Ο Nolan σκηνοθέτησε μια αλαζονική, υποκουλτούρα γεμάτη ωμότητα και κακή αίσθηση σύνθεσης, που απευθύνεται πολύ εύκολα σε ένα κοινό του οποίου το γούστο έχει παραμορφωθεί από τις τηλεοπτικές σειρές αλλά και από την υποβάθμιση των πάντων σε θέαμα, μια αναζήτηση για θαύμα με κάθε κόστος και αδιαφορία για τα υπαρξιακά θέματα που καθιστούν τον Όμηρο τον πατέρα ενός ολόκληρου πολιτισμού και κοσμοθεωρίας...
... Όσοι προσεγγίζουν την Οδύσσεια μέσα από την ταινία δεν κατανοούν πλήρως τους λόγους για την αρχέγονη δύναμή της, την αρχετυπική της αξία, τη διαχρονική γοητεία των βαθύτερων θεμάτων της...
...Η ταινία αφθονεί σε μηδενισμό, βιαιότητα και χάος. Κανείς δεν αγωνίζεται για τη δόξα, κανείς δεν καθοδηγείται από ιδανικά. Όλοι ενεργούν από φόβο ή ιδιοτέλεια. Ένα στιγμιότυπο του μεταμοντέρνου κλίματος, τόσο χυδαίο όσο και οι καιροί που μας έχουν δοθεί...
Τοῦ
Roberto Pecchioli Ποιος ξέρει τι θα σκεφτόταν ο Όμηρος, τρεις χιλιετίες μετά το έπος, για την επιτυχία της κινηματογραφικής εκδοχής ενός από τα ιδρυτικά κείμενα του κλασικού και στη συνέχεια του ευρωπαϊκού πολιτισμού από τον Christopher Nolan. Έχει ήδη αποφέρει ένα δισεκατομμύριο δολάρια, μια κλοπή.
Ο ιταλικός τύπος σπεύδει να επισημάνει ότι η χολιγουντιανή υπερπαραγωγή ξεπέρασε το Buen Camino ( καλό δρόμο ) του Checco Zalone στο box office. Αυτά είναι τα μόνα μέτρα -ποσοτικά, εμπορικά, αριθμητικά- για έναν πολιτισμό που βρίσκεται στα τελευταία του βήματα, ο οποίος αντιμετωπίζει την Οδύσσεια λίγο πολύ σαν μια σειρά του Netflix, που περιέργως διαδραματίζεται σε ένα μακρινό παρελθόν ανάμεσα στις ζεστές μεσογειακές θάλασσες.
Ο Οδυσσέας είναι απλώς ένας πονηρός τύπος, που επέζησε από το κόλπο με το Δούρειο Ίππο που χρησιμοποίησε για να νικήσει τους πολιορκημένους Τρώες, αγωνιζόμενος για την περιπετειώδη επιστροφή του (δέκα χρόνια, όσο διαρκεί ο νικηφόρος πόλεμος) στην Ιθάκη, το μικρό νησί του οποίου είναι βασιλιάς. Όλα του συμβαίνουν, αλλά η Οδύσσεια δεν είναι ένα μυθιστόρημα περιπέτειας. Στην ταινία, κάθε θεμελιώδες θέμα ξεθωριάζει, η αίσθηση των αρχέτυπων που ο Όμηρος σμιλεύει για εκατό ή περισσότερες γενιές γίνεται αβάσιμη.
Ο θεατής —διαφορετικός εκ φύσεως από τον αναγνώστη— δεν οδηγείται σε αναστοχασμό πάνω στα θεμέλια της ύπαρξης που εξερευνά ο Όμηρος στη βλαστική φάση του πολιτισμού. Νοσταλγία για την πατρίδα, συζυγική αγάπη, η σχέση με τον πατέρα και τον γιο Τηλέμαχο (ο οποίος βρίσκεται επίσης σε ένα ταξίδι αναζήτησης του πατέρα του, δηλαδή των ριζών και της νομιμότητάς του)· πόνος, βία, θνητότητα και αθανασία· ο ρόλος της μοίρας και των θεών· ο πόλεμος και η γαλήνη της ψυχής· η σχέση με τα ελαττώματα και τις επιθυμίες που δοκιμάζονται στη μεγάλη περιπέτεια της επιστροφής· η αίσθηση των παραβιασμένων ορίων (ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους του ελληνικού νοήματος της ζωής)· η επιθυμία να ξεκινήσει κανείς «στην ανοιχτή θάλασσα», όπως αποτυπώνεται από τον Δάντη στη Θεία Κωμωδία, μια τρομερή τοιχογραφία του μεσαιωνικού χριστιανικού οράματος. Και μετά ο πόλεμος, το μίσος, η βία, η σκληρή πάλη με τους Μνηστήρες, τους διεκδικητές του θρόνου και του χεριού της νύφης του Πηνελόπης, το γαμήλιο κρεβάτι που σκαλίστηκε από τον νεαρό Οδυσσέα, η παραβίαση του οποίου θα ήταν τόσο ιερόσυλη όσο η πράξη του σφετερισμού του θρόνου.
Ας αφήσουμε στην άκρη τις ξαφνικές λεπτομέρειες , ας παραδεχτούμε ότι πρόκειται για ένα καλοσχεδιασμένο προϊόν για το σύγχρονο κοινό, αλλά ας χάσουμε την ευπρεπή Οδύσσεια του Rai στα τέλη της δεκαετίας του 1960 από τρεις σκηνοθέτες (Bava, Rossi, Schivazappa, αφού το εγχείρημα φαινόταν πολύ μεγάλο για ένα μόνο άτομο) ερμηνευμένη από τό σκληρό, βασανισμένο πρόσωπο του Bekim Fehmiu (Οδυσσέας) και το έντονο, βαθιά ελληνικό πρόσωπο της Ειρήνης Παπά (Πηνελόπη). Ας ξεχάσουμε επίσης το πολύ ανθρώπινο γεγονός ότι ένα έργο όπως η Οδύσσεια, όπως και άλλες ποιητικές και λογοτεχνικές αφηγήσεις που έχουν διαμορφώσει τον πολιτισμό - η Ιλιάδα, η Αινειάδα, η Βίβλος, η Θεία Κωμωδία, η ελληνική τραγωδία, τα έργα του Σαίξπηρ, τα μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι - έχει τόσες ερμηνείες όσοι και οι αναγνώστες. Αυτό που απομένει είναι η πίκρα του να βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη ένα ορόσημο για το ποιοι είμαστε (ή ήμασταν) που περιορίζονται σε ψυχαγωγία για ένα κοινό που χορταίνει ποπ κορν και Coca-Cola, καλεσμένο όχι να συλλογιστεί, αλλά να θαυμάσει τα ειδικά εφέ και την αναμφισβήτητη μαεστρία των εικόνων και των σκηνικών. Μπορεί να είναι παλιομοδίτικο, αλλά ακόμη και οι πρωταγωνιστές – Matt Damon eκαι η Anne Hathaway – δεν μας φαίνονται να έχουν το ανάστημα άλλων ηθοποιών που έχουν υποδυθεί τον Οδυσσέα και την Πηνελόπη.
Ο Nolan σκηνοθέτησε μια αλαζονική, υποκουλτούρα γεμάτη ωμότητα και κακή αίσθηση σύνθεσης, που απευθύνεται πολύ εύκολα σε ένα κοινό του οποίου το γούστο έχει παραμορφωθεί από τις τηλεοπτικές σειρές, όπως λέγαμε, αλλά και από την υποβάθμιση των πάντων σε θέαμα, μια αναζήτηση για θαύμα με κάθε κόστος και αδιαφορία για τα υπαρξιακά θέματα που καθιστούν τον Όμηρο τον πατέρα ενός ολόκληρου πολιτισμού και κοσμοθεωρίας.
Οι σκέψεις των θεατών αφορούν το γεγονός ότι το άξιο τέλος της γωνιάς μας στον κόσμο δεν οφείλεται στον εξισλαμισμό αλλά στον αμερικανισμό, στην υλιστική, μερκαντιλιστική και επιφανειακά συναισθηματική υποβάθμιση που καθιστά αδύνατο να κοιτάξουμε ψηλά και μας εμποδίζει να δούμε παρά μόνο μέσα από τους ανίκανους κανόνες της βασιλείας της ποσότητας. Υπό αυτή την έννοια, θα πρέπει να χειροκροτήσουμε την Οδύσσεια του Nolan επειδή είναι μια εμπορική επιτυχία. Παράγει κέρδος, επομένως το έργο είναι επιτυχημένο, ακόμη και όμορφο, μέσα στην επικρατούσα ανεστραμμένη αισθητική. Αλλά η βαθύτερη αρνητικότητα, κατά τη γνώμη μας, είναι η σκηνοθεσία μιας διάψευσης του Ομήρου και του έπους του από τον σκηνοθέτη.
Ανίκανος να αναπαράγει το μεγαλείο του έπους, τη λεπτότητά του και ταυτόχρονα την υποβλητική του δύναμη, αφιερώνεται στη βεβήλωση του. Η υπέρτατη ομορφιά της Οδύσσειας έγκειται στο να μας δείξει ότι εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να εξαγάγουμε γλυκό μέλι από το θλιβερό λουλούδι της ζωής· ότι, ακόμα κι αν οι σκοτεινές πύλες του Άδη μας περιμένουν στη γωνία, μας ζωντανεύει μια φωτιά που θριαμβεύει πάνω στην πίκρα και τα πιο σκοτεινά πεπρωμένα. Ο Όμηρος αφηγείται μια ιστορία αμέτρητων φρικαλεοτήτων· όμως ο Οδυσσέας αναδύεται από αυτήν πλουσιότερος σε σοφία, πιο μετριοπαθής, πιο μεγαλόψυχος: εν ολίγοις, πιο ανθρώπινος. Και μέσα στον τρόμο, το θαύμα επανεμφανίζεται σαν ένα αναζωογονητικό αεράκι, χωρίς να στερήσει από την πραγματικότητα ούτε ένα ψήγμα από την σκληρότητά της, αρωματίζοντάς την με μια μυστική και γαλήνια χαρά.
Η κορύφωσή της βρίσκεται ίσως στο παλάτι του φιλόξενου Αλκίνοου, βασιλιά των Φαιάκων. Εκεί, ο Οδυσσέας αφηγείται τις περιπέτειές του, εκεί αντιμετωπίζει τον πιο περίπλοκο πειρασμό: τον έρωτα της Ναυσικάς, της κόρης του βασιλιά, της τέλειας ενσάρκωσης της παρθενικής χάρης, σεμνής και πληθωρικής, ντροπαλής και σαγηνευτικής. Αγαπά κρυφά τον ήρωα, και ίσως ο Οδυσσέας είναι κι αυτός ερωτευμένος μαζί της, αλλά εκείνη ξέρει πώς να απορρίπτει -με έναν τρόπο ταυτόχρονα λεπτό και τρυφερό- έναν έρωτα που δεν εκφράζεται ποτέ με λόγια, έναν έρωτα που μεταμορφώνεται σε δροσιά, ένα πρωινό συναίσθημα που, στην αρχέγονη φρεσκάδα του, αγνοεί τις πληγές της επιθυμίας. Ένα έργο που δεν καταφέρνει να αποτυπώσει αυτή την υπέροχη στιγμή (ο Nolan αγνοεί τη Ναυσικά) δεν αξίζει να ονομαστεί διασκευή της Οδύσσειας. Συνιστά μια άθλια βεβήλωση της. Πολλές αξιομνημόνευτες στιγμές έχουν αποκοπεί από την ταινία: παρεξήγηση, υποταγή σε εμπορικά πρότυπα, μια συνειδητή επιλογή που υποβιβάζει το έπος σε μια απλή πλοκή.
Αυτό που δεν παραμελεί ο Nolan είναι η αποδόμηση, το γκρέμισμα. Ένα παράδειγμα είναι το τραγούδι των Σειρήνων - οι φωνές του κόσμου, των απολαύσεων που μας χωρίζουν από τους μεγάλους στόχους - το οποίο δεν μπορούμε να ακούσουμε, πνιγμένο από την ενοχλητική φωνή του αφηγητή, έναν ψευδο-λυρικό λόγο με φράσεις που μοιάζουν με ημερολόγιο. Ο Nolan μας στερεί την πιο υπέροχη ακουστική εμπειρία στην ιστορία. Ο άψυχος καλλιτέχνης, αντί να δείχνει, εξηγεί· και είναι ένα κουρασμένο μάθημα δημιουργικής ανικανότητας. Επιβάλλει έναν πομπώδη μονόλογο αντί να μας προσφέρει το τραγούδι των Σειρήνων. Μακάρι να μας είχε δείξει την επακόλουθη αλλαγή στην ψυχή του ήρωα. Η μη ποιητική φύση του Nolan δεν μας φτάνει, αναγκάζοντάς μας να ακούσουμε μια πομπώδη ιστορία. Μας στερεί επίσης το σκανταλιάρικο χιούμορ του Οδυσσέα, το έξυπνο παιχνίδι των λέξεων με τον Πολύφημο: ρητορική, ευφυΐα, πιο ισχυρή από την ωμή δύναμη των Κύκλωπων.
Ο σκηνοθέτης μας στερεί το κρυφό κλάμα του Οδυσσέα μπροστά στον ετοιμοθάνατο ευγενή Άργο, το γέρο σκυλί που τον αναγνωρίζει στην Ιθάκη. Η μισογυνία που κακομεταχειρίζεται και δεν δείχνει καμία κατανόηση αξιομνημόνευτων γυναικείων χαρακτήρων όπως η Κίρκη και η Καλυψώ είναι εκπληκτική, η πρώτη μεταμορφώνεται σε μια ατημέλητη γυναίκα, η δεύτερη σε ένα σώμα που έχει ανακατασκευαστεί για διαφήμιση αρώματος. Το αποτέλεσμα είναι μια ασυγχώρητη απώλεια του ηθικού μεγαλείου του Ομήρου.
Όσοι προσεγγίζουν την Οδύσσεια μέσα από την ταινία δεν κατανοούν πλήρως τους λόγους για την αρχέγονη δύναμή της, την αρχετυπική της αξία, τη διαχρονική γοητεία των βαθύτερων θεμάτων της. Γιατί, τελικά, ο Οδυσσέας επιθυμεί τόσο απεγνωσμένα να επιστρέψει στην Ιθάκη, σε σημείο που να απαρνείται την αθανασία που υποσχέθηκε η νύμφη Καλυψώ, η οποία τον έχει υποτάξει για χρόνια; Γιατί τον αναζητά ο Τηλέμαχος; Γιατί η Πηνελόπη αγωνίζεται να ξεφύγει από τις πλεκτάνες των μνηστήρων; Ο Οδυσσέας δεν ήταν ποτέ εντελώς αδιάφορος στην αγκαλιά της Καλυψώς. Παρέμεινε ο άντρας που, αν και υπέκυψε στις γοητείες και τα ξόρκια της νύμφης, μπόρεσε να αντισταθεί στις προσφορές της για αθανασία. Νοσταλγώντας το βραχώδες νησί του, λαχταρώντας να επιστρέψει στον συζυγικό έρωτα, την απέρριψε. Το θεϊκό πλάσμα απόλαυσε την πικρή, βαθιά ανθρώπινη γεύση της απογοήτευσης και της ήττας, διαλύοντας σε δάκρυα στη σπηλιά της, καλυμμένη με κλήματα.
Ο Nolan, αμβλύς ή πολιτικά ορθός, δεν καταφέρνει να απεικονίσει τη σκληρότητα των ηρώων που λεηλατούν πόλεις, σκοτώνουν άνδρες και χωρίζουν γυναίκες, οι οποίοι στην ταινία σκοτώνονται. Ωστόσο, σε αυτούς τους προγονικούς ήρωες, υπάρχει τραγική ευγένεια και συμπόνια, φόβος για τη θεϊκή οργή, αίσθημα τιμής, γενναιόδωρη προσφορά αίματος και αρρενωπή αποδοχή της μοίρας.
Η ταινία αφθονεί σε μηδενισμό, βιαιότητα και χάος. Κανείς δεν αγωνίζεται για τη δόξα, κανείς δεν καθοδηγείται από ιδανικά. Όλοι ενεργούν από φόβο ή ιδιοτέλεια. Ένα στιγμιότυπο του μεταμοντέρνου κλίματος, τόσο χυδαίο όσο και οι καιροί που μας έχουν δοθεί.
Η αρνητική κορύφωση είναι η σχεδόν αυτάρεσκη απεικόνιση της Ελένης - του
casus belli της πολιορκίας της Τροίας -
με το πρόσωπό της ακρωτηριασμένο από τον Μενέλαο, τον προδομένο βασιλιά και σύζυγο: μια πράξη αδιανόητη στο ελληνικό σύμπαν, απόδειξη του μισογυνισμού του Nolan, κρυμμένη από επιφανειακό φεμινισμό.Ο Μενέλαος μοιάζει με τηλεοπτικό μαχητή. Οι σύντροφοι του Οδυσσέα αποκαλούν τον βασιλιά τους «τυχερό μπάσταρδο». Οι μνηστήρες μοιάζουν με χούλιγκαν της ντίσκο, και ο βασιλιάς Αγαμέμνονας δεν είναι ντυμένος πολεμιστής αλλά ήρωας κόμικ τύπου Μπάτμαν. Η σκηνή στην οποία ο Οδυσσέας εξοντώνει τους μνηστήρες είναι εντελώς χυδαία. Καμία από τις εκδικητικές γοητείες του ποιήματος, απλώς μια ωμή σκηνή δράσης που καταστρέφει την αιματηρή ομηρική μαγεία, μεταμορφωμένη σε μια επίμονη pulp σκηνή . Ο Οδυσσέας δεν πολεμά τους μνηστήρες. τους σφαγιάζει τελετουργικά, αφήνοντάς τους πετρωμένους από φρίκη. Όταν βγάζει τα κουρέλια που τον μεταμφιέζουν, τραβάει το τόξο του όπως μόνο αυτός ξέρει και τρυπάει το λαιμό του Αντίνοου - του αρχηγού των μνηστήρων - τα γόνατα και οι καρδιές των επιζώντων μνηστήρων λυγίζουν. Όχι σε έναν ανώτερο πολεμιστή, αλλά σε έναν εχθρό που νόμιζαν ότι ήταν περιορισμένος στους πιο σκοτεινούς εφιάλτες.
Ο Nolan μας κάνει να αφιερώνουμε περισσότερες από τρεις ώρες απομυθοποιώντας (το θλιβερό έργο μισού αιώνα παρακμής) τους ομηρικούς ήρωες, δημιουργώντας ένα λαμπερό χάος που τελικά μυθοποιεί τον Οδυσσέα στην πιο ωμή μορφή του, ένα άψυχο ον.
Έναν νικητή με την έννοια ότι ανακτά την επιτυχία, το βασίλειό του και την Πηνελόπη, χωρίς να μας λέει σε ποιο όνομα, ποιο κίνητρο τον ώθησε, σε ποιά ιδανικά και πνευματικές παρορμήσεις ανταποκρίθηκε, τόσο σημαντικές που τον έκαναν τον ομώνυμο ήρωα ενός πολιτισμού χιλιετιών. Κανένα, ίσως, εκτός από την Τύχη ή το Χάος.
Ζήτω ο Checco Zalone , ηττημένος στο ταμείο μέν, αλλά που μας κάνει να γελάμε και δεν προσποιείται ότι ξαναγράφει αδέξια ένα θρυλικό έπος και ακρογωνιαίο λίθο που μένει στην ψυχή όποιου πλησιάζει τους αθάνατους στίχους του :
Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ
πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσε·
πολλῶν δ᾽ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω,
πολλὰ δ᾽ ὅ γ᾽ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν,
ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.
Ἀπό : ereticamente.net
Ἡ Πελασγική
