Γιατί ἡ Γαλλία εἶναι στίς φλόγες ;

 ...η αναταραχή ενός δυτικού έθνους είναι συνάρτηση της παρουσίας μη δυτικών δημογραφικών παραγόντων - ή με απλά λόγια, συνάρτηση του αριθμού των ανθρώπων μη δυτικής εθνικής καταγωγής... τρεις μη δυτικές δημογραφικές ομάδες βρίσκονται ιστορικά στο επίκεντρο της κοινωνικής αναταραχής στην Ευρώπη: οι Εβραίοι, οι Μαύροι και οι Μουσουλμάνοι...

η Γαλλία, κατά πολύ, έχει σαφώς τον μεγαλύτερο πληθυσμό και από τις τρεις αυτές προβληματικές εθνότητες ( εβραίοι 600.000,μαύροι 5.500.000,μουσουλμάνοι 6.600.000 )

...η Γαλλία σήμερα βρίσκεται σε σχεδόν τελική φάση. Το να έχει κανείς τα περισσότερα από οποιαδήποτε από αυτές τις τρεις μειονότητες είναι αρκετά κακό, αλλά για ένα μόνο έθνος το να έχει τα περισσότερα και από τις τρεις είναι καταστροφικό μακροπρόθεσμα...  η Γαλλία δεν έχει καμία ελπίδα κοινωνικής σταθερότητας. Η συνεχιζόμενη παρακμή είναι αναπόφευκτη μέχρι να μειώσει ριζικά τον αριθμό και των τριών ομάδων...

φωτό

Τοῦ David Skrbina 

Δεν αποτελεί είδηση ​​το γεγονός ότι πολλά από τα ευρωπαϊκά έθνη αγωνίζονται αυτή τη στιγμή. Ο πληθωρισμός, η ανεργία, οι δημοσιονομικές κρίσεις και το υψηλό κόστος ενέργειας έχουν όλα τα πλήγματα. Πολλές κυβερνήσεις υποφέρουν επίσης από κρίση αξιοπιστίας, καθώς λαμβάνουν ακραία και αντιδημοκρατικά μέτρα για να αποκρούσουν την «άκρα δεξιά» - και με αυτόν τον τρόπο, παραλύουν , τόσο μέσω εσωτερικών διχασμών όσο και μέσω αδύναμης ηγεσίας. Επιπλέον, τα ευρωπαϊκά έθνη έχουν συλλογικά λάβει ορισμένες καταστροφικές αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής. Έχουν υποστηρίξει πλήρως και υπερασπίζονται την Ουκρανία, δεν έχουν κάνει τίποτα για να αντιταχθούν στα ισραηλινά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην Παλαιστίνη και δεν έχουν κάνει τίποτα για να αντιταχθούν στον παράνομο και ανήθικο πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν. Χάνουν και στα τρία μέτωπα, ταυτόχρονα.

Από όλα τα έθνη που βρίσκονται σε κρίση αυτή τη στιγμή, κανένα δεν βρίσκεται σε χειρότερη θέση από τη Γαλλία. Οι ταραχές σ᾿ολόκληρη τήν χώρα βρίσκονται καθημερινά στις ειδήσεις και η κυβέρνηση, μέχρι στιγμής, έχει αποδειχθεί εντελώς ανίκανη να ανταποκριθεί επαρκώς. Η κάλυψη και η ανάλυση των ειδήσεων είναι απαράδεκτες. Κανείς δεν έχει προσφέρει κάτι περισσότερο από την πιο ασήμαντη εκτίμηση της κατάστασης («τάξεις με υπεράριθμους μαθητές», «υποχρηματοδοτούμενα κοινωνικά προγράμματα», «υψηλό κόστος ζωής» κ.λπ.).

Μια προφανής προσέγγιση για να κατανοήσουμε γιατί η Γαλλία βρίσκεται σε τόσο κακή κατάσταση είναι να εξετάσουμε τα υποκείμενα κοινωνικά δημογραφικά στοιχεία. Ακόμα και οι πιο σύντομες έρευνες προς αυτή την κατεύθυνση είναι διαφωτιστικές.

Θα διατύπωσα την υπόθεση ότι η κοινωνική σταθερότητα ή αναταραχή ενός δυτικού έθνους είναι συνάρτηση της παρουσίας μη δυτικών δημογραφικών παραγόντων - ή με απλά λόγια, συνάρτηση του αριθμού των ανθρώπων μη δυτικής εθνικής καταγωγής. Τα έθνη με τους λιγότερους μη δυτικούς θα απολαύσουν τη μεγαλύτερη σταθερότητα και αρμονία, ενώ εκείνα με τους πολλούς θα υποφέρουν από τη μεγαλύτερη δυσαρέσκεια και αναταραχή. Ή τουλάχιστον έτσι υποστηρίζω.

Τουλάχιστον για τον τελευταίο αιώνα, τρεις μη δυτικές δημογραφικές ομάδες βρίσκονται ιστορικά στο επίκεντρο της κοινωνικής αναταραχής στην Ευρώπη: οι Εβραίοι, οι Μαύροι και οι Μουσουλμάνοι. Έτσι, ως μια γρήγορη, πρώτης τάξεως αξιολόγηση της κατάστασης, μπορεί κανείς απλώς να αξιολογήσει τον αριθμό καθεμίας από αυτές τις τρεις εθνότητες στα ευρωπαϊκά έθνη και στη συνέχεια να αναζητήσει συσχετίσεις με την κοινωνική αναταραχή.

Η Γαλλία εδώ και καιρό αυτοπροσδιορίζεται ως ένα έθνος με αχρωματοψία, όπου οι φυλετικές προκαταλήψεις δεν έχουν θέση. Το «Χρώμα της Ελευθερίας» ασχολείται με τέσσερα κύρια θέματα: την εξέλιξη της φυλής ως ιδέας στη Γαλλία, τις αναπαραστάσεις του «άλλου» στη γαλλική λογοτεχνία, την τέχνη, την κυβέρνηση και το εμπόριο, τις διεθνείς διαστάσεις της γαλλικής φυλετικής σκέψης... "Το Χρώμα της Ελευθερίας" Ιστορίες Φυλής στη Γαλλία   ( 2003)  ἐδῶ

Αν κάνουμε έστω και μια πρόχειρη αξιολόγηση αυτών των τριών εθνοτήτων, διαπιστώνουμε ότι τρία έθνη έχουν τους μεγαλύτερους πληθυσμούς: η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία. (Εξαιρώ από αυτήν την ανάλυση τα ευρωπαϊκά μικροέθνη όπως το Μονακό και η Ανδόρα, και εξαιρώ τη Ρωσία, την Ουκρανία και την Τουρκία, οι οποίες, με βάση ορισμένα μέτρα, είναι «ευρωπαϊκές».) Από τη μία πλευρά, αυτό δεν αποτελεί έκπληξη επειδή αυτά είναι τα τρία μεγαλύτερα έθνη σε συνολικό πληθυσμό και, ως εκ τούτου, θα ήταν αναμενόμενο να έχουν μεγάλο αριθμό όλων των μειονοτικών ομάδων. Ωστόσο, οι μεγάλοι αριθμοί έχουν μαζική επίδραση, ειδικά όταν βρίσκονται εντός ενός μόνο έθνους. Αυτή είναι μια καθιερωμένη έννοια, που έχει διάφορες ονομασίες, όπως «θεωρία κρίσιμης μάζας», «θεωρία ενσωμάτωσης» και σε διάφορες πτυχές της κοινωνικής φιλοσοφίας. Ως αποτέλεσμα, η Ουγγαρία, για παράδειγμα, έχει περισσότερους Εβραίους σε ποσοστιαία βάση από τη Γερμανία, αλλά οι Ούγγροι Εβραίοι δεν διαθέτουν το κοινωνικό κεφάλαιο ή τη συλλογική ενέργεια που διαθέτει η μεγαλύτερη ομάδα Γερμανών Εβραίων. Και η Σουηδία έχει υψηλότερο ποσοστό Μουσουλμάνων (8%) από τη Γερμανία ή το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά ο μικρός αριθμός τους αποδίδει μικρότερο συνολικό αποτέλεσμα.

Οι εκτιμήσεις μου για κάθε εθνικότητα έχουν ως εξής: όπου βρήκα ένα δεδομένο εύρος, χρησιμοποίησα τα υψηλότερα στοιχεία, υποθέτοντας ότι οι «επίσημοι» αριθμοί είναι σχεδόν σίγουρα υποεκτιμημένοι:

Εβραίοι:

Γερμανία 170.000

Ηνωμένο Βασίλειο 310.000

Γαλλία 600.000

Μαύροι:

Γερμανία 1.000.000

Ηνωμένο Βασίλειο 3.000.000

Γαλλία 5.500.000

Μουσουλμάνοι:

Ηνωμένο Βασίλειο 4.100.000

Γερμανία 5.600.000

Γαλλία 6.600.000

Το αμέσως προφανές γεγονός είναι ότι η Γαλλία, κατά πολύ, έχει σαφώς τον μεγαλύτερο πληθυσμό και από τις τρεις αυτές προβληματικές εθνότητες — τον μεγαλύτερο, στην πραγματικότητα, από οποιοδήποτε ευρωπαϊκό έθνος. Και πάλι, αυτό δεν είναι προφανές, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι η Γαλλία έχει τον μικρότερο πληθυσμό από τα τρία έθνη που αναφέρονται εδώ.

Αυτά τα στοιχεία παρουσιάζονται παρακάτω, πρώτα για τους Μαύρους και τους Μουσουλμάνους και στη συνέχεια για τους Εβραίους:

Σύμφωνα με τη θέση μου ότι αυτές οι συγκεκριμένες εθνοτικές ομάδες ήταν παραδοσιακά οι πιο προβληματικές στην Ευρώπη, θα πρέπει να αναμένουμε, δεδομένων αυτών των αριθμών, ότι η Γαλλία θα υπέφερε από τη μεγαλύτερη διχόνοια και την περισσότερη κοινωνική αναταραχή - και πράγματι, αυτό φαίνεται να ισχύει τώρα. Αυτή δεν είναι μια νέα εξέλιξη. Τα προβλήματα σιγοβράζουν εκεί για πάνω από έναν αιώνα. Ο εντατικός αποικισμός τόσο της βόρειας όσο και της υποσαχάριας Αφρικής ξεκίνησε για τη Γαλλία τη δεκαετία του 1830 και συνεχίστηκε και στον εικοστό αιώνα. Οι αποικίες είναι ιστορικά γνωστό ότι ήταν ο αρχικός παράγοντας που οδήγησε στη μη δυτική μετανάστευση. Όσο για τους Εβραίους, άρχισαν να κατακλύζουν τη χώρα περίπου από το 1700, με τον αριθμό να αυξάνεται σε σχεδόν 100.000 στα τέλη του 1800. Ήταν εκείνη την εποχή που κριτικοί όπως ο Eduard Drumont μπόρεσαν να γράψουν το ορόσημο έργο του, «Εβραϊκή Γαλλία» (1886), υποστηρίζοντας μια μεγάλης κλίμακας διαφθορά της γαλλικής κοινωνίας ήδη από εκείνη την ημερομηνία. Ο Drumont ισχυρίστηκε, στην πραγματικότητα, ότι οι Εβραίοι κατείχαν λίγο περισσότερο από το ήμισυ του συνολικού πλούτου στη Γαλλία, παρά το γεγονός ότι αποτελούσαν μειονότητα 0,2% - μια εκπληκτική κατάσταση.

Σε κάθε περίπτωση, αυτές οι συνθήκες έχουν σαφώς επηρεάσει αρνητικά. Σύμφωνα με την ανάλυσή μου, η Γαλλία σήμερα βρίσκεται σε σχεδόν τελική φάση. Το να έχει κανείς τα περισσότερα από οποιαδήποτε από αυτές τις τρεις μειονότητες είναι αρκετά κακό, αλλά για ένα μόνο έθνος το να έχει τα περισσότερα και από τις τρεις είναι καταστροφικό μακροπρόθεσμα. Σύμφωνα με τη θέση μου, η Γαλλία δεν έχει καμία ελπίδα κοινωνικής σταθερότητας. Η συνεχιζόμενη παρακμή είναι αναπόφευκτη μέχρι να μειώσει ριζικά τον αριθμό και των τριών ομάδων.

Υπό τις τρέχουσες συνθήκες, με τις προεδρικές εκλογές να έρχονται σε έξι μήνες, φαίνεται ότι η Marine Le Pen είναι πιθανό να γίνει πρόεδρος. Αν ήμουν σύμβουλός της, θα πρότεινα μια ριζοσπαστική πορεία δράσης: να καταστρωθεί ένα σχέδιο για τη μείωση και των τριών ομάδων κατά 90% εντός τεσσάρων ετών. Κάτι τέτοιο σίγουρα θα οδηγούσε σε μια θαυματουργή αναγέννηση για τη Γαλλία, και η ίδια η Le Pen θα χαιρετιζόταν ως αληθινή εθνική ηρωίδα - ένας Charles Martel και μια Joan of Arc ενωμένα μεταξύ τους. Ας δούμε πώς θα τα πάει σε αυτό το μέτωπο.

Τέλος, σημειώνω χωρίς σχόλια ότι οι ΗΠΑ έχουν μεγάλους πληθυσμούς και των τριών ατυχών μειονοτήτων: 6 εκατομμύρια Μουσουλμάνοι, 7 εκατομμύρια Εβραίοι και 53 εκατομμύρια Μαύροι. Αφήνω στον αναγνώστη να συγκρίνει αυτούς τους αριθμούς με τη Γαλλία και να αξιολογήσει τις μελλοντικές προοπτικές της Αμερικής.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική

1971 – Μία χρονιά-ὁρόσημο καί τό πραγματικό «σημεῖο καμπῆς γιά τίς ΗΠΑ»

Το Σοκ του Nixon και το Υπόμνημα Powell διαμόρφωσαν τον «καπιταλισμό» και τη «δημοκρατία» στις ΗΠΑ όπως τις γνωρίζουμε σήμερα

Μαζί, το Σοκ Nixon και το Υπόμνημα Powell μετατόπισαν τις ΗΠΑ από μια οικονομία βασισμένη στην παραγωγή (επικεντρωμένη στην κατασκευή αγαθών, την αύξηση των μισθών και την αυστηρή ρύθμιση) σε μια οικονομία χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας (επικεντρωμένη στις φούσκες περιουσιακών στοιχείων, την κεφαλαιαγορά και την απορρύθμιση).

Επειδή το χρήμα δεν ήταν πλέον συνδεδεμένο με τον χρυσό, το κεφάλαιο μπορούσε να αυξηθεί εκθετικά χωρίς περιορισμούς.

Τα εταιρικά λόμπι που οργανώθηκαν από το Υπόμνημα Powell αποσύνδεσαν με επιτυχία τους μισθούς από την παραγωγή.

Ο πλούτος που παράγεται από την παραγωγικότητα των Αμερικανών εργαζομένων δεν πηγαίνει πλέον σε μισθούς. Αντίθετα, διοχετεύεται απευθείας σε εταιρικά κέρδη, σε φούσκες περιουσιακών στοιχείων της Wall Street και σε εκτοξευόμενα μπόνους στελεχών...

Η άνοδος του αρπακτικού χρηματοπιστωτικού τομέα ανέδειξε επίσης την εβραϊκή τάξη της τοκογλυφίας σε εξέχουσα θέση στην οικονομική και πολιτική ζωή των ΗΠΑ, με διαρκή ζημιά μέχρι σήμερα.

Τοῦ Hua Bin

Το 1971 ήταν μια χρονιά-ορόσημο που χώρισε την ιστορία των ΗΠΑ σε πριν και μετά .

Δύο καθοριστικά γεγονότα συνέβησαν κατά τη διάρκεια του έτους, τα οποία ενίσχυσαν το ένα το άλλο και επαναπροσδιόρισαν τον καπιταλισμό και τη δημοκρατία στις ΗΠΑ.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ακούσει για το περίφημο «Σοκ του Nixon» το 1971, όταν ο Richard Nixon ανακοίνωσε στις 15 Αυγούστου ότι το δολάριο ΗΠΑ θα αποσυνδεθεί από τον χρυσό «προσωρινά».

Η «προσωρινή» αποσύνδεση, η οποία αποτελούσε παραβίαση της κυρίαρχης υπόσχεσης των ΗΠΑ προς τον υπόλοιπο κόσμο, έγινε μόνιμη και διέλυσε την μεταπολεμική παγκόσμια οικονομική τάξη.

Λίγοι γνωρίζουν ένα εξίσου σημαντικό γεγονός που συνέβη 8 ημέρες αργότερα.

Στις 23 Αυγούστου, ο δικηγόρος καπνοβιομηχανίας Lewis Powell υπέβαλε το εμπιστευτικό του «Υπόμνημα Powell» στο Εμπορικό Επιμελητήριο των ΗΠΑ, στο οποίο περιέγραφε το σχέδιο για την εταιρική εξαγορά αμερικανικών ιδρυμάτων.

Αυτό το οκταήμερο διάστημα αντιπροσωπεύει τη διπλή κατάρρευση του παλαιού συστήματος.

Καθώς ο Nixon άλλαζε ριζικά τη φύση του παγκόσμιου χρήματος, ο Powell ολοκλήρωνε ένα μακροπρόθεσμο πολιτικό μανιφέστο για να διασφαλίσει ότι η καπιταλιστική τάξη θα έλεγχε όποιο σύστημα έπαιρνε τη θέση της.

Τα δύο γεγονότα του Αυγούστου 1971 οδήγησαν στην χρηματιστικοποίηση της οικονομίας των ΗΠΑ, στην έξοδο του εθνικού χρέους από τον έλεγχο, στην αποβιομηχάνιση και στην άνοδο της εταιρικής κυριαρχίας σε κάθε πτυχή της κοινωνίας των ΗΠΑ.

Σοκ Nixon

Η Συμφωνία του Bretton Woods, η οποία υπογράφηκε το 1944 πριν από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, καθιέρωσε το δολάριο ΗΠΑ ως την τυπική μονάδα ανταλλαγής για τις διεθνείς συναλλαγές.

Οι ΗΠΑ υποσχέθηκαν να διατηρήσουν το δολάριο ίσο με το 1/35 της ουγγιάς χρυσού. ( φωτό)

Για να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμο του Βιετνάμ και τα κοινωνικά προγράμματα του LBJ «Μεγάλη Κοινωνία» , οι ΗΠΑ τύπωσαν πολύ περισσότερα χάρτινα δολάρια από ό,τι πραγματικό χρυσό στο θησαυροφυλάκιό τους.

Το 1971, οι ΗΠΑ αθέτησαν την υπόσχεσή τους να ανταλλάξουν το δολάριο με χρυσό.

Η αποσύνδεση σηματοδότησε το τέλος της Συμφωνίας του Bretton Woods και είδε την άνοδο του fiat νομίσματος ( Το fiat νόμισμα (ή παραστατικό χρήμα) είναι ένα χρήμα χωρίς εγγενή ή εσωτερική αξία (δεν υποστηρίζεται από κάποιο φυσικό αγαθό, όπως ο χρυσός ή ο άργυρος), το οποίο υποστηρίχθηκε μόνο από το κυβερνητικό τυπογραφείο.

Η αποκοπή του δολαρίου από τον χρυσό άλλαξε ριζικά τη νομισματική πολιτική, οδηγώντας σε αυξημένο χρέος, πληθωρισμό και συγκέντρωση πλούτου.

Το 1971, ένα καινούργιο σπίτι κόστιζε δυόμισι χρόνια ετήσιου εισοδήματος ενός μέσου αμερικανικού νοικοκυριού. Τώρα, κοστίζει περισσότερο από 10 φορές το μέσο ετήσιο εισόδημα.

Το ενοίκιο κόστιζε περίπου το 1/6 του μηνιαίου εισοδήματος το 1971 και σήμερα αυτό είναι περίπου το 40%.

Ένα αυτοκίνητο κόστιζε κατά μέσο όρο 35% του ετήσιου εισοδήματος στη δεκαετία του '70 και τώρα κοστίζει 60% (μέσο εισόδημα 89.000 δολάρια και μέση τιμή καινούργιου αυτοκινήτου 49.855 δολάρια).

Η πανεπιστημιακή εκπαίδευση στις αρχές της δεκαετίας του '70, όταν είχε πραγματικά σημασία για τους εργοδότες να λένε ότι έχεις πτυχίο πανεπιστημίου, κόστιζε 2.600 δολάρια ετησίως σε δίδακτρα σε ένα φημισμένο πανεπιστήμιο όπως το Harvard. Σήμερα κοστίζει 63.000 δολάρια.

Εκτός από τον πληθωρισμό, από το 1971 έως το 2025 η παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε από 100% σε 110%, ενώ η αύξηση των πραγματικών μισθών για τον μέσο εργαζόμενο ήταν μόνο μεταξύ 30% και 34%, σύμφωνα με το Γραφείο Στατιστικών Εργασίας.

Το εθνικό χρέος των ΗΠΑ εκτινάχθηκε από 398 δισεκατομμύρια δολάρια το 1971 σε 40,34 τρισεκατομμύρια δολάρια σήμερα, μια εκπληκτική αύξηση άνω του 10.000%.

Το αυξανόμενο χρέος έχει αντιμετωπιστεί με τεχνητή επέκταση της προσφοράς χρήματος και χαμηλά επιτόκια από την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ. Με απλά λόγια, με την εκτύπωση περισσότερου χαρτονομίσματος.

Αυτή η δυναμική, στην πραγματικότητα, λειτουργεί ως μια μορφή κοινωνικοποιημένης αναδιανομής του πλούτου.

Το εθνικό χρέος αποτελεί κόστος για όλα τα μέλη της κοινωνίας, ενώ οι πληρωμές τόκων πηγαίνουν στους πιστωτές (δηλαδή στους πλούσιους).

Καθώς η εκτύπωση χρήματος είναι πολύ πιο εύκολη από το να βγάζεις χρήματα μέσω της εργασίας και της βιομηχανίας, η αποβιομηχάνιση και ο πληθωρισμός αναπόφευκτα ακολουθούν την ίδια πορεία.

Οι ΗΠΑ μπορούν απλώς να εκτυπώσουν κομμάτια πράσινου χαρτιού για να αγοράσουν αγαθά και υπηρεσίες από το εξωτερικό.

Ως αποτέλεσμα, η οικονομία της έχει μετατοπιστεί από την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών στην ιεράρχηση της χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας και των περιουσιακών στοιχείων που βασίζονται στο χρέος.

Μια τέτοια χρηματιστικοποίηση της οικονομίας ωφελεί όσους έχουν κεφάλαιο, ενώ παράλληλα δυσκολεύει τον μέσο άνθρωπο να αποταμιεύσει ή να προοδεύσει.

Το αποτέλεσμα είναι υψηλότερο κόστος ζωής, συστηματική παρακμή της παραγωγικής ικανότητας και αυξανόμενη οικονομική ανισότητα.

Καθώς το σοκ του Nixon έθεσε τις ΗΠΑ στο δρόμο της χρηματιστικοποίησης, το Υπόμνημα Powell , ουσιαστικά ένα «Καπιταλιστικό Μανιφέστο», καθιέρωσε το σχέδιο για την εταιρική κατάληψη της αμερικανικής κοινωνίας.

φωτό

Υπόμνημα Powell

Ο Lewis Powell ήταν δικηγόρος καπνοβιομηχανίας για την Philip Morris. Του ανατέθηκε να συντάξει ένα εμπιστευτικό έγγραφο για το Εμπορικό Επιμελητήριο των ΗΠΑ με σκοπό την ανάκτηση και επέκταση της εταιρικής ισχύος.

Οι μεγάλες επιχειρήσεις στη χώρα απειλούνταν από το προοδευτικό κύμα κινημάτων υπέρ της εργασίας και υπέρ της κατανάλωσης τη δεκαετία του 1960. Το έγγραφο, με τίτλο «Επίθεση στο Αμερικανικό Σύστημα Ελεύθερων Επιχειρήσεων», έγινε γνωστό ως το «Υπόμνημα Powell».

Χρησίμευσε ως ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το σύγχρονο, άκρως οργανωμένο εταιρικό lobbying και το κίνημα πολιτικής δράσης στις ΗΠΑ.

Ο Powell υποστήριξε ότι το αμερικανικό σύστημα ελεύθερης επιχειρηματικότητας δεχόταν συστηματική επίθεση από πανεπιστήμια, μέσα ενημέρωσης, διανοούμενους και υποστηρικτές των καταναλωτών όπως ο Ralph Nader.

Προειδοποίησε ότι οι ηγέτες των επιχειρήσεων επιτρέπουν παθητικά την καταστροφή τους, αποτυγχάνοντας να αντισταθούν στους κανονισμούς και στο αντιεπιχειρηματικό αίσθημα.

Ο Powell ζήτησε επιθετική πολιτική κινητοποίηση των εταιρειών, θέτοντας τις ιδεολογικές βάσεις για το σύγχρονο συντηρητικό νομικό κίνημα και τα δικαιώματα ελευθερίας του λόγου στις εταιρείες.

Ο Powell συνέστησε ένα σύνολο ολοκληρωμένων σχεδίων δράσης για την απελευθέρωση της εταιρικής ισχύος και την απόκτηση αχαλίνωτου πολιτικού ελέγχου, τα οποία περιλαμβάνουν:

• Συλλογική πολιτική δράση : Ο Powell προέτρεψε τις εταιρείες να σταματήσουν να ενεργούν ανεξάρτητα και αντ' αυτού να συνδυάσουν τους οικονομικούς τους πόρους για να αλλάξουν την κοινή γνώμη και την πολιτική.
• Παρέμβαση στην πανεπιστημιούπολη : Υποστήριξε την αγορά χώρου σε σχολικά βιβλία, τη χρηματοδότηση καθηγητών που τάσσονται υπέρ της αγοράς και τη δημιουργία φιλικών προς τις επιχειρήσεις αφηγημάτων για την αντιμετώπιση της αντιληπτής φιλελεύθερης προκατάληψης στα πανεπιστήμια.
• Κυριαρχία στα μέσα ενημέρωσης : Το υπόμνημα ζητούσε την αξιοποίηση του εταιρικού διαφημιστικού προϋπολογισμού για την απαίτηση φιλοεπιχειρηματικής κάλυψης στα έντυπα μέσα ενημέρωσης και την τηλεόραση.
• Δικαστική δράση : Ο Powell συμβούλεψε περαιτέρω τις μεγάλες επιχειρήσεις να χρησιμοποιήσουν τα δικαστήρια ως όπλο, υποβάλλοντας αγωγές για να ανατρέψουν τους κανονισμούς και να προωθήσουν τα εταιρικά συμφέροντα.

Επιπλέον, ο Powell πρότεινε την ανάπτυξη ενός αγωγού δικαστικής εξουσίας, όπως η Ομοσπονδιακή Εταιρεία, για τον απροκάλυπτο έλεγχο των δικαστηρίων.

Οι συστάσεις του Powell υποστηρίχθηκαν πλήρως από την επιχειρηματική κοινότητα. Ο στρατηγικός σχεδιασμός εφαρμόζεται συστηματικά έκτοτε μέχρι σήμερα.

Το Υπόμνημα Powell άλλαξε οριστικά τη σχέση μεταξύ των αμερικανικών επιχειρήσεων και της πολιτικής. Ουσιαστικά σηματοδότησε την ανατροπή της επικρατούσας συναίνεσης για το New Deal του Roosevelt .

(Μια παρένθεση: Ο Powell διορίστηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο από τον Nixon δύο μήνες μετά το υπόμνημα. Υπηρέτησε ως δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου για πάνω από 15 χρόνια.)

Μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του υπομνήματος Powell

Το υπόμνημα ενέπνευσε άμεσα τη δημιουργία και τη χρηματοδότηση ισχυρών συντηρητικών δεξαμενών σκέψης, συμπεριλαμβανομένων του Heritage Foundation και του Cato Institute.

Η επιχειρηματική επιρροή άρχισε να διαπερνά την εκπαίδευση, τα μέσα ενημέρωσης και την ποπ κουλτούρα.

Οι αξίες των μετόχων έλαβαν προτεραιότητα έναντι των παροχών των εργαζομένων και αντέστρεψαν την προοδευτική κατανομή του εισοδήματος από την εποχή του New Deal.

Το Υπόμνημα Powell οδήγησε σε μια τεράστια αύξηση των εταιρειών lobbying εταιρικών ομάδων και στη δημιουργία ομάδων όπως η Business Roundtable για να επηρεάσουν τη νομοθεσία.

Ο σωρευτικός αντίκτυπος κορυφώθηκε με την απόφαση της Citizens United του 2010 , η οποία παραχώρησε στις εταιρικές οντότητες δικαιώματα της Πρώτης Τροπολογίας, ουσιαστικά νομιμοποιώντας τα χρήματα στην πολιτική και αποποινικοποιώντας τη διαφθορά.

 

Η άνοδος των Reaganomics τη δεκαετία του 1980 ενίσχυσε περαιτέρω την τάση υπέρ των επιχειρήσεων που προανήγγειλε το Υπόμνημα Powell.

Η ιδιωτικοποίηση, η απορρύθμιση, ο φονταμενταλισμός της ελεύθερης αγοράς και η διάβρωση της εργασίας αντικατέστησαν τις οικονομικές πολιτικές του New Deal από τη δεκαετία του 1930.

Ο Lewis Powell θα ήταν περήφανος βλέποντας την συγκαλυμμένη κατάληψη της πολιτικής εξουσίας όλα αυτά τα χρόνια. Η άνοδος της ασύδοτης εταιρικής εξουσίας έχει τοποθετήσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου πάνω από το κράτος και το κοινό 50 χρόνια αργότερα.

Πώς το Σοκ του Nixon και το Υπόμνημα Powell έχουν διαμορφώσει τον καπιταλισμό και τη δημοκρατία στις ΗΠΑ

Η ευθυγράμμιση του Υπομνήματος Powell και του Σοκ Nixon το 1971 αποτέλεσε το δομικό εφαλτήριο για τη σύγχρονη χρηματιστικοποίηση των ΗΠΑ, την αποβιομηχάνιση και την αντιστροφή του New Deal.

Απελευθερώνοντας ταυτόχρονα το χρήμα από φυσικούς περιορισμούς και οργανώνοντας την πολιτική εξουσία των εταιρειών, αυτά τα δύο γεγονότα αναδιαμόρφωσαν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο η αμερικανική οικονομία παράγει πλούτο.

Το χρήμα ως εμπόρευμα

Πριν από το 1971, το χρήμα χρησίμευε κυρίως για τη διευκόλυνση του εμπορίου φυσικών αγαθών.

Μόλις το δολάριο αποσυνδέθηκε από τον χρυσό και κυμαινόταν ελεύθερα, το ίδιο το χρήμα έγινε ένα εξαιρετικά κερδοσκοπικό εμπόρευμα, γεννώντας τεράστιες παγκόσμιες αγορές συναλλάγματος, συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης και παραγώγων.

Ο Karl Marx το προέβλεψε αυτό στο έργο του Das Kapital στα τέλη του 19ου αιώνα και ονόμασε τον κύκλο «το χρήμα παράγει περισσότερο χρήμα» (MM^) «πλασματικό κεφάλαιο».

Από το 1971, η οικονομία των ΗΠΑ άρχισε να μετατοπίζεται από μια οικονομία παραγωγής σε μια οικονομία χρηματοπιστωτικού τομέα.

Η Wall Street πάνω από την Πραγματική Οικονομία

Υπό τον κανόνα του χρυσού, οι τράπεζες αναπτύχθηκαν δανείζοντας σε εγχώριες επιχειρήσεις που κατασκεύαζαν φυσικά αντικείμενα.

Μετά το 1971, η ανάπτυξη στράφηκε στη χρηματοοικονομική μηχανική, τη δημιουργία χρέους και την κερδοσκοπία επί περιουσιακών στοιχείων, καθιστώντας τον χρηματοπιστωτικό τομέα πολύ πιο κερδοφόρο από τη μεταποίηση.

Η άνοδος του αρπακτικού χρηματοπιστωτικού τομέα ανέδειξε επίσης την εβραϊκή τάξη της τοκογλυφίας σε εξέχουσα θέση στην οικονομική και πολιτική ζωή των ΗΠΑ, με διαρκή ζημιά μέχρι σήμερα.

Έκρηξη χρέους

Χωρίς περιορισμούς στον χρυσό, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ απέκτησε την εξουσία να επεκτείνει γρήγορα την προσφορά χρήματος. Αυτό τροφοδότησε μια μόνιμη εξάρτηση από φθηνή πίστωση και εκτοξεύτηκε στα ύψη το εταιρικό, κρατικό και καταναλωτικό χρέος για τη διατήρηση της οικονομικής ανάπτυξης.

Το χρέος έχει γίνει το κύριο εργαλείο για την καπιταλιστική τάξη να αποσπά πλούτο από την εργατική τάξη.

Η κατάρρευση της μεταπολεμικής συναίνεσης για το New Deal

Η «Τάξη του New Deal», που θεσπίστηκε τη δεκαετία του 1930 για να διορθώσει τις υπερβολές του αχαλίνωτου καπιταλισμού, βασιζόταν σε μια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ ισχυρών εργατικών συνδικάτων, κυβερνητικών ρυθμίσεων και εταιρικής διοίκησης.

Το υπόμνημα του Powell χρησιμοποίησε το εταιρικό κεφάλαιο ως όπλο για να σπάσει συστηματικά αυτή την τριμερή συναίνεση.

Το οργανωμένο δίκτυο εταιρικών lobbying που οραματίστηκε ο Powell βοήθησε στη διάδοση των νεοφιλελεύθερων οικονομικών δογμάτων, ιδιαίτερα της άποψης του Milton Friedman ότι το μόνο καθήκον μιας εταιρείας είναι να μεγιστοποιεί τα κέρδη για τους μετόχους, αντί να υποστηρίζει τους εργαζόμενους ή τις κοινότητες.

Ὁ βραβευμένος μέ Νόμπελ οἰκονομολόγος, ἑβραῖος Milton Friedman, ἀνάμεσα στούς συναδέλφους του οἰκονομολόγους George Stigler καί John Kenneth Galbraith (φωτό)

Ο Milton Friedman ήταν Εβραίος καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Chicago, ο οποίος ήταν ο μεγάλος υποστηρικτής της υπεροχής του κεφαλαίου έναντι όλων των άλλων. Δείτε την κριτική μου για το Πανεπιστήμιο του Chicago εδώ :  Έχει καταστρέψει το Πανεπιστήμιο του Chicago τις ΗΠΑ;

Δεξαμενές σκέψης και ομάδες πίεσης που υποστηρίζονταν από εταιρείες πίεσαν με επιτυχία για νομοθεσία κατά των συνδικάτων και διορισμούς δικαστών.

Καθώς τα συνδικάτα κατέρρεαν, ο ιστορικός σύνδεσμος μεταξύ της αυξανόμενης παραγωγικότητας των εργαζομένων και των αυξανόμενων μισθών διακόπηκε, οδηγώντας στην ανισότητα πλούτου που παρατηρείται σήμερα.

Η αποβιομηχάνιση έγινε αναπόφευκτη επιλογή

Το πρόσφατα απελευθερωμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, σε συνδυασμό με πολιτικές ελεύθερου εμπορίου που υποστηρίχθηκαν από εταιρικά λόμπι, τιμώρησε τις εταιρείες που διατήρησαν τις ακριβές θέσεις εργασίας στον αμερικανικό κατασκευαστικό κλάδο.

Η Wall Street πίεσε τις εταιρείες να αναθέσουν τα εργοστάσιά τους σε περιοχές με φθηνότερο εργατικό δυναμικό και λιγότερους κανονισμούς, ώστε να μεγιστοποιήσουν τα τριμηνιαία κέρδη.

Επειδή το κυμαινόμενο δολάριο παρέμεινε το κύριο αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο, η παγκόσμια ζήτηση διατήρησε το δολάριο τεχνητά ισχυρό.

Ενώ αυτό έκανε τις εισαγωγές ξένων καταναλωτών φθηνές για τους Αμερικανούς, έκανε τις εξαγωγές αμερικανικών προϊόντων απαγορευτικά ακριβές στο εξωτερικό, υποβαθμίζοντας συστηματικά τη Ζώνη της Σκουριάς.( Βιομηχανική Ζώνη σε παρακμή ).

Η χρηματιστικοποίηση άλλαξε την εταιρική συμπεριφορά. Αντί να επανεπενδύουν τα κέρδη σε εγχώρια εργοστάσια, εξοπλισμό ή εκπαίδευση εργαζομένων, οι εταιρείες χρησιμοποιούσαν όλο και περισσότερο τα μετρητά τους για να αγοράσουν πίσω τις δικές τους μετοχές, αυξάνοντας τεχνητά τις τιμές των μετοχών για να πλουτίσουν τα στελέχη και τους επενδυτές της Wall Street.

Η Κληρονομιά του 1971

Μαζί, το Σοκ Nixon και το Υπόμνημα Powell μετατόπισαν τις ΗΠΑ από μια οικονομία βασισμένη στην παραγωγή (επικεντρωμένη στην κατασκευή αγαθών, την αύξηση των μισθών και την αυστηρή ρύθμιση) σε μια οικονομία χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας (επικεντρωμένη στις φούσκες περιουσιακών στοιχείων, την κεφαλαιαγορά και την απορρύθμιση).

Επειδή το χρήμα δεν ήταν πλέον συνδεδεμένο με τον χρυσό, το κεφάλαιο μπορούσε να αυξηθεί εκθετικά χωρίς περιορισμούς.

Το κεφάλαιο κινείται παγκοσμίως με την ταχύτητα ενός πλήκτρου για να κυνηγήσει την υψηλότερη απόδοση οπουδήποτε στον κόσμο.

Τα εταιρικά λόμπι που οργανώθηκαν από το Υπόμνημα Powell αποσύνδεσαν με επιτυχία τους μισθούς από την παραγωγή.

Ο πλούτος που παράγεται από την παραγωγικότητα των Αμερικανών εργαζομένων δεν πηγαίνει πλέον σε μισθούς. Αντίθετα, διοχετεύεται απευθείας σε εταιρικά κέρδη, σε φούσκες περιουσιακών στοιχείων της Wall Street και σε εκτοξευόμενα μπόνους στελεχών.

Οι σύγχρονες κρίσεις του πληθωρισμού, της αποβιομηχάνισης και της συρρίκνωσης της μεσαίας τάξης είναι τα άμεσα αποτελέσματα αυτής της στροφής του 1971.

Κοιτάζοντας πίσω πάνω από μισό αιώνα αργότερα, το 1971 ήταν το πραγματικό σημείο καμπής για τις ΗΠΑ.

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική

Νυρεμβέργη, 16 Ὀκτωβρίου 1946: 80 χρόνια ἀδικίας ἀπό τίς συμμαχικές δυνάμεις!

Vae Vicitis – Ἡ ἐκδίκησις, ὄχι ἡ δικαιοσύνη, καθόρισε τίς δίκες-παρωδία τῆς Νυρεμβέργης !

Ἡ συχνά ἀναφερόμενη ἀλαζονεία τῆς ἐξουσίας, ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται κυρίως ἀπό τήν αὐτοδικαίωση ἀπό τήν ἄποψη μιᾶς ὑποτιθέμενης ἀνώτερης ἠθικῆς, χωρίς νά τηροῦνται τά πρότυπα τῶν γενικά ἀναγνωρισμένων νομικῶν ἀρχῶν ἢ νά ἐφαρμόζονται στόν ἑαυτό μας οἱ ἴδιες ἀρχές πού ὑποτίθεται ὅτι ἰσχύουν γιά τούς ἄλλους, σπάνια, ἂν ὄχι ποτέ, ἐκδηλώθηκε σέ πιό διεστραμμένη μορφή ἀπό ὅ,τι πρίν ἀπό 80 χρόνια στό Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο τῆς Νυρεμβέργης. Τό δικαστήριο τῶν νικητῶν, τό ὁποῖο ταυτόχρονα χρησίμευε ὡς εἰσαγγελέας καί δικαστής, δέν ἀσχολήθηκε μέ τό διεθνές δίκαιο ἢ τήν εἰρήνη, ἀλλά ἀποκλειστικά μέ τήν καταστροφὴ τῶν θεσμῶν καί τῶν ἐλίτ πού εἶναι ἀπαραίτητα γιά ἕνα κράτος. 

Τοῦ Sascha Roßmüller*

Ας προσεγγίσουμε την παράσταση της δίκης της Νυρεμβέργης θυμούμενοι πρώτα τα λόγια του Bismarck, τα οποία απηύθυνε στα μέσα ενημέρωσης που παρίσταντο ως η κοινή γνώμη όταν απαιτούσαν την τιμωρία του Γάλλου Αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ΄ μετά τον Γαλλο-γερμανικό πόλεμο του 1870-1871 (η Γαλλία κήρυξε τον πόλεμο στην Πρωσία) :

«Οι έννοιες της τιμωρίας, της ανταμοιβής και της εκδίκησης δεν ανήκουν στην πολιτική. Η πολιτική δεν πρέπει να ανακατεύεται στις υποθέσεις της Νεμέσεωςς ή να επιδιώκει να ενεργεί ως δικαστής. Αυτή είναι δουλειά της Θείας Πρόνοιας. Η πολιτική δεν είναι να εκδικείται για ό,τι έχει συμβεί, αλλά να διασφαλίζει ότι δεν θα συμβεί ξανά» , δήλωσε ο Καγκελάριος της νικηφόρας Γερμανίας. 

Ωστόσο, οι Δίκες της Νυρεμβέργης δεν έγιναν το θεμέλιο μιας υποδειγματικής διεθνούς έννομης τάξης για την ειρήνη. Αντίθετα, ο κόσμος υποφέρει από μια χρόνια «διαταραχή της ειρήνης/τάξης του ΟΗΕ» μετά από αυτές τις «υπερ-Βερσαλλίες».

Εισαγγελέας και Δικαστής

Οι Δίκες της Νυρεμβέργης δεν διέθεταν τις αρχές που εφαρμόζονται στη σύγχρονη νομολογία. Οι δικαστές δεν διέθεταν αμεροληψία: κανένας δικαστής από ουδέτερα κράτη , όπως η Ελβετία ή η Σουηδία, δεν καθόταν στο εδώλιο. Αντίθετα, το εδώλιο αποτελούνταν αποκλειστικά από εκπροσώπους των νικηφόρων εθνών, των εμπόλεμων μερών. Αυτό το συγκεκριμένο μέρος υπηρέτησε ως εισαγγελέας και δικαστής, συνέταξε το καταστατικό του δικαστηρίου και έθεσε τους κανόνες του ποινικού δικαίου. Στις 8 Αυγούστου 1945, οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Αγγλία και η Γαλλία υπέγραψαν τη Συμφωνία του Λονδίνου για την ίδρυση του δικαστηρίου. Στο Λονδίνο, ανέπτυξαν επίσης το ψευδονομικό πλαίσιο, το λεγόμενο Καταστατικό του Λονδίνου. Ο ποινικολόγος της Μόσχας, καθηγητής Traimin, έκανε μεγάλο μέρος της προκαταρκτικής εργασίας και πιστώνεται με τη λεγόμενη θεωρία της συνενοχής, σύμφωνα με την οποία οι ηγέτες των βιομηχανιών, οι ακαδημαϊκοί, οι μηχανικοί, οι αξιωματούχοι και οι στρατιώτες έπρεπε να τιμωρούνται συλλογικά. Λόγω του Νόμου Αρ. 10 του Συμβουλίου Ελέγχου των Συμμάχων της 20ής Δεκεμβρίου 1945, δώδεκα ακόμη δίκες εναντίον βιομηχάνων, γιατρών και δικηγόρων πραγματοποιήθηκαν στη Γερμανία. Ως αποτέλεσμα, ο πέλεκυς έπεσε πάνω σε ολόκληρη τη γερμανική ελίτ.

«Δεν υπάρχει ποινή χωρίς νόμο»

Η νομική αρχή « Nulla poena sine lege » ( καμμία ποινή χωρίς Νόμο ) καταρρίφθηκε εντελώς από μια παράνομη αναδρομική εφαρμογή του ποινικού δικαίου . Οι ετυμηγορίες εξόντωσης της δικαιοσύνης-εκδίκησης βασίζονταν σε νόμους ex post facto ( ἐκ τῶν ὑστέρων). Για την τιμωρία ορισμένων εγκλημάτων, όπως η δολοφονία, η υπάρχουσα νομοθεσία θα αρκούσε, ΑΛΛΑ για να δυσφημιστεί η Γερμανία, χρειάζονταν νέοι όροι ως όπλα λόγου. Αυτός ήταν ο σκοπός αυτού του δικαστηρίου , το οποίο δίωκε αδικήματα που δεν είχαν ακόμη αναγνωριστεί ως αξιόποινες πράξεις ούτε βάσει του εθνικού ούτε του διεθνούς δικαίου και τα οποία κηρύσσονταν αξιόποινα μόνο μετά την τέλεσή τους. Οι διαδικαστικοί κανονισμοί ήταν προσανατολισμένοι στον σκοπό, με στόχο την καταδίκη των κατηγορουμένων. Είναι σημαντικό ότι η Chicago Tribune έγραψε στις 10 Ιουνίου 1946 ότι ο νόμος βάσει του οποίου δικάζονταν οι κατηγορούμενοι ήταν προσωπική επινόηση του Jackson** και αντίθετος με το διεθνές δίκαιο όπως ορίζεται στη Δεύτερη Σύμβαση της Χάγης. Επινοώντας έναν τέτοιο νόμο, ο Jackson παραχώρησε νομιμότητα στη δικαιοσύνη λιντσαρίσματος.

Στρατιωτικό δικαστήριο, συνέχεια των πολεμικών προσπαθειών

Ως ακύρωση της προηγούμενης, διεθνώς αναγνωρισμένης νομικής γνωμοδότησης, πρέπει επίσης να εξεταστεί η κατάργηση του δικαιώματος έφεσης που διέταξαν οι Σύμμαχοι. Ομοίως, καμία αναθεώρηση της απόφασης δεν έλαβε χώρα ποτέ, ούτε μπορούσε, καθώς το Καταστατικό του Λονδίνου απαγόρευε επίσης προληπτικά κάτι τέτοιο . Η διαδικασία της δίκης ακολουθούσε σχεδόν αποκλειστικά το αγγλοαμερικανικό δικονομικό δίκαιο, το οποίο ήταν qua natura ( ὡς ἐκ τῆς φύσεώς του) σχετικά άγνωστο στους Γερμανούς υπερασπιστές. Επιπλέον, οι Σύμμαχοι έλεγχαν τη συντριπτική πλειοψηφία των εγγράφων και η υπεράσπιση συνήθως είχε πρόσβαση σε απαλλακτικό υλικό μόνο πολύ αργά και συχνά μόνο εν μέρει. Οι ανακρίσεις των μαρτύρων συχνά διεξάγονταν με τρόπους που δύσκολα μπορεί κανείς να αναγνωρίσει χωρίς εσωτερική αγανάκτηση. Όταν ο Δρ Otto Stahmer, ο επικεφαλής συνήγορος υπεράσπισης του Hermann Göring, ζήτησε από διεθνώς αναγνωρισμένους εμπειρογνώμονες στο διεθνές δίκαιο να επανεξετάσουν τα νομικά θεμέλια του καταστατικού, σχεδόν έφερε σε δύσκολη θέση το δικαστήριο, αλλά το δικαστήριο απλώς απαγόρευσε το αίτημα. Στις 26 Ιουλίου 1946, ο Αμερικανός επικεφαλής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Robert Jackson παραδέχτηκε ακόμη και ότι το Δικαστήριο της Νυρεμβέργης, ως στρατιωτικό δικαστήριο, αντιπροσώπευε μια συνέχεια των πολεμικών προσπαθειών των Συμμαχικών εθνών.

Καμία ισότητα ενώπιον του νόμου

Κατά συνέπεια, τα εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν από τους Συμμάχους , όπως η σοβιετική σφαγή στο Katyn, η οποία αποδόθηκε ψευδώς στη Wehrmacht, η σοβιετική κατοχή της Ανατολικής Πολωνίας, ο απεριόριστος αεροπορικός πόλεμος εναντίον ενός ανυπεράσπιστου άμαχου πληθυσμού που διέταξε ο Winston Churchill, η μαζική απέλαση Γερμανών από τα ανατολικά εδάφη ή οι δύο αμερικανικές ατομικές βομβιστικές επιθέσεις, δεν διώχθηκαν και η υπεράσπιση δεν είχε καν τη δυνατότητα να τα παρουσιάσει. Το Άρθρο 8 του Καταστατικού του δικαστηρίου ανέφερε επίσης ότι η ένσταση ανώτερων εντολών δεν δικαιολογεί τον αποκλεισμό της τιμωρίας. Δεν είχε σημασία ότι, συγκριτικά, οι στρατιωτικοί κανονισμοί των ΗΠΑ του 1940 και το βρετανικό εγχειρίδιο του 1936 έκαναν το αντίθετο. Τόσο για την ισότητα ενώπιον του νόμου. Οι κατηγορίες για «συνωμοσία κατά της ειρήνης» και «προετοιμασία για επιθετικό πόλεμο» αποδείχθηκαν εξαιρετικά τεχνητές κατασκευές. Η αρχή της συλλογικής αποζημίωσης ήταν επίσης άγνωστη στο διεθνές δίκαιο μέχρι τότε. Είναι σαφές ότι δεν υπήρχε νομικά χρησιμοποιήσιμος ορισμός του «επιθετικού πολέμου» πριν ή κατά τη διάρκεια της δίκης . Ας σκεφτούμε απλώς τον σοβιετικό επιθετικό πόλεμο εναντίον της Ανατολικής Πολωνίας ή των χωρών της Βαλτικής . Επιπλέον, αυτό που τότε υπαγόταν σε αυτή την κατηγορία θεωρήθηκε αργότερα η ύψιστη εκπλήρωση καθήκοντος, με το Ισραήλ να αποτελεί παράδειγμα, επαινεμένο για την σχολαστική προετοιμασία του για τον Πόλεμο των Έξι Ημερών. Μάλιστα στην περίπτωση αυτή, απαγγέλθηκαν ακόμη και κατηγορίες εναντίον στρατηγών επειδή είχαν αντιταχθεί (!) σε αυτή την προετοιμασία.

Ο Εβραίος  Lherman γνωστός και ως Gaston Oulman

Το δικαστήριο δεν διεξήγαγε καν μια συνήθη δικαστική έρευνα για τα κίνητρα μιας ετυμηγορίας, αποκλειστικά για να αποφύγει να ασχοληθεί με το ζήτημα της ενοχής για τον πόλεμο . Αντίθετα, ο δικαστής Jackson προειδοποίησε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Truman σε επιστολή του με ημερομηνία 19 Ιουλίου 1945 ότι αυτή η δίκη θα προκαλούσε σημαντική ζημιά εάν εξέταζε τα πολιτικά αίτια του πολέμου. Στις 8 Αυγούστου 1945, ο Jackson επανέλαβε στον Πρόεδρο Truman ότι δεν πρέπει να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να παρασυρθούμε σε μια διαπραγμάτευση για τα αίτια του πολέμου. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η καθαρά στρατιωτική παράδοση ερμηνεύτηκε ανακριβώς ως συνθηκολόγηση του κράτους βάσει του διεθνούς δικαίου . Αυτό συνέβαλε στην εργαλειοποίηση των αποφάσεων της Νυρεμβέργης ως δικαιολογία για την απέλαση και τη δολοφονία Γερμανών από τα ανατολικά εδάφη. Εκείνη την εποχή, ΔΕΝ υπήρχε ανεξάρτητη κάλυψη από τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης. Η δημοσιογραφία επικεντρώθηκε αποκλειστικά στις θέσεις της Εισαγγελίας. Ο υπεύθυνος αξιωματικός προπαγάνδας των Συμμάχων του Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου ( IMT)  ήταν ο απατεώνας Gaston Oulman, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Jo Lherman, και ο οποίος είχε ποινικό μητρώο για πολυάριθμα εγκλήματα κατά της ιδιοκτησίας, οικονομικά εγκλήματα και πλαστογραφία της διδακτορικής του διατριβής. Αυτός ο Εβραίος έγινε η κύρια πηγή πληροφοριών για τον γερμανικό λαό.

Σχέδιο Morgenthau και Hooton

Το δικαστήριο-παρωδία του νικητή, υποθέτοντας μια ανώτερη ηθική που στερούνταν ηθικής, χαρακτηριζόταν από κυνική μεροληψία που καθοδηγούνταν από σκοπό και αλαζονική αυτοδικαίωση. Μόνο ο Αμερικανός δικαστής Charles F. Wennerström είχε το θάρρος να επικρίνει τις μεθόδους δίκης της εισαγγελίας, τουλάχιστον εκ των υστέρων. Στις 16 Οκτωβρίου 1946, δέκα από τις θανατικές ποινές που επιβλήθηκαν στις λεγόμενες Δίκες της Νυρεμβέργης εναντίον υψηλόβαθμων ηγετών του Γερμανικού Ράιχ εκτελέστηκαν δι' απαγχονισμού στο Δικαστικό Μέγαρο της Νυρεμβέργης. Αρκετές εκτελέσεις δεν ήταν άμεσα θανατηφόρες λόγω ανεπαρκούς ύψους πτώσης, αναγκάζοντας τους καταδικασμένους να παλεύουν με τον θάνατο για έως και 15 λεπτά. 

Ο γερουσιαστής Robert A. Taft από το Ohio δήλωσε σε ομιλία του τον Οκτώβριο του 1946, μεταξύ άλλων: «Ο θάνατος των έντεκα καταδικασμένων ανδρών στην αγχόνη είναι μια κηλίδα στην Αμερική που θα μας βαραίνει για πολύ καιρό». Τυφλωμένοι από μίσος, οι εφαρμοστές του Σχεδίου Morgenthau ενέδιδαν στη δίψα τους για εκδίκηση, όπως αυτή της Παλαιάς Διαθήκης. Παρεμπιπτόντως, ο Αμερικανός δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Robert Jackson ήταν προηγουμένως σύμβουλος του προαναφερθέντος Morgenthau, από τον οποίο προήλθε το διαβόητο Σχέδιο Morgenthau. Η σημερινή αποβιομηχάνιση της Γερμανίας και η μετανάστευση αντικατάστασης φαίνεται να αποτελούν μια καθυστερημένη εφαρμογή των Σχεδίων Morgenthau*** και Hooton.

* Ο Sascha Roßmüller είναι Γερμανός ανεξάρτητος δημοσιογράφος και συγγραφέας βιβλίων (1972) που ζει στη Βαυαρία. Παντρεμένος από το 2000. Πολιτικά ενεργός ως πολιτικός συγγραφέας και ομιλητής σε συνέδρια. Είναι μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου του γερμανικού πολιτικού κόμματος «Die Heimat» (Η Πατρίδα).

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

** Ο Robert H. Jackson, δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, διορίστηκε στις 4 Μαΐου 1945 από τον πρόεδρο Harry Truman ως ο επικεφαλής Αμερικανός εισαγγελέας στη Δίκη της Νυρεμβέργης.

*** 

... Προφανώς ο ιός που ξεκίνησε από τον Morgenthau και τον Baruch της σημιτικής εκδίκησης εναντίον όλων των Γερμανών εξακολουθεί να λειτουργεί. Ο Χάρισον (ένας αξιωματούχος του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ) και οι συνεργάτες του υποδεικνύουν ότι πιστεύουν πως οι Γερμανοί πολίτες θα πρέπει να απομακρύνονται από τα σπίτια τους με σκοπό τη στέγαση των εκτοπισμένων. Υπάρχουν δύο λάθη σε αυτή την υπόθεση. Πρώτον, όταν αφαιρούμε έναν μεμονωμένο Γερμανό τιμωρούμε έναν μεμονωμένο Γερμανό, ενώ η τιμωρία δεν προορίζεται για το άτομο αλλά για τη φυλή. Επιπλέον, είναι αντίθετο στην αγγλοσαξονική συνείδησή μου να απομακρύνω ένα άτομο από ένα σπίτι, κάτι που είναι τιμωρία, χωρίς τη δέουσα νομική διαδικασία.

...Είμαι ειλικρινά αντίθετος σε αυτό το εγκληματικό πόλεμο. Δεν είναι κρίκετ και είναι σημιτικό. Είμαι επίσης αντίθετος με την αποστολή αιχμαλώτων να εργαστούν ως σκλάβοι σε ξένες χώρες [δηλαδή στα γκουλάγκ της Σοβιετικής Ένωσης], όπου πολλοί θα πεθάνουν από την πείνα.

Ήμουν στη Φρανκφούρτη για μια διάσκεψη πολιτικής κυβέρνησης. Αν αυτό που κάνουμε (για τους Γερμανούς) είναι «Ελευθερία, τότε δώσε μου τον θάνατο». Δεν μπορώ να καταλάβω πώς οι Αμερικανοί μπορούν να πέσουν τόσο χαμηλά. Είναι σημιτικό, και είμαι σίγουρος γι' αυτό...

 Με μεγάλη απροθυμία και μόνο μετά από επανειλημμένες παροτρύνσεις του Eisenhower, είχε διώξει γερμανικές οικογένειες από τα σπίτια τους για να αδειάσει χώρος για περισσότερους από ένα εκατομμύριο εκτοπισμένους (DPs), αλλά στύλωσε τα πόδια (αρνήθηκε) όταν διατάχθηκε να αρχίσει να ανατινάζει γερμανικά εργοστάσια σύμφωνα με το διαβόητο Σχέδιο Morgenthau για την παντοτινή καταστροφή της οικονομικής βάσης της Γερμανίας... ( Γιατί δολοφονήθηκε ὁ Πάττον ; ) 

Ἡ Πελασγική

Ψῆφος κατά τῶν ἐβραϊκῶν συμφερόντων στίς ΗΠΑ ( καί ὄχι μόνον...)

...Οι Εβραίοι στην πραγματικότητα κυριαρχούν στις μεγάλες εταιρείες μέσων ενημέρωσης. Οι Εβραίοι στην πραγματικότητα κυριαρχούν στις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες. Οι Εβραίοι στην πραγματικότητα δωρίζουν το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής χρηματοδότησης...  Εμείς επιτρέψαμε να συμβεί αυτό και μπορούμε να το αλλάξουμε.

 Ψηφίστε τον πιο αντι-Ισραηλινό, αντι-Σιωνιστή, αντι-Εβραίο υποψήφιο που μπορείτε να βρείτε. Σε αυτό το σημείο, τίποτα άλλο δεν έχει πραγματικά σημασία...

 Ήρθε η ώρα να ψηφίσουμε με βάση ένα μόνο ζήτημα.

Είναι λογικό.

Είναι ηθικό.

Είναι σωστό.

φωτό

Toῦ David Skrbina *

Οι ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ του 2026 πλησιάζουν με γοργούς ρυθμούς, με πολλές σημαντικές επιπτώσεις για τους Αμερικανούς και για τον κόσμο. Θέλω να αφιερώσω λίγο χρόνο εδώ για να εκφράσω τις σκέψεις μου σχετικά με αυτό το πιεστικό ζήτημα και ίσως να προτείνω μια γραμμή σκέψης για όλους αυτούς τους υποψήφιους ψηφοφόρους εκεί έξω. Αγαπητέ/ή μου.

Ως συγγραφέας, ερευνητής και πρώην καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας, έχω περάσει μεγάλο μέρος των τελευταίων τριών δεκαετιών σκεπτόμενος έντονα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα - κυρίως για το πώς φτάσαμε στην παρούσα δύσκολη θέση και πώς μπορούμε να βγούμε από αυτήν. Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, έχω πολλά διαφορετικά ζητήματα που με ανησυχούν. Ανησυχώ για την οικονομία, τις τιμές της βενζίνης, τις τιμές των τροφίμων. Ανησυχώ για την τεχνολογία και την υπερ-Τεχνητή Νοημοσύνη. Ανησυχώ για την υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Ανησυχώ για την κυβερνητική ανικανότητα και διαφθορά. Απεχθάνομαι να πληρώνω φόρους. Ιδανικά, σε «ελεύθερες και δίκαιες εκλογές», θα αξιολογούσα τους διάφορους υποψηφίους σε τέτοια ζητήματα, θα ζυγίζα τα διάφορα υπέρ και τα κατά τους και στη συνέχεια θα έκανα την επιλογή μου. Σίγουρα, η μία ψήφος μου είναι σχεδόν ασήμαντη στην πολιτεία μου των 10 εκατομμυρίων και σε ένα έθνος 345 εκατομμυρίων, αλλά παρόλα αυτά, συνήθως (αλλά όχι πάντα) κάνω τις απαραίτητες κινήσεις και ψηφίζω.

Με τις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Τώρα, όλες οι συνηθισμένες ανησυχίες μου φαίνεται να περνούν σε δεύτερη μοίρα, με ένα ζήτημα να κυριαρχεί και να υπερισχύει όλων των άλλων. Είναι αυτό που εδώ και καιρό ονομάζεται Εβραϊκό Ζήτημα: Τι πρέπει να κάνουμε για την επιβλαβή εβραϊκή παρουσία και επιρροή στην κοινωνία μας;

Υπάρχουν δύο σκέλη σε αυτό: Πρώτον, το απλό γεγονός ότι οι Εβραίοι αποτελούν μια επιβλαβή παρουσία στη δυτική κοινωνία και δεύτερον, ότι υπάρχει κάτι που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε γι' αυτό. Επιτρέψτε μου να αναφερθώ εν συντομία και στα δύο σημεία.

Έχω από καιρό την αίσθηση ότι οι Εβραίοι στην Αμερική αποτελούν έναν επιζήμιο παράγοντα στην κοινωνία — τουλάχιστον από την εποχή που ήμουν φοιτητής. Αλλά για πολύ καιρό, ήταν μόνο ένα αόριστο, άσχημα διαμορφωμένο συναίσθημα, μια διαίσθηση, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον εβραϊκό ρόλο στις ΗΠΑ. Άλλωστε, αποτελούσαν μόνο ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού μας. Γιατί τότε είχαν τόσο προφανώς μεγάλη επιρροή στην πολιτική, τον κινηματογράφο, τις ειδήσεις και τον ακαδημαϊκό χώρο; Γιατί το Ισραήλ — ένα μικροσκοπικό έθνος περίπου 10 εκατομμυρίων ανθρώπων, που κατατάσσεται περίπου στην 100ή θέση στον κόσμο βάσει πληθυσμού, και βρίσκεται σε απόσταση μεγαλύτερη των 5.000 μιλίων — άξιζε συνεχή κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης; Πώς οι Εβραίοι Αμερικανοί — οι οποίοι, σε αριθμό, είναι περίπου ίσοι με τους Σκωτσέζους Αμερικανούς και τους Πορτορικανούς Αμερικανούς — κέρδισαν τόση προσοχή; (Πόσο συχνά ακούτε για τη Σκωτία στις ειδήσεις; Το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και για το Ισραήλ!) Γιατί το Ολοκαύτωμα — ένα αμφισβητούμενο ιστορικό γεγονός που μετράει πλέον πάνω από 80 χρόνια — έλαβε τόσο συχνή αναφορά στα δημοφιλή μέσα ενημέρωσης; Οποιοσδήποτε έξυπνος προπτυχιακός φοιτητής θα μπορούσε να δει ότι όλα αυτά ήταν αληθινά και προβληματικά. Αλλά σε ποιο βαθμό, από πού προήλθε και τι έπρεπε να γίνει γι' αυτό—όλα αυτά απαιτούσαν περισσότερη μελέτη.

Ακόμα και σε νεαρή ηλικία, ήταν προφανές για μένα ότι, για να προσελκύσω τόση προσοχή σε έναν πολυάσχολο, γεμάτο κόσμο, γεμάτο κρίσεις, κάποιος, κάπου, έπρεπε να έχει μεγάλη επιρροή. Καθώς έψαχνα στο θέμα, έγινε σαφές ότι αυτή η δυσανάλογη προσοχή ήταν κάτι κακό: ότι σχεδόν πάντα έκλινε υπέρ των Εβραίων ή του Ισραήλ και ότι αναγκαστικά εκτόπιζε άλλα, πιο σημαντικά ζητήματα. Απέδειξε επίσης ότι οι Εβραίοι ή οι λακέδες τους ήταν ουσιαστικά υπεύθυνοι για τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης και τον ακαδημαϊκό χώρο.

Και όταν διερεύνησα γιατί η κυβέρνηση δεν παρενέβη για να διορθώσει τέτοιες ανισορροπίες, κατέστη σαφές ότι και η κυβέρνηση κυριαρχούνταν από εβραϊκά συμφέροντα - εν μέρει από τους ίδιους τους Εβραίους, εν μέρει από παραπλανημένους Χριστιανούς Σιωνιστές, αλλά κυρίως από εβραϊκά χρήματα που εξέλεγαν ευνοϊκούς πολιτικούς και υπαγόρευαν πολιτική σε πολλά επίπεδα. Ανακάλυψα ότι το αμερικανικό σύστημα ήταν ένα εδραιωμένο, αυτοενισχυόμενο, αυτοπροστατευόμενο σύστημα που σχεδόν πάντα λειτουργούσε για λογαριασμό των εβραϊκών ή ισραηλινών συμφερόντων, κάτι που στην πραγματικότητα σήμαινε αντίθεση με τα αμερικανικά (ειδικά των λευκών Αμερικανών) συμφέροντα.

Όπως λέω, αυτό φαίνεται να είναι κάτι εγγενώς κακό. Σκεφτείτε, αν θέλετε, πόσο καλά πάνε τα πράγματα στις ΗΠΑ σήμερα. Είναι το έθνος μας στο σωστό δρόμο, γενικά; Όχι; Αν αυτή είναι η άμεση απάντησή σας, τότε είστε σε καλή παρέα. Οι έρευνες κοινής γνώμης για τουλάχιστον τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχουν δείξει σταθερά ότι μεταξύ 55% και 75% του αμερικανικού κοινού πιστεύει ότι η χώρα βρίσκεται σε λάθος δρόμο. Αυτό είναι ένα υψηλό επίπεδο δυσαρέσκειας, που διαπερνά τόσο τις Ρεπουμπλικανικές όσο και τις Δημοκρατικές κυβερνήσεις. Και δεν πρόκειται απλώς για θέμα δυσαρέσκειας του ενός κόμματος όταν το άλλο βρίσκεται στην εξουσία. Μπορεί να μην σας αρέσει ο πρόεδρος, αλλά να εξακολουθείτε να αισθάνεστε ότι η χώρα σας γενικά τα πάει καλά, και μπορείτε να είστε δυσαρεστημένοι ακόμα και όταν «ο δικός σας άνθρωπος» κέρδισε την προεδρία - όπως συμβαίνει σήμερα με πολλούς ψηφοφόρους του Trump. Δεν πρόκειται λοιπόν μόνο για κομματική πολιτική. Παίζει ρόλο κάτι βαθύτερο.

Στη συνέχεια, σκεφτείτε το εξής. Υπάρχει μια σταθερή πολιτική συνθήκη κατά τη διάρκεια των δεκαετιών και σε όλες τις κομματικές γραμμές: η εβραϊκή επιρροή και ο εβραϊκός έλεγχος της κυβέρνησης. Αυτό ισχύει τόσο για τους Ρεπουμπλικάνους όσο και για τους Δημοκρατικούς, και σε μικρότερο βαθμό για τους Πράσινους και άλλα μικρότερα κόμματα. Είναι γνωστό εδώ και καιρό ότι οι Ρεπουμπλικάνοι λαμβάνουν τουλάχιστον το 25% της συνολικής πολιτικής τους χρηματοδότησης από εβραϊκές πηγές, και οι Δημοκρατικοί, τουλάχιστον το 50%. Αυτό είναι εκπληκτικό, δεδομένου ότι υπάρχουν περίπου 13.000 λομπίστες στην Ουάσιγκτον, όλοι στους οποίους δίνονται χρήματα από διάφορες ομάδες για να επηρεάσουν την πολιτική. Κι όμως, μόνο ένα λόμπι - το Εβραϊκό Λόμπι - δίνει το 25%, το 50% ή και περισσότερο όλων των δωρεών για τις κομματικές εκστρατείες. Μόλις αντιληφθούμε αυτό το γεγονός, δεν προκαλεί καθόλου έκπληξη το γεγονός ότι τα εβραϊκά συμφέροντα υπερισχύουν.

Γιατί λοιπόν να μην καταστήσουμε τέτοιες δωρεές παράνομες; Επειδή οι ίδιοι οι άνθρωποι που θα το έκαναν αυτό είναι αυτοί που διαφθείρονται εξαρχής από τα χρήματα. Οι Εβραίοι είναι φυσικά αρκετά ευχαριστημένοι με το σύστημα όπως είναι και μπλοκάρουν κάθε προσπάθεια που θα μπορούσε να μειώσει την επιρροή τους. Το σύστημα, στην πραγματικότητα, αυτοδιαφθείρεται και μόνο η ριζοσπαστική δράση μπορεί να το αλλάξει αυτό.

Πείτε με αντισημίτη αν θέλετε, αλλά εγώ βλέπω όλα αυτά ως μια εξαιρετικά αρνητική κατάσταση — και το βλέπω εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες. Αν οι Εβραίοι αποτελούν μειονότητα 2% σε αυτή τη χώρα, και όμως η κυβέρνησή μας, τα μέσα ενημέρωσης, ο ακαδημαϊκός μας κόσμος και οι επιχειρηματικές μας επιχειρήσεις ενεργούν σταθερά και αποδεδειγμένα υπέρ τους, πώς μπορεί αυτό να είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από κακόβουλο;

Αυτή η κατάσταση δεν είναι καινούργια, παρεμπιπτόντως. Στην πραγματικότητα, χρονολογείται εδώ πάνω από 100 χρόνια - πριν οι πλούσιοι Αμερικανοί Εβραίοι πιέσουν τον Franklin Delano Roosevelt να εμπλακεί στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πριν πιέσουν τον Woodrow Wilson να κηρύξει τον πόλεμο στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, τουλάχιστον μέχρι το 1911, όταν ένα αναδυόμενο εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ υπερνίκησε τις επιθυμίες του Προέδρου William Taft και «έπεισε» ένα υπάκουο Κογκρέσο να ακυρώσει μια μακροχρόνια εμπορική συνθήκη ΗΠΑ-Ρωσίας. Είναι μια μακρά και βρώμικη ιστορία.

Ήδη από τη δεκαετία του 1920, ήταν προφανές στους διορατικούς παρατηρητές ότι ο Εβραϊσμός είχε υπερβολικό και αρνητικό αντίκτυπο στην αμερικανική κοινωνία. Το 1921, ο Henry Ford έγραψε τα εξής στην εφημερίδα του The Dearborn Independent : «Αν μπορούσατε να βάλετε μια ετικέτα με την ένδειξη «Εβραίος» σε κάθε μέρος της ζωής σας που ελέγχεται από Εβραίους, θα εκπλαγείτε με την εικόνα» ( The International Jew/βιβλίο 3/Κεφάλαιο 48,  13 Αυγούστου). Το 1921! Αυτό συνέβη πριν από 105 χρόνια! Και θα μαντεύατε ότι η κατάσταση είναι καλύτερη ή χειρότερη σήμερα; Μπίνγκο.

Η Τελευταία Σταγόνα που Ξεχείλισε το ποτήρι

Όπως είπα, όλα αυτά ήταν προφανή για μένα εδώ και δεκαετίες. Εξίσου προφανής ήταν η ανάγκη να αναληφθεί δράση. Ως μέλος ΔΕΠ στο Πανεπιστήμιο του Michigan, ήμουν ηγετική φωνή για τη δράση BDS (μποϊκοτάζ, απεξάρτηση, κυρώσεις) κατά του Ισραήλ και υποστήριξα τις προσπάθειες τόσο των φοιτητών όσο και των καθηγητών να πιέσουν για αυτό το ζήτημα.1 Δυστυχώς , το πανεπιστήμιό μου είναι σε μεγάλο βαθμό εβραϊκό — έχει περίπου 5.000 Εβραίους φοιτητές, που αποτελούν περίπου το 15% του συνολικού φοιτητικού πληθυσμού. Αυτό κατατάσσει το Πανεπιστήμιο του Michigan στην 10η θέση σε εθνικό επίπεδο ως προς το ποσοστό των Εβραίων και στην 5η θέση ως προς τον συνολικό εβραϊκό πληθυσμό. Ταυτόχρονα, έχει επίσης μεγάλο αριθμό Εβραίων καθηγητών και διοικητικών στελεχών, μέχρι και το Συμβούλιο των Αντιβασιλέων. Φυσικά, λοιπόν, έχει αντισταθεί αποφασιστικά σε όλες τις ενέργειες που σχετίζονται με το BDS (παρά την απεξάρτησή του από το απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής το 1988). Και πάλι, για όποιον έδινε έστω και την ελάχιστη προσοχή, ήταν σαφές ότι η εβραϊκή εξουσία εντός του πανεπιστημίου καθοδηγούσε την πολιτική προς όφελός της. Και το πανεπιστήμιό μου προφανώς δεν είναι μόνο του σε αυτό το θέμα. Μέχρι σήμερα, κανένα μεγάλο αμερικανικό πανεπιστήμιο δεν έχει απεξαρτηθεί από το Ισραήλ.

Έπειτα ήρθε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι: ή μάλλον, δύο τελευταίες σταγόνες. Η πρώτη ήταν η επακόλουθη επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, κατά την οποία το Ισραήλ, αντί να βρει και να τιμωρήσει τους δράστες, επέλεξε να αποδεκατίσει ολόκληρη τη Γάζα. Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον 100.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί, και ίσως διπλάσιος ή και τριπλασιος αυτός ο αριθμός. Και από τους νεκρούς, περίπου το 60% είναι γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι.

Για όλους εκείνους που επί χρόνια δίσταζαν να δράσουν κατά του ισραηλινού απαρτχάιντ, αυτή θα έπρεπε να ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Εκτός από το θεσμικό απαρτχάιντ, τώρα έχουμε μια ξεκάθαρη γενοκτονία και μαζική δολοφονία αθώων, που μεταδόθηκε στον κόσμο για να τη δουν όλοι. Δεν είναι αμφισβητήσιμη, δεν είναι «γκρίζα ζώνη», δεν είναι δικαιολογημένη αυτοάμυνα και σίγουρα δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι μαζική εγκληματικότητα που διαπράττεται από το εβραϊκό κράτος και υποστηρίζεται από μεγάλες πλειοψηφίες Εβραίων πολιτών, τόσο στο Ισραήλ όσο και στο εξωτερικό. Η αποστέρηση από τα ισραηλινά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να γίνει.

φωτό

Στα τρία και πλέον χρόνια αυτής της συνεχιζόμενης γενοκτονικής καταστροφής, τι έχει κάνει η αμερικανική κυβέρνηση; Έχει βοηθήσει τους εγκληματίες. Κατά τους πρώτους 18 μήνες υπό την κυβέρνηση Biden-Harris, δεν ελήφθη απολύτως καμία ουσιαστική κρίσιμη δράση εναντίον του Ισραήλ. Αντιθέτως: Ο Biden ενέκρινε τη συνεχή ετήσια βοήθεια ύψους 3,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς το εβραϊκό κράτος και ενέκρινε ένα ειδικό εφάπαξ «πακέτο ασφαλείας» ύψους 14 δισεκατομμυρίων δολαρίων στις αρχές του 2024. Ο Trump δεν έχει κάνει τίποτα για να τιμωρήσει τα ισραηλινά εγκλήματα και, όπως και ο προκάτοχός του, συνέχισε τη ροή βοήθειας και όπλων. Έχει αναφερθεί ότι περισσότερα από 25 δισεκατομμύρια δολάρια σε συνολική βοήθεια έχουν δοθεί στο Ισραήλ από τις 7 Οκτωβρίου 2023 και άλλα 33 δισεκατομμύρια δολάρια σε μεταφορές όπλων.

Ποια καλύτερη απόδειξη θα μπορούσε να υπάρξει για τον εβραϊκό έλεγχο της κυβέρνησης των ΗΠΑ από το ότι δύο πρόεδροι τόσο διαφορετικοί όσο ο Biden και ο Trump είναι ενωμένοι στην άνευ όρων υποστήριξή τους στα ισραηλινά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας;

Σαν να μην έφτανε αυτό, δείτε την αντίδραση στους Αμερικανούς διαδηλωτές κατά της γενοκτονίας στη Γάζα. Οι φοιτητές που διαμαρτυρήθηκαν στις πανεπιστημιουπόλεις παρενοχλήθηκαν, συνελήφθησαν, απολήθηκαν από τις πανεπιστημιακές τους θέσεις εργασίας, ακόμη και αποβλήθηκαν. Και αν τύχαινε να είναι μη πολίτες των ΗΠΑ, ακόμη και απελάθηκαν. Οι εργαζόμενοι ενήλικες που διαμαρτυρήθηκαν, έστω και μόνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, απολύθηκαν, τους επιβλήθηκαν πρόστιμα, υποβιβάστηκαν ή τιμωρήθηκαν με άλλο τρόπο. Αξιοσημείωτες διασημότητες που τιμωρήθηκαν περιλαμβάνουν τους Macklemore, Susan Sarandon, Melissa Barrera, Maha Dakhil, Sally Rooney, Bella Hadid, Mia Khalifa, David Velasco και Zara Larsson. Αμέτρητα άλλα λιγότερο σημαντικά άτομα σίγουρα πλήρωσαν ένα τίμημα.

Αυτή ήταν μια ιδιαίτερα απρόσμενη αφύπνιση για την παραδοσιακή Αριστερά, η οποία αρέσκεται να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των αυτόχθονων πληθυσμών, των μη λευκών, των ομοφυλόφιλων, των ατόμων με αναπηρία και άλλων που λέγεται ότι υποφέρουν από συστημικές διακρίσεις. Αλλά οι αριστεροί Εβραίοι χορηγοί ήταν εντάξει με το κίνημα «Black Lives Matter», τις δράσεις κατά της «ακροδεξιάς», τις δράσεις τύπου antifa και ούτω καθεξής. Αλλά όταν ήρθε η ώρα να υπερασπιστεί τους Παλαιστίνιους, η εβραϊκή δομή εξουσίας επιτέθηκε ανελέητα σε αριστερούς και φιλελεύθερους διαδηλωτές. Για άλλη μια φορά, αυτό ήταν ένα βασικό μάθημα στην εβραϊκή πολιτική εξουσίας: οι Εβραίοι κυβερνούν στην Αμερική και αν παραβιάσεις τα συμφέροντά τους, θα δεχθείς επίθεση. Οι αριστεροί και οι φιλελεύθεροι ανακάλυψαν έτσι με τον σκληρό τρόπο αυτό που όσοι βρίσκονται στη «δεξιά» γνωρίζουν εδώ και χρόνια.

Έπειτα, έχουμε τελειωτικά την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι: Ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν, ο οποίος ξεκίνησε με μια πράξη μαζικής δολοφονίας στις 28 Φεβρουαρίου 2026.2 Αυτός ο πόλεμος, που βρίσκεται τώρα στον όγδοο μήνα του και δεν δείχνει σημάδια επίλυσης, είναι ο κατεξοχήν «πόλεμος για τους Εβραίους». Είναι η παραδειγματική περίπτωση, στην πραγματικότητα. Δύσκολα μπορεί να είναι πιο ξεκάθαρο ή πιο προφανές ότι ο Trump ξεκίνησε τον πόλεμο κατόπιν εντολής του Netanyahu και του Αμερικανικού Εβραϊκού Λόμπι, που φοβόντουσαν ένα ολοένα και πιο ισχυρό και ισχυρό Ιράν. Η αδύναμη έως ανύπαρκτη δικαιολογία του Trump - ότι το Ιράν ήταν «χορηγός της τρομοκρατίας» (σαν να μην ήταν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ) και ότι βρισκόταν στα πρόθυρα της ανάπτυξης πυρηνικών όπλων ικανών να φτάσουν στους «συμμάχους των ΗΠΑ» (δηλαδή στο Ισραήλ) - ήταν πάντα γελοία και στερείται αποδεικτικών στοιχείων. Κάθε έθνος έχει το δικαίωμα να δημιουργεί εμπλουτισμένο ουράνιο, συμπεριλαμβανομένου του βαθμού οπλισμού. Δεν υπάρχει διεθνής νομοθεσία που να το απαγορεύει αυτό. Και οποιεσδήποτε βίαιες ενέργειες που χρηματοδοτούνται από το Ιράν όλα αυτά τα χρόνια ωχριούν σε σύγκριση με την αμερικανική και ισραηλινή τρομοκρατία.

Αυτός είναι σαφώς ο «πόλεμος για τους Εβραίους» του Trump, αλλά η μάζα των Ρεπουμπλικανών πολιτικών τον υποστηρίζει, έστω και de facto. Από τους νυν Ρεπουμπλικάνους γερουσιαστές, μόνο τέσσερις γερουσιαστές έχουν ψηφίσει στην πραγματικότητα για τον τερματισμό του πολέμου: οι Rand Paul, Susan Collins, Lisa Murkowski, και Thom Tillis. Στη Βουλή, μερικοί έχουν προσφέρει άκριτα την ιδέα ( οι Thomas Massie και Ro Khanna κατέθεσαν νομοσχέδιο στη Βουλή για την απαγόρευση της στρατιωτικής εμπλοκής κατά του Ιράν χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου - υποστηριζόμενο από τους Ρεπουμπλικάνους ( Tom Barrett από το Michigan, Warren Davidson από το Ohio και Brian Fitzpatrick από την Pennsylvania). Είναι σημαντικό ότι κανείς δεν μιλάει ενάντια στη βασική αιτία του προβλήματος: τον ισραηλινό γενοκτονικό φανατισμό που υποστηρίζεται από ένα κακόβουλο και καταστροφικά ισχυρό Αμερικανοεβραϊκό λόμπι. Κανείς δεν απαιτεί τον τερματισμό κάθε ισραηλινής οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας. Κανείς δεν ζητά κυρώσεις στο Ισραήλ. Κανείς δεν αμφισβητεί τον ρόλο και τη δύναμη του Εβραϊκού Λόμπι.

Οι Δημοκρατικοί είναι ελάχιστα καλύτεροι — και αναμενόμενα, δεδομένου του μεγαλύτερου εθισμού τους στο εβραϊκό χρήμα. Βλέπουμε κάποια μικρή πρόοδο από τους πολύ κακοποιημένους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής, των οποίων η πλατφόρμα ζητά τον τερματισμό των ξένων πολέμων, τη ριζική μείωση των στρατιωτικών δαπανών και των δαπανών του Πενταγώνου, την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ και τη μείωση ή την κατάργηση της στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ. Αλλά ακόμη και αυτοί δεν θα συζητήσουν την επιβολή κυρώσεων στο Ισραήλ, πόσο μάλλον την αντιμετώπιση της διαφθοράς του Αμερικανικού Εβραϊκού Λόμπι, πόσο μάλλον την δημόσια καταγγελία των Εβραίων και των Σιωνιστών για αυτό που είναι.

Αυτές οι δύο «τελευταίες σταγόνες» σίγουρα έχουν αφυπνίσει μεγάλο αριθμό νέων ανθρώπων, ωθώντας τους να ξεπεράσουν την προηγούμενη επιφυλακτικότητά τους και να επανεξετάσουν τα παγκόσμια γεγονότα. Τώρα πρέπει να τους κινητοποιήσουμε για δράση.

Για τυχόν εναπομείναντες σκεπτικιστές, αρκεί να επισημάνουμε τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα. Οι Εβραίοι στην πραγματικότητα κυριαρχούν στις μεγάλες εταιρείες μέσων ενημέρωσης. 3 Οι Εβραίοι στην πραγματικότητα κυριαρχούν στις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες. 4 Οι Εβραίοι στην πραγματικότητα δωρίζουν το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής χρηματοδότησης. 5 Αν με αμφισβητείτε για αυτά τα γεγονότα, αφιερώστε λίγα λεπτά και ελέγξτε τα. Αν δεν με αμφισβητείτε, τότε εργαστείτε για την αλλαγή. Εμείς επιτρέψαμε να συμβεί αυτό και μπορούμε να το αλλάξουμε.

Το Σώμα μου, η Ψήφος μου

Υπό το πρίσμα όλων αυτών, μπορώ μόνο να συμπεράνω ότι τίποτα δεν θα βελτιωθεί στις ΗΠΑ ή στα έθνη της Ευρώπης που είναι λακέδες των Αμερικανών, μέχρι να σπάσουμε τη ραχοκοκαλιά της εβραϊκής εξουσίας σε αυτή τη χώρα. Υπάρχουν ταχύτεροι τρόποι για να γίνει αυτό (επανάσταση, απόσχιση) και πιο αργοί τρόποι, όπως η εκλογική πολιτική, αλλά τώρα, υπό το φως των επικείμενων ενδιάμεσων εκλογών, πρέπει να αναρωτηθούμε τι μπορούμε να κάνουμε προς αυτή την κατεύθυνση.

Για μένα, το συμπέρασμα είναι σαφές: Ψηφίστε τον πιο αντι-Ισραηλινό, αντι-Σιωνιστή, αντι-Εβραίο υποψήφιο που μπορείτε να βρείτε. Σε αυτό το σημείο, τίποτα άλλο δεν έχει πραγματικά σημασία.

Αν ψηφίζετε σε κάποιο είδος προκριματικών εκλογών των Ρεπουμπλικανών ή μονοκομματικής αναμέτρησης, όπου όλοι οι υποψήφιοι είναι Ρεπουμπλικάνοι, ψηφίστε τον πιο αντι-Εβραίο Ρεπουμπλικάνο - γιατί τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Αν ψηφίζετε σε μονοκομματική κούρσα των Δημοκρατικών, όπου όλοι οι υποψήφιοι είναι Δημοκρατικοί, ψηφίστε τον πιο αντι-Εβραίο Δημοκρατικό - γιατί τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Αν ψηφίζετε σε συνηθισμένες αμφισβητούμενες εκλογές, ψηφίστε τον πιο αντι-Εβραίο υποψήφιο, ανεξαρτήτως κόμματος - γιατί τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Στην πολιτεία καταγωγής μου, το Michigan, έχω την επιλογή για γερουσιαστή ανάμεσα στον Δημοκρατικό Abdul El-Sayed και τον Ρεπουμπλικάνο Mike Rogers. 6 Γενικά, δεν τείνω να ψηφίσω έναν φιλελεύθερο μουσουλμάνο Δημοκρατικό, αλλά θα ψηφίσω τον El-Sayed—επειδή είναι ο πιο αντιεβραίος και τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.

Ένα άλλο σημείο που πρέπει να σημειωθεί εδώ: Μην μπερδεύεστε με το ζήτημα «Σιωνιστής» έναντι «Εβραίος». Σχεδόν όλοι οι Εβραίοι είναι κάποιου είδους Σιωνιστές, με την έννοια ότι υποστηρίζουν την ύπαρξη του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη ως παγκόσμιο εβραϊκό καταφύγιο. Κάποιοι μπορεί να επιθυμούν να επιτρέψουν την είσοδο Αράβων πολιτών, κάποιοι μπορεί επίσης να υποστηρίξουν ένα παλαιστινιακό κράτος, αλλά σχεδόν όλοι υποστηρίζουν την ύπαρξη ενός θεολογικά και φυλετικά καθορισμένου εβραϊκού κράτους, και αυτή είναι η ουσία του Σιωνισμού. Για πάρα πολλούς ανθρώπους, «Σιωνιστής» είναι ο ευγενικός όρος για τους Εβραίους. Αλλά αν δεν λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, τότε κινδυνεύουμε να φανούμε πολύ υποχωρητικοί και πολύ δειλοί. Τα τρέχοντα γεγονότα απαιτούν βάναυση ειλικρίνεια.

Ρεαλιστικοί Στόχοι

Τέλος, πρέπει να είμαστε σαφείς και ρεαλιστές σχετικά με τους στόχους μας εδώ. Ο μακροπρόθεσμος στόχος είναι προφανής: μια συνολική αναδιάρθρωση της τρέχουσας κοινωνικής τάξης υπό την ηγεσία των Εβραίων. Βραχυπρόθεσμα, όμως, και εξαιρουμένων των πιο ακραίων επιλογών που αναφέρθηκαν παραπάνω, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η εκλογική διαδικασία είναι αργή και αβέβαιη. Ψηφίζοντας αντιεβραίους υποψηφίους, δεν περιμένουμε απαραίτητα να κερδίσουν. Φυσικά, θα έχουν τεράστια εβραϊκή χρηματοδότηση που θα στρέφεται εναντίον τους, και σε μια πρόχειρη, αδέξια, μαζική δημοκρατία όπως αυτή που έχουμε στην Αμερική και την Ευρώπη, τα χρήματα έχουν την επίδρασή τους. Ακόμα κι αν κερδίσουν μερικές εκλογές, μην περιμένετε να ενεργήσουν αποφασιστικά. Όπως οι περισσότεροι πολιτικοί, τυχόν νικητές πιθανότατα θα υποκύψουν στην εβραϊκή πίεση και θα υποχωρήσουν γρήγορα από τις προηγούμενες απαιτήσεις τους.

Αλλά προς το παρόν, όλα αυτά δεν έχουν σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι η ρητορική, η γλώσσα και οι έμμεσες υποθέσεις: Απλώς υιοθετώντας δημόσια έστω και μια ήπια αντιεβραϊκή στάση, τέτοιοι πολιτικοί ανοίγουν το έδαφος για νέες προσεγγίσεις στο Εβραϊκό Ζήτημα. Κάνουν αποδεκτή μια κριτική προοπτική, πυροδοτούν νέες ιδέες και νέα σκέψη στους ανθρώπους και υποκινούν μια εβραϊκής καθοδήγησης αντίδραση που είναι χρήσιμη για τον σκοπό μας. Όλα αυτά αποτελούν ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός, καθώς προετοιμάζουν το έδαφος για ισχυρότερη ρητορική και ισχυρότερη δράση στο μέλλον.

Όσο κι αν απεχθάνομαι να απλοποιώ υπερβολικά μια περίπλοκη κατάσταση, νομίζω ότι τα τρέχοντα γεγονότα μας έχουν αναγκάσει να το κάνουμε. Ήρθε η ώρα να ψηφίσουμε με βάση ένα μόνο ζήτημα.

Είναι λογικό.

Είναι ηθικό.

Είναι σωστό.

Στις 3 Νοεμβρίου, θα ψηφίσω κατά των Εβραίων. Ελάτε μαζί μου.

Παραπομπές 

1. Δείτε, για παράδειγμα, αυτό το άρθρο του 2006 .
2. Παρακάμπτω εδώ τον προηγούμενο, τον «Πόλεμο των Δωδεκαημέρων», στον οποίο συμμετείχαν οι ίδιοι εμπόλεμοι, του Ιουνίου 2025.
3. Comcast (Brian Roberts), Disney (Dana Walden και μέχρι πρόσφατα, Bob Iger), Warner Bros (Michael DeLuca), Paramount Skydance (David και Larry Ellison) και Fox (σιωνιστική οικογένεια Murdoch, πιθανώς εν μέρει εβραϊκή). Ή ελέγξτε τα ονόματα οποιουδήποτε επικεφαλής κινηματογραφικού στούντιο. Ή σκεφτείτε τους κορυφαίους παρουσιαστές στο CNN: Wolf Blitzer, Dana Bash, Jake Tapper, John Berman, Bianna Golodryga, Carl Bernstein, Max Boot, Oren Lieberman, Jeremy Diamond.
4.  Larry Ellison (Oracle), Mark Zuckerberg (Meta), Larry Page (Google), Sergey Brin (Google), Michael Dell (Dell Computers), Adam Mosseri (Instagram), Safra Catz (Oracle), Arthur Levinson (Apple), Sam Altman (OpenAI), Alex Karp (Palantir), Gary Cohn (IBM), Dario Amodei (Anthropic), και Andy Jassy (Amazon).
5. Βλέπε, για παράδειγμα, τη μελέτη του Gil Troy  « The Jewish Vote ».
6. Οι υποψήφιοι της μειοψηφίας για τη Γερουσία στο Michigan—Doug Marsh, Lydia Christensen, και Tim Long— δεν είναι περισσότερο αντιεβραίοι από τον El-Sayed. Αν κάποιος από αυτούς ήταν, θα είχε την ψήφο μου.

* Ο David Skrbina, PhD, είναι πρώην καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Michigan, στο Dearborn. Είναι συγγραφέας ή επιμελητής δώδεκα βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων των The Jesus Hoax (2η έκδοση , 2024), The Metaphysics of Technology  (Routledge, 2015) και Panpsychism in the West (MIT Press, 2017).

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

Ὅλο αὐτό φυσικά καί ἀφορᾷ ὁλόκληρο τόν δυτικό κόσμο. Καί φυσικά ἐμᾶς στήν Εὐρώπη. Ἐμπρός, διότι δέν ἔχουμε πλέον πολλά περιθώρια. Ἡ ῥίζα τοῦ κακοῦ πρέπει νά ξεριζωθῇ. Αὐτό ἔχει σημασία. 

Ἡ Πελασγική

Ἄν ὁ ἄνθρωπος μποροῦσε ν᾿ἀγαπήσῃ τόσο βαθιά ὅσο τά ζῶα, ὁ κόσμος θά ἦταν τέλειος !

 

«Ἄνθρωπε, μὴν ὑπερηφανεύεσαι γιὰ τὴν ἀνωτερότητά σου ἔναντι τῶν ζώων, γιατί εἶναι ἀναμάρτητα, ἐνῷ ἐσύ, μὲ ὅλο σου τὸ μεγαλεῖο, μολύνεις τὴ γῆ ὅπου κι ἂν ἐμφανίζεσαι καὶ ἀφήνεις πίσω σου ἕνα ἄθλιο ἴχνος -- καὶ αὐτὸ ἰσχύει, δυστυχῶς, σχεδὸν γιὰ ὅλους μας!» 

~Fyodor Dostoyevsky 

«Τὸ μεγαλεῖο ἑνὸς ἔθνους καὶ ἡ ἠθική του πρόοδος μποροῦν νὰ κριθοῦν ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ φέρεται στὰ ζῶα του.» 

~Mahatma Gandhi 

«Ἂν τὰ ζῶα μποροῦσαν νὰ μιλήσουν, ὁ σκύλος θὰ ἦταν ἕνας ἀδέξιος καὶ εὐθὺς ἄνθρωπος· ἀλλὰ ἡ γάτα θὰ εἶχε τὴ σπάνια χάρη νὰ μὴν λέει ποτὲ λέξη ὑπερβολική.» 

~Mark Twain 

«Μέχρι νὰ ἀγαπήσῃ κανεὶς ἕνα ζῶο, ἕνα μέρος τῆς ψυχῆς του παραμένει ἀνεκπλήρωτο.» 

~Anatole France 

«Ἕνας σκύλος εἶναι τὸ μόνο πρᾶγμα στὴ γῆ ποὺ σὲ ἀγαπάει περισσότερο ἀπὸ τὸν ἑαυτό του.» 

~Josh Billings 

 «Ἡ συμπόνια γιὰ τὰ ζῶα εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μὲ τὴν καλοσύνη τοῦ χαρακτῆρα καὶ μπορεῖ νὰ ὑποστηριχθῇ μὲ βεβαιότητα ὅτι αὐτὸς ποὺ εἶναι σκληρὸς μὲ τὰ ζῶα δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι καλὸς ἄνθρωπος.» 

~Arthur Schopenhauer

«Τόσο σύντομες, μικρὲς ζωὲς ἔχουν νὰ περάσουν μαζί μας τὰ κατοικίδιά μας, καὶ περνοῦν τὸ μεγαλύτερο μέρος της περιμένοντάς μας νὰ γυρίσουμε σπίτι κάθε μέρα. Εἶναι ἐκπληκτικὸ πόση ἀγάπη καὶ γέλιο φέρνουν στὴ ζωή μας καὶ μάλιστα πόσο πιὸ κοντὰ ἐρχόμαστε ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον χάρη σὲ αὐτά.» 

~John Grogan 

«Τὰ ζῶα δὲν ἀνησυχοῦν ποτὲ γιὰ τὸν Παράδεισο ἢ τὴν Κόλαση. Οὔτε ἐγώ. Ἴσως γι' αὐτὸ τὰ πᾶμε καλά» 

~Charles Bukowski 

«Πολλοὶ ἄνθρωποι μιλᾶνε στὰ ζῶα... Δὲν ἀκοῦνε ὅμως πολλοί... αὐτὸ εἶναι τὸ πρόβλημα.» 

~A.A. Milne 

«Τὰ ζῶα εἶναι ἀξιόπιστα, πολλὰ γεμᾶτα ἀγάπη, ἀληθινὰ στὴν ἀγάπη τους, προβλέψιμα στὶς πράξεις τους, εὐγνώμονα καὶ πιστά. Δύσκολα πρότυπα γιὰ νὰ ἀνταποκριθοῦν οἱ ἄνθρωποι.» 

~Alfred A. Montapert 

«Ὅταν τὰ ζῶα ἐκφράζουν τὰ συναισθήματά τους, χύνονται σὰν νερὸ ἀπὸ ἕνα στόμιο. Τὰ συναισθήματα τῶν ζώων εἶναι ὠμά, ἀφιλτράριστα καὶ ἀνεξέλεγκτα. Ἡ χαρά τους εἶναι ἡ πιὸ ἁγνὴ καὶ ἡ πιό μεταδοτικὴ ἀπὸ τὶς χαρὲς καὶ ἡ θλίψη τους ἡ πιὸ βαθιὰ καὶ καταστροφική. Τὰ πάθη τους μᾶς γονατίζουν μὲ χαρὰ καὶ θλίψη.» 

~Marc Bekoff 

«Ἀγαπῆστε τὰ ζῶα: Ὁ Θεός τους ἔχει δώσει τὰ βασικὰ στοιχεῖα τῆς σκέψης καὶ τῆς χαρᾶς χωρὶς νὰ ταλαιπωροῦνται.» 

~Fyodor Dostoyevsky 

 «Τὰ ζῶα γεννιοῦνται ὅπως εἶναι, ἀποδεχτεῖτε το, καὶ αὐτὸ εἶναι ὅλο. Ζοῦν μὲ μεγαλύτερη ἠρεμία ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.» 

~Gregory Maguire 

«Γιὰ ζῶα ποὺ καταπονοῦνται, ὑποσιτίζονται καὶ ὑφίστανται σκληρὴ μεταχείριση· γιὰ ὅλα τὰ μελαγχολικὰ πλάσματα σὲ αἰχμαλωσία ποὺ χτυποῦν τὰ φτερά τους στὰ κάγκελα· γιὰ ὅσα κυνηγιοῦνται ἢ χάνονται ἢ ἐγκαταλείπονται ἢ φοβοῦνται ἢ πεινᾶνε· γιὰ ὅλα ὅσα πρέπει νὰ θανατωθοῦν... καὶ γιὰ ὅσους τὰ ἀντιμετωπίζουν, ζητᾶμε μιὰ καρδιὰ γεμάτη συμπόνια, ἁπαλὰ χέρια καὶ καλὰ λόγια.» 

~Albert Schweitzer 

«Σοῦ εἶπα ποτὲ τί μὲ ἐνοχλεῖ;» 

-Ὄχι, εἶπα. 

Ἄνθρωποι ποὺ ντύνουν τὰ κατοικίδιά τους γιὰ νὰ μοιάζουν μὲ Μικροὺς Ἄρχοντες Fauntleroy ἢ καουμπόηδες, κλόουν, μπαλαρίνες. Σὰν νὰ μὴν ἀρκεῖ ἁπλῶς νὰ εἶσαι σκύλος ἢ γάτα ἢ χελώνα.» 

~Jerry Spinelli 

«Τὰ ζῶα, ὅπως ἐμεῖς, εἶναι ζωντανὲς ψυχές. Δὲν εἶναι πράγματα. Δὲν εἶναι ἀντικείμενα. Οὔτε εἶναι ἄνθρωποι. Κι ὅμως θρηνοῦν. Ἀγαποῦν. Χορεύουν. Ὑποφέρουν. Γνωρίζουν τὶς κορυφὲς καὶ τὰ χάσματα τῆς ὕπαρξης.» 

~Gary Kowalski 

«Ὅλοι γεννιοῦνται γιὰ νὰ μάθουν νὰ ζοῦν μιὰ καλὴ ζωή - ὅπως τὸ νὰ ἀγαποῦν τοὺς πάντες καὶ νὰ εἶναι καλοί, σωστά; Λοιπόν, τὰ ζῶα ξέρουν ἤδη πῶς νὰ τὸ κάνουν αὐτό, ὁπότε δὲν χρειάζεται νὰ ζήσουν τόσο πολύ» 

~Robin Downing 

«Ἂν τὸ νὰ ἔχεις ψυχὴ σημαίνει νὰ μπορῇς νὰ νιώθῃς ἀγάπη, ἀφοσίωση καὶ εὐγνωμοσύνη, τότε τὰ ζῶα εἶναι σὲ καλύτερη θέση ἀπὸ πολλοὺς ἀνθρώπους.» 

~James Herriot 

Ἀποφθέγματα ἐδῶ. Φωτό, φωτό, φωτό, φωτό, φωτό

Ἡ Πελασγική

Ἡ 7η Ὀκτωβρίου σηματοδοτεῖ γιά πάντα τήν Μεγάλη Ἀποκάλυψη: «Σέ βλέπουμε, Ἰσραήλ, σέ ἀπεχθανόμαστε, σέ ἀπορρίπτουμε!»

Η πραγματικότητα της γενοκτονίας γεννά αλήθειες αξέχαστες και αδιάσειστες που διατρέχουν τον χρόνο. Αλήθειες για το Ισραήλ...

Την ίδια στιγμή που το Ισραήλ και οι αμήχανοι Δυτικοί θαυμαστές του έχουν σκοτώσει και εξαπατήσει, έχουν δώσει εντολή στον κόσμο να αρνηθεί τη γενοκτονία του Ισραήλ, στη συνέχεια να αρνηθεί την εξαπάτηση του Ισραήλ σχετικά με τη γενοκτονία του και, τέλος, να δικαιολογήσει και τα δύο ή να φοβάται την καθαίρεση, την ακύρωση, την εξορία, τη σύλληψη και τα χειρότερα.

... Η ανθρώπινη δράση είναι το αναμφισβήτητο κλειδί για την ανθρωπογενή πραγματικότητα.

... Με εξαίρεση τις ανελέητες πολιτικές ελίτ που κυβερνούν, η μαζική σφαγή που πραγματοποιεί το Ισραήλ στη Γάζα έχει συγκινήσει τις καρδιές των απλών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Μια συλλογική συνείδηση ​​αναπτύχθηκε γύρω από την Παλαιστίνη. Ενεπλάκησαν μυαλά, όχι η Τεχνητή Νοημοσύνη. Είπαν: «Σε βλέπουμε, Ισραήλ. Σε απεχθανόμαστε. Σε απορρίπτουμε»...

Τῆς Ilana Mercer

 Αυτό που έκανε και κάνει, το Ισραήλ στη Γάζα δεν έχει ξεπηδήσει εκ του μηδενός από την 7η Οκτωβρίου.

Η γενοκτονία δεν είναι μια περιστασιακή αντίδραση στην επιθετικότητα. Είναι ένα είδος εκδήλωσης αποκάλυψης.

Με άλλα λόγια: Δεν υπάρχουν νόμιμα προηγούμενα της γενοκτονίας. Η γενοκτονία δεν είναι «έγκλημα πολέμου» στο οποίο μπορεί να προστεθεί ένα σύνολο ελαφρυντικών ή απαλλακτικών νομικών μέσων.

Η γενοκτονία είναι ένα αυτοτελές αδικαιολόγητο έγκλημα —«το πιο σκοτεινό από όλα τα εγκλήματα»— για το οποίο δεν υπάρχουν ελαφρυντικά και στο οποίο δεν συνδέονται παραδοσιακές νομικές υπερασπίσεις.

Η εθνοκτονία, η μείωση του πληθυσμού, η συστηματική και σκόπιμη καταστροφή κατοικιών και οι καθημερινές μαζικές δολοφονίες δεν μπορούν ποτέ να εξηγηθούν ή να απαλλάξουν από τις ενοχές χρησιμοποιώντας επιχειρήματα από το δίκαιο, την ηθική ή την ιστορία.

Μίλα στον τοίχο για την 7η Οκτωβρίου 2023· επειδή η πραγματικότητα δεν αφήνει ν᾿ακουστείς. Όπως ακριβώς δεν υπάρχουν νομικές ή ηθικές ελαφρυντικές περιστάσεις για τη γενοκτονία, έτσι δεν υπάρχουν ιστορικές υπερασπίσεις για αυτό το «πιο σκοτεινό από όλα τα εγκλήματα», για τη γενοκτονία.

Το να ισχυρίζεσαι ότι είσαι δίκαιος, αιτιιολογημένος ή ακόμα και συνεπής καθώς εκτελείς αυτό που δεν μπορεί να είναι δίκαιο ή δικαιολογημένο — αυτό ισοδυναμεί με την ενσάρκωση μιας πολύ αλλόκοτης ασυναρτησίας και αντίφασης.

Τουλάχιστον, το Ισραήλ αξίζει —και δεν έχει ακόμη λάβει— την ομόφωνη αποστροφή και απομόνωση που επιφυλάσσεται σε οντότητες των οποίων η ύπαρξη είναι ένα κόλπο εμπιστοσύνης και μια απάτη εναντίον όλων μας.

Η πραγματικότητα είναι αλήθεια, παρελθόν και παρόν. Η πραγματικότητα της γενοκτονίας γεννά αδιάσειστες αλήθειες. Από τα γεγονότα αυτής της Γενοκτονίας του εικοστού πρώτου αιώνα, έχουν αναδυθεί ορισμένες αλήθειες αρχαίες και αδιάσειστες που διασχίζουν τον χρόνο. Αλήθειες για το Ισραήλ.

Μέσω της Γάζας, ο κόσμος έχει γνωρίσει τους τρόπους του Ισραήλ με τους Παλαιστίνιους, με την γη και τα αγροκτήματά τους — μέχρι και αυτό που κάνουν συνήθως οι Ισραηλινοί τρομοκράτες στα προσωπικά στοιχεία που αποτελούν ένα νοικοκυριό.

Μέσα από τη Γάζα, γνωρίσαμε τους τρόπους του Ισραήλ σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο και πέρα ​​από αυτήν. Ξεσκίζουν και καταστρέφουν τη γη για πάντα. Ξεριζώνουν αρχαίες κοινότητες και τους ελαιώνες τους. Για πλάκα. Παραμορφώνουν μωρά και τα πρόσωπα των παιδιών για μια ζωή.

Η πραγματικότητα επί τόπου είναι μια γενοκτονία που συνεχίζεται, μια καθημερινή εξόντωση. Συνολικά, ένα « παιδί σκοτώνεται στη Γάζα κάθε 71 λεπτά εδώ και τρία χρόνια ». Αυτή η εκστρατεία εξόντωσης δεν αφορά μόνο τα παιδιά - το ένα τμήμα της παλαιστινιακής κοινωνίας που οι Αμερικανοί συντηρητικοί αισθάνονται άνετα να υπερασπίζονται - αλλά και τους ενήλικες, νέους και ηλικιωμένους: αξιοθαύμαστους, πολύτιμους ενήλικες. Οι ζωές των ενηλίκων έχουν σημασία, έτσι δεν είναι;

Αφήνοντας στην άκρη την Hasbara (στά ἑβραϊκά ἐπεξήγηση= δημόσια διπλωματία, ἐπικοινωνιακή στρατηγική καί πολιτιστική προβολή τοῦ Ἰσραήλ - ἐδῶ-) και το επίσημο παραμύθι, λόγω της Γάζας και των Ghazzawi δεν χρειάζεται να γνωρίζετε πολλή ιστορία για να φτάσετε στην αλήθεια για το Ισραήλ.

Λόγω των Παλαιστινίων της Γάζας, των ζωντανών, των μαρτύρων και όσων εξακολουθούν να αντιστέκονται, η αλήθεια για το Ισραήλ είναι πλέον μή-ιστορική.

Για να καταλήξετε σε αυτή την αλήθεια για το Ισραήλ, δεν χρειάζεται να γνωρίζετε πολλά για τη γένεση της λεγόμενης «σύγκρουσης» μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων στην ιστορική Παλαιστίνη. Ρισκάρω να μην γνωρίζετε σχεδόν τίποτα για αυτήν την ιστορία για να καταλήξετε στην αλήθεια για την βιωμένη πραγματικότητα των Παλαιστινίων.

Οι πράξεις σου δείχνουν αυτό που είσαι.

Γνωρίζουμε το Πραγματικό Ισραήλ μέσα από τις πράξεις των πραγματικών Ισραηλινών στη Γάζα. Γνωρίζουμε πώς λειτουργεί το Ισραήλ και πώς σκέφτεται η πλειοψηφία του λαού του. Αυτές οι συνειδητοποιήσεις προέκυψαν από τη γενοκτονία στη Γάζα, η οποία έδειξε στον κόσμο με σκληρή ανακούφιση πώς ενεργεί το Ισραήλ και, κατ' επέκταση, τι είναι το Ισραήλ.

Από τον Οκτώβριο του 2023, ο κόσμος γνωρίζει λεπτομερώς τι έχει κάνει και συνεχίζει να κάνει το ανέγγιχτο Ισραήλ - κράτος και κοινωνία των πολιτών - στη Λωρίδα της Γάζας, στη Δυτική Όχθη και στον Νότιο Λίβανο.

Αλλά τι έχουν καταφέρει οι Ghazzawi, οι ζωντανοί και οι μάρτυρες; Πολλά. Κατά κάποιο τρόπο, η Παλαιστίνη και οι Παλαιστίνιοι έχουν κερδίσει.

Η Γάζα έχει εκθέσει το Ισραήλ για την ηθικά και στρατιωτικά διεφθαρμένη δύναμή του. Η Γενοκτονία της Γάζας, πολύ ξεκάθαρα, έχει ακυρώσει το Ισραήλ και έχει επικυρώσει την παλαιστινιακή υπόθεση.

Όταν βρίσκεσαι στις σπείρες ενός βόα σφιγκτήρα, δεν είναι καθόλου παρηγορητικό να ξέρεις, όπως οι Παλαιστίνιοι γνώριζαν πάντα, ότι, ενώ εξωτερικά είναι αιχμάλωτοι, είναι, ωστόσο, πραγματικά απελευθερωμένοι από την ανελεύθερη πολιτική προπαγάνδα που κυριεύει τη Δύση.

Έτσι, πρέπει επίσης να γνωρίζουν ότι έχουν δείξει τον δρόμο στους καλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Για μια για πάντα, η τηλεοπτική γενοκτονία του Ισραήλ επιβεβαίωσε την βιωμένη πραγματικότητα των Παλαιστινίων: τους λόγους της οργής τους και τα δικαιώματά τους στην αντίσταση και την ανταπόδοση.

Οι Παλαιστίνιοι μας έλεγαν εδώ και δεκαετίες ότι έχουν πέσει θύμα επίθεσης από δολοφόνους και κλέφτες. Οι Παλαιστίνιοι μας έχουν πει ότι δολοφονούνται και ληστεύονται ως κάτι το αυτονόητο. Η βιωμένη πραγματικότητά τους έχει επιβεβαιωθεί αδιαμφισβήτητα και παγκοσμίως.

«Είναι περίπλοκο», συνεχίζουν να αντιτείνουν οι υποστηρικτές του Ισραήλ. «Μελετήστε προσεκτικά πριν ανοίξετε το στόμα σας». Το αντίθετο ισχύει. Είναι παράλογα απλό.

Ένας ηθικός, σκεπτόμενος άνθρωπος δεν χρειάζεται να γνωρίζει πολλά για την ιστορία της περιοχής για να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα.

Το Ισραήλ είχε το θράσος να παρουσιάσει τη γενοκτονία του εναντίον των Παλαιστινίων της Γάζας μπροστά σε ένα κατάμεστο θέατρο: σε όλο τον κόσμο.

Το πιο ενοχλητικό από όλα: Κατά τη διάρκεια αυτής της πολύ δημόσιας γενοκτονίας, το Ισραήλ έχει εμπλακεί στη μητέρα όλων των παραστατικών αντιφάσεων: αρνούμενο τη γενοκτονία, ενώ διαπράττει δημόσια γενοκτονία, ουσιαστικά διεκδικώντας το αναφαίρετο δικαίωμα στη διάπραξη γενοκτονίας.

Σκεφτείτε το:

Το να αρνείσαι τη συνεχιζόμενη, ζωντανή μετάδοση γενοκτονικής δράσης σε prime-time ώρα την ίδια στιγμή που διαπράττεις αυτές τις ενέργειες, και στη συνέχεια να κυνηγάς και να πληγώνεις όποιον τολμά να το προσέξει: Αυτή είναι μια ερμηνευτική αντίφαση σε μια κατηγορία από μόνη της, που δεν μοιάζει με καμία άλλη.

Παγιδευμένο στην παρατεταμένη πράξη της γενοκτονίας, το ένοχο μέρος, το Ισραήλ, συνέχισε να διεκδικεί αλλαζωνικά την κυριαρχία του και να του δίνεται το δικαίωμα να συνεχίζει να σκοτώνει και να εξαπατά χωρίς να θεωρείται και να αντιμετωπίζεται ως δολοφόνος και απατεώνας.

Στην ουσία, το Ισραήλ υπάρχει ανάμεσα στα έθνη μας ως μια προνομιούχα, προστατευμένη, καλά χρηματοδοτούμενη ανωμαλία, που διαπράττει απερίγραπτο κακό με καθολικές ευλογίες και άφεση αμαρτιών.

Αναλύω την πιο οδυνηρή πραγματικότητα, καθώς πραγματικά με ενοχλεί: Την ίδια στιγμή που το Ισραήλ και οι αμήχανοι Δυτικοί θαυμαστές του έχουν σκοτώσει και εξαπατήσει, έχουν δώσει εντολή στον κόσμο να αρνηθεί τη γενοκτονία του Ισραήλ, στη συνέχεια να αρνηθεί την εξαπάτηση του Ισραήλ σχετικά με τη γενοκτονία του και, τέλος, να δικαιολογήσει και τα δύο ή να φοβάται την καθαίρεση, την ακύρωση, την εξορία, τη σύλληψη και τα χειρότερα.

Εις μάτην. Η ανθρώπινη δράση είναι το αναμφισβήτητο κλειδί για την ανθρωπογενή πραγματικότητα. Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει δράση. Έχουν εκτεθεί. Έχουν αποκαλυφθεί.

φωτό

«Όπως ακριβώς μπορείτε να αναγνωρίσετε ένα δέντρο από τον καρπό του, έτσι μπορείτε να αναγνωρίσετε τους ανθρώπους από τις πράξεις τους», είπε ο Ιησούς (New Living Translation). Όπως αναφέρει το Κατά Ματθαίον 7:20, «ἀπό τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς ».

Με εξαίρεση τις ανελέητες πολιτικές ελίτ που κυβερνούν, η μαζική σφαγή που πραγματοποιεί το Ισραήλ στη Γάζα έχει συγκινήσει τις καρδιές των απλών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Μια συλλογική συνείδηση ​​αναπτύχθηκε γύρω από την Παλαιστίνη. Ενεπλάκησαν μυαλά, όχι η Τεχνητή Νοημοσύνη. Είπαν: «Σε βλέπουμε, Ισραήλ. Σε απεχθανόμαστε. Σε απορρίπτουμε».

Αυτό θα σηματοδοτήσει και θα συμβολίσει για πάντα η 7η Οκτωβρίου: Τον θρίαμβο των Παλαιστινίων επί της εναλλακτικής πραγματικότητας που προωθείται μαζικά στον κόσμο από το Ισραήλ και τις κυρίαρχες ελίτ μας.

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική