Υπάρχουν διάφορες προσεγγίσεις που μπορούν να ακολουθήσουν οι αναθεωρητές όταν κοιτάζουν πίσω στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπάρχουν εκείνοι που εκφράζουν καθαρή συμπάθεια για τον γερμανικό σκοπό. Υπάρχουν εκείνοι που εκφράζουν συμπάθεια για τον συμμαχικό σκοπό, ενώ παράλληλα εκθέτουν τις αδικίες και τις απάτες των Συμμάχων, και υπάρχουν εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ο πόλεμος ήταν ένα τεράστιο λάθος και ότι δεν έπρεπε ποτέ να είχε διεξαχθεί εξαρχής. Με το βιβλίο του, το 2008 « Churchill, Hitler και ο περιττός πόλεμος: Πώς η Βρετανία έχασε την αυτοκρατορία της και η Δύση έχασε τον κόσμο» , ο Patrick Buchanan υιοθετεί αυτήν την τρίτη προσέγγιση, προσφέροντας στους αναγνώστες του ένα χαρακτηριστικό μαύρο χάπι. Τόσο καταστροφικός ήταν αυτός ο πόλεμος, και ο παγκόσμιος πόλεμος που προηγήθηκε, που ο δυτικός πολιτισμός καταστράφηκε ουσιαστικά ως αποτέλεσμα. Συχνά ο Buchanan μιλάει γι' αυτόν σε παρελθοντικό χρόνο, σαν να μην υπάρχει πιθανότητα ανάκαμψης. Άλλωστε, γράφει, «ο δυτικός άνθρωπος υπέστη μια καταστροφική απώλεια πίστης - στον εαυτό του, στον πολιτισμό του και στην πίστη που τον γέννησε».
Σκοπός αυτού του έργου είναι εν μέρει να καθοδηγήσει τον αναγνώστη στην ιστορία των πρώτων τεσσάρων δεκαετιών του εικοστού αιώνα, ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα γιατί διεξήχθησαν αυτοί οι πόλεμοι και πώς θα μπορούσαν εύκολα να είχαν αποφευχθεί. Επίσης, ο Buchanan επιθυμεί να καταρρίψει τη λατρεία του Churchill, η οποία τοποθετεί «τον απαραίτητο άνθρωπο» σε βάθρο και τον ανακηρύσσει άνθρωπο του εικοστού αιώνα. Ο Buchanan είναι αναθεωρητής όχι μόνο επειδή απορρίπτει τον μύθο του «καλού πολέμου» του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και επειδή, αποκαλύπτοντας την απόλυτη αγριότητα των ενεργειών των Συμμάχων κατά τη διάρκεια και των δύο πολέμων, γέρνει την ηθική ζυγαριά υπέρ των Γερμανών χωρίς ποτέ να χρειάζεται να το πει. Ο Buchanan βασίζεται σε ιστορικούς της επικρατούσας τάσης για το αρχικό του υλικό, όπως ο William Shirer, ο John Toland, ο Richard Evans, ο Paul Johnson, ο Niall Ferguson και πολλοί άλλοι. Ωστόσο, βασίζεται επίσης σε μεγάλο βαθμό σε αναθεωρητικά ή συγγενικά με αναθεωρήσεις έργα, όπως το America's Second Crusade (1950) του William Henry Chamberlin, το Back Door to War (1952) του Charles Tansill και το The Origins of the Second World War (1961) του AJP Taylor. Δυστυχώς, οι Harry Elmer Barnes , David Hoggan και David Irving παραβλέπονται στη βιβλιογραφία του.
Ο Buchanan κάνει εξαρχής δύο υποθέσεις που θα αμφισβητήσουν την επικρατούσα αφήγηση των Παγκοσμίων Πολέμων. Η μία είναι ότι και οι δύο ήταν στην πραγματικότητα ευρωπαϊκοί εμφύλιοι πόλεμοι και όχι πόλεμοι έθνους εναντίον έθνους. Αυτό αναδιατυπώνει τις ενδοφυλετικές συγκρούσεις και, πολλές δεκαετίες μετά το γεγονός, πυροδοτεί ένα αίσθημα πανευρωπαϊκής αλληλεγγύης στους αναγνώστες που επιθυμούν να ανακτήσουν το μεγαλείο που κάποτε ήταν η Δύση. Δεύτερον, δύο βαθιές αλλαγές στη δυτική σκέψη ήταν υπεύθυνες για την εμφάνιση αυτών των ρωγμών. Η μία ήταν η ιδέα του Thomas Jefferson ότι «Όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι» και η άλλη ήταν το δόγμα της αυτοδιάθεσης του Woodrow Wilson. Με τόσες πολλές λέξεις, η Δύση έπεσε επειδή οι Δυτικοί εγκατέλειψαν τη φυλή για τον φιλελευθερισμό. Κατά την άποψη του Buchanan, πολλά από τα λάθη που οδήγησαν και στους δύο πολέμους μπορούν να αποδοθούν σε αυτό, καθώς και σε πολύ κοινές ανθρώπινες αδυναμίες όπως η ματαιοδοξία, η λαγνεία για εξουσία και ο εγωισμός.
Ένα παράδειγμα ήταν η μυστική «εγκάρδια συμφωνία» του 1904 μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας, η οποία όριζε ότι σε περίπτωση ενός ακόμη γαλλογερμανικού πολέμου, η Βρετανία θα τασσόταν αμέσως στο πλευρό της Γαλλίας. Ο Buchanan τονίζει ότι η φιλελεύθερη κυβέρνηση στην Αγγλία επινόησε αυτό το σχέδιο. Ένα άλλο ήταν οι προσπάθειες του Kaiser Wilhelm να κατασκευάσει ένα μεγάλο ναυτικό που θα απειλούσε το βρετανικό. Τουλάχιστον, έτσι το έβλεπαν οι Βρετανοί, παραμελώντας να εκτιμήσουν πώς οι Γερμανοί έπρεπε να είναι υπέρτατοι στη Βαλτική Θάλασσα για να προστατευτούν από τη Ρωσία, η οποία επίσης διέθετε ναυτικό. Ο Buchanan επίσης διαστρεβλώνει το ξεπερασμένο δόγμα της «ισορροπίας δυνάμεων» που υποχρέωνε τους Βρετανούς να αντιταχθούν σε όποιον αποδεικνυόταν κυρίαρχος της ηπείρου, είτε πρόκειται για τη Γαλλία, την Ισπανία είτε για τη Γερμανία. Καθώς τα γεγονότα γίνονταν όλο και πιο τεταμένα λόγω της βαλκανικής κρίσης το 1914, ο Buchanan καταγράφει πώς ένα άτομο ήταν διεστραμμένα ζαλισμένο στην προοπτική του πολέμου: ο νεαρός Πρώτος Λόρδος του Ναυαρχείου του Winston Churchill.
Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Buchanan δίνει μεγάλη έμφαση στην τιμωρητική Συνθήκη των Βερσαλλιών και στο πώς όχι μόνο παραβίασε το δόγμα της αυτοδιάθεσης του Wilson, αλλά και «ενίσχυσε το πνεύμα της εθνικής ταυτότητας» μεταξύ των Γερμανών. Μετά τον πόλεμο, εκατομμύρια Γερμανοί εκτοπίστηκαν παρά τη θέλησή τους υπό την εξουσία Γάλλων, Ιταλών, Τσέχων, Πολωνών και άλλων ευρωπαϊκών εθνοτήτων. Αυτό δεν λέει τίποτα για την οικονομική καταστροφή που επέβαλε η συνθήκη σε μια ηττημένη Γερμανία. Έτσι, με τις απογοητευμένες γερμανικές μειονότητες σχεδόν παντού, η Ευρώπη μετατράπηκε σε πυριτιδαποθήκη. Αλλά ο Buchanan ξεχωρίζει με τις σελίδες του που αναφέρονται στον αποκλεισμό της πείνας, ο οποίος ίσως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ενέπνευσε δυσαρέσκεια στο γερμανικό μυαλό. Ήταν αρκετά άσχημο το γεγονός ότι μέχρι το 1918, 762.000 Γερμανοί είχαν πεθάνει σκόπιμα από την πείνα. Μόλις στις 12 Ιουλίου 1919 άρθηκε ο αποκλεισμός - οκτώ μήνες αφότου οι Γερμανοί κατέθεσαν τα όπλα τους τον προηγούμενο Νοέμβριο. Αυτό σκότωσε περίπου άλλους 100.000.
Οι Γερμανοί ένιωσαν εντελώς προδομένοι — και κατηγόρησαν την Αμερική.
«Ο Πρόεδρος Wilson είναι υποκριτής και η Συνθήκη των Βερσαλλιών είναι το πιο ειδεχθές έγκλημα στην ιστορία», είπε ο σοσιαλδημοκράτης Scheidemann, ο οποίος είχε ανατρέψει την κυβέρνησή του αντί να την υπογράψει. «Αν αυτοί είναι οι όροι ειρήνης, τότε η Αμερική μπορεί να πάει στην κόλαση», είπε ο στρατηγός Ludendorff.
Οι άνθρωποι που πιστεύουν στο κράτος δικαίου πιστεύουν στην ιερότητα της σύμβασης. Αλλά μια σύμβαση στην οποία το ένα μέρος δεν επιτρέπεται να ακουστεί και αναγκάζεται να υπογράψει υπό την απειλή ενός όπλου είναι άκυρη. Η Γερμανία υπέγραψε τη Συνθήκη των Βερσαλλιών μόνο όταν απειλήθηκε ότι, σε περίπτωση που αρνηθεί, η χώρα θα δεχτεί εισβολή και ο λαός της θα λιμοκτονήσει περαιτέρω.
Και ποιος ήταν ο «αρχιτέκτονας και κύριος υποστηρικτής» αυτού του απάνθρωπου αποκλεισμού; Και πάλι, κανένας άλλος από τον Πρώτο Λόρδο του Ναυαρχείου Winston Churchill.
Ο Buchanan συνοψίζει με επιδεξιότητα τα γεγονότα που οδήγησαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεντρώνει λιγότερο γνωστά ιστορικά στοιχεία με τα μεγαλύτερα επιτεύγματα, ας πούμε. Ένα ενδιαφέρον παράδειγμα περιλαμβάνει το πώς στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ο Churchill και άλλοι είχαν παροτρύνει την κυβέρνηση Lloyd George να εγκαταλείψει τη συμμαχία της με την Ιαπωνία υπέρ των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, τα δύο νησιωτικά έθνη έκαναν φυσικούς συμμάχους, αλλά αυτό απορρίφθηκε για έναν ρομαντικό «παναγγλοσαξονισμό» και μια συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό είχε τις διπλές αρνητικές επιπτώσεις: τη σημαντική μείωση της εμβέλειας του Βασιλικού Ναυτικού στον Ειρηνικό, καθώς και την αποξένωση των Ιαπώνων, γεγονός που τους απελευθέρωσε για την τελική τους συμμαχία με την Γερμανία του Γ΄Ράϊχ.
Φυσικά, ο Buchanan μας καθοδηγεί σε πιο διάσημα γεγονότα της δεκαετίας του 1930 που οδήγησαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτά περιλαμβάνουν:
- Η δολοφονία του Αυστριακού Καγκελάριου Engelbert Dollfuss το 1934 από Ναζί δολοφόνους
- Η κατάρρευση του Μετώπου της Stresa το 1935, η οποία επιβεβαίωσε την αντίθεση της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας στον γερμανικό επανεξοπλισμό. Μια Βρετανία, η οποία είχε διττή συμπεριφορά, είχε υπογράψει ξεχωριστή συμφωνία με τη Γερμανία, η οποία επέτρεπε στη Γερμανία να παραβιάσει τα όρια των Βερσαλλιών για τα πολεμικά πλοία, με αντάλλαγμα την αναγνώριση της υπεροχής του Βασιλικού Ναυτικού. Αυτό τελικά απομόνωσε την Ιταλία από τους Συμμάχους.
- Η επαναστρατιωτικοποίηση της Rhineland και της Anschluss, δύο κινήσεις που ο Buchanan δεν χαρακτηρίζει ως γερμανική επιθετικότητα ή σημάδια μελλοντικών γεγονότων, αλλά ως εύλογη επανένωση της διασποράς της Γερμανίας στο Ράιχ. Και οι δύο ήταν εξαιρετικά δημοφιλείς κινήσεις μεταξύ των Γερμανών.
- Η Συμφωνία του Μονάχου του 1938, την οποία ο Buchanan παρουσιάζει επίσης ως λογική. Απορρίπτει τις ανησυχίες ότι ο Neville Chamberlain κατευνάζει τον Hitler. Περιγράφει επίσης πώς οι αρχές του Wilson συγκρούονταν επανειλημμένα με το βρετανικό συμφέρον. Στο τέλος, ο Chamberlain ενήργησε σοφά όταν δεν παρενέβη στις ενέργειες του Hitler στην Τσεχοσλοβακία.
Η σκληρή αλήθεια: Οι Σουδητικοί Γερμανοί ήθελαν να επανενωθούν με τους συγγενείς τους και δεν μπορούσαν να τους αρνηθούν για πάντα. Και καθώς η Βρετανία πίστευε πλέον ότι η απόφαση να τους παραδώσει στην Πράγα ήταν ένα λάθος, γιατί να διεξάγει πόλεμο για να διαιωνίσει ένα λάθος; ...
Ο Chamberlain είχε ένα άλλο κίνητρο όταν πήγε στο Μόναχο. Πίστευε ότι το κλειδί για την ειρήνη έγκειται στην αντιμετώπιση των παραπόνων της Γερμανίας και στην αποκατάσταση των αδικιών των Βερσαλλιών, και ήθελε να είναι ο Βρετανός πολιτικός που θα αποκαθιστούσε τη Γερμανία στη δικαιωματική της θέση ως Μεγάλη Δύναμη και θα την μετέτρεπε σε εταίρο στην ειρήνη. Εάν αυτό απαιτούσε την επιστροφή όλων των γερμανικών εδαφών και λαών, σε περίπτωση που επιθυμούσαν να επιστρέψουν, ο Chamberlain θα το διευκόλυνε, εφόσον γινόταν ειρηνικά.
Έτσι, αν μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1938 η Βρετανία και η Γερμανία συμπαθούσαν την επανενσωμάτωση του Ράιχ —συμπεριλαμβανομένης, όπως αποδείχθηκε, της γερμανικής πόλης Danzig που βρισκόταν εντός των συνόρων της Πολωνίας— τότε τι πήγε στραβά;
Σύμφωνα με τον Buchanan, δεν επρόκειτο για κακόβουλο σχέδιο κάποιου μεμονωμένου ατόμου. Αντίθετα, ήταν ένας τραγικός συνδυασμός εγωισμού, ματαιοδοξίας και άλλων ανθρώπινων αδυναμιών που συχνά βιώνουν οι άνδρες στην εξουσία. Αλλά αν υπήρχε ένα άτομο που ήταν πιο πρόθυμο για έναν ακόμη ευρωπαϊκό εμφύλιο πόλεμο, αυτό ήταν ο βουλευτής Winston Churchill, ο οποίος αναθεώρησε το προηγούμενο μίσος του για τους Μπολσεβίκους και πρότεινε συμμαχία με τον Stalin για να αντιταχθεί στον Hitler. Ο Buchanan εξηγεί δεόντως ότι μέχρι το 1939, ο Stalin και οι Σοβιετικοί είχαν ήδη σκοτώσει εκατομμύρια από τον ίδιο τους τον λαό, ενώ οι Ναζί δεν είχαν κάνει τίποτα τέτοιο.
Όσο για τον Hitler, ενέδωσε στην αλαζονεία καθώς και στην οργή απέναντι στους Τσέχους - ειδικά απέναντι στον Τσέχο υπουργό Εξωτερικών Eduard Beneš, τον οποίο απεχθανόταν. Συμπεριφέρθηκε επιθετικά απέναντι στον Chamberlain κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους στο Bad Godesberg, επίσης τον Σεπτέμβριο του 1938, και συχνά έχανε την ψυχραιμία του. Ήταν σαφές ότι ήθελε πραγματικά, κατά τα λεγόμενά του, να «συντρίψει τους Τσέχους». Ενώ δεν απάλλαξε τον Hitler από την απερίσκεπτη συμπεριφορά του, ο Buchanan απεικονίζει αυτό το επεισόδιο ως την μοχθηρή βεντέτα του Hitler εναντίον του Beneš και όχι ως το πρώτο του βήμα προς την παγκόσμια κυριαρχία. Στην πραγματικότητα, ο Buchanan καταδεικνύει ότι όταν ασχολήθηκε με την Πολωνία, ο Hitler ήταν πολύ πιο λογικός και υπομονετικός. Οι προσπάθειές του να φέρει την Πολωνία στο Σύμφωνο κατά της Κομιντέρν και οι πολύ γενναιόδωρες προσπάθειές του προς τους Πολωνούς σχετικά με το Danzig το επιβεβαιώνουν.
Όσο για τον Chamberlain, ο Buchanan συμφωνεί ότι είχε δίκιο που απέφυγε τον πόλεμο μετά το Μόναχο, ωστόσο επικρίνει τον πολύ δυσφημισμένο πρωθυπουργό όχι μόνο για την αφέλειά του που εμπιστεύτηκε τον Hitler ότι δεν ήθελε να ενσωματώσει το Danzig στο Ράιχ, αλλά και για το ότι πήρε τόσο προσωπικά τις συνέπειες του Μονάχου . Όταν ο Hitler βάδισε στην Πράγα τον Μάρτιο του 1939, ο Chamberlain ταπεινώθηκε και προσπάθησε να σώσει την υπόληψή του. Αυτός, όσο και οτιδήποτε άλλο, κατά την άποψη του Buchanan, είναι ο λόγος που η Βρετανία πήγε στον πόλεμο. Ναι, η επιθετικότητα του Hitler και η επιεικής στάση του απέναντι στον Joseph Goebbels μετά τη Νύχτα των Κρυστάλλων δεν βοήθησαν. Και ναι, η πολωνική αδιαλλαξία και οι αυταπάτες μεγαλείου επίσης δεν βοήθησαν. Αλλά το «μοιραίο λάθος» διαπράχθηκε από τον Chamberlain όταν, υπό την πίεση του Λόρδου Halifax, εξέδωσε εγγύηση στην Πολωνία ότι η Βρετανία θα παρενέβαινε σε περίπτωση γερμανικής επίθεσης. Αυτή ήταν η διαβόητη «λευκή επιταγή» και ο Buchanan συνεχίζει για πολλές σελίδες καταδικάζοντάς την αρκετά πειστικά ως το μεγαλύτερο λάθος στην ιστορία.
Εδώ ακριβώς φαίνεται δικαιολογημένη μια σύγκριση με τον Hoggan. Στο έργο του Hoggan, " Ο Αναγκαστικός Πόλεμος" , του 1961 , ο Λόρδος Halifax παρουσιάζεται αναμφισβήτητα ως ο κύριος κακός πίσω από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Χρησιμοποιώντας μια πληθώρα πρωτογενών πηγών -συμπεριλαμβανομένων πολλών γερμανόφωνων πηγών που δεν εμφανίζονται στη βιβλιογραφία του Buchanan- ο Hoggan δείχνει ότι ο Halifax ήταν έτοιμος να εγγυηθεί την Πολωνία μέχρι τον Αύγουστο του 1938, ένα μήνα πριν από το Μόναχο. Στις υποσημειώσεις του, ο Hoggan επισημαίνει πώς αντιφάσκει με τον AJP Taylor σε αυτό το σημείο. Ο Hoggan δηλώνει επίσης ότι ο Halifax είχε επινοήσει την απάτη του Ρουμάνου Πρέσβη στο Λονδίνο, Viorel Virgil Tilea -η οποία υποστήριζε ότι ο Hitler είχε σχέδια για τη Ρουμανία- και πίστευε ότι ο πόλεμος με τη Γερμανία έγινε αναπόφευκτος μόλις οι Γερμανοί κατέλαβαν τη Ρηνανία το 1936. Ο Hoggan περιλαμβάνει επίσης πώς το 1938 ο Halifax και ο Chamberlain είχαν πιέσει για την παραγωγή χιλιάδων βαρέων βομβαρδιστικών μεγάλου βεληνεκούς με σκοπό τον βομβαρδισμό Γερμανών αμάχων. Τίποτα από αυτά δεν εμφανίζεται στο Buchanan.
Ο Hoggan εμβαθύνει επίσης στο πώς ο Αμερικανός πρόεδρος Franklin Delano Roosevelt είχε παρακινήσει τους Βρετανούς με την πολεμοχαρή τους δράση στα τέλη της δεκαετίας του 1930, ενώ ο Buchanan όχι. Παρά το γεγονός ότι παραδέχεται ότι η κυβέρνηση Roosevelt ήταν «σφηκοφωλιά με σοβιετικούς κατασκόπους», ο Buchanan δίνει την αντίθετη εντύπωση.
Θα μπορούσε η Βρετανία να βασιστεί στην Αμερική αν είχε αψηφήσει τον Hitler;
Τον Σεπτέμβριο του 1938, τον μήνα του Μονάχου, ο Roosevelt απάλλαξε την Ευρώπη από κάθε τέτοια ιδέα: «Όσοι βασίζονται στην εξασφαλισμένη βοήθεια των Ηνωμένων Πολιτειών σε περίπτωση πολέμου στην Ευρώπη κάνουν εντελώς λάθος. ... Το να συμπεριλάβουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα γαλλο-βρετανικό μέτωπο εναντίον του Hitler είναι μια ερμηνεία 100% ψευδής». Εκείνο τον μήνα, η Αμερική ενημέρωσε τη Γαλλία ότι, σε περίπτωση πολέμου, η Αμερική δεν μπορούσε, βάσει του Νόμου περί Ουδετερότητας, να της μεταβιβάσει τα πολεμικά αεροσκάφη που είχε ήδη αγοράσει. Το μήνυμα του Roosevelt: Αυτός είναι ο δικός σας πόλεμος, όχι ο δικός μας.
Συγκρίνετε αυτό με το κεφάλαιο 5 του Hoggan:
Ίσως η απογοήτευση και η γνώση των εσωτερικών εμποδίων που αντιμετώπιζε η δική του πολιτική αύξησαν την οργή του Προέδρου Roosevelt. Ο Jules Henry, ο Γάλλος Επιτετραμμένος , ανέφερε στο Παρίσι στις 7 Νοεμβρίου 1937 ότι ο Πρόεδρος Roosevelt ενδιαφερόταν να ανατρέψει τον Hitler, αλλά ότι η πλειοψηφία του αμερικανικού λαού δεν συμμεριζόταν τις απόψεις του. Ο Γάλλος πρέσβης Saint-Quentin ανέφερε στις 11 Ιουνίου 1938 ότι ο Πρόεδρος Roosevelt ξαφνικά ξεστόμισε κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης ότι οι Γερμανοί καταλαβαίνουν μόνο τη βία και στη συνέχεια έσφιξε τη γροθιά του σαν πυγμάχος που ετοιμάζεται για αγώνα.
Και το κεφάλαιο 7:
Ο Lipski και οι άλλοι Πολωνοί διπλωμάτες επηρεάστηκαν στην κρίση τους για αυτό το ζήτημα εκείνη την εποχή από μια αναφορά που είχε τηλεγραφηθεί από τον Κόμη Jerzy Potocki από την Ουάσινγκτον, στις 21 Νοεμβρίου 1938. Ο Πολωνός Πρέσβης ενημερώθηκε από τον William C. Bullitt, τον Αμερικανό Πρέσβη στη Γαλλία, ο οποίος επισκεπτόταν τις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι ο Πρόεδρος Roosevelt ήταν αποφασισμένος να φέρει την Αμερική στον επόμενο ευρωπαϊκό πόλεμο. Ο Bullitt εξήγησε στον Potocki εκτενώς ότι απολάμβανε την ιδιαίτερη εμπιστοσύνη του Προέδρου Roosevelt. Ο Bullitt προέβλεψε ότι σύντομα θα ξεσπούσε ένας μακρύς πόλεμος στην Ευρώπη και «μιλούσε για τη Γερμανία και τον Καγκελάριό της, Αδόλφο Hitler, με ακραία σφοδρότητα και πικρό μίσος». Υποστήριξε ότι ο πόλεμος θα μπορούσε να διαρκέσει έξι χρόνια και υποστήριξε ότι θα έπρεπε να διεξαχθεί σε σημείο που η Γερμανία να μην μπορεί ποτέ να ανακάμψει.
Σαφώς, ο Roosevelt είχε λερώσει τα χέρια του όταν επρόκειτο να πάρει θέση πριν καν ξεκινήσει ο πόλεμος. Το γεγονός ότι ο Buchanan δεν διερευνά επαρκώς αυτή την πιθανότητα αποτελεί έκπληξη, καθώς οι ιστορικοί Charles Tansill και William Henry Chamberlin, από τους οποίους αντλεί συχνά στοιχεία, σίγουρα το κάνουν. Η διαφορά μεταξύ του «Ο Αναγκαστικός Πόλεμος» και του «Churchill, Hitler και ο περιττός Πόλεμος» είναι αυτή της ακαδημαϊκής ιστορίας έναντι της λαϊκής ιστορίας.
Και υπάρχει το ερώτημα γιατί ο Winston Churchill ξαφνικά έγινε τόσο σφοδρά αντίθετος με τον Hitler που επιδίωξε μια συμμαχία με τη Σοβιετική Ένωση, το πιο δολοφονικό καθεστώς στην ιστορία, προκειμένου να τον σταματήσει. Δεδομένου ότι ο Buchanan αγνοεί τον David Irving, η πιθανότητα ο Churchill να είχε εμπλακεί σε quid pro quo ( κάτι γιά κάτι = μοῦ δίνεις σοῦ δίνω ) με Εβραίους χρηματοδότες όπως ο Henry Strakosch της σκιώδους αντιναζιστικής ομάδας Focus, δεν αναφέρεται ποτέ, έστω και μόνο για να καταρριφθεί.
Τίποτα από αυτά δεν αμφισβητεί τη συνολική αξία του «Churchill, Hitler και ο Περιττός Πόλεμος» ως έργου λαϊκής αναθεωρητικής ιστορίας. Θα ήταν απλώς αδύνατο για ένα τέτοιο έργο να αναφέρει τον Hoggan και τον Irving και να χαρακτηρίζεται ως «δημοφιλές» σύμφωνα Chamberlain με τη σημερινή λογοκρισία. Επιπλέον, ίσως το έργο να είχε πιο ακριβή τίτλο αν το όνομα του Chamberlain είχε συμπεριληφθεί στον τίτλο, καθώς το λάθος του Chamberlain, σύμφωνα με τον Buchanan, ήταν αυτό που σφράγισε τη μοίρα του δυτικού πολιτισμού. Παρ' όλα αυτά, ο Buchanan κάνει εξαιρετική δουλειά καταρρίπτοντας τον μύθο του μεγαλείου που περιβάλλει τον Winston Churchill, όχι μόνο εκθέτοντας την αδικαιολόγητη σκληρότητά του κατά τη διάρκεια και των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, αλλά και επιδεικνύοντας την ανήθικη φύση του όταν αντιμετώπισε τον Josef Stalin. Φαινόταν ότι δεν υπήρχε τίποτα που δεν θα έκανε για τον κομμουνιστή δικτάτορα. Ο Churchill καθησυχάζει τον Stalin πολύ περισσότερο από ό,τι είχε ποτέ καθησυχάσει ο Chamberlain τον Hitler, όταν ο Churchill «παρέδωσε εκατό εκατομμύρια ανθρώπους στο έλεος των χασάπηδων του Stalin» τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά τον πόλεμο — όλα αυτά επειδή δεν ήθελε 350.000 κάτοικοι του Danzig να επανενωθούν με τη Γερμανία.
Ο στόχος του «Churchill, Hitler και ο Περιττός Πόλεμος», φαίνεται, είναι να ωθήσει τον αναγνώστη προς την κατεύθυνση του αναθεωρητισμού του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν ήταν ένας καλός ή δίκαιος πόλεμος. Δεν ήταν ένας απαραίτητος πόλεμος. Σύμφωνα με τον Buchanan, ήταν ένας τραγικός και καταστροφικός εμφύλιος πόλεμος που προέκυψε ως αποτέλεσμα της ανθρώπινης αδυναμίας και των κακών ιδεών... Ενώ αυτό είναι αμφισβητήσιμο, το γεγονός και μόνο ότι ο Buchanan τοποθετεί τον Churchill στο ηθικό του επίπεδο με τον Hitler και τους δύο άνδρες πολύ πάνω από τον Στάλιν είναι ένα εξαιρετικό σημείο εκκίνησης για τους επίδοξους αναθεωρητές. Ναι, ο Buchanan καταδικάζει τον Hitler όταν μπορεί και φέρνει υπάκουα στην αναφορά του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος. Αλλά το τοποθετεί στο πλαίσιο του τεράστιου λουτρού αίματος που ήταν ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και καταδεικνύει ότι συνολικά, ο κομμουνισμός ήταν μια πολύ μεγαλύτερη απειλή για τον πολιτισμό από ό,τι ήταν ποτέ ο Ναζισμός.
Αν ο Neville Chamberlain απλώς δεν είχε εκδώσει αυτή την εγγύηση αυτοκτονίας στην Πολωνία, η συνολική σφαγή θα είχε μειωθεί σημαντικά - για όλους, Εβραίους και μη-Εβραίους. Το γεγονός ότι αυτό θα είχε οδηγήσει τη Ναζιστική Γερμανία να γίνει η κυρίαρχη δύναμη στην ήπειρο και το κύριο προπύργιο κατά της Σοβιετικής Ένωσης δεν φαίνεται να ενοχλεί καθόλου τον Buchanan.
Ἀπό : theoccidentalobserver.net
Ἡ Πελασγική
