Τοῦ Jonas E. Alexis
Η ίδια διαφθορά και πορνοποίηση συμβαίνει και στην Αμερική. Για παράδειγμα, ο Εβραίος μελετητής Nathan Abrams δηλώνει στο βιβλίο του «Ο Νέος Εβραίος στον Κινηματογράφο» ότι «η παλαιότερη γενιά Εβραίων σκηνοθετών και ηθοποιών, ο [Woody] Allen,o [Stanley] Kubrick και ο [Ron] Jeremy, αναμφισβήτητα όχι μόνο αύξησαν τον εβραϊκό χαρακτήρα του έργου τους, αλλά το ενημέρωσαν ώστε να ταιριάζει με τη νέα ευαισθησία μετά το 1990, ορίζοντας την με ολοένα και πιο σεξουαλικοποιημένους (και πορνογραφικούς) όρους».[56] Ο Abrams δεν σταματά εκεί. Στο βιβλίο του, αφιερώνει πολυάριθμες σελίδες σε μια εκτενή εξέταση τόσο μεγάλων όσο και μικρότερων πορνογραφικών ή σεξουαλικά άσεμνων ταινιών, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει ένα εβραϊκό στοιχείο ή ιδεολογικό υπόβαθρο πίσω από την πλειονότητά τους.
Ο Abrams συνεχίζει να εκπλήσσει τους αναγνώστες διατηρώντας μια διπλή οπτική γωνία: υπονοεί διακριτικά ότι ο «αντισημιτισμός» γενικά δεν σχετίζεται με την εβραϊκή συμπεριφορά, ενώ ταυτόχρονα ισχυρίζεται σε όλο το βιβλίο ότι οι Εβραίοι ηθοποιοί και οι κινηματογραφιστές συμβάλλουν στην υποβάθμιση του πολιτισμού παράγοντας πορνογραφικές και ανατρεπτικές ταινίες. Για παράδειγμα, γράφει ότι «ο χαρακτήρας του Victor Ziegler στην τελευταία ταινία του Εβραίου σκηνοθέτη Stanley Kubrick, Μάτια ἐρμητικά κλειστά (1999), είναι η ενσάρκωση μιας «απειλητικής υπερσεξουαλικότητας». [Ακαδημαϊκοί] Οι Gene D. Phillips και Rodney Hell περιγράφουν τον Ziegler ως «απειλητικό», ενώ ο James Νaremore αναφέρεται σε αυτόν ως «τον πιο ηθικά διεφθαρμένο χαρακτήρα».
Πώς είναι δυνατόν ο Abrams να διατηρεί ταυτόχρονα αυτές τις δύο θέσεις; Πώς μπορεί να ισχυρίζεται ότι οι αντιεβραϊκές αντιδράσεις έχουν ελάχιστη ή καθόλου σχέση με την εβραϊκή συμπεριφορά, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζει ότι οι εβραϊκές συνεισφορές σε ορισμένες ταινίες είναι ανατρεπτικές; Αυτό φαίνεται να είναι ένα δύσκολο πνευματικό παζλ και δεν απαιτεί κάποιον λογικό για να παρατηρήσει ότι ο Abrams προφανώς εμπλέκεται σε εσωτερική ασυνέπεια. Ξέρουμε γιατί.
Ο Abrams δεν μπορούσε να πάρει απόφαση επειδή ζει σε έναν αντιφατικό κόσμο, έναν κόσμο που τον κρατά σε πνευματική αιχμαλωσία. Ταυτόχρονα, συνεχίζει να υπονοεί ότι οι Εβραίοι παίζουν μια εξαιρετικά ισχυρή επιρροή στον πορνογραφικό και ερωτικό κόσμο που το Χόλιγουντ, το υπουργείο προπαγάνδας, διαδίδει μέσω των ταινιών. Γράφει,
Το σεξ βρίσκεται ακόμη πιο ριζικά στο προσκήνιο στο Superbad, το οποίο ακολουθεί μια παρόμοια πορεία με το American Pie, σκιάζοντας τις προσπάθειες τριών Εβραίων εφήβων να χάσουν την παρθενιά τους, αλλά η γλώσσα του είναι πολύ πιο άσεμνη. Η ταινία ξεκινά με έναν μακρύ, σοβαρό, λεπτομερή και ρεαλιστικό διάλογο για τη σκληρή πορνογραφία μεταξύ των δύο Εβραίων πρωταγωνιστών. Αυτή η σαφής και εμμονική με το σεξ γλώσσα συνεχίζεται με παρόμοιο τρόπο σε όλη την ταινία. Ομοίως, το Funny People, το οποίο απεικονίζει τη σεξουαλική ζωή μιας ομάδας Εβραίων stand-up comics, είναι κυριολεκτικά γεμάτο με αστεία για το σεξ, το πέος και τους όρχεις. Ένα άλλο σημάδι αυξημένης αυτοπεποίθησης της νεότερης γενιάς Εβραίων σκηνοθετών, σεναριογράφων και ηθοποιών δεν είναι μόνο η αυξημένη τους ανοιχτότητα στην κατανάλωση σκληρής πορνογραφίας, αλλά και η εφιστώμενη προσοχή σε αυτήν στις ταινίες τους. Ο Jim στις ταινίες American Pie και American Pie 2 φαίνεται να καταναλώνει υλικό για ενήλικες, όπως και ο Darren στο Saving Silverman. Ο Archie Moses στο Bulletproof είναι ένας αυτοαποκαλούμενος λάτρης των ταινιών ενηλίκων. Οι αδελφοί Wiseman στο A Mighty Wind ανοίγουν ένα κατάστημα με είδη σεξ. Στην ταινία Being Ron Jeremy, ο Brian Pickles εμφανίζεται να επιστρέφει μια στοίβα από καμιά ντουζίνα πορνογραφικά βίντεο μετά από ένα «πολυάσχολο» Σαββατοκύριακο. Στην ταινία Harold & Kumar Go to White Castle/Get the Munchies, ο Rosenberg και ο Goldstein αρνούνται να βγουν έξω επειδή μένουν μέσα για να παρακολουθήσουν πορνό στην τηλεόραση, ωθώντας τον Kumar να ρωτήσει: «Αυτό είναι το μόνο που σκέφτεστε ποτέ εσείς οι Εβραίοι; Στήθη;» Εν τω μεταξύ, ο Goldstein φοράει ένα μπλουζάκι με την επιγραφή «Κώλος—ο άλλος κόλπος». Έτσι, γινόμαστε μάρτυρες δύο νέων τάσεων στον σύγχρονο κινηματογράφο, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι πορνοστάρ γίνονται ολοένα και πιο ανοιχτοί για την εβραϊκή τους καταγωγή, ενώ οι άνδρες Εβραίοι σκηνοθέτες, ηθοποιοί και σεναριογράφοι γίνονται επίσης πιο ανοιχτοί για τις σεξουαλικές και πορνογραφικές εμμονές τους.[58]
Ο Abrams φαίνεται να αντιφάσκει με τη δική του θέση, η οποία υποστηρίζει ότι ο αντισημιτισμός ήταν κυρίως αποτέλεσμα της ευρωπαϊκής εχθρότητας προς τους Εβραίους, δηλώνοντας «Αντλώντας έμπνευση από ταινίες του παρελθόντος, ο Νέος Εβραίος επιδεικνύει menschlikayt ( άνθρωπιά ) , και αυτό το χαρακτηριστικό του επιτρέπει να χλευάζει την κυρίαρχη αξία των goyim naches ( ἀπολαύσεις μή ἑβραίων ). Ο κώδικας του menschlikayt αναπτύχθηκε ως απάντηση στον αντισημιτισμό, ως μέσο έκφρασης της εβραϊκής ανωτερότητας μέσω της άρνησης να μοιραστούν τις επιθετικές αξίες των καταπιεστών των Εβραίων».[59]
Παραθέτοντας τον Εβραίο μελετητή Paul Hyman, ο Abrams συμπεριέλαβε χωρίς δισταγμό το εξής στο γραπτό του: «Οι Εβραίοι άνδρες, πρώτα στις χώρες της δυτικής και κεντρικής Ευρώπης και αργότερα στην Αμερική, κατασκεύασαν μια σύγχρονη εβραϊκή ταυτότητα που υποτίμησε τις γυναίκες, τον Άλλο μέσα στην εβραϊκή κοινότητα... Οι αρνητικές αναπαραστάσεις των γυναικών που παρήγαγαν αντανακλούσαν τη δική τους αμφιθυμία σχετικά με την αφομοίωση και τα όριά της».[60]
Ωστόσο, αν μη Εβραίοι κάνουν παρόμοιες δηλώσεις ή αναφέρουν πρόσωπα όπως ο Abrams, μπορεί να τους χαρακτηρίσει αντισημίτες. Ο Abrams φαίνεται να υπονοεί ότι αν δεν υπήρχε αντιεβραϊκή αντίδραση, το άρθρο του σχετικά με τη συμμετοχή των Εβραίων στην πορνογραφία θα ήταν ακόμα έγκυρο. Ο Abrams θα βρισκόταν σε πολύ ασφαλέστερη θέση διανοητικά και ειλικρινά αν είχε κάνει αυτό που έκαναν πολλοί ραβίνοι στη Νέα Υόρκη όταν οι Εβραίοι άρχισαν να κυριαρχούν στη σκηνή της αισχροκέρδειας. Η Εβραία ιστορικός Andrea Friedman μας λέει: «Οι ραβίνοι εισήλθαν στον ακτιβισμό κατά της αισχροκέρδειας στην προσπάθεια να αντιταχθούν στις αντιλήψεις των Χριστιανών για τους Εβραίους ως έναν διαφορετικό, ξένο και πιο πρωτόγονο λαό, αποδεικνύοντας ότι μοιράζονταν την «χριστιανική» ηθική των Προτεσταντών και Καθολικών αδελφών τους και προσπαθώντας να ελέγξουν τη συμπεριφορά άλλων Εβραίων. Ωθούμενοι από την ανησυχία ότι οι χριστιανικές καταδίκες της αισχροκέρδειας θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν τον αντισημιτισμό (και αντίστροφα), μερικές φορές συμμετείχαν σε μια τέτοια καταδίκη σε αυτοάμυνα... Οι εβραϊκοί φόβοι ότι ο ακτιβισμός κατά της αισχροκέρδειας θα μπορούσε να γίνει αντισημιτικός ακτιβισμός βασίστηκαν σε ένα αμάλγαμα προκαταλήψεων και γεγονότων σχετικά με τη θέση των Εβραίων στην αμερικανική βιομηχανία ψυχαγωγίας».[61]Ραβίνοι όπως ο Stephen Wise, ο Sidney Goldstein και ο William Rosenblum συμμάχησαν με τις Καθολικές και Προτεσταντικές ομάδες για να ιδρύσουν «μια Διαθρησκευτική Επιτροπή για την Ευπρέπεια, η οποία θα υποστήριζε το έργο της λεγεώνας στη Νέα Υόρκη». Ο Goldstein δεν αρνήθηκε τον δυσανάλογο αριθμό Εβραίων στη βιομηχανία του κινηματογράφου: «Αν οι κινηματογραφικές ταινίες δεν παραμείνουν αδιάβλητες, αυτό αποτελεί ένα είδος εθνικής ντροπής για εμάς, στο βαθμό που οι Εβραίοι είναι υπεύθυνοι».[62]
Ο Goldstein δεν ήταν ο μόνος. Ο Samuel Marcus, ραβίνος και δικηγόρος της Εταιρείας για την Πρόληψη του Εγκλήματος, είπε ότι αυτός και ένα άλλο άτομο «είχαν επισκεφθεί ένα από τα θέατρα σε μια προσπάθεια να πείσουν τους αδελφούς Μίνσκι, ως ομοεθνείς τους Εβραίους, να σταματήσουν «την εμπορευματοποίηση της βρωμιάς». Όταν αυτό δεν λειτούργησε, ο Marcus προσπάθησε «να πείσει κυβερνητικούς αξιωματούχους να θέσουν τους Μίνσκι εκτός λειτουργίας».[63]
Όταν κυκλοφόρησε το θεατρικό έργο «Ο Θεός της Εκδίκησης» (σε παραγωγή του Harry Weinberger), το υπερασπίστηκαν οι ραβίνοι Stephen Wise και ο Abraham Cahan. Αλλά ο ενάγων ενώπιον του μεγάλου σώματος ενόρκων ήταν ο ραβίνος Joseph Silverman. Το κίνητρο ήταν και πάλι αρκετά σαφές: «Όσοι αντιτάχθηκαν [στο έργο] φοβόντουσαν ότι η απεικόνιση της εβραϊκής πορνείας (και ίσως της διαστροφής) θα υπονόμευε τις προσπάθειές τους για αφομοίωση ενισχύοντας αρχαίες προκαταλήψεις που συνδέουν τους Εβραίους με την ανηθικότητα».[64]
Οι ραβίνοι που συμμετείχαν στον ακτιβισμό κατά της άσεμνης συμπεριφοράς ήταν σε μεγάλο βαθμό Μεταρρυθμισμένα άτομα που δεν άντλησαν τις αντιρρήσεις τους από τους ραβινικούς νόμους αλλά από τις δικές τους απόψεις. Ο Friedman δηλώνει: «Ως μορφωμένοι άνθρωποι, οι Μεταρρυθμισμένοι ραβίνοι της Νέας Υόρκης μπορεί να παρείχαν καθοδήγηση και έμπνευση, αλλά η εξουσία τους να λένε στους Εβραίους πώς να συμπεριφέρονται ήταν ελάχιστη».[65]
(Αυτό είναι σαφές από τις φιλελεύθερες πολιτικές τους πεποιθήσεις· ο Goldstein, για παράδειγμα, ήταν μέλος της Αμερικανικής Ένωσης για τον Έλεγχο των Γεννήσεων και του Εθνικού Συμβουλίου για την Ελευθερία από τη Λογοκρισία.)[66])
Στο βιβλίο του Stanley Kubrick: New York Jewish Intellectual , ο Abrams υποστηρίζει ότι τα έργα του Kubrick «A Clockwork Orange» , «Eyes Wide Shut» κ.λπ. αποτελούν ουσιαστικά μια προβολή της γοητείας του Kubrick για τις εβραϊκές του ρίζες και τον μυστικισμό του, ιδιαίτερα την Καμπάλα.[67] Ο Εβραίος μελετητής Joshua Lambert δηλώνει ότι οι Εβραίοι χρησιμοποιούν την πορνογραφία και πιο συγκεκριμένα την αισχρότητα «για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού...»[68] Προσθέτει ότι άνθρωποι όπως ο Larry David και ο Sarah Silverman «αμφισβητούν την ισχυρή θρησκευτική, φιλική προς την οικογένεια κουλτούρα της Αμερικής και επιβεβαιώνουν την εβραϊκή τους καταγωγή δοξάζοντας την αισχρότητα».[69]
Το 2004, ο Abrams δήλωσε κατηγορηματικά:
Η εβραϊκή εμπλοκή στην πορνογραφία... είναι το αποτέλεσμα ενός αταβιστικού μίσους προς την χριστιανική εξουσία: προσπαθούν να αποδυναμώσουν την κυρίαρχη κουλτούρα στην Αμερική μέσω ηθικής ανατροπής... Η πορνογραφία γίνεται έτσι ένας τρόπος μολύνσεως της χριστιανικής κουλτούρας και, καθώς διεισδύει στην καρδιά του αμερικανικού mainstream (και αναμφίβολα καταναλώνεται από τους ίδιους αυτούς WASP), ο ανατρεπτικός της χαρακτήρας γίνεται πιο φορτισμένος.[70]
Το έργο του Abrams έχει δημοσιευτεί από ακαδημαϊκά κέντρα όπως οι Rutgers University Press, και κανείς δεν τον έχει κατηγορήσει ποτέ ως αντισημίτη. Μάλιστα, έχει λάβει μεγάλες επαίνους για τη συγγραφή προκλητικών έργων. Σε παρόμοιο πνεύμα, στο μπεστ σέλερ βιβλίο του "Born to Kvetch ", που δημοσιεύτηκε στους New York Times , ο Εβραίος συγγραφέας Michael Wex δηλώνει απερίφραστα: "Οι Εβραίοι δεν είναι απλώς εκτός ρυθμού με τον χριστιανικό πολιτισμό, αλλά τον περιφρονούν. Μπορεί να δανείζονται περιστασιακά έννοιες ή πρακτικές - τι να περιμένεις, είναι άθλιες - αλλά το γενικό πλαίσιο τους αρρωσταίνει... Δεν υπάρχει πιθανότητα συμφιλίωσης. Το σωστό δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με το λάθος, ούτε η αλήθεια μπορεί να συμφιλιωθεί με το ψέμα. Όλα δεν μπορούν ποτέ να συμφωνήσουν με το Τίποτα".[71]
Η ακαδημαϊκός Laurie Marhoefer, στη διεισδυτική της μελέτη με τίτλο « Σεξ και Δημοκρατία της Βαϊμάρης: Η Γερμανική Ομοφυλοφιλική Χειραφέτηση και η Άνοδος των Ναζί» , παρέχει αδιάσειστα στοιχεία που έμμεσα δείχνουν ότι οι ευγενικοί άνθρωποι αυτού του κόσμου κατέστρεφαν κρυφά τον γερμανικό πολιτισμό μέσω της ηθικής διαφθοράς και της υποβάθμισης, αν και η ίδια η Marhoefer θα ονόμαζε τη διαφθορά σεξουαλική ελευθερία και δημοκρατία. Ένας από αυτούς τους ευγενικούς ανθρώπους δεν ήταν άλλος από τον Magnus Hirschfeld.
Ο Hirschfeld εισήγαγε τη σεξουαλική απελευθέρωση, την οποία, σύμφωνα με τον Marhoefer, όλοι θα έπρεπε να χειροκροτήσουν, αλλά οι Γερμανοί παραδοσιακοί πίστευαν ότι έφερνε την καταστροφή. Αυτός ήταν ένας λόγος για τον οποίο ο Hirschfeld εκφοβιζόταν σφοδρά, όχι επειδή οι παραδοσιακοί ήταν εκ φύσεως αντισημίτες. Ο Hirschfeld προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την «επιστήμη» για να διαιωνίσει την ιδέα ότι η ομοφυλοφιλία είναι «καθαρά βιολογική, όχι παθολογική».[72] και αυτό τον έφερε ξανά σε σύγκρουση με τη γερμανική κουλτούρα, η οποία θεωρούσε το ζήτημα ηθικό και όχι βιολογικό.
Ο Marhoefer γράφει: «Έτσι, νόμοι όπως η παράγραφος 175 της Γερμανίας, η οποία απαγόρευε το σεξ μεταξύ ανδρών, συγκρούονταν με την επιστήμη. «Αυτό που είναι φυσικό δεν μπορεί να είναι ανήθικο», έγραψε ο Hirschfeld. «Όταν το κράτος και η κοινωνία, η οικογένεια και το άτομο επιμένουν στην παλιά τους προκατάληψη κατά των ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών, μια προκατάληψη που βασίζεται στην άγνοια, τότε διαπράττεται αδικία, μια αδικία που έχει μόνο λίγες ομοιότητες στην ανθρώπινη ιστορία».[73]
Ο Hirschfeld «κάλεσε τους συμμάχους του στη νέα κυβέρνηση, τους Σοσιαλδημοκράτες, να καταργήσουν γρήγορα τον νόμο περί σοδομίας. Αυτοί αρνήθηκαν να το πράξουν». Το Ινστιτούτο Σεξουαλικής Επιστήμης του Hirschfeld «υποστήριξε την αρχή ότι η επιστήμη και όχι η θρησκευτική ηθική θα έπρεπε να υπαγορεύει τον τρόπο με τον οποίο το κράτος και η κοινωνία αντιδρούν στη σεξουαλικότητα».[74]
Ο κινηματογράφος, λοιπόν, χρησιμοποιούνταν ευρέως ως μορφή ανατροπής της γερμανικής κουλτούρας, των παραδόσεων και των ηθών. Η υπότροφος του Χάρβαρντ Maria Tatar γράφει στο Lustmord: Σεξουαλική Δολοφονία στη Βαϊμάρη της Γερμανίας :
( Ἡ ἑβραϊκή «καλλιτεχνική ἔκφρασις, σέ πίνακα τοῦ ἐλεεινοῦ τιτλοφορούμενου "ζωγράφου" George Grosz. φωτό )
Ο George Grosz, ο οποίος ζωγράφισε περισσότερα από όσα του αναλογούσαν από αυτά που ονόμαζε «γυναίκες δολοφόνοι» (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) και τα ακρωτηριασμένα θύματά τους, κάποτε είχε φωτογραφηθεί στη πόζα του Τζακ του Αντεροβγάλτη. Απειλώντας το θύμα του με ένα μαχαίρι στραμμένο στα γεννητικά του όργανα, μεταμορφώνεται από τον δημιουργικό καλλιτέχνη που πλαισιώνει, περιέχει και οικειοποιείται τη σαγηνευτική γοητεία του μοντέλου του σε έναν δολοφόνο έτοιμο να καταστρέψει την πηγή της ανδρικής ετεροφυλοφιλικής επιθυμίας και της καλλιτεχνικής έμπνευσης.[75]
Η Tatar συνεχίζει λέγοντας: «Το γεγονός ότι ο Grosz όχι μόνο ζωγράφισε και ζωγράφισε ακρωτηριασμένα γυναικεία πτώματα, αλλά ένιωσε επίσης την ανάγκη να υποδυθεί τον ρόλο της δολοφονίας φαίνεται ενδεικτικό, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη ότι υπήρχε μια πραγματική ερωτική σχέση μεταξύ του Grosz στη φωτογραφία και του μοντέλου του».[76]
Ο Grosz, υποστηρίζει η Tatar, διεξήγαγε έναν «βίαιο» πόλεμο ενάντια στην αισθητική. «Οι κλασικές γυμνές σπουδές, οι σκηνές δρόμου που δείχνουν πόρνες να παζαρεύουν με τους πελάτες τους για την τιμή, τα σκηνικά πορνείων και οι οικιακές βινιέτες μπορεί να φαίνονται τεχνητά σεμνότυφες χωρίς εκτεθειμένα σώματα. Αλλά ξεφυλλίζοντας το έργο του Grosz, η κανονικότητα με την οποία το γυμνό γυναικείο σώμα παρουσιάζεται με γκροτέσκα λεπτομέρεια είναι εκπληκτική».[77]
Ο Grosz ουσιαστικά « παραμόρφωνε γυμνά σώματα», τα οποία τελικά αποδείχθηκαν «αηδιαστικά».[78]
Ο Grosz, σύμφωνα με ορισμένους κριτικούς, έριχνε «τα εμπόδια ανάμεσα στο «μυστικό» βασίλειο της πορνογραφίας και το δημόσιο βασίλειο της υψηλής τέχνης».[79]Ο ίδιος ο Grosz δήλωσε: «Λατρεύαμε τον Ζόλα, τον Στρίντμπεργκ, τον Βάινινγκερ, τον Βέντεκιντ — φυσιοδίφες διαφωτιστές, αναρχικούς αυτοβασανιστές, λάτρεις του θανάτου και ερωτομανείς».[80]
Το κυρίαρχο γνωμικό του Grosz; «Οι άνθρωποι είναι χοίροι».[81]
Η Tatar δηλώνει ότι ο Grosz άρχισε να βλέπει τον εαυτό του ως άτομο που κατέχεται από σατανικές δυνάμεις στην ηλικία των δεκατεσσάρων ετών. Ο Grosz περιέγραψε λεπτομερώς αυτή την αφήγηση στην αυτοβιογραφία του, με τίτλο « Ένα μικρό ναι και ένα μεγάλο όχι» .
Κανένα έγγραφο δεν ρίχνει περισσότερο φως στην εμμονή του Grosz με το γυμνό γυναικείο σώμα και το προσωπικό του ενδιαφέρον για την αναπαράστασή του από ένα κεφάλαιο της αυτοβιογραφίας του, με τίτλο «Ένα μικρό ναι και ένα μεγάλο όχι». Σε αυτό, ο Grosz περιγράφει με συναρπαστική λεπτομέρεια μια σκηνή που φέρεται να είδε ως δεκατετράχρονο αγόρι. Φτάνοντας στο σπίτι ενός φίλου για να διαβάσει μια ιστορία περιπέτειας, έριξε «αθώα» μια ματιά στο δωμάτιο του αγοριού από έξω και —τρομαγμένος από το θέαμα της τριανταοκτάχρονης θείας να ζει με την οικογένεια— συνειδητοποίησε ότι είχε ανοίξει λάθος παράθυρο.Ο νεαρός Grosz, ωστόσο, ήταν καθηλωμένος στο σημείο: «κάτι ισχυρό με άρπαξε και με έκανε να νιώθω αδύναμος... Μια μυστηριώδης λαχτάρα να δω με είχε κρατήσει στη διαβολική του λαβή... Σαν να τον τρύπησαν μικροσκοπικές φλεγόμενες βελόνες και να τον οδηγούσε ένα πάθος που δεν είχα ξαναζήσει, στάθηκα εκεί και παρακολουθούσα τη γυναίκα». Ο Gross δεν είναι ο εαυτός του. Είναι εντελώς αποδυναμωμένος από τη γυναίκα και κατακλυσμένος από συναισθήματα εντελώς ξένα προς την ύπαρξή του (μια μυστηριώδης λαχτάρα» και ένα πάθος που «δεν έχει ξαναζήσει»). Σε αυτή την αναδρομική αφήγηση του γεγονότος της παιδικής ηλικίας, ο ενήλικας Grosz απεικονίζει τον εαυτό του ως το καταβεβλημένο θύμα μιας δύναμης πέρα από τον έλεγχό του, μιας δύναμης που πηγάζει από το γυναικείο σώμα και είναι ταυτόχρονα σεξουαλική («κινούμενη από ένα πάθος») και σατανική («με είχε στη διαβολική του λαβή»).Στην καλλιτεχνική του παραγωγή όπως και στην προσωπική του ζωή, ο Grosz δεν έπαψε ποτέ να συνδέει τη σεξουαλική επιθυμία με δαιμονικές δυνάμεις που μεταμορφώνουν, παραλύουν ή με άλλο τρόπο κατακλύζουν τους άνδρες. Η αυτοβιογραφία του, για παράδειγμα, περιγράφει τις πειθαρχημένες προσπάθειές του να αντισταθεί στις επιθυμίες που του διεγείρουν οι σαγηνευτικά αισθησιακές κόρες ενός σπιτονοικοκύρη. Όταν κοιτάζει τα στήθη τους, νιώθει να τον κατέχει ένας «αισθητικός διάβολος» και θρηνεί τον «διάβολο του αισθησιασμού που τον καταδιώκει».[82]
Εν ολίγοις, «ο Grosz αποκαλύπτει τον εαυτό του ως αυτό που η Angela Carter έχει αποκαλέσει τον «πορνογράφο ως τρομοκράτη»».[83]
Το έργο του Grosz, σύμφωνα με τα λόγια της ίδιας της Tatar, ήταν «ανατρεπτικό».[84]
Σε παρόμοιο πνεύμα, ο Otto Dix, ο επαναστατικός συνεργάτης του Grosz, ξεκίνησε αμέσως ένα είδος αισθητικού πολέμου αμέσως μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. «Αυτό που βρίσκουμε στην μεταπολεμική καλλιτεχνική παραγωγή του Ντιξ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα και με έναν πολύ διαφορετικό αντίπαλο. Είναι σαν ο πόλεμος να λειτουργεί ως ένα γεγονός που απελευθέρωσε τις δημιουργικές ενέργειες των καλλιτεχνών και νομιμοποίησε την αναπαράσταση της βάναυσης βίας που στρέφεται εναντίον της γυναίκας εχθρού στο εγχώριο μέτωπο και όχι εναντίον του άνδρα αντιπάλου στο στρατιωτικό πεδίο της μάχης».[85]
Η «Νύχτα της Βαλπούργης» (1914) του Dix , λέει η Tatar, είναι μια κλασική αναπαράσταση «ερωτικής ενέργειας με δαιμονική σεξουαλικότητα» και «το σχέδιο αναπαριστά τόσο τη γυναικεία σεξουαλικότητα ως σαγηνευτική όσο και ως απειλητική».[86]
Ήταν απειλητικό επειδή ήταν ολοκληρωμένη πορνογραφία. Η Tatar συμφωνεί ότι η Νύχτα της Βαλπούργης του Dix παρουσιάζει «μια παγανιστική τελετή γονιμότητας στον τόπο ενός ακόλαστου, αυτοτραυματικού οργίου».[87]
Ο ίδιος ο Dix παραδέχτηκε ότι ουσιαστικά διεξήγαγε πόλεμο κατά του γερμανικού πολιτισμού και τελικά κατά του Λόγου. «Σε τελική ανάλυση», δήλωσε ο Dix, «όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται για και εξαιτίας του αιδοίου».[88]
Η «Νύχτα της Βαλπούργης» (1914) του Dix ( φωτό)
Το «The Flare» του Dix (1917), «Σεξουαλικός φόνος» (1922), «Πορτρέτο του ζωγράφου Karl Schwesig με το μοντέλο του» (1925), «Μητρόπολη» (1927-1928), «Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα» (1933), ήταν όλα αισθητικά όπλα που στόχευαν άμεσα τον ηθικό ιστό της Γερμανίας. Και το Βερολίνο ήταν ο τόπος «ενός πεδίου μάχης όπου οι άνθρωποι παραδίδονται σε μια άθλια ζωή σιωπηλής παθητικότητας και ενός εξευτελιστικού θανάτου. Το Βερολίνο ως Πόρνη της Βαβυλώνας, ως η ενσάρκωση της αδηφάγας σεξουαλικότητας, ήταν ακριβώς αυτό που αιχμαλώτισε τη φαντασία του Dix».[89]
Αλλά η Maria Tatar, όπως πολλοί πολιτιστικοί ιστορικοί και συγγραφείς της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης,[90] τολμά να μην αναφέρει ότι οι Grosz, Otto Dix, μεταξύ άλλων, ήταν Εβραίοι επαναστάτες των οποίων οι πνευματικοί πρόγονοι διεξάγουν πόλεμο εναντίον της Δύσης από την αυγή του χριστιανικού κινήματος.[91] Η Tatar φαίνεται να αποφεύγει αυτό το ζήτημα προφανώς για πολιτικούς λόγους. Ο Εβραίος μελετητής Josh Lambert θα μπορούσε εύκολα να είχε απευθυνθεί σε ανθρώπους σαν την Tatar όταν γράφει στο βιβλίο του «Βρώμικο στόμα : Αισχρότητα, Εβραίοι και Αμερικανικός Πολιτισμός»:
Οι ιστορικοί του πολιτισμού και του δικαίου και οι μελετητές της λογοτεχνίας που έχουν μελετήσει τη λογοτεχνική αισχρότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αγγλία έχουν την τάση να αποφεύγουν το ζήτημα της σχέσης της εβραϊκής καταγωγής με το θέμα τους. Μη θέλοντας να αναπαράγουν τον εθνικιστικό αντισημιτισμό του Comstock και άλλων σταυροφόρων κατά της ισότητας ή να υποστηρίξουν τους ρατσιστικούς ισχυρισμούς για την εβραϊκή σεξουαλικότητα που διατυμπανίζουν οι δηλωμένοι αντισημίτες, οι σοβαροί μελετητές του αμερικανικού δικαίου και του πολιτισμού τείνουν να μην ασχολούνται με την εβραϊκή καταγωγή τόσων πολλών από τις προσωπικότητες που έπαιξαν βασικούς ρόλους στην ιστορία της αισχρότητας και της πορνογραφίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη και ενώ οι ίδιοι αυτοί μελετητές παρακολουθούν σχολαστικά τις θρησκευτικές και εθνοτικές πεποιθήσεις των Προτεσταντών και των Καθολικών. Η εβραϊκή καταγωγή αναφέρεται συνήθως στα καλύτερα βιβλία για το θέμα αυτό μόνο όταν τίθεται αναπόφευκτα από τους ίδιους τους συμμετέχοντες, και οι μελετητές τότε συνήθως αποφεύγουν οποιοδήποτε σχόλιο.[92]
Ο Lambert συνεχίζει αλλού:
Πολλοί κατηγορούμενοι σε κρίσιμες, πρωτοφανείς υποθέσεις αισχρότητας στο Ανώτατο Δικαστήριο ήταν Εβραίοι άνδρες, ειδικά στις υποθέσεις Burstyn εναντίον Wilson (1952), Roth εναντίον Ηνωμένων Πολιτειών (1957), Freedman εναντίον Maryland (1965), Mishkin εναντίον Νέας Υόρκης (1966), Ginzburg εναντίον Ηνωμένων Πολιτειών (1966), Ginsberg εναντίον Νέας Υόρκης (1968), Cohen εναντίον Καλιφόρνιας (1971) και Miller εναντίον Καλιφόρνιας (1973). Ως συμβατικοί και δι' αλληλογραφίας εκδότες, συντάκτες, διανομείς ταινιών, έμποροι εφημερίδων και κοινωνικοί διαδηλωτές, οι άνδρες που κατονομάστηκαν σε αυτές τις υποθέσεις δοκίμασαν τα όρια του αμερικανικού νόμου περί αισχρότητας και της Πρώτης Τροπολογίας....
Οι Αμερικανοί Εβραίοι έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στις διαμάχες για την αισχρότητα, όχι μόνο ως κατηγορούμενοι αλλά και ως δικηγόροι, δικαστές και μάρτυρες. Οι Εβραίοι δικηγόροι ήταν συχνά πρόθυμοι να υπερασπιστούν άτομα που κατηγορούνταν για αισχρότητα, ακόμη και όταν οι φιλελεύθεροι μη Εβραίοι συνάδελφοί τους δεν ήταν... Στις μεταπολεμικές δεκαετίες, πολλοί από τους πιο επιδραστικούς δικηγόρους που αναλάμβαναν υποθέσεις αισχρότητας ήταν επίσης Εβραίοι: ο Charles Rembar συμβούλεψε τον ξάδερφό του Norman Mailer να μετατρέψει το «fuck» σε «fug» στο βιβλίο The Naked and the Dead (1948) και διετέλεσε επικεφαλής δικηγόρος για τις εκδόσεις Rosset's Grove Press... Ο Stanley Fleishman ήταν ο πιο εξέχων δικηγόρος της Πρώτης Τροποποίησης στο Λος Άντζελες για αρκετές δεκαετίες. Και ο Ephraim London υποστήριξε βασικές υποθέσεις λογοκρισίας ταινιών ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Εκτός από το νομικό τους έργο, αυτοί οι δικηγόροι έγραφαν ή επιμελούνταν επίσης βιβλία και δοκίμια για το ευρύ κοινό, στα οποία αγωνίζονταν κατά της καταστολής της λογοτεχνίας και της τέχνης, παρουσιάζοντας σχετικά επιχειρήματα σε συγγραφείς, εκδότες και ευρύ κοινό που ήταν απίθανο να συμβουλευτούν άρθρα σε νομικά περιοδικά. Ορισμένοι Εβραίοι δικαστές άσκησαν επίσης σημαντική επιρροή στην ανάπτυξη του δικαίου της άσεμνης συμπεριφοράς.[93]
Αυτό που βλέπουμε εδώ είναι ότι ο E. Michael Jones ήταν εύστοχος όταν έγραψε πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια:
Οι Εβραίοι επαναστάτες επιμένουν να διαδίδουν πορνογραφία υπό το πρόσχημα της τέχνης σε ένα σημαντικό μέρος του πολιτισμού μας. Αν πιστεύετε ότι έχουν σταματήσει να σεξουαλικοποιούν μεγάλο μέρος του δυτικού κόσμου ή να διαιωνίζουν στερεότυπα, ίσως θελήσετε να επανεξετάσετε επεισόδια όπως το "The Idol". Αυτή η σειρά, που δημιουργήθηκε από τους Sam Levinson, Abel "The Weeknd" Tesfaye και Reza Fahim, έχει περιγραφεί ως «φαντασία βιασμού» και αποδίδεται στα «άρρωστα και διεστραμμένα μυαλά» των δημιουργών της. Σύμφωνα με μια αναφορά στο Rolling Stone, η σειρά χαρακτηρίζεται ως «πορνογραφία βασανιστηρίων».[95] Η USA Today την επικρίνει ως «σεξιστική, άσκοπη», «εκμεταλλευτική», επισημαίνοντας περαιτέρω τη χρήση γυμνού, βωμολοχίας, ναρκωτικών, σπέρματος, σαδισμού, μαζοχισμού, ψυχικών ασθενειών και υπερβολικού καπνίσματος τσιγάρων σε μια απροκάλυπτη προσπάθεια να φανεί προκλητική και ανατρεπτική.[96]Η πορνογραφία είναι μόνο ένα όπλο σε μια πανοπλία πολιτισμικού πολέμου που διεξάγεται κατά το ήμισυ σε αυτοάμυνα, κατά το ήμισυ σε υπολειμματική εχθρότητα εναντίον των παραδοσιακών χριστιανικών πολιτισμών της πλειοψηφίας, ακόμη και όταν, όπως συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες, η αρχική συνταγή δεν ταιριάζει πλέον στην πραγματική κατάσταση... Αυτός είναι ο ιστορικός τρόπος λειτουργίας των Εβραίων. Είναι ξένοι παντού εκτός από το Ισραήλ, και όταν εμφανίζονται για πρώτη φορά σε οποιαδήποτε κοινωνία εθνών και αρχίζουν να επιδιώκουν την εξουσία, συναντούν αντίσταση. Η κοινωνία αντιμετωπίζει τους Εβραίους ως ξένους, ως αλλοδαπούς, και προσπαθεί να τους εμποδίσει να αποκτήσουν τον έλεγχο. Η εβραϊκή μέθοδος αντιμετώπισης αυτής της αντίθεσης είναι να εργάζονται αθόρυβα για να συσσωρεύσουν όσο το δυνατόν περισσότερο πλούτο. Ταυτόχρονα, εργάζονται για να διαφθείρουν τους ηγέτες της κοινωνίας με χρήματα και να σπείρουν διχόνοια μεταξύ των μαζών, να στρέφουν τη μία κοινωνική τάξη εναντίον της άλλης, να διαλύουν την αλληλεγγύη και τη συνοχή της κοινωνίας, έτσι ώστε να υπάρχει λιγότερη αντίσταση στη διείσδυσή τους στην κοινωνία.Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και το πρώτο μέρος του 20ού αιώνα, η υποκίνηση του ταξικού πολέμου ήταν η πιο επιτυχημένη τεχνική τους στην Ευρώπη. Με άλλα λόγια, η εμπλοκή των Εβραίων στην πορνογραφία πηγαίνει βαθύτερα τόσο εμπορικά όσο και φιλοσοφικά από ό,τι είναι διατεθειμένος να παραδεχτεί ο Abe Foxman. Από τη στιγμή που η πλειοψηφία των Αμερικανών Εβραίων αυτοπροσδιορίστηκε ως σεξουαλικά αποκλίνουσα, η πορνογραφία, μαζί με τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, τον φεμινισμό και τη λατρεία της θεάς της Νέας Εποχής, θα γινόταν μια φυσική έκφραση της κοσμοθεωρίας τους, και δεδομένου ότι έλεγχαν το Χόλιγουντ, ήταν σε θέση να κάνουν την κοσμοθεωρία τους κανονιστική για τον πολιτισμό γενικότερα. Η παραδοσιακή εχθρότητα κατά της κουλτούρας της πλειοψηφίας σε συνδυασμό με την παρακμή του ηθικού ενδοιασμού θα οδηγούσε φυσικά «τους υποστηρικτές του Woody Allen» να εμπλακούν στην πορνογραφία ως μορφή πολιτισμικού πολέμου.[94]
Το The Weeknd δεν είναι η μόνη τηλεοπτική εκπομπή που συμβάλλει στην ηθική διαφθορά του πολιτισμού. Παρόμοιες ανησυχίες για την ηθική παρακμή είναι εμφανείς σε έργα όπως τα The Boys και η Γενιά V των Eric Kripke, Seth Rogen και Evan Goldberg. Οι Kripke, Rogen και Goldberg φαίνεται να δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στη διαφθορά των εφήβων μέσω της Γενιάς V. Αν ο Eli Roth έχει δίκιο, ότι οι ταινίες του σκοπεύουν να «σκατώσουν μια ολόκληρη γενιά»,[97]τότε οι Gripke, Rogen και Goldberg κάνουν ακριβώς αυτό μέσω των The Boys και Gen V.
Έχει γίνει ολοένα και πιο προφανές ότι τα επαναστατικά κινήματα έχουν χρησιμοποιήσει την πορνογραφία ως σκόπιμο μέσο για να υπονομεύσουν τα ηθικά θεμέλια των πολιτισμών που βασίζονται στον ηθικό νόμο ή σε αρχές της πρακτικής λογικής. Όπως έχουμε υποστηρίξει, αυτή η στρατηγική μπορεί να εντοπιστεί τουλάχιστον μέχρι το 1919, και μητροπολιτικά κέντρα όπως η Νέα Υόρκη δεν εξαιρέθηκαν με κανέναν τρόπο από αυτές τις εξελίξεις.[98]
Αν ο Alexander Solzhenitsyn έχει δίκιο, ωστόσο, η αλήθεια τελικά θα επικρατήσει παρά τη συνεχή αντίθεση. Ο ισχυρισμός του ότι «μία λέξη αλήθειας υπερτερεί ολόκληρου του κόσμου» υπογραμμίζει την ιδέα ότι η αλήθεια δεν απαιτεί θεσμική εξουσία ή μαζική κινητοποίηση για να διαρκέσει. Ακόμα και όταν διατυπώνεται από ένα μόνο άτομο, η αλήθεια διατηρεί την ικανότητά της να αμφισβητεί το ψεύδος. Ακριβώς αυτή η διαρκής δύναμη βοηθά να εξηγηθεί γιατί οι φωνές που επικαλούνται τον ηθικό νόμο, την πρακτική λογική και την αντικειμενική αλήθεια τόσο συχνά περιθωριοποιούνται ή καταστέλλονται στον σύγχρονο λόγο.
Ἀπό : unz.com ὅπου μπορεῖται νά ᾿δεῖτε ὅλες τίς παραπομπές.
Ἡ Πελασγική
