Χωρίς τον νόμο, χωρίς τον Ισραήλ να τον εφαρμόζει, ο κόσμος δεν θα υπήρχε, ο Θεός θα τον έκανε να μην υπάρχει. Και ο κόσμος θα γνωρίσει την ευτυχία μόνο όταν υποταχθεί στην παγκόσμια κυριαρχία αυτού του νόμου, δηλαδή, στην κυριαρχία των Εβραίων. Επομένως,
ο εβραϊκός λαός είναι ο λαός που επιλέχθηκε από τον Θεό ως θεματοφύλακας της θέλησης και των επιθυμιών του.
Είναι οι μόνοι με τους οποίους η Θεότητα έχει κάνει συμφωνία. Είναι
επιλεγμένοι από τον Κύριο. Όταν το φίδι έβαλε σε πειρασμό την Εύα, λέει το Ταλμούδ, τη διέφθειρε με το δηλητήριό του.
Το Ισραήλ, λαμβάνοντας την αποκάλυψη στο Σινά, ελευθερώθηκε από το κακό.
Τα άλλα έθνη δεν μπορούσαν να θεραπευτούν.
Έτσι, ενώ κάθε έθνος έχει τον φύλακα άγγελό του και τους προστατευτικούς αστερισμούς του, το Ισραήλ τίθεται υπό το ίδιο το μάτι του Ιεχωβά. Είναι ο αγαπημένος γιος του Αιώνιου, ο μόνος που δικαιούται την αγάπη Του, την καλοσύνη Του, την ειδική προστασία Του, και οι άλλοι λαοί τοποθετούνται κάτω από τους Εβραίους. Δικαιούνται μόνο μέσω ελέους στη θεϊκή γενναιοδωρία, αφού μόνο οι ψυχές των Εβραίων κατέρχονται από τον πρώτο άνθρωπο. Οι ευλογίες που δίνονται στα έθνη ανήκουν στην πραγματικότητα στο Ισραήλ.
Ἀπρίλιος 1944 – Εἰδικό Τεύχος μέ τίτλο «Σέ Μισῶ» Παρακάτω αναπαράγουμε το τριακοστό τρίτο άρθρο από το ειδικό τεύχος «Σε μισώ» που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 1944.
«ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ: Η ιστορία και οι αιτίες του» όπως τις βλέπει… ένας Εβραίος
Το 1894, ένας τόμος 420 σελίδων με τίτλο L'Antisémitisme, son histoire et ses causes (Ο αντισημιτισμός, η ιστορία του και οι αιτίες του), του Bernard Lazare [1865–1903], ενός Εβραίου συγγραφέα μεγάλης φήμης, εκδόθηκε στο Παρίσι από τον εκδότη Léon Chailley, 8, rue Saint-Joseph.
Αυτός ο τόμος είναι πλέον αδύνατο να βρεθεί και τα αποσπάσματα που δημοσιεύονται από αυτόν είναι συχνά πολύ ελλιπή, γι' αυτό και θεωρήσαμε χρήσιμο να χρησιμοποιήσουμε ως συνεργάτη σε αυτό το σημειωματάριο τον Εβραίο Bernard Lazare, αναπαράγοντας πλήρως το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου κεφαλαίου του βιβλίου του, Αντισημιτισμός:
* * *
Αν θέλουμε να γράψουμε μια ολοκληρωμένη ιστορία του αντισημιτισμού —χωρίς να ξεχνάμε καμία από τις εκδηλώσεις αυτού του συναισθήματος, ακολουθώντας τις διάφορες φάσεις και τροποποιήσεις του— πρέπει να εξετάσουμε την ιστορία του Ισραήλ από τη διασπορά του ή, για να το θέσω καλύτερα, από την εποχή της επέκτασής του εκτός του εδάφους της Παλαιστίνης.
Όπου κι αν εγκαταστάθηκαν οι Εβραίοι, έχοντας πάψει να είναι ένα έθνος έτοιμο να υπερασπιστεί την ελευθερία και την ανεξαρτησία του, παντού αναπτύχθηκε ο αντισημιτισμός, ή μάλλον ο αντιιουδαϊσμός, διότι ο αντισημιτισμός είναι μια λέξη που δεν έχει επιλεγεί σωστά, η οποία είχε τον λόγο της να υπάρχει μόνο στην εποχή μας, όταν επιθυμούσαν να διευρύνουν αυτόν τον αγώνα μεταξύ του εβραϊκού και του χριστιανικού λαού και να του δώσουν μια φιλοσοφία, καθώς και έναν περισσότερο μεταφυσικό παρά υλικό λόγο.
Αν αυτή η εχθρότητα, αυτή η ίδια η αποστροφή, είχε ασκηθεί εναντίον των Εβραίων μόνο σε μια εποχή και σε μια χώρα, θα ήταν εύκολο να ξεχωρίσουμε τις περιορισμένες αιτίες αυτών των θυμών. Αλλά αυτή η φυλή, αντίθετα, έχει γίνει στόχος μίσους από όλους τους λαούς ανάμεσα στους οποίους έχει εδραιωθεί. Επομένως, εφόσον οι εχθροί των Εβραίων ανήκαν στις πιο διαφορετικές φυλές, ζούσαν σε χώρες πολύ μακριά η μία από την άλλη, κυβερνούνταν από διαφορετικούς νόμους, κυβερνιόντουσαν από αντίθετες αρχές, δεν είχαν τα ίδια ήθη ή έθιμα και εμπνευόντουσαν από ανόμοια πνεύματα που δεν τους επέτρεπαν να κρίνουν τα πάντα ισότιμα, οι γενικές αιτίες του αντισημιτισμού πρέπει πάντα να βρίσκονταν στο ίδιο το Ισραήλ και όχι μεταξύ εκείνων που πολέμησαν εναντίον του.
Τον Απρίλιο του 1944, χρησιμοποιώντας ως τίτλο μια ύβρη του Léon Blum που απευθυνόταν στα εθνικιστικά έδρανα της Γαλλικής Βουλής, «Σας μισώ!», η συντακτική ομάδα του περιοδικού Cahiers Jaunes, το οποίο είχε γίνει Revivre, δημοσίευσε ένα ειδικό τεύχος... Ὁ Léon Blum ἦταν ἑβραῖος σοσιαλιστής, ἡγέτης τῆς Γαλλικῆς Ἐργατικῆς Διεθνοῦς καί τρεῖς φορές πρωθυπουργός τῆς Γαλλίας. Καί ὡς ἄριστος σιωνιστής μισοῦσε θανάσιμα κάθε ἐθνικιστή καί ὅσα πρέσβευε. Πολέμησε μέ μένος τόν ἀντισημιτισμό ( ἀντι-ἰουδαϊσμό ). Καί αὐτός κέρδισε ἀπό τό γνωστό ἀφήγημα "Ὑπόθεση Ντρέϊφους" ... Αυτό δεν σημαίνει ότι οι διώκτες των Ισραηλινών είχαν πάντα το δίκιο στο μεγαλύτερο μέρος τους, ούτε ότι δεν ενδίδουν σε όλες τις υπερβολές που συνεπάγεται το έντονο μίσος, αλλά ότι καθιερώνουν ως αρχή ότι οι Εβραίοι προκάλεσαν — τουλάχιστον εν μέρει — τα δικά τους βάσανα.
Δεδομένης της ομοφωνίας των αντισημιτικών εκδηλώσεων, είναι δύσκολο να δεχτούμε —όπως έχει γίνει πολύ εύκολα— ότι οφείλονταν απλώς σε έναν θρησκευτικό πόλεμο, και οι αγώνες εναντίον των Εβραίων δεν πρέπει να θεωρούνται ως αγώνας μεταξύ πολυθεϊσμού και μονοθεϊσμού, ή μεταξύ της Αγίας Τριάδας και του Ιεχωβά. Οι πολυθεϊστικοί λαοί, όπως και οι χριστιανικοί λαοί, δεν πολέμησαν ενάντια στο δόγμα του Ενός Θεού, αλλά ενάντια στον Εβραίο.
Ποιες αρετές ή κακίες απέδωσαν στους Εβραίους αυτή την καθολική έχθρα; Γιατί, κατά σειρά, και εξίσου, κακομεταχειρίστηκαν και μισήθηκαν από τους Αλεξανδρινούς και τους Ρωμαίους, από τους Πέρσες και τους Άραβες, από τους Τούρκους και από τα χριστιανικά έθνη; Επειδή παντού, και ακόμη και μέχρι σήμερα, ο Εβραίος ήταν ένα αντικοινωνικό ον.
Γιατί είναι αντικοινωνικός; Επειδή ήταν επιλεγμένος, και ο αποκλειστικότητά του αυτή ήταν ταυτόχρονα πολιτική και θρησκευτική, ή για να το θέσω καλύτερα, ήταν προσκολλημένος στην πολιτικοθρησκευτική του λατρεία, στον νόμο του.
Αν εξετάσουμε τους κατακτημένους λαούς στην ιστορία, τους βλέπουμε να υποτάσσονται στους νόμους των νικητών διατηρώντας παράλληλα την πίστη και τις πεποιθήσεις τους. Μπορούσαν να το κάνουν εύκολα επειδή, μεταξύ τους, ο διαχωρισμός ήταν πολύ σαφής μεταξύ των θρησκευτικών δογμάτων που είχαν παραχωρηθεί από τους θεούς και των αστικών νόμων που είχαν εκδοθεί από τους νομοθέτες - νόμων που μπορούσαν να τροποποιηθούν ανάλογα με τις περιστάσεις χωρίς οι μεταρρυθμιστές να υποστούν ανάθεμα ή θεολογική καταδίκη: ό,τι είχε κάνει ο άνθρωπος, μπορούσε να το αναιρέσει. Έτσι, οι ηττημένοι εξεγέρθηκαν εναντίον των κατακτητών από πατριωτισμό, ωθούμενοι από την επιθυμία να ανακτήσουν τη γη τους και να ανακτήσουν την ελευθερία τους. Εκτός από αυτές τις εθνικές εξεγέρσεις, σπάνια απαιτούσαν να εξαιρεθούν από τους γενικούς νόμους. Αν διαμαρτύρονταν, ήταν ενάντια σε συγκεκριμένες διατάξεις που τους έθεταν σε θέση κατωτερότητας έναντι των ηγεμόνων τους. Και, στην ιστορία των ρωμαϊκών κατακτήσεων, βλέπουμε τους κατακτημένους να υποκλίνονται μπροστά στη Ρώμη όταν η Ρώμη τους επέβαλε αυστηρά τη νομοθεσία που καθόριζε την αυτοκρατορία.
Για τον εβραϊκό λαό, η περίπτωση ήταν πολύ διαφορετική. Πράγματι, όπως ήδη επεσήμανε ο Spinoza, «οι νόμοι που αποκάλυψε ο Θεός στον Μωυσή δεν ήταν τίποτα άλλο από τους νόμους της συγκεκριμένης κυβέρνησης των Εβραίων». Ο Μωυσής, προφήτης και νομοθέτης, απέδωσε στις δικαστικές και κυβερνητικές του διατάξεις την ίδια αρετή με τις θρησκευτικές του εντολές, δηλαδή την αποκάλυψη. Ο Γιαχβέ όχι μόνο είπε στους Εβραίους: «Θα πιστεύετε μόνο στον Ένα Θεό και δεν θα λατρεύετε είδωλα», αλλά όρισε επίσης κανόνες υγιεινής και ηθικής για αυτούς. Όχι μόνο τους όρισε ο ίδιος την περιοχή όπου θα τελούνταν οι θυσίες, σχολαστικά, αλλά καθόρισε και τις μεθόδους με τις οποίες θα διοικούνταν αυτή η περιοχή. Κάθε ένας από τους δεδομένους νόμους, είτε αγροτικός, αστικός, προφυλακτικός, θεολογικός ή ηθικός, επωφελούνταν από την ίδια εξουσία και είχε την ίδια έγκριση, έτσι ώστε αυτοί οι διαφορετικοί κώδικες να αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο, ένα αυστηρό σύνολο από το οποίο τίποτα δεν μπορούσε να παρεκκλίνει υπό την ποινή της ιεροσυλίας.
Στην πραγματικότητα, ο Εβραίος ζούσε υπό την κυριαρχία ενός κυρίου, του Γιαχβέ, τον οποίο κανείς δεν μπορούσε να νικήσει ή να πολεμήσει, και γνώριζε μόνο ένα πράγμα: τον Νόμο, δηλαδή το σύνολο των κανόνων και των προδιαγραφών που ο Γιαχβέ ήθελε μια μέρα να δώσει στον Μωυσή, τον θεϊκό και άριστο Νόμο, κατάλληλο για να οδηγήσει όσους θα τον ακολουθούσαν στην αιώνια ευτυχία· έναν τέλειο νόμο που μόνο ο εβραϊκός λαός είχε λάβει.
Με μια τέτοια ιδέα για την Τορά του, ο Εβραίος δύσκολα μπορούσε να δεχτεί τους νόμους ξένων λαών. Τουλάχιστον, δεν μπορούσε να σκεφτεί να τους εφαρμόσει σε αυτόν. Δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τους θεϊκούς, αιώνιους, καλούς και δίκαιους νόμους, για να ακολουθήσει τους ανθρώπινους νόμους που είναι μοιραία μολυσμένοι με απαρχαίωση και ατέλειες. Μακάρι να μπορούσε να κρατήσει τα πολιτικά διατάγματα χωριστά από τα θρησκευτικά διατάγματα! Αλλά δεν είχαν όλα ιερό χαρακτήρα, και δεν εξαρτιόταν η ευτυχία του εβραϊκού έθνους από την πλήρη τήρησή τους;
Αυτοί οι αστικοί νόμοι, οι οποίοι ήταν κατάλληλοι για ένα έθνος και όχι για κοινότητες, δεν έπρεπε να εγκαταλειφθούν από τους Εβραίους όταν εισέρχονταν σε άλλους λαούς, επειδή, αν και εκτός Ιερουσαλήμ και του βασιλείου του Ισραήλ αυτοί οι νόμοι δεν είχαν πλέον κανένα λόγο να υπάρχουν, παρόλα αυτά ήταν, για όλους τους Εβραίους, θρησκευτικές υποχρεώσεις τις οποίες είχαν δεσμευτεί να εκπληρώσουν με συμφωνία με τη Θεότητα.
Επομένως, όπου οι Εβραίοι ίδρυσαν αποικίες, όπου και αν μεταφέρθηκαν, απαιτούσαν όχι μόνο να τους επιτραπεί να ασκούν τη θρησκεία τους, αλλά και να μην υπόκεινται στα έθιμα του λαού ανάμεσα στον οποίο είχαν κληθεί να ζήσουν, και να τους επιτραπεί να αυτοδιοικούνται με τους δικούς τους νόμους.
Στη Ρώμη, την Αλεξάνδρεια, την Αντιόχεια και την Κυρηναϊκή, μπορούσαν να ενεργούν ελεύθερα. Δεν καλούνταν σε δικαστήριο τα Σάββατα. Τους επιτρεπόταν ακόμη και να έχουν τα δικά τους ειδικά δικαστήρια και να μην κρίνονται σύμφωνα με τους νόμους της αυτοκρατορίας. Όταν οι διανομές σιτηρών έπεφταν τα Σάββατα, το μερίδιό τους κρατούνταν για την επόμενη μέρα. Μπορούσαν να είναι παραβάτες, εξαιρούμενοι από πρακτικές αντίθετες προς τη θρησκεία τους. Αυτοδιοικούνταν όπως στην Αλεξάνδρεια, έχοντας τους ηγέτες τους, τη Γερουσία τους, τον εθνάρχη τους, μη υποκείμενους στην δημοτική εξουσία.
Παντού ήθελαν να παραμείνουν Εβραίοι και παντού απέκτησαν προνόμια που τους επέτρεπαν να ιδρύσουν κράτος εν κράτει. [Francis Goumain: Γιατί;]
Χάρη σε αυτά τα προνόμια, τις απαλλαγές και τις φορολογικές ελαφρύνσεις, βρέθηκαν γρήγορα σε καλύτερη θέση από τους πολίτες των ίδιων των πόλεων στις οποίες ζούσαν· είχαν μεγαλύτερη ευκολία στο εμπόριο και στον πλουτισμό, και έτσι προκαλούσαν ζήλια και μίσος.
Συνεπώς, η προσκόλληση του Ισραήλ στον νόμο του ήταν μια από τις κύριες αιτίες της αποδοκιμασίας του, είτε αποκόμισε οφέλη και πλεονεκτήματα από αυτόν ακριβώς τον νόμο που θα μπορούσαν να προκαλέσουν φθόνο, είτε καυχιόταν για την υπεροχή της Τορά του θεωρώντας τον εαυτό του ανώτερο και ξεχωριστό από τους άλλους λαούς.
Μακάρι οι Ισραηλίτες να είχαν τηρήσει τον καθαρό Μωσαϊκό νόμο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα μπορούσαν, σε κάποιο σημείο της ιστορίας τους, να είχαν τροποποιήσει αυτόν τον Μωσαϊκό νόμο με τέτοιο τρόπο ώστε να αφήσουν μόνο τις θρησκευτικές ή μεταφυσικές αρχές. Ίσως μάλιστα, αν δεν είχαν την Παλαιά Διαθήκη ως ιερό βιβλίο τους, να είχαν συγχωνευθεί στην νεοσύστατη Εκκλησία, η οποία βρήκε τους πρώτους οπαδούς της ανάμεσα στους Σαδδουκαίους, τους Εσσαίους και τους Ιουδαίους προσήλυτους. Ένα πράγμα εμπόδισε αυτή τη συγχώνευση και κράτησε τους Εβραίους μακριά από τα έθνη: η δημιουργία του Ταλμούδ, η κυριαρχία και η εξουσία των λογίων που δίδασκαν μια υποτιθέμενη παράδοση. Αλλά αυτή η επιρροή των λογίων, στην οποία θα επανέλθουμε, έκανε επίσης τους Εβραίους τα άγρια, αντικοινωνικά και περήφανα όντα για τα οποία ο Spinoza, που τους γνώριζε καλά, μπορούσε να πει: «Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι μετά από τόσα χρόνια διασκορπισμού, επέμειναν χωρίς κυβέρνηση, αφού έχουν διαχωριστεί από όλα τα άλλα έθνη σε τέτοιο βαθμό που έχουν στρέψει εναντίον τους το μίσος όλων αυτών των λαών, όχι μόνο λόγω των εξωτερικών τελετουργιών τους, σε αντίθεση με τις τελετουργίες άλλων εθνών, αλλά και μέσω του σημείου της περιτομής».
Έτσι, έλεγαν οι γιατροί, ο σκοπός του ανθρώπου στη γη είναι η γνώση και η εφαρμογή του Νόμου, και αυτός μπορεί να εφαρμοστεί πλήρως μόνο με την απομάκρυνση από νόμους που δεν είναι οι αληθινοί. Ο Εβραίος που ακολούθησε αυτές τις αρχές απομόνωσε τον εαυτό του από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Πέρασε πίσω από τους φράχτες που είχαν ανεγείρει ο Έσδρας και οι πρώτοι γραμματείς γύρω από την Τορά, έπειτα οι Φαρισαίοι και οι Ταλμουδιστές, κληρονόμοι του Έσδρα, παραμορφωτές του αρχέγονου μωσαϊκού νόμου και εχθροί των προφητών. Απομόνωσε τον εαυτό του όχι μόνο αρνούμενος να υποταχθεί στα έθιμα που καθιέρωναν δεσμούς μεταξύ των κατοίκων των χωρών όπου εγκαταστάθηκε, αλλά και απορρίπτοντας κάθε επαφή με τους ίδιους τους κατοίκους. Στην αντικοινωνικότητά του, ο Εβραίος πρόσθεσε την αποκλειστικότητα.
Χωρίς τον νόμο, χωρίς τον Ισραήλ να τον εφαρμόζει, ο κόσμος δεν θα υπήρχε, ο Θεός θα τον έκανε να μην υπάρχει. Και ο κόσμος θα γνωρίσει την ευτυχία μόνο όταν υποταχθεί στην παγκόσμια κυριαρχία αυτού του νόμου, δηλαδή, στην κυριαρχία των Εβραίων. Επομένως, ο εβραϊκός λαός είναι ο λαός που επιλέχθηκε από τον Θεό ως θεματοφύλακας της θέλησης και των επιθυμιών του. Είναι οι μόνοι με τους οποίους η Θεότητα έχει κάνει συμφωνία. Είναι επιλεγμένοι από τον Κύριο. Όταν το φίδι έβαλε σε πειρασμό την Εύα, λέει το Ταλμούδ, τη διέφθειρε με το δηλητήριό του. Το Ισραήλ, λαμβάνοντας την αποκάλυψη στο Σινά, ελευθερώθηκε από το κακό. Τα άλλα έθνη δεν μπορούσαν να θεραπευτούν.
Έτσι, ενώ κάθε έθνος έχει τον φύλακα άγγελό του και τους προστατευτικούς αστερισμούς του, το Ισραήλ τίθεται υπό το ίδιο το μάτι του Ιεχωβά. Είναι ο αγαπημένος γιος του Αιώνιου, ο μόνος που δικαιούται την αγάπη Του, την καλοσύνη Του, την ειδική προστασία Του, και οι άλλοι λαοί τοποθετούνται κάτω από τους Εβραίους. Δικαιούνται μόνο μέσω ελέους στη θεϊκή γενναιοδωρία, αφού μόνο οι ψυχές των Εβραίων κατέρχονται από τον πρώτο άνθρωπο. Οι ευλογίες που δίνονται στα έθνη ανήκουν στην πραγματικότητα στο Ισραήλ.
Bernard Lazare
Μεταγραφή του Francis Goumain
Σημειώσεις του FG:
1 – Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πλήρως με τη διάγνωση του συγγραφέα: είναι σαφές ότι οι Εβραίοι είναι αυτοί που έφτιαξαν τα εβραϊκά βιβλία και όχι τα εβραϊκά βιβλία που έφτιαξαν τους Εβραίους.
2 – Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πώς ο Θεός μπόρεσε φυσικά να επιλέξει τους Εβραίους αντί των Αρείων (ούτε τους Epstein, Weinstein και Polanski).
3 – Όσον αφορά τον Bernard Lazare, είναι διασκεδαστικό να σημειωθεί ότι αυτός, και όχι ο Zola, ήταν ο πραγματικός δημιουργός του "εξάψαλμου" που έγινε επιτυχία για την υπόθεση Dreyfus: «Κατηγορώ».
«Ταυτόχρονα, ο Bernard Lazare έκανε πολυάριθμες προσεγγίσεις σε σημαντικές προσωπικότητες. Με τη βοήθεια του Lucien Herr, του βιβλιοθηκάριου της École Normale Supérieure, προσέλκυσε νέους φοιτητές από την École Normale Supérieure, συμπεριλαμβανομένου του Charles Péguy, στον αγώνα των Dreyfusard.( ὑποστηρικτές ) Ήδη από το 1895, ο Émile Zola δίσταζε. Πείστηκε το 1897, όταν δημοσιεύτηκε η δεύτερη έκδοση του *The Truth About the Dreyfus Affair*. Πριν από το «J'accuse» του Zola, ο Bernard Lazare είχε γράψει σε αυτό: «Όσο για μένα, κατηγορώ τον Στρατηγό Mercier, πρώην Υπουργό Πολέμου, ότι απέτυχε σε όλα τα καθήκοντά του. Τον κατηγορώ ότι παραπλάνησε την κοινή γνώμη. Τον κατηγορώ ότι ενορχήστρωσε μια ανεξήγητη εκστρατεία συκοφαντίας κατά του Λοχαγού Dreyfus στον Τύπο. Τον κατηγορώ ότι είπε ψέματα. Κατηγορώ τους συναδέλφους του Στρατηγού Mercier ότι δεν απέτρεψαν αυτή την αδικία. Τους κατηγορώ ότι βοήθησαν τον Υπουργό Πολέμου να εμποδίσει την άμυνα. Τους κατηγορώ ότι δεν έκαναν τίποτα για να σώσουν έναν άνθρωπο που γνώριζαν ότι ήταν αθώος.» Δείτε επίσης εδώ :
«Είναι ένα σοκ. Ο Bernard Lazare αφιερώνεται σχεδόν αποκλειστικά σε αυτό το έργο. Δημοσιεύει τα πρώτα του απομνημονεύματα, The Dreyfus Affair – A Judicial Error, στο Βέλγιο στις αρχές Νοεμβρίου 1896. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια πλήρη αναδιατύπωση του κειμένου που είχε γράψει κατόπιν αιτήματος του Mathieu Dreyfus ήδη από το καλοκαίρι του 1895. Βασισμένος σε ένα άρθρο στο L'Éclair με ημερομηνία 15 Σεπτεμβρίου 1896 που αποκάλυπτε την παρανομία της δίκης του 1894, ο Lazare διέλυσε την κατηγορία σημείο προς σημείο και απαίτησε αναθεώρηση. Αυτή η τακτική ήταν αναμφίβολα πιο σύμφωνη με τις επιθυμίες της οικογένειας Dreyfus, επειδή στην πρώτη της εκδοχή, επιτέθηκε στους ενόχους, κατηγορώντας τους τον έναν μετά τον άλλον, και κατέληξε σε μία λιτανεία του «Κατηγορώ...!» την οποία έδωσε, λίγο περισσότερο από δύο χρόνια αργότερα, στον Émile Zola, ο οποίος θα την έκανε διάσημη. Κατηγόρησε τον Zola για λογοκλοπή ...»
Πρόσθετες πηγές:
Dr Eva Reichmann (1897 – 1998), Όμηροι του Πολιτισμού: Μια Μελέτη των Κοινωνικών Αιτιών του Αντισημιτισμού , 1945.
Le socialiste allemand Moïse Hess (1812-1875) – Ρώμη και Ιερουσαλήμ: το τελευταίο εθνικό ζήτημα , 1862.
Ο Ρώσος γιατρός Leo Pinsker (1821-1891) – Αυτοχειραφέτηση! Προειδοποίηση από ρώσσο εβραίο στους αδερφούς του, 1882
Ο Βιεννέζοςς δημοσιογράφος Theodor Herzl (1869-1904) – Judenstaat , 1896.
Τον Απρίλιο του 1944, χρησιμοποιώντας ως τίτλο μια ύβρη του Léon Blum που απευθυνόταν στα εθνικιστικά έδρανα της Γαλλικής Βουλής, «Σας μισώ!», η συντακτική ομάδα του περιοδικού Cahiers Jaunes, το οποίο είχε γίνει Revivre, δημοσίευσε ένα ειδικό τεύχος, περισσότερο συλλογικό έργο, υπό τη διεύθυνση του Henry Coston. Η τελευταία σελίδα του έργου αναφέρει συγκεκριμένα:
Η τελική έγκριση για αυτό το περιοδικό δόθηκε στις 15 Απριλίου 1944, στο τυπογραφείο του Ειδικού Τυπογραφείου του Κεντρικού Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών. Ο Maurice-Ivan Sicard ήταν Διευθυντής, ο Émile Bougère, Γραμματέας Σύνταξης, και η Jehan Teisseire, Επικεφαλής Φωτογραφικών Υπηρεσιών. Τα άρθρα και τα έγγραφα σε αυτήν την έκδοση συγκεντρώθηκαν από τον Henry COSTON, Διευθυντή του CAD, με τη συνεργασία των Καθηγητών MONTANDON, BERNARDINI, Jean DRAULT, Jacques PLONCARD, Gaston DENIZOT, VAUQUELIN, Paul LAFITE, F. REYSSEL, Henry MEUNIER, Jean VELLAVE, Jacques ROGÈRE, Claude WACOGNE, Jean BERTRAND, Nelly ROSTEAU, Robert JULLIEN-COURTINÉ, X. De TEYTOT και Philippe de NATTES. Ο αξιότιμος συνάδελφός μας MULLER, από το Masonic Documents, έχει επίσης παράσχει διάφορα σημαντικά έγγραφα σχετικά με τον Ιουδαϊσμό και τον Τεκτονισμό.
Ἀπό : theoccidentalobserver.net
Φωτό πάνω ( Ἑβραῖοι τῆς Ἱερουσαλήμ, τήν ἐποχή τῆς ὑποθέσεως Ντρέϋφους στήν Γαλλία ,1890 )
Ἡ Πελασγική
