Τό Χάος στήν Ἀλβανία καί ἡ ῥίζα τοῦ Κακοῦ

..Οι διαδηλωτές δεν μπορούν να θεωρηθούν μέλη κάποιου συγκεκριμένου κοινωνικού τμήματος, αλλά μάλλον ένα διακομματικό κίνημα από όλα τα τμήματα της κοινωνίας.

Το Ισραήλ επεκτείνει τις δραστηριότητές του σε αυτόν τον τομέα και την παρουσία του. Ισραηλινοί επενδυτές, για παράδειγμα, έχουν αποκτήσει μαζικά ακίνητα στην Κύπρο και στο ελληνικό λιμάνι της Καλαμάτας. Όταν προσθέτουμε αυτές τις επιχειρήσεις που στοχεύουν σε ακίνητα στην Κύπρο, την Ελλάδα και τώρα την Αλβανία, αντιλαμβανόμαστε σαφώς ότι υπάρχει μια εστίαση στην ανατολική Μεσόγειο από τις ισραηλινές παρακρατικές επιχειρηματικές δραστηριότητες. Είναι εντυπωσιακό ότι αυτές περιλαμβάνουν πάντα νησιά και λιμάνια, γεγονός που υποδηλώνει συγκεκριμένα την κατασκευή μιας θαλασσοκρατικής στρατηγικής εκ μέρους του Κράτους του Ισραήλ

Σε πολλές περιπτώσεις, μιλάμε εδώ για σχέδια «αχυρανθρώπων» που χρησιμοποιούνται από την αλβανική μαφία. Αυτό δεν θα ίσχυε φυσικά για τον Kushner ή τις αραβικές πετρελαιομοναρχίες, αλλά η καχυποψία που εγείρεται επηρεάζει τους Αλβανούς εταίρους σε αυτήν την επένδυση.

Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η βίαιη καταστολή των διαμαρτυριών έχει τραβήξει λιγότερη προσοχή από ό,τι αλλού. 

Τοῦ Raphael Machado

Η Αλβανία έχει επιστρέψει στην επικαιρότητα τις τελευταίες ημέρες, με διαμαρτυρίες που τελικά κορυφώθηκαν με την καταστροφή του Υπουργείου Παιδείας, αλλά η διαδικασία που οδήγησε σε αυτό το χάος ξεκίνησε πριν από μερικούς μήνες λόγω των διαπραγματεύσεων γύρω από την κατασκευή ενός γιγαντιαίου πολυτελούς θέρετρου στη χώρα, σε ένα megaproject με επικεφαλής την Affinity Partners, ιδιοκτησίας του Jared Kushner, του σιωνιστή πράκτορα που είναι γαμπρός του Donald Trump και ο οποίος περιστασιακά ενεργεί ως ad hoc διπλωμάτης του. Παράλληλα με τον Kushner σε αυτό το έργο, υπήρχαν επίσης κεφάλαια από τρεις αραβικές πετρελαϊκές μοναρχίες και τοπικούς επενδυτές.

Το πρώτο σημείο διαφωνίας, η σπίθα, ας πούμε, αυτής της πυρκαγιάς, ήταν το γεγονός ότι το έργο θα κατασκευάζονταν σε μια περιοχή περιβαλλοντικής προστασίας, στην ελώδη υγροτοπική ζώνη της Αλβανίας, η οποία θεωρείται φυσικός παράδεισος όπου φωλιάζουν φλαμίνγκο, πελεκάνοι και άλλα ζώα, μερικά από τα οποία απειλούνται με εξαφάνιση. Παρ' όλα αυτά, ο Kushner έλαβε άδεια από την κυβέρνηση του Edi Rama για να προχωρήσει με το έργο, καθώς και την ταξινόμηση του στρατηγικού επενδυτή, η οποία του επιτρέπει να παρακάμψει τους τοπικούς κανονισμούς.

Ἡ Ἀλβανία, ὁ γαμπρός τοῦ Τράμπ καί ἡ αἰώνια ῥίζα τοῦ Κακοῦ

Τί συμβαίνει στήν Ἀλβανία ;

Το ίδιο το έργο αναμένεται να φτάσει το ποσό των 4,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων και θα υλοποιηθεί στο νησί Σάσσων (κάποτε στρατιωτική βάση), στο νησί Vjosa-Narta και στο νησί Zvernec, τα οποία έχουν επίσης αμυντικά χαρακτηριστικά. Ο Kushner φέρεται να είχε την «ιδέα» και «ανακάλυψε» την νήσο Σάσσων ενώ ταξίδευε με το γιοτ του φίλου του Nathan Rothschild *, μία συγκυρία η οποία του επέτρεψε να συναντηθεί και με τον Αλβανό πρωθυπουργό.

Οι άλλοι συνεργάτες του Kushner στην Affinity Partners είναι ο Luis Videgaray, πρώην Υπουργός Οικονομικών του Μεξικού, και ο Elad Gil, Ισραηλινός επενδυτής, και το έργο περιλαμβάνει την κατασκευή ξενοδοχείων, μαρίνων και ιδιωτικών βιλών, σε μια προσπάθεια που φαίνεται να οδηγεί σε «Ντουμπαϊοποίηση» της Αλβανίας.

Από τον Ιούνιο, λοιπόν, όταν αποκαλύφθηκαν αυτές οι ύποπτες συμφωνίες, Αλβανοί πολίτες άρχισαν να βγαίνουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν, με συνθήματα («Η Αλβανία δεν πωλείται») κατά της Washington και του Tel Aviv και ζητώντας να κηρυχθεί ο Kushner ανεπιθύμητο πρόσωπο. Οι διαμαρτυρίες είχαν ήδη ακολουθήσει άλλες διαμαρτυρίες που οργανώθηκαν τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο για κατηγορίες διαφθοράς εναντίον του Edi Rama, καθώς και για το γεγονός ότι ο Αλβανός πρωθυπουργός είχε ξεκινήσει μια εκστρατεία για να ενθαρρύνει τους Ισραηλινούς να μετακομίσουν στην Αλβανία.

Αυτό που ανησυχεί περισσότερο την αλβανική κυβέρνηση είναι το γεγονός ότι αυτοί οι διαδηλωτές δεν μπορούν να θεωρηθούν μέλη κάποιου συγκεκριμένου κοινωνικού τμήματος, αλλά μάλλον ένα διακομματικό κίνημα από όλα τα τμήματα της κοινωνίας. Και οι διαμαρτυρίες συνεχίστηκαν, κατά διαστήματα, μέχρι και τον Οκτώβριο, γεγονός που υποδηλώνει μια μόνιμη δυσαρέσκεια που είναι δύσκολο να καταπνίξει.

Οι πιο πρόσφατες διαμαρτυρίες επικεντρώνονται περισσότερο στους νέους και σε νέα σκάνδαλα διαφθοράς, προβλήματα στην εκπαίδευση και τις προσπάθειες της κυβέρνησης να «επιβάλει» την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά το ζήτημα του πολυτελούς θέρετρου του Jared Kushner παραμένει στην ημερήσια διάταξη.

Είναι δυνατόν να αναλυθεί η υπόθεση από την οπτική γωνία συνωμοσίας του «Νησιού Epstein», ειδικά λαμβάνοντας υπόψη τους δεσμούς της οικογένειας Rothschild με τον Epstein και τον Kushner, αλλά ίσως μια πιο ενδιαφέρουσα οπτική γωνία δείχνει τη γεωπολιτική της Μεσογείου και το σχέδιο ισχύος του Κράτους του Ισραήλ.

Το Ισραήλ επεκτείνει τις δραστηριότητές του σε αυτόν τον τομέα και την παρουσία του. Ισραηλινοί επενδυτές, για παράδειγμα, έχουν αποκτήσει μαζικά ακίνητα στην Κύπρο και στο ελληνικό λιμάνι της Καλαμάτας. Όταν προσθέτουμε αυτές τις επιχειρήσεις που στοχεύουν σε ακίνητα στην Κύπρο, την Ελλάδα και τώρα την Αλβανία, αντιλαμβανόμαστε σαφώς ότι υπάρχει μια εστίαση στην ανατολική Μεσόγειο από τις ισραηλινές παρακρατικές επιχειρηματικές δραστηριότητες. Είναι εντυπωσιακό ότι αυτές περιλαμβάνουν πάντα νησιά και λιμάνια, γεγονός που υποδηλώνει συγκεκριμένα την κατασκευή μιας θαλασσοκρατικής στρατηγικής εκ μέρους του Κράτους του Ισραήλ.( Πελασγ. Ὅπως τά γράφαμε πρό 8ετίας ** ) 

Εντυπωσιακό είναι επίσης ένα συγκεκριμένο θέμα της αλβανικής πολιτικοκοινωνικής πραγματικότητας, το οποίο είναι το γεγονός ότι έχει γίνει κοινή πρακτική για τους Αλβανούς επενδυτές, αφού νομιμοποιηθούν ως στρατηγικοί επενδυτές για να εξασφαλίσουν έγκριση για αναπτυξιακά έργα, να μεταπωλούν τις μετοχές τους έναντι αμελητέων ποσών σε άλλους, πιο σκοτεινούς παράγοντες. Σε πολλές περιπτώσεις, μιλάμε εδώ για σχέδια «αχυρανθρώπων» που χρησιμοποιούνται από την αλβανική μαφία. Αυτό δεν θα ίσχυε φυσικά για τον Kushner ή τις αραβικές πετρελαιομοναρχίες, αλλά η καχυποψία που εγείρεται επηρεάζει τους Αλβανούς εταίρους σε αυτήν την επένδυση.

Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η βίαιη καταστολή των διαμαρτυριών έχει τραβήξει λιγότερη προσοχή από ό,τι αλλού. Φαίνεται να είναι η αυθεντική έκρηξη λαϊκής δυσαρέσκειας σε μια χώρα που επί δεκαετίες έχει πέσει θύμα διεφθαρμένων ηγετών, εξαιρετικά επικίνδυνων μαφιών και βάναυσων τρομοκρατών.

Ἀπό : strategic-culture.su

Θυμηθεῖτε τά δημοσιεύματά μας σχετικῶς μέ τόν Rothschild καί τήν Κέρκυρα ( ἀπέναντι ἀπό τήν Ἀλβανία ἔτσι ; ) : 

Προέχει ἡ Κασσιόπη τοῦ Ῥότσιλντ !

** ...Πάντως,ἡ Κέρκυρα δέν εἶναι πώς ἀποτελεῖ τόν κῆπο τῆς Ἐδέμ,γι'αὐτό καί πολλοί θέλησαν νά βρεθοῦν ἐκεῖ. Καθόλου μάλιστα. Ὅπως γράψαμε καί στό πρῶτο μέρος,εἶναι ἡ θέσις της τέτοια πού ἔχει αὐτό τό θέλγητρο. Ἡ θέσις της πού ἀπό τήν μία εἶναι ὁ ἐπόπτης τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου,ἀλλά καί πολύ κοντά μέ τήν Ἀλβανία καί γενικότερα τά Βαλκάνια. Ἡ παρουσία τοῦ Ῥότσιλντ στήν Κέρκυρα,πάντως,θά μποροῦσε νά ἀποδείξῃ,ἀπό μόνη της τήν σπουδαιότητα τῆς θέσεως αὐτῆς,τῆς νήσου. Γιατί; Διότι οἱ Ῥότσιλντ πάντα γνώριζαν πού ἔπρεπε νά πᾶνε,ποιά πόστα ἔπρεπε νά ἔχουν. Ἔτσι καί τώρα γνωρίζουν (καί τό γνωρίζουν πρίν κάν εμεῖς τό ὑποψιαστοῦμε),πώς τά Βαλκάνια,μέ τά Σκόπια,τήν Ἀλβανία,τήν Σλοβενία θά εἶναι ἕνα ἀπό τά κάστρα τους. Ἕνα φρούριο ἀπ'ὅπου θά ἐπιβλέπουν τίς νέες χρυσοφόρες πηγές τους νά ῥέουν τόν χρυσό. Καί μάλιστα τόν μαῦρο ἀκόμη περισσότερο ...

Κέρκυρα,μία μεγάλη φιδοφωλιά ! (μέρος γ΄) 

Ἡ Πελασγική

Εἰρήνη στήν Οὐκρανία : ὁ εὔκολος τρόπος ἤ ὁ δύσκολος τρόπος

 Η διπλωματία προσφέρει έναν εύκολο δρόμο προς την ειρήνη. Αλλά αν η Δύση επιμείνει στον δύσκολο δρόμο, τότε η Ρωσία θα τα καταφέρει και με αυτόν τον τρόπο.

...ο πόλεμος μέσω αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία είχε ως στόχο να «νικήσει στρατηγικά» τη Ρωσία. Αποδεικνύεται, ωστόσο, ότι ο άξονας του ΝΑΤΟ είναι αυτός που αντιμετωπίζει μια ιστορική ήττα...

... οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ πρέπει να επιστρέψουν στην υπόσχεση που έδωσαν στη Σοβιετική Ένωση το 1989 ότι δεν θα υπήρχε επέκταση του στρατιωτικού μπλοκ προς τα ανατολικά. 

... οι Ευρωπαίοι και το καθεστώς του Κιέβου ματαίωσαν την πρωτοβουλία του Trump και έβαλαν εμπόδια στις διαπραγματεύσεις. 

... τουλάχιστον η κυβέρνησή του Trump διαθέτει το θεμελιώδες χαρακτηριστικό να σέβεται τη Ρωσία ως ισότιμο εταίρο και να λαμβάνει υπόψη την πλευρά της. Αυτό είναι ένα ελάχιστο στοιχείο για τις διαπραγματεύσεις και την τέχνη του εφικτού.

Ἐκ τῆς Συντάξεως τοῦ Strategic-Culture

Η διπλωματία, όπως λέει και η παροιμία, είναι η τέχνη του εφικτού. Μια ειρηνική διευθέτηση του πολέμου στην Ουκρανία είναι εφικτή εάν όλες οι πλευρές εμπλακούν σε πραγματική διπλωματία. Αυτός είναι ο εύκολος, πιο πολιτισμένος τρόπος.

Διαφορετικά, η Ρωσία θα επιτύχει την ειρήνη με τον δύσκολο τρόπο μέσω πλήρους στρατιωτικής νίκης.

Η διπλωματία παρεμποδίζεται επειδή οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, ιδίως, είναι όμηροι της δικής τους διαστρεβλωμένης ιδεολογίας και της ψευδούς προπαγάνδας.

Κατά ειρωνικό τρόπο, ο πόλεμος μέσω αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία είχε ως στόχο να «νικήσει στρατηγικά» τη Ρωσία. Αποδεικνύεται, ωστόσο, ότι ο άξονας του ΝΑΤΟ είναι αυτός που αντιμετωπίζει μια ιστορική ήττα. Το χάος που σαρώνει την Ευρώπη είναι η μια εκδήλωση αυτής της αποτυχίας, που οφείλεται στις υψηλότερες τιμές ενέργειας και στον απερίσκεπτο, μη βιώσιμο μιλιταρισμό.

Έτσι, η ειρήνη στην Ουκρανία είναι συνυφασμένη με την ειρήνη στην Ευρώπη, και η διπλωματία θα επιτάχυνε αυτό για να αποτρέψει περισσότερη αστάθεια και ταλαιπωρία.

Αλλά η διπλωματία είναι ασυμβίβαστη με κόμματα που έχουν μια νοσηρή νοοτροπία Ρωσοφοβίας.

Η διπλωματική εμπλοκή συνεπάγεται την τοποθέτηση των ρεαλιστικών συμφερόντων πάνω από τις ιδεολογικές προκαταλήψεις. Το ρεαλιστικό συμφέρον όλων σίγουρα θα πρέπει να είναι να βρεθεί ένα τέλος σε αυτόν τον σχεδόν πενταετή πόλεμο που έχει προκαλέσει εκατομμύρια θύματα και διατρέχει τον κίνδυνο να κλιμακωθεί σε έναν γενικό πόλεμο στην Ευρώπη.

Η κυβέρνηση Trump φαίνεται να ανανεώνει τις ειρηνευτικές προσπάθειες στέλνοντας έναν προεδρικό απεσταλμένο στη Ρωσία αυτή την εβδομάδα. Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin υποδέχτηκε θερμά τον Αμερικανό απεσταλμένο Steve Witkoff στην Αγία Πετρούπολη. Είναι αδιανόητο ότι οποιοσδήποτε Ευρωπαίος πολιτικός ή απεσταλμένος θα ήταν ικανός να επιδείξει αυτή την στοιχειώδη ευγένεια. Ο Putin επανέλαβε ότι η πόρτα της Ρωσίας είναι ανοιχτή για διαπραγματεύσεις.

Η διπλωματία μπορεί να ανοίξει τον δρόμο προς την ειρήνη νωρίτερα, όπως υποστήριξε ο διεθνώς αναγνωρισμένος καθηγητής Jeffrey Sachs σε μια εξαιρετικά λογική παρουσίαση αυτή την εβδομάδα.

Βασικά ζητήματα για μια ειρηνευτική συμφωνία περιλαμβάνουν: 1) αδιαίρετη ασφάλεια για όλους· 2) μόνιμο καθεστώς ουδετερότητας για την Ουκρανία· 3) ανακωχή, όχι προσωρινή κατάπαυση του πυρός, με βάση τις τρέχουσες γραμμές σύγκρουσης· και 4) δήλωση του ΝΑΤΟ για τον τερματισμό της επέκτασής του προς ανατολάς.

Το πλαίσιο για την ειρήνη που προτείνει ο Sachs είναι παρόμοιο με τη θέση της Ρωσίας. Ασχολείται με τα αίτια της σύγκρουσης και όχι μόνο με τα συμπτώματά της.

Ο καθηγητής Sachs επισημαίνει ότι αυτές δεν είναι νέες αρχές. Είχαν αναγνωριστεί και συμφωνηθεί στο παρελθόν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τους Ευρωπαίους συμμάχους τους και την Ουκρανία. Στην Τελική Πράξη του Helsinki του 1975 ( Συμφωνίες Helsinki ), οι ΗΠΑ, η Σοβιετική Ένωση και τα ευρωπαϊκά κράτη αποδέχτηκαν την αρχή ότι η ασφάλεια δεν είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Όλα τα κράτη πρέπει να έχουν αμοιβαίο δικαίωμα στην ασφάλεια.

Όσον αφορά το ζήτημα της μόνιμης ουδετερότητας της Ουκρανίας, αυτή διακηρύχθηκε στο σύνταγμά της όταν ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Σοβιετική Ένωση το 1991. Η επιδίωξη της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ ανατρέπει αυτήν την αρχή. Ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον Πρόεδρο GW Bush που ξεκίνησαν την προσπάθεια για ένταξη στο ΝΑΤΟ με τη Διακήρυξη του Βουκουρεστίου το 2008, την οποία αποκήρυξε η Ρωσία με την προειδοποίηση ότι αναπόφευκτα θα οδηγούσε σε σύγκρουση, όπως αποδεικνύει η ιστορία.

Ο Sachs επισημαίνει επίσης ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ πρέπει να επιστρέψουν στην υπόσχεση που έδωσαν στη Σοβιετική Ένωση το 1989 ότι δεν θα υπήρχε επέκταση του στρατιωτικού μπλοκ προς τα ανατολικά. Είναι βασική κοινή λογική ότι η εισβολή των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας είναι αποσταθεροποιητική και πηγή αντιπαράθεσης. Η αδιάκοπη επέκταση αποτελεί παραβίαση της αρχής της αδιαίρετης ασφάλειας. Θα αποδέχονταν οι Ηνωμένες Πολιτείες μια κατάσταση όπου το Μεξικό θα εγκαθιστούσε ρωσικές ή κινεζικές στρατιωτικές δυνάμεις;

Όσο για την παύση των εχθροπραξιών και τη χάραξη εδαφικών συνόρων, αυτό είναι ένα ακανθώδες ζήτημα. Η Μόσχα ισχυρίζεται ότι έχει ιστορικό δικαίωμα στα εδάφη ανατολικά και νότια του ποταμού Δνείπερου, συμπεριλαμβανομένων του Sumy, του Kharkov, της Kherson και της Odessa,επιπλέον του Donbass και, φυσικά, της Κριμαίας.

Αυτό που είναι μη ρεαλιστικό είναι να διεκδικήσει η Ουκρανία την πλήρη επιστροφή εδαφών που η Ρωσία έχει καταλάβει από το 2022 (και το 2014 στην περίπτωση της Κριμαίας). Από την οπτική γωνία της Ρωσίας, και πολλοί διεθνείς ιστορικοί θα συμφωνούσαν, η σύνθεση της Ουκρανίας μετά το 1991 ήταν ένα τεχνούργημα. Ενσωμάτωσε αυθαίρετα εδάφη που ιστορικά αποτελούσαν πάντα μέρος της Ρωσίας. Αυτά τα εδάφη δωρήθηκαν στην Ουκρανική Σοβιετική Δημοκρατία από Σοβιετικούς ηγέτες σε αμφίβολα σχέδια δημογραφικής χειραγώγησης που δεν σεβάστηκαν τους προγενέστερους πολιτιστικούς ρωσικούς δεσμούς.

Σε κάθε περίπτωση, ένα πλαίσιο για μια μόνιμη ειρηνική διευθέτηση είναι εφικτό εάν όλες οι πλευρές συμμετάσχουν σε ειλικρινείς συζητήσεις που αναγνωρίζουν το ιστορικό υπόβαθρο.

Όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump συναντήθηκε με τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin στο Anchorage τον Αύγουστο του 2025, φάνηκε να υπάρχει αποδοχή από την αμερικανική πλευρά της ρωσικής προοπτικής για την αντιμετώπιση των «βασικών αιτιών». Στη συνέχεια, ο Trump δεν κατάφερε να υλοποιήσει αυτό που φαινόταν να είναι μια σημαντική συνάντηση στο Anchorage. Μέρος του προβλήματος ήταν ότι οι Ευρωπαίοι και το καθεστώς του Κιέβου ματαίωσαν την πρωτοβουλία του Trump και έβαλαν εμπόδια στις διαπραγματεύσεις. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες επέμειναν σε μια προσωρινή εκεχειρία και ειρηνευτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ και επέμειναν να αντιμετωπίζουν τη Ρωσία ως παρία.

Το διεθνές γίγνεσθαι έχει μεταβληθεί με τρόπο που κάνει τον Trump πιο διαλλακτικό. Ο καταστροφικός πόλεμός του με το Ιράν έχει εκτοξεύσει τις τιμές των καυσίμων στα ύψη για τους Αμερικανούς καταναλωτές. Με τις ενδιάμεσες εκλογές να απέχουν μόνο λίγες εβδομάδες, ο Λευκός Οίκος χρειάζεται κάποια καλά νέα για να αποτρέψει μια πολιτική ήττα για τους Ρεπουμπλικάνους.

Ο Trump έκανε μια συμφωνία με τον Putin πριν από δύο εβδομάδες για προμήθειες ντίζελ από τη Ρωσία για να απαλύνει τον πόνο των Αμερικανών ψηφοφόρων στο πρατήριο. Απαραίτητο για αυτό είναι να σταματήσει η Ουκρανία τις αεροπορικές επιδρομές σε ρωσικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις. Ο διεφθαρμένος πρόεδρος-μαριονέτα στο Κίεβο, Vladimir Zelensky, προκαλεί τον Τραμπ με αγενή σχόλια και απειλές ότι θα συνεχίσει να χτυπά ρωσικά διυλιστήρια και αποθήκες πετρελαίου.

Ένα θετικό στοιχείο από τη ρήξη με τον Zelensky είναι ότι ο Trump τον θεωρεί εμπόδιο για μια ειρηνευτική συμφωνία. Ο Trump τώρα επικρίνει ανοιχτά τον Ουκρανό πρώην κωμικό και ζητά έναν νέο πρόεδρο στη χώρα.

Ο κοκαινομανής Zelensky, με τις απεχθείς πολεμικές εκβιαστικές πρακτικές του, κρατιέται στην εξουσία από μια κλωστή, και μόνο χάρη στη συνεχή υποστήριξη των Ευρωπαίων ηγετών. Αυτοί οι ελιτιστές ( Πελασγ.  Κλόουν τούς λέω ἐγώ ) Ευρωπαίοι πολιτικοί καθοδηγούνται από την αντιρωσική ιδεολογία και την υποτέλεια στην μάταιη γεωπολιτική ατζέντα της στρατηγικής ήττας της Ρωσίας. Η Ευρώπη βιώνει μια κοινωνική αναταραχή που αγγίζει τα όρια της επανάστασης για τις επιπτώσεις από το αυξανόμενο κόστος ζωής, το οποίο, με τη σειρά του, είναι συνέπεια του πολέμου δι' αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία. Αλλά οι ελίτ δεν έχουν τρόπο να αντιμετωπίσουν το χάος επειδή αυτές είναι το πρόβλημα.

Παρά τα ελαττώματά του, και υπάρχουν πολλά, τουλάχιστον ο Trump είναι πρόθυμος να ασχοληθεί με τη διπλωματία. Δεν τον βαραίνει το μίσος για τη Ρωσία. Η κατανόησή του για τις βαθύτερες αιτίες του πολέμου μπορεί να είναι περιορισμένη. Αλλά τουλάχιστον η κυβέρνησή του διαθέτει το θεμελιώδες χαρακτηριστικό να σέβεται τη Ρωσία ως ισότιμο εταίρο και να λαμβάνει υπόψη την πλευρά της. Αυτό είναι ένα ελάχιστο στοιχείο για τις διαπραγματεύσεις και την τέχνη του εφικτού.

Αντιθέτως, οι ευρωπαϊκές ελίτ και το αγαπημένο τους καθεστώς στο Κίεβο είναι ανίκανα να εμπλακούν σε οποιαδήποτε διπλωματία. Είναι εμμονικοί με ανέφικτες και δυσοίωνες ιδεολογικές προκαταλήψεις και στην πεποίθηση ότι οι Ρώσοι είναι «υπάνθρωποι» που πρέπει να κατακτηθούν. Δεν έχουν κανένα σεβασμό για τη Ρωσία, ούτε είναι ικανοί για οποιαδήποτε έξυπνη, ειλικρινή συζήτηση σχετικά με τα αίτια της σύγκρουσης.

Ο Jeffrey Sachs υποστηρίζει ότι ο Trump θα μπορούσε να τερματίσει άμεσα τον πόλεμο και να δημιουργήσει ειρήνη εάν έκανε μια σαφή πολιτική ανακοίνωση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιστρέφουν σε μια θέση σύμφωνα με την οποία σέβονται την αδιαίρετη ασφάλεια για όλους, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, αποδέχονται τη μόνιμη ουδετερότητα της Ουκρανίας χωρίς μέλλον ως μέλος του ΝΑΤΟ και δηλώσουν ότι το ΝΑΤΟ τερματίζει την επέκτασή του προς ανατολάς. Μια ορθολογική πορεία προς την ειρήνη είναι εφικτή.

Θα υπάρξουν κραυγές καταδίκης από το καθεστώς του Κιέβου και τους Ευρωπαίους χορηγούς του. Θα υπάρξουν επίσης κραυγές από το εσωτερικό του αμερικανικού κατεστημένου που συμμερίζεται την ευρωπαϊκή ιδεολογία της δαιμονοποίησης και της επιθετικότητας απέναντι στη Ρωσία. Ο Trump ενδέχεται να έχει εξασθενήσει τόσο πολύ από τις ενδιάμεσες εκλογές, ώστε να μην είναι πολιτικά εφικτό για εκείνον να προβεί σε μια τέτοια πολιτική ανακοίνωση.

Ας είναι έτσι. Η Ρωσία θα συνεχίσει να επιτυγχάνει τους στρατιωτικούς της στόχους και να απαιτεί τους νόμιμους όρους ειρήνης που της αναλογούν. Η διπλωματία προσφέρει έναν εύκολο δρόμο προς την ειρήνη. Αλλά αν η Δύση επιμείνει στον δύσκολο δρόμο, τότε η Ρωσία θα τα καταφέρει και με αυτόν τον τρόπο. Οι Ευρωπαίοι και το καθεστώς του Κιέβου θα πληρώσουν ακόμη υψηλότερο τίμημα με την κατάρρευσή τους.

Ἀπό : strategic-culture.su

Ἡ Πελασγική 

Ποδόσφαιρο : Καταφύγιο Λευκῶν Ἐθνικιστῶν

Η αστυνομία στο Split συνέλαβε αρκετά άτομα, αφότου μέλη της Torcida, μιας ομάδας σκληροπυρηνικών οπαδών της ποδοσφαιρικής ομάδας Hajduk Split, παρέλασαν στην πόλη φωνάζοντας αντισημιτικά συνθήματα, όπως «Ποδοπατήστε, ποδοπατήστε τους Εβραίους», «Άουσβιτς, Άουσβιτς» και «Σήκω, Αδόλφε», αναφερόμενοι στον Αδόλφο Χίτλερ

Η αντικροατική εκστρατεία δυσφήμισης ξεκίνησε στα μέσα ενημέρωσης αμέσως μετά.

... τα κροατικά δικαστήρια έσπευσαν εν μία νυκτί να απαγγείλουν κατηγορίες- όλες στο όνομα του αγώνα κατά των φυλετικών προκαταλήψεων και της διατήρησης της ιερής μνήμης του Ολοκαυτώματος...Πίσω από αυτή την κατηγορητήριο των οπαδών της Hajduk Split και των μέσων ενημέρωσης βρίσκεται η συνήθης κροατική γραφειοκρατική αδράνεια και η άκαμπτη δουλοπρέπεια απέναντι στα διατάγματα από τις Βρυξέλλες και το Τελ Αβίβ

...Σε ολόκληρη την ΕΕ, ο κριτικός έλεγχος των επίσημων αριθμών θανάτων που αποδίδονται σε φασίστες, εθνικοσοσιαλιστές και τους συμμάχους τους είτε ποινικοποιείται είτε δαιμονοποιείται από τα μέσα ενημέρωσης υπό την βολική ετικέτα του «αναθεωρητισμού», ενώ οι μαζικές φρικαλεότητες των κομμουνιστικών καθεστώτων και των Εβραίων σε αυτά παραμένουν ουσιαστικά στο απυροβλητο...

Τοῦ Tom Sunic

 Οι ποδοσφαιρικοί αγώνες αποτελούν εδώ και καιρό μια κοσμική θρησκεία για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, συχνά υποστηρίζοντας μια καταπιεσμένη εθνική και φυλετική ταυτότητα. Οι συνέπειες του πρόσφατου αγώνα μεταξύ της κροατικής ποδοσφαιρικής ομάδας Hajduk Split και της ολλανδικής ομάδας Ajax, η οποία ιστορικά συνδέεται με την εβραϊκή κοινότητα, προκάλεσαν εκτεταμένη καταδίκη από πολλά μέσα ενημέρωσης της ΕΕ. Το ίδιο το παιχνίδι κύλησε καλά - μέχρι που οι Κροάτες οπαδοί άρχισαν να φωνάζουν αντιεβραϊκά συνθήματα   - κάτι που τυχαίνει να είναι ένα πολύ πιο επικίνδυνο πράγμα.

Η αστυνομία στο Split συνέλαβε αρκετά άτομα, αφότου μέλη της Torcida, μιας ομάδας σκληροπυρηνικών οπαδών της ποδοσφαιρικής ομάδας Hajduk Split, παρέλασαν στην πόλη φωνάζοντας αντισημιτικά συνθήματα, όπως «Ποδοπατήστε, ποδοπατήστε τους Εβραίους», «Άουσβιτς, Άουσβιτς» και «Σήκω, Αδόλφε», αναφερόμενοι στον Αδόλφο Χίτλερ.

Η αντικροατική εκστρατεία δυσφήμισης ξεκίνησε στα μέσα ενημέρωσης αμέσως μετά. Αυτή ήταν απλώς η τελευταία δόση μιας ογδοντάχρονης εκστρατείας φιλελεύθερης και κομμουνιστικής προπαγάνδας που παρουσιάζει τους Κροάτες και τους Γερμανούς που τους υποστήριζαν ως αδούλωτους κρυπτοφασίστες που περιμένουν απλώς να ανοίξουν ένα νέο Άουσβιτς. Κάθε φορά που ένα άρθρο στα μέσα ενημέρωσης θίγει την Κροατία ή τη Γερμανία σε σχέση με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αναγνώστης αμέσως ακούει τη συνηθισμένη λιτανεία συνθημάτων για την «άνοδο του Ουστασισμού» ή το κρυφό θηρίο του «νεοναζισμού». Η κατακραυγή των μέσων ενημέρωσης εναντίον των Κροατών ποδοσφαιρόφιλων, οπαδών του συλλόγου Hajduk Split-Torcida  ήταν τόσο έντονη που τα κροατικά δικαστήρια έσπευσαν εν μία νυκτί να απαγγείλουν κατηγορίες - όλες στο όνομα του αγώνα κατά των φυλετικών προκαταλήψεων και της διατήρησης της ιερής μνήμης του Ολοκαυτώματος. Και φυσικά, το άρρητο ζήτημα της φυλής κρεμόταν πάνω από τον αγώνα: οι κροατικές και άλλες ανατολικοευρωπαϊκές ομάδες είναι αποκλειστικά λευκές, ενώ ο Ajax και οι περισσότερες δυτικοευρωπαϊκές ποδοσφαιρικές ομάδες αγωνίζονται σε μεγάλο βαθμό με μη λευκές ομάδες.

Τό Ἄμστερνταμ καί ἡ «ἐβραϊκή ἀντι-ευθραυστότητα »

Η ηττημένη ολλανδική ομάδα, ο Ajax, δεν είναι καθόλου απαλλαγμένη από παράξενους συμβολισμούς. Το παλιό της στάδιο βρισκόταν στην ιστορική εβραϊκή συνοικία του Άμστερνταμ και αρχικά προσέλκυε ένα μεγάλο εβραϊκό πλήθος. Αντίπαλοι Ευρωπαίοι οπαδοί συχνά μετέτρεπαν το ίδιο το όνομα «Ajax» σε αντισημιτικό χλευασμό, κάτι που τελικά ώθησε την ομάδα να υιοθετήσει μια ισχυρή φιλοσημιτική και φιλοϊσραηλινή στάση ως βασικό μέρος της ταυτότητάς της. Ωστόσο, το συμβολικό παράδοξο είναι βαθύτερο. Το όνομα Ajax προέρχεται από έναν μυθικό Έλληνα ήρωα που δεν μοιράζεται τίποτα απολύτως με την βιβλική εβραϊκή κληρονομιά της Παλαιάς Διαθήκης ή με το αέναο θύμα και την κακοποίηση στο Βιβλίο του Ιώβ . Το όνομα που φέρει αυτή η ολλανδική ομάδα ανήκει σε έναν Έλληνα πολεμιστή από την Ιλιάδα του Ομήρου ( Αἴας ) - μια φιγούρα πολύ πιο κοντά στον Γερμανό μυθικό ήρωα Siegfried του μεσαιωνικού Nibelungenlied, ενός έπους που εξακολουθεί να απολαμβάνει τεράστιας δημοτικότητας μεταξύ των Γερμανών εθνικιστών κάθε είδους.

Η θυματοποίηση ως κουλτούρα νεκροφιλίας

Η πολιτική μνήμης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη παρουσιάζει μια κραυγαλέα προκατάληψη σχετικά με τα θύματα των εγκλημάτων των Συμμάχων κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τη συνεχή εβραϊκή μνήμη των απωλειών τους στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δημιουργείται η εντύπωση ότι κάθε πλευρά πλέον οικειοποιείται τους νεκρούς της αντί να φροντίζει τους ζωντανούς της. Σε ολόκληρη την ΕΕ, ο κριτικός έλεγχος των επίσημων αριθμών θανάτων που αποδίδονται σε φασίστες, εθνικοσοσιαλιστές και τους συμμάχους τους είτε ποινικοποιείται είτε δαιμονοποιείται από τα μέσα ενημέρωσης υπό την βολική ετικέτα του «αναθεωρητισμού», ενώ οι μαζικές φρικαλεότητες των κομμουνιστικών καθεστώτων και των Εβραίων σε αυτά παραμένουν ουσιαστικά στο απυρόβλητο. Ο ατελείωτα αμφισβητούμενος αριθμός νεκρών στο Jasenovac -ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που διοικούνταν από τους Κροάτες φιλοφασίστες της Ustaše- καταδεικνύει αυτόν τον λογικό παραλογισμό: η έλλειψη κατάλληλης εγκληματολογικής έρευνας και οι τεράστιες αποκλίσεις μεταξύ των επίσημων εκτιμήσεων από το Ζάγκρεμπ και το Βελιγράδι αποδεικνύουν ότι οι ιστορικές προσωπικότητες εξακολουθούν να εργαλειοποιούνται ως πυρομαχικά προπαγάνδας, αντί να αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα γνήσιας επιστημονικής έρευνας. Αν η άρχουσα, συντηρητική, αντιφασιστική τάξη στο Ζάγκρεμπ και το Βελιγράδι δεν μπορεί καν να συμφωνήσει στον πραγματικό αριθμό των νεκρών στο Jasenovac του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ποιος ακριβώς λέει ψέματα; Προκειμένου να αντισταθμίσουν το στίγμα του χαρακτηρισμού ως «αντισημιτών» ή «κακών Ναζί», και οι δύο πλευρές έρχονται σε στενή σχέση με το κράτος του Ισραήλ - ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι η συνάντηση υψηλού επιπέδου μεταξύ εξέχοντων Ισραηλινών αξιωματούχων και των Σέρβων ομολόγων τους στη Srpska της Δημοκρατία της Βοσνίας .

Παρόμοια μοτίβα υβριστικών προσβολών εμφανίζονται όλο και περισσότερο στην κροατική δικαιοσύνη. Τα δικαστήρια χρησιμοποιούν ολοένα και περισσότερο αόριστες φράσεις που εισάγονται από την ΕΕ και θυμίζουν το παλιό γιουγκοσλαβικό κομμουνιστικό εγχειρίδιο. Οι Γάλλοι αποκαλούν αυτή την κομμουνιστική ορολογία la langue de bois — «ξύλινη γλώσσα»· οι Γερμανοί την αποκαλούν Betonsprache — «απολιθωμένη» ή «τσιμεντένια γλώσσα». Στην πράξη, υπό το ιερό λάβαρο της καταπολέμησης του φασισμού και της υπεράσπισης της μεταπολεμικής «αντιφασιστικής τάξης», οι νομοθέτες και οι εισαγγελείς μπορούν να επαναπροσδιορίσουν την «ελευθερία του λόγου» όπως τους βολεύει καλύτερα. Το γεγονός ότι ο κύριος παραθαλάσσιος δρόμος κατά μήκος της πολυτελούς Riviera της Opatija στην Κροατία εξακολουθεί να φέρει το όνομα του κομμουνιστή μαζικού δολοφόνου και πρώην Γιουγκοσλάβου δικτάτορα Josip Broz Tito δεν ενοχλεί την άρχουσα τάξη της Κροατίας. Με απλή επαγωγική λογική, ο Tito παραμένει γι' αυτούς σύμβολο αρετής και δίκαιης διακυβέρνησης. Είναι εξίσου ενδεικτικό ότι οι Κροάτες εγκάθετοι από τα ισχυρά αριστερά κόμματα δεν μπαίνουν ποτέ στον κόπο να εμφανιστούν σε εκδηλώσεις μνήμης που πραγματοποιούνται στα αμέτρητα κομμουνιστικά πεδία θανάτου της χώρας. Η χρήση νομικών κατηγοριών εναντίον των οπαδών του ποδοσφαίρου της Hajduk Split ως όπλο δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο: κάθε κροατική συντηρητική ομάδα και διανοούμενος θα μπορούσε τελικά να καταλήξει στο στόχαστρο της δικαστικής εξουσίας της ΕΕ, όπως ακριβώς συνέβη και με τον παλιό κομμουνιστικό γιουγκοσλαβικό ποινικό κώδικα.

Πίσω από αυτή την κατηγορητήριο των οπαδών της Hajduk Split και των μέσων ενημέρωσης βρίσκεται η συνήθης κροατική γραφειοκρατική αδράνεια και η άκαμπτη δουλοπρέπεια απέναντι στα διατάγματα από τις Βρυξέλλες και το Τελ Αβίβ. Για να δικαιολογήσουν τον κατασταλτικό τους μηχανισμό, οι κρατικοί θεσμοί και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης αναμασούν συνεχώς την ίδια αφήγηση για τη θανάσιμη απειλή του δεξιού ή του «εξτρεμισμού των Ustaše» - είτε ο στόχος είναι ο εθνο-ροκ εθνικιστής τραγουδιστής Marko Perković Thompson είτε οι οπαδοί του ποδοσφαίρου της Hajduk Split. Εν τω μεταξύ, τα διπλά μέτρα και σταθμά είναι κραυγαλέα: η ειλικρινής συζήτηση για τις κομμουνιστικές φρικαλεότητες του παρελθόντος καταστέλλεται προσεκτικά, ενώ οποιαδήποτε μνήμη των θυμάτων του γιουγκοσλαβικού κομμουνισμού περιορίζεται σε μια κενή περιεχομένου, τελετουργική λαογραφία της Καθολικής Εκκλησίας. Ο απόλυτος παραλογισμός στην Κροατία είναι ότι οι πρώην κομμουνιστές εγκάθετοι και οι πνευματικοί τους κληρονόμοι απλώς έχουν επαναπροσδιορίσει τον εαυτό τους με σύγχρονη παγκοσμιοποιητική και αντιφασιστική ορολογία, προκειμένου να καλύψουν την ευθύνη τους για τις μαζικές δολοφονίες και την κρατική καταστολή της γιουγκοσλαβικής κομμουνιστικής ομάδας. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δεδομένα, τι στο καλό περιμένουν από τους οπαδούς του ποδοσφαίρου της Hajduk Split;

Οι ειλικρινείς αφηγήσεις της ευρωπαϊκής και της κροατικής ιστορίας δεν είναι ασπρόμαυρα ηθικολογικά παιχνίδια που μπορούν να αναχθούν σε απλοϊκές ιδεολογικές φόρμουλες. Σήμερα, οι όροι «φασισμός» και «Ναζισμός» έχουν απογυμνωθεί εντελώς από την αρχική τους σημασία και χρησιμοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά ως δυσφήμιση εναντίον πολιτικών αντιπάλων. Ο ίδιος ο Σοβιετικός ισχυρός άνδρας Joseph Stalin κατήγγειλε τον αντίπαλό του Lev Bronstein (γνωστός και ως Trotsky) - τον Εβραίο αρχιτέκτονα της Μπολσεβίκικης Επανάστασης - ως «φασιστικό πράκτορα». Ο πρώιμος Κροάτης κομμουνιστής και προσωπικός φίλος του Tito, Andrija Hebrang , χαρακτηρίστηκε «πράκτορας της Ustaše» από τους δικούς του Γιουγκοσλάβους συνοδοιπόρους λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αμέτρητοι αριστεροί στην Αμερική και την ΕΕ πλέον καταγγέλλουν συστηματικά τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu ως «φασίστα». Και κατά τη διάρκεια της κατάρρευσης της Γιουγκοσλαβίας, ισχυρά μέσα ενημέρωσης όπως το γερμανικό εβδομαδιαίο περιοδικό Der Spiegel και οι New York Times  επέκριναν τον Κροάτη πρόεδρο Franjo Tuđman ως «ρεβιζιονιστή», «αντισημίτη» και «ακροδεξιό». Με την ίδια λογική, η σημερινή κροατική κυβερνώσα ελίτ θα έπρεπε να απαγορεύσει το όνομα Franjo Tuđman - το ίδιο όνομα για το οποίο σήμερα καμαρώνει.

Αντί να επιβάλλει την ειδησεογραφική γλώσσα των μέσων ενημέρωσης, την επιλεκτική δικαιοσύνη και τα γραφειοκρατικά στεγανά, η μελέτη της ιστορίας απαιτεί ομοιόμορφα πρότυπα και πλήρη ελευθερία στην επιστημονική έρευνα. Ωστόσο, κάθε επιχείρημα έχει και μια θετική πλευρά. Σε περίπτωση που η Αριστερά καταλάβει τα ηνία του Κογκρέσου των ΗΠΑ μετά τις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές ή αν η Αριστερά επιστρέψει στην πλήρη εξουσία στην Κροατία αύριο, πρέπει να περιμένουμε την άμεση κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού και την εκτεταμένη αναρχία. Ωστόσο, πολλοί δεξιοί - είτε στην κροατική είτε στην αμερικανική Δεξιά - κάνουν επίσης λάθος όταν ισχυρίζονται ότι οι κομμουνιστές στοχεύουν μόνο τους αντικομμουνιστές. Οι κύριοι εχθροί της Αριστεράς ήταν πάντα οι ίδιοι οι σύντροφοί τους. Τα συστημικά μέσα ενημέρωσης παρέλειψαν σε μεγάλο βαθμό ένα χαρακτηριστικό περιστατικό στη Λειψία της Γερμανίας στις 17 Ιανουαρίου 2026: αντίπαλες αριστερές παρατάξεις χτύπησαν σωματικά η μία την άλλη, αποκαλύπτοντας τη δική τους ιδεολογική σχιζοφρένεια - η μία ομάδα κυμάτιζε παλαιστινιακές σημαίες ενώ η άλλη κυμάτιζε ισραηλινές σημαίες.

Περικυκλωμένη από τις δικές της σεκταριστικές εκκαθαρίσεις, η σύγχρονη Αντίφα-Αριστερά σε όλη την Ευρώπη, την Αμερική και την Κροατία έχει μεταμορφωθεί σε ένα ολοκληρωτικό κίνημα που επιδεικνύει φανατική μισαλλοδοξία, δογματισμό και πλήρη αδυναμία για πολιτικό διάλογο. Αυτό δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Ολόκληρη η ιστορία της ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι βουτηγμένη σε αμοιβαίες μαζικές δολοφονίες: από τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο το 1936, μέσω των σταλινικών εκκαθαρίσεων, μέχρι την αιματηρή διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991 - της οποίας τα εμπόλεμα πολιτικά κόμματα ήταν, στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, πρώην κομμουνιστές σύντροφοι από το Ζάγκρεμπ και το Βελιγράδι.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

Ἄς συνδυάσουμε κι᾿αὐτό κάτι ἐν εἴδη "ἐκδικήσεως" γιά ἐκείνη τήν τιμωρία τοῦ Αἴαντος ;  

Πῶς τήν "πατήσατε" ἔτσι Ὁλλανδοί ;

Ἡ Πελασγική

Γιατί μᾶς μισοῦν ; ( μέρος Β΄)

...στο εβραϊκό εσχατολογικό μυαλό, υπάρχει ένας συνεχιζόμενος πόλεμος μεταξύ Ρώμης και Ιερουσαλήμ, ότι είμαστε η Ρώμη και ότι είμαστε έτοιμοι να καταστραφούμε ενώ ο Ναός πρόκειται να ξαναχτιστεί, εξηγείται σε μεγάλο βαθμό το μίσος των Εβραίων κατά των Λευκών...

... η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν είναι μόνο το καταπιεσμένο όνειρο της Ευρώπης ως πολιτικού εγχειρήματος. Ως κληρονόμος της Κλασικής Ελλάδας, από όπου κατέβηκε ο αληθινός Λόγος, η Ρώμη ήταν η μεγαλύτερη διαμορφωτική δύναμη του ευρωπαϊκού πολιτισμού. 

... η ύψιστη σκέψη της Ρώμης βρίσκεται στην ελληνορωμαϊκή φιλοσοφική παράδοση, που συνδέει τη λογική, την επιστήμη, τη μεταφυσική και την ηθική. Αυτή είναι η πνευματική κληρονομιά που πρόδωσε η Ρώμη αφήνοντας την Ιερουσαλήμ να κατακτηθεί...

... αν ο Κωνσταντίνος ήταν Στωικός αντί για Χριστιανός, το ρωμαϊκό κράτος-πολιτισμός θα μπορούσε να είχε ένα εξίσου πολλά υποσχόμενο μέλλον. Ο Σωκράτης, η ηρωική μορφή της φιλοσοφίας, θα μπορούσε να ήταν για εμάς ό,τι είναι ο Κομφούκιος για τους Κινέζους

Τοῦ Laurent Guyénot

 Εβραίοι εναντίον Ρώμης

Ας ρωτήσουμε τον Sigmund Freud. Μεγάλωσε σε μια ανατολικοευρωπαϊκή εβραϊκή οικογένεια από τη Γαλικία, τότε μέρος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και τώρα στην Ουκρανία. Ο πατέρας του, Jakob, ήταν έμπορος μαλλιού και περιγράφεται ως άνθρωπος που είχε χασιδικές διασυνδέσεις. Ο μαθητής και πρώτος βιογράφος του Freud, Ernest Jones, δήλωσε ότι ο Freud «ένιωθε τον εαυτό του Εβραίο μέχρι το κόκκαλο, και προφανώς αυτό σήμαινε πολλά για αυτόν».[6] Ο ίδιος ο Freud αναφέρθηκε στην βαθιά ριζωμένη εβραϊκή του καταγωγή σε μια ομιλία που γράφτηκε για τη Στοά B'nai B'rith της Βιέννης, στην οποία είχε ενταχθεί σε ηλικία σαράντα ετών. Ανέφερε την «ακαταμάχητη έλξη» και τις «σκοτεινές συναισθηματικές δυνάμεις» του Ιουδαϊσμού πάνω του.[7] (Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο μου για τον Freud ).

Στην Ερμηνεία των Ονείρων (1899), ο Freud έγραψε ότι η εβραϊκή του ταυτότητα πήρε από νεαρή ηλικία τη μορφή μιας ταύτισης με τον Καρχηδόνιο στρατηγό Αννίβα και τη φαντασίωση της «εκδίκησης από τους Ρωμαίους»:

Έτσι, η επιθυμία να πάω στη Ρώμη έχει γίνει στην ονειρική μου ζωή η μάσκα και το σύμβολο μιας σειράς θερμά αγαπημένων επιθυμιών, για την πραγματοποίησή τους έπρεπε να εργαστεί κανείς με την επιμονή και την αποφασιστικότητα του Καρχηδονιακού στρατηγού, αν και η εκπλήρωσή τους κατά καιρούς φαινόταν τόσο μακρινή όσο η μακρόχρονη επιθυμία του Αννίβα να εισέλθει στη Ρώμη.[8]

Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα μαρτυρία που αντικατοπτρίζει μια ευρέως διαδεδομένη εβραϊκή στάση απέναντι στη Ρώμη. Στο ίδιο απόσπασμα, ο Freud έγραψε ότι η Ρώμη ήταν για αυτόν ένα «σύμβολο» της Καθολικής Εκκλησίας. Αλλά υπάρχει πολύ περισσότερο από μια συμβολική σχέση μεταξύ της αυτοκρατορικής Ρώμης και της παπικής Ρώμης. Στη ραβινική κουλτούρα, οι δύο είναι ουσιαστικά ταυτόσημες. Η αυτοκρατορική Ρώμη μετατράπηκε σε Χριστιανισμό στην Ύστερη Αρχαιότητα, αλλά εξακολουθεί να είναι Ρώμη.

Ο λόγος για τον οποίο η Ρώμη έγινε μυθικός εχθρός στην εβραϊκή κουλτούρα δεν είναι επειδή κατέστρεψε την Καρχηδόνα το 146 π.Χ., ωστόσο - αν και ως φοινικική πόλη, η Καρχηδόνα θεωρούνταν από τους Εβραίους αδελφοποιημένη πόλη με το Ισραήλ, και σύμφωνα με μια εύλογη θεωρία , πολλοί Καρχηδόνιοι υιοθέτησαν την εβραϊκή ταυτότητα μετά την καταστροφή του πολιτισμού τους. Η εβραϊκή δυσαρέσκεια εναντίον της Ρώμης δικαιολογείται, φυσικά, κυρίως από τη μνήμη του πρώτου Ρωμαιοεβραϊκού Πολέμου και την πυρπόληση του Ναού το 70 μ.Χ. Πολύ νωρίς, η Ρώμη αναγνωρίστηκε ως η τέταρτη αυτοκρατορία του οράματος του Δανιήλ, η οποία θα καταστραφεί πριν ο Θεός εγκαθιδρύσει την αιώνια βασιλεία του στην Ιερουσαλήμ.

Η Ρώμη αναγνωρίστηκε επίσης ως Εδώμ, ο αρχετυπικός εχθρός του Ισραήλ, που καταγόταν από τον αδελφό του Ιακώβ, τον Ησαύ, και έτσι απέκτησε έναν διιστορικό ρόλο στο βιβλικό δράμα Ισραήλ εναντίον Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τον  Israel Yuval,

Ο Ραββίνος Ακίμπα [περίπου 50-135 μ.Χ.] φαίνεται να ήταν ο πρώτος που κατανόησε την Εδώμ ως μετωνυμία της Ρώμης. Ερμήνευσε το εδάφιο «ένα αστέρι [kokhav] θα βγει από τον Ιακώβ» (Αριθμοί 24:17) ως προφητεία που αναφέρεται στον Μπαρ Κόχμπα, επειδή τα επόμενα εδάφια συνεχίζουν: «Ο Εδώμ θα απογυμνωθεί. ... Από τον Ιακώβ θα ασκηθεί κυριαρχία και οι επιζώντες μιας πόλης θα καταστραφούν» (Αριθμοί 24:18-19), όπου η «πόλη» ερμηνεύεται ως Ρώμη.[9]

Αν και η διασπορά των Εβραίων προϋπήρχε πολύ των Ρωμαιοεβραϊκών πολέμων, έγινε κοινώς κατανοητή ως Γκαλούτ Εδώμ, «η εξορία του Εδώμ». Στο Gittin 56β-57β του Βαβυλωνιακού Ταλμούδ, τα όπλα του Ησαύ στη Γένεση 27:22 ερμηνεύονται ως «το πονηρό βασίλειο της Ρώμης, το οποίο κατέστρεψε τον Ναό μας, έκαψε το Ιερό μας και μας εξόρισε από τη γη μας». Το ίδιο απόσπασμα επικαλείται το Ιεζ. 25:14: «Και θα επιβάλω την εκδίκησή μου στον Εδώμ διαμέσου του λαού μου Ισραήλ».

Ο Τίτος, ο οποίος ήταν άμεσα υπεύθυνος για την πυρπόληση του Ναού και τη λεηλασία των χρυσών ιερών αντικειμένων του - που απεικονίζονται διάσημα στην Αψίδα του Τίτου στη Ρώμη ( φωτό ἀριστερά ) - είναι ένας από τους κακοποιούς στο Ταλμούδ, ο οποίος τιμωρήθηκε δεόντως, διαβάζουμε στο Gittin 56β, από ένα κουνούπι που εισήλθε στον εγκέφαλό του από τη μύτη του και τον βασάνισε για επτά χρόνια.

Καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η εβραϊκή προφητική φαντασία συνέχισε να συνδέει την ανοικοδόμηση του Τρίτου Ναού με την εκδίκηση του Θεού εναντίον της Ρώμης. Από εσχατολογικής-μεσσιανικής άποψης, η Ρώμη περιλάμβανε την Ανατολική Ρωμαϊκή (ή Βυζαντινή) Αυτοκρατορία, αλλά και όλα τα Δυτικά βασίλεια που παρέμειναν υποταγμένα στην εξουσία της παπικής Ρώμης - συμπεριλαμβανομένης, φυσικά, της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (του Πρώτου Ράιχ). Ολόκληροι οι απόγονοι της αρχαίας Ρώμης ήταν ο Εδώμ, που προοριζόταν για την εκδίκηση του Θεού, όπως προφητεύτηκε για παράδειγμα στον Ησαΐα 34:5 και στον Ψαλμό 137:7.

Ο μεγάλος πολιτικός και λόγιος Isaac Abravanel (1437-1508) είναι ένας σημαντικός συνδημιουργός αυτής της αντι-ρωμαϊκής εσχατολογικής μυθολογίας. Το 1492, μετά το Διάταγμα της Αλάμπρα ( Πελασγ. ἔχουμε γράψει παλαιώτερα ἐδῶ ) από τους Καθολικούς Μονάρχες Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας και Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης, επέλεξε την εξορία αντί της προσηλυτισμού και κατέφυγε στην Ιταλία. Βαθιά αγανακτισμένος με τα χριστιανικά βασίλεια, δημοσίευσε εσχατολογικές συνθήκες στις οποίες η εκδίκηση κατά της Ρώμης κατείχε κεντρική θέση (η Ισπανία και η Πορτογαλία βρίσκονταν τότε στη διαδικασία να γίνουν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία). Σύμφωνα με τον βιογράφο του Benzion Netanyahu, «Η εκδίκηση είναι το θέμα που τονίζεται συχνότερα στα μεσσιανικά γραπτά του Abravanel,... η πρώτη πράξη στο μεσσιανικό δράμα, το σημείο εκκίνησης όλων των κατακλυσμικών εξελίξεων καθώς και η βάση για την ίδια τη λύτρωση».[10]

Τελικά, η μνήμη των Ρωμαιοεβραϊκών πολέμων έπαιξε σημαντικό ρόλο στην άνοδο του σύγχρονου Σιωνισμού. Στον γερμανόφωνο κόσμο, προσωπικότητες όπως ο Moses Hess (συγγραφέας του « Ρώμη και Ιερουσαλήμ ») και ο Theodor Herzl (συγγραφέας του «Το Εβραϊκό Κράτος » και ιδρυτής του Σιωνιστικού Κογκρέσου) αντιμετώπισαν την εβραϊκή ιστορία μέσα από ένα σύγχρονο εθνικιστικό πρίσμα που διαμορφώθηκε από το έργο του Heinrich Graetz, του οποίου η πολύτομη « Ιστορία των Εβραίων» έγινε η πιο σημαντική εβραϊκή ιστορία. Ο τέταρτος τόμος, αφιερωμένος στην περίοδο γύρω από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και μετά, ήταν ο πρώτος που δημοσιεύτηκε, το 1853. Ως παράδειγμα της επιρροής αυτής της ιστοριογραφίας στον Σιωνισμό, μπορούμε να σημειώσουμε ότι ο David Ben-Gurion, γεννημένος ως David Grün, πήρε το όνομα ενός Εβραίου ηγέτη που πολέμησε εναντίον των ρωμαϊκών λεγεώνων.[11]

Ο Benjamin Netanyahu ενσαρκώνει μια σύνθεση αυτών των παραδόσεων, καθώς ο πατέρας του ήταν προσωπικός γραμματέας του υπερσιωνιστή Ze’ev Jabotinsky και διάσημος μελετητής του μεσαιωνικού Ιουδαϊσμού, με μεγάλο θαυμασμό για τον Abravanel. Αυτό το υπόβαθρο βοηθά στην κατανόηση του τι εννοεί ο νυν πρωθυπουργός με τη λέξη «Ρώμη», στο σύντομο βίντεο που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2025, στο οποίο εξέφρασε την άποψή του ότι εξακολουθεί να υπάρχει πόλεμος μεταξύ Εβραίων και Ρώμης. Οι Εβραίοι έχασαν τον πρώτο αιώνα μ.Χ., αλλά τώρα πρόκειται να κερδίσουν, φάνηκε να υπονοεί ο Netanyahu. Σχολίαζε το πρόσφατο βιβλίο του Barry Strauss « Εβραίοι εναντίον Ρώμης» , το οποίο καλύπτει τον Εβραϊκό Πόλεμο από το 66 έως το 74 μ.Χ., την Εξέγερση της Διασποράς από το 116 έως το 117 και την Εξέγερση του Bar Kokhba από το 132 έως το 136. «Ελπίζω», γράφει ο Strauss στην εισαγωγή του, «ότι η ιστορία αυτής της περιόδου, αυτοί οι άνθρωποι και αυτοί οι αγώνες, θα προσφέρουν ένα πλαίσιο για τη σύγκρουση των πολιτισμών που βλέπουμε σήμερα και θα σφυρηλατήσουν μια βαθύτερη κατανόηση των δυνάμεων που τους ωθούν».[12] Το έκανε αυτό, προφανώς, για τον Netanyahu.

Σημειώστε καλά ότι η φράση «σύγκρουση πολιτισμών» εφαρμόζεται εδώ στους Ρωμαιοεβραϊκούς πολέμους. Αυτό ισχύει και στον ίδιο τον τίτλο ενός άλλου βιβλίου για τα ίδια ιστορικά γεγονότα: του Martin Goodman, « Ρώμη και Ιερουσαλήμ: Η Σύγκρουση των Αρχαίων Πολιτισμών» (2007). Το υπονοούμενο είναι ότι η σύγκρουση πολιτισμών που έχει ενορχηστρώσει το Ισραήλ μεταξύ της Δύσης και του αραβο-μουσουλμανικού κόσμου δεν είναι παρά ένα επεισόδιο της πραγματικής σύγκρουσης που ξεκίνησε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, μεταξύ Ρώμης και Ιερουσαλήμ.

Προτείνω, επομένως, τη θεωρία ότι αυτό που βιώνουμε ως εβραϊκό μίσος εναντίον των «Λευκών» έχει στον πυρήνα του μια μεσσιανική-αποκαλυπτική λαχτάρα για την εκδίκηση του Θεού εναντίον της Ρώμης, με την ίδια τη Ρώμη να γίνεται κατανοητή όχι μόνο ως ο καταστροφέας του Ναού, αλλά και ως η τελευταία στη σειρά των εχθρικών αυτοκρατοριών που ξεκίνησαν με την Ασσυρία και τη Βαβυλώνα στην βιβλική ιστορία, και ως ο αρχετυπικός Εδώμ, ο αιώνιος εχθρός του Ισραήλ.

Αυτή η οπτική επιλύει την αντίφαση που αναφέρθηκε παραπάνω σχετικά με την αμφιλεγόμενη σχέση μεταξύ Εβραίων και λευκής ταυτότητας: Οι Εβραίοι μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται ως λευκοί όταν αυτό εξυπηρετεί τους σκοπούς τους, αλλά στο θεμελιώδες επίπεδο της εβραϊκής τους ταυτότητας, οι Εβραίοι δεν είναι λευκοί επειδή δεν είναι Ρωμαίοι. Όταν οι Εβραίοι εκφράζουν το μίσος τους προς τους λευκούς -ειδικά τους λευκούς άνδρες, η σχέση τους με τους shiksa είναι διαφορετικής φύσης- υπάρχει πάντα, στο παρασκήνιο, αυτή η δίψα για εκδίκηση εναντίον της Ρώμης.

Οι περισσότεροι Εβραίοι μπορεί να μην μας βλέπουν ως Ρωμαίους, αλλά η γνωστική τους ελίτ μας βλέπει, και είναι αυτή που διαμορφώνει το γνωστικό πλαίσιο. Αν καταλάβουμε ότι είμαστε η Ρώμη στα μάτια τους, τότε μπορούμε να αρχίσουμε να κατανοούμε τι συμβαίνει. Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτή η θεωρία εξηγεί τα πάντα, αλλά νομίζω ότι βοηθά στην κατανόηση του πυρήνα του εβραϊκού μίσους και προσδίδει κάποιο είδος ορθολογικότητας σε αυτό.

Τι έκαναν οι Ρωμαίοι στους Εβραίους

Για να κατανοήσουμε τη φύση αυτού του άρρητου αλλά πολύ πραγματικού πολέμου εκδίκησης που διεξήγαγαν οι Εβραίοι εναντίον της Ρώμης, είναι κρίσιμο να σχηματίσουμε μια γενική ιδέα για την προέλευσή του: τους Ρωμαιοεβραϊκούς Πολέμους του πρώτου και δεύτερου αιώνα μ.Χ. Θα κάνω την ιστορία όσο το δυνατόν πιο σύντομη.

Το Ισραήλ βρίσκεται στη μέση της Εύφορης Ημισελήνου, στην περιοχή της Συρίας-Παλαιστίνης που συνέδεε τους Μεσοποταμιακούς και Αιγυπτιακούς πολιτισμούς, και ήταν περιζήτητη και από τους δύο καθ' όλη τη διάρκεια της πρώτης χιλιετίας π.Χ. Μετά την κατάκτηση από τον Μεγάλο Αλέξανδρο, το Ισραήλ βρέθηκε εμπλεκόμενο στη σύγκρουση μεταξύ των δύο ελληνιστικών αυτοκρατοριών: της Λαγιδικής ή Πτολεμαϊκής Αυτοκρατορίας, με επίκεντρο τη νεόκτιστη Αλεξάνδρεια, και της Σελευκιδικής Αυτοκρατορίας, που κυβερνούσε αρχικά από τη Σελεύκεια στον Τίγρη, αλλά αργότερα από την Αντιόχεια στη νότια Ανατολία.

Η Ιουδαία έπεσε αρχικά υπό την κυριαρχία των Πτολεμαίων, οι οποίοι έφεραν πολιτική σταθερότητα και οικονομική ευημερία στην περιοχή. Επίσης, ενθάρρυναν τους Εβραίους να εγκατασταθούν στην Αίγυπτο υπό ευνοϊκές συνθήκες, με αποτέλεσμα η Αλεξάνδρεια να έχει τόσους Εβραίους όσο και η Ιερουσαλήμ. Όταν, μετά από μια σειρά πέντε Συριακών Πολέμων, η Ιουδαία πέρασε από την Πτολεμαϊκή στην Σελευκιδική κυριαρχία το 198 π.Χ., οι Εβραίοι βρέθηκαν υπό μια λιγότερο ευνοϊκή δυναστεία. Το 169-167 π.Χ., εξοργισμένος από αυτό που αντιλαμβανόταν ως πράξεις προδοσίας, ο Σελευκίδης βασιλιάς Αντίοχος Δ΄ ο Επιφανής λεηλάτησε τον ναό και, πιστεύοντας στους Εβραίους ότι λάτρευαν τον υπέρτατο και παγκόσμιο Θεό, τον αφιέρωσε στην ελληνική εκδοχή του, τον Ολύμπιο Δία. Αυτό είναι το «βδέλυγμα της ερήμωσης» που θρηνείται στο Βιβλίο του Δανιήλ (9:27 και 11:31) και το πλαίσιο για την εξέγερση των Μακκαβαίων. Η εβραϊκή γιορτή της Χανουκά τιμά τον καθαρισμό του Ναού και την αποκατάσταση της λατρείας μετά την νίκη του Ιούδα Μακκαβαίου και των δυνάμεών του επί του στρατού των Σελευκιδών.

" Χανουκά " : Μία ἀντι- ἑλληνική συκοφαντία αἵματος

Το βασίλειο των Ασμοναίων επέζησε μέχρι το 63 π.Χ., όταν ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπήιος παρενέβη σε έναν ακόμη εμφύλιο πόλεμο, θέτοντας τέλος στην εβραϊκή ανεξαρτησία. Η εισβολή του στα Άγια των Αγίων του Ναού προκάλεσε οργή μεταξύ των Εβραίων. Αφού νίκησε τους Σελευκίδες στη Συρία και έθεσε την Πτολεμαϊκή Αίγυπτο υπό ρωμαϊκό έλεγχο, η Ρώμη αναδείχθηκε ως η κυρίαρχη δύναμη της Μεσογείου.

Ο Ηρώδης εγκωμιάστηκε ως βασιλιάς της Ιουδαίας από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο το 40 π.Χ., με τη στρατιωτική υποστήριξη του Μάρκου Αντώνιου και του Οκταβιανού. Κατά τη διάρκεια της περίπου τέταρτης δεκαετούς καριέρας του ως βασιλιάς, ο Ηρώδης προώθησε την ελληνορωμαϊκή πολεοδομία, την αρχιτεκτονική και την πολιτική κουλτούρα, σεβόμενος παράλληλα τις εβραϊκές παραδόσεις και χτίζοντας για τον Γιαχβέ έναν Ναό που προοριζόταν να ανταγωνιστεί τα θαύματα του αρχαίου κόσμου.

Μετά τον θάνατο του Ηρώδη, η Ιουδαία βυθίστηκε σε πολιτική αστάθεια και εξέγερση, που κορυφώθηκε με άμεση ρωμαϊκή παρέμβαση, η οποία τροφοδότησε περαιτέρω αναταραχή μεταξύ των εβραϊκών κοινοτήτων σε όλη τη Διασπορά. Το 66 μ.Χ., μια νέα εβραϊκή εξέγερση προκάλεσε σοβαρές απώλειες στον ρωμαϊκό στρατό. Ο αυτοκράτορας Νέρωνας διόρισε τον Βεσπασιανό ως διοικητή της στρατιωτικής εκστρατείας. Ο γιος του Τίτος σύντομα τον ακολούθησε. Ο Εβραίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος - η μόνη μας πηγή για αυτόν τον πόλεμο - ισχυρίζεται ότι 1,1 εκατομμύριο Εβραίοι πέθαναν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ που διεξήγαγε ο Τίτος και έληξε με τη λεηλασία και την καταστροφή του Ναού. Ισχυρίζεται επίσης ότι 97.000 Εβραίοι αιχμαλωτίστηκαν κατά τη διάρκεια ολόκληρου του πολέμου ( Ο Εβραϊκός Πόλεμος VI.9.3). Ταυτόχρονα, οι εβραϊκές εξεγέρσεις καταστάλθηκαν βίαια στην Αλεξάνδρεια, τη Δαμασκό και άλλες πόλεις σε όλη την ανατολική Μεσόγειο. Ο Ιώσηπος ισχυρίζεται ότι περίπου 50.000 Εβραίοι σκοτώθηκαν από ρωμαϊκά στρατεύματα μόνο στην Αλεξάνδρεια.[13]

Τα λάφυρα πολέμου που μεταφέρθηκαν πίσω στη Ρώμη από την Ιερουσαλήμ ήταν τεράστια. Πιστεύεται ότι η κατασκευή του Αμφιθεάτρου των Φλαβίων, πιο γνωστού ως Κολοσσαίο, χρηματοδοτήθηκε από τα λάφυρα του Ναού της Ιερουσαλήμ—ο οποίος ναός λειτουργούσε ως ένα είδος κεντρικής τράπεζας.

Εκτός από την καταστροφή του Ναού —της γεωγραφικής, πολιτικής και συμβολικής καρδιάς της εβραϊκής ταυτότητας— ο Βεσπασιανός, ο οποίος έγινε αυτοκράτορας το 68, επέβαλε την ταπείνωση του fiscus Iudaicus : αντί για το μισό σέκελ που οι Εβραίοι ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν ετησίως στον Ναό, ο Βεσπασιανός με τον φόρο αυτό επί των εβραίων, ανακατεύθηνε τά κεφάλαια για την ανοικοδόμηση του Ναού του Καπιτωλίου Διός στη Ρώμη.

Η αιματηρή καταστολή των επόμενων εβραϊκών εξεγέρσεων τον δεύτερο αιώνα και η περαιτέρω μαζική διασπορά που ακολούθησε, μεγέθυναν μόνο την καταστροφή. Το 115–117 μ.Χ., ο αυτοκράτορας Τραϊανός, του οποίου ο πατέρας είχε υπηρετήσει ως στρατηγός υπό τον Βεσπασιανό κατά τη διάρκεια του Ιουδαϊκού Πολέμου, διέταξε την καταστολή σημαντικών εβραϊκών εξεγέρσεων στην Αίγυπτο, την Κυρήνη, την Κύπρο και τη Μεσοποταμία. Αυτές οι εξεγέρσεις, συλλογικά γνωστές ως Πόλεμος του Κίτου, ήταν από τις πιο βίαιες εβραϊκές εξεγέρσεις κατά της ρωμαϊκής κυριαρχίας τον δεύτερο αιώνα. Σύμφωνα με τον Αρριανό, γράφοντας λίγα χρόνια αργότερα, «ο Τραϊανός ήταν αποφασισμένος πάνω απ' όλα, αν ήταν δυνατόν, να καταστρέψει ολοκληρωτικά το [εβραϊκό] έθνος, αλλά αν όχι αυτό, τουλάχιστον να το συντρίψει και να σταματήσει την αλαζονική του κακία».[14]

Ο θετός γιος και διάδοχος του Τραϊανού, Αδριανός, αντιμετώπισε μια ακόμη εβραϊκή εξέγερση στην Ιουδαία, με επικεφαλής τον Simon bar Kokhba, τον οποίο ορισμένοι από τους οπαδούς του (με πιο γνωστό τον Ραββίνο Akiba) χαιρέτισαν ως τον Μεσσία. Ο Δίων Κάσσιος συνοψίζει το αποτέλεσμα της ρωμαϊκής στρατιωτικής εκστρατείας, στην οποία συμμετείχε προσωπικά ο Αδριανός:

Στην Ιερουσαλήμ, ο Αδριανός ίδρυσε μια πόλη στη θέση εκείνης που είχε ισοπεδωθεί, ονόμασε την Αίλια Καπιτωλίνα [από τον Αίλιο , το επώνυμο του Αδριανού, και τον Δία Καπιτωλίνο, τον κύριο Ρωμαϊκό θεό που λατρευόταν στον λόφο του Καπιτωλίου στη Ρώμη], και στη θέση του ναού του θεού ανήγειρε έναν νέο ναό αφιερωμένο στον Δία.

Οι Εβραίοι αποκλείστηκαν από την πόλη για αόριστο χρονικό διάστημα. Στην επαρχία δόθηκε ξανά το αρχαίο ελληνικό της όνομα, Συρία Παλαιστίνη (σε ανάμνηση των Φιλισταίων που είχαν χαθεί προ πολλού, αιγαιακής καταγωγής). Όπως σχολιάζει ο Martin Goodman: «Στα μάτια της Ρώμης και κατ' εντολή του Αδριανού, οι Εβραίοι είχαν πάψει να υπάρχουν ως έθνος στη γη τους».[15] Ο Αδριανός αναφέρεται στο Gittin 57a, στο πλαίσιο της καταστροφής του οχυρού του Bar Kokhba, του Betar (του οποίου το όνομα υιοθέτησε αργότερα ο Jabotinsky για το σιωνιστικό νεανικό κίνημά του). Το Ταλμούδ περιγράφει μια τεράστια σφαγή: «Ογδόντα χιλιάδες αξιωματικοί που κρατούσαν σάλπιγγες μάχης... μπήκαν στην πόλη Betar... και σκότωσαν άνδρες, γυναίκες και παιδιά...» Το αίμα έφτανε μέχρι τη Μεγάλη Θάλασσα.

Ωστόσο, η καταστροφή του Ναού παρέμεινε η μεγάλη ταπείνωση, ξεπερνώντας αναμφισβήτητα την Έξοδο στην εβραϊκή συλλογική μνήμη. Ήταν μια «καθοριστική στιγμή στη διαμόρφωση του ραβινικού Ιουδαϊσμού», όπως δείχνει η Susan Sorek στο βιβλίο της « Οι Εβραίοι κατά της Ρώμης ».[16] Ο Ιουδαϊσμός, με την ορθή έννοια, γεννήθηκε από αυτό το γεγονός: είναι η θρησκεία ενός διασκορπισμένου λαού που θρηνεί την απώλεια του Ναού του, προσεύχεται για την αποκατάστασή του και την επιστροφή του στους Αγίους Τόπους, καθώς και για την εκδίκηση του Θεού επί του Εδώμ.

Ο Χριστιανισμός γεννήθηκε επίσης την ίδια περίοδο. Και παρόλο που ο Παύλειος Χριστιανισμός αναπτύχθηκε στη Διασπορά, η ανάπτυξή του πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο της αιματηρής σύγκρουσης πολιτισμών μεταξύ Ρώμης και Ιερουσαλήμ. Δεδομένου ότι, σύμφωνα με τον John Kelly, «μέχρι τα μέσα του δεύτερου αιώνα, ... η χριστιανική θεολογία διαμορφωνόταν σε κυρίως ιουδαϊστικά καλούπια»,[17] Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η χριστιανική λογοτεχνία που εμφανίστηκε λίγο μετά την καταστροφή του Ναού περιέχει ισχυρά ρεύματα αντι-ρωμαϊκού εβραϊκού αισθήματος. Το Βιβλίο της Αποκάλυψης, η τελευταία λέξη στον χριστιανικό κανόνα, είναι ένα αποκαλυπτικό κείμενο επηρεασμένο από το Βιβλίο του Δανιήλ, στο οποίο η Ρώμη, «η μεγάλη πόλη που έχει εξουσία πάνω σε όλους τους άρχοντες της γης», χαρακτηρίζεται κρυπτικά ως «Βαβυλώνα η Μεγάλη, η μητέρα όλων των πορνών», «καβαλώντας ένα κόκκινο θηρίο που είχε επτά κεφάλια και δέκα κέρατα και είχε βλάσφημους τίτλους γραμμένους παντού»· «μέσα σε μία μόνο ημέρα, οι πληγές θα πέσουν πάνω της: ασθένεια και πένθος και πείνα. Θα καεί μέχρι θανάτου». Ακολουθεί ένα όραμα της αναγέννησης της «Ιερουσαλήμ, της αγίας πόλης, που κατεβαίνει από τον Θεό από τον ουρανό» (Αποκάλυψη 17:3-21:10).

Είμαστε ακόμα Ρωμαίοι;

Η εβραϊκότητα είναι μνήμη. «Μόνο στο Ισραήλ και πουθενά αλλού η εντολή να θυμόμαστε γίνεται αισθητή ως θρησκευτική επιταγή για έναν ολόκληρο λαό», έγραψε ο Yosef Yerushalmi στο βιβλίο του Zakhor: Jewish History and Jewish Memory (1982). Οι περισσότεροι Εβραίοι σήμερα ορίζουν την εβραϊκότητά τους με βάση τη μνήμη του Ολοκαυτώματος. Αυτό δείχνει μια δημοσκόπηση της Pew Research του 2013. Στο ερώτημα «Τι είναι απαραίτητο για να είσαι Εβραίος;» «Η ανάμνηση του Ολοκαυτώματος» έρχεται πρώτη για το 73% των Αμερικανών Εβραίων. Φυσικά, η μνήμη τους για το Ολοκαύτωμα είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό ένα σύνδρομο ψευδούς μνήμης, που παράγεται από μια συνεχή πλύση εγκεφάλου με ιστορίες τρόμου, όπως δείχνει ο Germar Rudolf . Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η μνήμη μπορεί να είναι πολύ διαφορετική από την ιστορία.

Αν και για τους μέσους Εβραίους κατατάσσεται μετά το Ολοκαύτωμα, η Εβραϊκή Βίβλος παραμένει η θεμελιώδης συλλογική μνήμη του παγκόσμιου Ισραήλ και το πρότυπο με το οποίο οι Εβραίοι ερμηνεύουν ολόκληρη την μετέπειτα ιστορία τους. Τον Οκτώβριο του 2023, ο Netanyahu αναφέρθηκε στους Παλαιστίνιους της Γάζας ως Αμαλήκ και, πιο πρόσφατα, χαρακτήρισε το Ιράν ως Αμαλήκ .

Οι πόλεμοι εναντίον της Ρώμης δεν αναφέρονται στη Βίβλο, αλλά έχουν το ίδιο βάρος στη σημερινή εβραϊκή μνήμη. Όπως είπα και πριν, αποτελούν το τραυματικό γεγονός που διαμόρφωσε τον ραβινικό Ιουδαϊσμό και, πιο πρόσφατα, αποτελούν έναν σημαντικό ιδρυτικό μύθο του Σιωνισμού.

Αναγνωρίζοντας ότι, στο εβραϊκό εσχατολογικό μυαλό, υπάρχει ένας συνεχιζόμενος πόλεμος μεταξύ Ρώμης και Ιερουσαλήμ, ότι είμαστε η Ρώμη και ότι είμαστε έτοιμοι να καταστραφούμε ενώ ο Ναός πρόκειται να ξαναχτιστεί, εξηγείται σε μεγάλο βαθμό το μίσος των Εβραίων κατά των Λευκών. Το μίσος για τον εχθρό είναι μια φυσιολογική πτυχή κάθε πολέμου. Και όσο μεγαλύτερος είναι ο πόλεμος, τόσο πιο έντονο και επίμονο είναι το μίσος. Έτσι, αν σκεφτούμε το εβραϊκό πρόβλημα ως ουσιαστικά έναν πόλεμο δύο χιλιάδων ετών, το εβραϊκό μίσος γίνεται κατανοητό.

Μπορεί να μας φαίνεται εντελώς παράλογο να ταυτιζόμαστε με τη Ρώμη. Έχουμε πάψει να νιώθουμε Ρωμαίοι εδώ και πολύ, πολύ καιρό. Αλλά εδώ είναι που το εβραϊκό μίσος μπορεί στην πραγματικότητα να λειτουργήσει ως καθρέφτης για να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να ανακαλύψουμε κάτι για τον εαυτό μας. Αφού μελέτησα την Ύστερη Αρχαιότητα για περίπου ένα χρόνο και έγραψα γι' αυτήν στο νέο μου βιβλίο " Τι έκαναν οι Χριστιανοί στους Ρωμαίους" , έχω συνειδητοποιήσει πόσο βαθιά ρωμαϊκός - και πόσο επιφανειακά χριστιανικός - είναι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός στα πιο λαμπρά του επιτεύγματα. Στο προηγούμενο βιβλίο μου, " Η Παπική Κατάρα" , έδειξα ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία παρέμεινε ομόφωνα το ιδανικό των πολιτικών στοχαστών καθώς και των απλών ανθρώπων σε όλο τον Μεσαίωνα, και ότι η τελική αποτυχία της γερμανικής προσπάθειας να αναβιώσει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οφειλόταν εξ ολοκλήρου στις αντίπαλες αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του παπισμού.

Πρόσφατα ανακάλυψα ότι ο Γερμανός φιλόσοφος Peter Sloterdijk, στο Falls Europa erwacht ( Αν η Ευρώπη ξυπνήσει ), είχε καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα:

Η κατεξοχήν λειτουργία του ευρωπαϊκού συντάγματος έγκειται σε έναν μηχανισμό για τη μεταφορά της Αυτοκρατορίας. Η Ευρώπη τίθεται σε κίνηση και παραμένει σε κίνηση στο βαθμό που καταφέρνει να διεκδικήσει την Αυτοκρατορία που υπήρχε πριν από αυτήν και να την μεταμορφώσει. Η Ευρώπη αποτελεί επομένως ένα στάδιο για τις μεταμορφώσεις της Αυτοκρατορίας· η κατευθυντήρια αρχή της πολιτικής της φαντασίας είναι ένα είδος μετεμψύχωσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσω των αποφασιστικών ευρωπαϊκών λαών που είναι ικανοί να διαμορφώσουν την ιστορία.[18]

Στο μπεστ σέλερ βιβλίο του με τίτλο «China Wave: The Rise Of A Civilizational State» , ο Weiwei Zhang κάνει την εξής περαστική δήλωση: «αν η αρχαία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία δεν είχε διαλυθεί και δεν είχε καταφέρει να μεταμορφωθεί σε ένα σύγχρονο κράτος, τότε η σημερινή Ευρώπη θα μπορούσε επίσης να είναι ένα μεσαίου μεγέθους πολιτισμικό κράτος».[19] Αυτό είναι απολύτως προφανές, κι όμως σπάνια περνάει από το μυαλό των Ευρωπαίων.

Αὐτοκράτωρ Ἀδριανός φωτό

Στο νέο μου βιβλίο, προσπάθησα να δείξω ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν είναι μόνο το καταπιεσμένο όνειρο της Ευρώπης ως πολιτικού εγχειρήματος. Ως κληρονόμος της Κλασικής Ελλάδας, από όπου κατέβηκε ο αληθινός Λόγος, η Ρώμη ήταν η μεγαλύτερη διαμορφωτική δύναμη του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Είμαι πεπεισμένος ότι εξακολουθεί να αποτελεί τη μήτρα από την οποία μπορεί κάποια μέρα να αναγεννηθεί η Ευρώπη. Η Ευρώπη θα μπορούσε να είναι ξανά μεγάλη αν μπορούσε να είναι ξανά Ρωμαϊκή.

Τι πρέπει, λοιπόν, να γίνει; Δεν ξέρω. Αλλά υποθέτω ότι το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε -και να ευαισθητοποιήσουμε και τους άλλους- για το τι πραγματικά συμβαίνει. Είτε μας αρέσει είτε όχι, εξακολουθούμε να είμαστε παγιδευμένοι στη «σύγκρουση των πολιτισμών» μεταξύ Ρώμης και Ιερουσαλήμ. Και ο Χριστιανισμός δεν μας εξυπηρετεί καλά σε αυτόν τον αγώνα. Ούτε η Λευκότητα: πώς μπορεί το να είμαστε Λευκοί να μας βοηθήσει σε αυτόν τον αγώνα αν οι Εβραίοι μπορούν να είναι Λευκοί;

Η πολιτική φαντασία του εβραϊκού λαού επικεντρώνεται στην ανοικοδόμηση του Ναού και στην ολοκλήρωση του βιβλικού αυτοκρατορικού έργου, του οποίου η Βασιλεία του Σολομώντα είναι μια αναδρομική εικόνα. Αυτή η προφητική φαντασία είναι εξαιρετικά ζωντανή. Συγκριτικά, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μοιάζει με μια νεκρή ιδέα, μια εξαφανιζόμενη ανάμνηση, ένα μουσειακό έκθεμα, κάτι που δεν μας αφορά ή δεν μας ανήκει. Όταν ο Peter Sloterdijk, μιλώντας για την Ευρώπη, λέει ότι «η καθοδηγητική ιδέα της πολιτικής της φαντασίας είναι ένα είδος μετεμψύχωσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας», αναφέρεται σε μια βαθιά καταπιεσμένη ιδέα και αποτελεί φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ.

Αυτό που, κατά την άποψή μου, θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζωπύρωση αυτής της πολιτικής φαντασίας είναι να ξεκινήσουμε δίνοντας νέα πνοή στη θρησκευτική και φιλοσοφική φαντασία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η κατευθυντήρια αρχή αυτής της φαντασίας δεν είναι ο «παγανισμός» και θεωρώ ότι η χρήση αυτού του όρου ως θρησκευτικού λάβαρου είναι άστοχη: paganus σημαίνει αγρότης και χρησιμοποιούνταν από τους Χριστιανούς ως υποτιμητικός όρος για τους αβάπτιστους παραδοσιακούς. Το να αυτοαποκαλείται κανείς παγανιστής σημαίνει να αυτοπροσδιορίζεται με χριστιανικούς όρους. Επίσης, τις περισσότερες φορές, είναι σα να εκστομίζει ανοησίες.

Κατά την άποψή μου, η ύψιστη σκέψη της Ρώμης βρίσκεται στην ελληνορωμαϊκή φιλοσοφική παράδοση, που συνδέει τη λογική, την επιστήμη, τη μεταφυσική και την ηθική. Αυτή είναι η πνευματική κληρονομιά που πρόδωσε η Ρώμη αφήνοντας την Ιερουσαλήμ να κατακτηθεί, όπως προσπάθησα να καταδείξω στο βιβλίο μου « Τι έκαναν οι Χριστιανοί στους Ρωμαίους» .

Όπως έχω κατά καιρούς προτείνει, κάθε εις βάθος σκέψη για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την κληρονομιά της επωφελείται από το γεγονός ότι φωτίζεται από το κινεζικό πολιτισμικό φαινόμενο. Δεν είναι παράλογο να σκεφτούμε ότι, αν ο Κωνσταντίνος ήταν Στωικός αντί για Χριστιανός, το ρωμαϊκό κράτος-πολιτισμός θα μπορούσε να είχε ένα εξίσου πολλά υποσχόμενο μέλλον. Ο Σωκράτης, η ηρωική μορφή της φιλοσοφίας, θα μπορούσε να ήταν για εμάς ό,τι είναι ο Κομφούκιος για τους Κινέζους - γεννήθηκαν με διαφορά 8.000 μιλίων, αλλά μόνο 80 ετών.

Μπορούμε να γίνουμε ξανά Ρωμαίοι;

Ἀπό : unz.com

Γιατί μᾶς μισοῦν ; ( μέρος Α΄)

Ἡ Πελασγική

Γιατί μᾶς μισοῦν ; ( μέρος Α΄)

Πρόκειται για τον Χριστό, τη Λευκότητα ή τη Ρώμη;

η ύψιστη σκέψη της Ρώμης βρίσκεται στην ελληνορωμαϊκή φιλοσοφική παράδοση, που συνδέει τη λογική, την επιστήμη, τη μεταφυσική και την ηθική. Αυτή είναι η πνευματική κληρονομιά που πρόδωσε η Ρώμη αφήνοντας την Ιερουσαλήμ να κατακτηθεί 

 ... Αν οι Εβραίοι μας μισούν επειδή είμαστε Χριστιανοί, γιατί εξακολουθούν να μας μισούν τώρα που έχουμε, σε μεγάλο μέρος, πάψει να είμαστε Χριστιανοί;

... Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι Χριστιανοί που πηγαίνουν στην εκκλησία στην υποσαχάρια Αφρική από ό,τι στην Ευρώπη. Γιατί οι Εβραίοι είναι τόσο πρόθυμοι να κατακλύσουν τις χώρες μας με αυτούς και να μας κάνουν να διασταυρωθούμε μαζί τους; 

...Το εβραϊκό μίσος δεν στρέφεται κατά των Χριστιανών, αλλά κατά των Λευκών. Όσο οι Λευκοί ήταν στην συντριπτική τους πλειοψηφία Χριστιανοί και ο Χριστιανισμός ήταν η θρησκεία των Λευκών, η διάκριση ήταν πιθανώς ασήμαντη στο μυαλό ορισμένων Εβραίων όπως ο Al Goldstein. Συνειδητά ή όχι, το όνομα «Χριστός» ήταν συνώνυμο της «Λευκότητας».

...Η απόλυτη απόδειξη ότι μας μισούν ως λευκούς είναι ότι θέλουν να μας σκουρίνουν. Είναι ενοχλητικά προφανές. Αλλά τι σχέση έχει με τον Χριστιανισμό; Αφορά τη Λευκότητα. Το «Black Lives Matter» είναι ένας ευγενής σκοπός, ενώ το «White Lives Matter» βρωμάει ναζισμό.

... οι ίδιοι οι Εβραίοι είναι διχασμένοι ως προς το αν είναι λευκοί ή όχι.

...Το σημαντικό συμπέρασμα είναι ότι η Λευκότητα δεν είναι ακόμα το πραγματικό αντικείμενο του μίσους τους. Βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο που βρισκόμασταν και πριν όσον αφορά τους Εβραίους και τον Χριστιανισμό: δεν είναι η Λευκότητα αυτό που μισούν σε εμάς, όπως ακριβώς δεν είναι και ο Χριστιανισμός.

...με τον όρο «Λευκός» δεν είναι το χρώμα του δέρματος, ούτε ένα γενετικό χαρακτηριστικό, ούτε καν μια κοινή καταγωγή. Είναι μια ιστορία δύο χιλιάδων ετών, παλαιότερη από τον ίδιο τον Χριστιανισμό.

Τοῦ Laurent Guyénot

 Μας μισούν. Σχεδόν όλα όσα φαίνεται να έχουν επινοηθεί ειδικά για να μας βλάψουν προέρχονται από αυτούς. Υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά ο κανόνας «κάθε φορά» ισχύει σχεδόν κάθε φορά. Δεν θα κάνω μια λίστα με αυτά που μας κάνουν. Είναι εθνοκτονία. Είναι μαζική πνευματική δολοφονία. Είναι η Γάζα με διαφορετικά μέσα. Είναι τόσο σίγουροι ότι θα μας αποτελειώσουν σύντομα που τώρα μας φτύνουν το μίσος τους κατάμουτρα, αλλά απαιτούν να το ονομάσουμε αγάπη. Αν απλώς επισημαίνουμε το μίσος τους για τους Goyim, φωνάζουν «μίσος για τους Εβραίους!».

Το μίσος τους είναι προγονικό, οργανωμένο, επίμονο, ακλόνητο, ευρηματικό, μυστικιστικό. Νομίζουν ότι είναι θεόπνευστο. Είναι βέβαιοι, ότι ο ίδιος ο Θεός μάς μισεί.

Το μίσος τους είναι άσχημο και προτιμάμε να μην το βλέπουμε. Είναι ένα δυσάρεστο και περίπλοκο θέμα, δύσκολο να το κατανοήσει κανείς, ακόμη πιο δύσκολο να το εκφράσει. Δεν φαίνεται καν να διαθέτουμε τα γνωστικά εργαλεία για να το συλλάβουμε εννοιολογικά. Είναι τόσο αλλόκοτο!

Ωστόσο, δεν υπάρχει πιο επείγον καθήκον από το να αναλύσουμε αυτό το μίσος ορθολογικά, επιστημονικά. Πρέπει να μελετήσουμε την ιστορική του προέλευση, τα γνωστικά του πρότυπα, τους τρόπους μετάδοσής του. Πρέπει να προσπαθήσουμε να φτάσουμε στη ρίζα του, ακόμα κι αν είναι απύθμενο.

Γιατί μας μισούν; Τι μισούν σε εμάς; Παραδόξως, η κατανόηση του πώς μας βλέπουν μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε ποιοι είμαστε, ποιοι ήμασταν και ποιοι μπορεί να θέλουμε να γίνουμε. Αν καταλάβουμε γιατί μας μισούν, θα μάθουμε κάτι για αυτούς, αλλά και κάτι για «εμάς».

Μπορεί να πείτε ότι το μίσος τους δεν έχει καμία σχέση με εμάς, αλλά έχει να κάνει με τη δική τους συλλογική κοινωνιοπάθεια. Είναι ένα μίσος γραμμένο στο Ιερό τους Βιβλίο. Αυτό είναι αλήθεια, και το λέω τα τελευταία δέκα χρόνια. Είναι ένα μίσος που χαράζεται στη σάρκα τους μόλις γεννιούνται. Αυτό μπορεί επίσης να είναι αλήθεια.

Αλλά γιατί αυτό το μίσος στρέφεται εναντίον μας ; Ποιοι είμαστε στα μάτια τους;

Μισούν οι Εβραίοι τους Χριστιανούς;

Η χριστιανική θεωρία είναι ότι οι Εβραίοι μας μισούν ως Χριστιανούς. Αυτό που μισούν μέσα μας είναι ο Χριστιανισμός, επειδή διακατέχονται από ένα σατανικό μίσος για τον Χριστό. Εφόσον ο Χριστός είναι Θεός, το να μισούμε τον Χριστό είναι σαν να μισούμε τον Θεό. Το επακόλουθο είναι ότι, αν μόνο οι Εβραίοι δέχονταν τον Ιησού στην καρδιά τους, θα σταματούσαν να μας μισούν.

Αυτή η θεωρία είναι αποδεδειγμένα λανθασμένη και είναι καιρός να το συνειδητοποιήσουμε. Οι Εβραίοι δεν μισούν τον Χριστό, για τον απλό λόγο ότι δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του Χριστού. Στο μυαλό των περισσότερων Εβραίων, ο Ιησούς είναι ένας Γαλιλαίος Εβραίος που πίστευε λανθασμένα - ή μήπως μόνο οι οπαδοί του; - ότι ήταν ο Μεσσίας. Αν ο Ιησούς ήταν απλώς ένας Εβραίος που έζησε σε ταραγμένες εποχές και εκτελέστηκε από τους Ρωμαίους υπό την πίεση ενός διεφθαρμένου ιερατείου, γιατί οι Εβραίοι να τρέφουν ένα αιώνιο και άπειρο μίσος γι' αυτόν; Δεν τρέφουν. Οι περισσότεροι Εβραίοι που έχω ακούσει ποτέ να μιλάνε για τον Ιησού δεν τρέφουν έντονη εχθρότητα απέναντί ​​του και μάλλον θα κατηγορήσουν τον Παύλο για τον Χριστιανισμό. Δείτε τι λέει για τον Ιησού τον εβραίο, ο Ραββίνος Shmuley, που μας μισεί.

Οι Χριστιανοί κάνουν μεγάλη κουβέντα για το Ταλμουδικό απόσπασμα που λέει ότι ο Ιησούς τιμωρείται με καυτά περιττώματα, αλλά το ίδιο απόσπασμα εξηγεί ότι όποιος χλευάζει τα λόγια των σοφών τιμωρείται με τον ίδιο τρόπο.[1] Ο Ιησούς δεν τυγχάνει ειδικής μεταχείρισης. Στο ίδιο Ταλμούδ, ο Βαλαάμ, ένας μάντης που αναφέρεται στους Αριθμούς 22-24 της Παλαιάς Διαθηκης, λέγεται ότι «μαγειρέυτηκε σε βραστό σπέρμα». (Μερικοί Χριστιανοί ισχυρίζονται ότι ο Βαλαάμ είναι μια κωδική λέξη για τον Ιησού, αλλά για κανέναν άλλο λόγο ο Βαλαάμ υποτίθεται ότι πέθανε περίπου στην ίδια ηλικία.)[2]

Η ιδέα ότι το Ταλμούδ είναι γεμάτο βλασφημία κατά του Χριστού είναι μια χριστιανική φαντασίωση, όπως ακριβώς και η ιδέα ότι οι Εβραίοι καταναλώνονται από το μίσος για τον Χριστό. Υπάρχουν μόνο επτά αποσπάσματα στα δύο Ταλμούδ που αναφέρουν έναν Γεσού, και μόνο δύο αναφέρονται αναμφισβήτητα στον Ιησού. Στο δεύτερο, ο Γεσού χα-Νοτζρί - που μεταφράζεται διστακτικά ως Ιησούς ο Ναζωραίος - λιθοβολείται μέχρι θανάτου από ένα εβραϊκό δικαστήριο, «επειδή ασκούσε μαγεία και δελέαζε και παρέσυρε τον Ισραήλ».[3] Αυτό δύσκολα αντικατοπτρίζει την αφήγηση του Ευαγγελίου και, σε κάθε περίπτωση, δεν μοιάζει με την έκφραση ενός βαθέος, μεταφυσικού μίσους.

Δεν μπορείς να μισείς κάτι αν δεν πιστεύεις ότι υπάρχει. Ένας Χριστιανός θα υποστήριζε ότι, βαθιά μέσα στην καρδιά του, ξέρει ότι απέρριψε τον Θεό και τη σωτηρία του και καταναλώνεται από την καταπιεσμένη ενοχή του, η οποία τον τρελαίνει. Αλλά αν δεν είσαι Χριστιανός και δεν πιστεύεις ότι ο Ιησούς ήταν Θεός, τότε μπορείς να καταλάβεις ότι οι Εβραίοι, που ούτε αυτοί το πιστεύουν, απλώς δεν νοιάζονται και τόσο για τον Χριστό. Ακόμα και από τον τρόπο που κάποιοι αρέσκονται να τον κοροϊδεύουν, μπορείς να καταλάβεις ότι δεν τον παίρνουν στα σοβαρά. Απλώς κοροϊδεύουν τη γοτθική μας θρησκεία.

Η χριστιανική θεωρία σχετικά με την προέλευση του εβραϊκού μίσους είναι όπως κάθε χριστιανική θεωρία: καθαρή ανοησία. Είναι μια επιβεβαιωτική προκατάληψη που ενισχύει την πεποίθηση των ίδιων των Χριστιανών ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού - τον οποίο οι Εβραίοι θα έπρεπε να είχαν αναγνωρίσει, αν και έπρεπε να τον απορρίψουν, επειδή αν δεν υπήρχε σταύρωση, τότε δεν υπήρχε και ανάσταση, κ.λπ.

Η χριστιανική θεωρία αποδεικνύεται ψευδής με την αποχριστιανοποίηση της Δύσης. Αν οι Εβραίοι μας μισούν επειδή είμαστε Χριστιανοί, γιατί εξακολουθούν να μας μισούν τώρα που έχουμε, σε μεγάλο μέρος, πάψει να είμαστε Χριστιανοί;

Και γιατί εμείς, μεταξύ των Χριστιανών; Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι Χριστιανοί που πηγαίνουν στην εκκλησία στην υποσαχάρια Αφρική από ό,τι στην Ευρώπη. Γιατί οι Εβραίοι είναι τόσο πρόθυμοι να κατακλύσουν τις χώρες μας με αυτούς και να μας κάνουν να διασταυρωθούμε μαζί τους; Δεν έχει καμία σχέση με την καταστροφή του Χριστιανισμού, αλλά έχει να κάνει με την καταστροφή της Λευκότητας. Οι μόνοι Χριστιανοί που μισούν είναι οι Λευκοί Χριστιανοί. Και όταν μισούν τους Λευκούς Χριστιανούς, είναι το «Λευκό» κομμάτι που μισούν. Μισούν τον Χριστιανισμό μόνο στο βαθμό που - και για όσο διάστημα - ο Χριστιανισμός είναι ουσιαστικό μέρος του να είσαι Λευκός Ευρωπαίος.

Και έχετε παρατηρήσει ότι, όσο λιγότερο Χριστιανοί είμαστε, τόσο περισσότερο αρχίζουν να συμπαθούν τον Χριστό και τον Χριστιανισμό; Στην πραγματικότητα ανησυχούν για την παρακμή του Χριστιανισμού στη Δύση. Ο Ben Shapiro είναι ένας Ορθόδοξος Εβραίος που έγραψε : «Όλοι όσοι μεγάλωσαν σε χριστιανικό σπίτι και των οποίων οι παππούδες ήταν Χριστιανοί πρέπει να πηγαίνουν στην εκκλησία. Όλοι». Ο Yoram Hazony, συγγραφέας του ψευδο-ακαδημαϊκού hasbara, θρηνεί που οι Εθνικοί δεν γνωρίζουν πλέον την Παλαιά Διαθήκη τους. Το σιωνιστικό ανδρείκελο Mike Huckabee θέλει οι Αμερικανοί να επιστρέψουν στην Εκκλησία για να ξεπεράσουν τον «βιβλικό αναλφαβητισμό» τους. Η Γαλλία δεν έχει πιο ενθουσιώδη υποστηρικτή του Καθολικισμού από τον (κρυφά Ορθόδοξο) Εβραίο και υποψήφιο πρόεδρο Eric Zemmour: κι αυτός έγραψε ένα βιβλίο που καλεί τους Γάλλους να έρθουν σε επαφή με τον εσωτερικό τους Εβραίο επιστρέφοντας στην Εκκλησία.

Μισούν οι Εβραίοι τους Λευκούς;

Θυμάμαι ότι πριν από περίπου μια δεκαετία, είχα προβληματιστεί όταν διάβασα στο διαβόητο άρθρο του Nathan Abrams το 2004 με θέμα «Εβραίοι στην αμερικανική βιομηχανία πορνό», ότι ο Al Goldstein, ο εκδότης του Screw, όταν ρωτήθηκε γιατί τόσοι πολλοί Εβραίοι ασχολούνται με τη βιομηχανία πορνό, απάντησε: «Ο μόνος λόγος που οι Εβραίοι ασχολούνται με την πορνογραφία είναι ότι πιστεύουμε ότι ο Χριστός δεν αξίζει τίποτα».[4] Αυτή η δήλωση ενός Εβραίου πορνογράφου κυκλοφορεί ευρέως από τους Χριστιανούς ως απόδειξη της θεωρίας τους. Αλλά αναρωτιέμαι. Πώς βλάπτει η πορνογραφία τον Χριστό; Στοχεύει η πορνογραφία συγκεκριμένα τους Χριστιανούς; Όχι. Αναμφισβήτητα, οι Χριστιανοί είναι καλύτερα οπλισμένοι εναντίον της από τους άθεους. Βλάπτει η πορνογραφία τον Χριστιανισμό; Ούτε λίγο. Μπορεί στην πραγματικότητα να αυξήσει τον αριθμό των ευσεβών Χριστιανών, καθώς εκατομμύρια εθισμένοι στην πορνογραφία χρειάζονται σωτηρία. Η πορνογραφία είναι ένα όπλο μαζικής ηθικής καταστροφής εναντίον των Λευκών, όχι εναντίον των Χριστιανών.

Το εβραϊκό μίσος δεν στρέφεται κατά των Χριστιανών, αλλά κατά των Λευκών. Όσο οι Λευκοί ήταν στην συντριπτική τους πλειοψηφία Χριστιανοί και ο Χριστιανισμός ήταν η θρησκεία των Λευκών, η διάκριση ήταν πιθανώς ασήμαντη στο μυαλό ορισμένων Εβραίων όπως ο Al Goldstein. Συνειδητά ή όχι, το όνομα «Χριστός» ήταν συνώνυμο της «Λευκότητας».

Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Πρέπει να έχετε παρατηρήσει ότι, την τελευταία δεκαετία ή δύο δεκαετίες, οι Εβραίοι έχουν πάψει να μισούν τους Χριστιανούς. Μπορεί ακόμα να παραπονιούνται, περιστασιακά, για τον Χριστιανισμό που τους κατηγορεί για θεοκτονία, αλλά αυτό είναι ρητορικό. Τώρα είναι ειλικρινείς: μισούν τους Λευκούς, ανεξαρτήτως θρησκείας. Και αυτό που μισούν στους Λευκούς είναι η Λευκότητα.

Η τάση δεν είναι εντελώς καινούργια. Ήταν το 1967 που η Susan Sontag αποκάλεσε τη λευκή φυλή «τον καρκίνο της ανθρώπινης ιστορίας».[5] Οι εβραϊκές επιθέσεις κατά της λευκής φυλής έγιναν πιο κοινότοπες και mainstream τη δεκαετία του 1990. Ήταν το 1993 που ο καθηγητής Noel Ignatiev, με σπουδές στο Harvard, ίδρυσε το περιοδικό Race Traitor, με το σύνθημα: «Η προδοσία στη λευκότητα είναι πίστη στην ανθρωπότητα». Το εναρκτήριο κύριο άρθρο του πρώτου τεύχους , με τίτλο «Καταργήστε τη Λευκή Φυλή—Με Οποιοδήποτε Μέσο Είναι Απαραίτητο», τόνισε το εξής: «Το κλειδί για την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων της εποχής μας είναι η κατάργηση της λευκής φυλής. Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτό το έργο, ακόμη και η μερική μεταρρύθμιση θα αποδεικνύεται ανέφικτη...»

Η απόλυτη απόδειξη ότι μας μισούν ως λευκούς είναι ότι θέλουν να μας σκουρίνουν. Είναι ενοχλητικά προφανές. Αλλά τι σχέση έχει με τον Χριστιανισμό; Αφορά τη Λευκότητα. Το «Black Lives Matter» είναι ένας ευγενής σκοπός, ενώ το «White Lives Matter» βρωμάει ναζισμό.

Μερικοί Χριστιανοί θα υποστηρίξουν ότι το μίσος των Εβραίων για τους Λευκούς αποτελεί κάλυψη για το μίσος τους για τον Χριστό. Νομίζω ότι ισχύει το αντίθετο. Οι Εβραίοι, ούτως ή άλλως, έχουν μια εθνική άποψη για την ανθρωπότητα, παρά μια θρησκευτική. Γι' αυτό μπορούν να γίνουν Χριστιανοί -ή Βουδιστές- χωρίς να πάψουν να είναι Εβραίοι. Ξέρουν -αλλά εμείς όχι- ότι τα ανθρώπινα όντα είναι γενεαλογικά στον πυρήνα τους. Η πίστη είναι πολιτισμική.

Αλλά εδώ έρχεται η αντίρρηση: πώς μπορούν οι Εβραίοι να μισούν τους Λευκούς όταν είναι και οι ίδιοι Λευκοί;

Μια άλλη αντίρρηση είναι ότι η «λευκότητα» είναι μια πρόσφατη έννοια και το μίσος για τους Εβραίους είναι πολύ παλαιότερο. Είναι βιβλικό.

Ας ρίξουμε λοιπόν μια πιο προσεκτική ματιά σε αυτή την έννοια του «Λευκού» και ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι πραγματικά εννοούν όταν οι Εβραίοι λένε «Λευκός».

Είναι οι Εβραίοι λευκοί;

Η σχέση των Εβραίων με τη Λευκότητα είναι περίπλοκη. Σε ένα άρθρο της Washington Post το 2016 , ο Ραββίνος Jonah Dov Pesner έγραψε: «Φέτος, όταν ψάξω την ψυχή μου, θα επικεντρωθώ στην αντιμετώπιση του δικού μου λευκού προνομίου». Αλλά σε ένα άλλο άρθρο της Washington Post που δημοσιεύτηκε το προηγούμενο έτος, ο Ραββίνος Gil Steinlauf έγραψε: «Πρέπει να σταματήσουμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας μέρος του κοινωνικού οικοδομήματος της λευκότητας...» Το ερώτημα του κατά πόσον οι Εβραίοι είναι λευκοί είναι το θέμα του άρθρου της Cynthia Levine-Rasky με τίτλο «Λευκό Προνόμιο» που δημοσιεύτηκε στο Journal of Modern Jewish Studies το 2008. Το επιχείρημά της είναι ότι η εβραϊκότητα και η λευκότητα είναι ασταθείς κατηγορίες, εξαρτώμενες από το εκάστοτε πλαίσιο.

Έτσι, οι ίδιοι οι Εβραίοι είναι διχασμένοι ως προς το αν είναι λευκοί ή όχι. Στην πραγματικότητα, ένας Εβραίος μπορεί να έχει δύο αντίθετες απόψεις επί του θέματος. Αυτό συμβαίνει επειδή το ερώτημα αν οι Εβραίοι είναι λευκοί ή όχι είναι σαν το ερώτημα αν η εβραϊκότητα είναι εθνικότητα ή θρησκεία. Εξαρτάται από τα συμφραζόμενα, δηλαδή από το σε ποιον μιλάς.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι, ως λαός διασκορπισμένος στα έθνη ενώ μοιράζεται το μίσος του Θεού για τα έθνη, οι Εβραίοι έχουν αναπτύξει όχι μόνο μια διπλή αφοσίωση, αλλά μια διπλή ταυτότητα και μια διπλή προσωπικότητα. Έχουν μια κεντρική, συμπαγή προσωπικότητα για το εβραϊκό τους περιβάλλον και μια ρευστή, μιμητική για την αντιμετώπιση των Εθνικών. Μπορούν να είναι Λευκοί ανάμεσα σε Λευκούς Εθνικούς, αλλά το αίσθημα του ανήκειν στη Λευκότητα είναι περιστασιακό, όχι ουσιώδες. Γι' αυτό οι Εβραίοι μπορούν να συζητούν αν οι Εβραίοι είναι Λευκοί, αλλά δεν θα ρωτούσαν ποτέ αν οι Λευκοί είναι Εβραίοι.

Η εβραϊκή τους προσωπικότητα είναι αφοσιωμένη στην εβραϊκή αλληλεγγύη, ενώ η μη-Εβραϊκή προσωπικότητά τους θα προσπαθήσει να ενσωματωθεί, αλλά, όταν είναι δυνατόν, θα εργαστεί για την αποδυνάμωση του έθνους υποδοχής. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η μη-Εβραϊκή προσωπικότητά τους μπορεί να είναι εξαιρετικά ατομικιστική, ανατρεπτική και επαναστατική, ενώ παραμένουν φατρικοί και κομφορμιστές ως Εβραίοι. Η εβραϊκή επιβίωση ως λαός εξαρτάται από την ικανότητά τους να διατηρήσουν αυτές τις δύο ταυτότητες λειτουργικές και σαφώς ξεχωριστές.

Όταν γράφω έτσι, ουσιοποιώ τους Εβραίους, πράγμα που σημαίνει ότι στην πραγματικότητα μιλάω για την εβραϊκότητα, ή τους Εβραίους στο μέτρο της σημασίας που δίνουν στο να είναι Εβραίοι. Μερικοί άνθρωποι εβραϊκής καταγωγής, υποθέτω, δεν αισθάνονται πολύ Εβραίοι, ή μόνο ανάμεσα σε άλλους Εβραίους, ή στα γεράματά τους, κ.λπ. Η εβραϊκότητα, όπως και η Λευκότητα, είναι μια αφαίρεση· αλλά δεν είναι μια σταθερή, αμετάβλητη Πλατωνική Ιδέα. Μιλάω εδώ για τη σύγχρονη εβραϊκότητα που είναι σχεδόν συνώνυμη με την «υποστήριξη του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ».

Οι παραπάνω σκέψεις βοηθούν να εξηγηθεί, ελπίζω, γιατί ο ίδιος Εβραίος μπορεί να παρουσιάσει τον εαυτό του ως λευκό που χτυπάει το στήθος του για το λευκό του προνόμιο, και την επόμενη μέρα να πει ήρεμα ότι δεν είναι λευκός. Σε αυτόν τον ιστότοπο παρατίθενται παραδείγματα Εβραίων συγγραφέων που γράφουν ως Λευκοί κατά της Λευκότητας: Tim Wise ( White Like Me ), Jonathan Metzl ( Dying of Whiteness ), Paul Kivel ( Uprooting Racism ), Maurice Berger ( White Lies: Myths of Whiteness ), Michel Kimmel ( Angry White Men ), George Liptsitz ( The Possessive Investment in Whiteness ), Eric Kaufmann ( Whiteshift ), Paula Rothenberg ( White Privilege ), Barbara Appelbaum ( Being White: Being Good ).

Όλοι αυτοί είναι Εβραίοι που προσπαθούν να διδάξουν στους λευκούς συνανθρώπους τους να μισούν τη δική τους Λευκότητα, ενώ παράλληλα παραμένουν άτρωτοι στην παθολογία που διαδίδουν. Σε αντίθεση με εμάς, οι Εβραίοι μπορούν ανά πάσα στιγμή να φορέσουν ή να αφαιρέσουν - ή ακόμα και να απορρίψουν εντελώς - τη λευκή τους ταυτότητα. Μπορούν να την υποστηρίξουν όταν χρειαστεί ή να μας την επιβάλουν για να μας κατηγορήσουν ή και τα δύο ταυτόχρονα.

Το σημαντικό συμπέρασμα είναι ότι η Λευκότητα δεν είναι ακόμα το πραγματικό αντικείμενο του μίσους τους. Βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο που βρισκόμασταν και πριν όσον αφορά τους Εβραίους και τον Χριστιανισμό: δεν είναι η Λευκότητα αυτό που μισούν σε εμάς, όπως ακριβώς δεν είναι και ο Χριστιανισμός. Το «Οι Εβραίοι μισούν τους Λευκούς» είναι μια άλλη λανθασμένη ένδειξη, αν και προς τη σωστή γενική κατεύθυνση.

Μερικοί Εβραίοι όντως μισούν τους Λευκούς, αλλά αυτό που εννοούν με τον όρο «Λευκός» δεν είναι το χρώμα του δέρματος, ούτε ένα γενετικό χαρακτηριστικό, ούτε καν μια κοινή καταγωγή. Είναι μια ιστορία δύο χιλιάδων ετών, παλαιότερη από τον ίδιο τον Χριστιανισμό.

Συνεχίζεται 

Ἀπό : unz.com

Γιατί μᾶς μισοῦν ; ( μέρος Β΄)

Ἡ Πελασγική