Ἄν κέρδιζε ὁ Χίτλερ

...Αν η Βρετανία δεν είχε δώσει ποτέ (στην Πολωνία) την εγγύηση πολέμου, η Σοβιετική Ένωση σχεδόν σίγουρα θα είχε υποστεί το κύριο βάρος του χτυπήματος που έπεσε στη Γαλλία. Ο Κόκκινος Στρατός, που είχε καταστραφεί από τις εκκαθαρίσεις ανώτερων αξιωματικών του Stalin, μπορεί να είχε καταρρεύσει. Ο Μπολσεβικισμός μπορεί να είχε συντριβεί. Ο κομμουνισμός μπορεί να είχε χαθεί το 1940, αντί να ζήσει για πενήντα χρόνια και να δολοφονήσει δεκάδες εκατομμύρια ακόμη στη Ρωσία, την Κίνα, την Κορέα, το Βιετνάμ και την Κούβα. 

Ο πρώτος στόχος του Χίτλερ ήταν η απόλυτη εξουσία στη Γερμανία. Ένας δεύτερος ήταν να ανατρέψει τη Συνθήκη των Βερσαλλιών που αρνούνταν στη Γερμανία την ισότητα δικαιωμάτων, ειδικά το δικαίωμα επανεξοπλισμού. Ένας τρίτος ήταν να αποκαταστήσει τις εκτάσεις που είχαν αποκοπεί από τις Βερσαλλίες και να φέρει τους Γερμανούς πίσω στο Ράιχ. Ένας τέταρτος, ήταν το Drang nact Osten, η προσπάθεια προς τα ανατολικά για τη δημιουργία μιας νέας γερμανικής αυτοκρατορίας. Τέλος, ο Χίτλερ σκόπευε να καθαρίσει τη Γερμανία από τους Εβραίους, να συντρίψει τον Μπολσεβικισμό και να γίνει ένας άνθρωπος της ιστορίας όπως ο Φρειδερίκος ο Μέγας και ο Bismarck . 

...ο βαθύτερος στόχος ήταν η δημιουργία μιας Μεγάλης Γερμανικής αυτοκρατορίας με την έκταση γης και τους πόρους που θα στεκόταν ως ομότιμη στις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες παγκόσμιες δυνάμεις.

φωτό

Τοῦ Mike Whitney

Αυτό είναι το ερώτημα που ο Pat Buchanan δεν θέτει ποτέ ρητά στο βιβλίο του «Churchill, Hitler και ο Περιττός Πόλεμος» , αλλά είναι επίσης το ερώτημα στο οποίο ο συγγραφέας παρέχει μια απάντηση που προκαλεί σκέψη. Να τι λέει ο Buchanan στη σελίδα 301:

Αν η Βρετανία δεν είχε δώσει ποτέ (στην Πολωνία) την εγγύηση πολέμου, η Σοβιετική Ένωση σχεδόν σίγουρα θα είχε υποστεί το κύριο βάρος του χτυπήματος που έπεσε στη Γαλλία. Ο Κόκκινος Στρατός, που είχε καταστραφεί από τις εκκαθαρίσεις ανώτερων αξιωματικών του Stalin, μπορεί να είχε καταρρεύσει. Ο Μπολσεβικισμός μπορεί να είχε συντριβεί. Ο κομμουνισμός μπορεί να είχε χαθεί το 1940, αντί να ζήσει για πενήντα χρόνια και να δολοφονήσει δεκάδες εκατομμύρια ακόμη στη Ρωσία, την Κίνα, την Κορέα, το Βιετνάμ και την Κούβα. Ένας πόλεμος Hitler-Stalin μπορεί να ήταν ο μόνος πόλεμος στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1940. Δεκάδες εκατομμύρια μπορεί να μην είχαν πεθάνει ποτέ με τρομερό θάνατο στον μεγαλύτερο πόλεμο στην ιστορία . Patrick J. Buchanan, Churchill, Hitler, and the Unnecessary War, Three Rivers Press, Νέα Υόρκη, 2008

Μου φαίνεται ότι ο Buchanan θα προτιμούσε ένα διαφορετικό αποτέλεσμα από αυτό που πραγματικά εξελίχθηκε. Ο συγγραφέας φαίνεται να πιστεύει ότι μια νίκη των Ναζί επί της κομμουνιστικής Ρωσίας θα ήταν καλύτερη για σχεδόν όλους τους εμπλεκόμενους. Και έχει και δίκιο, άλλωστε, το μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής Ευρώπης κατέληξε υπό την κυριαρχία του Stalin, ενώ οι ΗΠΑ ήταν βυθισμένες σε έναν εύθραυστο Ψυχρό Πόλεμο για τα επόμενα 45 χρόνια. Ήταν αυτό το αποτέλεσμα που ήθελαν;

Δεν είναι πιθανό. Αλλά μήπως αυτό σημαίνει ότι ο Buchanan έχει δίκιο, ότι η ναζιστική διακυβέρνηση στη Ρωσία ήταν καλύτερη από τον κομμουνισμό;

Ορίστε πάλι ο Buchanan:

Ακόμα και αν ο Χίτλερ είχε έρθει στη Δύση αφού είχε συντρίψει τη Σοβιετική Ένωση του Stalin, πώς θα μπορούσε να είναι χειρότερα από ό,τι ήταν για τους Εβραίους; Ή για τους τσιγγάνους; Ή για τους Σλάβους; Ή για τους Χριστιανούς, δεκάδες εκατομμύρια από τους οποίους θα πέθαιναν και εκατοντάδες εκατομμύρια από τους οποίους θα κατέληγαν σκλάβοι σε μια αυτοκρατορία που ήταν ο πιο βάναυσος και βάρβαρος εχθρός που γνώρισε ποτέ ο Χριστιανισμός; Αν η Βρετανία δεν είχε δώσει την εγγύηση του πολέμου και δεν είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Πολωνία, η Δυτική Ευρώπη θα μπορούσε να είχε αποφύγει εντελώς τον πόλεμο. Και άξιζε τον κόπο; Ας δώσουμε τον τελευταίο λόγο στον Churchill. Τρία χρόνια μετά τη νίκη, έγραψε στο "The Gathering Storm":

Η ανθρώπινη τραγωδία φτάνει στο αποκορύφωμά της στο γεγονός ότι, μετά από όλους τους κόπους και τις θυσίες εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων και τις νίκες του Δίκαιου Σκοπού, δεν έχουμε ακόμη βρει Ειρήνη ή Ασφάλεια και βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ακόμη χειρότερους κινδύνους από αυτούς που έχουμε ξεπεράσει.

Τι εννοούσε ο Τσόρτσιλ με τον όρο «ακόμα χειρότεροι κίνδυνοι» από τον Ναζισμό και τον Χίτλερ; Εννοούσε τον Σταλινισμό και τον Stalin, μια μαζική δολοφονία, της οποίας τα θύματα ξεπερνούσαν ακόμη και αυτά του Χίτλερ. Μέχρι το 1948, όλες οι υποσχέσεις του Stalin για εκλογές είχαν αθετηθεί και συνέτριβε κάθε αντιπολίτευση στην κομμουνιστική τυραννία στις έντεκα χώρες που βρίσκονταν τώρα υπό τον έλεγχό του, συμπεριλαμβανομένης της Τσεχοσλοβακίας, για την οποία ο Churchill ήθελε να πάει σε πόλεμο, και της Πολωνίας, για την οποία ο Churchill είχε απαιτήσει από τη Βρετανία να πάει σε πόλεμο. Αν η Δύση αντιμετώπισε «ακόμα χειρότερους κινδύνους» το 1948 από το 1939, σε τι είχαν χρησιμεύσει όλα αυτά; Ναι, ο Χίτλερ ήταν νεκρός και ο Ναζισμός εξοντώθηκε, αλλά με κόστος 50 εκατομμύρια ζωές. Και η Βρετανία είχε χάσει 400.000 άνδρες και ήταν συντετριμμένη και χρεοκοπημένη. Patrick J. Buchanan, Churchill, Hitler, and the Unnecessary War, σελίδα 315, Three Rivers Press, Νέα Υόρκη, 2008

Τι μας λένε αυτά τα σχόλια για τον Churchill;

Μας λένε ότι κινούνταν προς την κατεύθυνση του Buchanan. Μας λένε ότι κατάλαβε ότι είχε δημιουργήσει ένα ακόμη μεγαλύτερο χάος από αυτό που υπήρχε πριν. Το να πούμε ότι «...βρισκόμαστε στα όπλα ακόμη χειρότερων κινδύνων από αυτούς που έχουμε ξεπεράσει», ισοδυναμεί με παραδοχή ότι οι προσπάθειές του είχαν αποτύχει, ότι δεν είχαν φέρει «ειρήνη και ασφάλεια» αλλά κάτι πολύ πιο σκοτεινό και πιο απειλητικό. Αυτά δεν είναι τα περήφανα λόγια ενός θριαμβευτή ηγέτη που γιορτάζει τη νίκη του. Αυτά είναι τα παράπονα ενός ηλικιωμένου άνδρα που έχει κατακλυστεί από αυτοαμφισβήτηση και τύψεις. Ο Churchill αναγνωρίζει ότι οι δικές του λανθασμένες στρατηγικές αποφάσεις και η κακή του κρίση έχουν κάνει τον κόσμο πιο αμφιλεγόμενο, πιο πολωμένο και λιγότερο ασφαλή. Είναι μια παραδοχή αποτυχίας.

Ο Χίτλερ δεν ήθελε πόλεμο με τη Δύση. Ήθελε να ανακτήσει τα γερμανικά εδάφη (που είχαν κατασχεθεί βάσει των όρων των Βερσαλλιών) και ήθελε να απομακρύνει τους Μπολσεβίκους από τη Ρωσία, τους οποίους θεωρούσε υπαρξιακή απειλή για τη Γερμανία (κάτι που όντως ίσχυε!). Το κομμουνιστικό κόμμα στη Γερμανία είχε ήδη ξεκινήσει εξεγέρσεις με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης και είχε άμεσους δεσμούς με τους ηγέτες του Κόμματος στη Μόσχα, οι οποίοι τους εξέδιδαν οδηγίες. Οι Γερμανοί κομμουνιστές ήταν αφοσιωμένοι σε μια αταξική κοινωνία και πίστευαν ακράδαντα ότι η κατάληψη ενός βιομηχανικού κέντρου όπως η Γερμανία θα επιτάχυνε σημαντικά την επανάσταση. Η αυξανόμενη δημοτικότητα του ναζιστικού κόμματος πιθανότατα είχε λιγότερη σχέση με τον Χίτλερ παρά με τον διαδεδομένο φόβο μιας επανάστασης μπολσεβίκικου τύπου στη Γερμανία .

φωτὀ

Άρα, ήθελε ο Χίτλερ πόλεμο με τη Δύση; Σύμφωνα με τον Buchanan:

«Κοιτάζοντας πίσω σε κάθε μία από τις κρίσεις πριν από το 1939, και πώς αντέδρασε, η απάντηση φαίνεται να είναι «Όχι» . (Σελίδα 318)

Ο συγγραφέας βασίζει την κρίση του στην ερμηνεία του «Mein Kampf» (και) στη μορφή των δυνάμεων που συγκρότησε για τον πόλεμο, σε ό,τι έκανε και σε ό,τι δεν έκανε δεδομένων των ευκαιριών του, και στα σχέδια που κατέγραψε ο Χίτλερ αλλά ποτέ δεν υλοποίησε. (σελίδα 319) Ορίστε ξανά ο Buchanan:

«Σε ορισμένα ζητήματα όλοι συμφωνούν. Ο πρώτος στόχος του Χίτλερ ήταν η απόλυτη εξουσία στη Γερμανία. Ένας δεύτερος ήταν να ανατρέψει τη Συνθήκη των Βερσαλλιών που αρνούνταν στη Γερμανία την ισότητα δικαιωμάτων, ειδικά το δικαίωμα επανεξοπλισμού. Ένας τρίτος ήταν να αποκαταστήσει τις εκτάσεις που είχαν αποκοπεί από τις Βερσαλλίες και να φέρει τους Γερμανούς πίσω στο Ράιχ. Ένας τέταρτος, ήταν το Drang nact Osten, η προσπάθεια προς τα ανατολικά για τη δημιουργία μιας νέας γερμανικής αυτοκρατορίας. Τέλος, ο Χίτλερ σκόπευε να καθαρίσει τη Γερμανία από τους Εβραίους, να συντρίψει τον Μπολσεβικισμό και να γίνει ένας άνθρωπος της ιστορίας όπως ο Φρειδερίκος ο Μέγας και ο Bismarck . Ο αντισημιτισμός στον οποίο είναι βουτηγμένο το Mein Kampf ήταν η πιο σταθερή του πεποίθηση. Όπως υποστηρίζει ο Γερμανός ιστορικός Andreas Hillgruber..., για τον Χίτλερ οι Εβραίοι, οι Εβραίοι και οι Μπολσεβίκοι ήταν ο ένας και ο ίδιος εχθρός:

Η κατάκτηση της ευρωπαϊκής Ρωσίας, ο ακρογωνιαίος λίθος της ηπειρωτικής ευρωπαϊκής φάσης του προγράμματός του , ήταν επομένως για τον Χίτλερ άρρηκτα συνδεδεμένη με την εξόντωση αυτών των «βακίλλων» των Εβραίων. Κατά την αντίληψή του, είχαν αποκτήσει κυριαρχία επί της Ρωσίας με την Μπολσεβίκικη Επανάσταση. Έτσι, η Ρωσία έγινε το κέντρο από το οποίο εκπέμπεται ένας παγκόσμιος κίνδυνος, ιδιαίτερα απειλητικός για την Άρια φυλή και τον γερμανικό της πυρήνα.» Patrick J. Buchanan, Churchill, Hitler, and the Unnecessary War, σελίδα 320, Three Rivers Press, Νέα Υόρκη, 2008

Έτσι, αν ο Χίτλερ είχε ήδη εκφράσει το μίσος του για τους Εβραίους στο "Mein Kampf" και είχε ήδη επιβάλει κατάφωρα μεροληπτικούς νόμους στη Γερμανία (τους Νόμους της Νυρεμβέργης) και είχε ήδη κάνει επιθετικές προσπάθειες επανεγκατάστασης Γερμανοεβραίων σε άλλες χώρες και είχε ήδη δηλώσει ότι πίστευε ότι ο μαρξιστικός κομμουνισμός στη Ρωσία ήταν μια εβραϊκή συνωμοσία που αποτελούσε υπαρξιακή απειλή για τη Γερμανία, τότε γιατί ήταν πεπεισμένος ο Churchill ότι ο Χίτλερ ήθελε να κατακτήσει τη Δυτική Ευρώπη; Ήταν ανίκανος να δει τα γεγονότα που τον κοίταζαν κατάματα;

Ο Χίτλερ εφάρμοζε ένα σχέδιο που είχε καταγράψει το 1925. Δεν το διαβάζει κανείς;;

Ιδού μια τελευταία πληροφορία από τον Buchanan που ρίχνει ακόμη περισσότερο φως στα πραγματικά κίνητρα του Χίτλερ:

Στον δεύτερο τόμο του Mein Kampf, που εκδόθηκε το 1926, ο Χίτλερ παρουσιάζει την ατζέντα του με μεγάλη σαφήνεια:

Η Γερμανία είτε θα είναι παγκόσμια δύναμη είτε δεν θα υπάρχει Γερμανία. Και για την παγκόσμια δύναμη χρειάζεται το μέγεθος που θα της δώσει τη θέση που χρειάζεται στην παρούσα περίοδο και ζωή στους πολίτες της. Έτσι, εμείς οι Εθνικοσοσιαλιστές χαράσσουμε συνειδητά μια γραμμή κάτω από την τάση της εξωτερικής πολιτικής της προπολεμικής περιόδου. Συνεχίζουμε από εκεί που χωρίσαμε πριν από εξακόσια χρόνια. Σταματάμε την ατελείωτη γερμανική μετακίνηση προς τα νότια και δυτικά της Ευρώπης και στρέφουμε το βλέμμα μας στη γη στα ανατολικά. Επιτέλους, διακόπτουμε την αποικιακή και εμπορική πολιτική της προπολεμικής περιόδου και στρεφόμαστε στην πολιτική εδάφους του μέλλοντος. Αν μιλάμε για έδαφος στην Ευρώπη σήμερα, μπορούμε κυρίως να έχουμε κατά νου μόνο τη Ρωσία και τα υποτελή κράτη στα σύνορα με αυτήν.» Patrick J. Buchanan, Churchill, Hitler, and the Unnecessary War, σελίδα 323, Three Rivers Press, Νέα Υόρκη, 2008

Δεν ξέρω πώς μπορεί να διατυπωθεί πιο καθαρά. Ο Χίτλερ ήθελε να δημιουργήσει μια γερμανική αυτοκρατορία στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη (δυτική Ρωσία). Και για τον σκοπό αυτό, μια γερμανοβρετανική συμμαχία ήταν κρίσιμη για να αποφευχθεί ένας πόλεμος σε δύο μέτωπα. (Ο Χίτλερ πίστευε ότι η μάχη σε δύο μέτωπα είχε κοστίσει στη Γερμανία τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.) Γι' αυτό ήθελε να διορθώσει τους δεσμούς του με την Αγγλία, ώστε να μπορέσει να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του για μια εισβολή στη Ρωσία.

Γιατί έχει σημασία κάτι από όλα αυτά;

Επειδή είναι η αλήθεια, γι' αυτό. Ο Χίτλερ δεν ήθελε να κυβερνήσει τον κόσμο. Ήθελε να διασφαλίσει ότι η Γερμανία θα ήταν μια παγκόσμια δύναμη στο μέλλον. Αυτό είναι όλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν κακός που σκότωσε δεκάδες εκατομμύρια αθώους ανθρώπους. Το έκανε. Δεν το αρνούμαστε αυτό. Αλλά δεν τον κάνει περισσότερο ή λιγότερο κακό να διαδίδονται ένα σωρό ψέματα γι' αυτόν. Αυτό είναι απλώς ηλίθιο και εξοργιστικό.

Κάτι ακόμα πριν τελειώσουμε με αυτό:

Διαβάζουμε τόσα πολλά για το Μεγάλο Ισραήλ αυτές τις μέρες που αξίζει να σημειωθεί ότι ο Χίτλερ είχε τον ίδιο στόχο: τη Μεγάλη Γερμανία. Αυτός ήταν ο απώτερος στρατηγικός στόχος. Δείτε αυτήν την ερώτηση που έθεσα στο Grok σχετικά με τη Μεγάλη Γερμανία:

Ερώτηση– Ήθελε ο Χίτλερ να ανατρέψει το μπολσεβίκικο καθεστώς στη Μόσχα και να καταλάβει ρωσικά εδάφη προκειμένου να δημιουργήσει μια Μεγάλη Γερμανία που θα είχε τους πόρους και την έκταση γης για να γίνει μια παγκόσμια δύναμη που θα μπορούσε να ανταγωνιστεί έναν βιομηχανικό γίγαντα όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες;

Grok — Ναι. Αυτό περιγράφει με ακρίβεια ένα κεντρικό μέρος των μακροπρόθεσμων στρατηγικών και ιδεολογικών στόχων του Χίτλερ. Ο Χίτλερ δήλωνε επανειλημμένα (με τη μεγαλύτερη σαφήνεια στο "Mein Kampf" και στο αδημοσίευτο Δεύτερο Βιβλίο του) ότι η Γερμανία χρειαζόταν τεράστια νέα εδάφη —Ζωτικό Χώρο («Ζωτικό Χώρο»)— στην Ανατολή. Προσδιόρισε τη Ρωσία και τις παραμεθόριες περιοχές της ως τον κύριο στόχο αυτής της επέκτασης . Βασικά στοιχεία της σκέψης του περιλάμβαναν:

Καταστρέφοντας το μπολσεβίκικο καθεστώς: Θεωρούσε τον «εβραϊκό μπολσεβικισμό» τόσο ως ιδεολογικό θανάσιμο εχθρό όσο και ως φυλετική απειλή. Η ανατροπή της σοβιετικής κυβέρνησης στη Μόσχα ήταν απαραίτητη για την εξάλειψη αυτού του κινδύνου και το άνοιγμα του δρόμου για τη γερμανική κυριαρχία στην Ανατολή.

Κατάληψη εδαφών και πόρων: Στόχος ήταν η κατάκτηση μεγάλων τμημάτων της ευρωπαϊκής Ρωσίας (οι γεωργικές εκτάσεις της Ουκρανίας, το πετρέλαιο του Καυκάσου, οι πρώτες ύλες των Ουραλίων και όχι μόνο), ώστε η Γερμανία να καταστεί οικονομικά αυτάρκης (αυτόνομη) και να μην είναι πλέον ευάλωτη σε αποκλεισμούς ή εξάρτηση από το παγκόσμιο εμπόριο.

Δημιουργία μιας ηπειρωτικής αυτοκρατορίας ικανής να αποκτήσει καθεστώς παγκόσμιας δύναμης : Ο Χίτλερ υποστήριξε ότι η Γερμανία, περιορισμένη στα υπάρχοντα σύνορά της, δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει μια πραγματική παγκόσμια δύναμη στην κλίμακα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ή της ανερχόμενης βιομηχανικής ισχύος των Ηνωμένων Πολιτειών. Μόνο αποκτώντας μια τεράστια συνεχόμενη χερσαία αυτοκρατορία στην Ανατολή - εγκατεστημένη από Γερμανούς και εκμεταλλευόμενη τους πόρους και την εργασία των κατακτημένων εδαφών - θα μπορούσε η Γερμανία να επιτύχει τη δημογραφική, οικονομική και στρατιωτική ισχύ που απαιτείται για να ανταγωνιστεί ως παγκόσμια δύναμη.

Αυτοί οι στόχοι δεν ήταν αυτοσχεδιασμοί του 1941. Αποτέλεσαν έναν συνεπή πυρήνα της κοσμοθεωρίας του από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 και μετά . Η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ήταν η προσπάθεια υλοποίησής τους μέσω ενός γρήγορου πολέμου κατάκτησης και εξόντωσης. Ενώ χρησιμοποιήθηκαν επίσης τακτικές δικαιολογίες (προληπτική άμυνα κατά του Μπολσεβικισμού, εξασφάλιση πόρων πριν από την πλήρη είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο, κ.λπ.), ο βαθύτερος στόχος ήταν η δημιουργία μιας Μεγάλης Γερμανικής αυτοκρατορίας με την έκταση γης και τους πόρους που θα στεκόταν ως ομότιμη στις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες παγκόσμιες δυνάμεις. Grok

Να τα πράγματα άσπρα και μαύρα. Ο Χίτλερ δεν ήθελε να κυβερνήσει τον κόσμο. Ήθελε να βεβαιωθεί ότι η Γερμανία θα ήταν παγκόσμια δύναμη στο άμεσο μέλλον.

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική

Καλό Μῆνα ! Καλό Φθινόπωρο !

 

φωτό

Νέος μῆνας, νέα χρονική ἐποχή. Σεπτέμβριος ἡ ἀρχή τοῦ Φθινοπώρου. 

Βέβαια τό καλοκαίρι εἶναι ἀκόμη ἐδῶ. Οἱ ζέστες του,ὁ φωτεινός καυτός του ἥλιος,ἡ μυρωδιά τῆς θάλασσας. Καί τά ἔναστρα ἀνήσυχα βράδια του,ἀκόμη ἐδῶ κι᾿αὐτά.

Ὅμως τό Φθινόπωρο ἔρχεται καθώς ὁ Σεπτέμβρης μᾶς λέει Καλημέρα.

Τό χρειαζόμαστε γιά μία ἀνάσα δροσερή, ἕνα σύννεφο πού ὑπόσχεται τίς πολυπόθητες στάλες, τόν ἀγέρα πού θροΐζει τά φύλλα στά δένδρα προσμένοντας μέ λαχτάρα τήν χρωματική τους ἀλλαγή καί τήν ἀνἀπαυσή τους στό μυρωδάτο. ἀφράτο χῶμα.

Ὁ Σεπτέμβριος εἶναι ἐδῶ καί μᾶς καλεῖ στήν δική του ἐποχή. Ἄς τόν χαροῦμε.  

Billy Vaughn Οrchestra - Come September

Neil Diamond - September Morn

Ἀφιέρωση

Φίλε, τοῦ φθινοπώρου ἦρθεν ἡ ὥρα 

στὴν πόρτα μου ἔξω. 

Κίτρινο φορεῖ στεφάνι ἀπὸ μυρτιά. 

Στὰ νικηφόρα χέρια της μία κιθάρα θλιβερή, 

κιθάρα παλαιϊκὴ ποὺ κλεὶ πληθώρα μέσα της ἤχους καὶ ἤχους. 

Ἱερή κοιτίδα. Κάθε πόνος, κάθε γνώρα 

ποὺ ἦταν γλυκιὰ καὶ γίνηκε πικρή, 

Ἦχος μὲσ᾿ στὴν καρδιά της ἀποστάζει. 

Φίλε, τοῦ φθινοπώρου ἡ Ὥρα 

ἐκεῖ στὴν πόρτα μου ἦρθε δίχως νὰ διστάζει 

Καὶ τὸ κιθάρισμά της 

πότε πότε σὰ νά ‘τανε ἡ φωνή σου ἡ μυστικὴ 

τοὺς στίχους σου ποὺ μοῦ τραγούδαες τότε.

                                                                                                          ~ Μαρία Πολυδούρη 

Tony Bennett / Bill Evans  - Maybe September 

Frank Sinatra - September In The Rain 

Carole King - It Might as Well Rain Until September

 Ἀρχάγγελος τοῦ Σεπτεμβρίου

Τὶς μέρες τὶς γλυκιὲς τοῦ Σεπτεμβρίου, 

ὅταν δὲν ἔχει ἀκόμη βρέξει 

καὶ εἶναι τὸ ἄκουσμα τῶν ἤχων πιὸ ἀραιὸ 

καὶ ἡ γεῦσις τῶν ὡρῶν 

καὶ ἀπὸ τοῦ θέρους πιὸ πυκνή, 

ὅταν στούς κήπους σκᾶνε τὰ ρόδια, 

καὶ πάλλονται ὑψιτενεῖς οἱ στήμονες τῶν λουλουδιῶν, 

καὶ σφύζουν στὶς πορφύρες των φλεγόμενοι οἱ ἰβίσκοι, 

ὅλοι σὰν ὑπερβέβαιοι γαμβροὶ 

ποὺ στῶν νυμφῶν κτυποῦν τὶς θύρες, τότε, 

σὰν νά ‘ναι πάντα καλοκαίρι 

(γιατί ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ ἐποχή, ὁ πόθος εἶναι πάντα θέρος) 

ἀναγαλλιάζουν οἱ ψυχές, καὶ ὁ Ἔρωτας, 

ὁ πιὸ ξανθὸς ἀρχάγγελος τοῦ Παραδείσου, 

βοᾶ καὶ λέγει στὸ κάθε ποὺ ἄγγιξε κορμί: 

"Τὰ ροῦχα πέτα, γδύσου. Τίποτε μὴ φοβᾶσαι. 

Ἔαρ, χειμῶνας, θέρο 

-ὅπου κι ἂν εἶσαι- 

εἶναι ἡ ρομφαία μου μαζί σου."

                                                           ~ Ἀνδρέας Ἐμπειρίκος

φωτό

Καλό μῆνα !  καλό Φθινόπωρο ! 

Ἡ Πελασγική

Ἡ Αὐτοκρατορία τῆς Παραχάραξης

Ο αφυπνισμένος φιλελεύθερος ολοκληρωτισμός - ο υποχρεωτικός εορτασμός της έλλειψης ριζών, οι ρευστές ταυτότητες, ο αντιπαραδοσιακός ισότιμος προσανατολισμός - είναι η κρατική θρησκεία του μηχανισμού. Είναι το απαραίτητο σύστημα αξιών ενός καθεστώτος που έχει ανατρέψει όλες τις αξίες: τους χαμηλούς που εξυψώνονται, τους ριζωμένους που περιφρονούνται, τους πνευματικούς που χλευάζονται, ενώ ο διαχειριστής καταλαμβάνει τη θέση που κάποτε κατείχαν οι βασιλιάδες, οι αριστοκρατίες και οι ιερείς.

Η πορεία προς τα εμπρός ... Σημαίνει άνοιγμα της πιθανότητας μιας τάξης που δεν είναι ούτε το έθνος-κράτος ούτε η διαχειριστική ψευδοαυτοκρατορία. Μια τάξη που βασίζεται στην πνευματική εξουσία και την ποιοτική διαφοροποίηση...

Η «ολοένα και στενότερη ένωση» των συνθηκών είναι μια δαιμονική παρωδία της αληθινής ενότητας. Δεν θα σταματήσει από μόνη της. Πρέπει να σταματήσει. Και μετά το τέλος της, η αρχαία, κυρίαρχη, ποιοτικά οργανωμένη Ευρώπη μπορεί επιτέλους να ανασάνει ξανά.

Ἡ Αὐτοκρατορία τῆς Παραχάραξης 

Μία διαχειριστική ἀντι-αὐτοκρατορία πού δημιουργήθηκε γιά νά διαλύσῃ τήν κυριαρχία, νά ὁμογενοποιήσῃ τό ἱερό καί νά φυλακίσῃ τήν Εὐρώπη σέ μόνιμη ἀτλαντική ὑποταγή.

Το Speculum Orientis εξετάζει την Ευρωπαϊκή Ένωση ως μια ψεύτικη αυτοκρατορία: μια ατλαντιστική αρχιτεκτονική σχεδιασμένη να εξαφανίσει την κυριαρχία, να ανατρέψει τη φυσική ιεραρχία και να διαλύσει κάθε ποιοτική διάκριση κάτω από τη διοικητική διακυβέρνηση.

Ἀπό τό Speculum Orientis

Απαγορεύεται η ξεκάθαρη γλώσσα για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι απολογητές της διατυμπανίζουν «ειρήνη», «συνεργασία», «ανθρώπινα δικαιώματα», αλλά πίσω από τα πομπώδη λόγια βρίσκεται ένας λαβύρινθος κανόνων σχεδιασμένος έτσι ώστε οι απλοί άνθρωποι να μην καταλάβουν ποτέ πώς κυβερνάται η ζωή τους. Η παράδοση δεν βλέπει καμία συνεργασία χωρών εδώ. Η ΕΕ είναι μια ατλαντική κατοχή που επιβλήθηκε μετά το 1945, χτίστηκε για να εξαλείψει την οργανική κυριαρχία, να σβήσει την ποιοτική τάξη της Ευρώπης και να αλυσοδέσει την ήπειρο σε έναν ξένο ηγεμόνα. Ο συγκεντρωτισμός της δεν είναι το λάθος, αλλά το πνευματικό της κενό και η διαχειριστική της τυραννία είναι.

Οι Ιστορικές Ρίζες: Μια Αυτοκρατορία που Αποτράπηκε

Η επίσημη εκδοχή προωθεί το ευρωπαϊκό εγχείρημα ως μια ευγενή απόδραση από τον πόλεμο. Η αλήθεια είναι πιο άσχημη. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονταν μια Ευρώπη αρκετά διαλυμένη ώστε να μην απειλήσει ποτέ τα συμφέροντά της ή να μην κινηθεί προς την ανεξαρτησία. Η απάντηση ήταν η ολοκλήρωση - όχι μια ελεύθερη ένωση λαών, αλλά μια λογική κατοχής που έγινε μόνιμη.

Το Σχέδιο Μάρσαλ ήταν το οικονομικό δόλωμα. Η θεσμική παγίδα ήταν η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, που διαμορφώθηκε από τον Jean Monnet, έναν τεχνοκράτη βαθιά εδραιωμένο στα αγγλοαμερικανικά οικονομικά και μυστικά κυκλώματα. Το σχέδιο του Monnet παρέλειψε τα κοινοβούλια και τις εθνικές νομιμότητες. Το αμερικανικό χρήμα, συμπεριλαμβανομένων των μυστικών κεφαλαίων της CIA για το Ευρωπαϊκό Κίνημα, δημιούργησε τη συναίνεση μιας ηττημένης ελίτ. Η Διακήρυξη Σουμάν του 1950 συντάχθηκε στο γραφείο του Monnet και εγκρίθηκε από τον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ πριν καν ακούσει λέξη οποιοδήποτε ευρωπαϊκό κοινό. Από την πρώτη ανάσα, το έργο ήταν ένα ατλαντικό προτεκτοράτο, που απέκλειε κάθε αυθεντική ευρωπαϊκή αυτοκρατορία υπέρ μιας διαχειριστικής ψευδοαυτοκρατορίας.

Ενώ η επίσημη Ευρώπη κήρυττε τη συμφιλίωση, το διατλαντικό βαθύ κράτος φύτεψε ένα παραστρατιωτικό στιλέτο κάτω από την ήπειρο: την Επιχείρηση Gladio, στρατούς stay-back συντονισμένους από το ΝΑΤΟ και τη CIA, θαμμένους σε όλη τη Δυτική Ευρώπη. Η δημόσια αποστολή της ήταν η αντίσταση σε μια σοβιετική εισβολή. Η πραγματική της λειτουργία ήταν ο εσωτερικός έλεγχος - η ψευδής τρομοκρατία, μια στρατηγική έντασης για την δυσφήμιση των εθνικών και κομμουνιστικών κινημάτων, διατηρώντας τους πληθυσμούς φοβισμένους και ευάλωτους. Το Gladio δεν στόχευε μόνο την Αριστερά. Κατέστρεψε κάθε πραγματικά ευρωπαϊκό αυτοκρατορικό σχέδιο που θα μπορούσε να αναδυθεί εκτός της ατλαντικής διοίκησης. Το όνειρο μιας Ευρώπης ενωμένης όχι με γραφειοκρατία αλλά με πνευματική εξουσία και οργανική ιεραρχία αντικαταστάθηκε από μια γραφειοκρατική αντι-αυτοκρατορία που υπηρετούσε μια υπερπόντια εμπορική δύναμη.

Ο Θεσμικός Λαβύρινθος: Ένας Σκόπιμος Λαβύρινθος

Η δομή της ΕΕ δεν είναι τυχαία. Είναι ένας σκόπιμος λαβύρινθος - ένα κουβάρι αρμοδιοτήτων και διαδικασιών όπου κανένας ψηφοφόρος δεν μπορεί να εντοπίσει την ευθύνη, επομένως καμία λαϊκή βούληση δεν μπορεί να επικρατήσει. Το «θεσμικό τρίγωνο» της Επιτροπής, του Συμβουλίου και του Κοινοβουλίου είναι για το φαίνεσθαι. Η πραγματική αρχιτεκτονική τοποθετεί την Επιτροπή στο κέντρο: μια μη εκλεγμένη εκτελεστική εξουσία που μονοπωλεί το δικαίωμα να προτείνει νόμους. Πλαισιώνουν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα - τρία όργανα ενωμένα από μία μόνο αρχή, απομόνωση από οποιαδήποτε εκλογική κύρωση. Το Κοινοβούλιο δεν μπορεί να νομοθετήσει και περιορίζεται σε μυστικές τριμερείς συμφωνίες. Το Συμβούλιο των υπουργών προσφέρει την ψευδαίσθηση της εθνικής κυριαρχίας, αλλά η ψηφοφορία με ειδική πλειοψηφία υπερισχύει συστηματικά της διαφωνίας, και η ατζέντα του Συμβουλίου καθοδηγείται από την ίδια την Επιτροπή που κανένας ψηφοφόρος δεν μπορεί να απομακρύνει.

Η Επιτροπή: Η Αντεστραμμένη Ιεραρχία

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι η πραγματική εκτελεστική εξουσία. Μόνο αυτή κατέχει σχεδόν το μονοπώλιο της νομοθετικής πρωτοβουλίας. Συντάσσει κανονισμούς που διεισδύουν σε κάθε πτυχή της εθνικής ζωής, πολιτογραφεί τη συμμόρφωση, διαπραγματεύεται συνθήκες και μπορεί να σύρει τα κράτη μέλη ενώπιον του Δικαστηρίου. Ωστόσο, κανένας ψηφοφόρος σε καμία εκλογή δεν έχει ψηφίσει ποτέ για το Σώμα των Επιτρόπων.

Ακόμα και με τα ίδια τα υποτιμημένα πρότυπα της δημοκρατίας, η Επιτροπή είναι μια απάτη. Αλλά το βαθύτερο σκάνδαλο - για όσους εξακολουθούν να βλέπουν - δεν είναι η χαμένη εντολή. Είναι ότι μια καθαρά διοικητική, οικονομικο-τεχνοκρατική κάστα έχει σφετεριστεί τη θέση που ανήκει στην πνευματική και πολεμική εξουσία. Αυτή είναι η εξέγερση των κατώτερων λειτουργιών - του διευθυντή, του εμπόρου, του χωρίς ρίζες εμπειρογνώμονα - ενάντια στις ανώτερες τάξεις του ιερέα και του βασιλιά, μια αντιστροφή που κάθε παραδοσιακό δόγμα θα αναγνώριζε. Η Επιτροπή είναι αυτή η αντιστροφή που ενσαρκώνεται: ένα μη εκλεγμένο κολέγιο οικονομικών λειτουργών, που προέρχονται από την κατώτερη κάστα των τεχνοκρατών της αγοράς, που αποφασίζουν για την ταυτότητα και το πεπρωμένο των λαών της Ευρώπης. Οι συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου τους είναι μυστικές. Ο όρκος τους απαιτεί πίστη όχι σε κανένα έθνος αλλά στην αφηρημένη θεότητα του κοινοτικού κεκτημένου . Είναι το ιερατείο μιας ψεύτικης θρησκείας, που προωθεί την «ολοένα και στενότερη ένωση» ως κοσμική σωτηρία.

Το Δικαστήριο: Διαγραφή Ιδιοτήτων

Αν η Επιτροπή είναι η μηχανή, το Δικαστήριο είναι ο σιωπηλός κυρίαρχος. Μέσω άμεσου αποτελέσματος, υπεροχής και σιωπηρών εξουσιών, έχει οικοδομήσει μια αυτοεπεκτεινόμενη ομοσπονδιακή έννομη τάξη όπου το δίκαιο της ΕΕ υπερισχύει κάθε εθνικού δικαίου, συμπεριλαμβανομένου του συνταγματικού δικαίου. Τα υποτιθέμενα όρια -ανάθεση, επικουρικότητα, αναλογικότητα- έχουν ακυρωθεί. Η ανάθεση, η οποία λέει ότι η Ένωση ενεργεί μόνο εντός δεδομένων αρμοδιοτήτων, παρακάμπτεται από την τελεολογική ερμηνεία του Δικαστηρίου: κάθε εθνικός κανόνας με διασυνοριακή οικονομική ηχώ μπορεί να παρασυρθεί στη συγκεντρωτική δίνη. Η επικουρικότητα, η υπόσχεση ότι οι αποφάσεις παραμένουν κοντά στον πολίτη, είναι νεκρή. Το Δικαστήριο πάντα υποτάσσεται στον ισχυρισμό της Επιτροπής ότι η δράση της Ένωσης είναι πιο «αποτελεσματική». Η καστάνια γυρίζει προς τη μία πλευρά. Ό,τι είναι εξευρωπαϊσμένο δεν επιστρέφει ποτέ.

Η ειλικρινής συνεργασία ολοκληρώνει την παγίδα. Μεταμφιεσμένη σε αμοιβαία πίστη, μετατρέπεται σε εντολή υπακοής όταν την ασκεί η Επιτροπή ή το Δικαστήριο. Ένα κράτος μέλος του οποίου το συνταγματικό δικαστήριο τολμά να διεκδικήσει την κυριαρχία του ή του οποίου η κυβέρνηση εκφράζει ένα διαφορετικό πολιτισμικό όραμα, κατηγορείται ότι παραβιάζει αυτό το καθήκον. Η ειλικρινής συνεργασία είναι ένα φίμωτρο, ένα νομικό όπλο για να φιμώσει τους λαούς που αρνούνται την ομοιογενή μάζα. Αυτή είναι η βασιλεία της ποσότητας: ενιαίοι νομικοί κανόνες που σβήνουν κάθε ποιοτική διάκριση, ανάγοντας όλα τα ευγενή και διαφοροποιημένα σε μια διοικητική φόρμουλα.

Η Χάρτα : Η Απάτη ως Υψηλή Πολιτική

Η Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων ανακηρύχθηκε μη δεσμευτική στη Νίκαια το 2000, επειδή η Βρετανία και η Πολωνία αρνήθηκαν κατηγορηματικά να επιτρέψουν σε μια υπερεθνική διακήρυξη δικαιωμάτων να υπερισχύσει των παραδόσεών τους. Αυτή η απόρριψη θα έπρεπε να την είχε καταστρέψει. Αντ' αυτού, η Συνθήκη της Λισαβόνας την εισήγαγε λαθραία σε δεσμευτικό νόμο. Καταρτίστηκαν πρωτόκολλα εξαίρεσης, αλλά το Δικαστήριο τα ερμηνεύει όσο το δυνατόν πιο στενά.

Πωλούμενος ως ασπίδα για το άτομο, η Χάρτα είναι μια μηχανή ιδεολογίας ισότητας. Ο μηχανισμός του «κράτους δικαίου» της Επιτροπής, που επικαλείται στο όνομα των αξιών της Χάρτας, εξαναγκάζει τα διαφωνούντα έθνη που αντιστέκονται στην κοινωνική συναίνεση των Βρυξελλών. Η παραδοσιακή ηθική τάξη, η οργανική κοινότητα και η πίστη αντιμετωπίζονται ως εμπόδια που πρέπει να καταργηθούν. Η ίδια θεσμική τάξη που διεξήγαγε τον μυστικό πόλεμο του Gladio κατά της αυτοδιάθεσης τώρα κάνει μαθήματα στην ήπειρο για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το βελούδινο γάντι των «θεμελιωδών δικαιωμάτων» κρύβει τη σιδερένια γροθιά της ομογενοποίησης.

Η ΕΚΤ: Το Νομισματικό Απόλυτο

Η ΕΚΤ είναι μια ανεξέλεγκτη δύναμη στην πιο ωμή της μορφή. Η ευρωζώνη παρέδωσε τη νομισματική κυριαρχία σε ένα θεσμό του οποίου το διοικητικό συμβούλιο συνεδριάζει μυστικά, δεν μπορεί να λάβει οδηγίες από καμία κυβέρνηση και, σε περιόδους κρίσης, έχει υπαγορεύσει λιτότητα σε εκλεγμένα κοινοβούλια στην Ελλάδα, την Ιταλία και αλλού. Ένα νόμισμα που κυβερνάται από τραπεζίτες χωρίς εντολή είναι το απόλυτο σύμβολο της σύγχρονης αντιστροφής: η λογική του εμπόρου σφετερίζεται τη βασιλική λειτουργία, οι ποσοτικοί κανόνες κυριαρχούν απόλυτα στους ποιοτικούς. Η ΕΚΤ κρατά τα νήματα της εθνικής φερεγγυότητας. Οι δημοκρατικές επιλογές που δυσαρεστούν την τεχνοκρατία της Φρανκφούρτης τιμωρούνται από την πίεση της αγοράς και την άρνηση ρευστότητας. Το ενιαίο νόμισμα δεν ήταν ποτέ εργαλείο ευημερίας - ήταν ένα κλουβί.

Η συνεχώς αναπτυσσόμενη ένωση: Επιθετικότητα χωρίς τέλος

Οι συνθήκες κατοχυρώνουν «διαρκώς στενότερη ένωση». Όχι μια ποιητική ευχή - μια συνταγματική μηχανή που επιβάλλει απεριόριστη επέκταση. Η επιθετικότητα της ΕΕ δεν πηγάζει από τη θέληση για οργανική ενότητα. Μια αληθινή Αυτοκρατορία θα τιμούσε την ιεραρχική συνάρθρωση λαών, εθνών και λειτουργιών. Η ολοκληρωτική παρόρμηση της ΕΕ είναι αυτή μιας καθαρά οικονομικο-ιδεολογικής μηχανής που δεν μπορεί να ανεχθεί κανένα ποιοτικό υπόλοιπο, καμία ιερή ασυλία.

Εξ ου και η εισβολή σε κάθε τομέα: χρόνος εργασίας, γεωργία, κρατικές ενισχύσεις, περιβάλλον, δεδομένα, ποσοστώσεις μετανάστευσης, εξωτερική πολιτική. Και πιο εμφανώς, η μετανάστευση. Η μαζική μετανάστευση, που επιβλήθηκε παρά τη συναίνεση των εθνών και διαλύει τη δημογραφική συνέχεια της Ευρώπης, δεν είναι τυχαίο κακοδιαχείρισης. Είναι ένα σκόπιμο μέσο ποιοτικής διάλυσης. Η πλήρης ανατομία αυτού του μετασχηματισμού παρουσιάζεται στο βιβλίο « Σημειώσεις από έναν Πολιτισμό τον Χειμώνα ».

Ο προτεινόμενος κανονισμός για τον «έλεγχο συνομιλίας» επιβάλλει τη σάρωση όλων των ιδιωτικών ψηφιακών επικοινωνιών, σπάζοντας την κρυπτογράφηση με το άλλοθι της προστασίας των παιδιών. Αυτό είναι το κράτος επιτήρησης που σέρνεται από την πίσω πόρτα, ωθούμενο από μια μη εκλεγμένη γραφειοκρατία που στιγματίζει κάθε αντίπαλο ως απολογητή της κακοποίησης. Ο αφυπνισμένος φιλελεύθερος φασισμός - ο υποχρεωτικός εορτασμός της έλλειψης ριζών, οι ρευστές ταυτότητες, ο αντιπαραδοσιακός ισότιμος προσανατολισμός - είναι η κρατική θρησκεία του μηχανισμού. Είναι το απαραίτητο σύστημα αξιών ενός καθεστώτος που έχει ανατρέψει όλες τις αξίες: τους χαμηλούς που εξυψώνονται, τους ριζωμένους που περιφρονούνται, τους πνευματικούς που χλευάζονται, ενώ ο διαχειριστής καταλαμβάνει τη θέση που κάποτε κατείχαν οι βασιλιάδες, οι αριστοκρατίες και οι ιερείς.

Συμπέρασμα: Η Αυτοκρατορία των Παραποιημένων και η Ανάγκη να την Σταματήσουμε

Κάθε προσπάθεια να τιθασευτεί το θηρίο από μέσα έχει αποτύχει. Η Επιτροπή κρατάει την πένα. Το Δικαστήριο διαστρεβλώνει κάθε ασάφεια προς την απόλυτη αξίωση των Βρυξελλών. Το Κοινοβούλιο είναι ένας ιμάντας μεταφοράς λόμπι. Η ΕΚΤ κρατάει το μαστίγιο της φερεγγυότητας. Η ανάθεση είναι μια μυθοπλασία. Η επικουρικότητα είναι ένα ψέμα. Οι θεσμοί είναι μη αναστρέψιμοι επειδή δεν υπηρετούν την Ευρώπη αλλά μια ατλαντική τάξη που πρέπει να αποτρέψει την ανάδυση οποιασδήποτε πραγματικής ευρωπαϊκής δύναμης.

Η πορεία προς τα εμπρός δεν μπορεί να είναι η επιστροφή στο φιλελεύθερο έθνος-κράτος - αυτή την ατομικιστική, αντιπαραδοσιακή μορφή που η ίδια προετοίμασε το έδαφος για αυτήν την κατοχή. Η εκκαθάριση των Βρυξελλών δεν σημαίνει αποκατάσταση της Ευρώπης του 1939. Σημαίνει άνοιγμα της πιθανότητας μιας τάξης που δεν είναι ούτε το έθνος-κράτος ούτε η διαχειριστική ψευδοαυτοκρατορία. Μια τάξη που βασίζεται στην πνευματική εξουσία και την ποιοτική διαφοροποίηση, όποια μορφή κι αν πάρει, δεν έχει τίποτα κοινό με τη διαδικαστική, ισότιμη μηχανή που βρίσκεται στις Βρυξέλλες, τη Φρανκφούρτη και το Λουξεμβούργο.

Η «ολοένα και στενότερη ένωση» των συνθηκών είναι μια δαιμονική παρωδία της αληθινής ενότητας. Δεν θα σταματήσει από μόνη της. Πρέπει να σταματήσει. Και μετά το τέλος της, η αρχαία, κυρίαρχη, ποιοτικά οργανωμένη Ευρώπη μπορεί επιτέλους να ανασάνει ξανά.

Ἀπό : speculumorientis.substack.com

Ἡ Πελασγική

Στό Καλοκαίρι πού φεύγει...

 Ὁ Οὐρανός 

Πρῶτα νὰ πιάσω τὰ χέρια σου 

Νὰ ψηλαφίσω τὸ σφυγμό σου 

Ὕστερα νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ δάσος 

Ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τὰ μεγάλα δέντρα 

Ποὺ στὸν κάθε κορμὸ ἔχουμε χαράξει 

Ἐδῶ καὶ χρόνια τὰ ἱερὰ ὀνόματα 

Νὰ τὰ συλλαβίσουμε μαζὶ 

Νὰ τὰ μετρήσουμε ἕνα-ἕνα 

Μὲ τὰ μάτια ψηλὰ στὸν οὐρανὸ σὰν προσευχή. 

Τὸ δικό μας τὸ δάσος δὲν τὸ κρύβει ὁ οὐρανός. 

Δὲν περνοῦν ἀπὸ δῶ ξυλοκόποι. 

                                                                                          ~ Μανώλης Αναγνωστάκης 

Σάν δέσμη ἀπό τριαντάφυλλα 

Σὰν δέσμη ἀπὸ τριαντάφυλλα 

εἶδα τὸ βράδυ αὐτό. 

Κάποια χρυσῆ, λεπτότατη 

στοὺς δρόμους εὐωδιά. 

Καὶ στὴν καρδιὰ 

αἰφνίδια καλοσύνη. 

Στὰ χέρια τὸ παλτό, 

στ' ἀνεστραμμένο πρόσωπο ἡ σελήνη. 

Ἠλεκτρισμένη ἀπὸ φιλήματα 

θά 'λεγες τὴν ἀτμόσφαιρα. 

Ἡ σκέψις, τὰ ποιήματα, 

βάρος περιττό. 

Ἔχω κάτι σπασμένα φτερά. 

Δὲν ξέρω κἂν γιατί μᾶς ἦρθε 

τὸ καλοκαίρι αὐτό. 

Γιὰ ποιὰν ἀνέλπιστη χαρά, 

γιὰ ποιές ἀγάπες, 

γιὰ ποιό ταξίδι ὀνειρευτό. 

                                                                                     ~ Κώστας Καρυωτάκης 

Ὁ πράσινος κῆπος 

Ἔχω τρεῖς κόσμους. 

Μιὰ θάλασσα, ἕναν οὐρανὸ 

κι᾿ ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου. 

Θὰ μποροῦσα 

ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, 

νὰ σᾶς ἔλεγα ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους. 

Ἡ θάλασσα, ξέρω. 

Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι. 

Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου, 

μὴ μὲ ρωτήσετε.

                                                                                                ~ Νικηφόρος Βρεττάκος 

Ἕνα ἔρημο ἄνθος 

Βαθύτερο ἀπ᾿ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταραχὴ 

ποὺ φέρνει μέσ᾿ στὸ στῆθος ἡ ἐπιθυμία 

ζεῖ στὸ θαλάσσιο βράχο ἕν᾿ ἄνθος ὁλομόναχο. 

Ποιὰ φωνὴ τὸ κυρίεψε καὶ μοιάζει σὰν νὰ δείχνει 

τὴν ἄγνωστη γαλήνη μὲ μικρὰ χρώματα... 

Εἶναι βγαλμένο στοὺς κινδύνους τῆς χαρᾶς 

ἀμέριμνο σὰν ἰδέα. 

                                                                                  ~Νῖκος Καροῦζος

Τό μεσουράνημα τῆς φωτιᾶς

Καλοκαῖρι! Μὴν πίστεψες πὼς δὲ συλλογιέμαι!

Ἡ σκέψη μου εἶναι ἀγάπη κι’ ἡ ἀγάπη μου σκέψη.

Ὡς κι’ ὁ πόνος μου ἔγινεν ὠμορφιά! Ὅλα μέσα μου

Μεταμορφώθηκαν σὲ ἄστρα! Μυστηριακή θεία δύναμη

Ποὺ ἀναθρώσκει ἀπ’ τὰ βάθη μου ἀντανακλᾶ καὶ στολίζει

Μὲ τὴν ἐξαίσιά της λάμψη τὸ μηδὲν καὶ τὴ νύχτα!

...

Μὴ ρωτῆστε ποῦ πέφτουν τὰ ποτάμια τῆς Γῆς

Τὶ στηρίζουν οἱ κορφὲς τῶν βουνῶν

Τὶ κρύβει ἀπὸ πάνω μας ἡ μεγάλη φωτιά!

Δὲν ὑπάρχει ἄλλο τίποτε!

Τραγουδῶ σὰν πουλὶ στ’ ἀκρινότερο δέντρο τοῦ κόσμου:

Ἀγαπῶ!  Ἄρα ὑπάρχω.

                                                                                           ~ Νικηφόρος Βρεττάκος

Τά ποίηματα ἀπό ἐδῶ, ἐδῶ Φωτό,φωτό,φωτό,φωτό

Ἡ Πελασγική

Τί γύρευε ὁ Διευθυντής τῆς CIA στήν Μόσχα ;

 ...ο Ratcliffe βρισκόταν στη Μόσχα για να αποτρέψει την κλιμάκωση της σύγκρουσης Ρωσίας-Ουκρανίας ώστε να συμπεριλάβει το ΝΑΤΟ και, αναπόφευκτα, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το πέτυχε; 

φωτό

Τοῦ Philip Giraldi

Την περασμένη Δευτέρα, ο Διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA) John Ratcliffe και η συνοδεία του επιβιβάστηκαν σε ένα μεταγωγικό αεροσκάφος C-17 Globemaster της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ στο αεροδρόμιο της Κοινής Βάσης Andrews στο Maryland, σταμάτησαν πιθανώς για ανεφοδιασμό στο αεροδρόμιο της Ρίγας στη Λετονία, μέλος του ΝΑΤΟ, και στη συνέχεια πέταξαν για να προσγειωθούν στο Διεθνές Αεροδρόμιο Vnukovo, ένα από τα τέσσερα αεροδρόμια που εξυπηρετούν την ρωσική πρωτεύουσα Μόσχα. Το αεροπλάνο προσγειώθηκε την Τρίτη στις 9 π.μ. τοπική ώρα. Το ταξίδι ήταν απροειδοποίητο και ο σκοπός του ήταν κάπως μυστηριώδης. 

Ο Ratcliffe και η παρέα του αναχώρησαν από τη ζώνη ασφαλείας του αεροδρομίου με μια διπλωματική αυτοκινητοπομπή τεθωρακισμένων οχημάτων που είτε μεταφέρονταν στο ίδιο το αεροπλάνο είτε προέρχονταν από την προμήθεια διοικητικών οχημάτων της Πρεσβείας των ΗΠΑ και του Σταθμού της CIA. Μια πηγή εικάζει ότι τα οχήματα μεταφέρονταν στο μεγάλο μεταγωγικό αεροσκάφος επειδή ήταν εξοπλισμένα με ασφαλείς επικοινωνίες που θα τους επέτρεπαν να συνδέονται με την Ουάσινγκτον χωρίς οι Ρώσοι να έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούν ό,τι λεγόταν.

Ήταν η πρώτη επίσκεψη του Ratcliffe για να συναντηθεί πραγματικά με τη ρωσική ηγεσία, κυρίως με τον Aleksandr Bortnikov της FSB και τον Sergei Naryshkin, τον ομόλογό του από τις εξωτερικές μυστικές υπηρεσίες, με τους οποίους είχε κάποιες τηλεφωνικές συνομιλίες. Μπορεί να υπήρχε κάποια ελπίδα τόσο από την πλευρά του Ratcliffe όσο και από την πλευρά του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ότι θα μπορούσε να κανονιστεί μια συνάντηση με τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, αλλά αυτό δεν συνέβη. Στο βαθμό που μπορεί να προσδιοριστεί, το ταξίδι στη Ρωσία και η συνάντηση πραγματοποιήθηκαν λόγω της επιμονής της Ουάσινγκτον ότι υπήρχαν πολλά πολύ σημαντικά ζητήματα εθνικής ασφάλειας που αφορούσαν και τις δύο χώρες και τα οποία έπρεπε να συζητηθούν επειγόντως κατά τη διάρκεια αυτού που οι Ρώσοι στη συνέχεια περιέγραψαν ως «επαφές μεταξύ υπηρεσιών ασφαλείας».

Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Ratcliffe, δικηγόρος στην εκπαίδευση και πρώην δήμαρχος και βουλευτής από το Τέξας, δεν έχει προηγούμενη εμπειρία στη διπλωματία ή τις διαπραγματεύσεις και έχει περιορισμένη εξοικείωση με τις επιχειρήσεις πληροφοριών ως Διευθυντής Εθνικών Πληροφοριών (DNI) το 2020-1, πριν διοριστεί DCI από τον Τραμπ πέρυσι. Και θα μπορούσε επίσης να παρατηρήσει κανείς ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ δύο κυρίαρχων εθνών είναι συνήθως ευθύνη του Υπουργού Εξωτερικών ή του Υπουργού Εξωτερικών του καθενός, στις οποίες συνήθως εμπλέκονται και οι αντίστοιχες πρεσβείες. Δεδομένου αυτού, ο Ratcliffe είχε σαφώς κάτι πολύ συγκεκριμένο στην ατζέντα του και πιθανότατα είχε τουλάχιστον κάποια σχέση με τις εκτιμήσεις των πληροφοριών για τις οποίες θεωρητικά ήταν υπεύθυνος, συμπεριλαμβανομένων των απίθανων ανησυχιών ότι η Ρωσία θα μπορούσε να αποκτήσει πυρηνικά όπλα εάν κινδύνευε να χάσει με κάποιο τρόπο τον πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας, η οποία αυτή τη στιγμή υποστηρίζεται από τους Ευρωπαίους.

Ο Ratcliffe πέρασε την ημέρα σε αυτό που υποθέτει κανείς ότι ήταν διάφορες συναντήσεις τόσο με τον ομόλογό του όσο και με άλλους ουσιαστικούς εμπειρογνώμονες, πριν αναχωρήσει αργότερα μέσα στην ημέρα, φτάνοντας πίσω στην Ουάσινγκτον την Τετάρτη, όπου ενημέρωσε τον Τραμπ για το ταξίδι του. Σύμφωνα με μια εκδοχή, πέρασε μόνο τέσσερις ώρες στη Ρωσία. Την επόμενη μέρα, ο Τραμπ αρνήθηκε ότι η συνάντηση αφορούσε είτε μια πιθανή ρωσική απειλή κλιμάκωσης είτε το Ιράν, περιγράφοντας αντ' αυτού το ταξίδι και τις συναντήσεις ως «ημι-ρουτίνα», κάτι που σαφώς δεν ίσχυε. Αργότερα μέσα στην εβδομάδα, άλλαξε κάπως τη γνώμη του λέγοντας «Δεν θέλω να σχολιάσω αυτό, αλλά [οι Ρώσοι] δεν πρόκειται να επιτεθούν».

Αυτό που πραγματικά συνέβη στη Μόσχα είναι ακόμη ασαφές, αλλά μέρος αυτού έχει συγκεντρωθεί από διάφορες πηγές που είτε έχουν κάνει εικασίες για το τι συνέβη είτε έχουν εμπιστευτικές πληροφορίες σχετικά με το τι συζητήθηκε και τι αποφασίστηκε. Το γεγονός είναι ότι μέχρι ο Λευκός Οίκος να αποκαλύψει τον σκοπό του ταξιδιού ή, εναλλακτικά, κάποιος που γνωρίζει τις πραγματικές λεπτομέρειες να διαρρεύσει τις πληροφορίες, αυτό που συνέβη είναι κάπως εικασίες. Υπάρχουν όμως μερικά ζητήματα για τα οποία οι παρατηρητές της εξωτερικής πολιτικής φαίνεται να συμφωνούν ότι ήταν αυτά που οδήγησαν την επιθυμία του Τραμπ να πιέσει τον Πούτιν για τη συνάντηση, αν και ο Τραμπ χαρακτηριστικά αρνήθηκε ότι οποιαδήποτε από τις δύο αφηγήσεις είναι αληθινή. Το ζήτημα Ρωσίας-Ουκρανίας και η πιθανή σύγκρουση με το ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα με την Αγγλία, είναι το πιο ανησυχητικό, όπου η Ρωσία απείλησε να επιτεθεί σε βρετανικά εργοστάσια αφού η Αγγλία έδωσε στην Ουκρανία τα σχέδια και μάλιστα παρείχε τεχνικούς για να βοηθήσουν στην κατασκευή των πυραύλων Storm Shadow που έδωσαν στην Ουκρανία τη δυνατότητα να κατασκευάζει και να αναπτύσσει όπλα που μπορούν να χτυπήσουν βαθιά στη Ρωσία.

Πιστεύεται γενικά ότι η Ρωσία μπορεί να χρησιμοποιήσει την σαφή ανωτερότητά της στον πόλεμο με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και τον αντισυμβατικό πόλεμο για να ανταποκριθεί πιο γενικά σε αυτό που θεωρεί ως απειλές. Ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δέχεται αυξημένες πιέσεις από το ρωσικό κοινό να αναλάβει δράση ειδικότερα κατά της Αγγλίας, όπως σημειώθηκε παραπάνω. Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Maria Zakharova, δήλωσε την Τρίτη ότι η Αγγλία και η Γαλλία «παίζουν με τη φωτιά» συμφωνώντας να επιτρέψουν στην Ουκρανία να κατασκευάσει και να χρησιμοποιήσει τους πυραύλους cruise μεγάλου βεληνεκούς. Η Ρωσία έχει μάλιστα απειλήσει αρκετά ανοιχτά με ένοπλη απάντηση την Αγγλία και έχει ανακαλέσει τον πρεσβευτή της από το Λονδίνο, καθώς το ζήτημα συνεχίζει να επιδεινώνεται.

Ενώ οι αναλυτές των μυστικών υπηρεσιών πιστεύουν ότι ο Πούτιν δεν επιθυμεί άμεση στρατιωτική σύγκρουση με το ΝΑΤΟ, έχει γίνει πρόθυμος να διεξάγει «υβριδικές επιχειρήσεις» εναντίον της συμμαχίας. Μυστικές επιθέσεις σε αρκετές χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη έχουν συμπεριλάβει μια αποθήκη στη Βρετανία, ένα εργοστάσιο όπλων στην Εσθονία και έναν σιδηρόδρομο στην Πολωνία. Τα κράτη της Βαλτικής θεωρούνται ιδιαίτερα ευάλωτα. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και αν ο Πρόεδρος Πούτιν θέλει σαφώς να αποφύγει μια άμεση αντιπαράθεση με το ΝΑΤΟ, υπάρχει ο κίνδυνος λανθασμένου υπολογισμού εκ μέρους του που θα οδηγήσει σε μια κλιμάκωση πολλών μερών.

Υπάρχει, λοιπόν, κάποια συναίνεση ότι ο Ratcliffe (φωτό ἀριστερά ) βρισκόταν στη Μόσχα για να αποτρέψει την κλιμάκωση της σύγκρουσης Ρωσίας-Ουκρανίας ώστε να συμπεριλάβει το ΝΑΤΟ και, αναπόφευκτα, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το πέτυχε; Καθώς ούτε η Ρωσία ούτε οι ΗΠΑ έχουν ακόμη ανοιχτεί για το τί ειπώθηκε στις συναντήσεις τους, δεν γνωρίζουμε ακόμη, αλλά το συνήθως αξιόπιστο Politico ανέφερε την Τετάρτη ότι ο Ratcliffe πήγε στη Ρωσία για να συζητήσει ακριβώς τα θέματα που ο Τραμπ είπε ότι δεν συζητήθηκαν. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το οποίο επικαλείται τρεις ανώνυμες πηγές, «ο Ratcliffe προειδοποίησε Ρώσους αξιωματούχους στη Μόσχα αυτή την εβδομάδα να μην κλιμακώσουν τη σύγκρουση με τους συμμάχους της Αμερικής στο ΝΑΤΟ, ιδίως την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία, σε απάντηση στην αδιέξοδη εισβολή της Μόσχας στην Ουκρανία». Είπε επίσης στους Ρώσους να σταματήσουν να υποστηρίζουν το Ιράν. «Ο Ratcliffe μετέφερε την επιθυμία η Μόσχα να σταματήσει να μοιράζεται όπλα και αμυντική τεχνολογία με το Ιράν και συμβούλεψε τη Μόσχα να μην "αντιδράσει υπερβολικά" εάν επηρεαστεί από τις κυρώσεις».

Ακόμα και αν δεχτούμε ότι ο Ratcliffe βρισκόταν στην πραγματικότητα στη Μόσχα για να αντιταχθεί σε οποιαδήποτε επέκταση του πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, ενώ παράλληλα παροτρύνει το Κρεμλίνο να αντισταθεί στην επιθυμία να εξοπλιστεί ή ακόμα και να κάνει εμπόριο με το Ιράν, ιδίως επειδή τέτοιες ενέργειες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κυρώσεις από την Ουάσινγκτον, το επιχείρημα ότι η Ρωσία πρέπει να δράσει επειδή με κάποιο τρόπο χάνει στην Ουκρανία θα αμφισβητούνταν σχεδόν από όλους όσους παρακολουθούν σοβαρά τη σύγκρουση. Παρ 'όλα αυτά, αυτό είναι πιθανότατα το υποκείμενο μήνυμα που μετέφερε ο Ratcliffe στους Ρώσους που συνάντησε, δηλαδή "Χάνετε!". 

Το ότι η Ρωσία αντιμετωπίζει με κάποιο τρόπο την ήττα μπορεί να είναι η συναίνεση της κοινότητας των μυστικών υπηρεσιών στις ΗΠΑ και του Λευκού Οίκου, πιθανώς για πολιτικούς λόγους, αλλά είναι αποδεδειγμένα αναληθές δεδομένων των μετρήσεων των επιτυχιών επί τόπου που επιδεικνύει η Ρωσία εναντίον της Ουκρανίας. 

Κατά ειρωνικό τρόπο, ένα από τα σχόλια που έκανε ο Ντόναλντ Τραμπ μετά την επιστροφή του Ratcliffe ήταν ότι αυτό που πραγματικά θέλει είναι να δει τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας να τελειώνει. Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια δεδομένων των πολιτικών βαρών που κουβαλούν μαζί τους οι πόλεμοι στην Ευρώπη και την Ασία με τις ενδιάμεσες εκλογές που επικρατούν στις ΗΠΑ, αλλά θα ήταν αρμόδιο στον Τραμπ να αναπτύξει ένα όραμα πέρα ​​από την πολιτική. Και οι δύο πόλεμοι είναι κακοί και οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν κατά καιρούς την επιρροή να βοηθήσουν στον τερματισμό τους ή, στην περίπτωση του Ιράν, να μην ακούσουν εξαρχής το Ισραήλ για να συμμετάσχουν στην επίθεση. Είναι πολύ αργά για να ευχηθούμε να τελειώσουν οι καταστροφικές εξελίξεις μόνο και μόνο επειδή θα ήταν πολιτικά άβολο αν συνεχιστούν.

Ἀπό : unz.com

Συμφωνία, προειδοποίηση ή ανταλλαγή κατασκόπων; 

Τι λένε τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης για την επίσκεψη του επικεφαλής της CIA στη Μόσχα

Από ένα μυστικό πακέτο για την Ουκρανία μέχρι τους συλληφθέντες κατασκόπους και τους φόβους για πυρηνικά, τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν μετατρέψει τη σύντομη επίσκεψη του John Ratcliffe στο μεγαλύτερο γεωπολιτικό μυστήριο του καλοκαιριού.

Ἡ Πελασγική

Ἡ Θεά πού Ἀπέτυχε

«TIV» ή Τάση για Διαπροσωπική Θυματοποίηση. « Η ένθερμη πίστη στην ιδιότητά του ως θύματος δημιουργεί έναν αναγνωρίσιμο τύπο προσωπικότητας, έναν τύπο που στοχάζεται πάνω στο παράπονο και ερμηνεύει όλες τις εμπειρίες μέσα από το πρίσμα της ιδιότητας του θύματος...»  

...πολλές από τις ομαδικές συγκρούσεις τα τελευταία σαράντα χρόνια έχουν περιγραφεί εύστοχα ως «κλήρωση θυματοποίησης», όπου όχι μόνο οι Εβραίοι και οι φεμινίστριες, αλλά και οι μαύροι, οι ομοφυλόφιλοι, τα άτομα με αναπηρία και άλλες ομάδες ταυτότητας διεκδικούν ανταγωνιστικά την ηθική εξουσία, σηματοδοτώντας την ιδιότητά τους ως θύματα.

Η μόνη ομάδα που δεν επιτρέπεται να συμμετάσχει στην κλήρωση - λευκοί, ετεροφυλόφιλοι, αρτιμελείς άνδρες - αποτελούν πλέον μια ξεχωριστή μειονότητα

Τοῦ Roger Devlin

Η πρόσφατη κριτική μου για το βιβλίο της Janice Fiamengo « Η Θεά που Απέτυχε» παρέθεσε την περίληψη μιας μελέτης τεσσάρων Ισραηλινών κοινωνικών ψυχολόγων σχετικά με ένα χαρακτηριστικό προσωπικότητας που ονόμασαν «TIV» ή Τάση για Διαπροσωπική Θυματοποίηση. Η Fiamengo τη θεώρησε πολύτιμη ως περιγραφή ενός είδους γυναίκας που συναντάται συχνά στους φεμινιστικούς κύκλους, και συμφωνώ. Σημείωσα επίσης στην κριτική μου ότι η ισραηλινή καταγωγή των ερευνητών μπορεί να μην είναι τυχαία: οι αναγνώστες αυτού του ιστότοπου είναι εξοικειωμένοι με την εξέχουσα θέση της θυματοποίησης στην αυτοαντίληψη πολλών Εβραίων. Δεν εξέτασα αυτό το ζήτημα στην κριτική, επειδή ήθελα να επικεντρωθώ στις ιδέες της καθηγήτριας Fiamengo, αλλά θα προσπαθήσω να το θίξω εν συντομία εδώ.

Εδώ, ως υπενθύμιση, είναι η περίληψη του τύπου TIV από την Fiamengo:

Η ένθερμη πίστη στην ιδιότητά του ως θύματος δημιουργεί έναν αναγνωρίσιμο τύπο προσωπικότητας, έναν τύπο που στοχάζεται πάνω στο παράπονο και ερμηνεύει όλες τις εμπειρίες μέσα από το πρίσμα της ιδιότητας του θύματος. Η πίστη στην ιδιότητα του θύματος δεν χρειάζεται να έχει καμία συσχέτιση με την πραγματική εμπειρία θυματοποίησης. Η προσωπικότητα του θύματος χαρακτηρίζεται πάνω απ' όλα από μια ισχυρή ανάγκη να αναγνωρίζεται το βάσανό του. Με αυτήν την ανάγκη έρχεται η πεποίθηση για άψογη ηθική, η επακόλουθη αδυναμία αποδοχής κριτικής ή διαφωνίας και μια βαθιά έλλειψη ενσυναίσθησης για όσους θεωρούνται εχθροί. Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι τα άτομα με προσωπικότητα θύματος πιστεύουν ότι δικαιούνται να εκδικούνται όσους φαίνεται να τους καταπιέζουν. Ακόμα και όταν τους παρουσιάζονται γεγονότα και στοιχεία που αντικρούουν τις πεποιθήσεις τους, είναι απρόθυμα να εγκαταλείψουν την κοσμοθεωρία τους, η οποία συνδέεται στενά με την αίσθηση του εαυτού τους. Ο θυμός για τους άλλους και η πίστη στην αθώα ιδιότητα του θύματος δημιουργούν ένα τοξικό μείγμα αυτοδικαίωσης και ηθικής τύφλωσης.

Μια ματιά στην αρχική εργασία των Ισραηλινών ψυχολόγων (την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ ) αποκαλύπτει ότι η εθνοτική οπτική γωνία δεν διέφυγε της προσοχής των συγγραφέων. Αναφέρονται ρητά στη λατρεία του ολοκαυτώματος και αναγνωρίζουν ότι μπορεί να αποτελέσει ηθικό κίνδυνο για τον δικό τους λαό μέσω της προσωπικότητας του TIV. Μπράβο τους: όλοι γνωρίζουμε τι επίθετο θα είχε αποδοθεί σε οποιονδήποτε μη ειδωλολάτρη ερευνητή που θα ήταν αρκετά τολμηρός ώστε να εκθέσει την ίδια άποψη.

Οι διαφορές μεταξύ των ομάδων είναι στατιστικές και η προσωπικότητα TIV πιθανώς εμφανίζεται με διαφορετικούς ρυθμούς σε διαφορετικές φυλές και εθνικότητες. Είναι πιθανό να είναι αυξημένη μεταξύ των Εβραίων, αν και θα ήταν μάλλον μάταιο να περιμένουμε οποιαδήποτε αντικειμενική έρευνα για αυτό το ζήτημα στο τρέχον πολιτισμικό και πνευματικό μας περιβάλλον. Αλλά ο τύπος TIV μπορεί και εμφανίζεται και σε άλλες φυλές.

Πράγματι, πολλές από τις ομαδικές συγκρούσεις τα τελευταία σαράντα χρόνια έχουν περιγραφεί εύστοχα ως «κλήρωση θυματοποίησης», όπου όχι μόνο οι Εβραίοι και οι φεμινίστριες, αλλά και οι μαύροι, οι ομοφυλόφιλοι, τα άτομα με αναπηρία και άλλες ομάδες ταυτότητας διεκδικούν ανταγωνιστικά την ηθική εξουσία, σηματοδοτώντας την ιδιότητά τους ως θύματα. Η μόνη ομάδα που δεν επιτρέπεται να συμμετάσχει στην κλήρωση - λευκοί, ετεροφυλόφιλοι, αρτιμελείς άνδρες - αποτελούν πλέον μια ξεχωριστή μειονότητα του αμερικανικού πληθυσμού (πιθανώς το ένα τρίτο). Έτσι, η αυξανόμενη σημασία του τύπου προσωπικότητας που περιγράφεται από αυτούς τους Ισραηλινούς ερευνητές φαίνεται να βοηθά στην εξήγηση πολλών πτυχών της ιστορικής μας στιγμής, και όχι μόνο του φεμινισμού ή της σύγκρουσης μεταξύ Εβραίων και μή Εβραίων.

Όποιος γράφει κατά του φεμινισμού όπως εγώ, τελικά συναντά τη θέση ότι όλα αυτά είναι απλώς ένα προϊόν εβραϊκής ανατροπής, η οποία συχνά υποστηρίζεται από μακριές λίστες εξέχουσων εβραίων φεμινιστριών του δεύτερου κύματος. Ορίστε ένα δημοφιλές γραφικό που κάνει τον γύρο του διαδικτύου και ενσαρκώνει αυτή τη σκέψη:

Αυτή η άποψη είναι ιστορικά μυωπική: απαιτεί η εξοικείωση κάποιου με τον φεμινισμό να περιορίζεται στο αμερικανικό δεύτερο κύμα, που συνήθως χρονολογείται από το 1963. Ωστόσο, οι φεμινιστικές ιδέες κυκλοφορούν ευρέως στη Δύση από τον δέκατο όγδοο αιώνα, και όχι μόνο με τη μορφή του περίφημου δοκιμίου της Mary Wollstonecraft. Μια ανασκόπηση των ξεχασμένων γερμανικών συζητήσεων υπέρ και κατά της «χειραφέτησης των γυναικών» στις δεκαετίες του 1780 και του 1790, για παράδειγμα, αποκαλύπτει ότι δεν υπάρχει πολύ καινοτόμο στοιχείο στον φεμινισμό του εικοστού αιώνα ( βλ . Η Γένεση του Γερμανικού Συντηρητισμού του Klaus Epstein, σελ. 229–236). Πράγματι, έχουμε άφθονα στοιχεία ότι παρόμοιες ιδέες συζητήθηκαν στην αρχαία Αθήνα, όπως μαρτυρά το βιβλίο 5 της Πολιτείας του Πλάτωνα και η κωμωδία του Αριστοφάνη « Εκκλησιάζουσες ». Ο δυτικός άνθρωπος δεν χρειαζόταν τους Εβραίους για να εφεύρει τον φεμινισμό για εμάς.

Παραμένει, ωστόσο, αλήθεια ότι οι Εβραίοι έχουν υπερεκπροσωπηθεί μαζικά στο δεύτερο κύμα φεμινισμού - μακράν η πιο επιτυχημένη εκδοχή, όπως και σε άλλες μορφές ριζοσπαστισμού του εικοστού αιώνα, και αυτό απαιτεί εξήγηση. Ένα καλό σημείο για να ξεκινήσουμε θα μπορούσε να είναι το έργο των προαναφερθέντων Ισραηλινών ψυχολόγων σχετικά με την Τάση για Διαπροσωπική Θυματοποίηση. 

Αν οι Εβραίοι είναι πράγματι ιδιαίτερα ευάλωτοι σε αυτό το «τοξικό μείγμα αυτοδικαίωσης και ηθικής τύφλωσης», αυτό θα εξηγούσε μεγάλο μέρος της συμμετοχής τους σε καταστροφικά κινήματα όπως ο φεμινισμός, χωρίς να χρειάζεται να υποθέσουμε την ύπαρξη μιας συνειδητής συνωμοσίας για την υπονόμευση άλλων φυλών.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

( Δεύτερες Σκέψεις από μια Πρώην Φεμινίστρια ) 

Οι ομοιότητες μεταξύ φεμινισμού και μαρξισμού έχουν παρατηρηθεί εδώ και καιρό: μάλιστα, ήδη από το 1884, ο Friedrich Engels έκανε ρητή παραλληλία μεταξύ των συζύγων και του καταπιεσμένου προλεταριάτου. Το πιο σημαντικό, ο φεμινισμός μοιράζεται το μαρξιστικό νοητικό gestalt , σύμφωνα με το οποίο η κοινωνία αντιμετωπίζεται με όρους αντικρουόμενων αθώων και ένοχων ομάδων. Όπως παρατηρεί η Fiamengo, αυτό αφήνει τον φεμινισμό ανίκανο να επιβεβαιώσει οποιεσδήποτε καθολικές αρχές δικαιοσύνης: «είναι ανίκανος να επεκτείνει την ενσυναίσθηση σε εκείνους που έχει διδαχθεί να βλέπει ως καταπιεστές» ή «να απαιτήσει λογοδοσία από εκείνους που έχει διδαχθεί να βλέπει ως θύματα». Λόγω αυτής της αδυναμίας, «ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα του φεμινισμού ήταν ο δηλωμένος στόχος του να ανατρέψει τις παραδοσιακές δυτικές ρυθμίσεις για τα φύλα, προκειμένου να απελευθερώσει τους άνδρες καθώς και τις γυναίκες σε μια ισότιμη σχέση».

« ...Ακόμα και σήμερα, μισό αιώνα μετά την εφαρμογή προγραμμάτων ισότητας στις προσλήψεις, καθώς και αδιάκοπων εκστρατειών ενδυνάμωσης των γυναικών σε σχολεία και πανεπιστήμια, πολλές γυναίκες εξακολουθούν να είναι θυμωμένες και πολλοί άνδρες εξακολουθούν να προσπαθούν να επανορθώσουν. Πρέπει να σταματήσει αυτό. Δεν θα φτάσουμε ποτέ σε σημείο όπου οι φεμινίστριες θα αποφασίσουν να σταματήσουν τον πόλεμο των φύλων, αποδεχόμενες ότι οι άνδρες έχουν κάνει αρκετά γι' αυτές. Δεν θα υπάρξει ποτέ σημείο όπου τα βάσανα των αγοριών και των ανδρών θα έχουν μεγαλύτερη σημασία για τις φεμινίστριες από τη δική τους δύναμη...» 

Ἡ Πελασγική

Μετά ἀπό 35 χρόνια ἐξάρτησης ἀπό τήν Δύση, ἡ Οὐκρανία ἔχει καταστραφεῖ

...Αυτό που αναφέρεται ως «Ουκρανία» είναι ένα απομεινάρι κρατίδιο που διαλύεται, αποσυντίθεται υπό το βάρος του πολέμου και των ψευδών εδαφικών διεκδικήσεων που είχαν ανακηρυχθεί το 1991 και χειραγωγηθεί κυνικά από τις δυτικές δυνάμεις.

... είναι μια χώρα που έχει θυσιαστεί από τις δυτικές ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες, μια χώρα που κυβερνάται από ένα διεφθαρμένο καθεστώς και φυλακίζει κάθε νόμιμη πολιτική αντιπολίτευση.

...Η Ουκρανία δεν είναι φλόγα. Είναι ένα καμένο τσόφλι που οι Δυτικές δυνάμεις έχουν πυρπολήσει και τελικά θα πετάξουν όταν τελειώσουν τα άθλια παιχνίδια τους.

Οι εκδηλώσεις για την «ημέρα ανεξαρτησίας» αυτή την εβδομάδα στο Κίεβο ήταν ένα θέατρο του παραλόγου. Η επέτειος βασίστηκε σε τραγελαφικά ψέματα και προπαγάνδα. Η αλήθεια είναι ότι ο λαός του έχει υποστεί βάναυση βία από διεφθαρμένες ελίτ υπό την κυριαρχία δυτικών αυτοκρατορικών φιλοδοξιών που δεν έχουν καμία σχέση με την ανεξαρτησία, την κυριαρχία ή τη δημοκρατία.

Τη Δευτέρα 24 Αυγούστου, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι συγκεντρώθηκαν στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας για να γιορτάσουν τα 35 χρόνια από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας ως κράτους, εν μέσω της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.

Η θλιβερή πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα για να γιορτάσουν παρά τις τετριμμένες προσπάθειες να παρουσιάσουν το γεγονός ως κάτι θετικό και ουσιαστικό. Η φρικτή αλήθεια είναι ότι μια χώρα και ο λαός της έχουν καταστραφεί σκόπιμα επειδή την έβαλαν εναντίον ενός αδελφού έθνους την Ρωσία.

Είναι αξιοσημείωτο και αποκαλυπτικό ότι η προσέλευση ξένων αξιωματούχων στο Κίεβο αυτή την εβδομάδα ήταν μέτρια, σε αντίθεση με τις άθλιες προσπάθειες να προσφερθεί μεγαλοπρέπεια και τελετή στην ημερομηνία.

Η διαδικασία ήταν κούφια και φαινόταν να είναι ένα τυπικό ζήτημα, στερημένο ουσίας ή αξιοπιστίας. Σύμφωνα με πληροφορίες, δεν υπήρχαν Αμερικανοί αξιωματούχοι που να εκπροσωπούν την κυβέρνηση Τραμπ και οι Ευρωπαίοι συμμετέχοντες ήταν δεύτερης κατηγορίας. Ο πιο υψηλόβαθμος εκπρόσωπος της ΕΕ ήταν ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου António Costa (ποιος António;). Απόντες ήταν η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Leyen και η επικεφαλής των εξωτερικών υποθέσεων της ΕΕ Kaja Kallas. Ούτε ο Emmanuel Macron της Γαλλίας και ο Friedrich Merz της Γερμανίας εμφανίστηκαν. Αυτές οι πολιτικές προσωπικότητες συνήθως επιθυμούν να επισκεφθούν το Κίεβο για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Η απουσία τους σε μια τόσο υποτιθέμενα μνημειώδη περίσταση υποδηλώνει μια οσμή ηττοπάθειας για την Ουκρανία ως πληρεξούσιο κατά της Ρωσίας.

Το μεγαλύτερο όνομα στο Κίεβο αυτή την εβδομάδα ήταν ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Andy Burnham, ο οποίος απευθύνθηκε σε πλήθος έξω από τον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας, στέκοντας δίπλα στον μη εκλεγμένο πρόεδρο της Ουκρανίας Vladimir Zelensky. Ο τελευταίος συνεχίζει να αρνείται να διεξαγάγει εκλογές από τότε που έληξε η θητεία του τον Μάιο του 2024, ωστόσο το διεφθαρμένο καθεστώς του εξυμνείται ως ευρωπαϊκή δημοκρατία.

Ήταν το πρώτο ταξίδι του Burnham στο εξωτερικό και η ομιλία του υποτίθεται ότι θα ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία να κάνει διεθνή εντύπωση. Ο Βρετανός πρωθυπουργός είχε τη συμπεριφορά ενός μαθητή που διάβαζε κάθε λέξη μηχανικά από ένα σενάριο που επαινούσε την Ουκρανία για τα παραληρηματικά της επιτεύγματα. Η ομιλία ήταν ένα συνονθύλευμα από εύκολες διαστρεβλώσεις, οι οποίες προκάλεσαν μεγάλο χλευασμό από τους απλούς Βρετανούς, οι οποίοι περιφρόνησαν τον Burnham επειδή δεν έδωσε προτεραιότητα στα εγχώρια οικονομικά προβλήματα, όπως είχε υποσχεθεί.

Όπως αποδείχθηκε, το καστ των μη οντοτήτων στο Κίεβο ήταν μάλλον κατάλληλο για να αντικατοπτρίσει την πραγματική, ξεπερασμένη σημασία των τελευταίων τρεισήμισι δεκαετιών της Ουκρανίας.

Παρά την αφήγηση των Ουκρανών υπερεθνικιστών και της δυτικής ανοχής, η «κρατική υπόσταση» της χώρας είναι μια πρόσφατη τεχνητή κατασκευή. Τα σύνορα που δημιουργήθηκαν το 1991, μετά την απόσχιση από τη Σοβιετική Ένωση, δεν ήταν αιώνων, όπως ισχυρίστηκε, αλλά μάλλον σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα χειραγώγησης και διαπραγματεύσεων από την σοβιετική ηγεσία τις προηγούμενες δεκαετίες. Η Κριμαία, για παράδειγμα, έγινε μέρος της Ουκρανικής Σοβιετικής Δημοκρατίας το 1954 με εντολή του Κρεμλίνου ως τρόπος αντιστάθμισης των Ρωσοφοβικών υπερεθνικιστών. Η χερσόνησος της Κριμαίας και άλλα μέρη της Ουκρανίας ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας για αιώνες. Η ίδια η Ουκρανία (από τη ρωσική λέξη «ουκράνα» ) ήταν γνωστή ως «η παραμεθόρια περιοχή» ή απλώς μια περιοχή της Ρωσίας.

Η διακήρυξη ανεξαρτησίας του 1991 ήταν επομένως πάντα κάτι σαν κατασκεύασμα. Αυτό που συμβαίνει σήμερα με την επανένταξη της Κριμαίας και άλλων περιοχών, του Donbass, της Kherson, της Zaporozhye ως μέρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, είναι η επιστροφή σε μια ιστορικά φυσική διαμόρφωση. Αναμφισβήτητα, τα ρωσικά εδαφικά δικαιώματα περιλαμβάνουν την περαιτέρω ενσωμάτωση της Odessa, του Nikolaev, του Kharkhov και του Sumy.

Αυτό που αναφέρεται ως «Ουκρανία» είναι ένα απομεινάρι κρατίδιο που διαλύεται, αποσυντίθεται υπό το βάρος του πολέμου και των ψευδών εδαφικών διεκδικήσεων που είχαν ανακηρυχθεί το 1991 και χειραγωγηθεί κυνικά από τις δυτικές δυνάμεις.

Ωστόσο, αυτό που δεν μπορούν να κρύψουν οι άθλιες επιδείξεις και οι ομιλίες είναι ότι η Ουκρανία έχει υποβιβαστεί σε ένα άθλιο, αποτυχημένο κράτος. Ο πληθυσμός της έχει μειωθεί κατά περισσότερο από το μισό, από 52 εκατομμύρια το 1991 σε περίπου 20-25 εκατομμύρια σήμερα, καθώς οι άνθρωποι εγκαταλείπουν τη χώρα, κυρίως προς τη Ρωσία, αλλά και σε όλη την Ευρώπη.

Αυτή η κατάρρευση βρίσκεται σε εξέλιξη από το 1991, αν και ο πόλεμος δι' αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία από το 2022 έχει σίγουρα επιταχύνει τις τάσεις.

Ο νωθρός Βρετανός Burnham υπάκουα ψιθύρισε την σκηνοθετημένη φανταστική του ομιλία ισχυριζόμενος ότι οι Ουκρανοί είχαν «πάρει τον έλεγχο του πεπρωμένου τους» πριν από 35 χρόνια. Σε μια παρωδία της ιστορίας, συνέκρινε την υποτιθέμενη νίκη της Βρετανίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο επί της ναζιστικής Γερμανίας με τον αγώνα της Ουκρανίας κατά της «ρωσικής επιθετικότητας».

Από το 1991, το γεγονός είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Βρετανία και άλλες δυνάμεις του ΝΑΤΟ στόχευσαν την Ουκρανία για να γίνει ένας Δυτικός πληρεξούσιος για την αντιμετώπιση της Ρωσίας. Η λεγόμενη Πορτοκαλί Επανάσταση του 2004 ήταν το αποκορύφωμα της Δυτικής διείσδυσης και της μαζικής χρηματοδότησης για την καλλιέργεια αντιρωσικής πολιτικής. Αυτό περιελάμβανε την καταστολή της ρωσικής γλώσσας και πολιτισμού 

Η «λαϊκή εξέγερση» του Μαϊντάν του 2014 ήταν μια ακόμη φανταστική κάλυψη για ένα πραξικόπημα κατά της δημοκρατίας στην Ουκρανία, υπό την αιγίδα της Δύσης, με σκοπό την προώθηση της μυστικής ατζέντας για αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Το καθεστώς οπλίστηκε και εκπαιδεύτηκε από το ΝΑΤΟ για τον τελικό πόλεμο δι' αντιπροσώπων που κλιμακώθηκε σε ανοιχτές εχθροπραξίες το 2022.

Η Ουκρανία δεν είναι μια «ζωντανή δημοκρατία με λαμπρό μέλλον», όπως διακηρύσσει γελοία ο Βρετανός Burnham. Αυτά τα δυτικά ψέματα είναι μια αιτία της δυστυχίας της Ουκρανίας, παραπλανώντας τη χώρα σε αδιέξοδο.

Είναι μια χώρα που έχει θυσιαστεί από τις δυτικές ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες, μια χώρα που κυβερνάται από ένα διεφθαρμένο καθεστώς και φυλακίζει κάθε νόμιμη πολιτική αντιπολίτευση. Κάθε μέρα, Ουκρανοί πολίτες σέρνονται από τους δρόμους από τις ομάδες μπράβων του Zelensky για να σταλούν σε μια κρεατομηχανή στην πρώτη γραμμή. Τουλάχιστον 1,5 εκατομμύριο Ουκρανοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί σε σχεδόν πέντε χρόνια του πολέμου δι' αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία.

Οι ρωσικές δυνάμεις προελαύνουν για να πάρουν τον έλεγχο του ενός τετάρτου της επικράτειας που αποτελούσε μέρος του ουκρανικού κράτους το 1991.

Το μόνο πράγμα που κρατά την ουκρανική πλευρά σε αγωνία είναι τα δισεκατομμύρια χρήματα των φορολογουμένων που η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Βρετανία συνεχίζουν να πετάνε στο καθεστώς του Κιέβου.

Η ανεξαρτησία που κήρυξαν οι Ουκρανοί πολιτικοί το 1991 έχει μετατραπεί σε ένα κακό θέατρο του παραλόγου, όπου η Δύση εκμεταλλεύεται ανελέητα την απόλυτη εξάρτηση. Αυτή η εξάρτηση έχει καλλιεργηθεί εδώ και 35 χρόνια σε σημείο που η Ουκρανία δεν έχει κυριαρχία. Ο λαός της έχει σφαγιαστεί. Οι πόροι της έχουν βιαστεί από δυτικές εταιρείες. Το έδαφός της έχει καταστραφεί - όλα αυτά επειδή οι προδότες πολιτικοί της επέλεξαν το πεπρωμένο να είναι πληρεξούσιοι γεωπολιτικών σχεδίων κατά της Ρωσίας. Αυτό που έχει πλήξει την Ουκρανία είναι ένα τεράστιο έγκλημα που διαπράττεται από δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Για να ρίξουμε αλάτι στην ανοιχτή πληγή, βλέπουμε ιδιοτελείς πολιτικούς όπως ο Andy Burnham (Ποιος Andy;) να εμφανίζονται στο Κίεβο και να διατυμπανίζουν ανοησίες για την Ουκρανία ως φλόγα της ελευθερίας και προστάτη της Ευρώπης από τη ρωσική επιθετικότητα.

Η Ουκρανία δεν είναι φλόγα. Είναι ένα καμένο τσόφλι που οι Δυτικές δυνάμεις έχουν πυρπολήσει και τελικά θα πετάξουν όταν τελειώσουν τα άθλια παιχνίδια τους.

Για να παραφράσω τον Henry Kissinger: το να είσαι εχθρός του δυτικού ιμπεριαλισμού είναι επικίνδυνο· το να είσαι σύμμαχος είναι μοιραίο.

Η Ουκρανία το ανακάλυψε αυτό με τον δύσκολο τρόπο.

Ἀπό : strategic-culture.su

Ἡ Πελασγική