ΙΡΑΝ – τό τελευταῖο θύμα τῆς ἑβραϊκῆς ψυχοπάθειας ὡς κυρίαρχης φυλῆς

Τοῦ  Povl H. Riis-Knudsen

Είναι αποκαρδιωτικό να βλέπουμε την αντίδραση της λεγόμενης δεξιάς πτέρυγας στον  απρόκλητο επιθετικό πόλεμο του Ισραήλ (και των Αμερικανών υποτελών του)  εναντίον του Ιράν. Κάποιος μπορεί σοβαρά να αμφιβάλλει για το αν υπάρχει επαρκής νοήμων ζωή στην εθνικιστική πτέρυγα. Υπάρχουν πολλές πτυχές σε αυτό το ζήτημα - δεν μπορώ να υποσχεθώ ότι μπορούμε να τις καλύψουμε όλες σε αυτό το πλαίσιο, αλλά ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να θίξουμε τις πιο σημαντικές.

1: Πολύ λίγοι Δυτικοί έχουν  ιδέα  για το Ιράν και τις ιρανικές υποθέσεις - και σίγουρα όχι για την ιρανική ιστορία. Ωστόσο, αυτή η γνώση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να έχει κανείς οποιαδήποτε άποψη σχετικά με αυτήν την εγκληματική επίθεση. Αν δεν γνωρίζετε τίποτα για το Ιράν, θα πρέπει να μείνετε μακριά από το πληκτρολόγιό σας. 1

2: Οι Ιρανοί που, δυστυχώς, βρίσκονται σε αυτή τη χώρα ( Δανία ) ήρθαν εδώ κυρίως επειδή διέφυγαν από τη στρατιωτική θητεία κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αμερικής (δηλαδή, του Ισραήλ) εναντίον του Ιράν τη δεκαετία του 1980 - επειδή αυτό ήταν. Το Ιράκ ήταν απλώς το πρωτοπαλίκαρο της Αμερικής - και οι ευχαριστίες που έλαβε ο Saddam Hussein για τις προσπάθειές του δείχνουν ξεκάθαρα ότι είναι κυριολεκτικά θανατηφόρο να είσαι φίλος των ΗΠΑ - ο Saddam Hussein απλώς γνώριζε πάρα πολλά. Από την αρχή, αυτοί οι Ιρανοί ανήκαν στο τμήμα του πληθυσμού που υποστήριζε την αιματηρή δικτατορία του Σάχη εναντίον της πλειοψηφίας του ιρανικού λαού. Η γνώμη τους για αυτό το θέμα είναι εντελώς άσχετη. Υπήρξαν προδότες του λαού τους από την πρώτη μέρα. Δεν εκπροσωπούν τον ιρανικό λαό, αλλά μόνο μια μικρή μειονότητα.

3: Το Ιράν δεν είναι αραβική χώρα, αλλά ινδοευρωπαϊκή χώρα. Ο πολιτισμός του χρονολογείται χιλιάδες χρόνια πίσω και εκτείνεται πολύ πέρα ​​από την μουσουλμανική κατάκτηση. Η ιρανική γλώσσα είναι ινδοευρωπαϊκή γλώσσα όπως τα δανικά και τα αγγλικά. Οι Ιρανοί είναι αδέρφια μας - ή τουλάχιστον ξαδέρφια μας. Ωστόσο, η ιστορία έχει κάνει να υπάρχουν πολλές μειονότητες εντός των συνόρων του Ιράν, όπως Αζέροι, Κούρδοι, Άραβες και πολλοί άλλοι. Αυτή είναι μια αδυναμία στην οποία θα επανέλθουμε.

4: Το Ιράν είναι μουσουλμανική χώρα. Υπάρχουν δύο πολύ διαφορετικές μορφές Ισλάμ: Σουνίτες και Σιίτες. Το Ιράν είναι Σιίτες Μουσουλμάνοι. Υπάρχουν Σιίτες Μουσουλμάνοι στις περισσότερες χώρες της Μέσης Ανατολής, αλλά στις αραβικές χώρες η ηγεσία είναι ως επί το πλείστον Σουνίτες Μουσουλμάνοι. Η κατανόηση του Ιράν απαιτεί βασική κατανόηση του Σιιτικού Ισλάμ. Ωστόσο, υπάρχει εκτεταμένη θρησκευτική ελευθερία στο Ιράν. Υπάρχουν πολλά χριστιανικά δόγματα, Σουνιστικό Ισλάμ, Ζωροαστριστές (λάτρεις της φωτιάς, μια αρχαία περσική θρησκεία). Απαγορεύεται το ιεραποστολικό έργο για θρησκείες εκτός του Ισλάμ, όπως και σε άλλες μουσουλμανικές χώρες.

5: Η δύναμη, το μέγεθος και ο πληθυσμός του Ιράν (93 εκατομμύρια) το έχουν καταστήσει τον κύριο εχθρό του Ισραήλ, καθώς το Ιράν υποστηρίζει επίσης τον αγώνα των Παλαιστινίων για ελευθερία. Είναι η τελευταία χώρα στη λίστα του Ισραήλ με τις χώρες της Μέσης Ανατολής, μετά τις ΗΠΑ, που πρέπει να καταστραφεί. Όλες οι άλλες έχουν καταστραφεί: Συρία, Λίβανος, Ιράκ, Λιβύη, Σουδάν. Οι άλλες αραβικές χώρες είναι απλώς υποτελή κράτη του Ισραήλ. Σε κάθε περίπτωση, ο κακός είναι οι ΗΠΑ - ο εχθρός της ανθρωπότητας Νο. 2. Ο Νο. 1 είναι το Ισραήλ. Αν θέλουμε ποτέ να υπάρξει ειρήνη στον κόσμο, αυτά τα δύο κράτη πρέπει να εξαφανιστούν από τον χάρτη με την τρέχουσα μορφή τους.

6: Το Ιράν είναι μια εξαιρετικά πλούσια χώρα. Ένα σημαντικό μέρος του πλούτου του προέρχεται από το πετρέλαιο. Αυτό έχει αποδειχθεί επίσης μια από τις κατάρες του Ιράν, επειδή πάντα προσέλκυε ξένα συμφέροντα.

7: Το Ιράν είχε στην πραγματικότητα εγκαθιδρύσει μια δημοκρατική κυβέρνηση μέχρι που η Αγγλία και οι ΗΠΑ ανέτρεψαν από κοινού τη δημοκρατική κυβέρνηση του Mohammad Mosaddegh το 1953, επειδή ο Mosaddegh είχε διαπράξει το θανάσιμο αμάρτημα της εθνικοποίησης της πετρελαϊκής βιομηχανίας της χώρας. Όταν οι ΗΠΑ μιλούν για την επιθυμία τους να «εκδημοκρατίσουν» το Ιράν, ακούγονται κάτι παραπάνω από κούφια. Στήν θέση του Mosaddegh, ο Mohammad Reza Pahlavi  διορίστηκε κυβερνήτης, γιατί αυτός ήταν, παρόλο που αργότερα ανέλαβε τον τίτλο του σάχη. Ο Pahlavi δεν εκπροσώπησε τον ιρανικό λαό, αλλά τις ΗΠΑ, και ξεκίνησε μια σκληρή και αναγκαστική δυτικοποίηση της χώρας. Αυτό σημαίνει ότι στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ υπάρχει η τάση να θεωρείται η δικτατορία των Pahlavi ως χρυσή εποχή και ο Σάχης ως άνθρωπος της προόδου - επειδή, από τη δική μας οπτική γωνία, είμαστε φυσικά πολύ πιο ανεπτυγμένοι και πολιτισμένοι από όλους τους άλλους. Ο Σάχης έκανε ό,τι μπορούσε για να κάνει τη χώρα να μοιάζει με την Αμερική, αλλά αυτές οι προσπάθειες σήμαιναν ότι αναπόφευκτα κινητοποιούσε τον πληθυσμό εναντίον του, επειδή ο πληθυσμός ήταν και είναι μουσουλμάνος και ήθελε να ζήσει ως μουσουλμάνος ακόμη και τότε. Το μουσουλμανικό κίνημα αντίστασης καταπολεμήθηκε με σκληρά μέτρα. Οι φυλακίσεις, η εκτεταμένη χρήση βασανιστηρίων, οι τυχαίες εκτελέσεις κ.λπ. ήταν μέρος της καθημερινής αταξίας. Ο μουσουλμάνος ηγέτης Ruhollah Khomeini αναγκάστηκε να εξοριστεί στο Παρίσι, από όπου ηγήθηκε του κινήματος αντίστασης. Παρά την μαζική αμερικανική υποστήριξη προς τη δικτατορία, το καθεστώς του Pahlavi κατέρρευσε και ο Khomeini μπόρεσε να επιστρέψει και έγινε δεκτός ως ήρωας από τον ιρανικό λαό - υπάρχουν ακόμα μερικοί από εμάς που θυμούνται τις τηλεοπτικές εικόνες από εκείνη την εποχή.  Το σημερινό καθεστώς είναι ακριβώς το αποτέλεσμα μιας λαϊκής εξέγερσης.  Η αμερικανική πρεσβεία δέχτηκε έφοδο και αποκαλύφθηκε για αυτό που πραγματικά ήταν: ένα κέντρο κατασκοπείας - και η έδρα της πραγματικής μυστικής κυβέρνησης του Ιράν.

Η πλειοψηφία του ιρανικού λαού μισεί την Αμερική για όσα έχει κάνει στο Ιράν (και μάλιστα κατά τη διάρκεια του οκταετούς πολέμου δι' αντιπροσώπων με το Ιράκ).

8: Το Ιράν έχει μια μουσουλμανική κυβέρνηση με το Συμβούλιο των Φρουρών και τον Ανώτατο Ηγέτη ως εγγυητές ότι η κυβέρνηση της χώρας δεν ακολουθεί πολιτικές που παρεκκλίνουν από το Ισλάμ. Υπάρχουν όμως εκλογές που καθορίζουν ποιος είναι πρόεδρος και ποιος κάθεται στο κοινοβούλιο. Οι υποψήφιοι πρέπει να εγκριθούν - κάτι που δεν είναι κακή ιδέα. Αυτό προστατεύει από την εκλογή εντελώς ηλιθίων, όπως γνωρίζουμε από το μέσο δυτικό κοινοβούλιο και τη μέση δυτική κυβέρνηση. Στο Ιράν, τα προσόντα της Δανής πρωθυπουργού Mette Frederiksen θα ήταν αρκετά για να καθαρίζει μια δημόσια τουαλέτα.  Ως Δυτικοί, μπορεί να μας αρέσει αυτό το σύστημα ή όχι. Δεν μας αφορά. Είναι εσωτερικό ιρανικό ζήτημα και κανένας ξένος δεν έχει κανένα δικαίωμα να παρέμβει σε αυτό.  Μπορούμε πιθανώς να συμφωνήσουμε ότι δεν θέλουμε αυτό το σύστημα εδώ, αλλά από την άλλη πλευρά, δεν το έχουμε και το Ιράν δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση απειλή ούτε για τις ΗΠΑ ούτε για την Ευρώπη.

9: Ο Ντόναλντ Τραμπ επίσης δεν γνωρίζει τίποτα για το Ιράν, όπως έχει αποδείξει ξεκάθαρα. Συνολικά, ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν μια μεγάλη απογοήτευση. Έχει κάνει σταθερά το αντίθετο από αυτό που υποσχέθηκε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας: δηλαδή, να κρατήσει τις ΗΠΑ μακριά από ανόητους πολέμους. Ωστόσο, δεν έχει κάνει τίποτα άλλο παρά να εμπλέξει τις ΗΠΑ σε πολέμους και συγκρούσεις - και ο πόλεμος κατά του Ιράν μπορεί κάλλιστα να είναι η πτώση του. Είναι παράνομος - τόσο βάσει του διεθνούς δικαίου όσο και βάσει του Συντάγματος των ΗΠΑ - αλλά ο Τραμπ έχει δηλώσει ανοιχτά ότι δεν αναγνωρίζει κανέναν νόμο - μόνο τη δική του συνείδηση. Ωστόσο, είναι αμφίβολο αν έχει. Αυτός δεν είναι ο πόλεμος του Τραμπ, είναι ο πόλεμος του Νετανιάχου. Αλλά γιατί ο Τραμπ διεξάγει αυτόν τον πόλεμο - ο οποίος απειλεί τη θέση του ως προέδρου και θα τον κάνει να χάσει τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, αφήνοντάς τον παράλυτο για το υπόλοιπο της προεδρικής του θητείας, αν δεν παραπεμφθεί σε δίκη πριν από τότε; Γιατί να εμπλακούμε καθόλου σε αυτόν τον πόλεμο; Γνωρίζουμε ότι το Ισραήλ ελέγχει τις ΗΠΑ. Οι πλούσιοι Εβραίοι ελέγχουν την πρωτεύουσα, τη βιομηχανία ψυχαγωγίας, τα μέσα ενημέρωσης και σχεδόν όλα τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης - και μέσω του πλούτου τους, καθορίζουν ποιος μπορεί να εκλεγεί στο Κογκρέσο - και ως πρόεδρος. Η προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ χρηματοδοτήθηκε με εβραϊκά χρήματα - και η κόρη του είναι παντρεμένη με Εβραίο και έχει ασπαστεί τον Ιουδαϊσμό. Όταν αφήνει τον Jared Kushner, τον Εβραίο γαμπρό του - ο οποίος δεν έχει κανέναν απολύτως ρόλο στην κυβέρνηση των ΗΠΑ - και τον επίσης Εβραίο φίλο του στο γκολφ Steve Wittkoff - ο οποίος επίσης δεν έχει επίσημο ρόλο να παίξει, αλλά όπως ο Kushner είναι απλώς κερδοσκόπος - να ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο ως διαπραγματευτές, συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων με το Ιράν, αποτελεί εμπαιγμό των επαγγελματιών διπλωματών γενικά και των Ιρανών ειδικότερα.

Αλλά ο Τραμπ δεν είναι υποψήφιος για επανεκλογή, και οι ενδιάμεσες εκλογές είναι απίθανο να κερδηθούν σε αυτό το σημείο ούτως ή άλλως, οπότε γιατί το κάνει αυτό; Δεν είναι καθόλου εξωφρενικό να υποθέσουμε ότι ο Νετανιάχου έχει στην κατοχή του όλα τα αρχεία του Epstein. Μήπως ο Νετανιάχου έχει καταδικαστικά στοιχεία εναντίον του Τραμπ; Σε κάθε περίπτωση, αυτός ο πόλεμος είναι μια υπέροχη απόσπαση της προσοχής από το σκάνδαλο Epstein, για το οποίο ξαφνικά κανείς δεν μιλάει πια...

Αλλά πιθανότατα ο Τραμπ έχει επίσης παραπληροφορηθεί εσκεμμένα για την πραγματική κατάσταση στο Ιράν! Πίστευε ότι η αλλαγή καθεστώτος θα μπορούσε να επιτευχθεί με τη δολοφονία του ηγέτη της χώρας. Πόσο αφελές. Ο Τραμπ μπορεί να πίστευε ότι ολόκληρη η χώρα θα καλωσόριζε τότε τους Αμερικανούς (και τους Εβραίους;) ως απελευθερωτές. Αυτό μαρτυρά μόνο την άγνοιά του για το Ιράν, την ιστορία του και τη χώρα. Οι Ιρανοί εξακολουθούν να μισούν τις ΗΠΑ. Από τότε που απέτυχε αυτή η στρατηγική, έχουμε ακούσει αμέτρητους άλλους λόγους για τους οποίους αυτή η βάρβαρη επίθεση ήταν απαραίτητη:

1. Για να εμποδίσουν το Ιράν να αναπτύξει πυρηνικά όπλα· μάλιστα, ήταν μόνο μια εβδομάδα μακριά από το να αποκτήσει πυρηνική βόμβα. Λοιπόν,  αυτό λέγεται τα τελευταία 40 χρόνια  - και ακόμα δεν έχουν αναπτύξει. Και επιπλέον, ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι κατέστρεψε ολοσχερώς το πυρηνικό τους πρόγραμμα στον 12ήμερο πόλεμο πριν από έξι μήνες. Πώς συνοψίζονται όλα αυτά; Επιπλέον, ο πρόσφατα δολοφονημένος ανώτατος ηγέτης είχε εκδώσει φετφά κατά της ανάπτυξης πυρηνικών όπλων - μια απαγόρευση με θρησκευτικά κίνητρα. Ο Τραμπ δολοφόνησε αυτό που ήταν πιθανώς η πιο μετριοπαθής προσωπικότητα στην ηγεσία του Ιράν. Νομίζω ότι οι διάδοχοί του θα επανεξετάσουν αυτό το φετφά. Ο λόγος που το Ιράν βρίσκεται στην τρέχουσα κατάστασή του είναι ακριβώς επειδή  δεν έχει  αναπτύξει πυρηνικά όπλα, βλ. Βόρεια Κορέα, η οποία έμεινε στην ειρήνη ακριβώς επειδή  έχει  πυρηνικά όπλα. Παρεμπιπτόντως, θυμάται κανείς τον θρύλο των ανύπαρκτων όπλων μαζικής καταστροφής του Saddam Hussein;
2. Επειδή το Ιράν φέρεται να ελέγχει όλα τα τρομοκρατικά κινήματα στον κόσμο. Ένας ακόμη ισχυρισμός που προέκυψε από το πουθενά. Το Ιράν υποστηρίζει τον παλαιστινιακό λαό και υπερασπίζεται τον νότιο Λίβανο από την ισραηλινή επιθετικότητα. Είναι μια αντίδραση στην ισραηλινή τρομοκρατία. 2
3. Για να αποτρέψουν περαιτέρω εκτελέσεις ανταρτών. Πόσο συγκινητικό. Τι θα λέγατε για τους σχεδόν 100.000 Παλαιστίνιους που δολοφονήθηκαν στη Γάζα; Τι θα λέγατε να το αποτρέψετε αυτό; Θα ήταν εύκολο. Αλλά όχι, ήταν απλώς Παλαιστίνιοι. Στο Ιράν μιλούσαμε για πράκτορες της CIA και της Μοσάντ που είχαν εισέλθει λαθραία. Ήταν η κυρίαρχη φυλή, ή τουλάχιστον οι υπηρέτες της.
4. Επειδή το Ιράν απείλησε τις ΗΠΑ. Χρειάζεται πολλή φαντασία για να το φανταστεί κανείς αυτό!
5. Μεταξύ των πιο παράξενων εξηγήσεων είναι η εξήγηση του Υπουργού Πολέμου Hegseth ότι ο Τραμπ έχει χριστεί από τον Θεό για να ξεκινήσει τον Αρμαγεδδώνα, κάτι που αποτελεί προϋπόθεση για την επιστροφή του Ιησού. Πραγματικά το είπε. Και είναι άνθρωποι σαν αυτόν που θέλουν να κυβερνήσουν τον κόσμο. Ο Θεός να μας βοηθήσει όλους!

Το γεγονός είναι ότι οι ιδέες του Τραμπ για το Ιράν δεν είχαν καμία βάση στην πραγματικότητα. Είναι ένας ηλίθιος άνθρωπος και, όπως οι περισσότεροι Αμερικανοί, είναι απληροφόρητος για τον κόσμο που θέλει να κυβερνήσει ως προσωπική του περιουσία. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει αυτόν και τις ΗΠΑ επικίνδυνους.

Σκοτώνοντας τον Khamenei, δεν σκότωσε μόνο τον ανώτατο  πολιτικό  ηγέτη του Ιράν. Σκότωσε τον ανώτατο  θρησκευτικό  ηγέτη της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ιρανών - τον δεύτερο πιο σημαντικό ηγέτη όλων των Σιιτών Μουσουλμάνων. Τον μετέτρεψε σε μάρτυρα - και το μαρτύριο έχει μια ξεχωριστή θέση στο Σιιτικό Ισλάμ. Με αυτή τη δολοφονία, ο Τραμπ έκανε το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να κάνει αν ο στόχος του ήταν να ανατρέψει το καθεστώς.

Υπάρχουν πολλές εικασίες σχετικά με το γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην επίσημη κατοικία του Ali Khamenei  εκείνη την εποχή - και όχι σε κάποιο καταφύγιο. Μια εξήγηση είναι ότι ο Khamenei επιδίωξε σκόπιμα τον μαρτυρικό θάνατο. Μπορεί να επιδίωξε τον μαρτυρικό θάνατο για τον εαυτό του, αλλά όχι για τους στενότερους συνεργάτες του, πόσο μάλλον για τα παιδιά και τα εγγόνια του. Πιστεύεται ότι είχε λάβει μια αμερικανική προσφορά ειρήνης που έπρεπε να συζητηθεί και να απαντηθεί. Όπως λέει και το μότο της Μοσάντ: «Μέσω απάτης!»

10: Αυτός ο πόλεμος θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο. Τα κράτη του Κόλπου έχουν δει ότι είναι επικίνδυνο να είναι φίλοι της Αμερικής. Αμερικανικές βάσεις βομβαρδίζονται, η οικονομική ζωή πλήττεται και οι τουρίστες τρομοκρατούνται. Ένας αποκλεισμός του Στενού του Ορμούζ θα μπορούσε να τριπλασιάσει την τιμή του πετρελαίου μέσα σε λίγες μέρες. Η Ευρώπη έχει αποκοπεί από τη φθηνή και αξιόπιστη ρωσική ενέργεια. Η Ρωσία μπορεί να προμηθεύσει την Κίνα με ό,τι της λείπει από τα κράτη του Κόλπου. Η Ευρώπη χρεοκοπεί.

11: Στόχος του Ισραήλ είναι να δημιουργήσει ένα Ισραήλ από τη Μεσόγειο μέχρι τον ποταμό Ευφράτη, εκδιώκοντας τον ιθαγενή αραβικό πληθυσμό, ο οποίος θα κατακλύσει την Ευρώπη (και άλλες χώρες με ευρωπαϊκό πληθυσμό) ως πρόσφυγες. Αυτό θα συμβάλει στην κατάρρευση της Ευρώπης (και άλλων λευκών χωρών) και θα δημιουργήσει περαιτέρω μίσος προς τους Μουσουλμάνους και έμμεσα μεγαλύτερη αγάπη για το εβραϊκό εγκληματικό κράτος στη Μέση Ανατολή, το οποίο είναι η πηγή της καταστροφής. Είναι σατανικό - αλλά καλά μελετημένο. Οι Εβραίοι είναι έξυπνοι άνθρωποι - και οι Ευρωπαίοι και οι λευκοί Αμερικανοί είναι ηλίθιοι. Η υποστήριξη του Ιράν προς τους Παλαιστίνιους στέκεται εμπόδιο σε αυτά τα σχέδια.

12: Η CIA εξοπλίζει τους Κούρδους, οι οποίοι είναι επίσης μεγάλοι σε αριθμό στο Ιράν, προκειμένου να τους υποκινήσει να εξεγερθούν εναντίον των Ιρανών. Ως ανταμοιβή, τους έχει υποσχεθεί το δικό τους κράτος - ένα όνειρο που οι Κούρδοι είχαν εδώ και αιώνες. Αυτό μπορεί να υποκινήσει άλλες μειονότητες στο Ιράν να προσπαθήσουν να αποκτήσουν το δικό τους κράτος, έτσι ώστε  το Ιράν να διασπαστεί σε άτομα , αλλά αναπόφευκτα θα αναγκάσει την Τουρκία να εμπλακεί στον πόλεμο στο πλευρό του Ιράν. Η Τουρκία δεν θα δεχτεί ποτέ οικειοθελώς ένα κουρδικό κράτος, ούτε το Ιράκ και η Συρία, αλλά το Ισραήλ έχει ήδη ευνουχίσει αυτά τα δύο κράτη. Η Τουρκία, ωστόσο, είναι μια ισχυρή στρατιωτική δύναμη. Ποιο δικαίωμα έχουν οι Αμερικανοί να παρεμβαίνουν σε τέτοια θέματα;

13: Το μεγάλο άγνωστο. Θα αποδεχτούν η Κίνα και η Ρωσία μια ήττα του Ιράν; Δεν νομίζω – και αυτό θα σήμαινε Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος αναπόφευκτα θα κατέληγε σε πυρηνικό πόλεμο. Μετά από αυτό, οι περαιτέρω ανησυχίες είναι περιττές.

14: Το Ισραήλ είναι ένα τρομοκρατικό κράτος – και οι ΗΠΑ είναι το προεκτεταμένο χέρι του Ισραήλ. Οι ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή για την παγκόσμια ειρήνη, την ανθρωπότητα και την ύπαρξη του πλανήτη. Δεν μπορούμε να έχουμε μια παγκόσμια τάξη όπου μία χώρα – οι ΗΠΑ – μπορεί να καθορίζει την ατζέντα παντού στον πλανήτη. Πρέπει να συσταθεί ένα διεθνές δικαστήριο για να κρίνει όλους αυτούς τους πολεμοκάπηλους και εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας. Γερμανοί αξιωματικοί και πολιτικοί απαγχονίστηκαν στη Νυρεμβέργη για πολύ λιγότερα!

15: Κάποιος μπορεί να αμφισβητήσει αν οι ΗΠΑ κατευθύνουν και διευκολύνουν το Ισραήλ - ή το αντίστροφο. Το γεγονός είναι ότι τα δύο είναι ενωμένα. Το Ισραήλ είναι ο μικρός αδερφός, αλλά ο μικρός αδερφός είναι αυτός που κάνει τα πάντα, επειδή είναι ο μικρός αδερφός που κατέχει την οικονομική δύναμη στις ΗΠΑ. Θυμηθείτε την ταινία «Κούνα τον σκύλο!» - αυτή είναι η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε. Είναι η ουρά που κουνάει τον σκύλο.( Δημιουργεῖται ἕνα γεγονός γιά νά ἀποσπαστεῖ ἡ προσοχή ἀπό ἔνα μεγάλο γεγονός πού ἤδη συμβαίνει καί ἡ ἀποκάλυψή του θά εἶχε τρομακτικές διαστάσεις. Ἔτσι μία μικρή ἤ ἀσήμαντη ὀντότητα (ἡ οὐρά) ἐλέγχει μία μεγαλύτερη, πιό σημαντική (τόν σκύλο).Κοῦνα τόν σκύλο λοιπόν !!!  ) Σε αυτό το πλαίσιο, ο Epstein παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Το Ισραήλ έχει ενοχοποιητικά στοιχεία εναντίον ενός συντριπτικού μέρους των αμερικανικών και ευρωπαϊκών ελίτ!

16: Είναι η δημοκρατία καν μια επιθυμητή μορφή διακυβέρνησης; Απλώς ρίξτε μια ματιά στις κυβερνήσεις που έχει δημιουργήσει αυτός ο τρόπος οργάνωσης των κρατών. Η Αμερική και η Ευρώπη δεν αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση! Όπως λένε: Ο χρυσός βυθίζεται στον πάτο - τα σκουπίδια επιπλέουν από πάνω!

Ἀπό :  theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική

Δέν ἀνήκω στήν Δύση !

 

Δὲν νιώθω Δυτικός. Δὲν εἶμαι κληρονόμος μιᾶς κλίκας δολοφόνων ποὺ διψοῦν γιὰ ἐξουσία...

Εἶμαι κληρονόμος τριῶν χιλιετιῶν πολιτισμοῦ ποὺ ἀνακάλυψε, μεταξὺ ἄλλων, τὴν ἔννοια τῆς προσωπικότητας, τὴν ἀξιοπρέπεια κάθε ἀνθρώπινου ὄντος καὶ ξεχώρισε τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν αὐθαιρεσία, ἀναγνωρίζοντας τὴν πολλαπλότητα τῶν ἐπιλογῶν, τῶν ἰδεῶν καὶ τῶν τρόπων ζωῆς. 

...Ἂν εἶναι ἡ κληρονομιὰ τῶν μεγάλων ἑλληνορωμαϊκῶν, χριστιανικῶν καὶ εὐρωπαϊκῶν πολιτισμῶν, δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη γιὰ ἕναν ψευδῆ ὁρισμὸ ποὺ χρησιμεύει μόνο γιὰ νὰ μᾶς παρασύρει στὴν ἀγκαλιὰ τῶν ἀμερικανικῶν συμφερόντων.

 Ἂν εἶναι τὸ συλλογικὸ ὄνομα ἐκείνων ποὺ θέλουν νὰ κυριαρχήσουν στὸν κόσμο μὲ κάθε κόστος, ἐπιβάλλοντας ἕνα οἰκονομικό, κοινωνικό, χρηματοοικονομικὸ καὶ ἠθικὸ σύστημα τοῦ ὁποίου οἱ καρποὶ εἶναι ἡ ἀλαζονεία, ὁ πόλεμος, ὁ μηδενισμός, ὁ ἀπεριόριστος πλοῦτος καὶ ἡ τεράστια δύναμη λίγων ἐκλεκτῶν, εἶμαι ἀκόμη λιγότερο Δυτικός. 

Σὲ ἔνδειξη τιμῆς στὸ χρῆμα καὶ τὸ σύστημα Epstein, ἂς τὸ ὀνομάσουν Σόδομα καὶ Μαμωνά...

 Γράφει ὁ Roberto Pecchioli  

Μὲ τὴν πτώση τοῦ πραγματικοῦ κομμουνισμοῦ τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνα, ἡ χαρὰ ὅσων ἦταν πάντα ἀντικομμουνιστὲς θόλωσε τὸν στοχασμὸ γιὰ τὸ μέλλον. Ἕνας ἄνθρωπος δεμένος μὲ τὸ παρελθόν - ὁ Pino Rauti, ἱστορικὸς ἡγέτης τῆς ἀκτιβιστικῆς καὶ «κοινωνικῆς» πτέρυγας τοῦ MSI ( κίνημα βασισμένο στίς ἀρχές τοῦ καθεστώτος τοῦ Μουσσολίνι  ) - ἦταν ἀπὸ τοὺς πιὸ καθαρά σκεπτόμενους. Προειδοποίησε ὅτι οἱ πανηγυρισμοί γιὰ τὴν ἧττα ἑνὸς ἱστορικοῦ ἐχθροῦ δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ διαρκέσουν πολύ, ἀφοῦ ὁ ἄλλος ἀντίπαλος - ὁ φιλελεύθερος καπιταλισμός - εἶχε πετύχει, ἐπιπλέον χωρὶς πόλεμο, μιὰ ἱστορικὴ νίκη ποὺ θὰ ἀντηχοῦσε γιὰ δεκαετίες. Λίγοι τὸν ἄκουγαν, ἀκόμη καὶ μέσα στὸν δικό του κύκλο. Λίγες ἄλλες φωνὲς ὑψώθηκαν, ἀπὸ διαφορετικὲς ὀπτικὲς γωνίες, γιὰ νὰ προειδοποιήσουν γιὰ τὶς συνέπειες τοῦ φιλελεύθερου, ἐλεύθερου ἀγοραίου καὶ φιλελεύθερου θριάμβου. Πάνω ἀπὸ τριάντα πέντε χρόνια ἀργότερα, νέα ἐρείπια καθιστοῦν τὸν κόσμο μιὰ τραχιὰ ἔρημο καὶ ἕνα φασματικὸ θέατρο πολέμου, τὸν ἀποσπασματικὸ Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο ποὺ ἐπικαλέστηκε ὁ Jorge Mario Bergoglio. 

Ἡ μακρὰ ἐποχὴ τῆς ἀμερικανικῆς μονοπολικότητας, τὸ «τέλος τῆς ἱστορίας» μὲ τὴν παγκόσμια ἐπιβολὴ τοῦ φιλελεύθερου καπιταλιστικοῦ μοντέλου στὴν παγκοσμιοποιημένη, οἰκονομικὴ καὶ τεχνολογική του μορφή, φαινόταν νὰ πλησιάζει στὸ τέλος της. Ἡ ἀνάδυση τῆς Κίνας, ἡ ἀργὴ ἀνάδυση τοῦ ἄλλου ἀσιατικοῦ γίγαντα, τῆς Ἰνδίας, ἡ ἐπιστροφὴ τῆς Ρωσίας καὶ ἡ συμμαχία BRICS φαινόταν νὰ εἶναι ἡ αὐγὴ ἑνὸς πολυπολικοῦ κόσμου, στὸν ὁποῖο κάθε πολιτισμὸς καὶ περιοχὴ θὰ μποροῦσε νὰ διεκδικήσει τὸν ρόλο καὶ τὴν ἰδιαιτερότητά του, πολιτιστική, πνευματική, οἰκονομικὴ καὶ γεωπολιτική. Τὰ γεγονότα τῶν τελευταίων ἐτῶν -καὶ μηνῶν καὶ ἡμερῶν- ἔχουν βυθίσει τὸν κόσμο πίσω στὸν ἐφιάλτη τοῦ πολέμου, καθιστῶντας τὸν ἄξονα τῆς λεγόμενης Δύσης, τοῦ ὁποίου ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος εἶναι ἡ συμμαχία μεταξύ της Ἀγγλόσφαιρας καὶ τοῦ Ἰσραήλ, πιὸ ἀνησυχητικὸ καὶ ἄγριο. Σὲ οἰκονομικὴ κρίση, οἰκονομία, τεχνολογικά, στρατιωτικὰ ἐξαρτημένη ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό, πληγεῖσα ἀπὸ μιὰ δημογραφικὴ καὶ ἀξιακὴ κρίση στὴν ὁποία ἀνταποκρίνεται ἀποκλειστικὰ μὲ ὅρους μηδενιστικοῦ φιλελευθερισμοῦ/ἐλευθεριασμοῦ καὶ τοῦ ἄσκοπου ἀνοίγματος τῶν συνόρων της, ἡ Γηραιὰ Ἤπειρος ἀνταποκρίνεται ἀπόλυτα στὸ ὄνομά της, ἡ ἐμπροσθοφυλακὴ τῆς παρακμῆς τῆς Δύσης ποὺ τὰ πιὸ ἀνήσυχα πνεύματα ἄρχισαν νὰ διαισθάνονται ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, τὶς ἀρχὲς τοῦ ἀμερικανικοῦ αἰῶνα. 

Ἡ πολεμικὴ περιπέτεια μεταξὺ Ἰσραὴλ καὶ Ἀμερικῆς τῶν τελευταίων ἑβδομάδων, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ἔκβασή της, μοιάζει ὅλο καὶ περισσότερο μὲ τὴ βίαιη ἀντίδραση ἑνὸς τραυματισμένου θηρίου, ἀπρόθυμου νὰ ἀποδεχτεῖ τὸν ρόλο ποὺ τοῦ ἔχει ἀνατεθεῖ ἀπὸ τὴν ἱστορία, τὴ δημογραφία καὶ τὴν οἰκονομία στὴν τρέχουσα ἱστορικὴ στιγμή. Ἡ ἐπίθεση σὲ ἕνα κυρίαρχο κράτος, ἡ ὕπουλη δολοφονία τῶν ἡγετῶν του, καλῶς ἢ κακῶς ἐκλεγμένων - σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς ἀραβικὲς ἀριστοκρατίες (absit iniuria verbis != χωρίς παρεξήγηση) τοῦ Κόλπου, τὶς ὁποῖες τὸ πετρέλαιο ἔχει μετατρέψει σὲ τόσες πολλὲς βρώμικες λωρίδες Λὰς Βέγκας ὅπου τακτοποιοῦνται οἱ πιὸ ἀπερίγραπτες ὑποθέσεις στὴ γῆ - εἶναι πιθανῶς τὸ σημεῖο χωρὶς ἐπιστροφὴ στὴν ἱστορία τῶν τελευταίων δεκαετιῶν. Φαίνεται κωμικὸ ὅταν ὁ Merz, ἕνας ἄνθρωπος τῆς Black Rock, καγκελάριος τῆς πρώην μεγάλης Γερμανίας στὴν βιομηχανικὴ καὶ ἐνεργειακή της κρίση, δηλώνει ὅτι τὸ Ἰράν, χωρὶς τὴ στρατιωτικὴ παρέμβαση τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Δικαίου, θὰ εἶχε ἀποκτήσει πυρηνικὴ βόμβα μέσα σὲ δύο ἑβδομάδες. Ὄχι μία ἢ τρεῖς, ἀλλὰ δύο. Μιὰ ἐπανάληψη τῆς ἱστορίας τῶν ὅπλων μαζικῆς καταστροφῆς τοῦ Saddam καὶ τοῦ φιαλιδίου ποὺ κραδαίνει στὸν ΟΗΕ ὁ Colin Powell κατὰ τὴν ἐποχή του Bush του πρεσβύτερου. 

Ο βομβαρδισμός της Gorla ήταν μια λανθασμένη αεροπορική επίθεση που διεξήχθη από βομβαρδιστικά της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην βιομηχανική συνοικία Gorla του Μιλάνου στην Ιταλία, στις 20 Οκτωβρίου 1944, κατά τη διάρκεια της συμμαχικής εκστρατείας εναντίον στόχων του Άξονα στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία έπληξε με τραγικό τρόπο το δημοτικό σχολείο Francesco Crispi και σκότωσε 184 παιδιά μαζί με 14 δασκάλους λόγω ενός λάθους πλοήγησης... Θυσία παιδιῶν τότε, θυσία παιδιῶν καί σήμερα...ἀπό τούς ἴδιους...( φωτό μνημείου)

Ἡ πολιτικὴ δολοφονία ἔχει γίνει συνήθης πρακτικὴ στὴν ἀνίατα ἄρρωστη Δύση: αὐτὸ ἀποδεικνύεται, πέρα ἀπὸ τὴν κρίση μεμονωμένων ἡγετῶν, ἀπὸ τὶς περιπτώσεις τοῦ Saddam, τοῦ Gaddafi, τοῦ Nasrallah καὶ τώρα του Khamenei, καθὼς καὶ ἀπὸ τὴν ἀπαγωγή του Maduro. Ἔφτασαν μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ ἐξοντώσουν τὰ κορίτσια ἑνὸς σχολείου θηλέων στὴν Τεχεράνη. Παράπλευρες ἀπώλειες. Στὸ Ἰράν, θὰ τὸ θυμοῦνται, σὲ ἀντίθεση μὲ ἐμᾶς τοὺς Ἰταλούς, ποὺ εἴχαμε τὴν ἴδια μοῖρα στὶς βομβιστικὲς ἐπιθέσεις των ἀπελευθερωτών, ὅπως τὸ δημοτικὸ σχολεῖο τοῦ Μιλάνου στὴ Gorla στὶς 20 Ὀκτωβρίου 1944 (διακόσιοι νεκροί, συμπεριλαμβανομένων 184 μαθητῶν). Ἕνα ἄγνωστο ἐπεισόδιο ποὺ καταδεικνύει τὴ δουλοπρεπῆ φύση τῶν κυβερνήσεών μας. Οἱ λίγοι ποὺ ἔδειξαν ἀξιοπρέπεια μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, ἀπὸ τὸν Craxi μέχρι τόν Moro, βρῆκαν τὸ τέλος ποὺ γνωρίζουμε. 

Τὸ συμπέρασμα εἶναι σαφές: Δὲν νιώθω Δυτικός. Δὲν εἶμαι κληρονόμος μιᾶς κλίκας δολοφόνων ποὺ διψοῦν γιὰ ἐξουσία, ἀλλὰ τριῶν χιλιετιῶν πολιτισμοῦ ποὺ ἀνακάλυψε, μεταξὺ ἄλλων, τὴν ἔννοια τῆς προσωπικότητας, τὴν ἀξιοπρέπεια κάθε ἀνθρώπινου ὄντος καὶ ξεχώρισε τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν αὐθαιρεσία, ἀναγνωρίζοντας τὴν πολλαπλότητα τῶν ἐπιλογῶν, τῶν ἰδεῶν καὶ τῶν τρόπων ζωῆς. Δὲν μπορῶ νὰ εἶμαι Δυτικὸς ἐπειδὴ ἐξακολουθῶ νὰ νιώθω ντροπὴ γιὰ τὸ κακὸ καὶ ἀγανάκτηση γιὰ ὅσους τὸ διαπράττουν, εἰδικὰ ὅταν αὐτὸ καλύπτεται ἀπὸ ψευδῆ ἀνθρωπιστικὰ ἰδανικά. Δὲν εἶμαι Δυτικὸς ἐπειδὴ αὐτὸ θὰ σήμαινε ὅτι προσφέρω κάλυψη σὲ κυβερνήσεις -εὐρωπαϊκές- ποὺ εἶναι ἀνίκανες, διεφθαρμένες, δουλοπρεπεῖς, ἐχθροὶ τοῦ λαοῦ ποὺ διοικοῦν γιὰ λογαριασμὸ τρίτων. Ἀπορρίπτω τὸν ἀντισημιτισμὸ μὲ περιφρόνηση: Δὲν κρίνω κατὰ κατηγορία ἢ ἀκόμη καὶ κατὰ φυλή. Ἀναρωτιέμαι, ὡστόσο, ἂν ἡ κοινὴ λογικὴ ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων ποὺ ἀντιτίθενται στὸν παραληρηματικὸ ὑπερεθνικισμὸ τμημάτων τοῦ ἑβραϊκοῦ κόσμου δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ τὸν καταδικάσει χωρὶς ποινικὴ τιμωρία. Τὰ δικαστήρια δὲν θὰ ἀλλάξουν τὴ γνώμη πολλῶν γιὰ τὴν ἐλὶτ ποὺ κυβερνᾶ τὸ Ἰσραήλ. 

Δὲν εἶμαι οὔτε Δυτικός, ἐπειδὴ δὲν ξέρω κἂν τί σημαίνει. Ἂν εἶναι ἡ κληρονομιὰ τῶν μεγάλων ἑλληνορωμαϊκῶν, χριστιανικῶν καὶ εὐρωπαϊκῶν πολιτισμῶν, δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη γιὰ ἕναν ψευδῆ ὁρισμὸ ποὺ χρησιμεύει μόνο γιὰ νὰ μᾶς παρασύρει στὴν ἀγκαλιὰ τῶν ἀμερικανικῶν συμφερόντων. Ἂν εἶναι τὸ συλλογικὸ ὄνομα ἐκείνων ποὺ θέλουν νὰ κυριαρχήσουν στὸν κόσμο μὲ κάθε κόστος, ἐπιβάλλοντας ἕνα οἰκονομικό, κοινωνικό, χρηματοοικονομικὸ καὶ ἠθικὸ σύστημα τοῦ ὁποίου οἱ καρποὶ εἶναι ἡ ἀλαζονεία, ὁ πόλεμος, ὁ μηδενισμός, ὁ ἀπεριόριστος πλοῦτος καὶ ἡ τεράστια δύναμη λίγων ἐκλεκτῶν, εἶμαι ἀκόμη λιγότερο Δυτικός. 

Σὲ ἔνδειξη τιμῆς στὸ χρῆμα καὶ τὸ σύστημα Epstein, ἂς τὸ ὀνομάσουν Σόδομα καὶ Μαμωνά. 

Ὅποιος θέλει μπορεῖ νὰ ἀκολουθήσει τὸν πολεμοχαρῆ Ἀμερικανὸ γερουσιαστὴ Lindsay Graham, ἑβδομῆντα ἐτῶν, παχύσαρκο καὶ ὁμοφυλόφιλο, ποὺ παροτρύνει τοὺς ἄτυχους ψηφοφόρους του στὴ Νότια Καρολίνα νὰ πεθάνουν γιὰ τὸ Ἰσραήλ. Ἂς καταταγεῖ ὁ ἴδιος, συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν πολὺ νεαρὸ ἐραστή του, ὄχι ἐμᾶς, τὰ παιδιά μας, τὰ ἐγγόνια καὶ τοὺς συμπολῖτες μας. Πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς εἴμαστε ἀπάτριδες: πρέπει νὰ βροῦμε μιὰ ταυτότητα, κοινὲς ἀξίες καὶ συγκεκριμένα συμφέροντα νὰ ἐκπροσωπήσουμε. Πρὸς τὸ παρόν, μποροῦμε μόνο νὰ ἀρνούμαστε πώς εἴμαστε Δυτικοί: αὐτὴ εἶναι ἤδη μιὰ ἰσχυρὴ ἐπιλογή, ἠθική, πολιτική, ἀκόμη καὶ αἰσθητική.  

Ἀπό :  ereticamente.net

Ἡ Πελασγική

Σημεῖο καμπῆς ἤ Παγκόσμιος Πόλεμος;

Ὁ πόλεμος τοῦ Ἰράν καί τό τέλος τῆς παλαιᾶς τάξης πραγμάτων

Ο Karl Richter για τον Πόλεμο του Κόλπου που θα μπορούσε να τερματίσει την μονοπολική εποχή.

Τοῦ Karl Richter

Μετά από σχεδόν δύο εβδομάδες πολέμου στον Περσικό Κόλπο, το Ιράν φαίνεται να έχει κερδίσει μια νίκη σε σημεία. Αυτό θα μπορούσε να αλλάξει τη διεθνή τάξη πιο ριζικά από τη ρήξη της πανδημίας του κορονοϊού και τα τέσσερα χρόνια πολέμου στην Ουκρανία.

Μπορεί να περιγραφεί μόνο ως μια αίσθηση, τόσο στρατιωτικά όσο και πολιτικά: σπάνια ένα πολεμικό σχέδιο έχει καταρρεύσει τόσο θεαματικά όσο η προσπάθεια της συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ να αναγκάσει το Ιράν να γονατίσει γρήγορα. Αντίθετα, η Ισλαμική Δημοκρατία -αν και υπέστη τις πιο σοβαρές τρομοκρατικές επιθέσεις- δεν έχει καταρρεύσει, αλλά έχει διατηρήσει την ικανότητά της να πραγματοποιεί επώδυνα αντίποινα που προκαλούν αυξανόμενες και εντελώς απρόβλεπτες απώλειες για τους επιτιθέμενους. Αυτές οι απώλειες είναι σίγουρα πολύ υψηλότερες από ό,τι υποδηλώνουν τα επίσημα στοιχεία. Η στρατιωτική υποδομή των ΗΠΑ στην περιοχή - σταθμοί ραντάρ και βάσεις- έχει πληγεί σοβαρά.

Ένα κομμάτι του παζλ παρέχεται από το αμερικανικό στρατιωτικό νοσοκομείο στο Landstuhl της Γερμανίας. Η εγκατάσταση, η οποία συνήθως φροντίζει επίσης τους περίπου 40.000 Αμερικανούς στρατιωτικούς και τις οικογένειές τους στην περιοχή του Kaiserslautern, έκλεισε τις τελευταίες ημέρες το μαιευτήριο. Οι έγκυες γυναίκες καλούνται να αναζητήσουν φροντίδα σε γύρω κλινικές. Το επείγον ήταν τόσο μεγάλο που ακόμη και οι προγραμματισμένες καισαρικές τομές μεταφέρθηκαν. Ένα υπόμνημα της διοίκησης του νοσοκομείου, το οποίο επικαλέστηκε η στρατιωτική εφημερίδα Stars and Stripes , δικαιολόγησε το βήμα αναφερόμενο στον «πρωταρχικό στόχο του νοσοκομείου»: το Landstuhl χρησιμεύει ως «κρίσιμος κόμβος και σημείο εκκένωσης για τους Αμερικανούς στρατιωτικούς που τραυματίζονται σε εκπαίδευση ή πολεμικές επιχειρήσεις στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική». Προφανώς, υπάρχουν πολλοί από αυτούς. Τα επίσημα στοιχεία είναι σαφώς επιβεβαιωμένα. Μια προγραμματισμένη εκστρατεία αιμοδοσίας εντός της στρατιωτικής κοινότητας του Kaiserslautern προωθήθηκε επίσης - μια ακόμη ένδειξη.

Όσον αφορά το Ισραήλ, η κατάσταση μπορεί να είναι ακόμη χειρότερη. Οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες έχουν συντάξει μια εκτίμηση ζημιών, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ υπέστη καταστροφικές και μη αναστρέψιμες απώλειες κατά τις πρώτες 72 ώρες του πολέμου ως αποτέλεσμα των ιρανικών αντιποίνων. Σύμφωνα με τη διαρροή ρωσικής εκτίμησης, το Ισραήλ έχασε την «επιχειρησιακή του πρόσβαση» στον πυρηνικό αντιδραστήρα στη Dimona, το κεντρικό σημείο του ισραηλινού πυρηνικού προγράμματος. Λέγεται ότι έντεκα κορυφαίοι πυρηνικοί επιστήμονες σκοτώθηκαν. Επιπλέον, επιθέσεις σε άλλους στόχους φέρονται να σκότωσαν έξι υψηλόβαθμους στρατηγούς των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, 198 αξιωματικούς της Πολεμικής Αεροπορίας -συμπεριλαμβανομένων ανώτερων πιλότων- και ένα ολόκληρο διοικητικό επιτελείο. Επιπλέον, λέγεται ότι 462 στρατιώτες σκοτώθηκαν στο έδαφος και σε διάφορες στρατιωτικές βάσεις. Φυσικά, αυτοί οι ισχυρισμοί δεν μπορούν να επαληθευτούν ανεξάρτητα.

Αυτό που είναι αδιαμφισβήτητο, ωστόσο, είναι ότι η πυρηνική και στρατιωτική δύναμη του Ισραήλ —η οποία για πολύ καιρό θεωρούνταν αήττητη— δεν είχε υποστεί συγκρίσιμες απώλειες σε καμία άλλη στρατιωτική επιχείρηση τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτή η τροπή των γεγονότων είναι ένα πρωτοφανές προμήνυμα.

Πολιτικά, αποτελεί επίσης ένα ισχυρό μήνυμα. Χάρη στην επιτυχημένη αντίστασή του, το Ιράν κερδίζει ξαφνικά κύρος όχι μόνο στρατιωτικά αλλά και πολιτικά, αναδεικνύοντας τον εαυτό του ως κυρίαρχο παράγοντα. Σε αντίθεση με την αμερικανική κυβέρνηση, η οποία μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει να διατυπώσει ούτε έναν ορθολογικό στόχο για τον πόλεμό της κατά της τρομοκρατίας, η ιρανική ηγεσία, μετά από μόλις δύο εβδομάδες σύγκρουσης, έχει προσελκύσει την προσοχή με δύο εκρηκτικούς πολεμικούς στόχους που ξεπερνούν κατά πολύ την τρέχουσα ανταλλαγή χτυπημάτων. Σε συνέντευξή του στο πρακτορείο ειδήσεων Fars, ο Αναπληρωτής Διοικητής του Ναυτικού των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, Ταξίαρχος Mohammad Akbarzadeh, δήλωσε: «Η εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους και το οριστικό κλείσιμο των αμερικανικών βάσεων [στην περιοχή] θα είναι μεταξύ των σημαντικότερων περιφερειακών στόχων του Ιράν».

Εν μέσω πολέμου, η Τεχεράνη αυτοανακηρύσσεται προστάτης των Παλαιστινίων, κάτι που -πέρα από την ήδη αυξημένη αλληλεγγύη πολλών Μουσουλμάνων- πιθανότατα θα φέρει στη χώρα πρόσθετη υποστήριξη στον αραβικό κόσμο. Ταυτόχρονα, το μπλοκάρισμα του ζωτικής σημασίας Στενού του Ορμούζ ασκεί σημαντική πίεση στην παγκόσμια οικονομία -και πάνω απ' όλα στην κυριαρχία του Τραμπ. Ήδη, οι Άραβες σύμμαχοι, οι οποίοι δεν μπορούν να προστατευτούν αποτελεσματικά από τον Θείο Σαμ, απειλούν να αποσύρουν δισεκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες, κάτι που δύσκολα θα γίνει ευπρόσδεκτο στους πλούσιους σε κεφάλαια κύκλους υποστηρικτών του Τραμπ. Οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου απειλούν να εκραγούν μπροστά του. Και με κάθε λίτρο πετρελαίου που δεν πληρώνεται πλέον σε δολάρια, η παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ δέχεται μεγαλύτερες πιέσεις. Η βύθιση ενός αεροπλανοφόρου θα ήταν το κερασάκι στην τούρτα και η απόλυτη ταπείνωση.

Όλα αυτά σηματοδοτούν ένα πραγματικό σημείο καμπής και θα μπορούσαν να οδηγήσουν στο εγγύς μέλλον σε δραματικές αλλαγές στη διεθνή σκηνή. Από όλες τις χώρες, το Ιράν -που εδώ και καιρό ήταν ο παρίας της δυτικής παγκόσμιας τάξης- θα μπορούσε να γίνει ο καταλύτης της. Το κάρμα είναι μεγάλη υπόθεση.

«Το Ιράν θα αποφασίσει για την τύχη του σιωνιστικού καθεστώτος-μαριονέτα και των Ηνωμένων Πολιτειών», δήλωσε ο Αντιναύαρχος Akbarzadeh στη συνέντευξη στο Fars. Ακόμα και οι Δυτικοί παρατηρητές δεν μπορούν πλέον να το απορρίψουν αυτό ως απλή καυχησιολογία. Κανείς άλλος εκτός από τον πρώην αξιωματικό των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και επιθεωρητή όπλων του ΟΗΕ, Scott Ritter, προέβλεψε πρόσφατα σε συνομιλία του με την ανεξάρτητη πύλη India & Global Left μια στρατηγική ήττα για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ: Το Ιράν, είπε, βρίσκεται στον καλύτερο δρόμο για να κερδίσει τον πόλεμο.

Τα γεγονότα έχουν φτάσει σε σημείο κορύφωσης. Ξαφνικά, για πρώτη φορά από το 1945, η παγκόσμια τάξη που έχει θεσπίσει η Δύση - η τάξη των δολοφόνων, των διεστραμμένων και των σατανιστών του Epstein - αμφισβητείται. Προς το παρόν, το Ιράν δίνει τη μάχη εκ μέρους όλων όσων επιδιώκουν την απελευθέρωση από αυτήν - επίσης εκ μέρους της Ρωσίας, της Κίνας και όλων των άλλων που επιθυμούν να ζήσουν με ελευθερία και αξιοπρέπεια. Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, το Ιράν είναι η αιχμή του δόρατος στον αγώνα κατά του Αντίχριστου.

Δεδομένης της κατάστασης, η απάντηση του Μεγάλου Σατανά θα μπορούσε να είναι μόνο μια πυρηνική βόμβα. Διακυβεύεται η παγκόσμια κυριαρχία του, σχεδόν ολοκληρωτική. Στην Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ, τρελοί όπως ο Pete Hegseth κυριαρχούν - άνδρες που χρειάζονται τον παγκόσμιο πόλεμο και τον λαχταρούν ως έργο του Θεού. Θα θυσίαζαν ολόκληρους λαούς στο βωμό της φωτιάς. Θα δούμε τι θα ακολουθήσει.

Ἀπό : multipolarpress.com

Ἡ Πελασγική 

Ὁ πόλεμος κατά τοῦ Ἰράν θά μποροῦσε νά ξαναφτιάξῃ τόν κόσμο

Τοῦ Fyodor Lukyanov

 Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ δικαιολόγησαν την στρατιωτική τους εκστρατεία εναντίον του Ιράν ισχυριζόμενοι ότι ήταν απαραίτητη για να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και τον κόσμο από μια πυρηνική απειλή. Η Τεχεράνη κατηγορήθηκε ότι συσσώρευσε κρυφά αρκετό ουράνιο κατάλληλο για όπλα ώστε να κατασκευάσει έως και 11 ατομικές βόμβες. Ωστόσο, μετά την πρώτη εβδομάδα των βομβαρδισμών, έγινε σαφές ότι οι πυρηνικοί φόβοι ήταν μόνο ένα μέρος της ιστορίας.

Ο πόλεμος κατά του Ιράν δεν είναι απλώς μια ακόμη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. Σηματοδοτεί το τελευταίο στάδιο μιας μακράς διαδικασίας αναταραχής που αναδιαμορφώνει την περιοχή από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Και οι συνέπειες αυτού που συμβαίνει σήμερα θα επεκταθούν πολύ πέρα ​​από τη Μέση Ανατολή.

Ο τρέχων πόλεμος μπορεί να θεωρηθεί ως το αποκορύφωμα ενός μετασχηματισμού που ξεκίνησε πριν από περισσότερες από τρεις δεκαετίες. Η σύγχρονη Μέση Ανατολή αναδύθηκε τον 20ό αιώνα κατά την παρακμή των αποικιακών αυτοκρατοριών. Αλλά αυτή η τάξη άρχισε να διαλύεται το 1991, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαπέλυσαν την επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου» για να εκδιώξουν τις ιρακινές δυνάμεις από το Κουβέιτ.

Η χρονική στιγμή ήταν συμβολική. Ο Πόλεμος του Κόλπου συνέπεσε με μια δραματική μετατόπιση στην παγκόσμια πολιτική: την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την εμφάνιση αυτού που συχνά αποκαλούνταν «μονοπολική στιγμή». Η περίοδος της απαράμιλλης αμερικανικής κυριαρχίας.

Αυτό που ακολούθησε ήταν μια αλυσιδωτή αντίδραση κρίσεων και παρεμβάσεων. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον τον Σεπτέμβριο του 2001 πυροδότησαν τον παγκόσμιο Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας ,  οδηγώντας σε στρατιωτικές εκστρατείες στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Η Αραβική Άνοιξη στη συνέχεια αποσταθεροποίησε καθεστώτα σε όλη την περιοχή, ακολουθούμενη από παρέμβαση στη Λιβύη και τον παρατεταμένο εμφύλιο πόλεμο στη Συρία.

Κάθε κρίση τραβούσε περισσότερους δρώντες στη δίνη. Σταδιακά, ο έλεγχος των γεγονότων χανόταν από εκείνους που το είχαν ξεκινήσει.

Για την Ουάσινγκτον, το αποτέλεσμα ήταν μια στρατηγική παγίδα. Οι ΗΠΑ επιδίωξαν να μειώσουν την άμεση εμπλοκή τους στις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, διατηρώντας παράλληλα την επιρροή τους. Αυτοί οι στόχοι αποδείχθηκαν ολοένα και πιο δύσκολο να συμβιβαστούν.

Εκ των υστέρων, είναι σαφές ότι πολλές αμερικανικές αποφάσεις στην περιοχή ήταν αντιδραστικές. Κάθε βήμα παρουσιάστηκε ως μέρος μιας συνεκτικής γεωπολιτικής στρατηγικής, ωστόσο οι μακροπρόθεσμες συνέπειες σπάνια υπολογίστηκαν πέρα ​​από τον άμεσο ορίζοντα.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, τόσο κατά τη διάρκεια της πρώτης προεδρίας του όσο και κατά την επιστροφή του στην εξουσία, υποστήριζε επανειλημμένα ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να αποφεύγουν τις στρατιωτικές επεμβάσεις μακριά από τα σύνορά τους. Ωστόσο, το Ιράν παρουσίασε μια διαφορετική πρόκληση.

Το Ιράν είναι το ισχυρότερο κράτος που έχουν αντιμετωπίσει άμεσα οι ΗΠΑ από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όχι απαραίτητα από άποψη στρατιωτικής ισχύος, αλλά από άποψη δημογραφικού βάρους και περιφερειακής επιρροής. Η προσπάθεια διάλυσης ενός τέτοιου πυλώνα της περιφερειακής τάξης αναπόφευκτα έχει βαθιές συνέπειες.

Στην Ουάσινγκτον, μια ευρέως διαδεδομένη ερμηνεία υποδηλώνει ότι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο Ντόναλντ Τραμπ συμφώνησαν στα τέλη του περασμένου έτους να ξεκινήσουν μια αποφασιστική εκστρατεία κατά του Ιράν.

Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η ισραηλινή ηγεσία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της απόφασης. Ο Τραμπ, ο οποίος προηγουμένως είχε υποστηρίξει μια πολιτική αυτοσυγκράτησης στη Μέση Ανατολή, παρέκκλινε από αυτήν την αρχή. Ο Λευκός Οίκος φαίνεται να έχει υποτιμήσει την πολιτική κατάσταση στο Ιράν, αναμένοντας ότι μια απότομη στρατιωτική επίθεση θα μπορούσε να προκαλέσει εσωτερική κατάρρευση.

Υπήρχε επίσης ελπίδα για την επανάληψη ενός γνωστού μοτίβου: μια γρήγορη, χειρουργική επίθεση ακολουθούμενη από μια διακήρυξη νίκης.

Αλλά αυτό το σενάριο δεν υλοποιήθηκε. Αντ' αυτού, η περιοχή βυθίστηκε σε αστάθεια. Και μόλις ο πόλεμος κλιμακώθηκε, η Ουάσιγκτον βρέθηκε ανίκανη να κάνει ένα βήμα πίσω χωρίς να διακινδυνεύσει την αίσθηση της ήττας.

Οι εγχώριες πολιτικές παράμετροι είχαν επίσης σημασία. Ο Τραμπ χρειαζόταν την υποστήριξη ισχυρών πολιτικών δυνάμεων στην πατρίδα του. Για πολλούς Αμερικανούς ευαγγελικούς, το Ισραήλ έχει βαθιά θρησκευτική σημασία ως ο τόπος που συνδέεται με τη βιβλική αφήγηση της Δευτέρας Παρουσίας. Ταυτόχρονα, ο γαμπρός του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, παρέμεινε μια σημαντική προσωπική επιρροή. Έχει από καιρό συνδεθεί με τους ισραηλινούς πολιτικούς κύκλους.

Το αποτέλεσμα ήταν μια σύγκλιση πολιτικών πιέσεων που ώθησε τις ΗΠΑ βαθύτερα στη σύγκρουση.

Μακροπρόθεσμα, ένα νέο περιφερειακό πλαίσιο μπορεί να αναδυθεί στη Δυτική Ασία. Δύο πυλώνες μιας τέτοιας τάξης είναι ήδη ορατοί.

Το πρώτο θα ήταν η στρατιωτική κυριαρχία του Ισραήλ σε όλη την περιοχή. Το δεύτερο θα περιελάμβανε την εμβάθυνση των χρηματοοικονομικών και δεσμών μεταξύ του Ισραήλ και των μοναρχιών του Κόλπου, με τις ΗΠΑ να είναι σε θέση να επωφεληθούν σημαντικά από αυτές τις ρυθμίσεις.

Η Τουρκία παραμένει ανεξάρτητος παράγοντας. Ωστόσο, ως μέλος του ΝΑΤΟ παραμένει εν μέρει ενσωματωμένη στις δυτικές δομές επιρροής. Οι Ισραηλινοί στρατηγικοί αναλυτές συζητούν ήδη την πιθανότητα βελτίωσης των σχέσεων με την Άγκυρα στο πλαίσιο μιας ευρύτερης περιφερειακής αναδιάρθρωσης. 

Το ίδιο το Ισραήλ φαίνεται να ενδιαφέρεται για το πιο ριζοσπαστικό αποτέλεσμα: την πολιτική και εδαφική διάλυση του Ιράν στην τρέχουσα μορφή του. Ωστόσο, ακόμη και ένας λιγότερο φιλόδοξος στόχος, η καταστροφή της πολιτικής και στρατιωτικής επιρροής της ηγεσίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας, θα θεωρούνταν επιτυχία στο Τελ Αβίβ.

Ωστόσο, ακόμη και αν το Ιράν ηττηθεί στρατιωτικά σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, το κεντρικό ερώτημα θα παραμείνει αναπάντητο: τι ακολουθεί;

Το προηγούμενο του Ιράκ το 2003 διαφαίνεται μείζονος σημασίας. Οι πιο σοβαρές προκλήσεις εκεί εμφανίστηκαν μόνο αφότου η Ουάσιγκτον κήρυξε τη νίκη. Η κατάρρευση των κρατικών θεσμών προκάλεσε χρόνια χάους.

Κάποιοι στην Ουάσινγκτον ελπίζουν ότι το Ιράν θα μπορούσε αντ' αυτού να ακολουθήσει ένα σενάριο συριακού τύπου, όπου η πτώση της οικογένειας Άσαντ τελικά παρήγαγε μια κυβέρνηση ικανή να διαπραγματευτεί με εξωτερικούς παράγοντες. Αλλά αυτό το αποτέλεσμα ήταν εν μέρει προϊόν των περιστάσεων και της τύχης. Και το Ιράν είναι ένα πολύ μεγαλύτερο και πιο περίπλοκο κράτος.

Οι ευρύτερες επιπτώσεις αυτού του πολέμου εκτείνονται πολύ πέρα ​​από τη Μέση Ανατολή.

Καταρχάς, η διάβρωση των διεθνών νομικών κανόνων έχει φτάσει σε νέο στάδιο. Ακόμη και πριν από την εισβολή στο Ιράκ το 2003, οι ΗΠΑ επεδίωξαν κάποιο βαθμό διεθνούς έγκρισης, συμπεριλαμβανομένων προσπαθειών για την εξασφάλιση υποστήριξης από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Σήμερα, τέτοιες διαδικασίες αγνοούνται σε μεγάλο βαθμό. Η κυβέρνηση Τραμπ αντιμετωπίζει τους διεθνείς θεσμούς ως δευτερεύοντες ή άσχετους.

Η χρήση βίας στη διεθνή πολιτική δεν είναι κάτι καινούργιο. Αλλά αυτό που διακρίνει την τρέχουσα στιγμή είναι ο σαφής εορτασμός της ισχύος ως πρωταρχικού μέσου της παγκόσμιας τάξης. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δικαιολογούν όλο και περισσότερο τις πράξεις τους όχι μέσω του διεθνούς δικαίου, αλλά μέσω της λογικής της αναγκαιότητας και της ισχύος.

Έχει επίσης δημιουργηθεί ένα άλλο προηγούμενο. Η επίθεση του Ισραήλ που εξόντωσε τον ανώτατο ηγέτη του Ιράν και βασικές στρατιωτικές προσωπικότητες σηματοδοτεί μια δραματική κλιμάκωση στην πρακτική των στοχευμένων δολοφονιών.

Τέτοιες τακτικές χρησιμοποιούνταν προηγουμένως κυρίως εναντίον ηγετών μαχητικών ομάδων. Η εφαρμογή τους σε διεθνώς αναγνωρισμένους αρχηγούς κρατών αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Για τις χώρες που θεωρούν τους εαυτούς τους ως πιθανούς στόχους αμερικανικής ή ισραηλινής πίεσης, τα μαθήματα είναι σαφή. Η κατοχή πυρηνικών όπλων μπορεί πλέον να μην θεωρείται απλώς ως αποτρεπτικός παράγοντας, αλλά ως εγγύηση πολιτικής επιβίωσης.

Η ευρύτερη προσέγγιση του Τραμπ στις διεθνείς σχέσεις ενισχύει αυτή την τάση. Προτιμά να παρακάμπτει τους πολυμερείς θεσμούς και να συναλλάσσεται απευθείας με μεμονωμένα κράτη. Σε τέτοιες διμερείς αντιπαραθέσεις, η Ουάσιγκτον πιστεύει ότι έχει πλεονέκτημα έναντι σχεδόν όλων εκτός από την Κίνα. Και, σε μικρότερο βαθμό, τη Ρωσία.

Ως αποτέλεσμα, πολλές χώρες επικεντρώνονται ολοένα και περισσότερο στην ενίσχυση των δικών τους στρατιωτικών δυνατοτήτων. Επιδιώκουν να διασφαλίσουν ότι δεν θα αντιμετωπίσουν ποτέ εξωτερική πίεση χωρίς τα μέσα για να την αντισταθούν.

Ωστόσο, η συνεχιζόμενη κατάρρευση της διεθνούς συνεργασίας θα δημιουργήσει τελικά περισσότερη αστάθεια για όλους. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης των αναδυόμενων παγκόσμιων προκλήσεων παραμένει η συλλογική δράση, βασισμένη στην αμοιβαία ασφάλεια και τα κοινά συμφέροντα.

Το κατά πόσον μια τέτοια συνεργασία μπορεί να επιβιώσει στο τρέχον γεωπολιτικό κλίμα παραμένει αβέβαιο, αλλά αν εξαφανιστεί εντελώς, ο κόσμος μπορεί σύντομα να ανακαλύψει ότι η αποσυναρμολόγηση του υπάρχοντος συστήματος διεθνών σχέσεων ήταν πολύ πιο εύκολη από την οικοδόμηση ενός νέου.

Ἀπό : swentr.site

φωτό

Ἡ Πελασγική

Τό Ἰράν θά νικήσῃ καταστρέφοντας τό πετροδολάριο

Τοῦ "Ahnaf Ibn Qais" 

Οι Δυτικοί σχολιαστές επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι η ιρανική αεράμυνα έχει καταρρεύσει και ότι η δυτική αεροπορική δύναμη λειτουργεί πλέον ελεύθερα πάνω από το πεδίο της μάχης, σαν οι πόλεμοι μεταξύ ανθεκτικών κρατών να κρίνονται από εντυπωσιακές εξόδους και όχι από δομικές πραγματικότητες:

Η σιγουριά πίσω από αυτούς τους ισχυρισμούς αντανακλά μια γνώριμη πεποίθηση ότι η τεχνολογική πολυπλοκότητα και ο αεροπορικός βομβαρδισμός από μόνες τους μπορούν να οδηγήσουν στην παράδοση, μια πεποίθηση που έχει επανειλημμένα αποτύχει όταν στρέφεται εναντίον μεγάλων και ανθεκτικών κοινωνιών με βαριά βιομηχανία...

Οι λάτρεις αυτής της αφήγησης επισημαίνουν επιτυχημένες επιθέσεις και εντυπωσιακά πλάνα, αγνοώντας σιωπηλά τους βαθύτερους υλικοτεχνικούς, γεωγραφικούς και βιομηχανικούς περιορισμούς που τελικά καθορίζουν την έκβαση των παρατεταμένων συγκρούσεων, σε αντίθεση με το εν λόγω θέαμα:

Τα σύγχρονα όπλα ακριβείας μπορούν σίγουρα να καταστρέψουν κτίρια, υποδομές και σημεία ραντάρ, ωστόσο η ιστορία δείχνει ότι οι πολύπλοκες κοινωνίες σπάνια καταρρέουν απλώς και μόνο επειδή πέφτουν βόμβες από τον ουρανό, ακόμη και αν τα εν λόγω εκρηκτικά σκοτώνουν πολλούς πολίτες και προκαλούν ζημιές...

Αντίθετα, αυτό που διαπιστώνει κανείς είναι ότι οι πόλεμοι μεταξύ μεγάλων κρατών εκτυλίσσονται με την πάροδο του χρόνου μέσω πιο αργών διαδικασιών αντοχής, αναγέννησης δυνάμεων και της ικανότητας των πολιτικών συστημάτων να απορροφούν τις αναταραχές χωρίς να χάνουν τη συνοχή τους, οδηγώντας σε έναν ανταγωνισμό φθοράς...

Έτσι, μόλις εξεταστεί ο Τρίτος Πόλεμος του Κόλπου μέσα από αυτό το δομικό πρίσμα, οι βέβαιες προβλέψεις για την επικείμενη κατάρρευση του Ιράν αρχίζουν να μοιάζουν λιγότερο με ανάλυση και περισσότερο με ευσεβείς πόθους από εκείνους που έχουν δεχτεί δέος από τον ποικίλο ναρκισσιστικό εθνοκεντρικό σολιψισμό τους:

Η κεντρική στρατηγική πραγματικότητα που διαμορφώνει τη σύγκρουση είναι το de facto κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ , του πιο ζωτικού οικονομικού σημείου συμφόρησης στο παγκόσμιο ενεργειακό σύστημα... μέσω του οποίου διέρχεται περίπου το 1/4+ περίπου όλης της διαμετακόμισης πετρελαίου και φυσικού αερίου μέσω εκατοντάδων πλοίων και δεξαμενόπλοιων...

Αυτός ο στενός θαλάσσιος διάδρομος μεταφέρει κανονικά ένα σημαντικό μερίδιο του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και φυσικού αερίου, πράγμα που σημαίνει ότι οποιαδήποτε παρατεταμένη διαταραχή έχει άμεση απήχηση στις παγκόσμιες αγορές και το κάνει με δυσανάλογα υψηλότερες ανταμοιβές έναντι των «ώριμων» οικονομιών...

Μόλις το στενό γίνει ένα πεδίο μάχης γεμάτο με πυραύλους, drones, ναυτικές νάρκες και παράκτια συστήματα εκτόξευσης, το άνοιγμα του δεν θα αποτελεί πλέον μια συνήθη επιχείρηση ναυτικής αστυνόμευσης. Κι όμως, ακριβώς εκεί οδεύουν τα πράγματα, δεδομένων των ενεργειών αστυνόμευσης του Ιράν!

Τα πολεμικά πλοία μπορούν σίγουρα να περιπολούν τα νερά μέσα και γύρω από τα Στενά, αλλά η διασφάλιση της ασφαλούς διέλευσης χιλιάδων εμπορικών δεξαμενόπλοιων εντός ενός διαδρόμου υπό συνεχή απειλή από μη επανδρωμένα αεροσκάφη είναι ένα πιο περίπλοκο έργο... και καθίσταται σχεδόν αδύνατο από εκατοντάδες ASBM...

Κάθε ανόητη αποστολή συνοδείας τοποθετεί έτσι εξαιρετικά πολύτιμα σκάφη εντός εμβέλειας όπλων που έχουν σχεδιαστεί για να εκμεταλλεύονται την τοπογραφία της ακτογραμμής του Ιράν... από την οποία ακόμη και τα συνηθισμένα πυρά πυροβολικού μπορούν να εκτινάξουν τα ασφάλιστρα και να καταστήσουν τη διέλευση οικονομικά αδύνατη:

Όσο περισσότερο παραμένουν κλειστά τα Στενά, τόσο μεγαλύτερο είναι το οικονομικό σοκ που μεταδίδεται μέσω των διεθνών ενεργειακών αγορών και τόσο μεγαλύτερη είναι η πίεση στις εξαγωγικές οικονομίες του Κόλπου, καθώς και στις ασιατικές σατραπείες των ΗΠΑ, όπως η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα...

Το Ιράν δεν έχει περιορίσει τη στρατηγική του μόνο στις θαλάσσιες αναταράξεις, αλλά έχει επεκτείνει το πεδίο της μάχης χτυπώντας ενεργειακές υποδομές σε όλα τα κράτη του Κόλπου... πράγμα που σημαίνει ότι ο επιχειρησιακός στόχος είναι πλέον αντίτιμο, σαν να προκαλεί μόνιμη οικονομική ζημία:

Οι τερματικοί σταθμοί πετρελαίου, οι εγκαταστάσεις επεξεργασίας φυσικού αερίου, οι αγωγοί και τα σχετικά δίκτυα logistics έχουν γίνει στόχοι μιας εκστρατείας που έχει σχεδιαστεί για να διαταράξει τις ενεργειακές ροές που τροφοδοτούν τις ευρωπαϊκές και ασιατικές αγορές... όλους τους πιστωτές και τους αγοραστές αμερικανικών ομολόγων και μετοχών:

Ως εκ τούτου, αυτές οι επιθέσεις μετατρέπουν τη σύγκρουση σε έναν Άγριο Οικονομικό Πόλεμο που απειλεί την οικονομική αρχιτεκτονική που βασίζεται στο παγκόσμιο εμπόριο ενέργειας και δεν είναι απλώς «τυχαία βία καθαυτή», όπως ισχυρίζονται τώρα ορισμένοι εξαιρετικά αφελείς Δυτικοί αναλυτές...

Καταστρέφοντας τις υποδομές που υποστηρίζουν τις εξαγωγές ενέργειας, το Ιράν ασκεί πίεση όχι μόνο στα περιφερειακά κράτη αλλά και στα οικονομικά συστήματα που συνδέονται με αυτές τις ενεργειακές ροές, τα οποία δεν μπορούν να βρουν επαρκή και έγκαιρα υποκατάστατα σε κλίμακα και εύρος:

Οι επιθέσεις έχουν επίσης αποκαλύψει πόσο ευάλωτες είναι στην πραγματικότητα οι υποδομές, που κάποτε θεωρούνταν ασφαλείς υπό την αμερικανική προστασία, όταν αντιμετωπίζουν επίμονες επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη που εύκολα υπερνικούν τις δυτικές άμυνες με τεράστιο αριθμό στρατιωτών!

Σε όλα τα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου , στρατιωτικές βάσεις, αεροδρόμια, εγκαταστάσεις ραντάρ, μονάδες αφαλάτωσης και βιομηχανικές εγκαταστάσεις έχουν υποστεί επανειλημμένες επιθέσεις και οι περισσότερες από αυτές τις εγκαταστάσεις δεν θα επισκευαστούν σύντομα στο εγγύς μέλλον.

Η καταστροφή αυτών των διαφόρων εγκαταστάσεων στον Κόλπο καταδεικνύει ότι οι λεγόμενες «προηγμένες αμυντικές τεχνολογίες» δεν μπορούν να προστατεύσουν πλήρως τις σταθερές υποδομές όταν ένας αντίπαλος διαθέτει μεγάλο αριθμό φθηνών, αναπτυσσόμενων συστημάτων κρούσης που έχουν αναπτυχθεί μαζικά!

Ακόμα και στο Ισραήλ , του οποίου η αρχιτεκτονική πυραυλικής άμυνας είναι από τις πιο πολυεπίπεδες στον κόσμο, τα μαθηματικά του κορεσμού έχουν γίνει ολοένα και πιο εμφανή, καθώς όλο και περισσότερα πυρομαχικά διασποράς και μη επανδρωμένα αεροσκάφη χτυπούν χωρίς ουσιαστική αντίσταση και έγκαιρες σειρήνες...

Τα αμυντικά συστήματα μπορούν να αναχαιτίσουν μεγάλο αριθμό διαφόρων εισερχόμενων απειλών, αλλά κάθε επιτυχημένη αναχαίτιση καταναλώνει πολλά αναχαιτιστικά συστήματα που πρέπει αργότερα να αντικατασταθούν μέσω αργών βιομηχανικών διαδικασιών και είναι τάξεις μεγέθους πιο ακριβά στην κατασκευή τους!

Αντιθέτως, οι πύραυλοι και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που αναχαιτίζονται είναι πολύ φθηνότερα και μπορούν να παραχθούν σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς, ειδικά από μια κοινωνία της οποίας το κύριο αμυντικό δόγμα αξιοποιεί το εν λόγω φθηνό συμβατικό αποτρεπτικό μέσο που έχει αναπτυχθεί μαζικά σε εθνικό επίπεδο εδώ και δεκαετίες:

Αυτή η διαφορά αποδίδει μια διαρθρωτική αναλογία ανταλλαγής στην οποία τα επιθετικά συστήματα μπορούν να αναγεννηθούν ταχύτερα από ό,τι μπορούν να αντικατασταθούν οι άμυνες (αν αντικατασταθούν καν, δεδομένων των δεκαετιών προβλημάτων της Αμερικής με τις προμήθειες, τις αλυσίδες εφοδιασμού, την αποβιομηχάνιση κ.λπ.)...

Το δυτικό δόγμα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από ένα πολύπλοκο δίκτυο drones επιτήρησης, συστημάτων ραντάρ, πλατφορμών ηλεκτρονικού πολέμου και υποδομών διοίκησης... όλα ευάλωτα σε υψηλά ποσοστά φθοράς έναντι φθηνότερων, πιο αξιόπιστων και πιο εύκολων στην κατασκευή συστημάτων όπλων!

Αυτά τα συστήματα παρέχουν μεγάλη επίγνωση της κατάστασης, ωστόσο αντιπροσωπεύουν επίσης περιουσιακά στοιχεία υψηλής αξίας που απαιτούν σημαντικό χρόνο και βιομηχανική ικανότητα για την κατασκευή τους... τίποτα από τα οποία δεν υπάρχει σε μια ολοένα και πιο κενή Αμερική με τα ποικίλα κοινωνικοοικονομικά της προβλήματα!

Όταν τέτοια λεγόμενα «συστήματα υψηλής αξίας» αποσυντίθενται σε μάχη, δεν μπορούν να αντικατασταθούν γρήγορα, επειδή οι αγωγοί προμηθειών για προηγμένη στρατιωτική τεχνολογία λειτουργούν με χρονοδιαγράμματα που μετρώνται όχι σε εβδομάδες αλλά σε χρόνια, μερικές φορές ακόμη και σε δεκαετίες ή και καθόλου!

Η καταστροφή ακόμη και ενός μέτριου αριθμού πλατφορμών ραντάρ, drones επιτήρησης, μαχητικών αεροσκαφών και συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου αποφέρει έτσι αποτελέσματα που συσσωρεύονται σταδιακά αλλά αδιάκοπα κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης, ειδικά βραχυπρόθεσμα έως μεσοπρόθεσμα:

Κάθε κατεστραμμένος κόμβος αισθητήρα μειώνει την επίγνωση των πληροφοριών από τις οποίες εξαρτώνται οι Δυτικοί για τον συντονισμό της αεροπορικής ισχύος, της πυραυλικής άμυνας και των ναυτικών επιχειρήσεων... καθιστώντας τους εκ των πραγμάτων κωφούς, άλαλους και τυφλούς σε έναν εχθρό που έχει ήδη το πλεονέκτημα της «Εγχώριας Επικράτειας» !

Καθώς αυτά τα κενά πληροφόρησης διευρύνονται, η αποτελεσματικότητα των κατά τα άλλα εξελιγμένων οπλικών συστημάτων αρχίζει να υποβαθμίζεται, επειδή λειτουργούν ολοένα και περισσότερο με ελλιπή δεδομένα στόχευσης... και έτσι οι εναέριες εξόδους μεγαλύτερης εμβέλειας γίνονται ακόμη πιο άτονες!

Η επακόλουθη διάβρωση της επίγνωσης της κατάστασης μετατρέπει αυτό που αρχικά φαίνεται να είναι η δυτική τεχνολογική υπεροχή σε ένα εύθραυστο πλεονέκτημα που σιγά σιγά διαλύεται υπό συνεχή πίεση... όπου το Ιράν επιτίθεται, αξιοποιώντας την υπεροχή του σε ισχύ πυρός στο θέατρο επιχειρήσεων...

Σε αυτό το σημείο, οι Δυτικοί σχολιαστές συχνά υποστηρίζουν ότι η απειλή των πυραύλων σύντομα θα εξουδετερωθεί με τον εντοπισμό και την καταστροφή πλατφορμών εκτόξευσης, ωστόσο αυτό το εύκολο επιχείρημα παρερμηνεύει την κατανεμημένη, αυτοσχέδια φύση των σύγχρονων συστημάτων εκτόξευσης!

Πολλά συστήματα πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών μπορούν να τοποθετηθούν σε τροποποιημένα εμπορικά οχήματα που εξωτερικά μοιάζουν με συνηθισμένα πολιτικά φορτηγά και επομένως μπορούν εύκολα να ενσωματωθούν σε κανονικά πρότυπα κυκλοφορίας, καθιστώντας τα έτσι φθηνά, αξιόπιστα, περιττά και εξαιρετικά πανταχού παρόντα!

Τέτοια οχήματα μπορούν να τροποποιηθούν σε πολύ σύντομα χρονικά διαστήματα και να διασκορπιστούν σε ευρείες περιοχές, καθιστώντας τον εντοπισμό όλων των πιθανών σημείων εκτόξευσης εξαιρετικά δύσκολο, για να μην αναφέρουμε ότι είναι εντελώς αμφίβολο δεδομένης της μάζας και του όγκου των πολιτικών οχημάτων που εμπλέκονται!

Η καταστροφή ενός εκτοξευτή χρησιμοποιώντας ακριβά πυρομαχικά απόσβεσης (πολλά από τα οποία είναι εντελώς αναντικατάστατα!) δεν εξαλείφει την υποκείμενη δυνατότητα, επειδή τα νέα οχήματα μπορούν να προετοιμαστούν και να αναπτυχθούν ταχύτερα από ό,τι μπορούν να τα αναγνωρίσουν τα δίκτυα επιτήρησης...

Έτσι, το πεδίο της μάχης εξελίσσεται σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο δίκτυο κινητής ικανότητας εκτόξευσης αντί για σταθερές εγκαταστάσεις που μπορούν να εξαλειφθούν μόνιμα, δεδομένης της συνολικής έλλειψης πυρομαχικών και χωρητικότητας (σε απόδοση ισοδύναμη με TNT) από την επιτιθέμενη πλευρά!

Μια άλλη δομική ανισορροπία που διαμορφώνει τη σύγκρουση προκύπτει από τη σχέση μεταξύ των εισερχόμενων πυραύλων και των συστημάτων αναχαίτισης που έχουν σχεδιαστεί για να τους σταματήσουν. Μια σχέση που γίνεται καλύτερα κατανοητή όταν ληφθούν υπόψη τόσο οι οικονομικές όσο και οι υλικές συνθήκες και των δύο:

Οι πύραυλοι αναχαίτισης είναι από τα πιο τεχνολογικά πολύπλοκα όπλα που έχουν παραχθεί ποτέ, ενσωματώνοντας προηγμένους αισθητήρες, συστήματα ακριβείας καθοδήγησης και εξαιρετικά εξειδικευμένες διαδικασίες κατασκευής. Είναι de facto όπλα «Λευκού Ελέφαντα» ...

Λόγω των προαναφερθέντων πολυπλοκοτήτων που εμπλέκονται, παράγονται αργά και σε περιορισμένες ποσότητες, και τα αποθέματα δεν μπορούν να επεκταθούν γρήγορα μόλις ξεκινήσει η σύγκρουση... Αυτή είναι η Φύση των εν λόγω πυρομαχικών, δεδομένων των υλικών υψηλής ποιότητας και της εξειδικευμένης εργασίας που απαιτούνται...

Αντιθέτως, το απόθεμα πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών του Ιράν συχνά βασίζεται σε συγκριτικά απλούστερες διαδικασίες κατασκευής και επομένως μπορεί να παραχθεί σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς, χρησιμοποιώντας πολύ απλούστερα υλικά και εξαρτώμενο από μια πολύ πιο γενικευμένη και αξιόπιστη προσφορά εργατικού δυναμικού...

Όταν τα επιθετικά συστήματα υπερτερούν αριθμητικά των αμυντικών αναχαιτιστικών συστημάτων με μεγάλη διαφορά, τα δίκτυα αντιπυραυλικής άμυνας αντιμετωπίζουν τον συνεχή κίνδυνο κορεσμού ανεξάρτητα από την τεχνική τους πολυπλοκότητα... πράγμα που με τη σειρά του σημαίνει ότι η δαπάνη όλων αυτών των χρημάτων καθίσταται επιβάρυνση:

Οι επιπτώσεις αυτής της οικονομικής και υλικής ανισορροπίας στην άμυνα έναντι της επίθεσης... έχουν ήδη γίνει ορατές στην πίεση που ασκείται στα αμυντικά συστήματα σε ολόκληρη την περιοχή, λόγω της μαζικής ανάπτυξης φθηνών, αξιόπιστων και εύκολα στην προμήθεια drones και πυραύλων:

Ακόμα και όταν τα ποσοστά αναχαίτισης παραμένουν υψηλά για τα βλήματα που κινούνται πιο αργά, κάτω από τα 5 Mach... η σταθερή κατανάλωση αναχαιτιστικών εξαντλεί τα αποθέματα που δεν μπορούν να αναπληρωθούν, γεγονός που ανοίγει για άλλη μια φορά τον δρόμο για επιθέσεις στα εν λόγω βλήματα που κινούνται πιο αργά!

& καθώς τα αποθέματα μειώνονται, οι αμυντικοί σχεδιαστές αναγκάζονται να λαμβάνουν ολοένα και πιο δύσκολες αποφάσεις σχετικά με το ποιοι στόχοι προστατεύονται και ποιοι πρέπει να μείνουν εκτεθειμένοι... εισερχόμενοι ουσιαστικά σε μια τακτική Zugzwang στην οποία καμία από τις δύο καταδιώξεις δεν μπορεί να αποφέρει νίκη!

Τέτοιες ανισόρροπες ανταλλαγές αποκαλύπτουν ότι η πυραυλική άμυνα δεν είναι απλώς ένα τεχνολογικό ζήτημα αλλά και ένα οικονομικό... δείχνοντας αποφασιστικά ότι οι τρόποι επίθεσης χαμηλής ενέργειας είναι το μέλλον όσον αφορά την εξάντληση των παλαιών, δαπανηρών αμυντικών συστημάτων:

Με την πάροδο του χρόνου, οι προαναφερθείσες ωμές αριθμητικές μεθόδους φθοράς ευνοούν την πλευρά που είναι ικανή να παράγει περισσότερα επιθετικά συστήματα με χαμηλότερο κόστος, και ομοίως την πλευρά που μπορεί στη συνέχεια να αξιοποιήσει τα εν λόγω συστήματα με επαρκή μάζα και όγκο σε όλο τον ευρύτερο χώρο της μάχης...

Ένας άλλος τρόπος με τον οποίο ο Τρίτος Πόλεμος του Κόλπου υποδηλώνει μια ολοκληρωτική στρατηγική ήττα για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είναι η απουσία οποιασδήποτε ρεαλιστικής επιλογής χερσαίας εισβολής, δεδομένων των τοπογραφικών πραγματικοτήτων μιας μεγάλης χώρας υψηλού υψομέτρου όπως το Ιράν:

Δεν υπάρχει επί του παρόντος μεγάλος συμμαχικός στρατός στο θέατρο των εχθροπραξιών ικανός να εξαπολύσει μια συμβατική χερσαία εκστρατεία σε όλη την ιρανική επικράτεια, καθώς μια τέτοια δύναμη θα έπρεπε να αριθμεί πολύ πάνω από ένα εκατομμύριο άνδρες για να διασχίσει τα τεράστια δίκτυα κοιλάδων ποταμών του Ιράν:

Η κινητοποίηση και μόνο που απαιτείται για τη συγκέντρωση μιας τέτοιας δύναμης θα περιλάμβανε τεράστιες υλικοτεχνικές προετοιμασίες και πολιτικές δεσμεύσεις που δεν έχουν πραγματοποιηθεί, ούτε μπορούν να γίνουν δεδομένων των τρεχουσών πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών δεινών και αναταραχών στην Αμερική.

& ακόμη και αν επιχειρούνταν τέτοιες προετοιμασίες, θα συναντούσαν ισχυρή αντίσταση (ένοπλη και μη) εντός των δυτικών κοινωνιών που έχουν γίνει δύσπιστες απέναντι στους παρατεταμένους ξένους πολέμους και όπου μεγάλα τμήματα των πολιτών απλώς δεν έχουν καμία όρεξη για αυτούς!

φωτό

Ως αποτέλεσμα, η σύγκρουση παραμένει περιορισμένη κυρίως στους θαλάσσιους και εναέριους τομείς, όπου οι δομικές δυναμικές που περιγράφηκαν προαναφερθέντα σε προηγούμενα τμήματα... συνεχίζουν να διαμορφώνουν τη στρατηγική ισορροπία, προς όφελος του Ιράν και του Άξονα της Αντίστασης.

Τα όρια που επιβάλλονται από τις προαναφερθείσες δομικές πραγματικότητες γίνονται ακόμη πιο ξεκάθαρα όταν η κλίμακα των σημερινών αναπτύξεων συγκρίνεται με προηγούμενες συγκρούσεις στη Δυτική Ασία, δηλαδή τον Πρώτο και Δεύτερο Πόλεμο του Κόλπου εναντίον του Ιράκ του Σαντάμ (το 1991 και το 2003, αντίστοιχα):

Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του συνασπισμού κατά του Ιράκ στις αρχές της δεκαετίας του 1990, πραγματοποιήθηκε μια τεράστια συγκέντρωση αεροπορικής και ναυτικής δύναμης πολλούς μήνες πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών... με αποτέλεσμα η συμμαχία του Πρώτου Πολέμου του Κόλπου να διαθέτει περίπου ~2.400 αεροσκάφη:

Εκατοντάδες αεροσκάφη, μεγάλες ομάδες αεροπλανοφόρων, τεράστια υλικοτεχνικά αποθέματα και μια τεράστια πολυεθνική επίγεια δύναμη κινητοποιήθηκαν για την προετοιμασία του Πολέμου του Κόλπου, στον οποίο η συμμαχία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ παρέταξε πάνω από 950.000 στρατιώτες από πάνω από τρεις δωδεκάδες έθνη:

& όμως, ακόμη και με αυτούς τους συντριπτικούς πόρους, ο προαναφερθείς συνασπισμός αφιέρωσε μήνες στη διαμόρφωση του πεδίου της μάχης πριν ξεκινήσει τις μεγάλες επιθετικές επιχειρήσεις του εναντίον ενός ιρακινού στρατού που είχε αποδυναμωθεί από έναν πόλεμο που διήρκεσε σχεδόν μια δεκαετία εναντίον του γείτονα του Ιράν...

Η κλίμακα των δυνάμεων που αναπτύσσονται αυτήν τη στιγμή είναι πολύ μικρότερη από αυτήν του προαναφερθέντος ιστορικού σημείου αναφοράς, παρά το γεγονός ότι το Ιράν είναι περίπου 4 φορές μεγαλύτερο σε έκταση, πάνω από ~5 φορές πιο πυκνοκατοικημένο από το Ιράκ το 1991 και πολύ πιο αμυντικό από ό,τι ήταν ποτέ το Ιράκ του Σαντάμ!

Η προσπάθεια εξαναγκασμού ενός πολύ μεγαλύτερου κράτους με σημαντικά μικρότερη συγκέντρωση δύναμης (δηλαδή, περίπου 40.000 χερσαίους στρατιώτες το πολύ), επομένως, εισάγει άμεσους στρατηγικούς περιορισμούς που δεν μπορούν εύκολα να επιτευχθούν (αν όχι καθόλου!) μόνο μέσω της υποτιθέμενης «Υψηλής Τεχνολογίας» .

Το έδαφος του Ιράν επιδεινώνει αυτούς τους περιορισμούς, καθώς μεγάλα τμήματα της χώρας κυριαρχούνται από τραχιά ορεινά συστήματα που ευνοούν σε μεγάλο βαθμό τις αμυντικές επιχειρήσεις και είναι εφιαλτικά για όλους τους εισβολείς στρατούς που εξαρτώνται από τα σύγχρονα υλικοτεχνικά πλαίσια!

Σε τέτοια βάναυσα περιβάλλοντα, οι αμυνόμενες μονάδες μπορούν να εκμεταλλευτούν την απόκρυψη, το υψόμετρο και τις εσωτερικές γραμμές κίνησης για να επιβάλουν δυσανάλογες απώλειες σε οποιαδήποτε εισβάλλουσα δύναμη, ειδικά όταν χρησιμοποιούν Σύγχρονες Νάρκες Ξηράς, Πυροβολικό, Ρουκέτες, Drones και SRBMs...

Η ιστορία καταδεικνύει επανειλημμένα ότι το προαναφερθέν ορεινό έδαφος εξουδετερώνει πολλά πλεονεκτήματα που απολαμβάνουν οι φερόμενοι ως «τεχνολογικά προηγμένοι» εκστρατευτικοί στρατοί… στρατοί που (όπως σημείωνε ο Clausewitz πολλά, πολλά χρόνια πριν ) βρίσκουν στα βουνά μια έντονη «επιβραδυντική μεταβλητή».

Μόνο και μόνο για αυτόν τον λόγο, η προοπτική διεξαγωγής συνεχών χερσαίων επιχειρήσεων από εξωτερικές δυνάμεις εντός του Ιράν είναι αδύνατη, ειδικά για οτιδήποτε πέρα ​​από μικρές αψιμαχίες με τη χρήση ειδικών δυνάμεων... οι οποίες δεν θα εξαιρούνταν από τις προαναφερθείσες κυρώσεις...

Έτσι, η σύγκρουση συνεχίζει να περιστρέφεται γύρω από κοινωνικοοικονομικές αναταραχές, ανταλλαγές πυραύλων και τη σταδιακή διάβρωση των στρατιωτικών υποδομών αντί για αποφασιστικές εδαφικές μάχες, δεδομένης της αδυναμίας του επιτιθέμενου να συμμετάσχει σε τόσο μεγάλες επιδιώξεις.

Ο στρατηγικός στόχος του Ιράν δεν απαιτεί την κατάκτηση εδαφών ή την ήττα των δυτικών δυνάμεων σε συμβατικές μάχες πεδίου, αν και μπορεί να είναι ικανό και για τα δύο, δεδομένων των σύγχρονων ενόπλων δυνάμεών του και του πενιχρού, σκελετού των εχθρών του αυτή τη στιγμή...

Αντίθετα, απαιτεί την επιβολή επαρκούς οικονομικής αναστάτωσης και στρατιωτικής φθοράς για να αλλάξει τους πολιτικούς υπολογισμούς των αντιπάλων του, έτσι ώστε να καταστούν ανίκανοι να συνεχίσουν τον πόλεμο χωρίς τεράστιες κοινωνικοοικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες...

Διότι αν το κόστος της συνέχισης του πολέμου αυξηθεί ταχύτερα από τα αντιληπτά οφέλη, η πολιτική πίεση αναπόφευκτα θα συσσωρευτεί εντός των κρατών-συνασπισμών για την αναζήτηση διεξὀδου από τη σύγκρουση, ιδίως μεταξύ των διαφόρων Ασιατών και Ευρωπαίων υποτελών και σατραπειών της Αυτοκρατορίας των ΗΠΑ.

Τέτοιες δυναμικές έχουν διαμορφώσει την έκβαση πολυάριθμων συγκρούσεων στις οποίες η ισχυρότερη δύναμη αρχικά υπέθεσε ότι η υποτιθέμενη «τεχνολογική ανωτερότητα» θα εγγυόταν ταχεία επιτυχία... μόνο και μόνο για να καταρριφθεί από τις προαναφερθείσες περιοριστικές μεταβλητές εν καιρώ!

Ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας που διαμορφώνει το ευρύτερο στρατηγικό περιβάλλον είναι η δεινή θέση του Ισραήλ , το οποίο έχει ήδη εμπλακεί σε συνεχή πόλεμο από τα γεγονότα των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου και έκτοτε έχει ταλαιπωρηθεί σε διάφορα μέτωπα τα τελευταία χρόνια...

Από εκείνη τη στιγμή, πριν από 2 και πλέον χρόνια, το Ισραήλ λειτουργεί υπό συνεχή στρατιωτική κινητοποίηση, η οποία έχει ασκήσει σημαντική πίεση στην οικονομία του, στους πολιτικούς θεσμούς του και στην κοινωνική του συνοχή, με τους πολιτικούς θεσμούς του να λυγίζουν υπό πίεση...

Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού έχουν συρθεί σε παρατεταμένη στρατιωτική θητεία, ενώ η οικονομική δραστηριότητα έχει επανειλημμένα διαταραχθεί από τις απαιτήσεις της συνεχιζόμενης σύγκρουσης... όπου αρκετές εταιρείες, επιχειρήσεις κ.λπ. έχουν χρεοκοπήσει ή έχουν εγκαταλείψει οριστικά:

Με την πάροδο του χρόνου, τέτοιες πιέσεις συσσωρεύονται, διαβρώνοντας σταδιακά την αντοχή που απαιτεί κάθε κοινωνία για να διατηρήσει μακροχρόνιους πολέμους... ακόμη και μια κοινωνία που εξαρτάται από έναν πλούσιο προστάτη στο εξωτερικό (δηλαδή τις ΗΠΑ) , αν και ο εν λόγω προστάτης «οδεύει προς τις εξόδους» δεδομένων των διαφόρων επιδεινούμενων σοκ...

Διότι ακόμη και τα στρατιωτικοποιημένα κράτη τελικά αντιμετωπίζουν όρια ως προς το χρονικό διάστημα που μπορούν να διατηρήσουν μεγάλης κλίμακας κινητοποιήσεις χωρίς να βιώσουν εσωτερική κόπωση, και αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους Ισραηλινούς, οι οποίοι σταματούν να λειτουργούν χωρίς αμερικανικά πυρομαχικά και χρηματοδότηση!

Η είσοδος σε έναν ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο ενώ βρίσκεται ήδη υπό σημαντική πίεση, επομένως, παρουσιάζει σοβαρούς στρατηγικούς κινδύνους για το Ισραήλ, καθώς τα προαναφερθέντα όρια αρχίζουν τώρα να εμφανίζονται στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας των πολιτών... μιας κοινωνίας των πολιτών που βρίσκεται «στα σχοινιά» ( ... εξαντλημένος καθώς πλησιάζει η ήττα ή η κατάρρευση  ἐδῶ)  εδώ και καιρό...

Η πρόσθετη πίεση από τις πυραυλικές επιθέσεις, την οικονομική αναστάτωση και την παρατεταμένη κινητοποίηση αναπόφευκτα θα εντείνουν τις υπάρχουσες πολιτικές διαιρέσεις εντός της κοινωνίας, οδηγώντας σε πολιτικές αναταραχές και συγκρούσεις σε εθνικό επίπεδο, οι οποίες, με τη σειρά τους, θα οδηγήσουν σε εμφύλιο πόλεμο.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το ερώτημα δεν γίνεται απλώς το αν οι στρατιωτικές δυνάμεις μπορούν να συνεχίσουν να πολεμούν, αλλά και το αν η ευρύτερη κοινωνία μπορεί να αντέξει τα οικονομικά και κοινωνικά βάρη της παρατεταμένης σύγκρουσης, και για το Ισραήλ, η απάντηση είναι ένα «Όχι» χωρίς την παρουσία των ΗΠΑ...

Η στρατηγική αντοχή εξαρτάται τελικά από την αλληλεπίδραση μεταξύ των στρατιωτικών επιχειρήσεων και της πολιτικής σταθερότητας της κοινωνίας που τις υποστηρίζει, όπως διαπιστώνουμε σε όλες τις αποτυχημένες κοινωνίες... Μου έρχεται στο μυαλό η ήττα της Ροδεσίας στον πόλεμο των Μπους, που διήρκεσε δύο δεκαετίες...

Διότι αν αυτές οι πιέσεις συσσωρευτούν γρηγορότερα από ό,τι μπορούν να απορροφηθούν, η ικανότητα ακόμη και φερόμενων ως «τεχνολογικά προηγμένων» κρατών να διατηρήσουν παρατεταμένη σύγκρουση μπορεί να αρχίσει να αποδυναμώνεται, όπως είδαμε με τη Ροδεσία έναντι των διαφόρων πιο «πρωτόγονων» αφρικανικών πολιτοφυλακών εχθρών της...

Η τελική συνέπεια του Τρίτου Πολέμου του Κόλπου, λοιπόν... δεν έγκειται μόνο στα περιφερειακά στρατιωτικά αποτελέσματα, αλλά και στην καταστροφή της οικονομικής αρχιτεκτονικής που έχει στηρίξει την παγκόσμια ισχύ των ΗΠΑ για μισό αιώνα, μετά την άνοδό τους μετά τους Παγκόσμιους Πολέμους...

Αυτή η αρχιτεκτονική είναι το σύστημα των πετροδολαρίων, η ρύθμιση μέσω της οποίας το παγκόσμιο εμπόριο πετρελαίου τιμολογείται σε δολάρια ΗΠΑ και τα έσοδα που προκύπτουν επιστρέφουν στις αμερικανικές χρηματοπιστωτικές αγορές... γιατί αν το Ισραήλ, ο «μεγαλύτερος» σύμμαχος, βρεθεί σε αδιέξοδο, κανένας Αμερικανός σύμμαχος δεν είναι ασφαλής!

Για δεκαετίες, το σύστημα των πετροδολαρίων εγγυόταν τη συνεχή διεθνή ζήτηση για δολάρια, επειδή κάθε κράτος που επιθυμούσε να αγοράσει πετρέλαιο χρειαζόταν πρώτα πρόσβαση σε αποθέματα σε δολάρια ΗΠΑ... και χτίστηκε με βάση την de facto υπόθεση της στρατιωτικής υπεροχής των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία!

Οι εξαγωγείς πετρελαίου ανακύκλωσαν στη συνέχεια τα εν λόγω έσοδα σε αμερικανικά ομόλογα, μετοχές και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ενισχύοντας έτσι τα οικονομικά θεμέλια της αμερικανικής γεωπολιτικής κυριαρχίας... η οποία για άλλη μια φορά στηριζόταν στον μύθο της «αήττητης» στρατιωτικής δύναμης των ΗΠΑ.

φωτό

Η καταστροφή αυτού του συστήματος ξεκίνησε τη στιγμή που το Ιράν άσκησε αδιαμφισβήτητη επιρροή στα Στενά του Ορμούζ , από τα οποία πρέπει να περάσει ένα μεγάλο μέρος της παγκόσμιας ενέργειας... αλλά προς το παρόν δεν μπορεί, δεδομένων των αποφασιστικών ενεργειών του Ιράν να το κλείσει!

Ο έλεγχος αυτού του λεπτού θαλάσσιου διαδρόμου ουσιαστικά καθιστά το Ιράν τον de facto διαχειριστή των σταθμών διοδίων. Μία από τις πιο σημαντικές αρτηρίες στην παγκόσμια οικονομία... Μόνο το Ιράν καθορίζει προς το παρόν ποιος στην Ασία και τον Ειρηνικό θα λάβει τις εν λόγω εκροές και ποιος όχι.

Η στρατηγική συνέπεια είναι άμεση και αδιαμφισβήτητη, επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες δικαιολογούν εδώ και καιρό την παγκόσμια ναυτική τους παρουσία ισχυριζόμενες ότι από μόνες τους εγγυώνται ελεύθερες ροές ενέργειας στους ωκεανούς, ωστόσο αυτό τώρα αμφισβητείται άμεσα και υπερισχύει κατάφωρα!

Όταν το Ιράν καταδεικνύει ότι οι αμερικανικοί στόλοι δεν μπορούν να ανοίξουν ξανά το στενό παρά τις συνεχείς στρατιωτικές προσπάθειες, η αξιοπιστία αυτής της υπόσχεσης καταρρέει μπροστά σε όλο τον κόσμο, όπως βλέπουμε σήμερα με τις άξεστες απειλές του Τραμπ... να είναι άσχετες:

Οι εισαγωγείς και οι εξαγωγείς ενέργειας αναγνωρίζουν ότι η πρόσβαση στο πετρέλαιο του Κόλπου εξαρτάται πλέον από την καλή μεταχείριση του Ιράν και όχι από την εξάρτηση από την προστασία των ΗΠΑ, καθώς η εν λόγω προστασία δεν έχει φτάσει και δεν θα έρθει καθόλου, δεδομένης της φθαρμένης, αδύναμης κατάστασης του ναυτικού...

Σε αυτό το διάστημα εβδομάδων και μηνών (στο οποίο βρισκόμαστε τώρα στην αρχή!), το πετροδολάριο χάνει την στρατηγική εγγύηση ασφάλειας που το στήριζε για δεκαετίες... γιατί εδώ ο «Αυτοκράτορας» δεν έχει ούτε ρούχα ούτε μεγάλα μπαστούνια για να χτυπήσει τους εχθρούς του...

Οι συνέπειες εκτείνονται πολύ πέρα ​​από τις αγορές συναλλάγματος, επειδή η αμερικανική ισχύς ανέκαθεν εξαρτιόταν από μια αύρα συντριπτικής στρατιωτικής αήττητης... και μετά το πέρας του προαναφερθέντος διαστήματος, δεν θα υπάρχει τέτοια αύρα ούτε για τους αντιπάλους των ΗΠΑ ούτε για τους υποτελείς τους...

Για γενιές, η Ουάσινγκτον καλλιέργησε την πεποίθηση ότι ακόμη και μια περιορισμένη δύναμη των ΗΠΑ θα μπορούσε να νικήσει γρήγορα και αποφασιστικά οποιονδήποτε περιφερειακό εχθρό... ωστόσο, αυτό πεθαίνει τη στιγμή που οι ΗΠΑ υπογράφουν μια συνθήκη ειρήνης με όρους που ευνοούν το Ιράν... καταρρίπτοντας για πάντα τον εν λόγω μύθο της «Ισχύος» των ΗΠΑ.

Αυτή η αντίληψη της αβίαστης ανωτερότητας αποθάρρυνε τους αντιπάλους από το να δοκιμάσουν άμεσα την αμερικανική ισχύ, επειδή το αναμενόμενο αποτέλεσμα φαινόταν προκαθορισμένο, και ένα αποτέλεσμα που δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί δεδομένης της «άχρηστης» φύσης της άμεσης αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ...

Μόλις αυτή η αύρα διαλύεται μέσω μιας στρατηγικής ήττας εναντίον του Ιράν, το αποτρεπτικό αποτέλεσμα που δημιουργούσε για δεκαετίες εξαφανίζεται αμέσως... και δημιουργείται ένα πλεονέκτημα, Θεωρητικά, για όλους τους αντιπάλους της Αμερικής να επιτεθούν από όλες τις κατευθύνσεις ταυτόχρονα...

Το διεθνές σύστημα εισέρχεται στη συνέχεια στην αντίθετη συνθήκη από το αξίωμα του Ρίγκαν της «ειρήνης μέσω της δύναμης», μια συνθήκη που περιγράφεται καλύτερα μέσω του αντίστροφου αξιώματος του «πολέμου μέσω της αδυναμίας», όπου ο παγκόσμιος πόλεμος και η σύγκρουση γίνονται πανταχού παρόντες σε λίγους μόνο μήνες.

Τα αντίπαλα κράτη που παρατηρούν την κατάρρευση της αμερικανικής αξιοπιστίας επανεκτιμούν αμέσως τους κινδύνους πρόκλησης των αμερικανικών δυνάμεων στις δικές τους περιοχές... και αυτό, με τη σειρά του, ωθεί διάφορους μικρότερους παίκτες (κράτη, υποκρατικούς παράγοντες, τρομοκράτες, πολέμαρχους, καρτέλ κ.λπ.) να επιτεθούν κι αυτοί!

Οι κυβερνήσεις στην Κίνα , τη Ρωσία , τη Βόρεια Κορέα και το Πακιστάν αναγνωρίζουν ότι η αποτρεπτική ασπίδα που προστατεύει τις θέσεις των ΗΠΑ έχει εξαφανιστεί... και σε αυτό το σημείο θα κάνουν τις κινήσεις τους, οι οποίες με τη σειρά τους θα συσσωρευτούν και θα επιδεινωθούν, επηρεάζοντας τους προαναφερθέντες μικρότερους παίκτες...

Ως εκ τούτου, μόλις εξαφανιστεί η αντίληψη του αήττητου, τα κίνητρα για ταυτόχρονες προκλήσεις σε πολλαπλά θέατρα αυξάνονται δραματικά, με αποτέλεσμα η ταυτόχρονη ύπαρξη των εν λόγω Σύνθετων Σοκ (Πόλεμος, Οικονομική Κρίση κ.λπ.) να παραλύει τις ΗΠΑ...

Στρατηγική πίεση αναδύεται στη συνέχεια από κάθε κατεύθυνση, καθώς οι αντίπαλοι δοκιμάζουν τα όρια των αμερικανικών δεσμεύσεων στην Ευρώπη, την Ανατολική Ασία και τη Μέση Ανατολή... με την εγκατάλειψη και την πτώση της τελευταίας στα χέρια του Ιράν να παρακινεί τους εχθρούς σε συλλογική, τιμωρητική δράση...

Η κατάρρευση της αποτροπής, επομένως, μετατρέπει έναν μόνο περιφερειακό πόλεμο σε μια παγκόσμια κρίση της αμερικανικής ισχύος... όπου η εν λόγω αδυναμία απλώς δεν τελειώνει με το τέλος της Αυτοκρατορίας, αλλά και με τον διαμελισμό του αμερικανικού έθνους και των λαών του...

Η καταστροφή μιας αύρας αήττητου, επομένως, παράγει καταρρακτώδεις στρατηγικές συνέπειες πολύ πέρα ​​από το αρχικό πεδίο της μάχης... συνέπειες που βιώνουμε αυτή τη στιγμή καθώς η αναπόφευκτη υποχώρηση της Αμερικής από τη Μέση Ανατολή πλησιάζει όλο και περισσότερο...

Στο σύγχρονο διεθνές σύστημα, η κατάρρευση της αμερικανικής αξιοπιστίας εξαπολύει παρόμοιες πιέσεις, καθώς οι σύμμαχοι εγκαταλείπουν την εξάρτησή τους από την Ουάσιγκτον, ενώ οι αντίπαλοι εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες για να επεκτείνουν την επιρροή τους... βρισκόμαστε όμως στις πρώτες ημέρες της εν λόγω κατάρρευσης...

Η καταστροφή του πετροδολαρίου από το Ιράν, επομένως, σηματοδοτεί τη στιγμή που οι οικονομικοί, ναυτικοί και ψυχολογικοί πυλώνες της παγκόσμιας τάξης των ΗΠΑ διαλύονται ταυτόχρονα... και πολλαπλοί πόλεμοι ξεκινούν με εχθρούς που μοιράζονται τις διάφορες σφαίρες επιρροής τους...

Διότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι μια κίνηση προς μια Πολυπολική Παγκόσμια Τάξη, αλλά μάλλον η αρχή μιας Νέας Σκοτεινής Εποχής, όπου ο αέναος πόλεμος, οι συγκρούσεις και οι αντιξοότητες αποτελούν τον κανόνα, όχι την εξαίρεση... σε έναν Δαρβινικό και Χομπσιανό ανταγωνισμό « όλοι εναντίον όλων»...

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ… Έφτασε!

Ἀπό : multipolarpress.com

Ἡ Πελασγική 

Ἄς καταστρέψει ὁ Τράμπ τόν παλιο κόσμο συθέμελα !

 Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Δύση στο σύνολό της είναι ο θανάσιμος εχθρός μας. Είμαστε σε πόλεμο μαζί τους σήμερα και αύριο θα συνεχίσουμε να τους πολεμάμε, ίσως ακόμη πιο σκληρά. Αυτό πρέπει να είναι το σημείο εκκίνησης.
Με μια τέτοια ορθολογική προσέγγιση θα μπορέσουμε να αποκομίσουμε όφελος από οποιαδήποτε ενέργεια του Τραμπ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς να υποκύψουμε ούτε στην ύπνωση, στην πειθώ ούτε στις υποσχέσεις. 

Η Δύση είναι ένας πολιτισμός του κακού.

είναι ένας θανατηφόρος δράκος που, μέσα στην αγωνία του, καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του. Αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, όμως απομένει μόνο μία πορεία: να τον αποτελειώσουμε εντελώς - με κάθε δυνατό μέσο. 

Ας καταστρέψει ο Τραμπ τον παλιό κόσμο μέχρι τα θεμέλιά του.

 Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν για την αντίσταση του Ιράν, την κατάρρευση της αμερικανικής αξιοπιστίας και την επιταχυνόμενη γέννηση ενός πολυπολικού κόσμου.

Τοῦ Alexander Dugin

Το γεγονός ότι το Ιράν δεν παραδίδεται, δεν συμφωνεί σε εκεχειρία ή κατάπαυση του πυρός, αλλάζει ήδη την ισορροπία δυνάμεων. Μετά το πρώτο χτύπημα, το Ιράν ανασυντάχθηκε και επέλεξε έναν νέο Ραχμπάρ (Ανώτατο Ηγέτη): τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, γιο του Αγιατολάχ Χαμενεΐ. Παρά τα οδυνηρά πλήγματα στις ενεργειακές του υποδομές, το Ιράν συνεχίζει όχι απλώς να αντιστέκεται αλλά και να επιτίθεται ενεργά στον εχθρό. Επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν πραγματοποιηθεί εναντίον όλων των αμερικανικών βάσεων που περιβάλλουν το Ιράν. Σύμφωνα με ουδέτερες εκτιμήσεις, περισσότεροι από 1.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί έχουν σκοτωθεί (το Ιράν αναφέρει πολύ υψηλότερους αριθμούς, ενώ ο Τραμπ μιλάει μόνο για μια χούφτα, κάτι που φαίνεται γελοίο δεδομένης της κλίμακας των ιρανικών επιθέσεων).

Το Ιράν έχει επιλέξει μια πολύ αποτελεσματική τακτική: χτυπώντας όχι μόνο στρατιωτικούς στόχους στο Ισραήλ, το οποίο σταδιακά μετατρέπεται σε κάτι που μοιάζει με τη Γάζα, αλλά πάνω απ' όλα τους κόμβους και τα ενεργειακά κέντρα των αραβικών κρατών του Κόλπου από τα οποία εξαρτάται η παγκόσμια οικονομία. Σε συνδυασμό με το μπλοκάρισμα των Στενών του Ορμούζ, αυτό έχει ήδη οδηγήσει σε τεράστιες απώλειες για την παγκόσμια αγορά. Επιπλέον, η κατάσταση θα επιδεινώνεται με κάθε μέρα ιρανικής αντίστασης.

Είναι σημαντικό ότι οι χώρες του Κόλπου -των οποίων τα σχέδια να μετατραπούν σε ουδέτερα και ασφαλή κέντρα της παγκόσμιας οικονομίας έχουν πλέον φτάσει στο τέλος τους- κατηγορούν όχι τόσο το Ιράν όσο το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πάντα αντιπαθούσαν το Ισραήλ, αλλά στα μάτια τους ο Τραμπ έχει γίνει άμεσος προδότης. Αν οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις δεν τις προστατεύουν αλλά αντίθετα δημιουργούν κίνδυνο, σε τι χρειάζονται; Οι Άραβες ηγέτες θέτουν αυτό το ερώτημα αρκετά λογικά.

Εν τω μεταξύ, το πλαγκτόν του παγκόσμιου καπιταλισμού και οι στρατοί από escort girls εγκαταλείπουν βιαστικά το Ντουμπάι. Στην οροφή ενός εγκαταλελειμμένου ξενοδοχείου, μόνο ο κάπως ανορθόδοξος influencer Andrew Tate χορεύει μόνος του, επιμένοντας πεισματικά ότι όλα αυτά είναι απλώς μια προσομοίωση υπολογιστή και ότι ζούμε σε ένα πλέγμα όπου απλώς έχουν φορτωθεί νέα σκηνικά.

Το επόμενο βήμα θα είναι η απόσυρση των αραβικών ομολόγων από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρεμπιπτόντως, η BlackRock έχει σταματήσει τη διαδικασία αναλήψεων από τα κεφάλαιά της, μειώνοντας το ανώτατο όριο κατά περισσότερο από το μισό. Μοιάζει με την αρχή μιας κατάρρευσης. Οι τιμές του πετρελαίου εκτοξεύονται στα ύψη και οι δείκτες πέφτουν ραγδαία. Είναι απολύτως πιθανό η παγκόσμια οικονομία να καταρρεύσει εντελώς στο άμεσο μέλλον.

Αυτό στο οποίο υπολόγιζε ο Τραμπ έχει σαφώς αποτύχει. Η θέληση και η αποφασιστικότητα του Ιράν να φτάσει μέχρι το τέλος, μαζί με την αλληλεγγύη μιας κοινωνίας που έχει συσπειρωθεί γύρω από την πολιτική και θρησκευτική της ηγεσία, έχουν βάλει τέλος στις προσδοκίες για μια εύκολη και φθηνή νίκη για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Ήδη δεν είναι ούτε εύκολο ούτε φθηνό, και με κάθε μέρα που περνάει θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο και πιο ακριβό. Ο Τραμπ είναι σαφώς απροετοίμαστος για μακρές διαδικασίες. Επιπλέον, τα ποσοστά αποδοχής του έχουν αρχίσει να μειώνονται ραγδαία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο πόλεμος με το Ιράν υποστηρίζεται μόνο από μια πολύ μικρή μειονότητα (κυρίως Χριστιανούς Σιωνιστές και υποστηρικτές της απονομής δικαιοσύνης - από τους οποίους υπάρχουν πολλοί στις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και εξακολουθούν να αποτελούν μόνο ένα μικρό ποσοστό του συνολικού πληθυσμού). Το βασικό εκλογικό σώμα του MAGA είχε ήδη απομακρυνθεί από τον Τραμπ νωρίτερα (κυρίως λόγω των αρχείων Epstein) και τώρα αποτελεί την πιο ριζοσπαστική πτέρυγα του αντι-Τραμπισμού. «Ο Τραμπ μας πρόδωσε όλους» είναι η πιο συνηθισμένη ανάρτηση στο διαδίκτυο μεταξύ των πρώην υποστηρικτών του MAGA.

Αν και ο Τραμπ συνεχίζει να εκστομίζει απειλές και κατάρες, σχηματίζεται η εντύπωση ότι σταδιακά βυθίζεται στον πανικό. Η Επιχείρηση EP—Epic Fury (όνομα που επινόησε ο ιδεολογικά αλκοολικός σκίνχεντ Pete Hegseth)— έχει μετονομαστεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης των ΗΠΑ σε Επιχείρηση Epstein Files ή Epic Fail· τα αρχικά παραμένουν τα ίδια: EP.

Ο Ντόναλντ Τραμπ πρόκειται να δηλώσει ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες νίκησαν ξανά» και ότι «τερμάτισε έναν ακόμη πόλεμο». Στη συνέχεια, θα προσπαθήσει να σταματήσει τα πάντα και να στραφεί στην κατοχή της Κούβας. Για τον σκοπό αυτό, έχουν σταλεί στο Ισραήλ δύο εξαιρετικά ύποπτες προσωπικότητες: ο Jared Kushner και ο Steve Witkoff. Ωστόσο, φαίνεται ότι σχεδόν κανείς στον κόσμο δεν τους πιστεύει πια. Ακριβώς κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεών τους με το Ιράν, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ πραγματοποίησαν μια ύπουλη επίθεση που σκότωσε μαθήτριες στο σχολείο Μινάμπ (ήταν παιδιά διοικητών του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης), καθώς και τα υψηλότερα επίπεδα της θρησκευτικοπολιτικής ηγεσίας του Ιράν.

Ένα νέο αστέρι του παγκόσμιου διαδικτύου, ο Κινέζος διανοούμενος Jian Xueqin —ο οποίος προέβλεψε με ακρίβεια τα γεγονότα εκ των προτέρων, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ και του τρόπου με τον οποίο θα εξελισσόταν, και ο οποίος είναι ο μόνος Κινέζος μελετητής με βαθιά γνώση των μονοθεϊστικών εσχατολογιών (θρησκευτικός Σιωνισμός, οι εβραϊκές μεσσιανικές αιρέσεις των Sabbatai Zevi και Jacob Frank, χριστιανικός dispensationalism και το θέμα του Mahdi)— δήλωσε σήμερα ότι ο Kushner αντιπροσωπεύει μια από τις πιο δυσοίωνες προσωπικότητες εντός των δυτικών ελίτ και συνδέεται με το δίκτυο του Jeffrey Epstein (μέσω του δικηγόρου του Epstein, του Ισραηλινού πράκτορα Alan Dershowitz). Επιπλέον, ο Jian Xueqin περιέγραψε τον ίδιο τον Kushner ως «τον νέο Epstein». Μέχρι σήμερα, όλες οι προβλέψεις του έχουν επαληθευτεί με εντυπωσιακή ακρίβεια.

Τώρα είναι η στιγμή για τη Ρωσία να ενεργήσει με μεγαλύτερη τόλμη για την προώθηση των συμφερόντων της. Η Ουκρανία και η Μέση Ανατολή είναι δύο θέατρα του ίδιου πολέμου: ενός πολέμου της ανθρωπότητας για κυριαρχία και ενός πολυπολικού κόσμου ενάντια στις απεγνωσμένες προσπάθειες του Τραμπ - ο οποίος έχει μετατραπεί σε ένα τυφλό και μανιώδες όργανο των νεοσυντηρητικών - να διατηρήσει τη δυτική παγκόσμια ηγεμονία και μονοπολικότητα.

Ο Ντόναλντ Τραμπ κατέστρεψε την προηγούμενη τάξη πραγμάτων μέχρι τα θεμέλιά της. Κανείς δεν θυμάται πια τον φιλελευθερισμό, την πράσινη ατζέντα ή την πολιτική των φύλων. Όλα στον κόσμο έχουν γίνει πολύ πιο σκληρά και πιο σαφή. Στην ουσία, τα πράγματα παραμένουν τα ίδια όπως πριν, μόνο που τώρα η μεταμφίεση έχει αφαιρεθεί. Ο Τραμπ έχει διαλύσει την ομίχλη και έχει αποκαλύψει στην ανθρωπότητα το αληθινό πρόσωπο της Δύσης. Είναι τερατώδες. Με την έννοια της καταστροφής όλων των κανόνων και της αποκόλλησης κάθε πέπλου, ο Τραμπ έχει σημειώσει μεγάλη επιτυχία. Είναι ο Μεγάλος Καταστροφέας.

Αρχικά, θα μπορούσε να υπάρχει μια θέση για την MAGA σε έναν πολυπολικό κόσμο. Η Δύση για τους Δυτικούς, η Αμερική για τους Αμερικανούς, η Ευρώπη για τους Ευρωπαίους. Γιατί όχι; Και χωρίς καμία φιλελεύθερη μεταναστευτική ατζέντα. Κάθε πολιτισμός θα είχε τις δικές του παραδοσιακές αξίες, και η επιστροφή σε αυτές θα μπορούσε μόνο να είναι ευπρόσδεκτη.

Ταυτόχρονα: Ρωσία για τους Ρώσους. Ευρασία για τους Ευρασιατικούς. Ιράν για τους Ιρανούς. Ισλαμικές χώρες για τους Μουσουλμάνους. Κίνα για τους Κινέζους. Ινδία για τους Ινδουιστές. Αφρική για τους Αφρικανούς. Λατινική Αμερική για τους Λατινοαμερικανούς. Αυτό θα ήταν δίκαιο.

Τα κράτη-πολιτισμοί θα μπορούσαν εύκολα να συμφωνήσουν σε μια νέα περιφερειακή διαίρεση του πλανήτη σε πολυπολική βάση.

Αρχικά, ο Τραμπ προσποιήθηκε ότι συμφωνούσε σε γενικές γραμμές με αυτό, και αυτό ουσιαστικά αποτέλεσε ολόκληρη την ουσία της προεκλογικής του εκστρατείας - την ιδεολογία του για την MAGA. Ακριβώς με βάση αυτούς τους λόγους και υπό αυτές τις συνθήκες, η Ρωσία άρχισε να επικοινωνεί με τον Τραμπ.

Τότε κάτι πήγε στραβά - μέχρι που όλα πήγαν εντελώς στραβά. Ο Τραμπ εγκατέλειψε το κύριο σημείο: τον πολυπολικό κόσμο. Επιτέθηκε άμεσα στις BRICS, δεν έκανε τίποτα στο μέτωπο της Ουκρανίας, πήρε μια τρομακτική θέση στο θέμα των αρχείων του Τζέφρι Έπσταϊν -μπλέκοντας στις πιο τερατώδεις ανατροπές αυτής της βρώμικης υπόθεσης- επιτέθηκε στη Βενεζουέλα, υποστήριξε τη γενοκτονία στη Γάζα, πραγματοποίησε το πρώτο χτύπημα κατά του Ιράν και τώρα έχει εισέλθει σε έναν βάναυσο πόλεμο μακριά από τα σύνορά του. Εν τω μεταξύ, κανείς που να σχετίζεται με την υπόθεση Έπσταϊν δεν έχει συλληφθεί, η απέλαση παράνομων μεταναστών έχει σταματήσει και εντός των Ηνωμένων Πολιτειών χάνει γρήγορα την υποστήριξη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υποβαθμίζονται. Δεν έχει λυθεί ούτε ένα πρόβλημα.

Το θετικό πρόγραμμα του Τραμπ έχει αποτύχει εντελώς. Κι όμως, στην καταστροφή υπερέχει.

Πρέπει να αναδιοργανωθούμε γρήγορα έχοντας αυτό κατά νου. Ο Τραμπ σχεδόν σίγουρα θα χάσει τις ενδιάμεσες εκλογές το φθινόπωρο από τους Δημοκρατικούς. Ωστόσο, αυτό αντιπροσωπεύει το ίδιο κακό, μόνο από μια άλλη οπτική γωνία. Πρέπει να μείνουμε σταθερά στις δικές μας θέσεις - κυριαρχία, κράτος-πολιτισμό, πολυπολικότητα - και να κινηθούμε σταθερά προς τη νίκη στην Ουκρανία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Δύση στο σύνολό της είναι ο θανάσιμος εχθρός μας. Είμαστε σε πόλεμο μαζί τους σήμερα και αύριο θα συνεχίσουμε να τους πολεμάμε, ίσως ακόμη πιο σκληρά. Αυτό πρέπει να είναι το σημείο εκκίνησης.

Με μια τέτοια ορθολογική προσέγγιση, θα μπορέσουμε να αποκομίσουμε όφελος από οποιαδήποτε ενέργεια του Τραμπ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς να υποκύψουμε ούτε στην ύπνωση, στην πειθώ ούτε στις υποσχέσεις. Η Δύση είναι ένας πολιτισμός του κακού. Θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ανάλογα. Αν επιθυμεί να μεταρρυθμιστεί, άριστα - θα βοηθήσουμε ευχαρίστως. Προς το παρόν, ωστόσο, είναι ένας θανατηφόρος δράκος που, μέσα στην αγωνία του, καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του. Αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, όμως απομένει μόνο μία πορεία: να τον αποτελειώσουμε εντελώς - με κάθε δυνατό μέσο.

Ας καταστρέψει ο Τραμπ τον παλιό κόσμο μέχρι τα θεμέλιά του. Δεν χρειάζεται να προσκολληθούμε σε ό,τι έχει εξαντληθεί. Ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε έναν νέο κόσμο, στον οποίο η Ρωσία πρέπει να καταλάβει τη θέση που της αξίζει - τη θέση που δικαιωματικά της ανήκει. Αυτή η θέση είναι η θέση ενός υποκειμένου, όχι ενός αντικειμένου. Δεν χρειαζόμαστε αυτό που ανήκει σε άλλους, όμως η Ευρασία ανήκει σε εμάς.

Ἀπό : geopolitika.ru

Ἡ Πελασγική