Εκτείνεται σε πέντε ηπείρους και περιλαμβάνει ραβίνους, στρατιωτικούς αξιωματούχους και κρατικούς θεσμούς, το Ισραήλ βρίσκεται στο επίκεντρο μιας διεθνούς εγκληματικής συνωμοσίας που εκμεταλλεύεται τους πιο απελπισμένους και ευάλωτους...
Τοῦ Mark Collett
Στις 6 Μαΐου 2024, αναφέρθηκε ευρέως στον τουρκικό τύπο ότι τέσσερις Ισραηλινοί συνελήφθησαν για συμμετοχή τους σε παράνομη επιχείρηση εμπορίας οργάνων. Κατά τη διάρκεια εφόδων που πραγματοποιήθηκαν σε όλη τη χώρα, ερευνήθηκαν πολλά ακίνητα και η τουρκική αστυνομία κατάσχεσε μεγάλα χρηματικά ποσά μαζί με πολλά πλαστά διαβατήρια και αυτό που χαρακτηρίστηκε ως «ψηφιακό υλικό». Οι συλληφθέντες κατηγορήθηκαν για αδικήματα που σχετίζονται με εμπορία ανθρώπινων οργάνων, καθώς και για λαθρεμπόριο ανθρώπων και πλαστογραφία.
Αυτή η συγκεκριμένη υπόθεση αφορούσε ανθρώπινα όργανα που είχαν ληφθεί από Σύρους πρόσφυγες. Η έρευνα για το κύκλωμα εμπορίας ανθρώπων ξεκίνησε αφού η αστυνομία κατέγραψε επτά άτομα που έφτασαν από το Ισραήλ για αυτό που οι τουρκικές αρχές ονόμασαν «τουρισμό υγείας». Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι δύο Σύροι υπήκοοι (ηλικίας 20 και 21 ετών) είχαν συμφωνήσει να πουλήσουν τα νεφρά τους σε δύο Ισραηλινούς υπηκόους (ηλικίας 28 και 68 ετών).
Η παράνομη συλλογή ανθρώπινων οργάνων και η εμπορία τους πέρα από τα εθνικά σύνορα προς όφελος μιας πιθανώς ομάδας πελατών με υψηλές αμοιβές είναι μια αρκετά ζοφερή υπόθεση. Και αρχικά αυτή η υπόθεση μπορεί να απορριφθεί ως μεμονωμένη, κάτι που παρουσιάζει ελάχιστο ή καθόλου ενδιαφέρον για το βρετανικό κοινό - και ακριβώς έτσι αντιμετωπίστηκε εκείνη την εποχή από τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης - καθώς η υπόθεση δεν αναφέρθηκε από καμία κύρια βρετανική πηγή ειδήσεων.
Η υπόθεση του 2024 βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, αλλά ενδιαφέρον είναι ότι δεν ήταν η πρώτη του είδους της στην Τουρκία. Το 2015, ο Boris Volfman, ένας διαβόητος Ισραηλινός έμπορος ανθρώπινων οργάνων, ο οποίος καταζητούνταν από την Ιντερπόλ, συνελήφθη τελικά από τις τουρκικές αρχές. Ωστόσο, παραδόξως, ο Boris Volfman αφέθηκε ελεύθερος από τουρκικό δικαστήριο και η τουρκική κυβέρνηση του επέτρεψε να συνεχίσει να ζει και να διεξάγει επιχειρηματικές δραστηριότητες στην Τουρκία για αρκετά χρόνια μετά τη σύλληψή του. Η κατάσταση αυτή προκάλεσε σημαντική κριτική από πολιτικούς της αντιπολίτευσης.
Αλλά δεν ήταν μόνο τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης που αποφάσισαν να μην καλύψουν τις συλλήψεις για εμπορία οργάνων που έλαβαν χώρα στην Τουρκία το 2024, αλλά και τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης παρέλειψαν να το αναφέρουν. Ήταν σχεδόν σαν αυτή η ιστορία να μην ήταν άξια είδησης - ή ίσως να αγνοούνταν σκόπιμα, ή ίσως ακόμη και να συγκαλύπτονταν. Αλλά γιατί να το κάνει αυτό ο Τύπος; Λοιπόν, θα μπορούσε να ήταν θέμα χρόνου, επειδή οι συλλήψεις στην Τουρκία ήρθαν αμέσως μετά από αναφορές για αφαίρεση οργάνων στη Γάζα που είχαν κυκλοφορήσει λίγους μήνες νωρίτερα.
Στα τέλη του 2023, μια έκθεση της Euro-Med Human Rights Monitor, μιας ΜΚΟ που δραστηριοποιείται στη Γάζα, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για κλοπή οργάνων από παλαιστινιακά σώματα που είχαν συλλεχθεί και αφαιρεθεί από τις ισραηλινές δυνάμεις κατά την εισβολή στη Γάζα.
Αυτό μετέδωσε το Euronews, το οποίο ανέφερε τα εξής:
Η ΜΚΟ ισχυρίστηκε ότι έχει καταγράψει ισραηλινές δυνάμεις που κατάσχουν δεκάδες πτώματα από τα νοσοκομεία al-Shifa και Ινδονησίας στη βόρεια Γάζα, μαζί με άλλα στο νότο.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι επαγγελματίες υγείας διαπίστωσαν ότι έλειπαν ζωτικά όργανα, όπως συκώτια, νεφρά και καρδιές, καθώς και κοχλίες και κερατοειδείς, κάτι που το Euro-Med Monitor χαρακτήρισε «απόδειξη» πιθανής κλοπής οργάνων.
Ισχυρίστηκαν επίσης ότι το Ισραήλ ξέθαψε και κατάσχεσε πτώματα από έναν ομαδικό τάφο που είχε σκαφτεί πριν από περισσότερες από 10 ημέρες σε μια αυλή στην al-Shifa.
Αλλά ανησυχητικά, όπως και οι συλλήψεις στην Τουρκία το 2024, η έκθεση του Euro-Med Human Rights Monitor δεν ήταν μεμονωμένη. Στην πραγματικότητα, η αφαίρεση ανθρώπινων μελών από τα σώματα νεκρών Παλαιστινίων είναι κάτι που έχει αναφερθεί από άλλα μέσα ενημέρωσης κατά τη διάρκεια προηγούμενων συγκρούσεων μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων.
Τον Αύγουστο του 2009, ένα άρθρο στην Aftonbladet, μία από τις μεγαλύτερες ημερήσιες εφημερίδες της Σουηδίας, ανέφερε ότι ισραηλινά στρατεύματα αφαιρούσαν όργανα από Παλαιστίνιους που είχαν πεθάνει υπό την κράτησή τους. Αυτή η συγκεκριμένη ιστορία προκάλεσε την έντονη αντίδραση της ισραηλινής κυβέρνησης - με αποτέλεσμα Ισραηλινοί αξιωματούχοι να απαιτήσουν εξηγήσεις από τη σουηδική κυβέρνηση.
Η ισραηλινή κυβέρνηση και αρκετοί εκπρόσωποι των ΗΠΑ καταδίκασαν στη συνέχεια το άρθρο ως αβάσιμο και εμπρηστικό και σύντομα ακολούθησαν κατηγορίες για αντισημιτισμό και συκοφαντία αίματος εναντίον Εβραίων. Στη συνέχεια, η σουηδική κυβέρνηση δέχθηκε πιέσεις να καταγγείλει το άρθρο - κάτι που ευτυχώς δεν έπραξε.
Ωστόσο, το άρθρο στην Aftonbladet δεν γράφτηκε χωρίς λόγο, στην πραγματικότητα ήρθε αμέσως μετά από ένα άλλο παρόμοιο άρθρο. Νωρίτερα την ίδια χρονιά, η Sydney Morning Herald είχε τον ακόλουθο τίτλο:
«Εμπορία οργάνων»: Συνελήφθησαν ραβίνοι για μαζικό κύκλωμα εγκληματικότητας
Το άρθρο αποκάλυψε ότι οι αρχές των ΗΠΑ είχαν συλλάβει 44 άτομα, συμπεριλαμβανομένων πολλών αιρετών αξιωματούχων και αρκετών ραβίνων, στο New Jersey στο πλαίσιο μιας μεγάλης κλίμακας «εκστρατείας κατά της διαφθοράς». Οι συλληφθέντες κατηγορήθηκαν για εκβίαση, δωροδοκία, ξέπλυμα χρήματος και εμπορία ανθρώπινων οργάνων.
Αν και το New Jersey είναι περισσότερο διάσημο για την ιστορία οικογενειών της ιταλικής μαφίας, φέρεται ότι το εβραϊκό ιερατείο έπαιξε κεντρικό ρόλο στο εγκληματικό δίκτυο.
Οι αρχές πραγματοποίησαν έφοδο σε αρκετές συναγωγές και μεταξύ των συλληφθέντων ήταν ο αρχιραβίνος των Σύριων Εβραίων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ένας ραβίνος, ο Levy Izhak Rosenbaum ( φωτό ἀριστερά ἀπό τήν σύλληψή του,ἀπό ἐδῶ ), κατηγορήθηκε για συνωμοσία μεσολάβησης για την πώληση ενός ανθρώπινου νεφρού για μεταμόσχευση.
Η Marra είπε ότι «η δουλειά του Rosenbaum ήταν να δελεάζει ευάλωτους ανθρώπους να δώσουν ένα νεφρό για 10.000 δολάρια ΗΠΑ (12.300 δολάρια Αυστραλίας), το οποίο θα πουλούσε για 160.000 δολάρια».
Λέγεται ότι πουλούσε νεφρά για μια δεκαετία.
Αλλά μην ανησυχείτε, το FBI έσπευσε να εκδώσει μια δήλωση λέγοντας στο κοινό τα εξής:
«Αυτή η υπόθεση δεν αφορά την πολιτική, σίγουρα όχι τη θρησκεία. Αφορά το έγκλημα. Αφορά εγκληματίες που χρησιμοποιούν την πολιτική και τη θρησκεία.»
Ωστόσο, παρά τον ισχυρισμό αυτό, είναι πολύ πιθανό ότι υπήρχε μια εθνοτική πτυχή σε αυτή την υπόθεση και ότι τα όργανα που αφαιρέθηκαν και διακινήθηκαν κατέληξαν – με τον έναν ή τον άλλον τρόπο – στο Ισραήλ. Είτε αυτό έγινε μέσω άμεσης εξαγωγής, είτε επειδή τα όργανα αγοράστηκαν από Ισραηλινούς που ταξίδεψαν στην Αμερική για μεταμοσχεύσεις πριν επιστρέψουν στην πατρίδα τους στο Ισραήλ.
Αλλά αν νομίζετε ότι αυτό είναι το τέλος όλων αυτών, κάνετε μεγάλο λάθος. Η αφαίρεση οργάνων από το Ισραήλ έγινε είδηση το 2009 σε περισσότερες από μία περιπτώσεις, και η χρονιά ολοκληρώθηκε με ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στο CNN και περιέγραφε λεπτομερώς τη συνενοχή του ισραηλινού κράτους σε αυτή την αποτρόπαια πρακτική. Το άρθρο ανέφερε τα εξής:
Το Ισραήλ συνέλεγε όργανα από πτώματα τη δεκαετία του 1990 χωρίς την άδεια των μελών των οικογενειών, δήλωσε ο πρώην επικεφαλής ενός κρατικού εγκληματολογικού εργαστηρίου σε μια πρόσφατα δημοσιευμένη συνέντευξη.
Κυβερνητικοί αξιωματούχοι αναγνωρίζουν ότι η πρακτική αυτή συνέβαινε, αλλά τονίζουν ότι σταμάτησε πριν από χρόνια.
Σε μια συνέντευξη το 2000, η οποία μεταδόθηκε σε ισραηλινό τηλεοπτικό κανάλι το Σαββατοκύριακο, ο Δρ. Yehuda Hiss — ο οποίος ήταν κάποτε επικεφαλής του εγκληματολογικού ινστιτούτου Abu Kabir — συζήτησε την πρακτική.
«Αρχίσαμε να συλλέγουμε κερατοειδείς για διάφορα νοσοκομεία στο Ισραήλ», είπε ο Hiss σε συνέντευξη στο ισραηλινό δίκτυο Channel 2.
«Ό,τι κι αν έγινε ήταν εντελώς άτυπο. Δεν ζητήθηκε άδεια από τις οικογένειες», είπε.
Ο Hiss είπε ότι η συλλογή περιελάμβανε επίσης καρδιακές βαλβίδες, δέρμα και οστά.
Δεν είναι περίεργο που το ισραηλινό κράτος προσπάθησε να φιμώσει την Aftonbladet όταν τόλμησε να δημοσιεύσει το άρθρο της σχετικά με το θέμα της αφαίρεσης οργάνων στο Ισραήλ. Η ισραηλινή κυβέρνηση γνώριζε πολύ καλά τι συνέβαινε - με το κατεστημένο είτε να κάνει τα στραβά μάτια στην πρακτική, είτε, ακόμα χειρότερα, να εμπλέκεται ενεργά.
Το 2010, το ισραηλινό κράτος ανέλαβε δράση εναντίον ορισμένων από τους διακινητές που δρούσαν εντός των συνόρων του. Οι ισραηλινές αρχές επιβολής του νόμου καταδίωξαν ορισμένους δικούς τους πολίτες σε μια επιχείρηση που έριξε περισσότερο φως στο ποιοι ακριβώς είχαν εμπλακεί στο παράνομο εμπόριο. Ένα άρθρο στην εφημερίδα Guardian που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του ίδιου έτους παρείχε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το μέγεθος και το εύρος των ισραηλινών επιχειρήσεων αφαίρεσης οργάνων, σύμφωνα με το άρθρο:
Το Ισραήλ απήγγειλε κατηγορίες σε πέντε πολίτες του, συμπεριλαμβανομένου ενός απόστρατου στρατηγού του στρατού, για τη λειτουργία ενός πανεθνικού κυκλώματος εμπορίας οργάνων που παγίδευσε δεκάδες πιθανά θύματα. Οι κατηγορίες περιλαμβάνουν εμπορία ανθρώπων με σκοπό την αφαίρεση οργάνων και ξέπλυμα χρήματος.
Δυστυχώς, όμως, η εμπορία ανθρωπίνων οργάνων από το Ισραήλ δεν περιορίζεται μόνο στα δικά του σύνορα και στις γειτονικές χώρες της Μέσης Ανατολής. Στην πραγματικότητα, το μέγεθος και το εύρος της ισραηλινής επιχείρησης εμπορίας οργάνων είναι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι έχει αποκαλυφθεί μέχρι στιγμής. Το 2013, η πραγματικά παγκόσμια φύση του εμπορίου άρχισε να γίνεται σαφής, καθώς οι Times of Israel ανέφεραν μια άλλη περίπτωση ισραηλινής εμπορίας οργάνων, αυτή τη φορά στην Ιταλία, και δημοσίευσαν τα εξής:
Οι ιταλικές συνοριακές αρχές συνέλαβαν τον 77χρονο Ισραηλινό πολίτη Gedaliah Taub την Παρασκευή ως ύποπτο για διεθνή εμπορία ανθρώπινων οργάνων. Ο Taub συνελήφθη στο αεροδρόμιο της Ρώμης, αφού οι αξιωματούχοι διαπίστωσαν ότι το διαβατήριό του ήταν πλαστογραφημένο.
Αργότερα την ίδια χρονιά, η Haaretz, μια ισραηλινή ειδησεογραφική πηγή, ανέφερε μια παρόμοια ιστορία, αλλά αυτή τη φορά τα εγκλήματα έλαβαν χώρα στη Νότια Αμερική. Ένα ισραηλινό κύκλωμα εμπορίας οργάνων αποκαλύφθηκε στην Κόστα Ρίκα. Η αστυνομία της Κόστα Ρίκα δήλωσε ότι έμαθε ότι γιατροί πραγματοποιούσαν αφαιρέσεις νεφρών για να τα πουλήσουν σε ασθενείς στο Ισραήλ. Σε ορισμένες περιπτώσεις, Κοσταρικανοί διακινούνταν στο Ισραήλ για να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση σε ισραηλινές ιατρικές εγκαταστάσεις.
Οι αρχές της Κόστα Ρίκα πραγματοποίησαν έφοδο σε διάφορα ιατρικά εργαστήρια και κλινικές που είναι ύποπτα για εμπλοκή στο κύκλωμα αφαίρεσης οργάνων. Ο Γενικός Εισαγγελέας της Κόστα Ρίκα, Jorge Chavarria, δήλωσε ότι δύο άτομα που συνελήφθησαν στις εφόδους ήταν μόνο η «κορυφή του παγόβουνου» του δικτύου εμπορίας οργάνων. Ένας από τους συλληφθέντες ήταν σε επαφή με Ισραηλινούς γιατρούς και εξέταζε την καταλληλότητα των κατοίκων της περιοχής των οποίων τα όργανα επρόκειτο να διακινηθούν.
Με τους Ισραηλινούς συνεργαζόταν ο Δρ. Francisco Mora Palma, ο οποίος εκείνη την εποχή εργαζόταν ως επικεφαλής της νεφρολογίας σε ένα μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο στο San Jose. Σύμφωνα με πληροφορίες, πλήρωνε τους δότες μόλις 18.500 δολάρια, ενώ το συνδικάτο χρέωνε τους λήπτες σημαντικά περισσότερο. Μερικοί δότες μεταφέρθηκαν αεροπορικώς από την Κόστα Ρίκα στο Ισραήλ για χειρουργικές επεμβάσεις, ενώ άλλες διαδικασίες πραγματοποιούνταν στο San Jose για πλούσιους Ισραηλινούς λήπτες που ήταν πρόθυμοι να ταξιδέψουν.
Αλλά αυτή δεν ήταν η πρώτη μεγάλη υπόθεση ισραηλινής εμπορίας οργάνων στη Νότια Αμερική. Μεταξύ 2001 και 2003, ένα διεθνές συνδικάτο με επικεφαλής Ισραηλινούς μεσίτες στρατολόγησε φτωχούς Βραζιλιάνους από πόλεις όπως το Recife για να πουλήσουν τα νεφρά τους, σε αυτό που είναι γνωστό ως «Υπόθεση Netcare» – που πήρε το όνομά του από την νοσοκομειακή ομάδα που πραγματοποίησε τις επιχειρήσεις.
Δεκάδες Βραζιλιάνοι άνδρες έπεσαν θύματα των Ισραηλινών εμπόρων, συχνά λαμβάνοντας από μόλις 6.000 έως 10.000 δολάρια ανά νεφρό. Τα όργανα προμηθεύονταν κυρίως για πλούσιους Ισραηλινούς ασθενείς που πλήρωναν από 100.000 έως 120.000 δολάρια για μια μεταμόσχευση. Οι δότες συχνά μεταφέρονταν αεροπορικώς από τη Βραζιλία στο Durban της Νότιας Αφρικής, όπου πραγματοποιούνταν παράνομες χειρουργικές επεμβάσεις στο Νοσοκομείο St. Augustine της Netcare.
Το 2010, η Netcare δήλωσε ένοχη για 102 κατηγορίες που σχετίζονταν με αυτές τις παράνομες μεταμοσχεύσεις και πλήρωσε πρόστιμο μόλις 1,1 εκατομμυρίου δολαρίων - ποσό που αντιστοιχεί σε λιγότερο από 11.000 δολάρια για κάθε έγκλημα που παραδέχτηκαν, ένα πενιχρό ποσό αν αναλογιστεί κανείς πόσο πουλήθηκαν τα αφαιρεμένα όργανα. Αρκετοί Ισραηλινοί στρατολόγοι που κατονομάστηκαν στην υπόθεση, συμπεριλαμβανομένων των Gaby Tauber και Ivan Da Silva, κρίθηκαν επίσης ένοχοι σε ποινικό δικαστήριο και φυλακίστηκαν στη Βραζιλία για τον ρόλο τους στην επιχείρηση.
Αλλά η Νότια Αμερική δεν είναι το μόνο μέρος του κόσμου στο οποίο έχουν επεκταθεί οι Ισραηλινοί συλλέκτες οργάνων. Το 2018, μια παρόμοια ιστορία με τίτλο «Υπόθεση Κλινικής Medicus» αναφέρθηκε από τη γερμανική ιστοσελίδα Deutsche Welle. Αυτή τη φορά, η σύλληψη ενός Ισραηλινού εμπόρου οργάνων έλαβε χώρα στην Κύπρο, αλλά το δίκτυο στο οποίο συμμετείχε ήταν πολύ μεγαλύτερο και είχε πολύ μεγαλύτερη εμβέλεια από αυτά που αναφέρθηκαν προηγουμένως. Η Deutsche Welle έγραψε τα εξής:
Η αστυνομία στην Κύπρο συνέλαβε έναν Ισραηλινό, ο οποίος περιγράφεται ως ο αρχηγός ενός παγκόσμιου δικτύου εμπορίας οργάνων που δρούσε από τη μικροσκοπική βαλκανική χώρα του Κοσσυφοπεδίου πριν από αρκετά χρόνια.
Ο Moshe Harel κατηγορείται ότι προσέλκυσε δότες από την ανατολική Ευρώπη, την Τουρκία και την πρώην Σοβιετική Ένωση στο Κοσσυφοπέδιο, υποσχόμενος να τους πληρώσει 12.000 ευρώ (14.500 δολάρια) για ένα νεφρό. Στη συνέχεια, φέρεται να χρέωσε άτομα (οι περισσότεροι Ισραηλινοί) που χρειάζονταν νεφρό έως και 100.000 ευρώ για το εμφύτευμα.
Ο Ισραηλινός πολίτης Moshe Harel αναγνωρίστηκε από τους εισαγγελείς της ΕΕ ως ο εγκέφαλος ή ο «μεσάζων» του κυκλώματος. Συνδύαζε δότες από φτωχές περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης, της Κεντρικής Ασίας, της Τουρκίας και της Ρωσίας με πλούσιους λήπτες από το Ισραήλ. Στην υπόθεση πραγματοποιήθηκαν τουλάχιστον 30 παράνομες μεταμοσχεύσεις. Παρά το γεγονός ότι στους δότες υποσχέθηκαν 12.000 ευρώ ανά νεφρό, συχνά λάμβαναν ελάχιστη ή καθόλου πληρωμή και έμεναν χωρίς ιατρική περίθαλψη μετά τις χειρουργικές επεμβάσεις τους.
Η Ανατολική Ευρώπη και η Ρωσία υπήρξαν επίσης καυτά σημεία για αυτό το είδος εγκλήματος. Το 2010, οι ουκρανικές αρχές συνέλαβαν 12 άτομα που συμμετείχαν σε αυτό που είναι γνωστό ως «Δίκτυο Χειρουργών». Μεταξύ αυτών των ατόμων ήταν τέσσερις χειρουργοί και ένας Ισραηλινός αρχηγός, οι οποίοι συλλαμβάνονται για τη συμμετοχή τους σε ένα σχέδιο που στόχευε στην στρατολόγηση δοτών στο διαδίκτυο. Το κύκλωμα στρατολογούσε κυρίως νεαρές γυναίκες από την Ουκρανία και άλλες πρώην σοβιετικές χώρες, με τα θύματα να λαμβάνουν μόλις 10.000 δολάρια ανά νεφρό. Χειρουργικές επεμβάσεις πραγματοποιούνταν στο Κίεβο, το Αζερμπαϊτζάν και τον Ισημερινό, με το δίκτυο να κερδίζει περίπου 18 εκατομμύρια δολάρια ετησίως.
Τελικά, το 2025, ο Boris Volfman συνελήφθη ξανά, αυτή τη φορά από τις ρωσικές αρχές. Ο Volfman κατηγορήθηκε ότι οργάνωσε ένα δίκτυο που στρατολογούσε δότες οργάνων από τη Ρωσία, τη Μολδαβία, τη Λευκορωσία και το Καζακστάν μεταξύ 2006 και 2008. Ο Volfman κατηγορείται ότι ηγήθηκε ενός παγκόσμιου εγκληματικού δικτύου που στρατολόγησε ευάλωτους δότες από μακρινές περιοχές όπως η Συρία, η Ουκρανία και η Μολδαβία. Αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης έως και 15 ετών για φερόμενη προμήθεια ρωσικών οργάνων σε μυστικές κλινικές.
Η ισραηλινή επιχείρηση αφαίρεσης οργάνων είναι μια πραγματικά παγκόσμια επιχείρηση, με υποθέσεις που αφορούν Ισραηλινούς πολίτες να λαμβάνουν χώρα σε πέντε ηπείρους και αναφορές για τέτοια εγκληματικότητα να εκτείνονται δεκαετίες πίσω. Ενώ αυτά τα εγκλήματα συχνά αγνοούνται από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, στο Ισραήλ το παράνομο εμπόριο οργάνων φαίνεται να είναι κοινό μυστικό, αποτελώντας θέμα βιβλίων, ρεπορτάζ και ντοκιμαντέρ.
Το 2014, μια Ισραηλινή γιατρός ονόματι Meira Weiss δημοσίευσε ένα βιβλίο για το θέμα με τίτλο «Πάνω από τα πτώματα τους». Η Weiss ισχυρίζεται ότι μεταξύ 1996 και 2002, όργανα αφαιρέθηκαν παράνομα από νεκρούς Παλαιστίνιους και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν τόσο για μεταμοσχεύσεις όσο και για ιατρική έρευνα σε ισραηλινά πανεπιστήμια.
Τα στοιχεία που παρουσιάζονται στο βιβλίο της Meira Weiss επιβεβαιώθηκαν από μια ισραηλινή τηλεοπτική έρευνα που προβλήθηκε την ίδια χρονιά και περιελάμβανε ομολογίες υψηλόβαθμων Ισραηλινών αξιωματούχων ότι δέρμα από τα σώματα νεκρών Παλαιστινίων και Αφρικανών εργατών αφαιρούνταν για τη θεραπεία Ισραηλινών - συμπεριλαμβανομένης της χρήσης του για τη θεραπεία στρατιωτών του IDF που είχαν υποστεί εγκαύματα.
Το ντοκιμαντέρ περιελάμβανε πλάνα του διευθυντή της Ισραηλινής Εθνικής Τράπεζας Δέρματος, ο οποίος αποκάλυψε ότι το απόθεμα «ανθρώπινου δέρματος» της χώρας έφτανε τα 17 τετραγωνικά μέτρα - μία τεράστια ποσότητα σε σχέση με τον πληθυσμό του Ισραήλ. Μάλιστα, έχει αναφερθεί ευρέως ότι η Ισραηλινή Εθνική Τράπεζα Δέρματος διαθέτει το μεγαλύτερο απόθεμα ανθρώπινου δέρματος στον κόσμο.
Τα στοιχεία για δίκτυα εμπορίας οργάνων μπορούν να βρεθούν σε όλο τον κόσμο και αυτά τα δίκτυα σχηματίζουν έναν παγκόσμιο ιστό αράχνης από συνδέσεις - αλλά στο κέντρο αυτού του ιστού βρίσκεται το Ισραήλ, και παρά τις πολυάριθμες υποθέσεις που λαμβάνουν χώρα σε πολλές διαφορετικές χώρες σε πέντε ηπείρους - ο κοινός παρονομαστής σε όλα αυτά είναι η ισραηλινή εμπλοκή.
Αλλά αυτό που είναι ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτές οι φρικτές πρακτικές δεν περιορίζονται σε κλινικές που λειτουργούν από εγκληματικές συμμορίες, αλλά λαμβάνουν χώρα σε γνωστές δημόσιες και ιδιωτικές κλινικές με θύματα και πλούσιους πελάτες που πετάνε μέσα και έξω από μεγάλες πόλεις για να χειρουργηθούν από καλά αμειβόμενους χειρουργούς, μερικοί από τους οποίους κατέχουν ιατρικές θέσεις υψηλού κύρους. Επιπλέον, στο ίδιο το Ισραήλ η πρακτική λαμβάνει χώρα σε κρατικά νοσοκομεία και πανεπιστήμια και περιλαμβάνει ισραηλινούς κυβερνητικούς αξιωματούχους, υψηλόβαθμους στρατιωτικούς, ακόμη και θρησκευτικούς ηγέτες.
Ακόμα πιο ανησυχητικός είναι ο τρόπος με τον οποίο ορισμένοι Ισραηλινοί έμποροι οργάνων φαίνεται να μπορούν να λειτουργούν ατιμώρητα, έχοντας την ικανότητα να διεξάγουν παράνομες επιχειρήσεις σε πολλές χώρες σε διάφορες ηπείρους. Επιπλέον, αυτές οι παράνομες πρακτικές έχουν λάβει χώρα σε ένα χρονικό διάστημα που μετριέται όχι σε χρόνια, αλλά σε δεκαετίες. Ακόμα χειρότερο είναι το γεγονός ότι ορισμένοι Ισραηλινοί έμποροι οργάνων υψηλού προφίλ φαίνεται να έχουν τη δυνατότητα να διαφεύγουν της δικαιοσύνης χάρη στις ισχυρές διασυνδέσεις τους με κυβερνητικούς αξιωματούχους στις χώρες στις οποίες δραστηριοποιούνται.
Και ενώ όλα αυτά φαίνεται να αποτελούν ένα γεγονός που συζητείται ανοιχτά στο Ισραήλ, στις σπάνιες περιπτώσεις που τα δυτικά μέσα ενημέρωσης τολμούν να μιλήσουν για αυτό το ζήτημα, ο όρος αντισημιτισμός χρησιμοποιείται για να καταπνίξει τη συζήτηση.
Αλλά αυτό αφήνει ένα ερώτημα αναπάντητο: Γιατί το Ισραήλ βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της παράνομης συνωμοσίας για εμπορία ανθρώπων και αφαίρεση οργάνων;
Μετά από κάποια έρευνα, φαίνεται ότι η ισραηλινή ζήτηση για ανθρώπινα όργανα πηγάζει από εβραϊκές θρησκευτικές ή πνευματικές πεποιθήσεις, τις οποίες πολλοί αναφέρουν ως λόγο για τον οποίο οι Ισραηλινοί Εβραίοι δεν εγγράφονται ως δωρητές οργάνων, με ορισμένες πηγές να αναφέρουν ότι μόλις το 12% του ισραηλινού πληθυσμού είναι εγγεγραμμένοι ως δωρητές οργάνων. Αυτό έχει καταστήσει το Ισραήλ μια χώρα με ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά δωρεάς ανθρώπινων οργάνων, ενώ ταυτόχρονα έχει μια αφύσικα υψηλή ζήτηση για όργανα κατά κεφαλήν.
Ωστόσο, φαίνεται περίεργο το γεγονός ότι, ενώ τέτοιοι θρησκευόμενοι άνθρωποι δεν δωρίζουν τα δικά τους όργανα, είναι ταυτόχρονα ευτυχείς που εμπλέκονται στην εξαιρετικά ανήθικη και ηθικά απεχθή πρακτική της εμπορίας ανθρώπων και ανθρώπινων οργάνων. Και αυτό το γεγονός ρίχνει φως σε μια άλλη πτυχή αυτών των εγκλημάτων - ενώ αυτοί που αγοράζουν αυτά τα όργανα είναι πλούσιοι Ισραηλινοί Εβραίοι, τα θύματα αυτού του εμπορίου φαίνεται να είναι όλοι μη εβραίοι, πολλοί από τους οποίους παραδίδουν τα όργανά τους λόγω φτώχειας, απελπισίας ή, ακόμη χειρότερα, λόγω της βίας αφαίρεσης των οργάνων τους παρά τη θέλησή τους.
Αλλά φυσικά, τίποτα από αυτά δεν θεωρείται άξιο ειδήσεων στη Βρετανία, και το Ισραήλ συνεχίζει να απολαμβάνει την αδιαμφισβήτητη υποστήριξη της βρετανικής κυβέρνησης.
Ἀπό : substack.com
Ἐπεί δή παντοῦ καί πάντα μία εἶναι ἡ ῥίζα τοῦ Κακοῦ.
Ἡ Πελασγική
Υπάρχουν επίσης πολιτικοί και ηγετικοί λόγοι που συμπίπτουν με τον Hitler. Ο Θετικός Χριστιανισμός του Hitler ήταν μια κάπως αόριστη πολιτική δήλωση που επιδίωκε να ενοποιήσει τις διαφωνίες μεταξύ Προτεσταντών και Καθολικών για να ενοποιήσει το κίνημα και το έθνος τους.
Ο Washington, όντας ένας συγκρατημένος και κάπως απρόθυμος ηγέτης, χρησιμοποιούσε όρους όπως «Πρόνοια» ειδικά για να επιβεβαιώσει έναν ενεργό, ηθικό Θεό, χωρίς να εμβαθύνει σε δογματικές λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να διχάσουν τους ανθρώπους. Αυτό ήταν συνηθισμένο μεταξύ των μή δογματικών Αγγλικανών .
Σε ένα άμεσο απόσπασμα σχετικά με τη θρησκευτική διαίρεση σε μια επιστολή προς τον Σερ Edward Newenham, από το 1792:
«Από όλες τις έχθρες που έχουν υπάρξει μεταξύ της ανθρωπότητας, εκείνες που προκαλούνται από διαφορά συναισθημάτων στη θρησκεία φαίνονται να είναι οι πιο έντονες και οδυνηρές και θα έπρεπε να καταδικάζονται περισσότερο.»
Ο Hitler στο Mein Kampf:
«Τέλος πάντων, ο Εβραίος έχει πετύχει τους σκοπούς του. Καθολικοί και Προτεστάντες πολεμούν ο ένας τον άλλον με όλη τους την καρδιά, ενώ ο εχθρός της Άριας ανθρωπότητας και ολόκληρης της Χριστιανοσύνης γελάει κρυφά σε βάρος του.»
Στον Ηπειρωτικό Στρατό, ο George Washington επέμενε στην ύπαρξη ιερέων από διάφορα δόγματα και διέταζε την τήρηση σεβασμού στη λατρεία, ώστε η πίστη να ενισχύσει την στρατιωτική ενότητα. Θεωρούσε τις θρησκευτικές διαφορές ως απειλή για την ελευθερία και τη συνοχή.
Τα απομνημονεύματα του Otto Skorzeny επιβεβαιώνουν αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό των SS, ενός παράλληλου στρατιωτικού θεσμού που πολλοί θεωρούν «αντιχριστιανικό» λόγω προπαγάνδας:
«Ίσως θα εκπλαγεί κανείς αν ακούσει ότι η ελευθερία συνείδησης ήταν απόλυτη στα Waffen-SS. Εκεί μπορούσε κανείς να βρει αγνωστικιστές, καθολικούς που ασκούσαν την πίστη τους και προτεστάντες. Ο ιερέας της γαλλικής Ταξιαρχίας SS-Charlemagne ήταν ο Monsignore Mayol De Lupe, προσωπικός φίλος του Πάπα Πίου ΙΒ΄, και στη μονάδα μου είχα έναν Ρουμάνο καθολικό ιερέα που υπηρετούσε ως απλός στρατιώτης».
Το ευρύ εκκλησιαστικό ύφος του Washington ήταν μια σκόπιμη πολιτική στρατηγική που επιδίωκε να ενοποιήσει τις αποικίες υπό την σεβαστή ηγεσία του μετά την Αμερικανική Επανάσταση, ακριβώς όπως ο Hitler επιδίωξε να ενοποιήσει ένα διχασμένο κόμμα μετά την παραμονή του στη φυλακή και αργότερα ολόκληρο το γερμανικό έθνος ως Καγκελάριος μετά τις καταστροφές της Βαϊμάρης και την επανάσταση του 1918.
Ο Washington διέκοψε επίσης τη φιλία του με τον Thomas Paine, ειδικά μετά το επιθετικό αντιχριστιανικό βιβλίο του Paine, την Εποχή της Λογικής, ακριβώς όπως ο Hitler απέβαλε τον Arthur Dinter από το κόμμα λόγω της πεποίθησής του ότι η Παλαιά Διαθήκη ήταν «εβραϊκή».
Η υιοθετημένη κόρη του Washington, η οποία έζησε μαζί του για δύο δεκαετίες, είπε ότι:
«Θα το θεωρούσα τη μεγαλύτερη αίρεση να αμφισβητήσω την ακλόνητη πίστη του στον Χριστιανισμό. Η ζωή του, τα γραπτά του αποδεικνύουν ότι ήταν Χριστιανός. Δεν ήταν από εκείνους που ενεργούν ή προσεύχονται «για να τους δουν οι άνθρωποι». Κοινωνούσε με τον Θεό του κρυφά. Είναι απαραίτητο να βεβαιώσει κανείς ότι «ο στρατηγός Washington μου ομολόγησε ότι πιστεύει στον Χριστιανισμό;» Όπως δεν μπορούμε επίσης να αμφισβητήσουμε τον πατριωτισμό του, την ηρωική, ανιδιοτελή αφοσίωσή του στη χώρα του. Τα μότο του ήταν «Πράξεις, όχι Λόγια» και «Για τον Θεό και τη Πατρίδα μου».
- Επιστολή της Nelly Custis Lewis (Eleanor Parke Custis Lewis)
προς τον ιστορικό Jared Sparks με ημερομηνία 26 Φεβρουαρίου 1833
Αυτό μοιάζει πολύ με τον τρόπο που ο Adolf Hitler περιέγραψε τον εαυτό του στις 5 Ιουλίου 1944:
«Μπορεί να μην είμαι φωτισμένος της εκκλησίας, άμβωνας, αλλά βαθιά μέσα μου είμαι ευσεβής άνθρωπος και πιστεύω ότι όποιος αγωνίζεται γενναία για την υπεράσπιση των φυσικών νόμων που έχει θεσπίσει ο Θεός και δεν υποχωρεί ποτέ, δεν θα εγκαταλειφθεί ποτέ από τον θεμελιώδη Νομοθέτη του Σύμπαντος, αλλά, στο τέλος, θα λάβει τις ευλογίες της Θείας Πρόνοιας».
Η ιστορία σκιαγραφεί την εικόνα δύο ανδρών που είχαν μια ιδιωτική σχέση με τον Χριστιανικό Θεό και τον είδε να εργάζεται στην καθημερινή ζωή για να ενώσει τα αντίστοιχα έθνη τους προς μια αγγλοσαξονική και άρια ιδιαιτερότητα.
Το γεγονός είναι ότι κρύβοντας, αποκρύπτοντας και λέγοντας απροκάλυπτα ψέματα για τη θρησκεία του Hitler, δυσκολεύει τις συγκρίσεις με άλλους μνημειώδεις Αγγλοσάξονες και Άριους ηγέτες που μπορεί να τον επηρέασαν. Ακόμα και οι αληθινές πεποιθήσεις του Washington σκιάζονται και συγχέονται από αδίστακτους παγανιστές και αντιαποικιακούς μη λευκούς Αμερικανούς, απλώς για να αποδείξουν ότι ανήκουν στη χώρα μας.
Αλλά, ίσως αυτό είναι το ζητούμενο.
- Μέτρο γιά ὅλα τά πράγματα εἶναι ὁ ἄνθρωπος, γιά ἐκεῖνα πού ὑπάρχουν τό πῶς ὑπάρχουν, καί γιά ἐκεῖνα πού δέν ὑπάρχουν τό πῶς δέν ὑπάρχουν
«Περὶ μὲν θεῶν οὐκ ἔχω εἰδέναι, οὔθ’ ὡς εἰσὶν οὐθ’ ὡς οὐκ εἰσίν. »
- Γιά τούς θεούς δέν γνωρίζω τίποτα, οὔτε πώς ὑπάρχουν οὔτε πώς δέν ὑπάρχουν
« Μηδὲν εἶναι μήτε τέχνην ἄνευ μελέτης μήτε μελέτην ἄνευ τέχνης »
- Καμμία ἀξία δέν ἔχει οὔτε ἡ δεξιότητα χωρίς τήν ἄσκηση, οὔτε ἡ ἄσκηση χωρίς τήν δεξιότητα
~ Πρωταγόρας
- Νά φυλάγεσαι ἀπό τίς συκοφαντίες καί τίς κακολογίες, ἀκόμα κι᾿ ἂν εἶναι ψεύτικες
« Τὸ τῆς πόλεως ὅλης ἦθος, ὁμοιοῦται τοῖς ἄρχουσιν »
- Τό ἦθος τῆς πολιτείας καί φυσικά τῶν πολιτῶν, εἶναι τό ἴδιο μέ τούς ἄρχοντές της
« Μὴ φθονεῖτε τούς πρωτεύουσιν ἀλλ’ ἁμιλλᾶσθαι »
- Μήν ζηλεύετε αὐτούς πού βρίσκονται στήν κορυφή, ἀλλά προσπαθῆστε νά τούς συναγωνιστεῖτε
« Σοφία μόνον κτημάτων ἀθάνατον »
- Ἡ Σοφία εἶναι τό μόνο ἀπό τά ἀποκτήματα πού εἶναι ἀθάνατο
~ Ίσοκράτης
.jpeg)
- Μήν κάνεις τίποτα μέ κίνητρο τά ὑλικά ἀγαθά.
« Διαβολὴν μίσει »
- Νά μισῇς τήν συκοφαντία
« Κέρδος αἰσχρὸν βαρὺ κειμήλιον »
- Τό ἀνήθικο κέρδος εἶναι μιά βαριά κληρονομιά
« Αἱ μὲν ἡδοναὶ θνηταὶ αἱ δὲ ἀρεταὶ ἀθάνατοι»
- Οἱ σωματικές καί ὑλικές ἀπολαύσεις εἶναι προσωρινές, φευγαλέες Οἱ ἀρετές, ἡ ἠθική καί τά καλά ἔργα τοῦ ἀνθρώπου μένουν γιά πάντα ἀναλλοίωτα στόν χρόνο
« Ἔλπιζε ὡς θνητός, φείδου ὡς ἀθάνατος »
«Ἔλπιζε ὡς θνητός»: Νά θυμᾶσαι ὅτι εἶσαι ἄνθρωπος. Κάνε ὄνειρα καί στόχευε ψηλά, ἔχοντας ὅμως ἐπίγνωση τῶν ὁρίων, τῶν ἀδυναμιῶν καί τῆς πεπερασμένης φύσης σου
«Φείδου ὡς ἀθάνατος»: Νά κάνῃς οἰκονομία (χρημάτων ἢ δυνάμεων) καί νά φέρεσαι μέ τήν μακροπρόθεσμη σύνεση κάποιου πού ζεῖ γιά πάντα. Δημιούργησε στέρεες βάσεις καί φρόντισε τό μέλλον σου σάν νά μήν ὑπάρχει αὔριο, προνοῶντας γιά τήν μονιμότητα τῶν ἔργων σου.
~ Περίανδρος
Ἀποφθέγματα ἐδῶ, ἐδῶ, ἐδῶ. φωτό,φωτό,φωτό
Ἡ Πελασγική
Τα Ευαγγέλια του Λουκά και του Ματθαίου καταγράφουν μια ισχυρή αναφορά του Ιησού: «Κανείς δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους. Γιατί ή τον έναν θα μισήσει και τον άλλον θα αγαπήσει, ή στον έναν θα αφοσιωθεί και τον άλλον θα καταφρονήσει. Δεν μπορείτε να υπηρετείτε τον Θεό και τον Μαμμωνά».
Στην αρχαία παράδοση, ο Μαμμωνάς ήταν ένας δαίμονας που αντιπροσώπευε την προσκόλληση στα υλικά πράγματα, στην απληστία και ιδιαίτερα στο χρήμα. Η νίκη του Μαμμωνά σήμερα είναι συντριπτική. Δεν αφορά μόνο τη δύναμη του χρήματος, την κεντρικότητά του στην ανθρώπινη ζωή, αλλά κάθε μορφή υλισμού και εξάρτησης, που προωθείται και στη συνέχεια επιβάλλεται ως εξουσία. Η εποχή μας μας έχει δώσει έναν όρο που προσδιορίζει τη δύναμη του Μαμμωνά: την πλουτοκρατία. Δηλαδή, την κυριαρχία του χρήματος, με τη μορφή της ηγεμονίας της οικονομικής σκέψης, του εργαλειακού υπολογισμού, της αδιαφορίας για οποιαδήποτε αξία που δεν μπορεί να μετατραπεί, που αντιπροσωπεύεται σε χρήμα.
Ήταν ο Γερμανός Georg Simmel, στην αυγή του 20ού αιώνα, που συστηματοποίησε και ιστορικοποίησε την προοδευτική μετατόπιση στη σκέψη που οδήγησε στην υπεροχή του χρήματος στη σύγχρονη ζωή (Φιλοσοφία του Χρήματος, 1900). Μια επανάσταση που σημαδεύτηκε από την κυριαρχία της ποσότητας (René Guénon), στην οποία όλα όσα δεν μπορούν να υπολογιστούν και να αναπαρασταθούν από την τιμή, το μοναδικό μέτρο της αξίας, ηττώνται. Το αποτέλεσμα ήταν η καθολική ορθολογικοποίηση, την οποία ο Simmel ονόμασε εργαλειοποίηση, και η υπεροχή μιας νέας οντότητας, της πλουτοκρατίας, της μορφής απόλυτης εξουσίας που ασκείται από την πλουσιότερη μειοψηφία. Μια ολιγαρχία - η εξουσία των λίγων - που επιδιώκει τον έλεγχο, το μονοπώλιο και την εκμετάλλευση των ανθρώπων και των πραγμάτων που έχει στη διάθεσή της για να αυξήσει περαιτέρω τον πλούτο και να τον θέσει στην υπηρεσία ενός σχεδίου καθολικής κυριαρχίας. Ο Μαμμωνάς σήμερα είναι η θέληση για εξουσία που βασίζεται στο χρήμα από μια χούφτα ατὀμων που κατέχουν τα πάντα και, ελέγχοντας όλα τα μέσα, καθορίζουν όλους τους σκοπούς.
Η λέξη πλουτοκρατία δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, ειδικά επειδή ο Benito Mussolini τη χρησιμοποιούσε για να αναφερθεί σε φιλελεύθερα κράτη (Γαλλία, Αγγλία, ΗΠΑ). Η δαιμονοποίηση όσων την έλεγαν έχει μεγαλύτερη σημασία από την αλήθεια των όσων ειπώθηκαν. Ζούμε σε ένα πλουτοκρατικό καθεστώς που επιτεύχθηκε μέσω της ιδιωτικοποίησης του κόσμου, της αυταρχικής ηγεμονίας - ο Julius Evola την ονόμασε «δαίμονα» - της μοναδικής οικονομικής διάστασης που βασίζεται στο να έχεις, η οποία έχει κατατροπώσει το είναι, εκδιώκοντάς το από τον ορίζοντα των γενεών. Ο όρος πλουτοκρατία έγινε δημοφιλής από δύο πολύ διαφορετικές προσωπικότητες στις αρχές του 20ού αιώνα: τον Ιταλό κοινωνιολόγο Vilfredo Pareto και τον Γάλλο πολιτικό αγκιτάτορα και επαναστάτη συνδικαλιστή Georges Sorel. Πιο πρόσφατα, ένας πολιτικός και οξυδερκής παρατηρητής της πραγματικής εξουσίας, ο Giulio Tremonti, μίλησε για μια «διεθνή δημοκρατία του χρήματος», λανθασμένα κατά τη γνώμη μας. Η πλουτοκρατία δεν είναι καθόλου δημοκρατία - η κλίση της είναι η ιδιωτική κυριαρχία - και δεν είναι διεθνής, αλλά μάλλον χωρίς κράτος, ο απόλυτος εχθρός κάθε κρατικής και εθνικής διάστασης, καθώς και κάθε ορίου.
Η πραγματική πλουτοκρατία έχει σαρώσει κάθε ψευδαίσθηση ελευθερίας — το όραμά της για τον κόσμο και τις κοινωνικοοικονομικές σχέσεις είναι το μόνο επιτρεπτό, ακόμη και παρουσιάζεται ως φυσικό γεγονός — και έχει υποτάξει ακόμη και τις μορφές και τις διαδικασίες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, της οποίας οι αιρετοί αξιωματούχοι είναι απλές μαριονέτες στα χέρια τους. Στα πλουτοκρατικά καθεστώτα, ανεξάρτητα από τη μορφή διακυβέρνησης, δεν κυβερνά ο λαός ή ένα τμήμα του, αλλά η μικρή μειοψηφία που κατέχει την οικονομική και χρηματοπιστωτική εξουσία. Η δημοκρατία είναι απλώς ένα θέατρο για να διατηρηθεί η ψευδής πεποίθηση του λαού ότι έχει τη δύναμη της επιλογής. Όποιος πληρώνει τους μουσικούς, δίνει τη μουσική: η λεγόμενη δημοκρατική πολιτική είναι ένας ναρκωμένος διαγωνισμός στον οποίο ο νικητής είναι αυτός που μπορεί να επενδύσει τα περισσότερα χρήματα ή να αποκτήσει ορατότητα στο σύστημα επικοινωνίας, προπαγάνδας και διαφήμισης των πλουτοκρατών. Ο έλεγχος των μέσων ενημέρωσης είναι το μεγάφωνο που διαδίδει τις ιδέες τους και, πάνω απ 'όλα, τα συμφέροντά τους, διαμορφώνοντας τις μαζικές προτιμήσεις και αποστροφές. Αυτό που ονομάζεται πνεύμα της εποχής είναι σε μεγάλο βαθμό η βούληση της κυρίαρχης πλουτοκρατίας, της οποίας το αριστούργημα είναι η απρόσωπη, καθαρή και απόλυτη εξουσία χωρίς εξουσία που αντιπροσωπεύεται από το χρήμα. Οι σκοτεινές πλευρές είναι η μηδενιστική εκκοσμίκευση, στην οποία καμία αξία δεν αποδίδεται πλέον στην υπερβατική ή τελεολογική διάσταση, στην πρωτοκαθεδρία των αφεντικών του χρήματος, στην υπονόμευση της λαϊκής κυριαρχίας και της ίδιας της δημοκρατίας, η οποία, επιπλέον, μοιράζεται με την πλουτοκρατία τη λατρεία της ποσότητας, της συναίνεσης αφενός και του πλούτου αφετέρου.
Συγκεκριμένα, το παρόν είναι η εποχή της μεγαλύτερης συγκέντρωσης εισοδήματος που υπήρξε ποτέ. Μια πρόσφατη έκθεση της Oxfam International σημειώνει ότι ο συνολικός πλούτος των οκτώ πλουσιότερων δισεκατομμυριούχων υπερβαίνει αυτόν του φτωχότερου μισού του παγκόσμιου πληθυσμού, πάνω από τρεισήμισι δισεκατομμύρια ανθρώπους. Δεν σας αρέσει η λέξη πλουτοκρατία λόγω παράξενης σημασιολογικής προκατάληψης; Ας την ονομάσουμε ιδιωτική πατρογονική εξουσία, αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Η πλουτοκρατική κυριαρχία εδραιώνεται από το μοντέλο των παγκόσμιων κεντρικών τραπεζών που βασίζεται στην έκδοση χρήματος «fiat» (που δημιουργείται από το τίποτα με ένα απλό κλικ στους διακομιστές των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων), ελέγχεται από ιδιώτες και χρηματοδοτείται από κρατικό και ιδιωτικό χρέος. Το τρέχον μονοπωλιακό μοντέλο είναι προϊόν αιώνων χειραγώγησης, εξαναγκασμού και εξαπάτησης, που ξεκίνησε στα τέλη του 17ου αιώνα στην Αγγλία και αναπτύχθηκε τον επόμενο αιώνα, κυρίως από τον ιδρυτή της οικογένειας Rothschild, Mayer Amschel.
Σύμφωνα με ανεξάρτητους υπολογισμούς, η δυναστεία των Rothschild, στους διάφορους κλάδους της, ελέγχει τη μεγαλύτερη περιουσία που έχει γίνει ποτέ γνωστή. Με εκτιμώμενη καθαρή αξία άνω των δύο τρισεκατομμυρίων δολαρίων, ο Οίκος της Κόκκινης Ασπίδας κατέχει πέντε φορές τον συνολικό πλούτο των οκτώ πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου, έναν πλούτο μεγαλύτερο από αυτόν των τριών τετάρτων του συνολικού παγκόσμιου πληθυσμού. Μπορούμε να φανταστούμε ότι ένας τέτοιος πλούτος δεν καθορίζει την πολιτική, πολιτικούς και πολιτιστική εξουσία με την ευρύτερη έννοια, δεν υποδαυλίζει πολέμους και γεωπολιτικές εντάσεις και δεν καθοδηγεί την ανθρωπότητα στο σύνολό της; Μπορούμε πραγματικά να συνεχίσουμε να πιστεύουμε σε λέξεις χωρίς νόημα όπως λαϊκή κυριαρχία, ελευθερία ή δημοκρατία;
Η επιμονή της ιδέας της ισότητας, που εκφράζεται ως ομογενοποίηση και αδιακρισία, είναι γελοία σε ένα πλουτοκρατικό καθεστώς, παρά το εντελώς αντίθετο στην πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα, ο ατομικισμός και ο υλισμός, χαρακτηριστικά γνωρίσματα του χρηματικού συστήματος, συνδυάζονται εύκολα με την επιφανειακή ισότητα. Είμαστε όλοι άτομα που μένουν ακυβέρνητοι, όλοι εξίσου ίσοι, ενωμένοι από την πνευματική δυστυχία και την αυξανόμενη υλική φτώχεια. Όλοι εκτός από την κυρίαρχη ομάδα των πλουτοκρατών, οι οποίοι σήμερα, μέσω των τεχνολογιών της πληροφορίας και των ψηφιακών τεχνολογιών, είναι σε θέση όχι μόνο να κατευθύνουν τη ζωή, τις ιδέες και τις συνήθειές μας, αλλά στην πραγματικότητα να τις καθορίζουν μέσω της επιτήρησης, της δημιουργίας προφίλ και της συσσώρευσης δεδομένων για τον καθένα μας. Στον 21ο αιώνα, οι γίγαντες της τεχνοεπιστήμης έχουν ενταχθεί στην πλουτοκρατική ελίτ, παρέχοντας το απόλυτο όπλο της ανθρωπολογικής κυριαρχίας μέσω του μετασχηματισμού των παραγωγικών και υπαρξιακών διαδικασιών, που χαρακτηρίζονται από τη σύντηξη φυσικών, ψηφιακών και βιολογικών τεχνολογιών.
Η κυριαρχία του χρήματος έχει έναν δημιουργό, το χρήμα, ένα καθολικό ισοδύναμο (και εξίσου καθολικό κίνητρο) που μας επιτρέπει να ποσοτικοποιήσουμε κάθε αγαθό - υλικό και τώρα ακόμη και άυλο - με έναν αριθμό που αντιπροσωπεύει την αγοραία του αξία, την τιμή του. Το χρήμα έχει αντικαταστήσει τον άνθρωπο του σοφιστή Πρωταγόρα ως μέτρο όλων των πραγμάτων. Επομένως, βρίσκεται στην αρχή της κυριαρχίας της ποσότητας, δηλαδή της ύλης. Οι πλουτοκράτες κέρδισαν επίσης επειδή ήταν οι μόνοι που κατανόησαν την αληθινή εννοιολογική φύση, όχι μόνο την υλική φύση, του χρήματος. Ένα μέτρο αξίας, αλλά και την αξία της μέτρησης, όπως απέδειξε ο Ιταλός νομικός και οικονομολόγος Giacinto Auriti. Η αξία, στην πραγματικότητα, δεν είναι ούτε εγγενής ούτε βασίζεται στην πίστωση, αλλά επαγόμενη και συμβατική: προκύπτει από την κοινωνική αποδοχή και αντιπροσωπεύει την αγοραστική δύναμη που ενσωματώνεται στο σύμβολο. Όπως ακριβώς η μεζούρα, που μετρά το μήκος, κατέχει την ποιότητα του μήκους, έτσι και το χρήμα, που μετρά την αξία, κατέχει αναγκαστικά την ποιότητα της αξίας.
Δηλαδή, ισχύει ως αποδεκτή σύμβαση, μεταμορφωμένη σε νομικό γεγονός. Το σύμβολο, η σύμβαση της προέλευσης και της αρχικής ιδιοκτησίας του χρήματος, που αυτοαποδίδεται από τους χρηματοδότες, το κόσμημα της πλουτοκρατίας, αποκτά αξία απλώς και μόνο επειδή συμφωνούμε (ή μάλλον, είμαστε αναγκασμένοι!) να την έχουμε. Φυσικά, η πλουτοκρατία έχει κάθε συμφέρον να αποκρύψει αυτήν την πτυχή, η οποία αποτελεί μέρος ενός γενικού σχεδίου στο οποίο η φιλελεύθερη ιδεολογία παίζει βασικό ρόλο. Ο Milton Friedman, ένας από τους οικονομικούς γκουρού της, επανέλαβε με ικανοποίηση ότι ο φιλελευθερισμός έχει την ικανότητα να αποπολιτικοποιεί την ύπαρξη, καθώς οι περισσότερες από τις διαδικασίες του -όλες συνδεδεμένες με την οικονομική διάσταση- είναι αυτόματες, απομακρυσμένες από το δικαστήριο της συναίνεσης και της διαφωνίας. Υπάρχουν, επιβιώνουν, διαμορφώνουν τη ζωή. Αυτό είναι αρκετό: αυτό θέλει η Αγορά, μια υποστατική αφαίρεση που στην πραγματικότητα είναι το πεδίο δράσης της ίδιας της πλουτοκρατίας, δεσμευμένη να αποβάλει από το πεδίο όλους όσους απειλούν το ολιγοπώλιο.
Η πλουτοκρατία δεν γνωρίζει όρια, είπαμε, και ακόμη λιγότερο ηθικά κριτήρια. Μόνο η εργαλειακή συλλογιστική σε συνδυασμό με τη λογική του κέρδους, οι μόνες αναγνωρισμένες ορθολογικές αρχές, μετράνε. Ο ισχυρισμός των πρώτων θεωρητικών της κύριας αγοράς ήταν ήδη πλουτοκρατικός, στο αρχικό της στάδιο. Για τον Adam Smith, δεν αποκτούμε τροφή από την καλοσύνη του χασάπη, του ζυθοποιού ή του αρτοποιού, αλλά από την ανησυχία τους για τα δικά τους συμφέροντα: την ανεστραμμένη αξιωματική που αρνείται την αλληλεγγύη, την προσφορά, το κοινό καλό, τελικά την αγάπη. Η πόρτα είναι ανοιχτή στη μη ηθική, η οποία υπόκειται επίσης στο ιδιοτέλεια. Λίγες δεκαετίες πριν από τον Smith, ο Mandeville υποστήριξε ότι τα ιδιωτικά ελαττώματα, αν δημιουργούν μια αγορά, δηλαδή κέρδος, είναι δημόσιες αρετές. Η δικαιολόγηση για τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του εγκλήματος.
Μόλις ένα τέτοιο όραμα για τη ζωή γίνει ευρέως διαδεδομένο, καμία ηθική δεν έχει νόημα: εξ ου και η υποτιθέμενη αξιολογική ουδετερότητα του φιλελευθερισμού - του νόμιμου πατέρα της πλουτοκρατίας - που στην πραγματικότητα είναι μεταμφιεσμένη ανηθικότητα, η οποία δικαιολογεί επίσης τη μεθοδική καταστροφή κάθε ταυτότητας, είτε κοινοτικής, εθνικής, πνευματικής είτε ηθικής.
Η επίθεση στη δημόσια σφαίρα - πρώτα και κύρια στην έννοια του Κράτους - είναι μια πλουτοκρατική σταθερά. Τίποτα και κανείς δεν πρέπει να στέκεται ανάμεσα στη δύναμη της κυριαρχίας και τον τελικό της στόχο, ο οποίος δεν είναι, όπως πολλοί συνεχίζουν να πιστεύουν, ο πλουτισμός, ένα απλό μέσο για την επίτευξη του αληθινού στόχου, της κυριαρχίας επί της ανθρωπότητας και της δημιουργίας. Η δημοκρατία, ή η αυτοκρατορία, η απόλυτη εξουσία. Το χρήμα, σήμερα σε συνδυασμό με την τεχνολογία και τη νευροεπιστήμη που έχει προωθήσει και κατέχει, είναι απλώς ένα μέσο. (συνεχίζεται)
Ἀπό : ereticamente.net
Ἀνάλογα μὲ τὸ βαθμὸ ποὺ τὸ ἐμπόριο ἀνέλαβε τὸν ὁριστικὸ ἔλεγχο τοῦ Κράτους, τὸ χρῆμα γινόταν ὅλο καὶ περισσότερο ἕνας Θεὸς στὸν ὁποῖο ὅλοι ἔπρεπε νὰ ὑπηρετοῦν καὶ νὰ προσκυνοῦν. Οἱ Οὐράνιοι Θεοὶ γίνονταν ὅλο καὶ πιὸ παλιομοδίτικοι καὶ ἐγκαταλείφθηκαν στήν ἄκρη γιὰ νὰ δημιουργηθῇ χῶρος γιὰ τὴ λατρεία του Μαμμωνά. Καὶ ἔτσι ξεκίνησε μιὰ περίοδος ἀπόλυτης ἐκφύλισης, ἡ ὁποία ἔγινε ἰδιαίτερα ὀλέθρια ἐπειδὴ ξεκίνησε σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ τὸ ἔθνος εἶχε περισσότερο ἀπὸ ποτὲ ἀνάγκη ἀπὸ μιὰ ἐξυψωμένη ἰδέα, γιατί μιὰ κρίσιμη ὥρα ἀπειλοῦσε.
Ἀδόλφος Χίτλερ , " Ὁ Ἀγών μου ", (1925) Τόμος 1, Κεφάλαιο 10
_1841_(27263554)_(cropped).jpg)
Ἡ Πελασγική
Ο Πούτιν έχει κρατήσει τη Ρωσία ενωμένη και παραμένει δημοφιλής επειδή, στα μάτια πολλών Ρώσων, έφερε συνέχεια και τάξη. Είναι αδίστακτος όταν χρειάζεται - σίγουρα πιο αδίστακτος από ό,τι θα ανέχονταν οι περισσότεροι Αμερικανοί. Αλλά έχει κυβερνήσει μέχρι στιγμής χωρίς μαζική σφαγή.
...Καθώς ένα κράτος καταρρέει, οι πολίτες του αναζητούν ολοένα και περισσότερο την αποκατάσταση της τάξης εν μέσω χάους και την επίτευξη νοήματος ενάντια στη σύγχυση. Αν εμείς οι Αμερικανοί είμαστε τυχεροί, θα έχουμε έναν ηγέτη που είναι αδίστακτος μόνο όταν είναι απαραίτητο και που κυβερνά χωρίς μαζικές σφαγές. Αν δεν είμαστε τυχεροί, μπορεί να έχουμε έναν ισχυρό άνδρα που παρουσιάζεται ως ο νέος George Washington και υπόσχεται να ξαναχτίσει μια Νέα Αμερική από την αρχή.
Πώς επιβιώνει η αξιοπιστία μετά την κατάρρευση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς
Τον Αύγουστο του 1996, λίγες μέρες μετά το τελευταίο τεύχος της Pravda , ο Βλαντιμίρ Πούτιν μετακόμισε στη Μόσχα για μια θέση στη δεύτερη προεδρική κυβέρνηση του Boris Yeltsin. Ο πρώην πράκτορας της KGB είχε σημειώσει κάποια επιτυχία στην πολιτική της Αγίας Πετρούπολης, αλλά ο μέντοράς του, Anatoly Sobchak, μόλις είχε ψηφιστεί να απομακρυνθεί από το αξίωμα του δημάρχου.
Ο νέος διορισμός του—Αναπληρωτής Αρχηγός του Τμήματος Διαχείρισης Προεδρικής Περιουσίας—ήταν το εφαλτήριο για μεγαλύτερα πράγματα στη μετασοβιετική Ρωσία. Μέχρι το 1998, ο Πούτιν ήταν διευθυντής της FSB, της υπηρεσίας ασφαλείας της Ρωσίας. Όταν ο Yeltsin παραιτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1999, οκτώ μήνες πριν από το τέλος της δεύτερης θητείας του, επέλεξε τον Πούτιν ως τον διάδοχό του που είχε προσωπικά επιλεγεί.
Ο υπηρεσιακός πρόεδρος Πούτιν διεξήγαγε μια ήσυχη προεκλογική εκστρατεία και αρνήθηκε να συμμετάσχει σε τηλεοπτικά ντιμπέιτ. Ωστόσο, είχε την υποστήριξη της κρατικής τηλεόρασης και έλαβε περισσότερο από το ένα τρίτο της συνολικής τηλεοπτικής κάλυψης που αφιερώθηκε στους 12 υποψηφίους. Στις 26 Μαρτίου 2000, ο Πούτιν κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με 53,4% των ψήφων. Έκτοτε, είναι ο de facto ηγέτης της Ρωσίας.
Στην Αμερική, ο Πούτιν θεωρείται συχνότερα ως τύραννος που κυβερνά τον λαό του με αυταρχικό τρόπο. Η Ρωσία σίγουρα δεν προστατεύει πολλά από τα πολιτικά δικαιώματα που θεωρούμε δεδομένα. Αλλά όταν βλέπουμε τη ρωσική πολιτική μέσα από ένα αμερικανικό πρίσμα, συχνά παρερμηνεύουμε ή παραβλέπουμε πράγματα που οι Ρώσοι θεωρούν δεδομένα.
Οι Αμερικανοί της μεταπολεμικής περιόδου έδιναν προτεραιότητα στην ελευθερία έκφρασης, τα διαδικαστικά δικαιώματα και την ατομική ελευθερία επειδή μπορούσαμε να θεωρήσουμε την υλική σταθερότητα ως δεδομένη. Είχαμε αρκετές γενιές ανοδικού βιοτικού επιπέδου και γεωπολιτικής κυριαρχίας. Ο ιδρυτικός μας μύθος περιλαμβάνει μια επανάσταση ενάντια σε έναν άδικο βασιλιά και μια νέα αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Υποστηρίζουμε - θεωρητικά, αν όχι πάντα στην πράξη - την ελευθερία του λόγου, τον ανοιχτό διάλογο και την ατομική αυτοέκφραση.
Το 1942, μια δεκαετία πριν από τη γέννηση του Βλαντιμίρ, ο μεγαλύτερος αδελφός του, Βίκτορ Πούτιν πέθανε από πείνα και διφθερίτιδα κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Λένινγκραντ. Ήταν δύο ετών. Περίπου 420.000 Αμερικανοί πέθαναν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Σοβιετική Ένωση έχασε μεταξύ 24 και 27 εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι νίκες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είναι θρυλικοί μύθοι τόσο για τους Αμερικανούς όσο και για τους Ρώσους. Οι Αμερικανοί επικεντρώνονται στον ένδοξο θρίαμβό μας. Οι Ρώσοι θυμούνται το τρομερό κόστος.
Όταν οι Αμερικανοί ακούν τις λέξεις «Σοβιετική Ένωση», συχνά σκέφτονται τα γκουλάγκ και τη σταλινική τρομοκρατία. Οι Ρώσοι είναι πιο πιθανό να φανταστούν ένα σύστημα που πήρε μια χώρα που μόλις είχε βγει από τη φεουδαρχία και την μετέτρεψε σε βιομηχανική υπερδύναμη. Οι Εκκαθαρίσεις βρίσκονται τώρα στο περιθώριο της ζωντανής μνήμης. Πολύ λίγοι από τους πρώην φυλακισμένους είναι ακόμα ζωντανοί για να διηγηθούν την ιστορία τους. Οι Ρώσοι αναγνωρίζουν αυτές τις υπερβολές, αν και ένας εκπληκτικός αριθμός θα τις απορρίψει ως αμερικανική προπαγάνδα. Αλλά αναγνωρίζουν επίσης τα οφέλη του κομμουνισμού.
Η λέξη-κλειδί της Αμερικής είναι «Ελευθερία». Οι Πουριτανοί έπλευσαν προς τον Νέο Κόσμο για να ασκήσουν τη θρησκεία τους και να ζήσουν όπως έκριναν σωστό. Οι μετανάστες διέφυγαν από τη φτώχεια και την καταπίεση για να έρθουν στο νησί Ellis με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Κατοχυρώσαμε τα δικαιώματα στην ελευθερία του λόγου, της θρησκείας, του τύπου και των όπλων στο ιδρυτικό μας έγγραφο. Ο εθνικός μας ύμνος μας ανακηρύσσει «τη γη των ελεύθερων και την πατρίδα των γενναίων». Δίνουμε τεράστια σημασία στην ατομική αυτονομία, την ελευθερία της έκφρασης και την πλουραλιστική πολιτική.
Αντιθέτως, η λέξη-κλειδί της Ρωσίας είναι «Αντοχή». Εκτός των νότιων Ηνωμένων Πολιτειών, καμία αμερικανική κουλτούρα δεν έχει βιώσει ποτέ ήττα στο έδαφός της. Η Ρωσία την έχει βιώσει πολλές φορές. Έχει επιβιώσει από εισβολές Μογγόλων, Πολωνών, Σουηδών, Οθωμανών, Ναζί και του Ναπολέοντα. Σε κάθε περίπτωση, υπέστη αιματηρές απώλειες, αλλά άντεξε τους εχθρούς της και παρέμεινε μετά την αποχώρησή τους. Οι Ρώσοι δίνουν προτεραιότητα στην εθνική κυριαρχία, τη συλλογική σταθερότητα, την ελευθερία από το χάος και την υλική ασφάλεια.
Καμία από αυτές τις κοσμοθεωρίες δεν είναι «σωστή» ή «λάθος». Καθεμία από αυτές έχει προκύψει από την ιστορία. Καθεμία διαμορφώνει τις συλλογικές ταυτότητες των λαών της. Αλλά όταν εξετάζουμε κάθε πολιτισμό μέσα από το πρίσμα του άλλου —όταν κάνουμε τις προτεραιότητές μας δικές τους— αναπόφευκτα προκύπτουν παρερμηνείες και παρεξηγήσεις. Για να κατανοήσουμε πώς ο Πούτιν ανέλαβε την εξουσία στη Ρωσία και γιατί χαίρει ευρείας εκτίμησης από τον λαό του, πρέπει να κατανοήσουμε πώς έγινε η νέα αρχή της χώρας του.
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το εθνικό εισόδημα της Σοβιετικής Ένωσης μειώθηκε κατά 20% μεταξύ 1940 και 1942. Ανέκαμψε στα επίπεδα του 1940 μέχρι το 1944, μειώθηκε ξανά κατά 20% καθώς η στρατιωτική βιομηχανία μετατράπηκε και στη συνέχεια αυξήθηκε στο 20% πάνω από τα επίπεδα του 1940 μέχρι το 1948. Η σοβιετική οικονομία υπέστη σοβαρές πιέσεις. Αλλά ποτέ δεν έφτασε τις απώλειες του 30% του ΑΕΠ που υπέστησαν οι δυτικές χώρες κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης του 1929-33. [1]
Τη δεκαετία του 1990, ο Γέλτσιν προσπάθησε να αναπτύξει μια ρωσική οικονομία της αγοράς για να αντικαταστήσει το σοβιετικό σύστημα. Ακολουθούσε την πορεία του Γκορμπατσόφ προς την περεστρόικα (αναδιάρθρωση). Το άμεσο αποτέλεσμα ήταν ο υπερπληθωρισμός. Ο πληθωρισμός για το 1992 ήταν 2.509%, 840% για το 1993, 215% για το 1994 και 131% μέχρι το 1995. Μεταξύ 1991 και 1998, το ρωσικό ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά περίπου 40%. [2]
Οι Αμερικανοί ήταν βέβαιοι ότι το τέλος του κομμουνισμού ήταν η αρχή της ρωσικής ελευθερίας. Οι Ρώσοι βίωσαν την παρακμή του ως μια δεκαετία φτώχειας και ταπείνωσης. Τα δίχτυα κοινωνικής ασφάλειας της Σοβιετικής Ένωσης εξαφανίστηκαν σχεδόν εν μία νυκτί. Οι ολιγάρχες λεηλάτησαν τη χώρα και κατέλαβαν πρώην κρατικές βιομηχανίες. Ο ρωσικός λαός δεν είχε κανένα λόγο να αγαπά τον καπιταλισμό και κάθε λόγο να αναπολεί με αγάπη το παλιό σύστημα παρά τα ελαττώματά του.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της θητείας του, ο Πούτιν έκανε πολύ λόγο για την «ενίσχυση του ρωσικού κράτους» και το να «προλάβει τήν Δύση». Οι Ρώσοι που είχαν υπομείνει το χάος της δεκαετίας του 1990 είδαν συνεχή οικονομική βελτίωση υπό τον Πούτιν. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ρωσίας είχε επιστρέψει στα επίπεδα του 1991. Μέχρι το 2010 ο μέσος Ρώσος ήταν πλουσιότερος και είχε πρόσβαση σε περισσότερα αγαθά από ό,τι κατά τη σοβιετική εποχή.
Η Ρωσία είχε ένα μακροχρόνιο σύμπλεγμα κατωτερότητας-ανωτερότητας σχετικά με τη Δύση. Οι ρωσικές ελίτ συχνά ένιωθαν ότι ο πολιτισμός τους ήταν οπισθοδρομικός σε σχέση με την πιο εκλεπτυσμένη Ευρώπη. Αλλά περιφρονούσαν επίσης την παρακμιακή Ευρώπη και την ηθική της σήψη. Ο Πούτιν χρησιμοποίησε και τις δύο αυτές πεποιθήσεις. Αναγνώρισε τη δυτική ευημερία, ενώ κατήγγειλε τη δυτική αλαζονεία και την απληστία. Αυτό βοήθησε στη σφυρηλάτηση μιας νέας μετασοβιετικής ταυτότητας που βασιζόταν όχι στην ήττα αλλά στη δύναμη. Η Δύση ήταν μπροστά τους από πολλές απόψεις, αλλά της έλειπε η ρωσική ευσέβεια και αντοχή.
Το 1833, ο Τσάρος Νικόλαος Α΄ κήρυξε μια Τριάδα Ρωσικής Εθνικότητας: pravoslaviye, samoderzhaviye, narodnost (Ορθοδοξία, Απολυταρχία, Εθνικισμός). Η Εκκλησία, ο Τσάρος και το Έθνος ήταν μέρος μιας ενιαίας πολιτικής ενότητας - μια έντονη διαφορά από τον «διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους» της Αμερικής. Οι κομμουνιστές προσπάθησαν να ξεριζώσουν τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, φυλακίζοντας και δολοφονώντας πολλούς κληρικούς και πιστούς κατά τις πρώτες δεκαετίες της διακυβέρνησής τους.
Σοβιετικές εκτιμήσεις από τα μέσα της δεκαετίας του 1930 κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι περίπου το 57% του πληθυσμού παρέμενε Ορθόδοξα πιστός. Τα αποτελέσματα μιας ερώτησης σχετικά με τη θρησκευτική πίστη αποσιωπήθηκαν από την απογραφή του 1937. Το 1943, ο Στάλιν συναντήθηκε με τον Πατριάρχη Σέργιο της Μόσχας, έναν από τους πρώτους ηγέτες της Εκκλησίας που απευθύνθηκαν στο πατριωτικό πνεύμα του σοβιετικού λαού. Σύμφωνα με τη συμφωνία τους, η Εκκλησία συνέχισε να λειτουργεί υπό αυστηρό κρατικό έλεγχο. [3]
Ο Πούτιν ισχυρίστηκε ότι η μητέρα του τον βάπτισε κρυφά όταν ήταν βρέφος. Στις πρώτες συναντήσεις με τον Πρόεδρο George W. Bush, ο Πούτιν φορούσε εμφανώς έναν ορθόδοξο σταυρό που ισχυρίστηκε ότι του είχε δοθεί ως παιδί. [4] Παρακολουθεί τακτικά λειτουργίες κατά τη διάρκεια των Αγίων Ημερών και έχει χρησιμοποιήσει την ορθόδοξη θεολογία για να ασκήσει κριτική στη φιλελεύθερη δημοκρατία και στα δικαιώματα των LGBTQ+.
Η αφοσίωσή του αντικατοπτρίζει την επιστροφή της Ρωσίας στην Ορθοδοξία μετά τη Σοβιετική Ένωση. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του 2026 που διεξήγαγε το Πανρωσικό Κέντρο Έρευνας Κοινής Γνώμης, το 73% των ερωτηθέντων θεωρούσαν τους εαυτούς τους Ορθόδοξους, αν και άλλες πηγές υποδηλώνουν ότι μόνο το 15-20% των ανθρώπων που δηλώνουν Ορθόδοξοι είναι τακτικοί πιστοί. [5] Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μια σημαντική κοινωνική δύναμη και η σχέση του Πούτιν με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ενισχύει τόσο την Εκκλησία όσο και την βασιλεία του.
Θα μπορούσαμε λοιπόν να έχουμε έναν μετα-αμερικανικό Βλαντιμίρ Πούτιν μετά την κατάρρευση της Αμερικής;
Σύντομη απάντηση: όχι. Ο Πούτιν είναι προϊόν της ρωσικής κουλτούρας και πολιτικής. Η άνοδός του στην εξουσία βασίστηκε στην βαθιά κατανόηση της ρωσικής ψυχής και στην ικανότητά του να χρησιμοποιεί αυτές τις προκαταλήψεις και προσδοκίες προς όφελός του. Όχι μόνο οι Αμερικανοί δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για ένα τσαρικό κράτος, αλλά και οι μύθοι μας για την καταγωγή ξεκινούν με την απόρριψή μας της μοναρχίας μετά την ανατροπή ενός άδικου βασιλιά.
Ωστόσο, όπως έχω επανειλημμένα επισημάνει, οι σύντομες απαντήσεις συχνά παραπλανούν περισσότερο παρά διευκρινίζουν. Μια πιο γόνιμη γραμμή έρευνας θα μπορούσε να είναι να ρωτήσουμε τι θα μπορούσε να μοιραστεί ο ηγέτης ενός μετα-αμερικανικού κράτους με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.
Ενώ η Ορθοδοξία αναπτύσσεται στην Αμερική, εξακολουθεί να αποτελεί μια μικρότερη αίρεση στην ευρύτερη χριστιανική μας κοινότητα. Ένας μετα-αμερικανικός ηγέτης πιθανότατα θα προερχόταν από μια Ευαγγελική, κυρίαρχη Προτεσταντική ή Ρωμαιοκαθολική παράδοση. Δεν χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα ευσεβής, αλλά θα πρέπει να απευθύνεται στις χριστιανικές ρίζες της Αμερικής - ειδικά επειδή ένα μετα-αμερικανικό κράτος πιθανότατα θα δει την ίδια ανανεωμένη θρησκευτικότητα με τη μετασοβιετική Ρωσία μετά την κατάρρευσή μας.
Πιθανότατα δεν θα βασιστεί στην κλασική αμερικανική ρητορική «κόλασης με φωτιά και θειάφι», αλλά σχεδόν σίγουρα θα εντοπίσει την χαμένη μας πίστη ως την αιτία πολλών από τα δεινά μας. Θα συνεργαστεί με τους ηγέτες της εκκλησίας σε κοινωνικά ζητήματα και θα χρησιμοποιήσει τις εκκλησίες ως άμβωνα για πολιτικά μηνύματα. Και ακριβώς όπως ο Πούτιν επιδιώκει την υποστήριξη του 10% μουσουλμανικού πληθυσμού της Ρωσίας, η νέα μας εξουσία θα προσεγγίσει και άτομα διαφορετικών θρησκειών.
Όπως η Ρωσία, η Αμερική είναι ένα πολυπολιτισμικό και πολυεθνικό κράτος. Ένας μετα-αμερικανικός ηγέτης πιθανότατα θα απαντήσει σκληρά σε όσους υποδαυλίζουν εθνοτικές εντάσεις. Αλλά ο Πούτιν έχει επίσης χρησιμοποιήσει τους διωγμούς των Ρώσων στην Κριμαία και την ανατολική Ουκρανία για να παρουσιάσει τις αρπαγές γης ως εθνική άμυνα. Είναι πιθανό να δούμε αυτό το είδος διχασμένης αντίδρασης μετά από μια αμερικανική κατάρρευση. Οι θορυβώδεις εθνικιστές θα αποφεύγονται ή θα φυλακίζονται. Οι εθνοτικές επιθέσεις μπορεί να γίνουν πρόσχημα για εδαφική επέκταση.
Σε περιόδους κατάρρευσης, η εγγύτητα γενικά υπερισχύει της εθνοτικής καταγωγής. Ο κοινωνικός κατακερματισμός δεν μετατρέπεται αναπόφευκτα σε φυλετικό πόλεμο. Οι γείτονες, οι συνάδελφοι και οι τοπικές κοινοτικές ομάδες θα γίνουν πιο σημαντικοί από τις ιδεολογικές αφαιρέσεις. Το να παραπονιέσαι στο διαδίκτυο είναι εύκολο: το να πυροβολείς κάποιον που γνωρίζεις εδώ και χρόνια λόγω της εθνικότητάς του είναι πολύ πιο δύσκολο. Οι Ρώσοι και οι Αμερικανοί αντιμετωπίζουν και οι δύο συνεχιζόμενες εθνοτικές εντάσεις. Αλλά το0 αντιμετωπίζουν και αυτοί, και εμείς.
Αν είμαστε τυχεροί, ο νέος μας ηγέτης θα συμμεριστεί τον πραγματισμό του Πούτιν. Ο Lenin και ο Stalin ήταν ιδεαλιστές που σκότωσαν εκατομμύρια στο όνομα μιας νέας κοινωνίας. Ο Gorbachev και ο Yeltsin ήταν ιδεαλιστές που κατέστρεψαν τη ρωσική οικονομία στο όνομα μιας ελεύθερης αγοράς. Ο Πούτιν έχει δείξει μια αξιοσημείωτα πρακτική χροιά. Έχει κρατήσει τη Ρωσία ενωμένη και παραμένει δημοφιλής επειδή, στα μάτια πολλών Ρώσων, έφερε συνέχεια και τάξη. Είναι αδίστακτος όταν χρειάζεται - σίγουρα πιο αδίστακτος από ό,τι θα ανέχονταν οι περισσότεροι Αμερικανοί. Αλλά έχει κυβερνήσει μέχρι στιγμής χωρίς μαζική σφαγή.
Αυτή είναι μια πολύ πραγματική ανησυχία σε μια κοινωνία μετά την κατάρρευση. Καθώς ένα κράτος καταρρέει, οι πολίτες του αναζητούν ολοένα και περισσότερο την αποκατάσταση της τάξης εν μέσω χάους και την επίτευξη νοήματος ενάντια στη σύγχυση. Για να δούμε πώς μπορεί να καταλήξει αυτό, αρκεί να κοιτάξουμε τα συντρίμμια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας του 1917. Αν εμείς οι Αμερικανοί είμαστε τυχεροί, θα έχουμε έναν ηγέτη που είναι αδίστακτος μόνο όταν είναι απαραίτητο και που κυβερνά χωρίς μαζικές σφαγές. Αν δεν είμαστε τυχεροί, μπορεί να έχουμε έναν ισχυρό άνδρα που παρουσιάζεται ως ο νέος George Washington και υπόσχεται να ξαναχτίσει μια Νέα Αμερική από την αρχή.
Ἀπό : notesfromtheendofti.me
[1] Vladimir Popov, “Where do we Stand a Decade After the Collapse of the USSR” (2001) at UN University World Institute for Development. https://www.wider.unu.edu/publication/where-do-we-stand-decade-after-collapse-ussr.
[2] Gidadhubli, R. G.; Mohanty, Arun (2002). “Continuing Debate over ‘Shock Therapy’”. Economic and Political Weekly. 37 (50): 4998–5002. JSTOR 4412958.
[3] . Robert D. Potts, “The Triad of Nationality Revisited: The Orthodox Church and the State in Post-Soviet Russia.” (Spring 2016). 4. At University of Maine Digital Commons. https://digitalcommons.library.umaine.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1411&context=honors
[4] Ben Ryan, “Putin and the Orthodox Church: how his faith shapes his politics” (2017) at Theos. https://www.theosthinktank.co.uk/comment/2022/02/16/essay-on-vladimir-putin.
[5] Kirsten Hohenstein, “Russian Orthodoxy and National Identity in Post-Soviet Russia” (2012) at University of Florida Libraries. https://ufdcimages.uflib.ufl.edu/AA/00/05/75/70/00001/hohensteinkr-FINAL%20THESIS%20DRAFT___for%20real.pdf
Ἡ Πελασγική
φωτό Πάντα σ᾿αὐτή τήν χώρα γινόμαστε μάρτυρες μίας κατηγορίας ἀνθρώπων πού κατά ἕναν παράξενο,περίεργο καί ἴσως ...μεταφυσικό τρόπον ( ἀφοῦ...
.jpeg)
