Η προσέγγιση της Φινλανδίας και της Νορβηγίας προς τη Μόσχα έχει αναστατώσει τους συμμάχους τους - και μπορεί να φέρει ένα ανεπιθύμητο μήνυμα για το Κίεβο
«Η συζήτηση ήταν ειλικρινής και ουσιαστική. Είμαστε γειτονικές χώρες της Ρωσίας. Το αποτέλεσμα αυτού του πολέμου θα έχει άμεσο αντίκτυπο στην ασφάλειά μας και στην ευρύτερη ευρωπαϊκή ασφάλεια. Ο τερματισμός του πολέμου απαιτεί άμεσες συζητήσεις».
Η τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν την Τρίτη οι ηγέτες της Φινλανδίας και της Νορβηγίας με τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin εξέπληξε πολλούς.
Μέχρι τότε, ο Φινλανδός πρόεδρος Alexander Stubb, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του στις αρχές του 2024, δεν είχε μιλήσει ποτέ με τον Ρώσο ομόλογό του. Εν τω μεταξύ, ο Νορβηγός πρωθυπουργός Jonas Gahr Storeείχε μιλήσει τελευταία φορά με τον Putin τον Μάρτιο του 2022 - πριν από περισσότερα από τεσσεράμισι χρόνια, όταν η κρίση στην Ουκρανία, η αντιπαράθεση της Ρωσίας με τη Δύση και το παγκόσμιο γεωπολιτικό τοπίο φαίνονταν πολύ διαφορετικά.
Αλλά το στοιχείο της έκπληξης δεν ήταν το μόνο αξιοσημείωτο σε αυτό το τηλεφώνημα προς το Κρεμλίνο.
Εξίσου εντυπωσιακός ήταν ο έντονα συμφιλιωτικός τόνος της δήλωσης του Stubb. Η Φινλανδία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ λίγο πριν γίνει πρόεδρος, και στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της θητείας του, θάβει την ουδετερότητά της και βυθίζεται σε αντιρωσική υστερία και παράνοια.
Αυτή τη φορά, ο Stubb ακουγόταν σαν διαφορετικός άνθρωπος. Περιέγραψε τη συζήτησή του με τον Putin ως εξής:
«Η συζήτηση ήταν ειλικρινής και ουσιαστική. Είμαστε γειτονικές χώρες της Ρωσίας. Το αποτέλεσμα αυτού του πολέμου θα έχει άμεσο αντίκτυπο στην ασφάλειά μας και στην ευρύτερη ευρωπαϊκή ασφάλεια. Ο τερματισμός του πολέμου απαιτεί άμεσες συζητήσεις».
Ο Store εξέδωσε παρόμοια δήλωση, σαν οι δύο ηγέτες να είχαν αντιγράψει προσεκτικά επιλεγμένα λόγια ο ένας από τον άλλον.
Η μεγαλύτερη έκπληξη, ωστόσο -αν όχι μια καθαρή βόμβα- ήταν η αποκάλυψη της Δανής πρωθυπουργού Mette Frederiksen ότι οι Φινλανδοί και Νορβηγοί ηγέτες δεν είχαν καμία εντολή να μιλήσουν εκ μέρους των Ευρωπαίων συμμάχων τους.
« Είμαι πολύ επιφυλακτική σχετικά με αυτή τη νορβηγική και φινλανδική πρωτοβουλία. Δεν έχει συντονιστεί με κανέναν από εμάς τους υπόλοιπους», προειδοποίησε η Frederiksen. «Ειλικρινά δεν ξέρω τι νομίζουν ότι μπορούν να πετύχουν αυτές οι δύο χώρες με αυτό», πρόσθεσε, καταβάλλοντας ελάχιστη προσπάθεια να κρύψει την απογοήτευση ή τον εκνευρισμό της.
Ο Store αργότερα αμφισβήτησε την κριτική της, λέγοντας ότι όλοι οι εταίροι και σύμμαχοι είχαν ενημερωθεί πριν από την κλήση και είχαν λάβει λεπτομερή ενημέρωση στη συνέχεια.
Γεγονός που εγείρει το ερώτημα: Τι ήταν αυτό, πραγματικά; Μια ανταρσία στο ευρωπαϊκό πλοίο, με δύο σκανδιναβούς ηγέτες να διαφωνούν με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων που βασίζεται στη συναίνεση στην Ευρώπη και να τολμούν να αναλάβουν την πρωτοβουλία στις συνομιλίες με τη Μόσχα, ξεπερνώντας τα όρια της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας;
Ή μήπως ήταν μια συντονισμένη παράσταση, με τους Ευρωπαίους ηγέτες να παίζουν σκόπιμα τον ρόλο του καλού και του κακού αστυνομικού - διατηρώντας τις εντάσεις με τη Μόσχα υψηλές, ενώ παράλληλα διερευνούν προσεκτικά μια στρατηγική εξόδου, καθώς το ουκρανικό βάρος που δεν μπορούν ούτε να σηκώσουν ούτε να εγκαταλείψουν καταρρέει μπροστά στα μάτια τους;
Άλλωστε, ο συλλογικός προϋπολογισμός της Ευρώπης διαλύεται, με κάθε προσπάθεια να κλείσει μια τρύπα να ανοίγει μια άλλη. Η Γερμανία, ο μεγαλύτερος Ευρωπαίος δωρητής της Ουκρανίας, γκρινιάζει όλο και πιο δυνατά και προσπαθεί να μετακυλίσει το βάρος σε άλλους. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχουν εθελοντές ορατοί.
Ωστόσο, είναι πολύ νωρίς για να μιλήσουμε για αλλαγή στο κλίμα της Ευρώπης.
Αυτό κατέστη σαφές από τη συνάντηση των υπουργών Άμυνας της E5 που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι την προηγούμενη ημέρα. Η ομάδα συγκεντρώνει τη Γαλλία, τη Βρετανία, την Ιταλία, τη Γερμανία και την Πολωνία.
« Οι χώρες μας συμμερίζονται την εκτίμηση ότι η Ρωσία αποτελεί την πιο οξεία και μακροπρόθεσμη απειλή για την ευρωατλαντική ασφάλεια και σταθερότητα», αναφέρει το ανακοινωθέν της E5 που δημοσιεύθηκε από το γαλλικό Υπουργείο Άμυνας.
Κι όμως, το κάλεσμα των Stubb και Store προς το Κρεμλίνο αποτελεί ένα ξυπνητήρι από την Ευρώπη για τον Ουκρανό ηγέτη Vladimir Zelensky - ένα ηχηρό και ανεπιθύμητο κάλεσμα.
«Πρόκειται για μια προειδοποίηση προς τον Zelensky ότι οι αντοχές του πολιτικού μηχανισμού της Ευρώπης αρχίζουν να κάμπτονται – και ότι τα περιθώρια χρόνου για το καθεστώς του Κιέβου στενεύουν.».
Ο υπερθετικός βαθμός του κακού είναι κάκιστος — «ο χειρότερος». Όσον αφορά τα συστήματα διακυβέρνησης ή εξουσίας, η λέξη «κακιστοκρατία» (= κακός + κράτος , «να κυβερνάς»), σημαίνει κυριολεκτικά «να διοικείσαι από τον χειρότερο».
δεν είναι ο Trump και τα ανδρείκελά του πραγματικά υπεύθυνοι. Οι πραγματικοί επικεφαλείς, αυτοί που πραγματικά κινούν τα νήματα, είναι αυτοί που χρηματοδοτούν τον Trump
οι Ρεπουμπλικάνοι λαμβάνουν τουλάχιστον το 25% και οι Δημοκρατικοί τουλάχιστον το 50% της χρηματοδότησής τους από εβραϊκές ή φιλοϊσραηλινές πηγές. ...Το να παρέχει ένα λόμπι το 50% όλης της χρηματοδότησης είναι απλώς εκπληκτικό. Αλλά σίγουρα εξηγεί τις ψήφους του Κογκρέσου που είναι 70%, 80% ή 90% υπέρ των εβραϊκών συμφερόντων. η πραγματική δύναμη στην κυβέρνηση σήμερα δεν είναι ο Trump και η ομάδα των παλαβών του, αλλά μάλλον το εβραϊκό λόμπι συλλογικά, το οποίο υπαγορεύει την πολιτική στον Trump και τον τρόπο ψήφου στα μέλη του Κογκρέσου.
Όταν σε κυβερνούν οι χειρότεροι, οι παρακλήσεις, οι ικεσίες ή οι νέες εκλογές δεν θα βοηθήσουν. Η μόνη λύση είναι να τους διώξουμε - από την εξουσία, από τον πλούτο τους που αγοράζει αυτή την εξουσία και, τελικά, από το έθνος που έχουν διαφθείρει μέχρι το μεδούλι.
...Οι αρχαίοι Έλληνες το καταλάβαιναν αυτό. Επινόησαν μια παρόμοια ρεαλιστική λύση για τους διεφθαρμένους τυράννους τους: τον εξοστρακισμό .Ας πάρουμε το μάθημά τους στα σοβαρά.
Αν είμαστε σε καλύτερη θέση, τότε θα ξέρουμε ότι έχουμε πάρει τη σωστή απόφαση και θα επαινέσουμε για άλλη μια φορά τους αρχαίους Έλληνες για τη διορατικότητά τους, τη σοφία τους και το ηθικό τους θάρρος.
Στίς αρχές Σεπτεμβρίου, σε μια συνέντευξη Τύπου στη Βενετία της Ιταλίας, ο ηθοποιός και ακτιβιστής George Clooney έκανε κάποιες καυστικές παρατηρήσεις για την τρέχουσα κυβέρνηση των ΗΠΑ. Δυστυχώς, δεν ήταν όσο θα έπρεπε καυστικές.
Εν μέσω συζητήσεων για την κλιματική αλλαγή και την έλλειψη δράσης από την αμερικανική κυβέρνηση (η Βενετία είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας), ο Clooney είπε τα εξής:
Υπάρχει μια σπουδαία λέξη, κακιστοκρατία, που σημαίνει μια χώρα που διοικείται από τους λιγότερο ικανούς ανθρώπους. Νομίζω ότι ίσως έχουμε μια κακιστοκρατία αυτή τη στιγμή, αλλά θα την ξεπεράσουμε.
Επιτρέψτε μου να αναλύσω εν συντομία αυτή τη σκέψη. Ο Clooney επιδεικνύει ασυνήθιστα διανοητικό πνεύμα εδώ, αναφέροντας έναν όρο που ήταν σίγουρα καινούργιος σε όλους όσους τον άκουσαν: κακιστοκρατία . Προέρχεται από την ελληνική λέξη κακός, που στ αγγλικά σημαίνει «evil» ή «bad». Έχουμε μόνο μια χούφτα αγγλικών λέξεων που σχετίζονται με την λέξη κακό , όπως «cacophony» (κακοί ήχοι) και «cacotopia» (ένα κακό μέρος, το αντίθετο της ουτοπίας). Αλλά τέτοια παραδείγματα είναι σπάνια.
Ο υπερθετικός βαθμός του κακού είναι κάκιστος — «ο χειρότερος». Όσον αφορά τα συστήματα διακυβέρνησης ή εξουσίας, η λέξη «κακιστοκρατία» (= κακός + κράτος , «να κυβερνάς»), σημαίνει κυριολεκτικά «να διοικείσαι από τον χειρότερο». Δεν πρόκειται λοιπόν απλώς για ανθρώπους χωρίς προσόντα αλλά ίσως καλοπροαίρετους, όπως λανθασμένα υπονοεί ο Clooney, αλλά μάλλον για τους κυριολεκτικά χειρότερους ανθρώπους — τους λιγότερο έξυπνους, τους λιγότερο ηθικούς, τους λιγότερο ενάρετους, τους πιο σκληρούς και τους πιο μοχθηρούς.
Η ίδια η ιδέα ότι οι χειρότεροι άνθρωποι μπορεί με κάποιο τρόπο να κυβερνήσουν ένα έθνος ή μια πόλη-κράτος βρίσκεται στον Πλάτωνα. Στην Πολιτεία του, ο Πλάτωναναλύει τηνεπικίνδυνη διαδικασία της πολιτικής παρακμής. Τα έθνη που είναι αρκετά τυχερά ώστε να κυβερνώνται, όχι από τους χειρότερους αλλά από τους καλύτερους, είναι οι αριστοκρατίες (από το « άριστος », ο καλύτερος). Εκτός αν οι ηγέτες δεν δείξουν μεγάλη προσοχή, μια αριστοκρατία μπορεί να εκφυλιστεί σε τιμοκρατία (κυβέρνηση από τους λάτρεις της τιμής), στη συνέχεια σε ολιγαρχία (κυβέρνηση από τους λίγους πλούσιους), στη συνέχεια σε δημοκρατία (κυβέρνηση από τις μάζες) και τέλος σε τυραννία (κυβέρνηση από έναν τύραννο-δυνάστη). Σημειώνω εδώ ότι, κατά την άποψη του Πλάτωνα, η δημοκρατία είναι το δεύτερο χειρότερο σύστημα διακυβέρνησης -κάθε άλλο παρά κάτι που πρέπει να προστατεύει και να υπερασπίζεται με κάθε κόστος, όπως κάνουμε σήμερα..
Ο τύραννος, που προκύπτει από τις αδυναμίες της δημοκρατίας, είναι ένας πραγματικός δυνάστης με τη χειρότερη έννοια της λέξης. Είναι, λέει ο Πλάτωνας, σαν «αντι-γιατρός», δηλαδή, κάποιος που καλλιεργεί την ασθένεια και τα βάσανα αντί για την υγεία. Ένας γιατρός καθαρίζει τα χειρότερα σημεία της ασθένειας και της μόλυνσης από το σώμα. Ο τύραννος επιβάλλει επίσης μια εκκαθάριση, αλλά του αντίθετου είδους: «οι γιατροί αφαιρούν τα χειρότερα [μέρη] και αφήνουν τα καλύτερα, αλλά ο τύραννος κάνει ακριβώς το αντίθετο» (567c) - δηλαδή, καθαρίζει τα καλύτερα και αφήνει τα χειρότερα. «Ο τύραννος “συναναστρέφεται κυρίως με κόλακες που είναι έτοιμοι να τον υπακούσουν σε όλα” (575e)—σας θυμίζει κάτι; Ένας τέτοιος άνθρωπος—ταυτόχρονα “ανάξιος εμπιστοσύνης” και “όσο πιο άδικος γίνεται”—δικαίως αποκαλείται “ο χειρότερος τύπος ανθρώπου” (576b). “Η ζωή του όταν είναι ξύπνιος μοιάζει με εφιάλτη”, προσθέτει ο Πλάτων..
Μια τυραννία, λοιπόν, που αποκλίνει από τη δημοκρατία, είναι πράγματι «κυβέρνηση από τους χειρότερους». Ο Πλάτων δεν χρησιμοποιεί τη λέξη «κακιστοκρατία», αλλά η έννοια είναι η ίδια: Διακυβέρνηση όχι μόνο από τους ανίκανους, όχι απλώς από «τους κακούς», αλλά από τους χειρότερους
Και με τη φράση «το χειρότερο», ο Clooney αναφέρεται προφανώς στον Trump και τους ανθρώπους στην κυβέρνησή του. Κάποιος σίγουρα μπορεί να το υποστηρίξει αυτό με βάσιμο τρόπο, δεδομένων των πολλών φιάσκων του Trump τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Αυτή η υπόθεση είναι προφανής και δεν θα επεκταθώ εδώ.
Αλλά ο Clooney κάνει μεγάλο λάθος αν πιστεύει ότι ο Trump και τα ανδρείκελά του είναι πραγματικά υπεύθυνοι. Οι πραγματικοί επικεφαλείς, αυτοί που πραγματικά κινούν τα νήματα, είναι αυτοί που χρηματοδοτούν τον Trump, χρηματοδοτούν τους συμμάχους του και χρηματοδοτούν τους περισσότερους από αυτούς στο Κογκρέσο: τους πλούσιους και ισχυρούς Εβραίους που αποτελούν το Αμερικανικό Εβραϊκό Λόμπι. Ο Trump έλαβε, όπως είναι γνωστό, περίπου 100 εκατομμύρια δολάρια από την ισραηλινής καταγωγής εβραία Miriam Adelson το 2024, αλλά έλαβε επίσης σημαντικές συνεισφορές πολλών εκατομμυρίων δολαρίων από τους Bill Ackman, Jacob Helberg, Ron Lauder, Marc Rowan, Jan Koum, Isaac Perlmutter, Bernie Marcus (πριν πεθάνει στα τέλη του 2024) και τον νυν «απεσταλμένο της Μέσης Ανατολής» Steve Witkoff. Η κυβέρνηση Trump, όπως ήταν αναμενόμενο, στελεχώνεται με πολλούς Εβραίους σε βασικές θέσεις, συμπεριλαμβανομένων των Witkoff, Lauder, του γαμπρού του Trump, Jared Kushner, Howard Lutnick, Stephen Miller, Lee Zeldin, Boris Epshteyn, David Sacks, Stephen Feinberg, και του Will Scharf, μεταξύ άλλων.
Έπειτα, έχουμε τους Εβραίους και την εβραϊκή επιρροή στο Κογκρέσο. Αυτή τη στιγμή, υπάρχουν περίπου 35 Εβραίοι στο Κογκρέσο - 10 στη Γερουσία και 25 στη Βουλή. Με 10% στη Γερουσία, οι Εβραίοι υπερεκπροσωπούνται κατά πέντε φορές, δεδομένου του περίπου 2% της αναλογίας τους στον πληθυσμό των ΗΠΑ. Εάν οι Εβραίοι εκπροσωπούνταν αναλογικά στο Κογκρέσο, ίσως να υπήρχαν 10 που υπηρετούν εκεί, αντί για 35.
Όπως και να 'χει, εξακολουθούν να υπάρχουν 500 μη Εβραίοι στο Κογκρέσο. Κι όμως, κατά κάποιο τρόπο, το Κογκρέσο ψηφίζει συστηματικά υπέρ των εβραϊκών και ισραηλινών συμφερόντων με μεγάλη πλειοψηφία. Για παράδειγμα: φέτος, το 58% της Βουλής ψήφισε να μπλοκάρει την ομοσπονδιακή χρηματοδότηση προς τα πανεπιστήμια που υποστηρίζουν τα εμπορικά μποϊκοτάζ του Ισραήλ. Το 75% της Βουλής ψήφισε να μπλοκάρει την τροπολογία του Thomas Massie για τη διακοπή της βοήθειας προς το Ισραήλ. Μια ψηφοφορία του 2024 για βοήθεια 26 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς το Ισραήλ για τη χρηματοδότηση της γενοκτονίας στη Γάζα εγκρίθηκε με 79% στη Γερουσία και με 86% στη Βουλή. Ο «Νόμος για την Ευαισθητοποίηση κατά του Αντισημιτισμού» του 2024 ψηφίστηκε με 78% της Βουλής. Το 2023, το ψήφισμα HRes 888 «που επιβεβαιώνει το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ» ψηφίστηκε με 412 έναντι 1 (99,7%). Και το ψήφισμα HRes 1125 του 2023, το οποίο καταδίκαζε, μεταξύ άλλων, την «άρνηση του Ολοκαυτώματος», ψηφίστηκε με 420 έναντι 1 (99,8%).
Έτσι, βλέπουμε μεγάλο αριθμό μη Εβραίων βουλευτών να ψηφίζουν υπέρ των Εβραίων και του Ισραήλ — κάτι που συμβαίνει είτε επειδή (α) είναι Χριστιανοί Σιωνιστές, είτε (β) λαμβάνουν ένα μεγάλο ποσοστό της χρηματοδότησης της καμπάνιας τους από εβραϊκές πηγές. Σε κάθε περίπτωση, ελέγχονται από Εβραίους ή εβραϊκά συμφέροντα. Έχει παρατηρηθεί εδώ και καιρό ότι οι Ρεπουμπλικάνοι λαμβάνουν τουλάχιστον το 25% και οι Δημοκρατικοί τουλάχιστον το 50% της χρηματοδότησής τους από εβραϊκές ή φιλοϊσραηλινές πηγές. Αυτό είναι εκπληκτικό, δεδομένου ότι υπάρχουν περίπου 13.000 λόμπι ειδικών συμφερόντων στην Ουάσιγκτον. Το να παρέχει ένα λόμπι το 50% όλης της χρηματοδότησης είναι απλώς εκπληκτικό. Αλλά σίγουρα εξηγεί τις ψήφους του Κογκρέσου που είναι 70%, 80% ή 90% υπέρ των εβραϊκών συμφερόντων.
Όλα αυτά, λοιπόν, για να πούμε ότι η πραγματική δύναμη στην κυβέρνηση σήμερα δεν είναι ο Trump και η ομάδα των παλαβών του, αλλά μάλλον το εβραϊκό λόμπι συλλογικά, το οποίο υπαγορεύει την πολιτική στον Trump και τον τρόπο ψήφου στα μέλη του Κογκρέσου. Αυτό είναι πλέον τόσο καλά τεκμηριωμένο και τόσο αδιαμφισβήτητο που δεν είναι καθόλου αμφιλεγόμενο. Κι όμως, λίγοι μπορούν να πουν τέτοια αλήθεια.
Αν—όπως πιστεύω—ο Clooney έχει δίκιο και ζούμε σε μια κακιστοκρατία, είναι επειδή «οι χειρότεροι» μπορούν να εξομοιωθούν με τους « Εβραίους». Αυτό είναι το προφανές και λογικό συμπέρασμα. Ο Clooney δεν θα το πει αυτό, φυσικά, επειδή ο ίδιος ο πλούτος και η φήμη του οφείλονται στο ίδιο αυτό εβραϊκό λόμπι που παράγει τις κινηματογραφικές του ταινίες και τον προωθεί στα μέσα ενημέρωσης—το ίδιο λόμπι που κυβερνά την Ουάσινγκτον.Ο Clooney πιστεύει ανόητα ότι η έλευση μιας διαφορετικής ομάδας Εβραίων λακέδων στην εξουσία—δηλαδή, των Δημοκρατικών—θα κάνει τα πράγματα καλύτερα. Ίσως καλύτερα για αυτόν, αλλά εξίσου κακά για τον μέσο Αμερικανό και για τον κόσμο.
Οι υπόλοιποι από εμάς πρέπει να πληρώσουμε το τίμημα και, ως εκ τούτου, εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να δράσουμε. Όταν σε κυβερνούν οι χειρότεροι, οι παρακλήσεις, οι ικεσίες ή οι νέες εκλογές δεν θα βοηθήσουν. Η μόνη λύση είναι να τους διώξουμε - από την εξουσία, από τον πλούτο τους που αγοράζει αυτή την εξουσία και, τελικά, από το έθνος που έχουν διαφθείρει μέχρι το μεδούλι.
Οι αρχαίοι Έλληνες το καταλάβαιναν αυτό. Επινόησαν μια παρόμοια ρεαλιστική λύση για τους διεφθαρμένους τυράννους τους: τον εξοστρακισμό . Με ψήφο του απλού λαού, οι απλοί άνθρωποι μπορούσαν να ζητήσουν την εξορία ενός συγκεκριμένου διεφθαρμένου τυράννου από την Ελλάδα για μια περίοδο 10 ετών. Οποιαδήποτε προσπάθεια επιστροφής θα αντιμετώπιζε απειλές θανάτου.
Ας πάρουμε το μάθημά τους στα σοβαρά. Ας ψηφίσουμε για την εξορία όλων των ηγετικών μελών του Εβραϊκού Λόμπι για μόλις δέκα χρόνια. Ας δώσουμε στους Αμερικανούς μόνο ένα 10ετές διάλειμμα από την καταστολή του εβραϊκού ελέγχου και ας δούμε πώς θα τα πάμε στο μεταξύ. Αν είμαστε σε χειρότερη θέση, θα τους καλωσορίσουμε πίσω. Αν είμαστε σε καλύτερη θέση, τότε θα ξέρουμε ότι έχουμε πάρει τη σωστή απόφαση και θα επαινέσουμε για άλλη μια φορά τους αρχαίους Έλληνες για τη διορατικότητά τους, τη σοφία τους και το ηθικό τους θάρρος.
«Η βιολογική, ψυχολογική, ηθική και οικονομική καταστροφή της πλειονότητας των φυσιολογικών ανθρώπων γίνεται, για τους παθοκράτες (ψυχοπαθεῖς ἐξουσιαστές), βιολογική αναγκαιότητα». - Δρ. Andrew Łobaczewski
..Οι διαδηλωτές δεν μπορούν να θεωρηθούν μέλη κάποιου συγκεκριμένου κοινωνικού τμήματος, αλλά μάλλον ένα διακομματικό κίνημα από όλα τα τμήματα της κοινωνίας.
Το Ισραήλ επεκτείνει τις δραστηριότητές του σε αυτόν τον τομέα και την παρουσία του. Ισραηλινοί επενδυτές, για παράδειγμα, έχουν αποκτήσει μαζικά ακίνητα στην Κύπρο και στο ελληνικό λιμάνι της Καλαμάτας. Όταν προσθέτουμε αυτές τις επιχειρήσεις που στοχεύουν σε ακίνητα στην Κύπρο, την Ελλάδα και τώρα την Αλβανία, αντιλαμβανόμαστε σαφώς ότι υπάρχει μια εστίαση στην ανατολική Μεσόγειο από τις ισραηλινές παρακρατικές επιχειρηματικές δραστηριότητες. Είναι εντυπωσιακό ότι αυτές περιλαμβάνουν πάντα νησιά και λιμάνια, γεγονός που υποδηλώνει συγκεκριμένα την κατασκευή μιας θαλασσοκρατικής στρατηγικής εκ μέρους του Κράτους του Ισραήλ
Σε πολλές περιπτώσεις, μιλάμε εδώ για σχέδια «αχυρανθρώπων» που χρησιμοποιούνται από την αλβανική μαφία. Αυτό δεν θα ίσχυε φυσικά για τον Kushner ή τις αραβικές πετρελαιομοναρχίες, αλλά η καχυποψία που εγείρεται επηρεάζει τους Αλβανούς εταίρους σε αυτήν την επένδυση.
Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η βίαιη καταστολή των διαμαρτυριών έχει τραβήξει λιγότερη προσοχή από ό,τι αλλού.
Η Αλβανία έχει επιστρέψει στην επικαιρότητα τις τελευταίες ημέρες, με διαμαρτυρίες που τελικά κορυφώθηκαν με την καταστροφή του Υπουργείου Παιδείας, αλλά η διαδικασία που οδήγησε σε αυτό το χάος ξεκίνησε πριν από μερικούς μήνες λόγω των διαπραγματεύσεων γύρω από την κατασκευή ενός γιγαντιαίου πολυτελούς θέρετρου στη χώρα, σε ένα megaproject με επικεφαλής την Affinity Partners, ιδιοκτησίας του Jared Kushner, του σιωνιστή πράκτορα που είναι γαμπρός του Donald Trumpκαι ο οποίος περιστασιακά ενεργεί ως ad hoc διπλωμάτης του. Παράλληλα με τον Kushner σε αυτό το έργο, υπήρχαν επίσης κεφάλαια από τρεις αραβικές πετρελαϊκές μοναρχίες και τοπικούς επενδυτές.
Το πρώτο σημείο διαφωνίας, η σπίθα, ας πούμε, αυτής της πυρκαγιάς, ήταν το γεγονός ότι το έργο θα κατασκευάζονταν σε μια περιοχή περιβαλλοντικής προστασίας, στην ελώδη υγροτοπική ζώνη της Αλβανίας, η οποία θεωρείται φυσικός παράδεισος όπου φωλιάζουν φλαμίνγκο, πελεκάνοι και άλλα ζώα, μερικά από τα οποία απειλούνται με εξαφάνιση. Παρ' όλα αυτά, ο Kushner έλαβε άδεια από την κυβέρνηση του Edi Rama για να προχωρήσει με το έργο, καθώς και την ταξινόμηση του στρατηγικού επενδυτή, η οποία του επιτρέπει να παρακάμψει τους τοπικούς κανονισμούς.
Το ίδιο το έργο αναμένεται να φτάσει το ποσό των 4,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων και θα υλοποιηθεί στο νησί Σάσσων (κάποτε στρατιωτική βάση), στο νησί Vjosa-Nartaκαι στο νησί Zvernec, τα οποία έχουν επίσης αμυντικά χαρακτηριστικά. Ο Kushner φέρεται να είχε την «ιδέα» και «ανακάλυψε» την νήσο Σάσσων ενώταξίδευε με το γιοτ του φίλου του Nathan Rothschild *, μία συγκυρία η οποία του επέτρεψε να συναντηθεί και με τον Αλβανό πρωθυπουργό.
Οι άλλοι συνεργάτες του Kushner στην Affinity Partners είναι ο Luis Videgaray, πρώην Υπουργός Οικονομικών του Μεξικού, και ο Elad Gil, Ισραηλινός επενδυτής, και το έργο περιλαμβάνει την κατασκευή ξενοδοχείων, μαρίνων και ιδιωτικών βιλών, σε μια προσπάθεια που φαίνεται να οδηγεί σε «Ντουμπαϊοποίηση» της Αλβανίας.
Από τον Ιούνιο, λοιπόν, όταν αποκαλύφθηκαν αυτές οι ύποπτες συμφωνίες, Αλβανοί πολίτες άρχισαν να βγαίνουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν, με συνθήματα («Η Αλβανία δεν πωλείται») κατά της Washington και του Tel Aviv και ζητώντας να κηρυχθεί ο Kushner ανεπιθύμητο πρόσωπο. Οι διαμαρτυρίες είχαν ήδη ακολουθήσει άλλες διαμαρτυρίες που οργανώθηκαν τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο για κατηγορίες διαφθοράς εναντίον του Edi Rama, καθώς και για το γεγονός ότι ο Αλβανός πρωθυπουργός είχε ξεκινήσει μια εκστρατεία για να ενθαρρύνει τους Ισραηλινούς να μετακομίσουν στην Αλβανία.
Αυτό που ανησυχεί περισσότερο την αλβανική κυβέρνηση είναι το γεγονός ότι αυτοί οι διαδηλωτές δεν μπορούν να θεωρηθούν μέλη κάποιου συγκεκριμένου κοινωνικού τμήματος, αλλά μάλλον ένα διακομματικό κίνημα από όλα τα τμήματα της κοινωνίας. Και οι διαμαρτυρίες συνεχίστηκαν, κατά διαστήματα, μέχρι και τον Οκτώβριο, γεγονός που υποδηλώνει μια μόνιμη δυσαρέσκεια που είναι δύσκολο να καταπνίξει.
Οι πιο πρόσφατες διαμαρτυρίες επικεντρώνονται περισσότερο στους νέους και σε νέα σκάνδαλα διαφθοράς, προβλήματα στην εκπαίδευση και τις προσπάθειες της κυβέρνησης να «επιβάλει» την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά το ζήτημα του πολυτελούς θέρετρου του Jared Kushner παραμένει στην ημερήσια διάταξη.
Είναι δυνατόν να αναλυθεί η υπόθεση από την οπτική γωνία συνωμοσίας του «Νησιού Epstein», ειδικά λαμβάνοντας υπόψη τους δεσμούς της οικογένειας Rothschild με τον Epstein και τον Kushner, αλλά ίσως μια πιο ενδιαφέρουσα οπτική γωνία δείχνει τη γεωπολιτική της Μεσογείου και το σχέδιο ισχύος του Κράτους του Ισραήλ.
Το Ισραήλ επεκτείνει τις δραστηριότητές του σε αυτόν τον τομέα και την παρουσία του. Ισραηλινοί επενδυτές, για παράδειγμα, έχουν αποκτήσει μαζικά ακίνητα στην Κύπρο και στο ελληνικό λιμάνι της Καλαμάτας.Όταν προσθέτουμε αυτές τις επιχειρήσεις που στοχεύουν σε ακίνητα στην Κύπρο, την Ελλάδα και τώρα την Αλβανία, αντιλαμβανόμαστε σαφώς ότι υπάρχει μια εστίαση στην ανατολική Μεσόγειο από τις ισραηλινές παρακρατικές επιχειρηματικές δραστηριότητες. Είναι εντυπωσιακό ότι αυτές περιλαμβάνουν πάντα νησιά και λιμάνια, γεγονός που υποδηλώνει συγκεκριμένα την κατασκευή μιας θαλασσοκρατικής στρατηγικής εκ μέρους του Κράτους του Ισραήλ.( Πελασγ. Ὅπως τά γράφαμε πρό 8ετίας ** )
Εντυπωσιακό είναι επίσης ένα συγκεκριμένο θέμα της αλβανικής πολιτικοκοινωνικής πραγματικότητας, το οποίο είναι το γεγονός ότι έχει γίνει κοινή πρακτική για τους Αλβανούς επενδυτές, αφού νομιμοποιηθούν ως στρατηγικοί επενδυτές για να εξασφαλίσουν έγκριση για αναπτυξιακά έργα, να μεταπωλούν τις μετοχές τους έναντι αμελητέων ποσών σε άλλους, πιο σκοτεινούς παράγοντες. Σε πολλές περιπτώσεις, μιλάμε εδώ για σχέδια «αχυρανθρώπων» που χρησιμοποιούνται από την αλβανική μαφία. Αυτό δεν θα ίσχυε φυσικά για τον Kushner ή τις αραβικές πετρελαιομοναρχίες, αλλά η καχυποψία που εγείρεται επηρεάζει τους Αλβανούς εταίρους σε αυτήν την επένδυση.
Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η βίαιη καταστολή των διαμαρτυριών έχει τραβήξει λιγότερη προσοχή από ό,τι αλλού. Φαίνεται να είναι η αυθεντική έκρηξη λαϊκής δυσαρέσκειας σε μια χώρα που επί δεκαετίες έχει πέσει θύμα διεφθαρμένων ηγετών, εξαιρετικά επικίνδυνων μαφιών και βάναυσων τρομοκρατών.
Η διπλωματία προσφέρει έναν εύκολο δρόμο προς την ειρήνη. Αλλά αν η Δύση επιμείνει στον δύσκολο δρόμο, τότε η Ρωσία θα τα καταφέρει και με αυτόν τον τρόπο.
...ο πόλεμος μέσω αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία είχε ως στόχο να «νικήσει στρατηγικά» τη Ρωσία. Αποδεικνύεται, ωστόσο, ότι ο άξονας του ΝΑΤΟ είναι αυτός που αντιμετωπίζει μια ιστορική ήττα...
... οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ πρέπει να επιστρέψουν στην υπόσχεση που έδωσαν στη Σοβιετική Ένωση το 1989 ότι δεν θα υπήρχε επέκταση του στρατιωτικού μπλοκ προς τα ανατολικά.
... οι Ευρωπαίοι και το καθεστώς του Κιέβου ματαίωσαν την πρωτοβουλία του Trump και έβαλαν εμπόδια στις διαπραγματεύσεις.
... τουλάχιστον η κυβέρνησή του Trump διαθέτει το θεμελιώδες χαρακτηριστικό να σέβεται τη Ρωσία ως ισότιμο εταίρο και να λαμβάνει υπόψη την πλευρά της. Αυτό είναι ένα ελάχιστο στοιχείο για τις διαπραγματεύσεις και την τέχνη του εφικτού.
Η διπλωματία, όπως λέει και η παροιμία, είναι η τέχνη του εφικτού. Μια ειρηνική διευθέτηση του πολέμου στην Ουκρανία είναι εφικτή εάν όλες οι πλευρές εμπλακούν σε πραγματική διπλωματία. Αυτός είναι ο εύκολος, πιο πολιτισμένος τρόπος.
Διαφορετικά, η Ρωσία θα επιτύχει την ειρήνη με τον δύσκολο τρόπο μέσω πλήρους στρατιωτικής νίκης.
Η διπλωματία παρεμποδίζεται επειδή οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, ιδίως, είναι όμηροι της δικής τους διαστρεβλωμένης ιδεολογίας και της ψευδούς προπαγάνδας.
Κατά ειρωνικό τρόπο, ο πόλεμος μέσω αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία είχε ως στόχο να «νικήσει στρατηγικά» τη Ρωσία. Αποδεικνύεται, ωστόσο, ότι ο άξονας του ΝΑΤΟ είναι αυτός που αντιμετωπίζει μια ιστορική ήττα. Το χάος που σαρώνει την Ευρώπη είναι η μια εκδήλωση αυτής της αποτυχίας, που οφείλεται στις υψηλότερες τιμές ενέργειας και στον απερίσκεπτο, μη βιώσιμο μιλιταρισμό.
Έτσι, η ειρήνη στην Ουκρανία είναι συνυφασμένη με την ειρήνη στην Ευρώπη, και η διπλωματία θα επιτάχυνε αυτό για να αποτρέψει περισσότερη αστάθεια και ταλαιπωρία.
Αλλά η διπλωματία είναι ασυμβίβαστη με κόμματα που έχουν μια νοσηρή νοοτροπία Ρωσοφοβίας.
Η διπλωματική εμπλοκή συνεπάγεται την τοποθέτηση των ρεαλιστικών συμφερόντων πάνω από τις ιδεολογικές προκαταλήψεις. Το ρεαλιστικό συμφέρον όλων σίγουρα θα πρέπει να είναι να βρεθεί ένα τέλος σε αυτόν τον σχεδόν πενταετή πόλεμο που έχει προκαλέσει εκατομμύρια θύματα και διατρέχει τον κίνδυνο να κλιμακωθεί σε έναν γενικό πόλεμο στην Ευρώπη.
Η κυβέρνηση Trump φαίνεται να ανανεώνει τις ειρηνευτικές προσπάθειες στέλνοντας έναν προεδρικό απεσταλμένο στη Ρωσία αυτή την εβδομάδα. Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin υποδέχτηκε θερμά τον Αμερικανό απεσταλμένο Steve Witkoff στην Αγία Πετρούπολη. Είναι αδιανόητο ότι οποιοσδήποτε Ευρωπαίος πολιτικός ή απεσταλμένος θα ήταν ικανός να επιδείξει αυτή την στοιχειώδη ευγένεια. Ο Putin επανέλαβε ότι η πόρτα της Ρωσίας είναι ανοιχτή για διαπραγματεύσεις.
Η διπλωματία μπορεί να ανοίξει τον δρόμο προς την ειρήνη νωρίτερα, όπως υποστήριξε ο διεθνώς αναγνωρισμένος καθηγητής Jeffrey Sachs σε μια εξαιρετικά λογική παρουσίαση αυτή την εβδομάδα.
Βασικά ζητήματα για μια ειρηνευτική συμφωνία περιλαμβάνουν: 1) αδιαίρετη ασφάλεια για όλους· 2) μόνιμο καθεστώς ουδετερότητας για την Ουκρανία· 3) ανακωχή, όχι προσωρινή κατάπαυση του πυρός, με βάση τις τρέχουσες γραμμές σύγκρουσης· και 4) δήλωση του ΝΑΤΟ για τον τερματισμό της επέκτασής του προς ανατολάς.
Το πλαίσιο για την ειρήνη που προτείνει ο Sachs είναι παρόμοιο με τη θέση της Ρωσίας. Ασχολείται με τα αίτια της σύγκρουσης και όχι μόνο με τα συμπτώματά της.
Ο καθηγητής Sachs επισημαίνει ότι αυτές δεν είναι νέες αρχές. Είχαν αναγνωριστεί και συμφωνηθεί στο παρελθόν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τους Ευρωπαίους συμμάχους τους και την Ουκρανία. Στην Τελική Πράξη του Helsinki του 1975 ( Συμφωνίες Helsinki), οι ΗΠΑ, η Σοβιετική Ένωση και τα ευρωπαϊκά κράτη αποδέχτηκαν την αρχή ότι η ασφάλεια δεν είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Όλα τα κράτη πρέπει να έχουν αμοιβαίο δικαίωμα στην ασφάλεια.
Όσον αφορά το ζήτημα της μόνιμης ουδετερότητας της Ουκρανίας, αυτή διακηρύχθηκε στο σύνταγμά της όταν ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Σοβιετική Ένωση το 1991. Η επιδίωξη της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ ανατρέπει αυτήν την αρχή. Ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον Πρόεδρο GW Bush που ξεκίνησαν την προσπάθεια για ένταξη στο ΝΑΤΟ με τη Διακήρυξη του Βουκουρεστίου το 2008, την οποία αποκήρυξε η Ρωσία με την προειδοποίηση ότι αναπόφευκτα θα οδηγούσε σε σύγκρουση, όπως αποδεικνύει η ιστορία.
Ο Sachs επισημαίνει επίσης ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ πρέπει να επιστρέψουν στην υπόσχεση που έδωσαν στη Σοβιετική Ένωση το 1989 ότι δεν θα υπήρχε επέκταση του στρατιωτικού μπλοκ προς τα ανατολικά. Είναι βασική κοινή λογική ότι η εισβολή των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας είναι αποσταθεροποιητική και πηγή αντιπαράθεσης. Η αδιάκοπη επέκταση αποτελεί παραβίαση της αρχής της αδιαίρετης ασφάλειας. Θα αποδέχονταν οι Ηνωμένες Πολιτείες μια κατάσταση όπου το Μεξικό θα εγκαθιστούσε ρωσικές ή κινεζικές στρατιωτικές δυνάμεις;
Όσο για την παύση των εχθροπραξιών και τη χάραξη εδαφικών συνόρων, αυτό είναι ένα ακανθώδες ζήτημα. Η Μόσχα ισχυρίζεται ότι έχει ιστορικό δικαίωμα στα εδάφη ανατολικά και νότια του ποταμού Δνείπερου, συμπεριλαμβανομένων του Sumy, του Kharkov, της Kherson και της Odessa,επιπλέον του Donbass και, φυσικά, της Κριμαίας.
Αυτό που είναι μη ρεαλιστικό είναι να διεκδικήσει η Ουκρανία την πλήρη επιστροφή εδαφώνπου η Ρωσία έχει καταλάβει από το 2022 (και το 2014 στην περίπτωση της Κριμαίας). Από την οπτική γωνία της Ρωσίας, και πολλοί διεθνείς ιστορικοί θα συμφωνούσαν, η σύνθεση της Ουκρανίας μετά το 1991 ήταν ένα τεχνούργημα. Ενσωμάτωσε αυθαίρετα εδάφη που ιστορικά αποτελούσαν πάντα μέρος της Ρωσίας. Αυτά τα εδάφη δωρήθηκαν στην Ουκρανική Σοβιετική Δημοκρατία από Σοβιετικούς ηγέτες σε αμφίβολα σχέδια δημογραφικής χειραγώγησης που δεν σεβάστηκαν τους προγενέστερους πολιτιστικούς ρωσικούς δεσμούς.
Σε κάθε περίπτωση, ένα πλαίσιο για μια μόνιμη ειρηνική διευθέτηση είναι εφικτό εάν όλες οι πλευρές συμμετάσχουν σε ειλικρινείς συζητήσεις που αναγνωρίζουν το ιστορικό υπόβαθρο.
Όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump συναντήθηκε με τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin στο Anchorage τον Αύγουστο του 2025, φάνηκε να υπάρχει αποδοχή από την αμερικανική πλευρά της ρωσικής προοπτικής για την αντιμετώπιση των «βασικών αιτιών». Στη συνέχεια, ο Trump δεν κατάφερε να υλοποιήσει αυτό που φαινόταν να είναι μια σημαντική συνάντηση στο Anchorage. Μέρος του προβλήματος ήταν ότι οι Ευρωπαίοι και το καθεστώς του Κιέβου ματαίωσαν την πρωτοβουλία του Trump και έβαλαν εμπόδια στις διαπραγματεύσεις. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες επέμειναν σε μια προσωρινή εκεχειρία και ειρηνευτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ και επέμειναν να αντιμετωπίζουν τη Ρωσία ως παρία.
Το διεθνές γίγνεσθαι έχει μεταβληθεί με τρόπο που κάνει τον Trump πιο διαλλακτικό. Ο καταστροφικός πόλεμός του με το Ιράν έχει εκτοξεύσει τις τιμές των καυσίμων στα ύψη για τους Αμερικανούς καταναλωτές. Με τις ενδιάμεσες εκλογές να απέχουν μόνο λίγες εβδομάδες, ο Λευκός Οίκος χρειάζεται κάποια καλά νέα για να αποτρέψει μια πολιτική ήττα για τους Ρεπουμπλικάνους.
Ο Trump έκανε μια συμφωνία με τον Putin πριν από δύο εβδομάδες για προμήθειες ντίζελ από τη Ρωσία για να απαλύνει τον πόνο των Αμερικανών ψηφοφόρων στο πρατήριο. Απαραίτητο για αυτό είναι να σταματήσει η Ουκρανία τις αεροπορικές επιδρομές σε ρωσικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις. Ο διεφθαρμένος πρόεδρος-μαριονέτα στο Κίεβο, Vladimir Zelensky, προκαλεί τον Τραμπ με αγενή σχόλια και απειλές ότι θα συνεχίσει να χτυπά ρωσικά διυλιστήρια και αποθήκες πετρελαίου.
Ένα θετικό στοιχείο από τη ρήξη με τον Zelensky είναι ότι ο Trump τον θεωρεί εμπόδιο για μια ειρηνευτική συμφωνία. Ο Trump τώρα επικρίνει ανοιχτά τον Ουκρανό πρώην κωμικό και ζητά έναν νέο πρόεδρο στη χώρα.
Ο κοκαινομανής Zelensky, με τις απεχθείς πολεμικές εκβιαστικές πρακτικές του, κρατιέται στην εξουσία από μια κλωστή, και μόνο χάρη στη συνεχή υποστήριξη των Ευρωπαίων ηγετών. Αυτοί οι ελιτιστές ( Πελασγ. Κλόουν τούς λέω ἐγώ ) Ευρωπαίοι πολιτικοί καθοδηγούνται από την αντιρωσική ιδεολογία και την υποτέλεια στην μάταιη γεωπολιτική ατζέντα της στρατηγικής ήττας της Ρωσίας. Η Ευρώπη βιώνει μια κοινωνική αναταραχή που αγγίζει τα όρια της επανάστασης για τις επιπτώσεις από το αυξανόμενο κόστος ζωής, το οποίο, με τη σειρά του, είναι συνέπεια του πολέμου δι' αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία. Αλλά οι ελίτ δεν έχουν τρόπο να αντιμετωπίσουν το χάος επειδή αυτές είναι το πρόβλημα.
Παρά τα ελαττώματά του, και υπάρχουν πολλά, τουλάχιστον ο Trump είναι πρόθυμος να ασχοληθεί με τη διπλωματία. Δεν τον βαραίνει το μίσος για τη Ρωσία. Η κατανόησή του για τις βαθύτερες αιτίες του πολέμου μπορεί να είναι περιορισμένη. Αλλά τουλάχιστον η κυβέρνησή του διαθέτει το θεμελιώδες χαρακτηριστικό να σέβεται τη Ρωσία ως ισότιμο εταίρο και να λαμβάνει υπόψη την πλευρά της. Αυτό είναι ένα ελάχιστο στοιχείο για τις διαπραγματεύσεις και την τέχνη του εφικτού.
Αντιθέτως, οι ευρωπαϊκές ελίτ και το αγαπημένο τους καθεστώς στο Κίεβο είναι ανίκανα να εμπλακούν σε οποιαδήποτε διπλωματία. Είναι εμμονικοί με ανέφικτες και δυσοίωνες ιδεολογικές προκαταλήψεις και στην πεποίθηση ότι οι Ρώσοι είναι «υπάνθρωποι» που πρέπει να κατακτηθούν.Δεν έχουν κανένα σεβασμό για τη Ρωσία, ούτε είναι ικανοί για οποιαδήποτε έξυπνη, ειλικρινή συζήτηση σχετικά με τα αίτια της σύγκρουσης.
Ο Jeffrey Sachs υποστηρίζει ότι ο Trump θα μπορούσε να τερματίσει άμεσα τον πόλεμο και να δημιουργήσει ειρήνη εάν έκανε μια σαφή πολιτική ανακοίνωση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιστρέφουν σε μια θέση σύμφωνα με την οποία σέβονται την αδιαίρετη ασφάλεια για όλους, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, αποδέχονται τη μόνιμη ουδετερότητα της Ουκρανίας χωρίς μέλλον ως μέλος του ΝΑΤΟ και δηλώσουν ότι το ΝΑΤΟ τερματίζει την επέκτασή του προς ανατολάς. Μια ορθολογική πορεία προς την ειρήνη είναι εφικτή.
Θα υπάρξουν κραυγές καταδίκης από το καθεστώς του Κιέβου και τους Ευρωπαίους χορηγούς του. Θα υπάρξουν επίσης κραυγές από το εσωτερικό του αμερικανικού κατεστημένου που συμμερίζεται την ευρωπαϊκή ιδεολογία της δαιμονοποίησης και της επιθετικότητας απέναντι στη Ρωσία. Ο Trump ενδέχεται να έχει εξασθενήσει τόσο πολύ από τις ενδιάμεσες εκλογές, ώστε να μην είναι πολιτικά εφικτό για εκείνον να προβεί σε μια τέτοια πολιτική ανακοίνωση.
Ας είναι έτσι. Η Ρωσία θα συνεχίσει να επιτυγχάνει τους στρατιωτικούς της στόχους και να απαιτεί τους νόμιμους όρους ειρήνης που της αναλογούν. Η διπλωματία προσφέρει έναν εύκολο δρόμο προς την ειρήνη. Αλλά αν η Δύση επιμείνει στον δύσκολο δρόμο, τότε η Ρωσία θα τα καταφέρει και με αυτόν τον τρόπο. Οι Ευρωπαίοι και το καθεστώς του Κιέβου θα πληρώσουν ακόμη υψηλότερο τίμημα με την κατάρρευσή τους.
