... το έγγραφο αντικατοπτρίζει μια σειρά από παραχωρήσεις από την Ουάσινγκτον, συμπεριλαμβανομένης της άρσης του ναυτικού αποκλεισμού των ΗΠΑ, των απαλλαγών από κυρώσεις για τις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου, της πρόσβασης σε παγωμένα ιρανικά κεφάλαια και ενός σχεδίου οικονομικής ανασυγκρότησης που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ, αξίας τουλάχιστον 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Ουάσινγκτον έχει επίσης συμφωνήσει να μην επιβάλει νέες κυρώσεις ούτε να αναπτύξει πρόσθετες δυνάμεις στην περιοχή, ενόσω οι πλευρές διαπραγματεύονται μια τελική συμφωνία.
Η Τεχεράνη έχει επίσης επισημάνει τη διατύπωση του μνημονίου για τον Λίβανο. «Εάν οι επιθέσεις του ισραηλινού καθεστώτος στον Λίβανο συνεχιστούν, αυτό θα θεωρηθεί παραβίαση των δεσμεύσεων του άλλου μέρους βάσει του μνημονίου συνεννόησης», δήλωσε ο Baghaei.
( Στήν φωτό πάνω ἀριστερά, Ο Ιρανός Πρόεδρος Masoud Pezeshkian κρατά το υπογεγραμμένο μνημόνιο συνεννόησης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, 18 Ιουνίου 2026 )
Τό Ἰράν κηρύσσει τή νίκη του ἐπί τῶν ΗΠΑ
Το πρόσφατα υπογεγραμμένο μνημόνιο κατανόησης μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν αποτελεί μια διπλωματική νίκη για την Τεχεράνη, η οποία εξασφαλίστηκε μέσω ισχύος, και αποτελεί απόδειξη ότι η Ουάσινγκτον δεν κατάφερε να επιτύχει κανέναν από τους στρατιωτικούς της στόχους, δήλωσαν Ιρανοί αξιωματούχοι.
Το έγγραφο των 14 σημείων υπογράφηκε εξ αποστάσεως από τον Πρόεδρο Donald Trump και τον Ιρανό ομόλογό του Masoud Pezeshkian, αργά την Τετάρτη και τέθηκε αμέσως σε ισχύ, σύμφωνα με τους Πακιστανούς μεσολαβητές.
Η αμερικανική πλευρά έχει παραμείνει ασυνήθιστα σιωπηλή στην δημόσια απάντησή της. Ο Λευκός Οίκος δεν έχει ακόμη δημοσιεύσει το τελικό κείμενο του μνημονίου, αν και ένας ανώνυμος ανώτερος Αμερικανός αξιωματούχος διάβασε το έγγραφο των 14 σημείων στους δημοσιογράφους μετά από ημέρες κριτικής για το απόρρητο που περιβάλλει τη συμφωνία.
Εν τω μεταξύ, ο πρόεδρος του κοινοβουλίου του Ιράν και επικεφαλής διαπραγματευτής στις συνομιλίες, Mohammad Ghalibaf, χαρακτήρισε το μνημόνιο ως απόδειξη παράδοσης των ΗΠΑ.
«Η συμφωνία αποτελεί καταγραφή της αποτυχίας των ΗΠΑ», δήλωσε ο Ghalibaf σε τηλεοπτική συνέντευξη την Τετάρτη. «Ο κόσμος θα τη δει και θα την κρίνει».
Η Τεχεράνη έχει υποστηρίξει ότι το έγγραφο αντικατοπτρίζει μια σειρά από παραχωρήσεις από την Ουάσινγκτον, συμπεριλαμβανομένης της άρσης του ναυτικού αποκλεισμού των ΗΠΑ, των απαλλαγών από κυρώσεις για τις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου, της πρόσβασης σε παγωμένα ιρανικά κεφάλαια και ενός σχεδίου οικονομικής ανασυγκρότησης που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ, αξίας τουλάχιστον 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Ουάσινγκτον έχει επίσης συμφωνήσει να μην επιβάλει νέες κυρώσεις ούτε να αναπτύξει πρόσθετες δυνάμεις στην περιοχή, ενόσω οι πλευρές διαπραγματεύονται μια τελική συμφωνία.
Σε απάντηση, το Ιράν «θα κάνει διευθετήσεις» για την αποκατάσταση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας μέσω του Πορθμού του Ορμούζ - κάτι που δεν αποτελούσε πρόβλημα πριν από την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ. Ωστόσο, η Τεχεράνη έχει σηματοδοτήσει ότι η βασική πλωτή οδός δεν θα επιστρέψει απλώς στις προπολεμικές συνθήκες.
«Τονίζω για άλλη μια φορά ότι το Στενό του Ορμούζ δεν θα επιστρέψει ποτέ στην προηγούμενη κατάσταση», δήλωσε ο Ghalibaf. «Το Ιράν έχει το δικαίωμα κυριαρχίας επί του Στενού του Ορμούζ και, φυσικά, θα λαμβάνουμε αμοιβή για τις υπηρεσίες μας».
Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, Esmaeil Baghaei, πρόσθεσε ότι αναπτύσσεται ένα πλαίσιο για τη διαχείριση της βασικής πλωτής οδού, με ήδη πραγματοποιημένες διαβουλεύσεις με το Ομάν, όπως ορίζεται στο Μνημόνιο Συνεργασίας.
Η Τεχεράνη έχει επίσης επισημάνει τη διατύπωση του μνημονίου για τον Λίβανο. «Εάν οι επιθέσεις του ισραηλινού καθεστώτος στον Λίβανο συνεχιστούν, αυτό θα θεωρηθεί παραβίαση των δεσμεύσεων του άλλου μέρους βάσει του μνημονίου συνεννόησης», δήλωσε ο Baghaei.
Το μνημόνιο δεν αποτελεί οριστική ειρηνευτική συμφωνία, αλλά εγκαινιάζει μια περίοδο διαπραγματεύσεων 60 ημερών, κατά την οποία η Ουάσινγκτον και η Τεχεράνη αναμένεται να συζητήσουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, την άρση των κυρώσεων, τα παγωμένα περιουσιακά στοιχεία, τη μελλοντική διοίκηση του Στενού του Ορμούζ και μια τελική διευθέτηση που θα εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Η πυρηνική γλώσσα στο έγγραφο αναφέρει ότι το Ιράν «επιβεβαιώνει εκ νέου ότι δεν θα προμηθευτεί ή αναπτύξει πυρηνικά όπλα» - κάτι που η Τεχεράνη έχει δηλώσει εδώ και χρόνια, συμπεριλαμβανομένων και των δύο προηγούμενων αμερικανο-ισραηλινών επιθέσεων. Το Μνημόνιο Κατανόησης προσθέτει ότι οι πλευρές θα επεξεργαστούν έναν μηχανισμό για τη διάθεση του αποθηκευμένου εμπλουτισμένου υλικού, με την ελάχιστη μεθοδολογία να είναι η ανάμειξη επί τόπου υπό την επίβλεψη του ΔΟΑΕ.
ἀπό : swentr.site
Δύο ἡμέρες πρίν ὁ Alexander Dugin ἐξηγοῦσε πῶς τὀ Ἰράν ἀναδείχθηκε νικηφόρο στόν πόλεμό του ἐναντίον τοῦ Ἰσραήλ καί τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Ἄς διαβάσουμε τί εἶχε ᾿πεῖ :
Ἀπό συνομιλία μέ τόν Alexander Dugin στήν ἐκπομπή Escalation τοῦ Sputnik TV .
( Φωτό ἀριστερά : Ο Ισραηλινός εξτρεμιστής υπουργός Itamar Ben Gvir και ο υπουργός Οικονομικών Bezalel Smotrich διαμαρτύρονται για την εκκρεμή συμφωνία κατάπαυσης του πυρός μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, επιμένοντας ότι το Ισραήλ θα πρέπει να επιτρέπεται να συνεχίσει να πολεμάει σε πολλαπλά μέτωπα. Το Ισραήλ δεν πρέπει να αποδεχτεί την κατάπαυση του πυρός μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν, δήλωσε ο Ben Gvir... )
Ταυτόχρονα, ο Netanyahu συνεχίζει την επίθεση στο νότιο Λίβανο. Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας με το Ιράν - και ακόμη και ο Τραμπ δεν το αρνείται αυτό παρά τις διαφορές στις εκδοχές - μια εκεχειρία στον Λίβανο και η αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από εκεί είναι απαραίτητο μέρος της συμφωνίας, στην οποία επιμένει η Τεχεράνη. Αλλά ο Netanyahu δεν θέλει να το κάνει αυτό, επειδή συνέλαβε το όλο θέμα ως προετοιμασία για τη δημιουργία ενός «Μεγάλου Ισραήλ», και τώρα αποδεικνύεται ότι έχει επιτευχθεί συμβιβασμός και το Ιράν δεν έχει καταστραφεί. Ως αποτέλεσμα, βλέπουμε πλήρη οργή από τους ριζοσπαστικούς συμμάχους του Netanyahu, όπως ο Itamar Ben-Gvir και ο Bezalel Smotrich, οι οποίοι ήδη αρχίζουν να λένε: «Ποιοι στο καλό είναι οι Αμερικανοί τέλος πάντων; Γιατί να τους ακούσουμε;»
Παρουσιαστής:... το Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβεβαίωσαν και οι δύο ότι θα επιτευχθεί συμφωνία και η συμφωνία θα υπογραφεί εντός λίγων ημερών. Υπάρχουν μάλιστα αναφορές για το ποιος ακριβώς θα την υπογράψει. Από την αμερικανική πλευρά θα είναι ο Αντιπρόεδρος Vance και από την ιρανική πλευρά ο Υπουργός Εξωτερικών Arakchi και ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου Ghalibaf. Δημοσιεύονται διάφορες αναφορές σχετικά με τις λεπτομέρειες αυτής της συμφωνίας. Αν διαβάσετε ανάμεσα στις γραμμές, αισθάνεστε ότι το Ιράν παίρνει, σε πολλά σημεία (δεν θα πω όλα, αλλά σε πάρα πολλά), ακριβώς αυτό που ήθελε και αυτό που πιθανότατα δεν θα μπορούσε να υπολογίζει ακόμη και στις αρχές του έτους. Πώς αξιολογείτε αυτή την μάλλον απροσδόκητη στροφή στις σχέσεις ΗΠΑ-Ιράν, και γενικότερα όχι μόνο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής αλλά και στον πλανήτη στο σύνολό του, σε σχέση με το τι θα συμβεί συγκεκριμένα σε αυτό το σημείο στο διάστημα;
Alexander Dugin: Οι πιο νηφάλιοι και ισορροπημένοι Αμερικανοί αναλυτές αυτή τη στιγμή — αν τους ακούσετε πέρα από την προπαγάνδα — αναγνωρίζουν τα εξής: Το Ιράν κέρδισε αυτόν τον πόλεμο. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, το Ιράν κέρδισε αυτόν τον πόλεμο. Δεν αναφέρω καν τη δική μου ή την προσωπική μας άποψη εδώ (θα ήμουν πιο επιφυλακτικός), αλλά αναφέρομαι συγκεκριμένα σε Αμερικανούς ειδικούς που αναγνωρίζουν αυτό το γεγονός. Το Ιράν κέρδισε και τώρα μπορεί να υπαγορεύσει τους όρους.
Αλλά αν συγκρίνουμε τον τρόπο με τον οποίο το Ιράν περιγράφει αυτή τη συμφωνία, αυτή τη συμφωνία, και τον τρόπο που την περιγράφει ο ίδιος ο Τραμπ, πρόκειται απλώς για δύο αμοιβαία αποκλειόμενα έγγραφα.
Το Ιράν λέει: «Συμφωνούμε σε ορισμένες αλλαγές για την αποκλιμάκωση στην περιοχή με τους δικούς μας όρους». Και αυτή είναι η ιρανική εκδοχή. Αυτό είναι που είναι έτοιμοι να υπογράψουν. Ταυτόχρονα, δεν εμπιστεύονται τη Δύση, θα επαληθεύσουν τα πάντα, διατηρούν τις μεταλλευτικές τους δυνατότητες, διατηρούν τις ένοπλες δυνάμεις τους και τον πλήρη έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, και τώρα όλοι θα τους πληρώνουν. Οι Αμερικανοί και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ξεπαγώνουν τους ιρανικούς λογαριασμούς. Και αυτή είναι ακριβώς η νίκη, επειδή ο νικητής θέτει τους όρους για τον τερματισμό των στρατιωτικών ενεργειών. Έτσι, αν συμφωνήσουν με αυτούς τους όρους, θα είναι μια εδραιωμένη ιρανική νίκη.
.............
Υπάρχει όμως μια στιγμή εδώ που μου φαίνεται αρκετά σοβαρή: τεκτονικές μετατοπίσεις εντός του σιωνιστικού λόμπι στην ίδια την Αμερική. Μέχρι πρόσφατα, αυτή ήταν μια εξαιρετικά ισχυρή δομή. Αποδείχθηκε ότι αυτή είναι μια από τις κύριες πολιτικές δυνάμεις στις Ηνωμένες Πολιτείες - αν και νωρίτερα μόνο οι αντισιωνιστές μιλούσαν γι' αυτό, και θεωρούνταν «θεωρία συνωμοσίας».
Είναι πλέον προφανές ότι το Ισραήλ διαθέτει κολοσσιαίο βαθμό επιρροής και ένα κολοσσιαίο λόμπι εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, ένα λόμπι που μπορεί να αναγκάσει την Αμερική να κάνει πράγματα που δεν θέλει να κάνει και που αντιβαίνει στα εθνικά της συμφέροντα. Αλλά τις τελευταίες ημέρες, μετά τη διαρροή στο Axios της τηλεφωνικής συνομιλίας μεταξύ Τραμπ και Netanyahu - στην οποία ο Τραμπ, χρησιμοποιώντας άσεμνη γλώσσα, ουσιαστικά είπε στον Netanyahu να πάει στην κόλαση, κατηγορώντας τον με τους πιο χυδαίους όρους για πλήρη ανυπακοή, απειλώντας τον και ασκώντας του πιέσεις - η κατάσταση έχει αλλάξει.
Ότι αυτό ισχύει επιβεβαιώνεται από την αντίδραση των Σιωνιστών που βρίσκονται κοντά στον Τραμπ. Προσωπικότητες όπως ο Lindsey Graham ή η Laura Loomer - ο πυρήνας των Αμερικανών φιλο-Τραμπ Σιωνιστών - έχουν ξαφνικά περιέλθει σε απόγνωση τις τελευταίες ημέρες. Λένε: «Πώς γίνεται αυτό, αυτό είναι απαράδεκτο, το Ισραήλ είναι καλό άλλωστε, ο Netanyahu είναι ο καλύτερος σύμμαχος, το είπατε και οι ίδιοι». Αυτό επιβεβαιώνει ότι έχει ανοίξει ρήγμα μεταξύ Τραμπ και Netanyahu.
Νωρίτερα φαινόταν ότι ενεργούσαν απόλυτα ομόφωνα. Αλλά ο Τραμπ είναι σαφώς επιβαρυμένος από αυτόν τον πόλεμο - έναν πόλεμο που είναι μισοχαμένος, αν και σίγουρα όχι κερδισμένος. Το Ιράν έχει υποστεί σοβαρές απώλειες, αυτό δεν πρέπει να υποβαθμίζεται, αλλά δεν έχει διαλυθεί. Έχει κινητοποιηθεί και τώρα μοιάζει με πρότυπο για ολόκληρο τον ισλαμικό κόσμο. Σε αυτό το πλαίσιο, άλλες μουσουλμανικές χώρες στην περιοχή που τήρησαν παθητική στάση έχουν σε μεγάλο βαθμό χάσει το κύρος τους, εμφανιζόμενες ως διαχειρίσιμα πιόνια. Αλλά το Ιράν έμεινε σταθερό, χωρίς να μαλακώσει στο ελάχιστο τη θέση του κατά του Ισραήλ.
Ταυτόχρονα, ο Netanyahu συνεχίζει την επίθεση στο νότιο Λίβανο. Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας με το Ιράν - και ακόμη και ο Τραμπ δεν το αρνείται αυτό παρά τις διαφορές στις εκδοχές - μια εκεχειρία στον Λίβανο και η αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από εκεί είναι απαραίτητο μέρος της συμφωνίας, στην οποία επιμένει η Τεχεράνη. Αλλά ο Netanyahu δεν θέλει να το κάνει αυτό, επειδή συνέλαβε το όλο θέμα ως προετοιμασία για τη δημιουργία ενός «Μεγάλου Ισραήλ», και τώρα αποδεικνύεται ότι έχει επιτευχθεί συμβιβασμός και το Ιράν δεν έχει καταστραφεί. Ως αποτέλεσμα, βλέπουμε πλήρη οργή από τους ριζοσπαστικούς συμμάχους του Netanyahu, όπως ο Itamar Ben-Gvir και ο Bezalel Smotrich, οι οποίοι ήδη αρχίζουν να λένε: «Ποιοι στο καλό είναι οι Αμερικανοί τέλος πάντων; Γιατί να τους ακούσουμε;»
Με άλλα λόγια, ο κύριος στρατιωτικός και εσχατολογικός πυρήνας του Ισραήλ είναι κατηγορηματικά δυσαρεστημένος. Τώρα αναδύεται μια απροκάλυπτη αντι-Τραμπ, ή τουλάχιστον αντιαμερικανική, ρητορική. Εν τω μεταξύ, ο Τραμπ πρέπει να ολοκληρώσει αυτή την ειρηνευτική συμφωνία με οποιονδήποτε όρο, επειδή οι ενδιάμεσες εκλογές πλησιάζουν σύντομα. Όλα θα κριθούν εκεί.
Η αντιδημοτικότητα αυτού του πολέμου στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι τεράστια. Ο Τραμπ έχει ήδη χάσει πολλούς από τους υποστηρικτές του. Κάποιοι εγκαταλείπουν την κυβέρνησή του. Και αποδεικνύεται ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν απελπιστικό, μάταιο πόλεμο χωρίς προοπτικές νίκης. Ξεκίνησε, φυσικά, πολύ βάναυσα, αλλά τα αποτελέσματα αυτής της βάναυσης επίθεσης εξουδετερώθηκαν σταδιακά από την ηρωική αντίσταση των Ιρανών. Αποδεικνύεται ότι και το Ισραήλ χάνει. Και όταν η μία πλευρά χάνει, αρχίζουν διχόνοιες και αντιφάσεις μεταξύ των συμμετεχόντων στην αποτυχημένη επιχείρηση, με τον καθένα να προσπαθεί να μεταθέσει την ευθύνη στον άλλον. Αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα.
Επομένως, μου φαίνεται ότι στη Μέση Ανατολή έχουμε να κάνουμε με το Ιράν, το οποίο αναμφίβολα έχει νικήσει — τουλάχιστον ηθικά. Το Ιράν έχει επιβεβαιώσει ότι παραμένει κυρίαρχο, ότι ο κόσμος είναι πολυπολικός (αυτό είναι πολύ σημαντικό) και ότι αυτό, και όχι οι παθητικές αραβικές χώρες, είναι ο πραγματικός πόλος. Αυτό αρχίζει να αναγνωρίζεται από τους Σαουδάραβες, το Κατάρ, την Τουρκία, ακόμη και από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα οποία έχουν υποφέρει σημαντικά από αυτόν τον πόλεμο. Αποδεικνύεται ότι το Ιράν είναι ο ηθικός νικητής.
Το Ισραήλ, παρά τις τεράστιες φιλοδοξίες και τον ριζοσπαστισμό του, δεν έχει σημειώσει καμία σημαντική επιτυχία και απλώς προσπαθεί να σαμποτάρει τη συμφωνία και να σύρει απεγνωσμένα τις Ηνωμένες Πολιτείες σε έναν μεγάλο πόλεμο εναντίον του Ιράν. Αυτό είναι το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε τώρα. Σήμερα, η συλλογική Δύση - στο πρόσωπο του Τραμπ και του Ισραήλ - χάνει στη Μέση Ανατολή. Αυτό είναι προφανές. Η σύγκρουση μεταξύ Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ, μεταξύ Τραμπ και Netanyahu , εντείνεται. Μπορεί ακόμη να συγκρατηθεί, θα δούμε, αλλά αυτή τη στιγμή ακριβώς έτσι φαίνεται.
« Ἡ συμφωνία Τράμπ δέν μᾶς δεσμεύει. Τό Ἰσραήλ δέν εἶναι ὑποτακτικός τῶν ΗΠΑ. Εἴμαστε μία ἀνεξάρτητη καί κυρίαρχη χώρα ». Ἐδῶ... Τί νά τούς ἀπαντήσῃ ἕνας λογικός ἄνθρωπος ; Χμμ. Δέν εἶστε κράτος, μία τρομογιάφκα εἶστε. Οὔστ...
Παρουσιαστής: Θα μπορούσα να σας ζητήσω να επεκταθείτε λίγο περισσότερο σε αυτό ακριβώς; Υπάρχει ήδη μια δήλωση από τον Υπουργό Εθνικής Ασφαλείας του Ισραήλ, Ben-Gvir, ο οποίος λέει ότι εσείς, οι ΗΠΑ και το Ιράν, μπορείτε να κάνετε τη συμφωνία σας, αλλά το Ισραήλ δεν δεσμεύεται από τη συμφωνία σας με κανέναν τρόπο.
... Τι συμβαίνει λοιπόν στη συνέχεια με αυτή την έννοια; Μπορεί το Ισραήλ να πει: «Εντάξει, κάνατε τη συμφωνία σας, αλλά εμείς θα συνεχίσουμε»; Ή μήπως η τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ Τραμπ και Netanyahu που αναφέρατε, μαζί με την προσωπική τους σχέση, θα εξακολουθήσουν να παίζουν κάποιο ρόλο;
Alexander Dugin: Ξέρετε, πιθανότατα όλα εξαρτώνται από το Ιράν. Το Ιράν συνεχίζει να επιμένει ότι η κατάπαυση του πυρός στο νότιο Λίβανο είναι μια από τις πιο σημαντικές, μάλιστα απαραίτητη προϋπόθεση για τη σύναψη της συμφωνίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Τραμπ ούτε το επιβεβαιώνει ούτε το διαψεύδει, αλλά σαφώς τείνει να αποδεχθεί αυτή τη γραμμή. Αυτό αντιβαίνει άμεσα στα συμφέροντα του Netanyahu. Αλλά ο Netanyahu δεν είναι όλο το Ισραήλ.
Το φιλοϊσραηλινό λόμπι στην Αμερική είναι απίστευτα ισχυρό. Νωρίτερα, όταν οι αντίπαλοι αυτού του λόμπι έλεγαν ότι θα μπορούσε να αναγκάσει την Αμερική να ενεργήσει ενάντια στα δικά της εθνικά συμφέροντα, κανείς δεν τους πίστευε - θεωρούνταν περιθωριακοί. Τώρα αυτό αναγνωρίζεται από όλους τους νηφάλιους, αντικειμενικούς σχολιαστές. Αυτό που κάποτε ήταν απαράδεκτο έχει γίνει συνηθισμένο. Αλλά αυτό το φιλοϊσραηλινό λόμπι δεν σημαίνει ότι υποστηρίζει πλήρως και ολοκληρωτικά συγκεκριμένα τον Netanyahu. Πολλοί άνθρωποι στο ίδιο το Ισραήλ και εντός αυτού του λόμπι δεν συμμερίζονται τη θέση του. Η υποστήριξη του Ισραήλ είναι ένα πράγμα. Η υποστήριξη ριζοσπαστών που είναι εσχατολογικά προσανατολισμένοι στην κατασκευή του Τρίτου Ναού και στη δημιουργία ενός «Μεγάλου Ισραήλ» από θάλασσα σε θάλασσα, όπως ο Ben-Gvir και ο Smotrich ή ο ίδιος ο Netanyahu, είναι κάτι άλλο. Αυτό απέχει πολύ από το σύνολο του λόμπι, και το ήμισυ του ισραηλινού πληθυσμού δεν συμφωνεί με μια τέτοια πολιτική.
Επομένως, για τον Netanyahu η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Εάν ο πόλεμος τελειώσει, αντιμετωπίζει εξαιρετικά δύσκολες εσωτερικές πολιτικές επιπτώσεις. Του απομένει μόνο ένας δρόμος - να συνεχίσει αυτόν τον πόλεμο με κάθε κόστος, να σαμποτάρει οποιεσδήποτε συμφωνίες, να επιμείνει ότι θα συνεχίσει να αγωνίζεται ανεξάρτητα στο νότιο Λίβανο, να συνεχίσει τις επιθέσεις στη Γάζα και ίσως στο Ιράν. Η σημερινή ηγεσία, στο πρόσωπο του Netanyahu, απλά δεν έχει καμία ευκαιρία να τερματίσει αυτόν τον πόλεμο και να αποδεχτεί αυτή τη συμβιβαστική συμφωνία από την αμερικανική πλευρά.
Για τον Τραμπ, αυτό δεν είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι ζήτημα κύρους και απόδειξης ότι μπορεί να επηρεάσει την παγκόσμια οικονομία. Προηγουμένως το σύνθημά του ήταν «τρύπα, μωρό μου, τρύπα» και ισχυριζόταν ότι η Αμερική ήταν ανεξάρτητη από οποιονδήποτε. Αλλά τώρα έχει συνειδητοποιήσει ότι αυτή η φόρμουλα φαίνεται ασαφής, επειδή οι Αμερικανοί θα έχουν πετρέλαιο ενώ άλλοι όχι. Και τώρα ο Τραμπ λέει: «Αφήστε το πετρέλαιο να ρέει». Για αυτόν, η αποκατάσταση της σταθερότητας στις αγορές είναι ήδη σημαντική. Για τον Netanyahu, αυτό είναι εντελώς άσχετο.
Εδώ λοιπόν βλέπουμε μια νέα απόκλιση μεταξύ αυτών των πόλων της συλλογικής Δύσης. Νομίζω ότι έχουμε πει ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν πέντε: οι Τραμπιστικές Ηνωμένες Πολιτείες ξεχωριστά, το Ισραήλ ξεχωριστά, η Βρετανία ξεχωριστά. Παρεμπιπτόντως, ο Starmer βρίσκεται σε πλήρη καταστροφή εκεί. Νομίζω ότι το Εργατικό Κόμμα μπορεί να μην κερδίσει ούτε μία έδρα στο κοινοβούλιο. Εξουδετερώνεται από τους Συντηρητικούς και την ακροδεξιά, οι οποίοι έχουν επίσης σχηματίσει ένα ολόκληρο μπλοκ εκεί και ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Ο Starmer έχει τελειώσει στη Βρετανία, πράγμα που σημαίνει ότι και η Βρετανία θα βγει εκτός παιχνιδιού.
Είναι δύσκολο να πούμε τι συμβαίνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εξακολουθούν να προσκολλώνται στην παγκοσμιοποιητική τους ατζέντα. Αυτοί είναι δύο ακόμη πόλοι, όπως είπαμε - ο Βρετανός και ο Ευρωπαϊκός. Και οι παγκοσμιοποιητές στις ΗΠΑ σκέφτονται τώρα ξεκάθαρα πώς να επιστρέψουν στην εξουσία μετά τις ενδιάμεσες εκλογές αυτό το φθινόπωρο. Αλλά και τα σχέδιά τους είναι ασαφή, επειδή η συλλογική Δύση ταλαντεύεται. Και τώρα, μέσα σε αυτή τη συλλογική Δύση, ο καθένας είναι κάπως μόνος του.
... ..
Παρουσιαστής: Αλλά ακριβώς με αυτή την έννοια... Δεν είναι ότι δεν το πιστεύω, αλλά είναι πραγματικά πιθανό ο Τραμπ και η Αμερική να είναι έτοιμοι να υποχωρήσουν τόσο εύκολα; Και αυτά τα σημεία της συμφωνίας που εμφανίζονται τώρα στον Τύπο - σχετικά με την επιστροφή παγωμένων περιουσιακών στοιχείων στο Ιράν, σχετικά με ορισμένες επενδύσεις στην ανοικοδόμηση της χώρας - είναι πραγματικά αληθινά; Υπό ποιες εγγυήσεις, υπό ποια αμοιβαία βήματα από την Τεχεράνη, είναι ο Τραμπ και η Αμερική έτοιμοι να παράσχουν όλα αυτά στο Ιράν;
Alexander Dugin: Μου φαίνεται ότι αυτό είναι επίσης απίθανο. Όλα ακούγονται σαν φαντασία - τόσο στην ιρανική όσο και στην αμερικανική εκδοχή. Οι Ιρανοί δεν θα δεχτούν την αμερικανική εκδοχή, και οι Αμερικανοί δεν θα δεχτούν την ιρανική εκδοχή. Παρεμπιπτόντως, η τρέχουσα κατάσταση ταιριάζει αρκετά στο Ιράν. Για αυτούς, ένα τόσο ριζοσπαστικό περιβάλλον είναι, αν θέλετε, μια λύση σε πολλά εσωτερικά πολιτικά προβλήματα. Πιθανότατα δεν έχει υπάρξει ποτέ τέτοια ενοποίηση της ιρανικής κοινωνίας όπως τώρα, τουλάχιστον από την εποχή του Χομεϊνί. Ένας πολύ ενωμένος λαός, έτοιμος να υπερασπιστεί σθεναρά την κυριαρχία του. Και σε αυτό το πλαίσιο - αντίθετα, διχόνοια στη Δύση. Επομένως, στη Μέση Ανατολή, το Ιράν κερδίζει, και γι' αυτό η σύναψη αυτής της συμφωνίας δεν είναι σε καμία περίπτωση ζήτημα ζωής και θανάτου.
Αλλά για τον Τραμπ, αυτό είναι σίγουρα ένα κρίσιμο ζήτημα. Πρέπει να επιλύσει κάτι σύντομα. Ενεπλάκη σε αυτή την περιπέτεια, αν και όλοι τον προειδοποίησαν: «Μην το κάνεις, θα χάσεις». Ο Joe Kent, για παράδειγμα, ο επικεφαλής του τμήματος αντιτρομοκρατίας, μάλιστα παραιτήθηκε εξαιτίας αυτού. Η Tulsi Gabbard έχει πλέον απομακρυνθεί. Έτσι, ο Τραμπ επέβαλε αυτή τη σκληρή γραμμή, αλλά δεν υπάρχει θετικό αποτέλεσμα, μόνο αρνητικά αποτελέσματα. Επομένως, θέλει να την τερματίσει. Αλλά φυσικά δεν μπορεί απλώς να αποδεχτεί τους ιρανικούς όρους - αυτό είναι προφανές. Επιπλέον, ο Netanyahu ρίχνει συνεχώς λάδι στη φωτιά, σαμποτάροντας την κατάσταση κάθε μέρα. Με λίγα λόγια, συνεχίζεται. Επομένως, Δεν θα υπερεκτιμούσα τις ελπίδες ότι αυτή η σύγκρουση έχει εξαντληθεί. Δεν είναι μακριά από κάτι τέτοιο.
Ἀπό ἐδῶ ὅπου ὁλόκληρη ἡ συνέντευξις καί ἡ ἀνάλυσις γιά τήν θέσιν τὴς Ῥωσσίας στό Οὐκρανικό θέμα πού ἔχει τούς συσχετισμούς μέ τά συμβαίνοντα στήν Μέση Ἀνατολή.
τό βίντεο ἀπό ἐδῶ
Ἡ Πελασγική
_(1228_-_127_-_(MeisterDrucke-1462809).jpg)
