέρα, και θα φαινόταν ότι οι 450 εκατομμύρια κρατούμενοί της είναι καταδικασμένοι για πάντα, αντιμέτωποι με όλο και περισσότερους περιορισμούς και απαγορεύσεις. Αλλά δεν υπάρχει καμία δομή, κανένα σύστημα, κανένα κτίριο που διαρκεί για πάντα ; Προκειμένου οι τοίχοι της φυλακής και οι φράχτες από συρματόπλεγμα να γκρεμιστούν τελικά, πρέπει πρώτα να υψωθούν, να επεκταθούν και να ενισχυθούν.
Χρειάζεται απλώς να κάνουμε λίγη περισσότερη υπομονή. Η USSR μόλις που κατάφερε να υπάρξει από το 1917 έως το 1991: λιγότερο από τρία τέταρτα του αιώνα. Η EuSSR ιδρύθηκε το 1993 και μετά από μόλις το ένα τρίτο του αιώνα αρχίζει ήδη να δείχνει ανεπάρκειες που είναι τόσο σοβαρές ώστε το τέλος της φαίνεται να πλησιάζει γρήγορα.
Ἀπό : unz.com
Ἡ Πελασγική
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026
Τό Φεμινιστικό Ταμπού
Σήμερα, ἡ λέξη «φεμινισμός» λειτουργεῖ συχνά ὡς ἄβατο πού δέν ἐπιδέχεται κριτική. Πίσω ὅμως ἀπό τήν ἐνιαία ταμπέλα τῆς γυναικείας χειραφέτησης, κρύβεται μιά βαθιά ἰδεολογική μετάλλαξη: ὁ δίκαιος ἀγώνας γιά ἰσονομία καί ἴσες εὐκαιρίες ἔδωσε σταδιακά τήν θέση του σά ἕνα ρεύμα πού ἀποδομεῖ τήν βιολογία, πολεμᾶ τήν μητρότητα καί μετατρέπει τήν σχέση τῶν δύο φύλων σέ πεδίο μάχης.
Τοῦ Roberto Pecchioli
Ὁ φεμινισμὸς ἔπαψε νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὴ δίκαιη ἰσότητα εὐκαιριῶν ἀνάμεσα στὰ δύο φύλα, φορώντας τὸ πιὸ σκοτεινό του πρόσωπο: ἐπιθετικό, ἀνταγωνιστικό, ἐκδικητικό, ἀντιανδρικό, φτάνοντας μέχρι τὴν ἐξύμνηση τοῦ λεσβιασμοῦ καὶ τὴν ἀπέχθεια γιὰ τὸν μητρικὸ ρόλο, ὁ ὁποῖος ἐπαναπροσδιορίστηκε ὡς κοινωνικὸ κατασκεύασμα ἐπιβεβλημένο ἀπὸ τὴν κυριαρχία τῶν ἑτεροφυλόφιλων ἀνδρῶν.
Ὁ σεξουαλικὰ φυσιολογικὸς ἄνδρας παρουσιάζεται ὡς ἡ πηγὴ κάθε ἀχρειότητας: κακός, βίαιος, ἕρμαιο κτηνωδῶν ἐνστίκτων. Στοὺς νεαροὺς ἄνδρες καλλιεργεῖται ἡ ἐνοχὴ γιὰ αὐτὸ ποὺ (δὲν) εἶναι. Ἀπαγορεύεται κάθε ἀντίλογος στὸ νεοφεμινιστικὸ ἀφήγημα. Καὶ μετὰ ξαφνιαζόμαστε μὲ τὴν ἀνδρικὴ εὐαλωτότητα καὶ μὲ φαινόμενα ὅπως οἱ Incel, οἱ ἀκούσια ἄγαμοι, νεαροὶ σεξουαλικὰ φυσιολογικοὶ ἄνδρες ποὺ δὲν καταφέρνουν νὰ συνάψουν συναισθηματικὲς ἢ σεξουαλικὲς σχέσεις μὲ γυναῖκες παρότι τὸ ἐπιθυμοῦν, ἀναπτύσσοντας αἰσθήματα ματαίωσης, μοναξιᾶς καὶ πικρίας.
Ὁ πόλεμος τῶν φύλων διεξάγεται πλέον ἀπὸ ὁλοένα καὶ πιὸ ριζοσπαστικὲς φεμινίστριες. Τὰ πάντα μετατρέπονται σὲ ἀνταγωνισμὸ καὶ σύγκρουση μεταξὺ τῶν φύλων, σὲ μία ἐμφανῆ μίμηση τοῦ φιλελεύθερου-νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Φτάσαμε στὸ σημεῖο νὰ θεσπίσουμε εἰδικὰ ἀδικήματα ὅπως ἡ λεγόμενη γυναικοκτονία, ἡ ὁποία θεωρεῖται βαρύτερη, πιὸ ἀποτρόπαιη καὶ ἔχει διαφορετικὴ ποινικὴ μεταχείριση ἀπὸ τὴν ἀνθρωποκτονία ἀνδρῶν. Οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸ 90% ὅλων τῶν θυμάτων δολοφονίας!
Ἡ ἱστορική διαστρέβλωση καί ἡ ἰδεολογική ρήξη
Ἀψηφώντας τὸν κίνδυνο, ἂς ἐπιχειρήσουμε νὰ βαδίσουμε σὲ αὐτὸ τὸ ναρκοπέδιο. Ἡ γυναικεία χειραφέτηση ἀρέσκεται νὰ παρουσιάζεται ὡς μία γραμμικὴ πορεία: ἐπὶ χιλιετίες οἱ γυναῖκες φέρονται νὰ ἦταν ὑποταγμένες σὲ πατριαρχικὲς κοινωνικὲς δομές, μέχρι ποὺ ἀπελευθερώθηκαν χάρη στὸν φεμινισμό. Αὐτὴ ἡ ἀνάγνωση παραβλέπει τὴν ποικιλομορφία τῶν κινημάτων ποὺ ἀγωνίστηκαν γιὰ τὴν ἀξιοπρέπεια, τὴν ἐκπαίδευση καὶ τὰ δικαιώματα τῶν γυναικῶν, καθὼς καὶ τὶς βαθιὲς φιλοσοφικές, θρησκευτικὲς καὶ πολιτικὲς διαφορές τους. Τὸ ἕνα ρεῦμα στόχευε στὴ διεύρυνση τῶν εὐκαιριῶν γιὰ τὶς γυναῖκες, διατηρώντας παράλληλα τὴ χριστιανικὴ ἀντίληψη γιὰ τὸ πρόσωπο, τὴν οἰκογένεια καὶ τὴν κοινωνία· τὸ ἄλλο ἐξαπέλυσε μία ριζοσπαστικὴ ἐπίθεση στὴ θρησκεία, τὸν γάμο, τὴ μητρότητα καὶ τὴ φυσικὴ τάξη πραγμάτων, βαφτίζοντάς τα «ἑτεροπατριαρχικὴ καταπίεση».
Ἡ Mary Wollstonecraft, ἡ πρώτη φεμινίστρια, ἀγωνιζόταν στὰ τέλη τοῦ 18ου αἰῶνα γιὰ τὴν ἐκπαίδευση καὶ ὥστε οἱ γυναῖκες νὰ ἀντιμετωπίζονται ὡς ὀρθολογικὰ ὄντα. Ἀπολύτως θεμιτό. Ἀνάμεσα σὲ ἐκείνη καὶ τὴν Judit Butler, λεσβία καὶ θεωρητική τοῦ queer, μεσολαβοῦν δύο αἰῶνες. Τὸ 1990 ἡ Butler ἀμφισβήτησε τὴ βιολογικὴ κατηγορία τῆς γυναίκας, ἀρνούμενη ὅτι διαθέτει σταθερὴ φυσικὴ βάση, ἀνοίγοντας ἔτσι τὸν δρόμο στὴ σεξουαλικὴ καὶ πολιτισμικὴ σύγχυση, στὸν τρανσεξουαλισμὸ καὶ στὴν παράλογη πεποίθηση ὅτι τὸ νὰ εἶσαι γυναίκα εἶναι πολιτισμικὸ κατασκεύασμα καὶ ὄχι βιολογικὸ δεδομένο.
Μετὰ τὴ Wollstonecraft καὶ τὸ κίνημα τῶν σουφραζετῶν ποὺ διεκδικοῦσαν τὴν ψῆφο, στὸ προσκήνιο μπῆκε ὁ μαρξισμός. Ὁ Friedrich Engels ἑρμήνευσε τὴ γυναικεία θέση μέσα ἀπὸ τὸ πρίσμα τῶν οἰκονομικῶν σχέσεων. Ἡ ἀποδόμηση τῆς οἰκογένειας ἔγινε ἀναπόσπαστο κομμάτι τῆς κομμουνιστικῆς ἐπανάστασης. Τὸ 1895 ἡ Ἀμερικανίδα Matilda Gage ἔγραψε μαζὶ μὲ ἄλλες ἀκτιβίστριες «Ἡ Βίβλος τῶν γυναικῶν», μία φεμινιστικὴ ἐπανερμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνα, οἱ Ellis καὶ Margaret Sanger, ἱδρύτριες τῆς πανίσχυρης ὀργάνωσης Planned Parenthood, προωθοῦσαν τὶς ἀμβλώσεις ἐνθαρρύνοντας παράλληλα τὸν λεσβιασμό. Ἡ Simone de Beauvoir, συγγραφέας τοῦ φεμινιστικοῦ «εὐαγγελίου» «Τὸ δεύτερο φύλο» («γυναίκα δὲν γεννιέσαι, γίνεσαι»), ὑπέγραψε μαζὶ μὲ τὸν σύντροφό της Jean Paul Sartre, τὸν Foucault καὶ ἄλλους διανοούμενους ἔκκληση γιὰ τὴ νομιμοποίηση τῆς παιδοφιλίας.
![]() |
| Μήνυμα ἐλήφθη |
Στὴ συνέχεια, ὁ φεμινισμὸς ἔγινε ἀντιανδρικὸς καὶ ἐχθρικὸς πρὸς τὴ μητρότητα: ὄχι πιὰ ἡ δύναμη νὰ φέρνεις ζωὴ στὸν κόσμο, ἀλλὰ ἕνα κοινωνικὸ κατασκεύασμα ἐπιβεβλημένο ἀπὸ τὴν πατριαρχία — καθαρὴ ἐχθρότητα ἀπέναντι στὴ βιολογικὴ τάξη. Στὴ δίκη τῆς Lindsay Clancy στὶς ΗΠΑ, ἡ ὁποία σκότωσε τὰ τρία της παιδιά, τὸ δικαστήριο δὲν ἔχει ἐκδώσει ἀπόφαση: ἡ ἴδια δηλώνει ἀθώα λόγω μειωμένου καταλογισμοῦ ἐξαιτίας ἐπιλόχειας κατάθλιψης. Τὸ θύμα εἶναι ἐκείνη, ὄχι τὰ παιδιά της, οὐρλιάζουν στοὺς δρόμους ὑπερδιεγερμένες Ἐρινύες.
Μόνο ἕνας πολιτισμὸς ποὺ καταρρέει μπορεῖ νὰ δικαιολογεῖ ἢ νὰ ἐξυμνεῖ τὴ μητρικὴ παιδοκτονία. Μία ἐξέγερση ἐνάντια στὴ δημιουργία καὶ τὸ δημιούργημα, τὴν ὥρα ποὺ ἡ ζεστασιά, ἡ φροντίδα καὶ ἡ γυναικεία ἐνσυναίσθηση χλευάζονται ὡς δῆθεν σημάδια ὑποταγῆς.
Ὁ φεμινισμὸς ἄλλαξε πρὸς τὸ χειρότερο. Κάτω ἀπὸ τὴν ἴδια ὀμπρέλα συνυπάρχουν ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ἐκπαίδευση, τὴν ψῆφο καὶ τὶς ἴσες εὐκαιρίες, ἡ ἀποδόμηση τοῦ οἰκιακοῦ ρόλου, ἡ θεώρηση τῆς οἰκογένειας ὡς μηχανισμοῦ ἐξουσίας, ὁ ἀκτιβισμὸς ὑπὲρ τῶν ἀμβλώσεων καὶ ἡ ἀμφισβήτηση τοῦ βιολογικοῦ καὶ κοινωνικοῦ φύλου. Τὸ κοινὸ ὄνομα, ὅμως, δὲν σημαίνει καὶ κοινὸς σκοπός. Ἡ ἀπόσταση ἀνάμεσα στὴ Wollstonecraft καὶ τὴν Butler εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τοὺς δύο αἰῶνες ποὺ τὶς χωρίζουν. Ἡ πρώτη ζητοῦσε νὰ ἀναγνωριστοῦν οἱ γυναῖκες γιὰ αὐτὸ ποὺ εἶναι. Ἡ δεύτερη ἀναρωτιόταν ἂν αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε «γυναίκα» ὑπῆρχε κἂν πρὶν τοῦ δώσει ὄνομα ὁ πολιτισμός. Κι ὅμως, στεγάζονται κάτω ἀπὸ τὴν ἴδια σημαία: μία συνύπαρξη ποὺ ἐπιτρέπει σὲ ὅσους σήμερα ἀμφισβητοῦν τὴν ἴδια τὴν ἔννοια τῆς γυναίκας νὰ αὐτοπροσδιορίζονται ὡς κληρονόμοι τοῦ ἴδιου ρεύματος σκέψης.
Οἱ μεγάλες μορφές τῆς ἱστορίας καί τά τρία «κύματα»
Στὴν ἱστορία ὑπῆρξαν γυναῖκες ποὺ κυβέρνησαν, πολέμησαν καὶ φιλοσόφησαν: ἡ Hatshepsut στὴν Αἴγυπτο, ἡ Wu Zetian στὴν Κίνα, ἡ Σεμίραμις στὴ Βαβυλώνα, ἡ Κλεοπάτρα στὴν Αἴγυπτο, ἡ Njinga Mbandi στὴν Ἀγκόλα, ἡ Ζάν ντ᾿ Ἄρκ στὴ Γαλλία, ἡ Ἰσαβέλλα τῆς Castile, ἡ Elizabeth I Tudor ἡ Αἰκατερίνη ἡ Μεγάλη στὴ Ρωσία, καθὼς καὶ κορυφαῖα φιλοσοφικὰ πνεύματα ὅπως ἡ Simone Weil, ἡ Edith Stein καὶ ἡ Hannah Arendt. Τὸ 1405 ἡ Christine de Pizan, χήρα καὶ μητέρα ποὺ ζοῦσε τὴν οἰκογένειά της ἀπὸ τὰ γραπτά της, ἐξέδωσε «Τὸ βιβλίο τῆς πολιτείας τῶν κυριῶν» γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴν εὐφυΐα καὶ τὴν ἀρετὴ τῶν γυναικῶν. Καμία τους δὲν κήρυξε τὸν πόλεμο στοὺς ἄνδρες τῶν λαῶν τους. Πολέμησαν στὸ πλευρό τους, γιὰ μία οἰκογένεια, μία πατρίδα ἢ μία πίστη. Τὸ νὰ τὶς βαφτίζουμε προδρόμους τοῦ φεμινισμοῦ σημαίνει νὰ τοὺς χρεώνουμε ἕναν ἀγώνα ποὺ καμία τους δὲν ἔδωσε.
Ἡ Wollstonecraft δὲν ὑποκίνησε πόλεμο τῶν φύλων. Ἡ ὑπεράσπιση τῶν γυναικείων δικαιωμάτων ἀπὸ μέρους της ἀποτελοῦσε ἀπάντηση στὸν Rousseau, ὁ ὁποῖος ὑποστήριζε ὅτι τὰ κορίτσια πρέπει νὰ ἐκπαιδεύονται γιὰ νὰ εὐχαριστοῦν καὶ νὰ ὑπηρετοῦν τοὺς ἄνδρες. Ἡ Mary ἀντέτεινε ὅτι οἱ γυναῖκες εἶναι ὀρθολογικὰ ὄντα καὶ ἡ ἐκπαίδευσή τους ὀφείλει νὰ ἀνταποκρίνεται σὲ αὐτὴ τὴ λογική. Τὸ ἐπιχείρημά της ἦταν πὼς μία μορφωμένη γυναίκα γίνεται καλύτερη σύζυγος, καλύτερη μητέρα καὶ καλύτερη πολίτης. Ἐπέκρινε τὸν θεσμὸ τοῦ γάμου τῆς ἐποχῆς της, ἀλλὰ δὲν ἐπιδίωξε τὴν κατάργησή του καὶ θεωροῦσε αὐτονόητο ὅτι ἄνδρες καὶ γυναῖκες ὑπάρχουν ὡς διακριτὲς ὀντότητες.
Κατὰ τὸν 19ο αἰῶνα καὶ τὶς πρῶτες δεκαετίες τοῦ 20οῦ, τὰ αἰτήματα ἀφοροῦσαν τὴν ἐκπαίδευση, τὴ δικαιοπρακτικὴ ἱκανότητα, τὴ διαχείριση τῆς περιουσίας καὶ τὸ δικαίωμα ψήφου — διεκδικήσεις ποὺ ἐνσωματώθηκαν στὴ νομοθεσία τοῦ μεγαλύτερου μέρους τοῦ κόσμου. Ἐπρόκειτο γιὰ πραγματικὲς μεταρρυθμίσεις ἀπέναντι σὲ ὑπαρκτὰ προβλήματα, τὶς ὁποῖες προώθησαν ἀπὸ κοινοῦ ἄνδρες καὶ γυναῖκες. Κανεὶς δὲν μιλοῦσε τότε γιὰ «πρῶτο κῦμα» φεμινισμοῦ. Ὁ ὅρος ἐπινοήθηκε τὸ 1968, ὅταν βρισκόταν ἤδη σὲ ἐξέλιξη τὸ δεύτερο κῦμα: τὸ νέο κίνημα χρειαζόταν ἕνα ἀξιοσέβαστο γενεαλογικὸ δέντρο.
Τὸ 1963 ἡ Betty Friedan κυκλοφόρησε «The Feminine Mystique», τὸ βιβλίο ποὺ μετέτρεψε τὸν οἰκιακὸ ρόλο σὲ πρόβλημα. Ἡ Friedan συστηνόταν ὡς ἁπλὴ νοικοκυρά, ἂν καὶ ἦταν δημοσιογράφος στρατευμένη στὴν ἀριστερά. Ἡ προσωπική της δυσφορία ἀνάχθηκε σὲ καθολικὴ ἀλήθεια μέσα στὸ βιβλίο: καμία γυναίκα, ὑποστήριζε, δὲν βρίσκει νόημα στὴ φροντίδα τοῦ σπιτιοῦ («ἕνα ἄνετο στρατόπεδο συγκέντρωσης») καὶ στὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν.
Τὸ 1970 ἡ συζήτηση μεταφέρθηκε ἀπὸ τὸ σπίτι στὴ βιολογία. Ἡ Shulamith Firestone μετέφερε τὴ λογικὴ τῆς ταξικῆς πάλης στὴ σχέση τῶν δύο φύλων: ἡ ἐγκυμοσύνη, ἡ ἀνατροφὴ καὶ ἡ οἰκογένεια παρουσιάστηκαν ὡς μηχανισμοὶ καταπίεσης, μὲ τὸν τεχνολογικὸ ἔλεγχο τῆς ἀναπαραγωγῆς νὰ προβάλλεται ὡς ἡ μόνη διέξοδος. Τὴν ἴδια χρονιὰ ἡ Kate Millett δημοσίευσε τὸ «Sexual Politics»: ἡ σεξουαλικότητα, ἡ οἰκογένεια καὶ ἡ καθημερινότητα μετατράπηκαν σὲ σχέσεις ἐξουσίας. Ὁ φεμινισμὸς δὲν διεκδικοῦσε πιὰ μία θέση στὴν κοινωνία, ἀλλὰ τὴν κατεδάφιση τῆς οἰκογένειας, τοῦ γάμου καὶ τῆς σχέσης ἀνδρὸς καὶ γυναικός. Ὁ ἄνδρας ἔπαψε νὰ εἶναι σύντροφος ζωῆς καὶ ἔγινε ὁ ἐχθρὸς ποὺ πρέπει νὰ ἐξοντωθεῖ. Εἴκοσι χρόνια ἀργότερα, τὸ «Gender Trouble» τῆς Judith Butler ( φωτό ἀριστερά ) ἔφτασε αὐτὴ τὴ ρήξη στὰ ἄκρα, ἀρνούμενο ὅτι τὸ βιολογικὸ φύλο καὶ τὸ σῶμα προϋπάρχουν τοῦ πολιτισμοῦ. Σήμερα, ὁ φεμινισμὸς εἶναι διχασμένος γύρω ἀπὸ τὸ πιὸ στοιχειῶδες ἐρώτημα: τί εἶναι γυναίκα; Ἀπὸ ὑποκείμενο πρὸς ὑπεράσπιση, μετατράπηκε σὲ πεδίο ἐσωτερικῆς σύγκρουσης.
Ἡ ἐχθρότητα πρός τήν θηλυκότητα καί τό ἀδιέξοδο τῆς ὀργῆς
Ἡ μεταστροφὴ αὐτὴ ἐπηρέασε καὶ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο πολλὲς γυναῖκες ἀντιμετώπιζαν τὸν ἑαυτό τους. Τὸ 1968, στὸν διαγωνισμὸ ὀμορφιᾶς Miss America, μία ὁμάδα ἀκτιβιστριῶν πέταξε σουτιέν, ψηλοτάκουνα, κορσέδες καὶ καλλυντικὰ σὲ ἕναν «κάδο τῆς ἐλευθερίας». Ὅ,τι ἐπὶ αἰῶνες ἐξέφραζε τὴ θηλυκότητα, τὴ χάρη, τὴν κομψότητα καὶ τὴ φροντίδα τοῦ ἑαυτοῦ ἄρχισε νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ καχυποψία. Στὴ θέση τους ἐμφανίστηκαν ξυρισμένα κεφάλια ἢ μαλλιὰ βαμμένα σὲ ἔντονα χρώματα, σώματα γεμάτα τατουάζ, γυμνὰ στήθη στὶς διαδηλώσεις, ἄναρθρες κραυγὲς καὶ χυδαῖο λεξιλόγιο.
Ἡ παραμέληση τῆς ἐμφάνισης ἀποθεώθηκε ὡς πράξη ἐπανάστασης. Τὸ χυδαῖο βαφτίστηκε αὐθεντικό, τὸ ἀγοραῖο παρουσιάστηκε ὡς θαρραλέο· ὅποια γυναίκα φρόντιζε τὸν ἑαυτό της, καλλιεργοῦσε τὴ θηλυκότητά της καὶ ἔβρισκε νόημα στὴ μητρότητα θεωροῦνταν ὕποπτη γιὰ ὑποταγή. Ἡ Valerie Solanas πρότεινε τὴν ἐξάλειψη τοῦ ἀνδρικοῦ φύλου στὸ «Μανιφέστο SCUM» καὶ ἕναν χρόνο ἀργότερα πυροβόλησε τὸν Andy Warhol. Αὐτὸς ὁ φεμινισμὸς ἄφησε πολλὲς γυναῖκες πνευματικὰ καὶ ἠθικὰ ἄδειες, μὲ μοναδική τους ταυτότητα τὴν ὀργή. Ὑποσχέθηκε ἀπελευθέρωση, ἀλλὰ ἔφερε περισσότερη μοναξιά.
Ἰσότητα χωρίς ἰσοπέδωση
Αὐτὴ ἡ διαδρομὴ ἐξηγεῖ τὴ σημερινὴ σύγχυση. Ὅταν γίνεται λόγος γιὰ φεμινισμό, μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀναφέρεται στὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα στὶς σπουδὲς καὶ τὴν ἐργασία. Μπορεῖ ὅμως νὰ ἀναφερόμαστε καὶ σὲ κινήματα ποὺ θεωροῦν τὴ μητρότητα σκλαβιά, τὴν οἰκογένεια θεσμὸ καταπίεσης, τὴ διαφορὰ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν ἐπινόηση πρὸς κατάργηση καὶ τὸν λεσβιασμὸ τὴ μόνη ὀρθὴ σεξουαλικὴ στάση. Κι ὅμως, ὅλα φέρουν τὸ ἴδιο ὄνομα. Ἔτσι, ὅποιος ἀσκεῖ κριτικὴ στὶς πολιτικὲς φύλου κατηγορεῖται αὐτομάτως ὅτι ἀπορρίπτει τὰ «δικαιώματα τῶν γυναικῶν».
Μία γυναίκα μπορεῖ κάλλιστα νὰ ὑπερασπίζεται τὴ νομική της ἰσότητα, τὴ μόρφωση καὶ τὴν οἰκονομική της ἀνεξαρτησία, χωρὶς νὰ βλέπει τὴ διαφορὰ τῶν φύλων ὡς καταπίεση ποὺ χρήζει διόρθωσης. Μπορεῖ νὰ βιώνει τὴ μητρότητα ὡς ὁλοκλήρωση καὶ τὸν ἄνδρα ὡς σύμμαχο. Γιὰ τὴ χριστιανικὴ σκέψη, ἄνδρας καὶ γυναίκα ἔχουν τὴν ἴδια ἀξιοπρέπεια, χωρὶς νὰ εἶναι πανομοιότυποι. «Ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς», ἀναφέρει ἡ Γένεση, καὶ αὐτὴ ἡ διαφορὰ δὲν τοποθετεῖ τὸν ἕναν πάνω ἀπὸ τὸν ἄλλον. Εἶναι συνάντηση καὶ ἀμοιβαιότητα· μέσα ἀπὸ τὸν γάμο γεννιέται ἡ οἰκογένεια, ἡ ὁποία προηγεῖται τοῦ Κράτους καὶ τῆς πολιτικῆς.
Ἡ γυναικεία ἰδιοφυΐα ἔγκειται στὴν ἱκανότητα νὰ ὑποδέχεται, νὰ φροντίζει καὶ νὰ ἐξανθρωπίζει τὸν κόσμο. Δὲν πρόκειται γιὰ ὑποταγή, ἀλλὰ γιὰ μία ἤρεμη δύναμη ποὺ ὁ νεοφεμινισμὸς ἀπεχθάνεται. Οἱ θεωρίες του ἐκκολάφθηκαν κυρίως στὰ ἀμερικανικὰ πανεπιστήμια καὶ διαδόθηκαν μέσω διεθνῶν ὀργανισμῶν, ἱδρυμάτων καὶ ΜΚΟ. Γιατί θὰ πρέπει μία ἀγγλοσαξονικὴ ἑρμηνεία τοῦ φύλου, τοῦ ἀτόμου καὶ τῆς οἰκογένειας νὰ ἀποτελεῖ τὸ μέτρο σύγκρισης γιὰ τὴν πρόοδο κάθε πολιτισμοῦ; Ἡ σεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἐνσωμάτωσε τὴ θεωρία τοῦ κοινωνικοῦ φύλου, ἡ ὁποία διδάσκεται πλέον ὡς ἀδιαμφισβήτητο δόγμα. Ἡ ἀπέχθεια πρὸς τὴ μητρότητα εἶναι μία βόμβα στὰ θεμέλια τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους. Ἐξακολουθοῦμε, ἄραγε, νὰ πιστεύουμε ὅτι ὁ φεμινισμὸς εἶναι πάντα μία καλὴ καὶ δίκαιη λέξη;
Ἀπό : ereticamente.net
Ἡ Πελασγική















.jpg)



