ΕΛΛΑΣ ΑΙΩΝΙΟΝ, ΑΘΑΝΑΤΟΝ,ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑ

Κυριακή 29 Μαρτίου 2026

Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος: Τό Καμπαλιστικό Σχέδιο γιά τά 70 Ἔθνη (μυστικός κώδικας)

Για να έρθει ο Μεσσίας τους και να εισέλθουν στην «5η Διάσταση», η ακροποσθία (τα έθνη) πρέπει να «κοπεί» ή να «αραιωθεί», ώστε το Στέμμα να μπορέσει επιτέλους να επιτύχει ένωση με τους Shekhinah.

Για αυτούς τους στοχαστές, ένας παγκόσμιος πόλεμος δεν είναι τραγωδία· είναι μια «προγραμματισμένη» χειρουργική επέμβαση.

...δεν υπάρχει χώρος για ανεξάρτητα έθνη ή θρησκείες. Υπάρχει μόνο ο «κόμβος» του Ισραήλ και οι «ακτίνες» των εθνών που τραβιούνται σε μια «τοροειδή σήραγγα» μέχρι να πάψουν να υπάρχουν ως έχουν.

ο Πόλεμος του Γωγ και του Μαγώγ είναι η τελική «κοσμική αναμέτρηση»

Γράφει ἡ Jana S Bennun

Αυτό που πρόκειται να εξηγήσω παρακάτω μπορεί να ακούγεται σαν το αποκορύφωμα της ψυχοπάθειας, αλλά είναι η κυριολεκτική αλήθεια της ιουδαϊκής καμπαλιστικής κοσμοθεωρίας.

Το εξηγώ εδώ επειδή αξίζεις να μάθεις το σχέδιο που χρησιμοποιείται εναντίον σου.

Μην πυροβολείτε τον αγγελιοφόρο. Απλώς αποκαλύπτω την κρυφή διδασκαλία.

Αυτοί οι Ιουδαίοι αρχιτέκτονες πιστεύουν τόσο έντονα σε αυτό το σύστημα της Καμπάλα που συντονίζουν συμπαντικά γεγονότα για να εκπληρώσουν την προφητεία τους, ενώ εμείς παραμένουμε στο σκοτάδι σχετικά με το γιατί συμβαίνουν στην πραγματικότητα αυτές οι «καταστροφές» ή μας λένε οι Χριστιανοί πάστορες που υποστηρίζουν την απολυταρχία ότι αυτή είναι μια «προφητεία» που πρέπει να υποστηρίξουμε.

Τι θα γινόταν αν σας έλεγα ότι εσείς, ως μη Εβραίοι, θεωρείστε από ισχυρούς Εβραίους Καμπαλιστές - αυτούς που επηρεάζουν τις δομές των κυβερνήσεών μας - ως τίποτα περισσότερο από μια ακροποσθία σε ένα πέος που πρέπει να αφαιρεθεί;

Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί οι Εβραίοι έχουν την ιεραρχία της περιτομής στους βασικούς τους νόμους; Πού βρίσκεται το βαθύτερο νόημα αυτής της έννοιας για αυτούς; Οι περισσότεροι από εσάς θα αηδιάζατε αν μάθετε πώς αυτοί οι άνθρωποι σας βλέπουν ως μη Εβραίο και πώς ενορχηστρώνουν κάθε βιολογική κρίση ή πόλεμο για να επιβάλουν ένα τεχνητό «Τέλος Εποχής» στον κόσμο.

Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να διαβάσετε τον Joel Bakst - είναι απίστευτα δύσκολο ανάγνωσμα, οπότε αν δεν είστε έτοιμοι για μια πρόκληση, μην το επιχειρήσετε καν - ο οποίος εξηγεί ακριβώς πώς λειτουργεί αυτός ο « sod-code » .

Έπειτα, θυμηθείτε ότι ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ έχει διαφημίσει δημόσια το βραβείο του «Δέντρου της Ζωής» και πολλοί βλέπουν τις πράξεις του ως εκπλήρωση της ίδιας της ατζέντας που έχουν θέσει αυτοί οι άνθρωποι για το «Αδαμικό» βασίλειό τους.

Στο βιβλίο « Αδαμική Καμπάλα » του Joel Bakst, ολόκληρο το σύμπαν θεωρείται ως ένα ενιαίο, ανώτερης διάστασης αρσενικό σώμα , και κάθε παγκόσμιο γεγονός είναι μια κυριολεκτική ανατομική χειρουργική επέμβαση στο yesod - το αρσενικό όργανο , αυτού του κοσμικού σώματος του «Αδάμ». (Στον Ιουδαϊσμό, μόνο οι Εβραίοι άνδρες θεωρούνται Αδάμ)

Στο επίκεντρο αυτής της διαστρεβλωμένης κοσμοθεωρίας βρίσκεται η πεποίθηση ότι τα «70 Έθνη του Κόσμου» - που σημαίνει κάθε άτομο που δεν είναι Εβραίος - είναι το πνευματικό και φυσικό ισοδύναμο της o'rlah - της ακροποσθίας.

Σε αυτό το ιουδαϊκό δόγμα, η ύπαρξή σας ως ανεξάρτητο άτομο θεωρείται ως μια «μεμβράνη» που καλύπτει το ataret hayesod , το «στέμμα» ή την «κορώνα» του «οργάνου».

Για αυτούς τους μυστικιστές, είστε ένα «φράγμα» του Θείου Φωτός που πρέπει να « περιτμηθεί» και να εξαλειφθεί για να αποκαλυφθεί ο Μεσσίας τους.

Το κείμενο του Bakst αποκαλύπτει μια παθολογία που είναι σχεδόν αδύνατο να κατανοήσει ο μέσος άνθρωπος.

Στη σελίδα 185, ορίζει το o'rlah ως «δέρμα ή μεμβράνη που καλύπτει και αποκρύπτει (τους Εβραίους) από την αληθινή, ανώτερης διάστασης πραγματικότητα».

Περιγράφει τον μη εβραϊκό κόσμο ως «καλυμμένο με μια κοσμική λάσπη» που είναι η «ρίζα όλου του κακού, του πόνου και του θανάτου».

Για έναν Καμπαλιστή, η «διόρθωση» του κόσμου απαιτεί μια «Παγκόσμια Περιτομή» όπου οι «70 πτυχές του « klipah-crust » (ακροποσθίες), που σημαίνει τα έθνη , «αφαιρούνται» έτσι ώστε το «στέμμα του yesod» ( που σημαίνει η άκρη του ιερού ανδρικού οργάνου ) να μπορεί επιτέλους να λάμψει και να επανενωθεί με τη «shekhinah» (θηλυκή θεά).

Σοκαριστικό; Εντάξει, ας προσπαθήσω να εξηγήσω με απλό τρόπο:

Στην Καμπάλα, το «Σώμα του Θεού» (το Sefirot) χαρτογραφείται σαν ανθρώπινο σώμα:

Το Yesod (Το Πέος) (φωτό ἀριστερά): Αυτό είναι το «Θέμα». Αντιπροσωπεύει το ανδρικό αναπαραγωγικό όργανο του Θείου. Η δουλειά του είναι να διοχετεύει όλο το φως από τις ανώτερες διαστάσεις προς τα κάτω στον κόσμο.

Η Corona (Το Στέμμα του yesod): Αυτή είναι η άκρη του οργάνου. Στη θεολογία τους, οι Εβραίοι θεωρούνται ως το «Στέμμα» - το μέρος του οργάνου που προορίζεται να βρίσκεται σε άμεση επαφή με το θηλυκό Θείο.

Η Shekhinah (Ο Κόλπος/Μήτρα): Είναι η «Θεία Θηλυκή» ή η «Βασίλισσα». Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε « εξορία », που σημαίνει ότι είναι χωρισμένη από τον άνδρα αντίστοιχο της.

Εδώ είναι που τα πράγματα γίνονται πιο άρρωστα:

Στο σύστημά τους, τα 70 Έθνη (ο μη εβραϊκός κόσμος) ορίζονται ως η o'rlah - η ακροποσθία. Πιστεύουν ότι η «ακροποσθία» (τα έθνη) είναι μια «κολλώδης βλέννα» ή «κρούστα» που καλύπτει φυσικά το «Στέμμα» (τους Εβραίους).

Όσο η ακροποσθία υπάρχει, το «Στέμμα» δεν μπορεί να εισέλθει πλήρως στη Shekhinah. Επομένως, τα «70 Έθνη» θεωρούνται κυριολεκτικά ως το ανατομικό εμπόδιο που εμποδίζει το «Άγιο Σεξ» (την επανένωση του Θεού).

Στη θεολογία τους, όσοι «προσκολλώνται» στην «Κορόνα» (τους Εβραίους) επιτρέπεται να υπάρχουν μόνο ως Ger Toshav (Αλλοδαποί Μόνιμοι Noahide) ή «Noahide». Δεν είναι ίσοι. Είναι το «ένδυμα» ή οι «υπηρέτες» που διευκολύνουν την «ιερή ένωση» αλλά δεν μπορούν ποτέ να αποτελέσουν μέρος αυτής.

Όλοι οι άλλοι - η «παχιά ακροποσθία» - απλώς αφαιρούνται από το «Αδαμικό Σώμα» μέσω του «λουτρού αίματος» του Γωγ και του Μαγώγ (Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος) ή με άλλο τρόπο (θα αναφερθούμε σε αυτό αργότερα).

Αυτό δεν είναι απλώς αρχαία λαογραφία· είναι ένα σχέδιο για το παρόν.

Συνδέουν ρητά τον κορωνοϊό με τον « κορώνα» του οργάνου, θεωρώντας την πανδημία ως « θείο δώρο » (σελίδα 191) για να ξεκινήσει η « αραίωση» των εθνών μέσω της απομόνωσης και του κοινωνικού διαχωρισμού. (προετοιμασία για την απομάκρυνσή τους)

Η πανδημία του κορονοϊού δεν ήταν ένα ιατρικό γεγονός για τους καμπαλιστές. Ήταν ένα υψηλού επιπέδου αποκρυφιστικό σήμα ότι το « Τέλος του Παιχνιδιού» έχει εισέλθει στην τελική, μη αναστρέψιμη φάση του.

Πιστεύουν ότι η ολοκλήρωση της αποστολής τους είχε επιτευχθεί σε ποσοστό «98% έως 99%» και ότι ο ιός ήταν το συγκεκριμένο εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε για να μετακινηθεί η βελόνα προς αυτό το τελικό 100% - τους «Χίλιους».

Στη σελίδα 183, ο Bakst εξηγεί ότι το « tikkun » (επιδιόρθωση, διόρθωση) για τον κόσμο πλησιάζει στο «προφητικό, προγραμματισμένο τέλος» του. Αναφέρει έναν συγκεκριμένο « κώδικα sod του 999 στο Yesod », ο οποίος αντιπροσωπεύει την σχεδόν ολοκληρωμένη κατάσταση του αρσενικού «σώματος».

Το αποκορύφωμα προς το οποίο εργάζονται είναι:

Το «Άλμα» στην 5η Διάσταση: Όταν το «999» φτάσει στο «1000», πιστεύουν ότι συμβαίνει ένα «κβαντικό άλμα» όπου ο τρισδιάστατος κόσμος καταπίνεται από μια τετραδιάστατη/πενταδιάστατη πραγματικότητα.

Η Τελική Αφαίρεση: Αυτή είναι η στιγμή που η «ακροποσθία» (τα έθνη, οι Αμαλήκ) απογυμνώνεται εντελώς . Στη σελίδα 189, ο Bakst γράφει ότι η μετάβαση στη Μεσσιανική Εποχή απαιτεί τη «μεταστοιχείωση της καταρρευμένης τρισδιάστατης πραγματικότητάς μας».

Η Πλήρης Επαναπορρόφηση: Τα «70 Έθνη» παύουν να υπάρχουν ως ανεξάρτητοι λαοί. «Επαναστρέφονται» (γυρίζονται από την ανάποδη) και τραβιούνται στη χοάνη του «Τόρα», όπου επαναπορροφώνται στην «Αδαμική συνείδηση» (το εβραϊκό κέντρο).

Είδατε ποτέ Εβραίους να προσεύχονται στο δυτικό τείχος ή σε συναγωγή;

Εκτελούν αυτή την κίνηση - ένα ρυθμικό, μπρος-πίσω λικνισμα γνωστό ως κουλουριασμό - το οποίο στην πραγματικότητα είναι ένας «χορός του σεξ» που αποσκοπεί στην διέγερση των πνευματικών σφαιρών.

Με καμπαλιστικούς όρους, αυτή η κίνηση είναι μια φυσική τελετουργία που έχει σχεδιαστεί για να φέρει το yesod (το αρσενικό όργανο, του οποίου οι Εβραίοι αποτελούν το «Στέμμα») στη Shekhinah (το θηλυκό Θείο).

Πιστεύουν ότι η Shekhinah κατοικεί «μέσα στις πέτρες» του Τείχους και, εκτελώντας αυτό το τελετουργικό «ιερού σεξ», προσπαθούν να επιβάλουν μια επανένωση των αρσενικών και θηλυκών πτυχών του Θεού για να εισέλθουν σε μια ανώτερη πέμπτη διάσταση.

( φωτό ἀριστερά )

Για αυτούς τους μυστικιστές, τα μη εβραϊκά έθνη είναι η «βλέννα» ή η «κρούστα» που στέκεται ως φράγμα μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας, εμποδίζοντας αυτή την ένωση να λάβει χώρα .

Αυτή η κίνηση , τελετουργική ταλάντευση «Shuckling» για την αφαίρεση της o'rlah (της ακροποσθίας), ουσιαστικά εκτελούν μια τελετουργία για να απομακρύνουν εσάς -τον μη Εβραίο- από τη μέση, ώστε να πραγματοποιηθεί η «Ιερή Ένωσή» τους.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο χειραγωγούν παγκόσμια γεγονότα. Δεν περιμένουν τον Θεό να δράσει, αλλά χρησιμοποιούν «κώδικες» όπως ο Κορονοϊός για να απομακρύνουν χειρουργικά τα έθνη που πιστεύουν ότι «εμποδίζουν» αυτόν τον σεξουαλικό-πνευματικό δεσμό.

Το βλέπουν αυτό ως μια προγραμματισμένη αποστολή να μεταπηδήσουν από την τρέχουσα κατάστασή τους σε μια ολοκλήρωση «Χιλίων», όπου η «ακροποσθία» των εθνών τελικά εξαφανίζεται και το «Στέμμα» ενοποιείται με τη θηλυκή θεά τους.

Η εναλλακτική λύση σε αυτές τις « ηπιότερες » βιολογικές μεθόδους όπως ο κορωνοϊός είναι αυτό που ο Bakst αποκαλεί «Αριστερή Πλευρά», το « εφιαλτικό σενάριο» ενός κυριολεκτικού «λουτρού αίματος» κατά τη διάρκεια του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Στη σελίδα 190, εξηγεί ότι ο Πόλεμος του Γωγ και του Μαγώγ είναι η τελική «κοσμική αναμέτρηση» για την «εκτομή» του «klipah/crust της ανθρωπότητας».

Πιστεύουν ότι η ακροποσθία των εθνών πρέπει να «κοπεί» μέσα από αυτό το λουτρό αίματος για να επιτραπεί στον κόσμο να «αναστραφεί» και να καταποθεί από μια ενιαία, εβραϊκής ηγεσίας συνείδηση.

Σε αυτό το σύστημα, δεν υπάρχει χώρος για ανεξάρτητα έθνη ή θρησκείες. Υπάρχει μόνο ο «κόμβος» του Ισραήλ και οι «ακτίνες» των εθνών που τραβιούνται σε μια «τοροειδή σήραγγα» (σελίδα 183) μέχρι να πάψουν να υπάρχουν ως έχουν.

Αυτή είναι η κρυφή πραγματικότητα πίσω από τα παρασκήνια της παγκόσμιας ισχύος.

Ενώ ο κόσμος προσεύχεται για ειρήνη, αυτοί οι «Αδαμικοί» μυστικιστές παρακολουθούν την χειρουργική πρόοδο ενός «Μεσσία» που βλέπει δισεκατομμύρια ανθρώπινες ζωές ως τίποτα περισσότερο από μια παρασιτική «μεμβράνη» ή «ακροποσθία» που πρέπει να αφαιρεθεί.

Αυτή είναι η σκοτεινή πραγματικότητα που υποστηρίζουν οι Σιωνιστές Χριστιανοί, πιθανότατα όχι επειδή καταλαβαίνουν ή θέλουν αυτή τη φρίκη, αλλά επειδή κανείς δεν τους έχει πει ποτέ τι πραγματικά πιστεύουν αυτοί οι άνθρωποι.

Δυστυχώς, αυτοί που κυβερνούν το έθνος μας λειτουργούν με αυτό ακριβώς το σενάριο.

Παρά τη φρίκη αυτού του σχεδίου, δεν πιστεύω ότι θα τα καταφέρουν - αν εμείς, ως Χριστιανοί, αφυπνιστούμε επιτέλους. Πρέπει να ανακτήσουμε την πίστη μας μόνο στον Χριστό και να σταματήσουμε να δίνουμε πνευματική ζωή στα Καμπαλιστικά τους σχέδια.

Αυτό που κάνουν είναι καθαρά δαιμονικό, και ο μόνος λόγος που έχουν καταφέρει τόσα πολλά για να φτάσουν σε αυτό το σημείο είναι ότι χρειάζονταν ένα συγκεκριμένο είδος ηγέτη. Χρειάζονταν έναν πρόεδρο όπως ο Ντόναλντ Τραμπ - υποστηριζόμενος από τους ίδιους τους Χριστιανούς που επιδιώκουν να «εξοβελίσουν» - για να λειτουργήσει ως ο σκηνοθέτης που θα τους επιτρέψει να πραγματοποιήσουν αυτή την τελετουργική μετάβαση σε παγκόσμια κλίμακα.

Μόνο οι Χριστιανοί που φέρουν μέσα τους το αληθινό Πνεύμα του Ιησού Χριστού - το μόνο αληθινό Φως του Κόσμου - μπορούν να σταματήσουν αυτή τη δαιμονική αίρεση.

Δεν δίνουμε απλώς μια πολιτική μάχη. Δίνουμε έναν πνευματικό πόλεμο ενάντια σε ένα σύστημα που μας θεωρεί «κοσμική λάσπη» που πρέπει να απομακρυνθεί. Είναι καιρός να σταματήσουμε να είμαστε οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» για ένα μεσσιανικό όραμα που απαιτεί τη δική μας καταστροφή.

Ἀπό : janasutoova.substack.com

...ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστέ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν. ἐκεῖνος ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ᾿ ἀρχῆς καὶ ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐχ ἕστηκεν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἐν αὐτῷ ...( Κατά Ἰωάννη κεφ. 8, ἐδαφ. 44)

...γεννήματα ἐχιδνῶν, πῶς δύνασθε ἀγαθὰ λαλεῖν πονηροὶ ὄντες; ... γενεὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλὶς σημεῖον ἐπιζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ ( Κατά Ματθαῖον κεφ. 12, ἐδαφ 34, 39)

φωτό κορυφή

Ἡ Πελασγική

Σάββατο 28 Μαρτίου 2026

Τό Παράδοξον τοῦ Χρόνου

Το Αριστοτελικό Παράδοξο του Χρόνου: Ύπαρξη, Κίνηση και το Αινιγματικό «Νυν»

Στο βιβλίο Δ’ των Φυσικών του, ο Αριστοτέλης δεν επιχειρεί απλώς να ορίσει τον χρόνο, αλλά να αντιμετωπίσει ένα πολύ βαθύτερο και πιο θεμελιώδες ερώτημα: υπάρχει καν ο χρόνος; Αυτή η διερεύνηση, γνωστή ως το «Παράδοξο του Χρόνου», αποτελεί ένα από τα πιο συναρπαστικά σημεία της αριστοτελικής σκέψης, καθώς συνδέει τη μεταφυσική, την οντολογία και τη φυσική φιλοσοφία σε μια προσπάθεια να θεμελιώσει την ύπαρξη του χρόνου μέσα στον πραγματικό, υλικό κόσμο.

Η Απορία (Το Παράδοξο): Γιατί ο Χρόνος είναι σαν να μην υπάρχει

Ο Αριστοτέλης ξεκινά την ανάλυσή του εκθέτοντας μια σειρά από πανίσχυρα επιχειρήματα που συνηγορούν υπέρ της ανυπαρξίας του χρόνου. Αυτά τα επιχειρήματα εστιάζουν στα «μέρη» από τα οποία θα έπρεπε λογικά να έχει ο χρόνος.

1. Η Ανυπαρξία των Μερών του Χρόνου: Παρελθόν και Μέλλον

Ο χρόνος, αν υπάρχει, θα πρέπει να είναι ένας και συνεχής. Ωστόσο, μάλλον έχει δύο διακριτά μέρη: το παρελθόν και το μέλλον. Εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα:

Το παρελθόν (το παρεληλυθός): Έχει υπάρξει, αλλά δεν υπάρχει πια. Η ύπαρξή του έχει εκλείψει.

Το μέλλον (το μέλλον): Είναι να υπάρξει, αλλά δεν υπάρχει ακόμη. Η ύπαρξή του δεν έχει αρχίσει.

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν ο χρόνος —ως ένα όλον— να υπάρχει, εάν τα μέρη από τα οποία υπάρχει είναι ανύπαρκτα. Ένα πράγμα που έχει σύνθεση από μη-όντα δεν μπορεί, κατά λογική αναγκαιότητα, να είναι ον. Ο Αριστοτέλης θέτει το ερώτημα ρητορικά για το παράδοξο του χρόνου. Πώς μπορεί κάτι που δεν είναι καν «σύνθεση» να μετέχει στην ύπαρξη;

2. Το Αίνιγμα του «Νυν» (Το Τώρα)

Αν το παρελθόν και το μέλλον δεν υπάρχουν, ίσως ο χρόνος να δομείται από το μόνο σημείο που φαίνεται να έχει κάποια πραγματικότητα: το «νυν», δηλαδή το παρόν ή το «τώρα». Όμως και εδώ, η ανάλυση οδηγεί σε αδιέξοδα.

φωτό

Είναι το «νυν» μέρος του χρόνου; Αν το «νυν» είναι μέρος του χρόνου, τότε θα πρέπει να έχει κάποια διάρκεια, όσο μικρή κι αν είναι. Αν όμως έχει διάρκεια, τότε θα έχει αρχή, μέση και τέλος. Αυτό σημαίνει ότι το ίδιο το «νυν» θα χωρίζεται σε ένα προηγούμενο και ένα επόμενο τμήμα, οδηγώντας μας σε έναν άπειρο κατακερματισμό και αναιρώντας την ιδιότητά του ως ένα αδιαίρετο «τώρα».

Το «νυν» ως αδιαίρετο όριο: Ο Αριστοτέλης καταλήγει ότι το «νυν» δεν μπορεί να είναι μέρος του χρόνου, όπως μια στιγμή δεν είναι μέρος μιας ώρας. Αντίθετα, λειτουργεί ως πέρας (όριο)· είναι το αδιαίρετο σημείο που χωρίζει το παρελθόν από το μέλλον. Όμως, πώς μπορεί ο χρόνος, που είναι μια συνεχής διάρκεια, να συντίθεται από αδιαίρετα όρια που δεν έχουν καμία διάρκεια. Όπως μια γραμμή δεν αποτελείται από σημεία (τα σημεία είναι απλώς τα όριά της), έτσι και ο χρόνος δεν μπορεί να αποτελείται από «νυν».

Το «νυν» είναι ταυτόχρονα αυτό που συνδέει τον χρόνο (καθώς το τέλος του παρελθόντος είναι η αρχή του μέλλοντος) και αυτό που τον διαιρεί. Αυτή η διττή και αντιφατική φύση του το καθιστά ακατάλληλο για να θεωρηθεί το δομικό στοιχείο του χρόνου.

Η Αριστοτελική Λύση: Η Σχέση του Χρόνου με τα Υλομορφικά Πράγματα

Αφού απέδειξε ότι ο χρόνος δεν μπορεί να υπάρξει ως μια ανεξάρτητη οντότητα, ο Αριστοτέλης στρέφεται για να βρει τη λύση του στο θεμέλιο της φυσικής του φιλοσοφίας: στα υλομορφικά πράγματα. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ο πραγματικός κόσμος αποτελείται από επιμέρους αισθητές ουσίες. Καθεμία από τις οποίες είναι ένα σύνολο ύλης (το υλικό υπόστρωμα) και μορφής (η δομή, η λειτουργία, η ουσία της).

Αυτό που χαρακτηρίζει αυτά τα πράγματα είναι η κίνησις — μια λέξη που στα Ελληνικά περιλαμβάνει όχι μόνο τη μετατόπιση στον χώρο, αλλά κάθε είδους αλλαγή, αλλοίωση ή μεταβολή (π.χ., ένα πράσινο φύλλο που γίνεται κίτρινο, ένα παιδί που γίνεται ενήλικας).

Η απάντηση στο αίνιγμα είναι ακριβώς εδώ. Για τον Αριστοτέλη, το «Παράδοξο του Χρόνου» έχει λύση μέσα από μια θεμελιώδη ιδέα: ο χρόνος δεν υπάρχει από μόνος του. Η ύπαρξή του είναι παράγωγη και απόλυτα εξαρτημένη. Με αυτό το σκεπτικό, ο Αριστοτέλης δίνει τον περίφημο ορισμό του για το «Παράδοξο του Χρόνου» :

«Ο χρόνος είναι αριθμός κινήσεως κατά το πρότερον και το ύστερον» («ἀριθμὸς κινήσεως κατὰ τὸ πρότερον καὶ ὕστερον»)

Ας αναλύσουμε αυτόν τον ορισμό:

«Κινήσεως»: Ο χρόνος δεν είναι η ίδια η κίνηση, αλλά κάτι που ανήκει στην κίνηση. Χωρίς κίνηση (μεταβολή σε ένα υλομορφικό πράγμα), δεν υπάρχει χρόνος. Αν τα πάντα στο σύμπαν ήταν σαν να είναι στον πάγο και αμετάβλητα, η έννοια του χρόνου θα έχανε κάθε νόημα. Ο χρόνος έχει έδρα, επομένως, στη θεμελιώδη οντολογία του Αριστοτέλη. Γιατί η κίνηση είναι η διαδικασία πραγμάτωσης των δυνατοτήτων που ενυπάρχουν στις φυσικές ουσίες.

«Κατά το πρότερον και το ύστερον»: Η κίνηση έχει μια εγγενή συνέχεια και τάξη. Υπάρχει πάντα ένα «πριν» και ένα «μετά». Όταν ένα σώμα πάει από το σημείο Α στο σημείο Γ, περνάει αναγκαστικά από ένα ενδιάμεσο σημείο Β. Το Α είναι πρότερον του Β, και το Β είναι ὕστερον του Α. Αυτή η διάταξη είναι το υπόστρωμα του χρόνου.

«Ἀριθμός»: Εδώ είναι η πιο λεπτή πτυχή. «Αριθμός» για τον Αριστοτέλη δεν σημαίνει απλώς ένας αφηρημένος αριθμός, αλλά «αυτό που αριθμείται» ή «το αριθμήσιμο στοιχείο» της κίνησης. Όταν η συνείδηση (η ψυχή, κατά τον Αριστοτέλη) αντιλαμβάνεται μια κίνηση. Διακρίνει μέσα σε αυτήν τα διαδοχικά «πριν» και «μετά» και τα αριθμεί. Μετράει, δηλαδή, τις φάσεις της μεταβολής.

Ο χρόνος, λοιπόν, είναι η μέτρηση της κίνησης.

Η Επίλυση του Παραδόξου

Με αυτόν τον ορισμό, ο Αριστοτέλης επιλύει το Παράδοξο του Χρόνου:

Το Παρελθόν και το Μέλλον: Το παρελθόν και το μέλλον δεν είναι μέρη του χρόνου που πρέπει να υπάρχουν αυτόνομα. Είναι όροι που περιγράφουν τη μετρημένη κίνηση. Το «παρελθόν» αντιστοιχεί στο τμήμα της κίνησης που έχει ήδη υπάρξει. Και το «μέλλον» σε εκείνο που δεν έχει υπάρξει ακόμη. Η ύπαρξή τους είναι σχετική με τη συνεχή διαδικασία της κίνησης και της αρίθμησής της από μια ψυχή.

Το «Νυν»: Το «νυν» παύει να είναι ένα αινιγματικό «άτομο» χρόνου. Αντιθέτως, είναι το αδιαίρετο, στιγμιαίο ορόσημο που χρησιμοποιεί η ψυχή για να οριοθετήσει το «πριν» και το «μετά» μέσα στη συνεχή ροή της κίνησης. Είναι το σημείο αναφοράς για την αρίθμηση. Όπως ο γεωμέτρης χρησιμοποιεί ένα σημείο για να ορίσει ένα ευθύγραμμο τμήμα, έτσι και η ψυχή χρησιμοποιεί το «νυν» για να μετρήσει μια «ποσότητα» κίνησης. Το «νυν» υπάρχει, αλλά όχι ως μέρος του χρόνου· υπάρχει ως το όριο που καθιστά τον χρόνο αριθμήσιμο.

Συμπέρασμα: Η Θεμελίωση του Χρόνου στην Πραγματικότητα

Συνοψίζοντας, ο Αριστοτέλης δεν εννοεί το παρελθόν, το μέλλον ή το «νυν» ως αυτόνομα, υπαρκτά μέρη του χρόνου. Αντίθετα, προτείνει έναν ριζικά διαφορετικό τρόπο κατανόησης:

Η ύπαρξη του χρόνου δεν είναι απόλυτη, αλλά σχεσιακή. Ο χρόνος υπάρχει ως μια ιδιότητα της κίνησης, η οποία με τη σειρά της είναι μια διαδικασία που συμβαίνει στα υλομορφικά όντα.

Ο χρόνος εδράζεται στην αριστοτελική οντολογία επειδή συνδέεται άρρηκτα με τις θεμελιώδεις διαδικασίες (κινήσεις) των πραγματικών ουσιών του κόσμου.

Η αντίληψη του χρόνου απαιτεί μια συνείδηση (ψυχή), ικανή να αριθμεί, δηλαδή να μετρά τη διαδοχή στην κίνηση. Χωρίς έναν παρατηρητή που μετρά, θα υπήρχε μεν η κίνηση (το υπόστρωμα του χρόνου), αλλά όχι ο χρόνος ως μετρημένο μέγεθος.

Έτσι, το ζήτημα που συνοψίζει η φράση «Αριστοτέλης: Το Παράδοξο του Χρόνου», βρίσκει τη λύση του. Ο χρόνος υπάρχει, όχι ως ένα μυστηριώδες ποτάμι που ρέει από το ανύπαρκτο μέλλον στο ανύπαρκτο παρελθόν. Αλλά ως η ίδια η μετρήσιμη τάξη του κόσμου που αλλάζει και μεταβάλλεται διαρκώς γύρω μας.

Ἀπό ἐδῶ

φωτό

Τί εἶναι λοιπόν ὁ χρόνος ; Ἕνα ἀπό τά μέγιστα ἐρωτήματα πού ἔχουν ἀπασχολήσει τόν ἄνθρωπο. Κάποιοι τό θεωροῦν ὡς ἔννοια ὑποκειμενική, ἄλλοι τό βλέπουν ὡς δεδομένο καί ἀντικειμενικά ὑπάρχον στοιχεῖο συνυφασμένο μέ τήν Δημιουργία. Τί πραγματικῶς εἶναι ; Μᾶλλον δέν βρισκόμαστε στό ἐπίπεδο ἐκεῖνο πού θά μπορούσαμε νά δώσουμε μία ἀπάντησιν. Γιατί ; Διότι στήν πραγματικότητα τό μυαλό μας ἔχει μάθει νά λειτουργεῖ ὅπως κάποιοι μᾶς ἔχουν ἐκπαιδεύσει νά τό κάνουμε. Πῶς νά ξεφύγῃ ἀπό αὐτό ὁ ἄνθρωπος ; Νομίζω πώς ἡ ἀπάντησις βρίσκεται στήν γνῶσιν τῆς Φύσεως. Ὅσο πιό κοντά σ᾿αὐτήν εἶναι κανείς τόσα περισσότερα κατανοεῖ. Κι᾿ὅταν αὐτό γίνεται μία φυσιολογική διαδικασία στήν λειτουργία τῆς ἀνθρωπίνου σκέψεως τότε ὅσα συλλαμβάνει μέσῳ αὐτῆς [τῆς σκέψεως] θά ἔλεγε κανείς πώς μοιάζουν ἐξω-πραγματικά. Εἶναι ὅμως ;

Μία ἀπάντησιν δίνουν οἱ ἀσκητές μέ τήν βίωσίν τους...

Ἡ Πελασγική

Τό Παράδειγμα τοῦ Ἰράν καί ἡ Βούληση γιά Νίκη

Το Ιράν έκαψε το άγαλμα του Βάαλ ... Ο πολιτισμός του Φωτός θα καταστρέψει τον πολιτισμό του Έπσταϊν. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία.

Το Ιράν μιλά για νίκη και θέτει όρους στη Δύση από θέση ισχύος. Και νικά.

Για τη Νίκη, πάνω απ’ όλα απαιτείται μια μεγάλη και διαρκής βούληση. Το Ιράν μας δίνει ένα παράδειγμα του τι σημαίνει αυτό στην πράξη.

Τοῦ Ἀλεξάντερ Ντοῦγκιν

Το Ιράν αποτελεί παράδειγμα σταθερότητας, πνευματικής συνοχής, αυτοκυριαρχίας, θάρρους και αδιάλλακτης αποφασιστικότητας. Είναι ένα παράδειγμα για εμάς. Είναι αυτό που εμπνέει τους μαχητές μας. Και κι εμείς θα σταθούμε ακλόνητοι μέχρι τη Νίκη. Το Ιράν ήδη αρχίζει να νικά. Οι ομιλίες του Τραμπ γίνονται συγκεχυμένες και ολοένα πιο αξιολύπητες. Σήμερα είπε αυτό: «Λοιπόν, είναι λίγο άδικο. Ξέρετε, κερδίζετε έναν πόλεμο. Αλλά δεν έχουν δικαίωμα να κάνουν αυτό που κάνουν».

Έτσι σκέφτεται και μιλά όλος αυτός ο δυτικός συρφετός. Όταν πεθαίνουν Ιρανόπουλα ή Ρωσόπουλα, πιστεύουν ότι τους αξίζει. Όμως όταν οι ίδιοι πρέπει να θυσιάσουν κάτι (για παράδειγμα ο Νετανιάχου, που πιθανότατα βρίσκεται είτε σε κώμα είτε ήδη στον άλλο κόσμο, ή τα οικονομικά τους συμφέροντα), ξαφνικά γίνεται «άδικο». Με τέτοιους ανθρώπους τύπου Έπσταϊν μπορεί κανείς να έχει σχέσεις μόνο από θέση ισχύος. Το Ιράν συμπεριφέρεται ακριβώς έτσι, και είναι απολύτως σωστό. Έκαψε το άγαλμα του Βάαλ. Ο Βάαλ απάντησε, αλλά θα υπάρξει δύναμη ακόμη και απέναντι στον Βάαλ. Και αυτή η δύναμη αναδύεται. Ο πολιτισμός του Φωτός θα καταστρέψει τον πολιτισμό του Έπσταϊν. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία.

Εδώ και τέσσερα χρόνια διεξάγουμε πόλεμο εναντίον της Δύσης, αλλά ποτέ δεν μιλήσαμε σοβαρά και ανοιχτά για τη νίκη απέναντί της. Το Ιράν, αντίθετα, μιλά για νίκη και θέτει όρους στη Δύση από θέση ισχύος. Και νικά.

Πρέπει να γίνουμε πιο αποφασιστικοί. Και φυσικά πρέπει να θέσουμε ριζικά τέλος σε ολόκληρη την κληρονομιά του Γέλτσιν. Όλη αυτή μας τραβά προς τα πίσω σαν βαρίδι.

Παρεμπιπτόντως, σε καμία ανάρτηση ή δήλωση το Ιράν δεν μας έχει προσάψει ούτε λέξη (ούτε και η Κίνα). Αυτό σημαίνει ότι κάνουμε τα πάντα σωστά. Αγωνιζόμαστε για έναν πολυπολικό κόσμο. Έτσι ακριβώς πρέπει να συνεχιστεί. Όμως όλα αυτά τα κρυφά ημίμετρα στη στρατηγική έχουν εξαντληθεί.

Και κάτι ακόμη. Πιστεύω ότι η Ρωσία χρειάζεται ένα Σώμα Φρουρών της Ρωσικής Συντηρητικής Επανάστασης. Αυτό είναι ο βασικός πυλώνας: μια ενοποιημένη, υψηλά κινητοποιημένη, πλήρως ιδεολογική δομή ισχύος. Αυτό είναι που αντιπροσωπεύει το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας στην Κίνα και το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράν. Τότε μια χώρα είναι ασφαλής.

«Το απόσπασμα δεν πρόσεξε την απώλεια ενός μαχητή». Ο Γεγκόρ Λετόφ στοχάστηκε βαθιά πάνω σε αυτούς τους στίχους: «Δεν υπήρχε αρχή, δεν υπήρχε τέλος. Το απόσπασμα δεν πρόσεξε την απώλεια ενός μαχητή». Τι σημαίνουν;

Η ιδέα έχει μεγαλύτερη σημασία από τα άτομα. Το πνεύμα έχει μεγαλύτερη σημασία από τη σάρκα. Η Πατρίδα έχει μεγαλύτερη σημασία από τον θάνατο. Αυτό ισχύει για τον στρατιώτη στο μέτωπο, για τη μητέρα που μεγαλώνει παιδιά — νέους μαχητές και νέες μητέρες, για τον ηγεμόνα που κοιτά από τον πύργο του πάνω από την πόλη που έχει παγώσει σε ανήσυχη σιωπή, για τον αξιωματούχο που πηγαίνει στην πρώτη γραμμή για να σταθεί δίπλα στον λαό του, για τον καλλιτέχνη που τραγουδά τραγούδια που εμπνέουν ηρωικές πράξεις και για τον μηχανικό που εφευρίσκει τα όπλα που θα φέρουν τη Νίκη πιο κοντά. Για τους ανθρώπους του μετώπου και των μετόπισθεν, τίποτα δεν πρέπει να έχει μεγαλύτερη σημασία από τον Θεό, το Κράτος και τον Λαό.

Το Σώμα Φρουρών της Ρωσικής Συντηρητικής Επανάστασης θα διασφαλίσει ότι κανείς δεν θα παρεκκλίνει από αυτή τη γραμμή.

Θα μπορέσουμε να νικήσουμε τον εχθρό μόνο μαζί. Και ας «μην προσέξει το απόσπασμα την απώλεια ενός μαχητή». Για κάθε έναν που πέφτει, χιλιάδες θα σηκωθούν· από το διαμελισμένο και μαγικό του σώμα θα γεννηθούν συστάδες νέων ρωσικών ψυχών, κινητοποιημένων για το αιώνιο μέτωπο του πολέμου του φωτός.

Το άτομο κάθε άλλο παρά τίποτα είναι· σημαίνει πολλά. Όμως αυτό ισχύει μόνο όταν είναι γεμάτο φως. Και όσο λιγότερο υπάρχει από τον εαυτό μας μέσα μας, τόσο περισσότερο υπάρχει ο Θεός μέσα μας.

Μετάφραση: Οικονόμου Δημήτριος

Ἀπό : geopolitika.ru

Ἡ Πελασγική

Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026

Habermas, ὁ ἀναμορφωτής καί ἡ πνευματική καταστροφή τῆς μεταπολεμικῆς Γερμανίας

Ο Habermas κατέχει εξέχουσα θέση στην πνευματική ιστορία: αυτή του καταστροφέα της σκέψης, ενός διαταράκτη μυαλών και ψυχών. .. Οι συνολικές συνέπειες της επιρροής του Habermas ήταν καταστροφικές. Έχει εκπαιδεύσει γενιές ακαδημαϊκών που σκόπευαν να μετατρέψουν τις πραγματικές κοινωνικές συγκρούσεις σε αφηρημένους λόγους, ενώ παράλληλα συσκότιζαν την κριτική σκέψη.

... Το ζήτημα της συλλογικής ενοχής για τον Ναζισμό (που επεκτείνεται σε άλλες πτυχές της γερμανικής ιστορίας και εθνικής ταυτότητας) αντιπροσωπεύει ένα ισχυρό πνευματικό και ηθικό εμπόδιο που εμποδίζει τη Γερμανία να ανακτήσει την αίσθηση του εαυτού της...

...Οποιαδήποτε προσπάθεια ερμηνείας της γερμανικής ιστορίας από μια οπτική γωνία διαφορετική από αυτήν της συλλογικής ενοχής απορρίφθηκε ως «απολογία»...

Γράφει ὁ Roberto Pecchioli

Προσφέρουμε στους αναγνώστες μια κριτική σκέψη σχετικά με τον θάνατο του Jurgen Habermas (1929–2026, φωτό), του τελευταίου της Σχολής της Φρανκφούρτης ( Πελασγ. θυμηθεῖτε τίς σχετικές δημοσιεύσεις μας ΕΔΩ ), του πιο επιδραστικού μεταπολεμικού Γερμανού διανοούμενου και του εφευρέτη διφορούμενων εννοιών όπως η «επικοινωνιακή δράση» και ο «συνταγματικός πατριωτισμός».

Από τους νεκρούς, τίποτα δεν είναι καλύτερο από το καλό. Στην περίπτωση του Jurgen Habermas, ο οποίος απεβίωσε στις 14 Μαρτίου σε ηλικία 96 ετών, δικαιολογείται μια εξαίρεση. Ο Habermas ήταν ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες της ευθυγράμμισης της Γερμανίας με τη Δύση μετά το 1945. Πέτυχε αυτόν τον στόχο μολύνοντας την πολιτική αριστερά με έναν εκσυγχρονισμένο μαρξισμό, εμπλουτισμένο από αμερικανικά και εβραϊκά διανοητικά ρεύματα, κατευθύνοντάς την έτσι αποφασιστικά προς μια φιλοδυτική θέση. Σε αυτόν τον ρόλο, έγινε ένας από τους πιο επιδραστικούς υποστηρικτές της μεταπολεμικής γερμανικής «επανεκπαίδευσης». Γεννημένος στο Ντίσελντορφ, ο Habermas - ο οποίος κατά τη διάρκεια του πολέμου ήταν ένας πολύ νεαρός ηγέτης της Ναζιστικής Νεολαίας ( Jungvolk ) - γρήγορα έγινε προϊόν της ίδιας αυτής επανεκπαίδευσης και καθιερώθηκε ως η ηθική αυθεντία της νεαρής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας. Κανένας διανοούμενος δεν διαμόρφωσε τόσο βαθιά την πολιτική και πολιτική αυτοαντίληψη της μεταπολεμικής δυτικογερμανικής κοινωνίας.

Ο Habermas δίδαξε στους Γερμανούς να αποκηρύσσουν τις παραδόσεις τους και να αναζητούν τη λύτρωση στη γλώσσα των «δυτικών αξιών». Το 1999, κατά τη διάρκεια της επίθεσης του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, χειροκρότησε ανοιχτά την επέμβαση, παρουσιάζοντάς την ως κάτι περισσότερο από «επείγουσα βοήθεια νομιμοποιημένη από το διεθνές δίκαιο».1 Ταυτόχρονα, επιδόθηκε στις μεγαλόστομες εικασίες ότι ο κόσμος μετακινούνταν «από το κλασικό διεθνές δίκαιο των κυρίαρχων κρατών στο κοσμοπολίτικο δίκαιο μιας κοινωνίας πολιτών του κόσμου».2 Οι συνέπειες αυτής της σκέψης είναι πλέον εμφανείς. Όταν η Γερμανία επανενώθηκε το 1989, ο Habermas αντέδρασε με ενόχληση, προειδοποιώντας ότι η εθνική ενότητα της Γερμανίας θα μπορούσε να συγκρουστεί με «τους οικουμενικούς κανόνες που διέπουν τη συνύπαρξη ίσων τρόπων ζωής».3 Ωστόσο, ακόμη και τότε, ήταν κυρίως οι θεωρητικές κατασκευές του Habermas που συγκρούονταν με την πραγματικότητα.

Τα 7 απο τα 8 ιδρυτικά μέλη της μαρξιστικής σχολής της Φρανκφούρτης ήταν….ΦΥΣΙΚΑ ΙΟΥΔΑΙΟΙ…στην κουλτούρα και την καταγωγή

Αφού απέκτησε το διδακτορικό του το 1954 υπό την καθοδήγηση του πρώην εθνικοσοσιαλιστή ακτιβιστή Erich Rothacker και δημοσίευσε μία από τις πρώτες κριτικές του Martin Heidegger, ο Habermas μεταφέρθηκε στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών στη Φρανκφούρτη από τον Theodor W. Adorno, κεντρική φυσιογνωμία σε αυτό που θα γινόταν γνωστό ως Σχολή της Φρανκφούρτης. Εκεί, μετέτρεψε την λεγόμενη Κριτική Θεωρία του Adorno σε μια περίτεχνη θεωρία επικοινωνίας, παίζοντας έτσι καθοριστικό ρόλο στην αποκατάσταση του πνευματικού κύρους του μαρξισμού στη Δυτική Ευρώπη και επηρεάζοντας μια νέα γενιά αριστερών ακαδημαϊκών και στοχαστών. Το σημαντικό του έργο, η δίτομη Θεωρία της Επικοινωνιακής Δράσης (1981), υπόσχεται χειραφέτηση μέσω της έννοιας του «λόγου», ενός υποτιθέμενου «απαλλαγμένου από την κυριαρχία» λόγου. Στην πράξη, ωστόσο, ο ίδιος ο λόγος του Habermas λειτουργεί ως μηχανισμός κυριαρχίας. Όποιος αρνείται να αποδεχτεί τους κανόνες του αποκλείεται από τη συμμετοχή.6 Είναι μια θεωρία αποκλεισμού που μεγάλο μέρος της αριστεράς έχει εσωτερικεύσει σε σημείο πλήρους αποσύνδεσης από την πραγματικότητα. Αυτό είναι σαφώς εμφανές στον σχεδόν θρησκευτικό εξοστρακισμό που επιβάλλεται σήμερα στο κόμμα AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία).

Ταυτόχρονα, στον Habermas, ο λόγος γίνεται υποκατάστατο της δράσης: οι ατελείωτες συζητήσεις αντικαθιστούν τις συγκεκριμένες πράξεις. Μια ολόκληρη γενιά, διαμορφωμένη από τα φοιτητικά κινήματα, απορρόφησε αυτή τη νοοτροπία και ανήλθε σε κορυφαίες θέσεις σε σχολεία, πανεπιστήμια, κομματικές γραφειοκρατίες και συνδικάτα: αφόρητοι και σε μεγάλο βαθμό αντιπαραγωγικοί αξιωματούχοι. Το γεγονός ότι επιτράπηκε σε αυτούς τους ανθρώπους να κυριαρχούν στον μετασχηματισμό της δυτικογερμανικής κοινωνίας για δεκαετίες έχει φέρει τη χώρα στην τρέχουσα κατάστασή της: διανοητικά, μοιάζει με ερημιά. Η λεγόμενη φιλοσοφία του Habermas είναι ένα καθαρά εγκεφαλικό κατασκεύασμα. Η γλώσσα του - λαβυρινθώδης, περίπλοκη και συχνά στα όρια του ακατανόητου - είναι ένα ατελείωτο παιχνίδι με αφηρημένους όρους. Στην πραγματικότητα, δεν προσφέρει ούτε γνώση ούτε ηθική διορατικότητα. Δεν συμβάλλει τίποτα στην κατανόηση κανενός. Το γεγονός ότι αυτό το έργο αντικατέστησε τη φιλοσοφική παράδοση από τον Πλάτωνα μέχρι τον Χάιντεγκερ στα γερμανικά πανεπιστήμια αντιπροσώπευε, για τη χώρα των ποιητών και των στοχαστών, ένα είδος πνευματικού εγκεφαλικού θανάτου.7

Σε αυτό το πλαίσιο, έρχονται στο μυαλό τα διαχρονικά λόγια του Κομφούκιου: «Αν τα ονόματα είναι λανθασμένα, η γλώσσα δεν θα αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Αν η γλώσσα δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα, οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να ευημερήσουν. Αν οι επιχειρήσεις δεν ευημερούν, η ηθική και η τέχνη δεν μπορούν να ανθίσουν. Αν η ηθική και η τέχνη δεν ανθίσουν, οι τιμωρίες θα είναι αναποτελεσματικές. Αν οι τιμωρίες είναι αναποτελεσματικές, οι άνθρωποι δεν θα ξέρουν τι να κάνουν. Επομένως, ο ευγενής άνθρωπος διασφαλίζει ότι οι έννοιές του μπορούν πάντα να εκφράζονται με λόγια και ότι τα λόγια του μπορούν πάντα να υλοποιούνται μέσω πράξεων. Όλα εξαρτώνται από αυτό».

Ο Habermas κατέχει εξέχουσα θέση στην πνευματική ιστορία: αυτή του καταστροφέα της σκέψης, ενός διαταράκτη μυαλών και ψυχών. Για δεκαετίες, θεωρούνταν η ηθική και πνευματική αυθεντία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια της διαμάχης των ιστορικών της δεκαετίας του 1980, διεκδίκησε την εξουσία να καθορίζει τι θα έπρεπε να θεωρείται «λεκτικό» στη Γερμανία. Οποιαδήποτε προσπάθεια ερμηνείας της γερμανικής ιστορίας από μια οπτική γωνία διαφορετική από αυτήν της συλλογικής ενοχής απορρίφθηκε ως «απολογία». Επινόησε την έννοια του συνταγματικού πατριωτισμού, η οποία γρήγορα έγινε αγαπημένο σύνθημα μεταξύ των αριστερών υποστηρικτών της διάλυσης της Γερμανίας. Ωστόσο, η επιλογή είναι απλή: είτε πατριωτισμός είτε Σύνταγμα. Οι συνταγματικοί πατριώτες έχουν ήδη χάσει.

Οι συνολικές συνέπειες της επιρροής του Habermas ήταν καταστροφικές. Έχει εκπαιδεύσει γενιές ακαδημαϊκών που σκόπευαν να μετατρέψουν τις πραγματικές κοινωνικές συγκρούσεις σε αφηρημένους λόγους, ενώ παράλληλα συσκότιζαν την κριτική σκέψη. Ακόμη και το φοιτητικό κίνημα, το οποίο αρχικά στόχευε σε συγκεκριμένη αλλαγή, εκφυλίστηκε υπό την επιρροή του σε μια αίρεση αφιερωμένη αποκλειστικά στην επικοινωνία. Χάρη στην πολιτιστική κυριαρχία της αριστεράς στα μέσα ενημέρωσης και τους θεσμούς, αυτή η νοοτροπία διαμόρφωσε τη δημόσια ζωή για δεκαετίες.

Τελικά, ο Habermas ήταν, πάνω απ' όλα, ο μεγαλύτερος χειριστής του γερμανικού νου από το 1945. Δεν υπάρχουν πολλοί λόγοι να θρηνήσουμε τον θάνατό του.

« Θά κάνουμε τήν Δύση τόσο διεφθαρμένη πού θά βρωμάῃ »

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Στη σύγχρονη ιστορία και τα τρέχοντα γεγονότα, με τους επιθετικούς πολέμους της Δύσης και του Ισραήλ και αμέτρητες άλλες συγκρούσεις, ο ορισμός του διεθνούς δικαίου που διατυπώθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έχει αποδειχθεί ένα επικοινωνιακό μέσο χωρίς συγκεκριμένη αποτελεσματικότητα ή πραγματική βάση.

2. Εδώ είναι εμφανής η αποσύνδεση από τον νομικό ρεαλισμό του Carl Schmitt και η προσκόλληση στην παγκοσμιοποιητική αφήγηση της Νέας Παγκόσμιας Τάξης.

3. Παραδόξως, η κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία είχε διατηρήσει ορισμένα ειδικά γερμανικά χαρακτηριστικά που καταστράφηκαν συστηματικά στο δυτικό τμήμα του έθνους.

4. Η Σχολή της Φρανκφούρτης, που γεννήθηκε το 1923, μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ υπό τον ναζισμό, ήταν ένα φυτώριο Γερμανών μαρξιστών διανοουμένων, όλοι εβραϊκής καταγωγής, που άλλαξαν το πρόσωπο της αρχικής ιδεολογίας, μετασχηματισμένης με μια φιλελεύθερη και ατομικιστική έννοια (H. Marcuse), χωρίς κομμουνισμό, υβριδοποιημένης με την ψυχανάλυση του S. Freud.

Ἡ δρᾶσις τῆς Σχολῆς τῆς Φρανκφούρτης ΚΑΙ στήν Μουσική

Ἡ ἀπάτη τῆς ἀφύσικης ἀτονικότητος μετατρέπει τήν μουσική σέ δοκιμασία γιά τόν ἀκροατή

5. Ο Theodor W. Adorno (1903-1969) ήταν ο πιο διαυγής και περιεκτικός στοχαστής της Σχολής της Φρανκφούρτης, συγγραφέας των έργων «Διαλεκτική του Διαφωτισμού» και «Η Αυταρχική Προσωπικότητα», τα οποία θα αποτελούσαν το έδαφος για το κίνημα του 1968 και μια καταστροφική αντίληψη της ευρωπαϊκής ιστορίας και πολιτισμού. Η Κριτική Θεωρία του υιοθέτησε την κοινωνική έρευνα του Καρλ Μαρξ, απορρίπτοντας την κεντρική της εστίαση στην οικονομική πτυχή και επεκτείνοντάς την σε όλες τις κοινωνικές επιστήμες, από τη μουσική μέχρι την ψυχολογία και τη φιλοσοφία, από τη λογοτεχνία μέχρι την κοινωνιολογία, στερώντας έτσι ολόκληρο τον ιδανικό μηχανισμό του ευρωπαϊκού πολιτισμού από την αξία του

6. Ο Karl Popper δεν είχε ενεργήσει διαφορετικά στην πιο αυστηρά φιλελεύθερη πλευρά της πολιτιστικής και πολιτικής συζήτησης με την έννοια της Ανοιχτής Κοινωνίας, η οποία ωστόσο ήταν κλειστή σε όσους δεν συμμερίζονταν τις προϋποθέσεις της.

7. Τα τελευταία είκοσι χρόνια, η μεγάλη γερμανική φιλοσοφική παράδοση έχει αναβιώσει από έναν γερμανόφωνο στοχαστή κορεατικής καταγωγής, τον Byung Chul Han (1959-), ο οποίος ασπάστηκε τον καθολικισμό και ήταν κριτικός της τεχνολογικής μεταμοντερνικότητας.

8. Το ζήτημα της συλλογικής ενοχής για τον Ναζισμό (που επεκτείνεται σε άλλες πτυχές της γερμανικής ιστορίας και εθνικής ταυτότητας) αντιπροσωπεύει ένα ισχυρό πνευματικό και ηθικό εμπόδιο που εμποδίζει τη Γερμανία να ανακτήσει την αίσθηση του εαυτού της. Ολόκληρη η ιστορία του γερμανικού λαού ερμηνεύεται ως προετοιμασία για το ναζιστικό φαινόμενο, και κάθε «εθνική» αξίωση είναι μια λίγο πολύ συγκαλυμμένη απολογία για το καθεστώς του Χίτλερ, κατανοητή ως μια διαιωνισμένη συλλογική εικόνα της Γερμανίας.

9. Για τον Habermas, ο μόνος δυνατός πατριωτισμός συνδέεται με την ύπαρξη «καλών» δημόσιων νόμων, αποκομμένων από οποιαδήποτε άλλη σκέψη ή αρχή. Στην Ιταλία, η έννοια διαδόθηκε κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Carlo Azeglio Ciampi (1999-2006) και συνδέθηκε με το δημοκρατικό σύνταγμα του 1948, που θεωρείται η ιδρυτική πράξη της Ιταλίας. Πρόκειται για μια ιστορική διαστρέβλωση που βασίζεται στη δαιμονοποίηση του φασισμού αλλά και της προηγούμενης εθνικής ιστορίας.

( Το κείμενο προέρχεται από το noticiasholisticas.com.ar Η μετάφραση από το πρωτότυπο γερμανικό έγινε από τον Multipolar Press. Η ιταλική έκδοση και οι σημειώσεις είναι του Roberto Pecchioli.)

Ἀπό : ereticamente.net

Ἡ Πελασγική

Πέμπτη 26 Μαρτίου 2026

Ὁ Πολιτισμός τοῦ Φωτός ἐναντίον τῶν Ἐχθρῶν τοῦ Ἀνθρώπου

Ο Ιρανός ηγέτης Ali Larijani δολοφονήθηκε από τον αμερικανοϊσραηλινό συνασπισμό.

Για άλλη μια φορά, «η μονάδα δεν πρόσεξε την απώλεια ενός μαχητή».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είναι ένας συνασπισμός της κόλασης. Δολοφονούν. Όμως ο Θεός αναδεικνύει νέους ήρωες στη θέση των πεσόντων. Νέους φιλοσόφους.

Τοῦ Ἀλεξάντερ Ντοῦγκιν

Το Ιράν δίνει στην ανθρωπότητα ένα μάθημα αληθινής ανθρωπολογίας: το άτομο δεν μετράει· αυτό που έχει σημασία είναι το πρόσωπο. Το πρόσωπο είναι εκείνος που είναι έτοιμος να πεθάνει για την Ιδέα. Η Ιδέα θα βρει νέα άτομα που θα σηκωθούν να την υπερασπιστούν και θα γίνουν πρόσωπα. Αυτή είναι η αθανασία μέσα στην Ιδέα — στον Θεό, στην Αλήθεια.

Ο άνθρωπος αρχίζει να έχει σημασία μόνο όταν ευθυγραμμίζεται σαν βέλος που πετά προς τον ουρανό. Διαφορετικά είναι ένα σκουλήκι.

Το Ιράν είναι ένας πολιτισμός του φωτός. Αποτελείται από ψυχές που στέκονται κάθετα. Η μία αντικαθιστά την άλλη σε έναν απόλυτο πόλεμο φωτός.

Στον ισλαμικό μυστικισμό, το άτομο (nafs) θεωρείται «ο διάβολος μέσα μας». Μόνο αυτός που το έχει υπερβεί είναι πραγματικά άνθρωπος.

Ο σπουδαίος Ιρανός φιλόσοφος Ali Larijani (μίλησα μαζί του για πολλές ώρες για αγγέλους, αθανασία και τον φωτεινό άνθρωπο) δολοφονήθηκε. Όχι σε καταφύγιο, όχι σε οχυρό. Πήγε να επισκεφτεί τα παιδιά του. Εκεί τον έφτασε ένας σιωνιστικός πύραυλος.

Ένας ακόμη φωτεινός άνθρωπος πήρε τη θέση του: ο Saeed Jalili. Και μαζί του μίλησα για ώρες για την Τέταρτη Πολιτική Θεωρία. Αυτός είναι ένας πόλεμος φιλοσόφων. Είναι ένας πόλεμος του Ανθρώπου εναντίον του εχθρού του ανθρώπινου γένους.

Γι’ αυτό η φιλοσοφία είναι τόσο σημαντική. Και έως ότου η Ρωσία στραφεί πραγματικά προς την αυθεντική φιλοσοφία και στα βάθη της θρησκείας, δεν θα νικήσουμε. Αυτός είναι ένας ιερός πόλεμος. Σε αυτόν, το κύριο είναι η Ιδέα.

Ο Netanyahu, που φαίνεται να είναι ζωντανός (αν και ακόμη και αυτό παραμένει αβέβαιο), έδειξε στον Αμερικανό πρέσβη Mike Huckabee ένα χαρτί με τα ονόματα εκείνων που έχουν ήδη σημειωθεί για δολοφονία στο άμεσο μέλλον. Και οι δύο γέλασαν και αστειεύτηκαν ότι έχουν πέντε δάχτυλα αντί για έξι, όπως στην προηγούμενη προσομοίωση τεχνητής νοημοσύνης.

Ο επικεφαλής του τμήματος αντιτρομοκρατίας των ΗΠΑ, Joe Kent, παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επίθεση κατά του Ιράν και για το γεγονός ότι η Αμερική κυβερνάται από Σιωνιστές.

Ο Άλεξ Τζόουνς αποκαλεί ανοιχτά όσα συμβαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες «σιωνιστικό πραξικόπημα».

Πρώην αντίπαλοι του Τραμπ μέσα στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, συμπεριλαμβανομένου του Mitch McConnell, και ακόμη και ορισμένοι Δημοκρατικοί κινούνται προσεκτικά προς την υποστήριξή του. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ακραία ρωσοφοβικός Michael McFaul είναι επίσης έτοιμος να τον υποστηρίξει, εκφράζοντας μόνο την επιθυμία ο Τραμπ να αρχίσει να αντιμετωπίζει τη Ρωσία όπως αντιμετωπίζει το Ιράν — και όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.

Ο ίδιος ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι «ο Πούτιν τον φοβάται». Αυτό φυσικά δεν είναι αλήθεια, όμως ορισμένες στιγμές στις παράλογες και κακώς σχεδιασμένες «ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις» για την Ουκρανία μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον του έδωσαν λόγους να το πιστεύει. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Κάθε ένδειξη αδυναμίας, ακόμη και φανταστική, ενθαρρύνει ακόμη περισσότερο αυτούς τους μανιακούς.

Καθώς ο Τραμπ χάνει τους δικούς του υποστηρικτές — τους οποίους έχει πλήρως προδώσει — κερδίζει σταδιακά την υποστήριξη των πιο διαβόητων παγκοσμιοποιητικών στοιχείων.

Για τον Τραμπ, οι προτεραιότητες είναι το Ιράν και η Λατινική Αμερική. Έχει ήδη αρχίσει να απειλεί ανοιχτά με επέμβαση στη Βραζιλία και έχει από καιρό αποφασίσει να καταστρέψει την Κούβα. Προς το παρόν, δεν επιθυμεί να εστιάσει στην Ουκρανία, αν και πιέζεται όλο και περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο φόβος που προκαλούσε ο πρώιμος Τραμπ, όταν υποσχόταν να καταστρέψει τους παγκοσμιοποιητές και έτσι κέρδισε την προεδρία, εξακολουθεί να παραμένει. Ο Soros συνεχίζει να πιέζει τα δίκτυά του να αντιταχθούν στον Τραμπ (ο Soros επίσης μισεί τον Netanyahu). Ωστόσο, ο Τραμπ ακολουθεί πλέον μια πολιτική επιθετικού, μαχητικού παγκοσμιοποιητισμού, επιδιώκοντας με κάθε κόστος να διατηρήσει τη δυτική ηγεμονία και τον μονοπολικό κόσμο. Κάποια στιγμή θα στραφεί και κατά της Ρωσίας. Η Ουκρανία βρίσκεται προς το παρόν εκτός του κύριου πεδίου προσοχής, κάτι που ανησυχεί τον Ζελένσκι, αλλά αυτό είναι προσωρινό.

Η μόνη μας ελπίδα τώρα, μαζί με την Κίνα, είναι ότι το Ιράν θα αντέξει και θα επιτύχει τους στόχους του στη Μέση Ανατολή. Αυτό παραμένει δυνατό, αλλά με τεράστιο κόστος. Αν το Ιράν πέσει, η Δύση θα στραφεί εναντίον μας. Η Κίνα θα είναι η επόμενη.

Όσο κι αν η Δύση φαίνεται σήμερα διαιρεμένη σε πέντε κέντρα — Τραμπ, ΕΕ, Αγγλία, οι καθαροί παγκοσμιοποιητές και το Ισραήλ — σε ορισμένα ζητήματα δρουν μαζί. Άλλωστε, είναι όλοι η Δύση. Ναι, παρατηρούμε σοβαρές διαφωνίες μεταξύ τους, αλλά υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής, και η αναδιάρθρωση των σχέσεων συνεχίζεται διαρκώς. Η Ρωσία δεν μπορεί να βασιστεί στην καλή θέληση κανενός από αυτούς τους πόλους. Όλοι είναι εχθροί — απλώς σε διαφορετικό βαθμό, σε διαφορετικά πλαίσια και σε διαφορετικούς συνδυασμούς.

Μόνο τώρα γίνεται πλήρως κατανοητό το βάθος του τεράστιου εγκλήματος που διέπραξε η σοβιετο-ρωσική ηγεσία των δεκαετιών του 1980 και του 1990: διέλυσε οικειοθελώς το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, κατήργησε την ΕΣΣΔ ως υπερδύναμη και κατήργησε μονομερώς τον διπολικό κόσμο.

Μέχρι σήμερα δεν έχει αποδοθεί η δέουσα κρίση. Ήταν μια συνωμοσία κατά της Ρωσίας — κατά του κράτους, του λαού και του πολιτισμού. Τότε πέτυχε. Ήταν μια πραγματική επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος και κατάληψης της εξουσίας από μια ομάδα που ενεργούσε προς όφελος ενός εχθρικού κράτους. Καμία άλλη ερμηνεία της δεκαετίας του 1990 δεν είναι δυνατή.

Ο Πούτιν ξεκίνησε τη ηρωική διαδικασία αποκατάστασης της κυριαρχίας μας. Έχει διαρκέσει πολλά χρόνια και αποδείχθηκε εξαιρετικά δύσκολη.

Όσο περισσότερο ο Πούτιν επιμένει στην ανεξαρτησία της Ρωσίας, στην πολυπολικότητα και στην ιδέα του κράτους-πολιτισμού, τόσο περισσότερο η Δύση αυξάνει την πίεση στη Ρωσία. Η αύξηση της κλιμάκωσης αντανακλά την ενίσχυση της ρωσικής βούλησης για κυριαρχία. Η Δύση δεν είναι διατεθειμένη να το αποδεχθεί. Στόχος της είναι να τελειώσει τη Ρωσία.

Κατά τη γνώμη μου, είναι καιρός να αλλάξουμε τη στάση μας απέναντι στην Ουκρανία. Αποδείχθηκε πολύ σοβαρός αντίπαλος. Ναι, ολόκληρη η συλλογική Δύση βρίσκεται πίσω της. Ωστόσο, πολλά σε αυτόν τον πόλεμο εξαρτώνται και από τον πληθυσμό της. Ο εχθρός αποδείχθηκε ισχυρότερος απ’ ό,τι νομίζαμε. Και εμείς, προφανώς, το αντίθετο.

Ταυτόχρονα, αισθανόμενος τη δύναμή του, ο εχθρός επιδιώκει με κάθε κόστος να μας πάρει τα εδάφη, ενώ εμείς μετακινούμαστε σταδιακά σε αμυντική στάση — αφήστε μας ό,τι έχουμε τώρα και θα ηρεμήσουμε. Ο εχθρός το διαβάζει ξεκάθαρα ως αδυναμία, και αυτό ενισχύει την αποφασιστικότητά του να συνεχίσει τον πόλεμο.

Υπάρχει μόνο μία διέξοδος από αυτό. Θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις μέσα στην ίδια τη Ρωσία. Σαφής εντοπισμός των κέντρων αδυναμίας, αλλαγές στο προσωπικό, ίσως και στους θεσμούς, και πλήρης διατύπωση των μέγιστων στόχων του πολέμου: η άνευ όρων συνθηκολόγηση του καθεστώτος του Κιέβου και η υπαγωγή ολόκληρης της Ουκρανίας στον στρατηγικό μας έλεγχο.

Αν συνεχιστούν οι τρέχουσες τάσεις, ένας τέτοιος στόχος θα παραμείνει ανέφικτος. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Απλώς δεν έχουμε άλλη επιλογή. Μια ταλαντευόμενη, αμυντική στάση δεν μπορεί να εγγυηθεί καμία ειρήνη, πόσο μάλλον μακροπρόθεσμη. Χρειάζεται μια νέα στρατηγική, μαζί με μια απότομη ενίσχυση του δυναμικού ισχύος μας, συμπεριλαμβανομένης της πνευματικής διάστασης.

Έχουμε δύο παραδείγματα από τον εικοστό αιώνα: τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο). Ο πρώτος οδήγησε τη Ρωσία στην κατάρρευση. Ο δεύτερος την οδήγησε στο μεγαλείο.

Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο λαός δεν ήταν εμπνευσμένος. Στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο ήταν.

Οι διαπραγματεύσεις μας με την Ουάσιγκτον, ως προς το ύφος και τον τόνο τους, δεν μοιάζουν καθόλου με τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Υπονομεύουν το ηθικό όσων είναι αφοσιωμένοι ολοκληρωτικά στη Νίκη. Οι αδρανειακές διαδικασίες που συνεχίζονται από τη δεκαετία του 1990 δρουν επίσης καταπνικτικά.

Η Ουκρανία αποδείχθηκε σκληρό καρύδι. Τόσο μεγαλύτερη θα είναι η Νίκη μας.

Μετάφραση: Οικονόμου Δημήτριος

Ἀπό : geopolitika.ru

Ἡ Πελασγική

Ὕβρις → Ἄτη → Νέμεσις → Τίσις, ἔρχεται γιά τόν Ἰσραήλ !

φωτό

Ένα ασυνήθιστο και συνάμα ανατριχιαστικό φαινόμενο παρατηρείται τις τελευταίες ημέρες στο Tel Aviv: χιλιάδες κοράκια έχουν κατακλύσει την ισραηλινή πόλη.

Τα μαύρα πουλιά πετούν σε πυκνά σμήνη πάνω από δρόμους, πάρκα και πολυκατοικίες, προκαλώντας διόλου ευχάριστα συναισθήματα στους κατοίκους.

Οι εικόνες θυμίζουν κινηματογραφικό θρίλερ: κρωξίματα, πυκνά μαύρα νέφη και μια… οσμή θανάτου…

Αποτρόπαιος συμβολισμός

Ως γνωστόν, παγκοσμίως, το κοράκι, δεδομένου ότι τρέφεται από νεκρά όντα, συμβολίζει τον θάνατο και για αυτό πολλές φορές η εμφάνισή του εκλαμβάνεται ως προμήνυμα κάποιου μοιραίου γεγονότος.

Χαρακτηριστικά, στο ομώνυμο ποίημα του μεγάλου ποιητή Edgar Allan Poe, συμβολίζει την αιώνια θλίψη και την απώλεια.

Η μαζική παρουσία ζώων έχει συχνά συνδεθεί με θεωρίες ότι «αισθάνονται» επερχόμενους κινδύνους, όπως φυσικές καταστροφές.

Πράγματι, υπάρχουν καταγεγραμμένες περιπτώσεις όπου ζώα παρουσίασαν ασυνήθιστη συμπεριφορά πριν από σεισμούς ή έντονες καιρικές αλλαγές.

Πάντως, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι τέτοια φαινόμενα δεν είναι απαραίτητα ανεξήγητα.

Τα κοράκια είναι εξαιρετικά ευφυή και κοινωνικά πτηνά, τα οποία συχνά συγκεντρώνονται σε μεγάλους αριθμούς για λόγους όπως αναζήτηση τροφής…

Οι αστικές περιοχές προσφέρουν άφθονες πηγές τροφής, ιδιαίτερα όταν αλλάζουν οι περιβαλλοντικές συνθήκες.

Επίσης, σε ορισμένες περιόδους του χρόνου, τα κοράκια συγκεντρώνονται πριν μετακινηθούν σε άλλες περιοχές, ενώ τα μεγάλα σμήνη λειτουργούν ως μηχανισμός προστασίας απέναντι σε θηρευτές.

Να αναρωτηθούμε

Σε κάθε περίπτωση, το απόκοσμο φαινόμενο στο Tel Aviv υπενθυμίζει πόσο στενά συνδεδεμένη είναι η ζωή στις πόλεις με τη φύση.

Οι αλλαγές στο κλίμα, οι πόλεμοι και η διαθεσιμότητα πόρων επηρεάζουν όχι μόνο τους ανθρώπους αλλά και τα ζώα που προσαρμόζονται σε νέα δεδομένα.

Ίσως τελικά τα κοράκια να μη «διαισθάνονται» κάτι μεταφυσικό, αλλά να αντιδρούν με ακρίβεια σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Και αυτή η αντίδραση είναι αρκετή για να μας κάνει να στρέψουμε το βλέμμα προς τον ουρανό — και να αναρωτηθούμε.

Ἀπό : bankingnews.gr

Ἄσχημος καί κακός οἰωνός, τό κοράκι.

Ὡς φαινόμενο, τό συγκεκριμένο πού συμβαίνει στό Τέλ-Ἀβίβ, προφανῶς ἔχει καί τήν λογική του ἐξήγησιν πού βεβαίως δέν εἶναι καθόλου καλή γιά τούς κατοίκους ἐκεῖ. Πέραν τοῦ ὅτι πρὄκειται γιά τήν "πρωτεύουσα " τοῦ "Ἰσραηλινοῦ κράτους", ἀναρωτιέται κανείς γιατί τό φαινόμενο αὐτό δέν ἔχει ξαναπαρουσιαστεῖ σέ ἄλλες περιοχές ὅπου ὑπῆρξε ἤ καί πού ἀκόμη ὑπάρχει πόλεμος καί μαζικοί θάνατοι ;

Αὐτό μᾶλλον κάνει ὅλο αὐτό νά προμηνύει κάτι πολύ χειρώτερο. Τί ; Ἄς ἀφήσουμε τήν πραγματικότητα νά τό φανερώσῃ. Σίγουρα ὅμως δέν θά εἶναι καθόλου καλό γιά τά βδελύγματα. Νά πῶ : ἐπιτέλους ; Ναί θά τό πῶ. Διότι μπορεῖ νά ἀργεῖ, ἐνίοτε, ἀλλά λειτουργεῖ : Ὕβρις → Ἄτη → Νέμεσις → Τίσις

φωτό

Ἡ Πελασγική

Τετάρτη 25 Μαρτίου 2026

Ποῦ εἶναι ἐκεῖνοι οἱ καθηγητές ;

Η 25η Μαρτίου

Γιορτάζει σήμερα η πατρίδα. Γιορτάζει τη μεγάλη γιορτή. Μέσα από τη γη, τη φτωχή και ακριβοχώματη γη, τινάζεται και ανεβαίνει στο φως, πλεγμένη και πνιγμένη στο αστερόφωτο ποτάμι της αφθαρσίας η μορφή της φυλής μας. Η φυλή μας που την έθρεψαν τα οράματα, τη στεφάνωνε κάθε φορά η αιματόχρωμη μαρμαρυγή της δύσης και τη λίκνιζε πάλι με χρόνια και καιρούς η ανάσταση και η ανατολή.

Γιορτάζει σήμερα η πατρίδα. Παιχνιδίζει μέσα στην αγκαλιά και τη μοσκοβόλια της ελληνικής άνοιξης η δόξα με το θρήνο, η ελπίδα και η σφαγή και η θυσία. Ανασαλεύουν και ροδαμίζουν στις βραγιές και τα διάσελα μαρμαρωμένοι και αχάλαστοι πόθοι. Μορφές και σκιές και γιγάντια βήματα, ήρωες και διδάχοι και ψάλτες, βουερή λιτανεία και πομπή. Τινάζουν τις πλάκες των τάφων και εγείρονται, ξεφράζουν τις μπασιές και την έξοδο της γαλήνιας κοιλάδας που μέσα αναπαύονται και ορμάνε στην απάνου γης. Αντρειωμένο χορό ορδινιάζουν και τραγούδι βαθυνόητα πλημμυρίζει τη χώρα. Αστράφτει βαθιά στον ορίζοντα και ακούγεται αλάργα ο κρότος και ο βόγγος. Οργάνων κλαγγή, θριάμβου αντάρα, λαβωμένου κατάρα, πολέμαρχου διαταγή.

Είναι το 21. Ο Φλέσσας στο Μανιάκι, ο Διάκος στο Ζητούνι, στο Καρπενήσι ο Μάρκος, και στ’ αγιωργιού τη γιορτή και τη χάρη τής καλόγριας ο γιος που ξεψυχάει. Είναι η φουστανέλα και το αρματολίκι. Ο Σαμουήλης στο Κούγκι, ο Κατσαντώνης στο σφυρί και στο αμόνι, η Φροσύνη στη λίμνη, η Μπουμπουλίνα στα κύματα, ο Δυσσέας στη φυλακή. Είναι το Μεσολόγγι. Το ψηλό αλωνάκι με το πικραμένο και ανάρματο Σουλιώτη, η πείνα η γύμνια η ζωή που μαραίνεται στην αθάνατη φρεσκάδα της άνοιξης.

Αγαπητοί μου μαθηταί, ελληνόπουλα: Πριν από 150 χρόνια ελευθερώθηκε η πατρίδα από τη σκλαβιά. Μια φοβερή σκλαβιά γιομάτη φρίκη και τρομάρα. Όλη η πατρίδα μας τότε έμοιαζε με σκοτεινή, θλιμμένη και αγέλαστη νύχτα. Αν ζούσαμε θα ακούγαμε παντού ένα πνιχτό, πικρό παραπονεμένο μοιρολόι. Οι πρόγονοί μας, οι παππούδες μας δεν είχαν τίποτα δικό τους. Ούτε σπίτια, ούτε χωράφια, ούτε παιδιά, ούτε σχολεία, ούτε νόμους. Όλα ανήκαν στους Τούρκους, τους κατακτητές και τους τυράννους. Έσφαζαν, σκότωναν, έκαιγαν, φυλάκιζαν, έκοβαν δέντρα, γκρέμιζαν τα βουνά και στέρευαν τα ποτάμια. Νόμιζε κανείς ότι του Θεού η κατάρα είχε απλωθεί στη γαλάζια πατρίδα μας. Αυτή η δυστυχία βάσταξε 400 ολόκληρα χρόνια. Οσόπου ένα πρωί ξεσηκώθηκε ο λαός μας, άρπαξε όπλα, δρεπάνια, ξύλα, σίδερα και ό,τι άλλο είχε, σήκωσε τα μάτια ψηλά στον ουρανό, καταπρόσωπα στου Θεού το θρόνο και ξεστόμισε ένα φοβερό όρκο: Ή να διώξουν τον τύραννο ή να πεθάνουν όλοι. Έτσι άρχισε ο σηκωμός. Ο μεγάλος αγώνας. Χύθηκε τότε ποτάμι το αίμα, κι ύστερα από χρόνια πολλά έριξαν οι πρόγονοί μας τους τυράννους στη θάλασσα και ελευθέρωσαν τη χώρα από τα θεριά.

Από τότε λάμπει ο ήλιος, λουλουδίζει η άνοιξη, γερανίζουν τα κύματα, κελαηδούν τα πουλιά στα ρέματα και κάθε Απρίλη γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού. Ελεύθεροι πια, τιμημένοι και περήφανοι. Δίκαια λοιπόν σήμερα στρέφουμε τη μνήμη, τη σκέψη μας πίσω στο μεγάλο και σημαδιακό κείνο σταθμό της ιστορίας μας να τιμήσουμε και να δοξάσουμε τους σεμνούς αγωνιστές, που άλλαξαν την πορεία και τη μοίρα της φυλής μας. Να τους δοξάσουμε και να τους τιμήσουμε και να τους δώσουμε την υπόσχεση ότι ακολουθούμε τα βήματά τους και τον αιώνιο δρόμο, που ασάλευτοι εκείνοι από τότε μας δείχνουν.

Δημήτρης Λιαντίνης

Ομιλία στο Γυμνάσιο Μολάων την 25η Μαρτίου του 1970.

Μία ὑπέροχη ἐπετειακή ὀμιλία ἀπό τόν ἀείμνηστο Ἕλληνα Πανεπιστημιακό καθηγητή, φιλόσοφο,συγγραφέα Δημήτρη Λιαντίνη.

Μακάρι νά εἴχαμε πολλούς σάν κι᾿ἐκείνον, σέ μία σύγχρονη ἑλλαδική πραγματικότητα πού βλέπει ἐκπομπές ὅπως ἐκείνη τοῦ τσοντοκάναλου ΣΚΑΪ μέ τούς "διασήμους πανεπιστημιακούς" καθηγητάδες πού μᾶς ἔλεγαν πόσο καλά περνούσαμε μέ τούς ὀθωμανούς !

Ἥθελές τα καί ἔπαθές τα...

Ἔτσι λοιπόν, ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ,ἐπαναλαμβάνουμε τά λόγια τοῦ ἀειμνήστου καθηγητή Λιαντίνη :

« ...Σήμερα στρέφουμε τη μνήμη, τη σκέψη μας πίσω στο μεγάλο και σημαδιακό κείνο σταθμό της ιστορίας μας να τιμήσουμε και να δοξάσουμε τους σεμνούς αγωνιστές, που άλλαξαν την πορεία και τη μοίρα της φυλής μας. Να τους δοξάσουμε και να τους τιμήσουμε και να τους δώσουμε την υπόσχεση ότι ακολουθούμε τα βήματά τους και τον αιώνιο δρόμο, που ασάλευτοι εκείνοι από τότε μας δείχνουν...»

Πιστοί στίς Ἀξίες καί τά Ἰδανικά τοῦ Ἔθνους μας !

Τό εἴδαμε ΕΔΩ

Ἡ Πελασγική

Τρίτη 24 Μαρτίου 2026

Ἅγια ἡμέρα ξημερώνει !

ΟΛΗ ΔΟΞΑ ΟΛΗ ΧΑΡΗ

Ὅλη δόξα, ὅλη χάρη, ἅγια μέρα ξημερώνει

καὶ τὴ μνήμη σου τὸ Ἔθνος χαιρετᾶ γονατιστό.

Καὶ τὰ στήθη σου ὅλο φλόγα μὲ τὸν ἥλιο σου πυρώνεις,

ποὺ χρυσὸς μὲ περηφάνια περπατεῖ στὸν οὐρανό.

Στὴν Ἁγία Λαύρα πρῶτα τὶς χρυσὲς ἀκτῖνες χύνει,

ποὺ λεβέντες πρώτ' ἀνάψαν τοῦ πολέμου τὴ φωτιά.

Τὴ γαλάζια μας Σημαία μὲ τὴ χάρη του λαμπρύνει

καὶ τοῦ θείου Ἱεράρχη χαιρετάει τὴ σκιά.

Ὀμορφιὰ καὶ δόξα χύνει ὅπου γῆ αἱματωμένη

ἀπ' τὸ τιμημένο αἷμα τῶν παιδιῶν τῆς κλεφτουριᾶς.

Τ' ἅγιο χῶμα χαιρετάει καὶ περήφανα διαβαίνει

ἀπὸ τὰ Ψαρᾶ στὸ Σούλι καὶ στὸ χάνι της Γραβιάς.

Ἀπ' τὴ Ρούμελη κι ἐκεῖθε ἀπ' την Κλείσοβα περνάει

καὶ στὸ Μεσολόγγι μέσα χύνει τὸ χρυσό του φῶς.

Τὴν αἱματωμένη γῆ του χαιρετάει κι᾿ εὐλογάει,

ὅπου τόσοι σὲ μιὰ νύχτα ἔπεσαν ἡρωικῶς.

Μουσική: Ἰ. Σακελλαρίδη

Στίχοι: Γ. Γεωργόπουλου

ΖΗΤΩ Η 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 !

ΖΗΤΩ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ !

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ !

ΖΗΤΩ Ο ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΜΩΡΙΑΣ !

ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ !

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

Ἡ Πελασγική

Τό Ἰράν ἔχει ἤδη κερδίσει

Όσο το Ιράν διατηρεί τον έλεγχο του Ορμούζ, ο τελευταίος πόλεμος της αμερικανικής αυτοκρατορίας θα μετατραπεί από «σοκ και δέος» σε «σοκαριστικό και φρικτό»

Γράφει ὁ Hua Bin

Είναι ένα θέαμα να παρακολουθείς την πλήρη πνευματική κατάρρευση του «ηγέτη» του «ελεύθερου κόσμου» και της «μοναδικής» υπερδύναμης του κόσμου.

Μόλις τρεις εβδομάδες μετά την ασθματική ανακήρυξη της νίκης του, ο Τραμπ έχει ξεπεράσει τον συνηθισμένο ασυνάρτητο εαυτό του.

Αναρωτιέται κανείς αν είναι η ομίχλη του πολέμου που διαβρώνει το μυαλό του ή αν ο Τραμπ απλώς δεν έχει ιδέα για τι πράγμα μιλάει -

Πριν από μια εβδομάδα, ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι ο πόλεμος είναι «ουσιαστικά ολοκληρωμένος». Ταυτόχρονα, στέλνει εκστρατευτικές δυνάμεις Πεζοναυτών από την Ιαπωνία και την Καλιφόρνια στον Κόλπο, δήθεν για χερσαία εισβολή.
Την Παρασκευή δήλωσε ότι δεν έστελνε χερσαίες δυνάμεις στο Ιράν, αλλά πρόσθεσε: «Αν το έκανα, σίγουρα δεν θα σας το έλεγα».
Ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι η ιρανική αεράμυνα έχει «εξαφανιστεί 100%» την πρώτη εβδομάδα του πολέμου, αλλά ένα F-35 - το διαμάντι της αμερικανικής αεροπορικής ισχύος - καταρρίφθηκε πριν από 2 ημέρες.
Ισχυρίστηκε επανειλημμένα ότι ο ιρανικός στρατός έχει «εξαφανιστεί» και «εξαλείφθηκε εντελώς», αλλά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και οι πύραυλοι εξακολουθούν να χτυπούν στόχους στο Ισραήλ και την περιοχή του Κόλπου.Από χθες, οι στόχοι έχουν επεκταθεί μέχρι την κοινή βάση ΗΠΑ-Ηνωμένου Βασιλείου στο Ντιέγκο Γκαρσία στον Ινδικό Ωκεανό.
Ο Τραμπ δήλωσε επίσης ότι το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ είναι ένας «απλός ελιγμός», αλλά αρνείται να στείλει αμερικανικά πολεμικά πλοία για να διασφαλίσει την ασφαλή διέλευση.

Ζήτησε από άλλους να βοηθήσουν, αλλά υποτελείς όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Γερμανία, η Αυστραλία και η Ιαπωνία είπαν όλοι όχι. Είναι ενδιαφέρον ότι ο Τραμπ δεν ζήτησε ποτέ από το Ισραήλ να στείλει πλοία για να ανοίξουν το Ορμούζ. Υποθέτω ότι ξέρει ποιος είναι το αφεντικό σε αυτή τη σχέση.

Το πιο σοκαριστικό και ηλίθιο αίτημα του Τραμπ πρέπει να είναι να ζητήσει από το Πεκίνο να στείλει το ναυτικό του για να κρατήσει ανοιχτό το Στενό του Ορμούζ.

Για τους σχολιαστές του Fox «News» που πανηγυρίζουν την λαμπρή κίνηση του Τραμπ να περιορίσει τον ενεργειακό εφοδιασμό της Κίνας με την εισβολή στο Ιράν στην αρχή του πολέμου, η απεγνωσμένη έκκλησή του προς το Πεκίνο για βοήθεια είναι ένα χαστούκι στο πρόσωπο.

Το παράλογο είναι ξεκαρδιστικό.

Στο τελευταίο μου δοκίμιο, προέβλεψα ότι ο Τραμπ θα παρακαλούσε τον Πρόεδρο Σι να παρέμβει για να τερματίσει τον πόλεμο. Προχώρησε παραπέρα με την έκκληση για διάσωση με το Ορμούζ.

Ο Τραμπ έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και τη λογική – τα κινεζικά πλοία μπορούν να διέλθουν με ασφάλεια από το Ορμούζ· το ιρανικό πετρέλαιο συνεχίζει να ρέει προς την Κίνα· και το Ιράν ανακοίνωσε ότι θα επιτρέψει την ασφαλή διέλευση του εμπορίου σε γιουάν.

Γιατί στο καλό να παρέμβει η Κίνα για να βγάλει τα κάστανα των ΗΠΑ από τη φωτιά, όταν δεν επηρεάζεται από τον αποκλεισμό του Ιράν και είναι επίσης ο έμμεσος στόχος του παράνομου πολέμου εξαρχής;

Μήπως ο Τραμπ έχει χάσει τα λογικά του ή είναι εντελώς ηλίθιος ;

Η αλήθεια είναι ότι το Ιράν έχει ήδη κερδίσει τον πόλεμο.

Οι βόμβες θα συνεχίσουν να πέφτουν. Και οι δύο πλευρές θα συνεχίσουν να εκτοξεύουν πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη η μία εναντίον της άλλης. Ο Αμερικανός πεζοναύτης μπορεί ακόμη και να εξαπολύσει μια αυτοκτονική απόβαση στην παραλία του νησιού Kharg.

Αλλά για κάθε πρόθεση και σκοπό, οι ΗΠΑ έχουν ήδη χάσει τον πόλεμο.

Επειδή ο σκοπός των πολέμων είναι η επίτευξη πολιτικών στόχων.

Ο πολεμικός στόχος των ΗΠΑ είναι η αλλαγή καθεστώτος - στην υπερβολική γλώσσα του Τραμπ, «άνευ όρων παράδοση» και «εγώ θα ορίσω τον επόμενο ηγέτη».

Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να συμβεί αυτό. Στην πραγματικότητα, όταν τελειώσει ο πόλεμος, η Τεχεράνη θα διοικείται από μια ακόμη πιο αντιαμερικανική κυβέρνηση και θα καθοδηγείται από έναν ανώτατο ηγέτη με ένθερμο μίσος για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ που εξαφάνισαν την οικογένειά του.

Ακόμα κι αν οι ΗΠΑ μπορέσουν να σκοτώσουν περισσότερους Ιρανούς ηγέτες, δεν θα σκοτώσουν για να δημιουργήσουν ένα καθεστώς μαριονέτας.

Τώρα που η αλλαγή καθεστώτος έχει αποκλειστεί, ο πολεμικός στόχος των ΗΠΑ έχει αλλάξει και πλέον το Στενό του Ορμούζ είναι ανοιχτό.

Αυτή η αλλαγή από μόνη της σας λέει ότι οι ΗΠΑ έχουν ήδη χάσει τον πόλεμο, δεδομένου ότι το Στενό του Ορμούζ ήταν ανοιχτό πριν από τον πόλεμο. Ουσιαστικά, οι ΗΠΑ συνεχίζουν τον πόλεμο απλώς για να επιστρέψουν στο προπολεμικό status quo.

Και ακόμη και αυτός ο μέτριος στόχος είναι απίθανο να επιτευχθεί χωρίς να κοστίσει χιλιάδες ζωές στις ΗΠΑ, καθώς δεν έχει άλλη επιλογή από το να στείλει χερσαίες δυνάμεις.

Και αν οι ΗΠΑ εμπλακούν σε χερσαία εισβολή, θα εξετάζουμε το ενδεχόμενο Βιετνάμ 2.0, καθώς το σχέδιο του Ιράν είναι να μετατρέψει τη σύγκρουση σε πόλεμο φθοράς που θα συντρίψει το στρατιωτικό προσωπικό και υλικό των ΗΠΑ.

Τί λένε οἱ Κινέζοι γιά τόν πόλεμο ;

Όταν ένας μακροχρόνιος πόλεμος φθοράς γίνει πραγματικότητα, να περιμένετε ότι η Κίνα και η Ρωσία θα εντείνουν την υποστήριξή τους προς το Ιράν εναντίον των ΗΠΑ, όπως ακριβώς έγινε κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ.

Η επιτυχία στον πόλεμο δεν μετριέται από το ποιος έριξε τις περισσότερες βόμβες ή σκότωσε τους περισσότερους ανθρώπους. Αν ίσχυε αυτό, οι ΗΠΑ θα είχαν κερδίσει τον πόλεμο του Βιετνάμ και η Γερμανία θα είχε κερδίσει τον πόλεμο εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι ΗΠΑ έριξαν περισσότερες βόμβες στο Βιετνάμ από όλες τις βόμβες που έπεσαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Σκότωσαν 3 εκατομμύρια στρατιωτικούς και άμαχο πληθυσμό. Στο τέλος, έχασαν τον πόλεμο.

Το κρίσιμο σημείο του πολέμου στο Ιράν είναι το ποιος μπορεί να ελέγξει το Στενό του Ορμούζ. Όλες οι ενδείξεις δείχνουν τη συνεχιζόμενη δικαιοδοσία του Ιράν επί του θαλάσσιου τμήματος.

Το Πεντάγωνο ζητά τώρα έκτακτη πολεμική χρηματοδότηση 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων, από ένα Κογκρέσο το οποίο ο Τραμπ δεν μπήκε στον κόπο να ενημερώσει για τα πολεμικά σχέδια.

Δεν γνωρίζουμε για πόσο καιρό αναμένει το Πεντάγωνο ότι θα διαρκέσουν τα 200 δισεκατομμύρια δολάρια.

Αλλά βάλτε τον αριθμό στο σωστό πλαίσιο – αυτός είναι ο 25πλάσιος ετήσιος αμυντικός προϋπολογισμός του Ιράν, το 125% του προϋπολογισμού της Ρωσίας για το 2025 (κατά τη διάρκεια ενός πλήρους πολέμου) και το 80% των ετήσιων δαπανών της Κίνας.

Το ΑΕΠ του Ιράν το 2025 είναι 341 δισεκατομμύρια δολάρια.

Σύμφωνα με το CSIS, ο πόλεμος κόστισε στις ΗΠΑ περίπου 2 δισεκατομμύρια δολάρια την ημέρα την πρώτη εβδομάδα του πολέμου.

Αλλά το να ξοδεύεις χρήματα στο πρόβλημα δεν θα το λύσει. Μπορείς να τυπώνεις χρήματα, αλλά δεν μπορείς να τυπώνεις υπερδυναμική ικανότητα και πυρομαχικά. Όπως αναμενόταν, ο πόλεμος στο Ιράν είναι ένα ακόμη επίδομα των φορολογουμένων προς τους μειονεκτούντες εργολάβους άμυνας της βόρειας Βιρτζίνια για να αγοράσουν δεύτερες κατοικίες και πολυτελή γιοτ.

Θα είναι επίσης μια ωραία, κομψή προσθήκη στο εθνικό χρέος των 38,8 τρισεκατομμυρίων δολαρίων που βρίσκεται στο επίκεντρο του χρηματοοικονομικού σχεδίου Πόντσι που ονομάζεται δολάριο ΗΠΑ.

Η τιμή της βενζίνης, το προεπιλεγμένο βαρόμετρο της ικανότητας των Αμερικανών ψηφοφόρων να απορροφούν τον πόνο, έχει μειωθεί από 2,9 δολάρια ανά γαλόνι σε 3,9 δολάρια.

Παραδόξως, το κεντρικό σημείο της κοινωνίας σχετικά με τους ξένους πολέμους είναι πάντα ο αντίκτυπος στις τιμές του φυσικού αερίου και ποτέ η νομιμότητα ή η ηθική των φρικαλεοτήτων. Ή το κόστος για το έθνος στο σύνολό του.

Σε μια ειρωνική εκδοχή, το καθεστώς Τραμπ αίρει τώρα τις κυρώσεις για το ιρανικό και το ρωσικό πετρέλαιο σε μια προσπάθεια να μειώσει τις τιμές του φυσικού αερίου.

Αντί να παραλύσει τα οικονομικά του Ιράν, ο Τραμπ βοηθά τα οικονομικά του Ιράν εν μέσω ενός απρόκλητου πολέμου εναντίον του.

Όταν οι σακούλες με τα πτώματα αρχίσουν να επιστρέφουν μαζικά στις ΗΠΑ μετά από μια καταστροφική χερσαία εισβολή, η δημόσια όρεξη για πόλεμο θα εξατμιστεί.

Στον πόλεμο, η ικανότητα κάποιου να αντέχει τον πόνο είναι ακόμη πιο σημαντική από την ικανότητά του να προκαλεί πόνο.

Το αμερικανικό κοινό είναι γνωστό ότι έχει πολύ περιορισμένες ικανότητες για πόνο. Έτσι, ο χρόνος είναι με το μέρος του Ιράν.

Τι συμβαίνει στη συνέχεια;

Ενώ είναι σαφές ότι το Ιράν έχει ήδη κερδίσει από στρατηγικής άποψης, ο πόλεμος συνεχίζεται και πιθανότατα θα κλιμακωθεί. Δεν έχουμε ακόμη εκτιμήσει πλήρως τις επιπτώσεις.

Παραμένουν ερωτήματα σχετικά με το τι θα κάνουν στη συνέχεια οι εμπόλεμοι...

Ιράν – πόσα πυρομαχικά με τη μορφή πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών διαθέτει για να αντέξει έναν μακρύ πόλεμο; Θα επηρεάσει ο βομβαρδισμός των ενεργειακών και επισιτιστικών υποδομών του τη σταθερότητα του καθεστώτος; Πόσο μακριά είναι διατεθειμένο να φτάσει στο ισραηλινό πυρηνικό οπλοστάσιο και σε κρίσιμες υποδομές, όπως οι μονάδες αφαλάτωσης, για να μεγιστοποιήσει τον πόνο για το Ισραήλ;
Οι ΗΠΑ – πότε θα ξεμείνουν από αναχαιτιστικά αεροσκάφη αεράμυνας; Πόσες απώλειες θα έχουν πριν υποχωρήσουν και αποσυρθούν; Ποιο είναι το εγχώριο όριο πόνου με τις τιμές του φυσικού αερίου, τον πληθωρισμό και την κατάρρευση της χρηματιστηριακής αγοράς; Πώς μπορούν να αποσυρθούν με κάποιο φύλλο συκής να φαίνονται «νικηφόρες»;
Ισραήλ – πότε θα ξεμείνει από αεράμυνα και θα αφεθεί στο έλεος των πυραυλικών και μη επανδρωμένων επιθέσεων του Ιράν; Ποιο είναι το όριο πόνου για το ισραηλινό κοινό σε περίπτωση θυμάτων και καταστροφών περιουσίας; Θα καταφύγει σε πυρηνικά όπλα όπως ορίζεται στο δόγμα της Επιλογής Σαμψών;

Ο πολεμικός στόχος του Ισραήλ είναι διαφορετικός από αυτόν των ΗΠΑ. Ο πρωταρχικός του στόχος είναι να καταστρέψει το Ιράν όσο το δυνατόν περισσότερο, να το αποδυναμώσει και, ιδανικά, να κατακερματίσει και να διαμελίσει τη χώρα.

Το Ισραήλ δεν θέλει ένα ισχυρό Ιράν, ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνά τη χώρα.

Επίσης, σκοτώνει όλους τους πιθανούς Ιρανούς διαπραγματευτές όπως ο Λαριτζανί, διασφαλίζοντας ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν κανέναν να μιλήσουν που να έχει την εξουσία να επιβάλει εκεχειρία.

Δεδομένου ότι αυτή είναι πιθανώς η τελευταία του ευκαιρία να πείσει τις ΗΠΑ να πολεμήσουν το Ιράν εκ μέρους του, το συμφέρον του Ισραήλ είναι να παρατείνει τον πόλεμο όσο το δυνατόν περισσότερο και να κρατήσει τις ΗΠΑ στη μάχη.

Καθώς ο Τραμπ αποδεικνύεται ένας απόλυτος υποτελής Εβραίος (Shabbos goy), το Ισραήλ θα είναι το μέρος που θα αποφασίσει εάν και πότε οι ΗΠΑ μπορούν να αποσυρθούν.

Σεΐχηδες του GCC – Δεν περιμένω από τις χώρες του Κόλπου να συμμετάσχουν στον πόλεμο, καθώς η στρατιωτική τους ισχύς είναι αμελητέα και οι σεΐχηδες δεν έχουν την πολυτέλεια να έχουν έναν μόνιμο εχθρό, το Ιράν.

Ως de facto αποικίες των ΗΠΑ, το GCC θα υποστεί όσο πόνο κι αν δεχτεί το Ιράν. Η ψυχρή πραγματικότητα είναι ότι οι ισχυροί παίρνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι υποφέρουν ό,τι πρέπει.

Υπάρχει μια παλιά αραβική παροιμία: Φίλα το χέρι που δεν μπορείς να δαγκώσεις. Υποθέτω λοιπόν ότι θα μάθουν να ζουν με ένα κυρίαρχο Ιράν στην περιοχή μετά τον πόλεμο.

Τα ερωτήματα για το GCC είναι: θα εκδιώξουν τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις μετά τον πόλεμο και θα αναζητήσουν άλλους εταίρους ασφαλείας;

Θα ανακτήσουν ποτέ την προπολεμική φούσκα ασφάλειας και ευημερίας;

Άλλες χώρες – τι τους διδάσκει ο πόλεμος για την προδοσία των ΗΠΑ και τα όρια της αμερικανικής ισχύος; Ποιες εναλλακτικές ρυθμίσεις ασφαλείας πρέπει να επιδιώξουν στις τελευταίες μέρες της ηγεμονίας των ΗΠΑ; Πώς να εξασφαλίσουν εναλλακτικές πηγές ενέργειας και να εξαλείψουν την εξάρτηση από το πετρέλαιο/φυσικό αέριο του Κόλπου; Τι σημαίνει το αναπόφευκτο τέλος του συστήματος των πετροδολαρίων για τα χρηματοοικονομικά και οικονομικά τους μοντέλα;

Είναι ασφαλές να στοιχηματίσουμε ότι το Ιράν θα αναδειχθεί ως η ισχυρότερη δύναμη στη Δυτική Ασία στο τέλος του πολέμου. Θα έχει de facto τον έλεγχο του ενεργειακού εφοδιασμού της Μέσης Ανατολής, καθώς θα υπαγορεύει ποιος μπορεί ή δεν μπορεί να περάσει από το Στενό του Ορμούζ.

Οι ΗΠΑ θα καταλήξουν να αυτοπυροβοληθούν στο πόδι και να χάσουν κάθε αξιοπιστία ως παγκόσμιος ηγεμόνας. Ο κόσμος θα ξέρει ότι ο αυτοκράτορας είναι γυμνός.

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική

25η Μαρτίου, Μεγάλη Ἑορτή !!!

25η Μαρτίου. Μεγάλη ἑορτή, μεγάλη τιμή τῆς πρέπει!

Στήν μνήμη τῶν τεραστίων ἐκείνων Ἑλλήνων πού ἔδωσαν τά πάντα γιά τήν Ἐλευθερία τῆς Πατρίδος. Τιμή καί στήν Πίστιν πού βοήθησε τά μάλα στήν ἐμψύχωσιν τῶν ἀγωνιστῶν.