Τό Solaris καί ἡ Βασιλεία τῶν Κυβερνητικῶν Τυράννων

...η Κυβερνητική είναι ουσιαστικά μια μακρά και περίπλοκη διαδικασία μέσω της οποίας τουλάχιστον ένα μέρος των πνευματικών μας ηγεμόνων ανακάλυψε ξανά τον «ανιμισμό» ή τη «δαιμονολογία» από εντελώς αθεϊστικούς προκατόχους.

...Οι ιερείς της μηχανής εφαρμόζουν εκτεταμένες μεθόδους βελτίωσης για να γίνουν περισσότερο σαν μηχανές, και η διαδικασία του να γίνονται λιγότερο άνθρωποι και περισσότερο σαν μηχανές είναι από μόνη της μια διαδικασία λατρείας για αυτούς. 

...η Κυβερνητική δεν είναι ουσιαστικά τίποτα περισσότερο από το έργο δημιουργίας μιας μορφής  «Ψηφιακού Gulag» για όλη την συνειδητή ζωή...

 Rolo Slavskiy

 Έχουμε μιλήσει στο παρελθόν για το πώς το Stalker του Tarkovsky ήταν μια ταινία που προέβλεψε το σχέδιο της KGB-Chabad για την έκρηξη του Chernobyl .

Το άλλο μεγάλο αριστούργημά του ήταν το Solaris , το οποίο είναι πολύ πιο δύσκολο να κατανοηθεί. Από μόνη της, η ταινία είναι μια επιτηδευμένη ανοησία arthouse, όπως όλες οι άλλες ταινίες του Tarkovsky. Αλλά, όταν κατανοήσεις τον κρυφό υπαινιγμό, ή μάλλον, την εσωτερική αναμέτρηση μεταξύ των ελίτ που εξερευνά η ταινία, η ανοησία αρχίζει να βγάζει απόλυτο νόημα και αναδύεται μια κρυφή πλοκή. Ξαφνικά, καταλαβαίνεις επίσης γιατί ο Tarkovsky πέρασε τόσο δύσκολα λόγω της λογοκρισίας και των πολιτικών διώξεων.

Υποθέτω ότι μερικοί από εσάς παρακολουθήσατε το Solaris και υποδεχτήκατε τους τίτλους τέλους με ένα μπερδεμένο αδιάφορο σήκωμα των ώμων. Αυτό συνέβη όταν το είδα για πρώτη φορά, αλλά, στα χρόνια που ακολούθησαν, συνειδητοποίησα τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε η Κυβερνητική στην εσωτερική διαμάχη της άρχουσας ελίτ της Βρετανίας και της ΕΣΣΔ.

Τι είναι όμως η Κυβερνητική; Ακούγεται σαν ένας ξεπερασμένος όρος που χρησιμοποιείται από έναν Boomer που προσπαθεί να εξηγήσει το διαδίκτυο ή τα μιμίδια και τους υπολογιστές γενικότερα.

Αλλά αυτό δεν είναι η Κυβερνητική ή «ο Κυβερνοχώρος».

Όπως όλα τα αξιοσημείωτα πράγματα, η ρίζα της λέξης Cyber ​​είναι ελληνική και αναφέρεται στον Κυβερνήτη , τον πηδαλιούχο στον ποταμό της Στυγός στον κάτω κόσμο. Αυτή είναι μια σημαντική υπόδειξη που πρέπει να έχετε κατά νου καθώς η έρευνά μας συνεχίζεται, γι' αυτό σημειώστε την τώρα.

Τι σχέση έχει αυτό με τους υπολογιστές τότε;

Λοιπόν, βασικά, η κυρίαρχη ιστορία είναι ότι οι Βρετανοί επινόησαν μια θεωρία γύρω από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, βασισμένη στην αντιαεροπορική στόχευση, ότι το ανθρώπινο μυαλό και όλες οι ζωτικές διαδικασίες γενικότερα διέπονται από «βρόχους ανατροφοδότησης». Βασικά, κάτι συμβαίνει, αντιδράς, προσαρμόζεσαι... κάτι συμβαίνει, αντιδράς, προσαρμόζεσαι... κάτι συμβαίνει... Δεν είναι και τόσο διορατικό ή πρωτοποριακό.

Διάολε, ακούγεται πολύ κοινότοπο για να το αναφέρουμε καν, πόσο μάλλον να το βγάλουμε από μέσα μας μια ολόκληρη θεωρία.

Αλλά, αυτό που κάνει την Κυβερνητική αξιοσημείωτη δεν είναι η υποτιθέμενη ανακάλυψη βρόχων ανατροφοδότησης, οι οποίοι ήταν ήδη γνωστοί, αλλά η εσφαλμένη εφαρμογή της σε, λοιπόν, στα πάντα - κυριολεκτικά σε κάθε τομέα σπουδών.

Η Κυβερνητική πιστεύει ότι κυριολεκτικά τα πάντα μπορούν να εξηγηθούν από βρόχους ανατροφοδότησης, τη διαδικασία Δράση ==> Αντίδραση ==> Σύνθεση ==> Δράση …

Ότι η ίδια η ζωή είναι απλώς αυτός ο ατελείωτος βρόχος ανατροφοδότησης.

Βαρετά, αστεία πράγματα μέχρι στιγμής, το ξέρω.

Η θεωρία μου για το γιατί κάνουν το υλικό τους προς το κοινό τόσο στεγνό και βαρετό είναι για να αποτρέψουν οποιοδήποτε δημόσιο ενδιαφέρον για τα θέματα που συζητούν. Ας ματαιώσουμε, λοιπόν, τα σχέδιά τους δίνοντας λίγο περισσότερο χρώμα στη συζήτηση.

Solaris και η Δύναμη του Ανθρώπινου Νου

Τώρα, το βιβλίο/ταινία Solaris αφορά μια αποστολή στο αχανές διάστημα σε κάποιον πλανήτη που είναι καλυμμένος με μια αισθανόμενη, ζωντανή, κινούμενη θάλασσα πλάσματος που ονομάζεται Solaris. Δεν έχω τον χρόνο ή την υπομονή να επισημάνω τη μεγάλη αποκάλυψη για την οποία ο συγγραφέας/σκηνοθέτης ήταν τόσο σιωπηλός, οπότε θα μπω κατευθείαν στο θέμα - ο πλανήτης Solaris είναι μια αναλογία για το ανθρώπινο μυαλό. Τουλάχιστον, αυτός είναι ο ρόλος που παίζει στο 80% της ιστορίας. Αργότερα, γίνεται ακόμα πιο περίεργο.

Οι ανιχνευτές που αποστέλλονται στο Solaris και τα πειράματα που γίνονται σε αυτό από τους επιστήμονες στον διαστημικό σταθμό είναι απλώς οι πραγματικές προσπάθειες των επιστημόνων του 20ού αιώνα να ερευνήσουν το ανθρώπινο μυαλό. Μετά από αιώνες εργασίας μελετώντας το «Solaris/μυαλό», όλες αυτές οι προσπάθειες έχουν σε μεγάλο βαθμό αποτύχει πριν από την έναρξη της ταινίας/μυθιστορήματος και ο επιστήμονας πρωταγωνιστής Kelvin αποστέλλεται για να κάνει κάποιο έλεγχο ζημιών και ένα είδος νεκροψίας του έργου.

Το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η ταινία γράφτηκε από έναν Σοβιετικό-Πολωνό συγγραφέα, ονόματι Stanislaw Lem, ο οποίος ήταν βαθιά εμπλεκόμενος στην Κυβερνητική. Ναι, ήταν Εβραίος και ήταν φίλος με τους κορυφαίους Εβραίους θεωρητικούς της κυβερνητικής στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Και πάλι : μόλις μάθετε για την εσωτερική συζήτηση που διεξάγεται μεταξύ της άρχουσας ελίτ σχετικά με την Κυβερνητική, καταλαβαίνετε για τι ακριβώς συμμετείχαν στη αντιπαράθεση τόσο ο συγγραφέας του βιβλίου Solaris όσο και ο σκηνοθέτης Tarkovsky.

Σίγουρα δεν είμαι ο πρώτος που παρατηρεί ότι το Solaris είναι σαφώς μια κριτική και μια έκθεση για την κατάσταση του έργου Κυβερνητικής, συσκευασμένα σε ένα. Υπάρχουν ερευνητικές εργασίες σχετικά με το κρυφό πραγματικό θέμα που συζητούνται στο βιβλίο. Εδώ :

Όπως όλες οι κακές βρετανικές ιδέες, η Κυβερνητική τελικά έφτασε στα υψηλότερα επίπεδα εξουσίας στη Ρωσία, όπου μια μερίδα των ελίτ την υιοθέτησε, μετά την άρση της απαγόρευσης της Κυβερνητικής από την εποχή του Στάλιν (η οποία χλευαζόταν ως καπιταλιστική, αστική, ανατρεπτική).

Ο Lem, παρά το γεγονός ότι είναι Πολωνός, είναι πολύ προσηλωμένος στα βρετανικά γραπτά, και το Solaris , πάλι, είναι μια ιστορία για τις αποτυχημένες προσπάθειες της επιστήμης να κατανοήσει το ανθρώπινο νου χρησιμοποιώντας τις αρχές της Κυβερνητικής.

Ακατανόητο. Στο μυθιστόρημα, ο Solaris είναι ένας μακρινός πλανήτης που επισκέπτονται επιστήμονες προσπαθούν να κατανοήσουν για περισσότερο από έναν αιώνα, και ένα εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της ιστορίας του Lem είναι ότι αυτό το έργο απέτυχε. Ο πλανήτης Solaris, και ιδιαίτερα ο αινιγματικός του ωκεανός, είναι εξίσου μυστήριο στο τέλος αυτών των προσπαθειών όπως και στην αρχή: «Ολόκληρη η ανθρώπινη φυλή προσπάθησε μάταια να δημιουργήσει ακόμη και τον πιο αδύναμο δεσμό μαζί του» (213). Υπάρχει μια σαφής σύνδεση εδώ με τη βρετανική κυβερνητική. Η Stafford Beer όρισε την κυβερνητική ως την επιστήμη των εξαιρετικά πολύπλοκων συστημάτων, που σημαίνει συστήματα που είναι ανθεκτικά στις συμβατικές επιστημονικές προσεγγίσεις στην ανεξιχνίαστη πολυπλοκότητά τους. Το Solaris δραματοποιεί την έννοια ενός εξαιρετικά πολύπλοκου συστήματος φτάνοντάς το στα άκρα.

Γαία. Ο Solaris περιφέρεται γύρω από δύο ήλιους, επομένως σύμφωνα με επιστημονικούς υπολογισμούς η τροχιά του θα πρέπει να είναι ασταθής και αναπόφευκτα να καταρρέει. Από την άλλη πλευρά, οι παρατηρήσεις της τροχιάς του δείχνουν έναν αξιοσημείωτο βαθμό σταθερότητας. Αυτό σημαίνει, σύμφωνα με τον Lem, ότι ο πλανήτης αυτορυθμίζεται, ανακατανέμοντας συνεχώς τη μάζα του ωκεανού του για να ακυρώσει τις βαρυτικές διακυμάνσεις (16-18). Η αυτορρύθμιση —για παράδειγμα από ρυθμιστές μηχανισμούς, όπως ρυθμιστές ατμομηχανών και οικιακούς θερμοστάτες— ήταν το βασικό θέμα της κυβερνητικής από την έναρξή της. Μπορούμε να σημειώσουμε ότι η υπόθεση της Γαίας του James Lovelock υποστηρίζει ότι η ίδια η Γη είναι ένα αυτορυθμιζόμενο κυβερνητικό σύστημα, αν και η αυτορρύθμιση της Γης αφορά μεταβλητές όπως η θερμοκρασία και όχι η βαρύτητα. Αξίζει, λοιπόν, να σημειωθεί ότι το Solaris εκδόθηκε το 1961, ενώ η Gaia έπρεπε να περιμένει μέχρι τη δεκαετία του 1970, οπότε ο Lem έχει την αξίωση να είναι ο πρώτος που εφάρμοσε την κυβερνητική σκέψη σε πλανητική κλίμακα.

Στο βιβλίο, μας παρέχει μερικές ενδιαφέρουσες θεωρίες σχετικά με το τι είναι το Solaris/ανθρώπινο μυαλό και πώς λειτουργεί.

Ο Lem διερευνά την πιθανότητα η συνείδηση ​​που παράγεται από το μυαλό, όπως ένα πεδίο επίγνωσης, να είναι η ίδια ζωντανή. Αξίζει επίσης να σημειωθεί το γεγονός ότι μετέτρεψε τον ωκεανό που παράγεται από τον Solaris σε μια υπερμορφή ζωής με βάση το πλάσμα, δεδομένου ότι οι εναλλακτικοί επιστήμονες πιστεύουν ότι το πλάσμα είναι ικανό να αποκτήσει αίσθηση.

Το αντικείμενο της διαφωνίας τους ήταν ο ωκεανός. Με βάση τις αναλύσεις τους, είχε χαρακτηριστεί ως οργανικός σχηματισμός (εκείνη την εποχή, κανείς δεν τολμούσε να πει ότι ήταν ζωντανός). Ωστόσο, ενώ οι βιολόγοι τον έβλεπαν ως ένα πρωτόγονο ον —κάτι σαν ένα τεράστιο συγκύτιο, δηλαδή ένα ενιαίο, υπερμεγέθες, ρευστό κύτταρο (αν και το αποκαλούσαν «προβιολογική μορφή») που εκτεινόταν σε ολόκληρη την υδρόγειο μέσα σε ένα ζελατινώδες περίβλημα, του οποίου το βάθος έφτανε σε ορισμένα σημεία αρκετά μίλια

Η πιο εμπεριστατωμένη εξήγηση που δίνεται είναι ότι ο ωκεανός του πλάσματος έχει παρακάμψει την εξέλιξη και αντ' αυτού έχει αναπτύξει ημι-αισθητηριακή ικανότητα μέσω ατελείωτων «βρόχων ανατροφοδότησης» που εκφράζονται μέσω της κυματικής διακύμανσης των κυμάτων του και των παράξενων αστικών τοπίων και σχηματισμών που ο πλανήτης αναδύει από τα κύματα, μόνο και μόνο για να τα βυθίσει ξανά.

«ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ CIVITA- VITTY ΟΙ «ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ» ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΡΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ, ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΑΚΥΜΑΝΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΥΓΡΗΣ ΜΑΖΑΣ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΗΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ ΠΕΔΙΟΥ. ΠΕΔΙΟ ΣΕ ΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΚΛΙΜΑΚΑ."

Ο ωκεανός είναι ουσιαστικά ένας ψυχικός υπερ- οργανισμός.

Αν στον πλανήτη μας η ζωή αναπτύχθηκε σε ατομικό επίπεδο, με διαφοροποίηση, τότε εδώ αναπτύχθηκε χωρίς διαφοροποίηση, παρακάμπτοντας έτσι εντελώς τη δαρβινική διαδικασία «ανταγωνισμού». Αλλά οι ικανότητες του Solaris/ανθρώπινου νου επεκτάθηκαν στο υπερφυσικό, με την ικανότητα να χειραγωγεί και να αλληλεπιδρά με τον χωροχρόνο.

Η έρευνα αποκάλυψε ότι ο Ωκεανός δεν λειτουργούσε καθόλου όπως οι δικές μας συσκευές βαρύτητας (κάτι που, φυσικά, θα ήταν αδύνατο), αλλά ότι ήταν ικανός να διαμορφώνει άμεσα τις παραμέτρους του χωροχρόνου, γεγονός που οδηγούσε, μεταξύ άλλων, σε διακυμάνσεις στη μέτρηση του χρόνου στον ίδιο ακριβώς μεσημβρινό του Solaris

Αυτό εμβαθύνει στο έργο του Itzak Bentov σχετικά με το ανθρώπινο μυαλό, υποστηρίζοντας ότι οι υπερφυσικές δυνάμεις της προφητείας ήταν εφικτές μέσω τεχνικών χειραγώγησης εγκεφαλικών κυμάτων. Η θεωρία ήταν ότι, ο εγκέφαλος ήταν ένα όργανο ικανό να διαπερνά τον ίδιο τον χωροχρόνο.

Ως κάποιος που μελέτησε και «άσκησε» αυτή τη συγκεκριμένη σχολή του «αποκρυφισμού», είμαι πολύ εξοικειωμένος με τις θεωρίες του Bentov, καθώς και με το πραγματικό πηγαίο υλικό από το οποίο άντλησε τις σημειώσεις του, καθώς και με τα επακόλουθα προγράμματα του Ινστιτούτου Monroe (τα Gateway Tapes) που αναπτύχθηκαν για να αξιοποιήσουν αυτή τη θεωρία και να την καταστήσουν εφαρμόσιμη.

Τα αποτελέσματα είναι... ανάμεικτα, για να μην πω περισσότερα, και έχω τις κριτικές μου για τη μεθοδολογία και τις υποθέσεις που κρατάω για τον εαυτό μου, κυρίως επειδή ο κόσμος πιστεύει ότι αυτά είναι ήδη ανοησίες. Αλλά, ο Bentov, και πολλοί από τους άλλους Κυβερνητιστές, είναι είτε Άγγλοι είτε Εβραίοι, και έτσι έχουν πίσω τους αυτές τις αποσκευές αιώνων υλιστικού αθεϊσμού. Όταν προσπαθούν να εξηγήσουν αυτά τα απόκρυφα πνευματικά φαινόμενα, εμποδίζονται από τους όρους και τις έννοιες στις οποίες πρέπει να βασιστούν. Αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν την υλιστική γλώσσα του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού, του Αγγλο-Εμπειρισμού για να διατυπώσουν τα επιχειρήματά τους και να υποστηρίξουν τα επιχειρήματά τους.

Αυτή η γλώσσα τους περιορίζει με τρόπο που κάποιος που απλώς μιλάει και «σκέφτεται», ας πούμε, στα Σανσκριτικά και τον Βεδισμό δεν θα ήταν περιορισμένος. Η μόνη χρήση αυτού του είδους γλώσσας και επιστήμης έγκειται στην καθιερωμένη οικειότητά της μεταξύ άλλων, οι οποίοι θα μπορούσαν να οδηγηθούν σε μια νέα μορφή σκέψης εάν χρησιμοποιηθεί αυτή η γλώσσα, τουλάχιστον αρχικά.

Με άλλα λόγια, η Κυβερνητική είναι ουσιαστικά μια μακρά και περίπλοκη διαδικασία μέσω της οποίας τουλάχιστον ένα μέρος των πνευματικών μας ηγεμόνων ανακάλυψε ξανά τον «ανιμισμό» ή τη «δαιμονολογία» από εντελώς αθεϊστικούς προκατόχους. Αλλά το παρατραβήξαμε και ζητώ συγγνώμη. Αυτό ακούγεται σαν ασυναρτησίες μέχρι να εξετάσετε ολόκληρη τη διαδικασία σκέψης και ανακάλυψης που έκαναν αυτοί οι άνθρωποι.

Ο Δαίμονας στη Μηχανή και το Βασίλειο της Κυβερνο-Omnissiah

Οι απόκρυφες κυβερνητικές αρχές αποτελούν τη βάση του μεγαλύτερου μέρους της επιστήμης των υπολογιστών μας, η οποία βασίζεται στην ορολογία και τις θεωρητικές έννοιες της Κυβερνητικής.

Τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα βρίσκονται στις περίεργες πρακτικές ονοματοδοσίας των επιστημόνων υπολογιστών. Πάρτε, λοιπόν, για παράδειγμα τους  Daemons (Δαίμονες) . Ένας «δαίμονας» είναι ένα υποσύστημα ή αυτόνομη διαδικασία που βασίζεται στην ανατροφοδότηση σε ένα σύστημα υπολογιστή.

Οι Zoomers, οι Boomers και οι γυναίκες δεν το γνωρίζουν αυτό, αλλά παλιά έπρεπε να στήσεις και να εκτελέσεις έναν ξεχωριστό δαίμονα για να παίξεις ένα παιχνίδι που είχες κατεβάσει από το Limewire ή το Pirate Bay. Αυτή ήταν η εισαγωγή που είχαν οι περισσότεροι από εμάς στον όρο, και ακόμα και τότε, μέχρι και τότε, στο λύκειο, θυμάμαι να σκέφτομαι «τι περίεργο όνομα», όταν εμφανιζόταν το εικονίδιο του δαίμονα.

Απεικονίζεται: το vajra της δαιμονικής νοημοσύνης.

Γιατί, λοιπόν, τους ονόμασαν Daemons δηλαδή Δαίμονες;

Το να τους ονομάσουν έτσι υπονοεί ότι οι επιστήμονες/μάγοι υπολογιστών είχαν μια λειτουργική θεωρία για το τι ήταν στην πραγματικότητα τα παγανιστικά πνεύματα και πώς λειτουργούσαν. Αυτό σημαίνει ότι ενδιαφέρονταν για τέτοια θέματα, διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να κατασκευάσουν αυτήν την αναλογία ονομασίας, σωστά; Ακόμα και η αναφορά στην ονομασία «κυβερνοχώρος» στο αρχαίο βασίλειο των σκιών και των πνευμάτων αρχίζει να αποκτά περισσότερο νόημα τώρα, έτσι δεν είναι;

Να μια ερώτηση για εσάς: τι/πού πιστεύετε ότι βρίσκεται στην πραγματικότητα ο «Κυβερνοχώρος» ή το «Βασίλειο του Κυβερνοχώρου»;

Σκεφτείτε το απλώς ως εξής — περιγράφουμε ένα βασίλειο άυλων κομματιών πληροφοριών και νοημοσύνης που αιωρούνται τριγύρω. Ένα άυλο βασίλειο στο οποίο εισερχόμαστε για να συμβουλευτούμε «μαντεία» και να μιλήσουμε με «τεχνητή νοημοσύνη» και για να έχουμε πρόσβαση στο παρελθόν μέσω εφήμερων αρχείων και για να επικοινωνήσουμε με άλλους σε τεράστιες αποστάσεις...

Η σύνδεση που σχεδιάζεται εδώ θα έπρεπε να βγάζει νόημα τώρα, έτσι δεν είναι;

Όπως, ο Νευρομάντης, το μεγάλο καλλιτεχνικό επίτευγμα του «Κυβερνοχώρου» είναι ένας όρος-πορτραίτο που αναφέρεται στους «νεκρομάντες», εκείνους που μιλούσαν στα πνεύματα των νεκρών, όπως ακριβώς ο Case μιλάει στα πνεύματα των νεκρών «καουμπόηδων» που είναι κολλημένοι σε δισκέτες και στον Κυβερνοχώρο.

Το θέμα είναι το εξής: η κυβερνητική είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον αποκρυφισμό, τον μυστικισμό... και με τη συζήτηση για την επίκληση πνευμάτων, αν πραγματικά ξέρετε πού να κοιτάξετε.

Δεν θα καταλάβαινες ποτέ τίποτα από αυτά από την καταχώρηση της Wikipedia στο θέμα, αλλά, αν έπρεπε να συνοψίσω την κατάσταση, η Κυβερνητική είναι ουσιαστικά μια ομάδα άθεων σπασίκλων με υλιστικές υποθέσεις για τον κόσμο που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που συνήθως αποδίδονται στους τομείς της μεταφυσικής και του μυστικισμού.

Πολλές από τις ιδέες της Κυβερνητικής έχουν επίσης βρει τον δρόμο τους στην επιστημονική φαντασία γενικότερα, όχι μόνο στο Solaris.

Το Mechanicum ή Adeptus Mechanicus του Warhammer 40K , ενός franchise εμποτισμένου στην αναβίωση του βρετανικού αποκρυφισμού που συνδέεται με την εποχή του Alesteir Crowley και μετά, αποτελεί άμεση ενσάρκωση των αρχών της Κυβερνητικής. Η αίρεση της επιστημονικής φαντασίας πιστεύει ότι η μηχανή είναι θεϊκή και ότι υπάρχουν πνεύματα στις μηχανές που χρησιμοποιούν, και ότι υπάρχει ένας θεός των μηχανών, που ονομάζεται Omnissiah. Δόξα τω Θεώ!

Οι ιερείς της μηχανής εφαρμόζουν εκτεταμένες μεθόδους βελτίωσης για να γίνουν περισσότερο σαν μηχανές, και η διαδικασία του να γίνονται λιγότερο άνθρωποι και περισσότερο σαν μηχανές είναι από μόνη της μια διαδικασία λατρείας για αυτούς. Όταν οι άνθρωποι στο διαδίκτυο αρχίζουν να διαμαρτύρονται για τον «Μετανθρωπισμό», νομίζω ότι ουσιαστικά έχουν το δόγμα των ιερέων της μηχανής του Άρη στο μυαλό τους ως αντικείμενο φόβου και απέχθειας, ακόμα κι αν δεν έχουν καταναλώσει ποτέ έστω και ελάχιστο υλικό επιστημονικής φαντασίας.

Αλλά έχω στα σκαριά ένα αφιερωμένο συμπληρωματικό δοκίμιο για τα «Μηχανικά Πνεύματα» και το παράδοξο του Πλοίου του Θησέα, το οποίο θα ασχοληθεί με όλα αυτά με έναν βαθύτερο, πιο μεθοδικό τρόπο. Το διάσημο παζλ της ελληνικής ταυτότητας είναι στην πραγματικότητα μια οντολογία ανιμισμού/σιντοϊσμού, όπως θα δείτε.

…

Επιστροφή στο Solaris .

Ότι ο Solaris πρέπει να είναι γυναίκα

Θυμηθείτε ότι ο Solaris είναι ένας ωκεανός στο μέγεθος ενός πλανήτη χωρίς διακριτή μορφή, που μεταβάλλεται συνεχώς και αντιδρά και μεταβάλλει τα ερεθίσματα του ανθρώπινου νου. Δεν πρόκειται απλώς για τυχαία, παράξενη εξωγήινη ζωή — πρόκειται απλώς για κυβερνητικό σύστημα που απεικονίζεται σε πλανητική κλίμακα. Ή, τουλάχιστον, έτσι αντιλαμβάνονται οι επιστήμονες τον ανθρώπινο νου, ως ένα αναγνωρίσιμο κυβερνητικό σύστημα βρόχων, και στη συνέχεια το επεκτείνουν στον πλανήτη, μόνο και μόνο για να μπερδευτούν και να απορριφθούν.

Ο Solaris επίσης δεν επικοινωνεί απευθείας με τους άνδρες επιστήμονες στον σταθμό, αλλά επικοινωνεί παθητικά, με αινίγματα και μέσω συναισθηματικά εξαντλητικών γελοιοτήτων... όπως ακριβώς θα έκανε μια γυναίκα.

Συγκεκριμένα, ο Solaris δημιουργεί «Φιλελεύθερους» από «κατασκευές ανατροφοδότησης μνήμης». Αυτοί οι φιλοξενούμενοι είναι οι κλώνοι ή η παραίσθηση ή οι προβολές που δημιουργεί από τις βασανισμένες αναμνήσεις των επιστημόνων στον σταθμό, οι οποίες βασανίζονται από ενοχές. Για παράδειγμα, ο Kelvin βασανίζεται από την εμφάνιση της νεκρής συζύγου του, η οποία του γκρινιάζει ασταμάτητα σε όλη την ταινία για κάποιες αόριστες ανοησίες που ποτέ δεν κατάλαβα. Βασικά, την άφησε για μια προαγωγή ή κάτι τέτοιο, και τώρα ο Solaris την δημιουργεί στον σταθμό και τρελαίνει τον Kelvin με τις αυτοκτονικές της ιδέες.

Περίπου το 60% της ταινίας αφορά μια χαζή κοπέλα που γκρινιάζει για κάτι και οδηγεί τον Kelvin στα πρόθυρα της τρέλας με τις ανοησίες της. Πολύ ρεαλιστική απεικόνιση των σύγχρονων σχέσεων, ομολογουμένως, αλλά εντελώς αδιάφορη ως πλοκή επιστημονικής φαντασίας. Το ότι είναι η ενσαρκωμένη μορφή της Solaris που προσπαθεί να επικοινωνήσει με τους επιστήμονες με κάποιο τρόπο είναι αστείο, αν το καλοσκεφτείς.

Ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης αναρωτήθηκε φωναχτά:

Πώς μπορώ να απεικονίσω μια παράλογη, ιδιότροπη, απογοητευτική, άγνωστη και αλλόκοτη ημι-νοημοσύνη;

Α ναι, γιατί να μην το κάνεις γυναίκα;

…

Αντιθέτως, το βιβλίο αφορά κυρίως τους επιστήμονες που συζητούν μεταξύ τους προσπαθώντας να κατανοήσουν την πραγματική φύση του Solaris. Οι επιστήμονες καταλήγουν, στο βιβλίο, ότι το Solaris είναι ένα ζωντανό πεδίο ανάδρασης, ένας επεξεργαστής πληροφοριών που βασίζεται στο πλάσμα, μια άμορφη άυλη νοημοσύνη - ή, με τη λαϊκή ορολογία, κάτι σαν ένα αρχέγονο πνεύμα σε πλανητική κλίμακα.

Αυτός είναι ο πιο έμμεσος «επιστημονικός» τρόπος για να περιγράψουμε ουσιαστικά τη Ρέα ή τη Γαία , την αρχέγονη θεότητα της Γης/Terra.

Ο Solaris είναι ουσιαστικά μια αισθανόμενη οντότητα, αλλά όχι ανθρώπινη και δεν αποτελεί μέρος κάποιας Δαρβινικής εξελικτικής αλυσίδας. Το μυστήριο που οι επιστήμονες προσπαθούν ασταμάτητα να εξηγήσουν με τις ψυχο-ανοησίες τους είναι πώς, ουσιαστικά, εκδηλώνεται στον κόσμο ένα πνεύμα/θεός/θεότητα/μη υλική πλασματική νοημοσύνη όπως ο Solaris;

Όσο για τη σχέση του με το ανθρώπινο μυαλό, λοιπόν, οι «επισκέπτες» αποτελούν απόδειξη ότι ο Solaris μπορεί να δει τις σκέψεις τους και επιδιώκει να αλληλεπιδράσει μαζί τους, αλλά ότι η επικοινωνία και η κατανόηση μέσω της χρήσης των Κυβερνητικών μεθόδων που χρησιμοποιούν οι επιστήμονες είναι αδύνατη. Αλλά, δυστυχώς, δεν φαίνεται ότι οι Τεχνολογικοί μας Αρχηγοί πήραν το μήνυμα.

**

Αυτό είναι αρκετό για ένα εισαγωγικό μάθημα στην ύλη της Κυβερνητικής, νομίζω.

Στη συνέχεια, πρέπει να μιλήσουμε για το πώς/γιατί οι τεχνολογικές ελίτ της Silicon Valley μπήκαν σε αυτή την κατάσταση και πώς την εφαρμόζουν στα σχέδιά τους να καταλάβουν την πολιτική εξουσία, να μεταρρυθμίσουν την κοινωνία μέσω του «(Κυβερνητικού) Επιταχυνσιτισμού » και τι σημαίνει αυτό για τα κοινωνικά, ανθρώπινα συστήματα ελέγχου και χειραγώγησης που χτίζουν τώρα. Αν κοιτάξετε πέρα ​​από την ασαφή γλώσσα και το TheorySpeak, η Κυβερνητική δεν είναι ουσιαστικά τίποτα περισσότερο από το έργο δημιουργίας μιας μορφής «Ψηφιακού Gulag» για όλη την συνειδητή ζωή.

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική

Ἡ πολεμοχαρής μυθοπλασία : Ἡ ἐλίτ τῆς Εὐρώπης καί ἡ πολιτική τῆς αὐτοκαταστροφής

...ποιος κρύβεται πίσω από όλο αυτό το ψεύδος ; Ποιος χρηματοδοτεί αυτό το έργο; Ποιος χρειάζεται αυτή τη συνεχή ατμόσφαιρα απειλών; Και γιατί μια πολιτική τάξη που αντιμετωπίζει μια εμφανή κρίση νομιμότητας φαίνεται να βρίσκει, στην προοπτική του πολέμου, μια από τις τελευταίες αφηγήσεις ικανές να δικαιολογήσουν την επιβίωσή της;

...Όταν μια ελίτ χάνει την ικανότητα να φαντάζεται, να δημιουργεί και να πείθει, αυτό μπορεί να αποτελεί προάγγελο ότι μια εποχή πλησιάζει στο τέλος της.

...  η απώλεια ενός συγκεκριμένου οράματος τάξης δεν σημαίνει το τέλος της ανθρώπινης φαντασίας. Και όταν όσοι βρίσκονται στην εξουσία δεν μπορούν να συλλάβουν τίποτα πέρα ​​από τη δική τους διαιώνιση, αυτό μπορεί κάλλιστα να είναι το πρώτο σημάδι ότι κάτι νέο πλησιάζει .

Τοῦ Lorenzo Carrasco

Σε μια έκρηξη δύναμης κατά τη διάρκεια της πρόσφατης Ευρωπαϊκής Αρκτικής Συνόδου Κορυφής στο Rovaniemi της Φινλανδίας, οι Ευρωπαίοι ηγέτες φόρεσαν στρατιωτική ενδυμασία για να μεταφέρουν ένα μήνυμα ετοιμότητας για μια αντιπαράθεση με τη Ρωσία, ενώ ο πολιτικός και ο μιντιακός μηχανισμός επαναλαμβάνουν, σχεδόν ομόφωνα, προειδοποιήσεις για τη «ρωσική απειλή». Η επίσημη διακήρυξη της Συνόδου Κορυφής θέτει την ασφάλεια στο επίκεντρο των συζητήσεων και επιμένει στην ανάγκη ενίσχυσης της ευρωπαϊκής παρουσίας και των δυνατοτήτων στην περιοχή, η οποία θεωρείται στρατηγική για την ηπειρωτική ασφάλεια.

Υπάρχει κάτι βαθιά ανησυχητικό σε αυτή τη σκηνοθεσία. Αυτοί οι ηγέτες παρουσιάζονται ως εκπρόσωποι κοινωνιών που κινητοποιούνται για πόλεμο, ακόμη και όταν κυβερνούν βαθιά διχασμένες χώρες και αντιμετωπίζουν μια αυξανόμενη διάβρωση της δημόσιας εμπιστοσύνης. Αυτό και μόνο το χάσμα - μεταξύ της ρητορικής της ηγεσίας και της πραγματικής διάθεσης των κοινωνιών τους - θα πρέπει να συνιστά σύνεση. Αντίθετα, γινόμαστε μάρτυρες της δημιουργίας μιας ψυχολογικής ατμόσφαιρας αντιπαράθεσης. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται ο κίνδυνος.

Ο πραγματικός κίνδυνος της αυτοκαταστροφής

Καταρχάς, υπάρχει ένα στοιχείο προσποίησης, καθώς η Ευρώπη δεν διαθέτει την βιομηχανική ικανότητα που απαιτείται για να διατηρήσει αυτόνομα μια παρατεταμένη στρατιωτική κινητοποίηση στην κλίμακα που υποδηλώνει μια τέτοια πολεμοχαρής ρητορική. Η ίδια η προσπάθεια ανασυγκρότησης των αποθεμάτων, η αύξηση της παραγωγής πυρομαχικών και η αποκατάσταση της βιομηχανικής ικανότητας καταδεικνύει πόσο πολύ έχουν μειωθεί αυτές οι υποδομές τις τελευταίες δεκαετίες. Ωστόσο, το πιο σοβαρό ζήτημα δεν είναι βιομηχανικό, αλλά στρατηγικό.

Η Ρωσική Ομοσπονδία διαθέτει ένα τεράστιο πυρηνικό οπλοστάσιο και προηγμένα συστήματα κρούσης, συμπεριλαμβανομένων υπερηχητικών πυραύλων. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ρωσία κατέχει τεχνολογική υπεροχή σε κάθε τομέα, αλλά υποδεικνύει κάτι πολύ πιο σημαντικό για αυτήν τη συζήτηση: οποιοσδήποτε άμεσος πόλεμος μεταξύ του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) και της Ρωσίας θα περιλάμβανε δυνάμεις ικανές να προκαλέσουν καταστροφή σε πολιτισμική κλίμακα. Η Ρωσία και οι ΗΠΑ εξακολουθούν να κατέχουν τη συντριπτική πλειοψηφία των υφιστάμενων πυρηνικών κεφαλών, ακόμη και καθώς τα μεγάλα πυρηνικά κράτη εκσυγχρονίζουν τα οπλοστάσιά τους και οι μηχανισμοί ελέγχου των όπλων αποδυναμώνονται. Επομένως, η αντιμετώπιση μιας άμεσης αντιπαράθεσης με τη Ρωσία ως απλώς μιας άλλης επιλογής εξωτερικής πολιτικής δεν είναι πράξη θάρρους. Είναι σαν να φλερτάρουμε με την πιθανότητα αυτοκαταστροφής.

Μόλις ξεπεραστεί ένα συγκεκριμένο όριο, δεν υπάρχει πλέον καμία εγγύηση ότι τα γεγονότα θα παραμείνουν υπό τον έλεγχο εκείνων που τα ξεκίνησαν. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο που λείπει από την τρέχουσα πολεμοχαρή θεατροποίηση.

Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό. Η γλώσσα της καταστροφής εκφράζεται για άλλη μια φορά ανοιχτά από τους ίδιους τους δυτικούς ηγέτες. Στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, ο Πρόεδρος Donald Trump διακήρυξε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να «εξολοθρεύσουν» το Ιράν εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία. Εάν μια απειλή αυτού του είδους - μια «τελική λύση» - μπορεί να εκφραστεί στον ΟΗΕ χωρίς να προκαλέσει πολιτική ρήξη ανάλογη με το μέγεθος της δήλωσης, τότε κάτι εξαιρετικά σοβαρό συμβαίνει στην αντίληψη της Δύσης για τα όρια του πολέμου. Διότι η ομαλοποίηση της γλώσσας της εξόντωσης δεν περιορίζεται απαραίτητα στον αντίπαλο εναντίον του οποίου στράφηκε αρχικά.

Σήμερα μπορεί να είναι το Ιράν. Αύριο, σε μια σπείρα κλιμάκωσης πέρα ​​από τον έλεγχο κανενός, θα μπορούσαν να είναι οι ευρωπαϊκές πόλεις. Με αυτή την έννοια, οι τρέχουσες πολεμοχαρείς φαντασιώσεις παύουν να είναι απλές πολιτικές εκφράσεις δύναμης και αρχίζουν να αντιπροσωπεύουν έναν συγκεκριμένο κίνδυνο αυτοκαταστροφής για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Η Ευρώπη, η οποία για αιώνες ήταν ένα θεμελιώδες κέντρο του δυτικού πολιτισμού, έχει ζήσει δύο παγκόσμιους πολέμους και γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει να μετατρέπονται οι πολιτικές αντιπαλότητες σε πολέμους εξόντωσης. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, θα περίμενε κανείς από τους ηγέτες της να είναι οι πρώτοι που θα καταλάβουν ότι ένας πόλεμος μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων δεν προσφέρει δεύτερη ευκαιρία για να διορθωθούν οι λανθασμένοι υπολογισμοί. Ωστόσο, τους βλέπουμε να παίζουν με στρατιωτικά σύμβολα, να κινητοποιούν ρητορική, υπαρξιακούς εχθρούς και την προοπτική της αντιπαράθεσης, σαν να ζούσαμε ακόμα στον κόσμο που υπήρχε πριν από τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Αυτή είναι ακριβώς η φύση της μυθοπλασίας: να απεικονίζουν τον πόλεμο ως ένα άμεσα διαθέσιμο πολιτικό εργαλείο χωρίς να αντιμετωπίζουν πλήρως τι θα μπορούσε στην πραγματικότητα να συνεπάγεται. Και αν η αντιπαράθεση ξεφύγει από τον έλεγχο, το τίμημα θα πληρωθεί όχι μόνο από κυβερνήσεις, κόμματα ή στρατιωτικές συμμαχίες, αλλά από τον ίδιο τον πολιτισμό που αυτοί οι ηγέτες ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται.

Ποιος χρειάζεται την απειλή;

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν: ποιος κρύβεται πίσω από όλο αυτό το ψεύδος ; Ποιος χρηματοδοτεί αυτό το έργο; Ποιος χρειάζεται αυτή τη συνεχή ατμόσφαιρα απειλών; Και γιατί μια πολιτική τάξη που αντιμετωπίζει μια εμφανή κρίση νομιμότητας φαίνεται να βρίσκει, στην προοπτική του πολέμου, μια από τις τελευταίες αφηγήσεις ικανές να δικαιολογήσουν την επιβίωσή της;

Η απλούστερη απάντηση θα ήταν να εξηγηθεί αυτή η στάση ως μια προσπάθεια στήριξης αντιδημοφιλών καθεστώτων επικαλούμενη μια φανταστική εξωτερική απειλή, ενώ ταυτόχρονα καταδικάζει ή καταστέλλει αναδυόμενες πολιτικές δυνάμεις, που παρουσιάζονται ως ξένοι πράκτορες ή εργαλεία μιας εχθρικής δύναμης - στην προκειμένη περίπτωση, συνδεδεμένες με το ρωσικό «θηρίο».

Αναμφίβολα, υπάρχει κάποια αλήθεια σε αυτό. Η ιστορία προσφέρει πολυάριθμα παραδείγματα κυβερνήσεων που καταφεύγουν σε εξωτερικές απειλές για να αποκαταστήσουν την καταρρέουσα εσωτερική συνοχή, να δυσφημίσουν τους αντιπάλους και να δικαιολογήσουν μέτρα που θα αντιμετώπιζαν μεγαλύτερη αντίσταση υπό κανονικές συνθήκες. Ωστόσο, αυτή η εξήγηση είναι ανεπαρκής. Η κρίση δεν αφορά μόνο τη νομιμότητα μιας ομάδας Ευρωπαίων ηγετών. Επηρεάζει το ίδιο το σύστημα που τους τοποθέτησε στην εξουσία - και αυτό το σύστημα είναι που βρίσκεται σε κρίση.

Η κρίση της φιλελεύθερης χρηματοπιστωτικής τάξης

Ο λεγόμενος «κόσμος που βασίζεται σε κανόνες», η χρηματοπιστωτική παγκοσμιοποίηση, το ελεύθερο εμπόριο που έχει αναβαθμιστεί σε δόγμα και η προοδευτική εκτόπιση της παραγωγικής οικονομίας από την χρηματιστικοποίηση αμφισβητούνται από την αναβίωση του κυρίαρχου έθνους-κράτους, τις βιομηχανικές πολιτικές, την ενεργειακή ασφάλεια, τις στρατηγικές αλυσίδες εφοδιασμού και την υπεράσπιση των εθνικών οικονομικών συμφερόντων. Παραδόξως, αυτή η επιστροφή του έθνους-κράτους θα μπορούσε επίσης να προσφέρει μια πορεία για τη Δύση ώστε να ανακτήσει ορισμένες από τις δικές της πολιτισμικές ρίζες (που είναι ουσιαστικά χριστιανικές), στις οποίες η πολιτική εξουσία δεν θεωρούνταν απόλυτη, αλλά μάλλον υποκείμενη σε μια ανώτερη ηθική τάξη. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο, ωστόσο, αυτό που κρύβεται πίσω από αυτές τις χίμαιρες είναι μια ακόμη μεγαλύτερη κρίση: η κρίση του φιλελεύθερου χρηματοπιστωτικού συστήματος που οργανώνεται γύρω από «ανεξάρτητες» κεντρικές τράπεζες, η αυξανόμενη αυτονομία της χρηματοπιστωτικής εξουσίας από τις εθνικές κοινότητες και μια οικονομική αντίληψη που, επί δεκαετίες, έχει μετατοπίσει προοδευτικά το κέντρο του πλούτου από την παραγωγή στις οικονομικές αποδόσεις. Αυτό το σύστημα έχει ιστορικές ρίζες στη διαμόρφωση της αγγλο-ολλανδικής εμπορικής και χρηματοπιστωτικής τάξης του 17ου και 18ου αιώνα - μιας τάξης που στη συνέχεια προβλήθηκε σε μεγάλο μέρος του κόσμου μέσω των βρετανικών και, αργότερα, των αμερικανικών αυτοκρατορικών και χρηματοπιστωτικών δομών.

Με την πάροδο του χρόνου, αυτό το μοντέλο έχει λάβει νέες μορφές, αλλά διατήρησε ένα ουσιώδες χαρακτηριστικό: την ικανότητα της οικονομικής εξουσίας να παρουσιάζεται ως μια πραγματικότητα που στέκεται σχεδόν έξω από την πολιτική, σαν οι αποφάσεις της να ήταν τεχνικές, ουδέτερες και ανεξάρτητες από τις κυρίαρχες επιλογές των κοινωνιών. Ακριβώς αυτή η αρχιτεκτονική αμφισβητείται τώρα.

Μια κοσμική θρησκεία χωρίς την υπόσχεση της λύτρωσης

Το υποκείμενο σύστημα των δυτικών ολιγαρχιών έχει χάσει την ικανότητα να παράγει ιδέες και έργα ικανά να κινητοποιήσουν τις κοινωνίες γύρω από ένα όραμα για το μέλλον. Αυτή η στειρότητα αντικατοπτρίζεται επίσης στη μετριότητα πολλών από τους σημερινούς ηγέτες, οι οποίοι ενεργούν περισσότερο ως διαχειριστές μιας τάξης που βρίσκεται σε κρίση παρά ως δημιουργοί μιας νέας πολιτικής πραγματικότητας. Η φιλελεύθερη πολιτική έχει έτσι μετατραπεί σε ένα είδος κοσμικής θρησκείας που στερείται οποιασδήποτε υπόσχεσης λύτρωσης . Και αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο ανησυχητικά χαρακτηριστικά της.

Τα μεγάλα πολιτικά κινήματα του 19ου και του 20ού αιώνα, ακόμη και όταν οδήγησαν ολόκληρες κοινωνίες στην καταστροφή, εξακολουθούσαν να υπόσχονται κάποια μορφή ιστορικής λύτρωσης: την αταξική κοινωνία, το εθνικό μεγαλείο, την αυτοκρατορία, την επανάσταση, τον «νέο άνθρωπο» ή μια υποτιθέμενη οριστική μελλοντική τάξη.

Η κοσμική θρησκεία της παρακμάζουσας φιλελεύθερης τάξης δεν προσφέρει πλέον ούτε αυτό. Απαιτεί θυσίες χωρίς να προσφέρει την προοπτική ενός μελλοντικού παραδείσου. Απαιτεί φτώχεια στο όνομα της σταθερότητας, απώλεια κυριαρχίας στο όνομα των κανόνων, αποβιομηχάνιση στο όνομα της αποτελεσματικότητας και της «προστασίας» του περιβάλλοντος και λογοκρισία στο όνομα της δημοκρατίας. Τελικά, αποδέχεται ακόμη και το ρίσκο του πολέμου για να διατηρήσει μια τάξη της οποίας τον σκοπό δεν μπορεί πλέον να εξηγήσει. Δεν υπάρχει πλέον μια γνήσια υπόσχεση λύτρωσης. Υπάρχει μόνο η υπόσχεση ότι το σύστημα θα συνεχίσει να υπάρχει. Με τα λόγια του πρώην επικεφαλής εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, Josep Borrell, «Είμαστε ο Κήπος της Εδέμ. τα υπόλοιπα είναι η ζούγκλα».

Σε αυτό το σημείο, η πολιτική παύει να υπερασπίζεται την κοινωνία και αντ' αυτού απαιτεί από την κοινωνία να θυσιαστεί για να υπερασπιστεί το σύστημα. Ακριβώς σε αυτό το σημείο μια κοσμική θρησκεία μπορεί να γίνει αυτοκαταστροφική: όταν η διατήρηση της υπάρχουσας τάξης έχει μεγαλύτερη σημασία από τη διατήρηση των ανθρώπων που ζουν κάτω από αυτήν την τάξη.

Από δημιουργική μειονότητα σε κυρίαρχη μειονότητα

Αυτό είναι, ίσως, ένα από τα βαθύτερα σημάδια πολιτισμικής εξάντλησης. Μια ελίτ παύει να είναι δημιουργική όταν δεν μπορεί πλέον να φανταστεί ένα μέλλον ξεχωριστό από την απλή συνέχιση του εαυτού της. Ο Άγγλος ιστορικός Arnold Toynbee αντιλήφθηκε αυτό το φαινόμενο με βαθιά διορατικότητα όταν διέκρινε τη δημιουργική μειονότητα από την κυρίαρχη μειονότητα. Μια δημιουργική μειονότητα ασκεί ηγεσία επειδή προσφέρει απαντήσεις ικανές να εμπνεύσουν πίστη. Η εξουσία της πηγάζει από την ικανότητά της να ανταποκρίνεται στις ιστορικές προκλήσεις και να δημιουργεί νέες μορφές οργάνωσης, πολιτισμού και νοήματος. Όταν αυτή η ικανότητα εξαφανιστεί, η πρώην δημιουργική μειονότητα μπορεί να μετατραπεί σε κυρίαρχη μειονότητα - μια μειονότητα που δεν ηγείται πλέον εμπνέοντας, αλλά συντηρείται μέσω του ελέγχου. Η πειθώ αντικαθίσταται προοδευτικά από την πειθαρχία· η φαντασία από τη διοίκηση· το όραμα από την προπαγάνδα· και η εμπιστοσύνη από τον φόβο.

Σε αυτό το σημείο, το σύστημα κινδυνεύει να μετατρέψει την ίδια την κρίση σε δικαιολογία για τη συνέχιση της ύπαρξής του. Όσο περισσότερο αποτυγχάνει, τόσο περισσότερη δύναμη απαιτεί. Όσο περισσότερη νομιμότητα χάνει, τόσο περισσότερους εχθρούς χρειάζεται. Όσο λιγότερο είναι σε θέση να φανταστεί ένα μέλλον, τόσο πιο δραματικά πρέπει να απεικονίσει το παρόν ως μια υπαρξιακή μάχη.

Όταν το χρονικό παίρνει τη θέση του υπερβατικού

Εδώ, οι σκέψεις του Γερμανοαμερικανού φιλοσόφου Eric Voegelin σχετικά με τις ολοκληρωτικές ιδεολογίες ως «πολιτικές θρησκείες» συγκλίνουν με τις ιδέες του Toynbee σχετικά με την αποσύνθεση των πολιτισμών. Όταν μια κοινωνία χάνει την αναφορά της σε μια υπερβατική τάξη, η ανθρώπινη ανάγκη για το απόλυτο δεν εξαφανίζεται απαραίτητα. Μπορεί απλώς να μεταφερθεί αλλού. Το έθνος, η φυλή, η τάξη, το κόμμα, η επανάσταση, η αγορά, «οι κανόνες» ή η δημοκρατία (κατανοητή όχι απλώς ως πολιτικό σύστημα αλλά ως απόλυτη ηθική κατηγορία) - οποιαδήποτε χρονική πραγματικότητα μπορεί να ιεροποιηθεί και να ανυψωθεί σε ένα καθεστώς πέρα ​​από κάθε αμφισβήτηση.

Σε αυτή τη διαδικασία, το χρονικό παίρνει τη θέση του υπερβατικού. Ωστόσο, υπάρχει μια αποφασιστική διαφορά μεταξύ των πολιτικών κινημάτων του παρελθόντος και αυτής της πιθανής κοσμικής θρησκείας μιας εξαντλημένης τάξης πραγμάτων. Το πρώτο υποσχόταν μια μελλοντική λύτρωση. Το δεύτερο φαίνεται να απαιτεί θυσία του παρόντος αποκλειστικά για να αποτρέψει την εξαφάνιση του συστήματος. Είναι μια κοσμική θρησκεία χωρίς εσχατολογία , παράδεισο, έναν «νέο άνθρωπο» ή έναν πραγματικά νέο ορίζοντα. Το μόνο μέλλον της είναι η αόριστη συνέχεια του παρόντος.

Όταν ο φόβος αντικαθιστά τη φαντασία

Αυτή η απουσία μέλλοντος μπορεί κάλλιστα να εξηγήσει την αυξανόμενη σημασία του φόβου: φόβος για τον εξωτερικό εχθρό, για τη ρήξη, για τη διαφωνία, για την απώλεια ελέγχου. Είναι ο φόβος ότι αυτό που παρουσιαζόταν για δεκαετίες ως αναπόφευκτο μπορεί ξαφνικά να πάψει να είναι. Όταν μια τάξη δεν μπορεί πλέον να δημιουργήσει ελπίδα, πρέπει να δημιουργήσει φόβο. Και όταν ο φόβος αντικαθιστά τη φαντασία, η σύγκρουση μπορεί να μετατραπεί σε μια μορφή νομιμοποίησης. Ο πόλεμος, λοιπόν, παύει να είναι απλώς ένα εξωτερικό μέσο πολιτικής και μπορεί να γίνει μια εσωτερική αναγκαιότητα για το σύστημα. Ακριβώς εδώ οι σύγχρονες πολεμοχαρείς φαντασιώσεις αποκτούν μια διάσταση πολύ βαθύτερη από τις καθημερινές συζητήσεις σχετικά με τη Ρωσία, την Ουκρανία, το ΝΑΤΟ ή τις στρατιωτικές δαπάνες.

Το ζήτημα γίνεται πολιτισμικό. Μια τάξη που έχει χάσει την ικανότητα να οραματίζεται το μέλλον της μπορεί να αρχίσει να δέχεται κινδύνους που, υπό κανονικές συνθήκες, θα φαίνονταν αδιανόητοι. Μπορεί να καταλήξει να συγχέει την επιβίωση των δικών της δομών με την επιβίωση του ίδιου του πολιτισμού. Και αυτή η σύγχυση είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα λάθη που μπορεί να κάνει μια ελίτ. Γιατί οι θεσμοί, τα οικονομικά καθεστώτα και τα πολιτικά συστήματα είναι ιστορικά κατασκευάσματα. Οι πολιτισμοί είναι πολύ μεγαλύτεροι από ό,τι είναι. Όταν ένα σύστημα αρχίζει να απαιτεί από τον πολιτισμό να ρισκάρει τον εαυτό του, ώστε να επιβιώσει, η σχέση μεταξύ μέσων και σκοπών έχει αντιστραφεί εντελώς.

Σημάδια του τέλους μιας εποχής

Σε αυτό το σημείο μπορεί κανείς να μιλήσει πραγματικά για αυτοκαταστροφή.

Ένας πολιτισμός μπορεί να αρχίσει να αυτοκαταστρέφεται όχι επειδή έπαψε να πιστεύει, αλλά επειδή μετέτρεψε την ιστορική του τάξη σε αντικείμενο απόλυτης πίστης. Και όταν οι ηγέτες δεν μπορούν πλέον να οραματίζονται ένα μέλλον διαφορετικό από αυτό που διαχειρίζονται· όταν ο πόλεμος αρχίζει να αντικαθιστά την πολιτική· όταν ο φόβος αντικαθιστά το όραμα· όταν η διατήρηση των θεσμών θεωρείται πιο σημαντική από τους ανθρώπους για τους οποίους αυτοί οι θεσμοί θα έπρεπε να υπάρχουν - τότε αντιμετωπίζουμε όχι μόνο μια πολιτική ή οικονομική κρίση, αλλά μια βαθιά κρίση του ίδιου του πολιτισμού.

Όταν μια ελίτ χάνει την ικανότητα να φαντάζεται, να δημιουργεί και να πείθει, αυτό μπορεί να είναι προάγγελος ότι μια εποχή πλησιάζει στο τέλος της. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο πολιτισμός είναι καταδικασμένος. Μπορεί να σημαίνει ακριβώς το αντίθετο: ότι οι δομές που δεν είναι πλέον ικανές να αντιμετωπίσουν τις παρούσες προκλήσεις δίνουν τη θέση τους σε άλλες μορφές οργάνωσης, νέες ιδέες και στην ανάκτηση αρχών που φαινόταν ξεχασμένες. Διότι η απώλεια ενός συγκεκριμένου οράματος τάξης δεν σημαίνει το τέλος της ανθρώπινης φαντασίας. Και όταν όσοι βρίσκονται στην εξουσία δεν μπορούν να συλλάβουν τίποτα πέρα ​​από τη δική τους διαιώνιση, αυτό μπορεί κάλλιστα να είναι το πρώτο σημάδι ότι κάτι νέο πλησιάζει .

Ἀπό : strategic-culture.su

Ἡ Πελασγική

Ἡ μυστική καταγωγή τοῦ Murray Rothbard: «Οἱ Rothschilds τῆς Ῥωσσίας», Δυναστεία Polyakov-Raskin

Αυτό το άρθρο είναι ένα πρώιμο προσχέδιο του πρώτου κεφαλαίου μιας επικείμενης αναθεωρητικής βιογραφίας του Murray Rothbard. Αποτελεί μέρος της συνεχιζόμενης σειράς βιβλίων Rationalist Grand System , η οποία περιλαμβάνει επίσης τις επερχόμενες αναθεωρητικές βιογραφίες των Ludwig von Mises, Milton Friedman και Ayn Rand. Μαζί, αυτά τα βιογραφικά έργα καταδεικνύουν πώς αυτοί οι εξέχοντες φιλελεύθεροι συνδέονταν από τη γέννησή τους με τους Rothchild και το επαναστατικό εβραϊκό τους δίκτυο που μετανάστευσε από την Ανατολική Ευρώπη στην Αμερική, συνεχίζοντας τις ανατρεπτικές του προσπάθειες να μετατρέψει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα σαφώς φιλοσημιτικό έθνος που κυριαρχείται από την Εβραϊκή Κυρίαρχη Μειονότητα .

Murray Rothbard φωτὀ

Τοῦ Marco de Wit

Δημιουργία Ρωσικών Σιδηροδρόμων, Τραπεζών, Μπολσεβίκικης Επανάστασης και Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ

Εικονογραφημένη περίληψη του άρθρου, αν και δεν περιέχει τη λέξη «Εβραίος». Οι Grok , Gemini και μερικές φορές ακόμη και η Arya λογοκρίνουν τις λέξεις «Εβραίοι τραπεζίτες», «παρασιτικός» και «συνωμοσία».

Σημείωση: Αυτό το άρθρο είναι ένα πρώιμο προσχέδιο του πρώτου κεφαλαίου μιας επικείμενης αναθεωρητικής βιογραφίας του Murray Rothbard. Αποτελεί μέρος της συνεχιζόμενης σειράς βιβλίων Rationalist Grand System , η οποία περιλαμβάνει επίσης τις επερχόμενες αναθεωρητικές βιογραφίες των Ludwig von Mises, Milton Friedman και Ayn Rand. Μαζί, αυτά τα βιογραφικά έργα καταδεικνύουν πώς αυτοί οι εξέχοντες φιλελεύθεροι συνδέονταν από τη γέννησή τους με τους Rothchild και το επαναστατικό εβραϊκό τους δίκτυο που μετανάστευσε από την Ανατολική Ευρώπη στην Αμερική, συνεχίζοντας τις ανατρεπτικές του προσπάθειες να μετατρέψει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα σαφώς φιλοσημιτικό έθνος που κυριαρχείται από την Εβραϊκή Κυρίαρχη Μειονότητα . Τα προσχέδια βρίσκονται σε εξέλιξη, αλλά μένει να γίνει πολλή δουλειά. Χαιρετίζουμε τη βοήθειά σας στην εύρεση πληροφοριών και στην ανάπτυξη των τελικών βιβλίων. Πολλές ευχαριστίες στην ομάδα που έχει κάνει εξαιρετική δουλειά μέχρι στιγμής.

Εισαγωγή

Όπως ακριβώς και ο μέντοράς του, ο διακεκριμένος οικονομολόγος Ludwig von Mises, ο Murray Rothbard δεν έγραψε ποτέ επίσημα απομνημονεύματα ή ολοκληρωμένη αυτοβιογραφία, παρά τον κεντρικό ρόλο του στη διαμόρφωση του σύγχρονου φιλελεύθερου κινήματος. Ο Rothbard άφησε την καταγωγή του σε μεγάλο βαθμό ανεξέταστη στο δημοσιευμένο έργο του, κρατώντας την καταγωγή της οικογένειάς του από τις εβραϊκές κοινότητες της Ανατολικής Ευρώπης σε μεγάλο βαθμό εκτός δημοσιότητας. Ποτέ δεν κατονόμασε δημόσια ούτε τους παππούδες του.

Ευτυχώς, μια μερική εξαίρεση σώζεται: ένα αυτοβιογραφικό δοκίμιο που γράφτηκε κατά τη διάρκεια των σχολικών χρόνων του Rothbard. Παραδόξως, αυτή η πρώιμη σκέψη διαστρεβλώθηκε από τον ανεπίσημο βιογράφο του, Justin Raimondo . Κυριολεκτικά στην επιθανάτια κλίνη του το 2019, ο Raimondo έστειλε τελικά το δοκίμιο μαζί με άλλο βιογραφικό υλικό στο Ινστιτούτο Ludwig von Mises, το οποίο φιλοξενεί τα έγγραφα του Rothbard. Το Ινστιτούτο επιβεβαίωσε την παραλαβή αυτού του υλικού με ένα συντακτικό σημείωμα που ανέφερε:

Πρόσφατα, το Ινστιτούτο Mises έλαβε ένα κουτί με έγγραφα που ανήκουν στον Murray Rothbard από τον φίλο μας Justin Raimondo. Θα διαθέσουμε νέο υλικό στο διαδίκτυο καθώς επεξεργαζόμαστε τη συλλογή. (Murray N. Rothbard. Young Murray Rothbard: An Autobiography . (Mises Wire, 7 Ιανουαρίου 2019.)

Ενώ το Ινστιτούτο Mises δημοσίευσε αυτό το συγκεκριμένο δοκίμιο στο διαδίκτυο, εκτεταμένα τμήματα της συλλογής παραμένουν μη σαρωμένα και απρόσιτα σε ανεξάρτητους ερευνητές. Αυτή η έλλειψη διαφάνειας έχει ουσιαστικά αποκλείσει ζωτικές πρωτογενείς πηγές από τον κριτικό ιστορικό έλεγχο, λειτουργώντας ως τακτικό στοιχείο του ευρύτερου έργου λογοκρισίας που περιγράφεται λεπτομερώς στο άρθρο των Πέντε Εκκαθαρίσεων .

Οι 5 Εκκαθαρίσεις του Ινστιτούτου Mises: Παραλείποντας τους Εβραίους Τραπεζίτες 

Πέντε Ιδιωτικά Βήματα στο Συνεχές της Στατιστικής Λογοκρισίας

Ὑπότροφοι καθηγητές τοῦ Ἰνστιτούτου Mises : Hans Herman Hoppe κατά Joseph Salerno γιά τήν ἰδιωτική λογοκρισία

Ταμπού Καταγωγή

Το Ινστιτούτο Mises δεν έχει δημοσιεύσει ποτέ ένα διεξοδικό, επαληθευμένο γενεαλογικό δέντρο του Rothbard, ούτε έχει αναθέσει σε ανεξάρτητη γενεαλογική έρευνα. Κατά συνέπεια, το δοκίμιο του Rothbard αποκτά εξαιρετικό ιστορικό βάρος. Αποτελεί το μόνο βαθύτερο σχόλιό του για τις ρίζες της οικογένειάς του, ένα θέμα που έχει παραμείνει σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτο από τους μελετητές του ινστιτούτου, τους βιογράφους και το ευρύτερο φιλελεύθερο κατεστημένο.

Αυτή η σιωπή ευθυγραμμίζεται με ένα ευρύτερο μοτίβο μεταξύ των κορυφαίων προσωπικοτήτων του εικοστού αιώνα. Οι εξέχοντες βιογράφοι των Ludwig von Mises, Ayn Rand, Milton Friedman και Rose Director Friedman, καθώς και οι οικογενειακοί τους φίλοι και πρόεδροι της Fed, Arthur Burns και Alan Greenspan, έχουν σταθερά στρέψει την προσοχή μακριά από τη λεπτομερή γενεαλογική έρευνα. Ο David Friedman και πολλοί άλλοι εξέχοντες ελευθεριακοί έχουν ακολουθήσει την ίδια πορεία. Κατά συνέπεια, μένουμε χωρίς ένα τεκμηριωμένο γενεαλογικό δέντρο για καμία από αυτές τις σημαντικές προσωπικότητες, μια αξιοσημείωτη απουσία από την υπάρχουσα βιογραφική τους βιβλιογραφία.

Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, καθώς οι Ασκενάζι Εβραίοι συχνά διστάζουν να συζητήσουν την καταγωγή τους - ιδιαίτερα όταν αυτή τους συνδέει με το δουλεμπόριο ή το εξαιρετικά εκμεταλλευτικό μονοπωλιακό σύστημα arenda ή άλλες μονοπωλιακές και τρομοκρατικές δραστηριότητες που στρέφονται εναντίον των πληθυσμών που τους φιλοξενούν. ...οι Εβραίοι συχνά δεν είναι πρόθυμοι να αναφερθούν στους δικούς τους δεσμούς με Εβραίους τραπεζίτες, δουλεμπόρους, το σύστημα arenda, τους Μπολσεβίκους, την Κόκκινη Τρομοκρατία, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης Gulag, την Cheka και την KGB - ειδικά όταν το μεταφυτευμένο δίκτυό τους επιδιώκει ενεργά να αναδιαμορφώσει και την κυβέρνηση της νέας τους χώρας.

Ιστορικό Πρότυπο: Μεγάλη Συνωμοσία 10 Βημάτων για Ηγεμονία 

Ενώ όλοι έχουν δικαίωμα στην ιδιωτικότητα, παραμένει ύποπτο το γεγονός ότι ούτε ένας εξέχων Ασκενάζι Εβραίος διανοούμενος δεν φαίνεται να έχει δημοσιεύσει το γενεαλογικό του δέντρο, παρά το γεγονός ότι έχει σαφές και προφανές ενδιαφέρον για την ιστορία και την τρέχουσα πολιτική της Ανατολικής Ευρώπης. Έτσι, η συζήτηση για τους πιθανούς προγονικούς δεσμούς κάποιου ή άλλων Εβραίων με εβραϊκές επαναστατικές δραστηριότητες χρησιμεύει ως ένα πιθανό τεστ για την παρακολούθηση, παράλληλα με τα θέματα της γενοκτονίας των λευκών και της γεωπολιτικά υποκινούμενης Μεγάλης Εβραϊκής Επιχείρησης για ηγεμονία. Σε κάθε περίπτωση, η άμεση ή έμμεση προώθηση των εβραϊκών συμφερόντων φαίνεται να είναι δεύτερη φύση, ακόμη και για τους κορυφαίους Εβραίους φιλελεύθερους.

Επιδίωξε ο φιλελευθερισμός του  Milton Friedman  να προωθήσει τα εβραϊκά συμφέροντα;

Δείτε επίσης την απόδοση από το Occidental Observer .

Στην πραγματικότητα, φαίνεται να είναι ένας άγραφος κανόνας ότι, σε αντίθεση με πολλούς Εθνικούς, όλοι οι εξέχοντες σύγχρονοι Εβραίοι διανοούμενοι - όπως ο David Friedman, ο Ron Unz, ο William Kristol, ο Robert Kagan και ο Ben Shapiro - είναι εξαιρετικά απρόθυμοι να δημοσιεύσουν ή να συζητήσουν λεπτομερώς τη γενεαλογική τους ιστορία με οικογενειακά δέντρα. Ένας λόγος για αυτό μπορεί να είναι ο αμερικανικός μύθος του «αυτοδημιούργητου ανθρώπου», αλλά ένας άλλος είναι η πιθανότητα οι προγονικές οικογένειες των περισσότερων, ή ακόμα και όλων, αυτών των εξέχοντων και εξαιρετικά έξυπνων και δραστήριων Εβραίων - από τους φιλελεύθερους έως τους νεοσυντηρητικούς - να αποτελούν μέρος ενός αλληλένδετου οικογενειακού δικτύου εβραϊκής ελίτ που, υπό τους Rothchild, οργάνωνε πολιτικές δραστηριότητες στην Ανατολική Ευρώπη και τώρα στην Αμερική. Ενώ μπορεί να έχουν διαφορετικές απόψεις για το πώς να χειραγωγήσουν την Αμερική, όλοι εργάζονται για να την μετατρέψουν σε μια πολυπολιτισμική φιλοσημιτική χώρα. Θα εξετάσουμε τώρα εάν η οικογένεια του Murray Rothbard ανήκε σε αυτό το εβραϊκό δίκτυο με επικεφαλής τους Rothschild.

Αριστοκρατική Καταγωγή

Το νεανικό δοκίμιο του Rothbard σπάει αυτό το μοτίβο μυστικότητας από την αρχή. Περιγράφει τον πατέρα του, David Rothbard, ως έναν εργατικό μετανάστη μέτριας μεσαίας τάξης, ενώ χαρακτηρίζει τη μητέρα του, Rachel “Rae” Babushkin, ως κόρη μιας οικογένειας που διέθετε τεράστιο πλούτο, κοινωνική διάκριση και αριστοκρατικές διασυνδέσεις στην προεπαναστατική Ρωσία.

Το υπόβαθρο της μητέρας μου, αν και διαφορετικό, είναι εξίσου πολύχρωμο. Η οικογένειά της αφθονούσε στις παραδόσεις και τα χαρακτηριστικά της παλιάς ρωσικής αριστοκρατίας. Η οικογένεια της γιαγιάς μου , ειδικά, είχε φτάσει στην υψηλότερη ακμή που θα μπορούσαν να έχουν κατακτήσει οι Εβραίοι στην τσαρική Ρωσία. Ένας πρόγονος ίδρυσε τους σιδηροδρόμους στη Ρωσία, ο ένας ήταν ένας λαμπρός δικηγόρος , ο άλλος ήταν ένας εξέχων διεθνής τραπεζίτης . Με λίγα λόγια, η οικογένεια της μητέρας μου μεγάλωσε μέσα στην πολυτέλεια και τον πλούτο,

Ο παππούς μου , αν και κατείχε χαμηλότερα επίπεδα στη ρωσική κοινωνική ιεραρχία, εξακολουθούσε να είναι σεβαστός και αγαπητός ως μέλος της ανώτερης μεσαίας τάξης. Δυστυχώς, η καλοσύνη της καρδιάς του ήταν η καταστροφή του και έχασε σχεδόν τα πάντα λόγω της έλλειψης επιχειρηματικής λογικής και του γεγονότος ότι έδινε επίμονα μεγάλα χρηματικά ποσά, παραμελώντας μερικές φορές το συμφέρον της οικογένειάς του. Τελικά, η οικογένεια της μητέρας μου αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Αμερική. (Murray N. Rothbard. Young Murray Rothbard: An Autobiography . Mises Wire, 7 Ιανουαρίου 2019.)

Αυτή η εκπληκτική αποκάλυψη εγείρει άμεσα ένα ερώτημα: σε ποιον ακριβώς αναφερόταν ο Rothbard όταν έγραφε για τους προγόνους του που «είχαν φτάσει στην υψηλότερη κορυφή» και οι οποίοι ήταν «ιδρυτές σιδηροδρόμων, ένας λαμπρός δικηγόρος και ένας διεθνής τραπεζίτης»;

Η βιογραφία του Rothbard από τον Justin Raimondo αποτυγχάνει αξιοσημείωτα να το αντιμετωπίσει αυτό: αν και κατείχε το αυτοβιογραφικό δοκίμιο του ίδιου του Rothbard, απέκρυψε κάθε αναφορά στον τεράστιο πλούτο και τις αριστοκρατικές διασυνδέσεις της οικογένειας, απεικονίζοντας τη μητέρα του Rothbard, αντίθετα, ως μια γυναίκα που έχει απομακρυνθεί από την πραγματικότητα και προσπαθεί να ξεφύγει από τον ονειρικό κόσμο. Ο Raimondo έγραψε:

Η μητέρα του Murray, Rae Babushkin, γεννήθηκε σε ένα μικροσκοπικό εβραϊκό χωριό κοντά στα ρωσοπολωνικά σύνορα και ήρθε στην Αμερική με τη μητέρα και την αδερφή της το 1916. «Είχε μεγαλώσει χωρίς να χρειάζεται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα της ζωής», γράφει ο μικρός γιος της, «και κατά συνέπεια κλείστηκε σε έναν ονειρικό κόσμο βιβλίων και λογοτεχνίας, όπως ακριβώς ο Keats είχε δραπετεύσει σε έναν ονειρικό κόσμο ομορφιάς».6 (Justin Raimondo. An Enemy of the State. The Life of Murray Rothbard . Prometheus Books, 2000.)

Για κάποιο λόγο, ο Raimondo δεν κατονομάζει ούτε το «μικροσκοπικό εβραϊκό χωριό», ούτε διευκρινίζει ποια «ρωσοπολωνικά σύνορα» εννοεί. Αναφέρεται στην περίοδο της διχοτόμησης της Πολωνίας, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ή στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο; Γιατί να κρύψουν το όνομα του χωριού και την περιοχή γέννησης της Raya Babushkin;

Επειδή και άλλοι βιογράφοι και το Ινστιτούτο Mises αρνήθηκαν να μελετήσουν λεπτομερώς την καταγωγή του Rothbard —ιδίως μέσω αρχειακών αρχείων Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης και της οικονομικής ιστορίας της αυτοκρατορικής Ρωσίας— η απάντηση στο ερώτημα της πραγματικής καταγωγής του Rothbard απαιτεί συστηματική, αν και εικασία, ιστορική εξαγωγή συμπερασμάτων.

Ο Murray Rothbard και οι γονείς του, David Rothbard και Rachel Babushkin.

Μυστηριώδης Γιαγιά

Μια πιθανότητα είναι ότι η Rachel Babushkin εξωραΐζει την κοινωνική θέση της οικογένειάς της, παρουσιάζοντας μια υπερβολική εκδοχή της θέσης τους στον γιο της. Ωστόσο, αυτό είναι εξαιρετικά απίθανο. Πρώτον, ήδη από το λύκειο, ο Rothbard επέδειξε εξαιρετική νοημοσύνη, παράλληλα με έντονο ενδιαφέρον για την ιστορική μελέτη και τη μεθοδολογία. Κατά συνέπεια, δεν εξαπατήθηκε εύκολα. Δεύτερον, ο David Rothbard ήταν ένας λογικός, αναλυτικός βιομηχανικός χημικός και θα είχε εύκολα εντοπίσει ένα επινόημα μέσα στο δικό του σπίτι. Άλλωστε, η Rachel δεν αφηγούνταν αόριστες λαογραφικές ιστορίες για μακρινούς προγόνους, αλλά περιέγραφε την άμεση οικογένειά της και τα δικά της νεανικά χρόνια στη Ρωσία.

Ποιοι, λοιπόν, ήταν οι γονείς της Rachel; Ούτε τα εφηβικά γραπτά του Rothbard, ούτε η βιογραφία του Raimondo, ούτε κάποια επίσημη δημοσίευση αναφέρουν αυτά τα ονόματα. Ο αρχισυντάκτης του Ινστιτούτου Mises, David Gordon, που θεωρείται ευρέως ο κορυφαίος μελετητής του έργου ζωής του Rothbard, έχει δηλώσει ότι δεν τους γνωρίζει.

Ο Jeff Deist, πρώην πρόεδρος του Ινστιτούτου Mises, παραδέχτηκε πρόσφατα την άγνοιά του για τη μητρική καταγωγή του Rothbard. Ωστόσο, δεν εξηγεί γιατί το Ινστιτούτο δεν έχει αναθέσει σε έναν επαγγελματία γενεαλόγο να διερευνήσει το θέμα, ειδικά επειδή βασικές πληροφορίες σχετικά με τη μητρική οικογένεια του Rothbard θα έπρεπε να είναι εύκολα προσβάσιμες. Αντί να συνεχίσει μια τέτοια έρευνα, ο Deist εμφανίζεται σκεπτικός απέναντι στους ισχυρισμούς του ίδιου του Rothbard σχετικά με τον τεράστιο πλούτο των προγόνων του.

Οι ρίζες της οικογένειας της μητέρας του εντοπίζονται σε μια άγνωστη περιοχή της Ρωσίας—αν και πιθανώς έχουν ρίζες στην ανώτερη τάξη ή τη ρωσική διανόηση. (Jeff Deist. “Rothbard and the Paleo Right.” Property and Freedom Journal. 27 Σεπτεμβρίου 2026. Η έμφαση δική μας.)

Ακόμη και η οικογενειακή ταφόπλακα είναι ασυνήθιστα λιτή, καθώς δεν αναγράφεται ακριβής ημερομηνία γέννησης και το μικρό όνομα της Rachel γράφεται ως “Rae”. Ακόμα πιο περίεργο είναι ότι τα προγονικά ονόματα της Rachel παραλείπονται εντελώς, παρά την εμφανή υπερηφάνειά της για το γενεαλογικό της δέντρο.

Βρείτε έναν τάφο 

Ευτυχώς, το πρώιμο αυτοβιογραφικό δοκίμιο του Rothbard προσφέρει κρίσιμες ενδείξεις. Φαίνεται να υπονοεί ότι οι γονείς της Rachel δεν είχαν φτάσει προσωπικά στην «ύψιστη κορυφή» της δύναμης και του πλούτου, αποδίδοντας αυτό το κύρος στην προηγούμενη γενιά. Επιπλέον, κάνει μια σαφή κοινωνική διάκριση μεταξύ της οικογένειας Babushkin του παππού του από την πλευρά της μητέρας του, οι οποίοι ήταν εύποροι έμποροι, και της οικογένειας της γιαγιάς του από την πλευρά της μητέρας του, η οποία κατείχε ένα πολύ υψηλότερο σκαλοπάτι στην αυτοκρατορική ιεραρχία. Η άμεση σύνδεση με τους εξέχοντες τραπεζίτες και τους μεγιστάνες των σιδηροδρόμων διατρέχει ξεκάθαρα τη γιαγιά του από την πλευρά της μητέρας του.

Για δεκαετίες, εξέχοντα γενεαλογικά αποθετήρια όπως το Geni δεν διατηρούσαν αρχεία για τους παππούδες και τις γιαγιάδες του Rothbard από την πλευρά της μητέρας. Πρόσφατα, ωστόσο, νέα τεκμηρίωση που προσδιορίζει αυτή τη γενεαλογική γραμμή εμφανίστηκε στη δημόσια γενεαλογική βάση δεδομένων Find a Grave , ανοίγοντας έναν πιθανό δρόμο για την επαλήθευση αυτής της γενεαλογικής γραμμής.

Find a Grave, η μητέρα και οι παππούδες του Murray Rothbard από την πλευρά της μητέρας του.

Η Συμμαχία Roskin-Polyakov

Το Find a Grave, οι γενεαλογικοί ιστότοποι, οι μηχανές αναζήτησης και τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης δεν επιστρέφουν περισσότερες πληροφορίες για τη Sima/Sema "Sylvia/Sonja" Roskin ή τους συγγενείς της. Ωστόσο, το επώνυμο μπορεί να μεταγραφεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, όπως Raskin ή Rashkin, ανάλογα με τις περιφερειακές διαλέκτους της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αυτές οι παραλλαγές μπορεί να κρύβουν το κλειδί του μυστηρίου.

Οι Εβραίοι Roskins/Raskins φαίνεται να ήταν έμποροι στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και σιδηροδρομικό κόμβο της Λευκορωσίας, το Gomel. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης ήταν Εβραίοι και χρησίμευε ως de facto πρωτεύουσα του Εβραϊσμού της Κεντρικής Ρωσίας. Ο χαρακτηρισμός του Gomel ως τόπου γέννησης της μητέρας του ευθυγραμμίζεται απόλυτα με όσα ισχυρίστηκε ο Rothbard για την οικογένειά της. Συμφωνεί επίσης με την αναφορά του Raimondo στα «πολωνο-ρωσικά σύνορα» - υπό την προϋπόθεση ότι αναφερόταν στα ιστορικά όρια που καθορίστηκαν κατά τη διάρκεια των Διαιρέσεων της Πολωνίας που δημιούργησαν το περίφημο αλλά πλέον πολιτικά μη ορθό Pale of Settlement (Περιφραγμένος Οικισμός). 

Πόλη και περιοχή Gomel

Για να επιτύχουν « το αποκορύφωμα της επιτυχίας » υπό ένα περιοριστικό τσαρικό καθεστώς, οι Roskins πιθανότατα θα έπρεπε να σχηματίσουν μια ισχυρή συμμαχία -και ίσως ακόμη και γαμήλιους δεσμούς- με τους θρυλικούς αδελφούς Polyakov : Samuil, Yakov και Lazar. Γνωστοί σε όλη την Ευρώπη ως οι « Rothschilds της Ρωσίας », οι Εβραίοι Polyakov ήταν αρχικά μονοπωλιακοί έμποροι αλκοόλ και φορολογούμενοι αγρότες που κατάγονταν από το ίδιο Κυβερνείο Mogilev της Λευκορωσίας με τους Roskins. Και πάλι, όλα θα ταίριαζαν τέλεια.

Χορηγούμενοι από την ισχυρή οικογένεια Τολστόι, οι αδελφοί Polyakov κέρδισαν το προσωνύμιό τους ως « Βασιλείς των Σιδηροδρόμων » της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, πρωτοπορώντας στην κατασκευή του ενός τετάρτου του αυτοκρατορικού σιδηροδρομικού δικτύου, καθοδηγούμενοι από την κεντρική ιδέα της άμεσης σύνδεσης των ουκρανικών πόρων με την παγκόσμια αγορά. Οι ζωτικές γραμμές διαμετακόμισης, όπως ο σιδηρόδρομος Kursk–Kharkov–Azov, σχεδιάστηκαν ειδικά για να διευκολύνουν την εξαγωγή τόσο των άφθονων σιτηρών από την περιοχή της Μαύρης Γης όσο και του ζωτικού άνθρακα και μετάλλων από τα πλούσια ορυχεία του Donbas στην παγκόσμια αγορά.

Τα εκπληκτικά κέρδη από αυτά τα σιδηροδρομικά μονοπώλια επέτρεψαν στο εβραϊκό δίκτυο Polyakov/Roskins, με επίκεντρο τον σημαντικό εμπορικό κόμβο του στο Gomel, να επεκταθεί στον τραπεζικό τομέα. Η Εμπορική Τράπεζα Oryol των Polyakov επωφελήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την άνθηση των εξαγωγών του Gomel και τους επέτρεψε να δημιουργήσουν μια τραπεζική αυτοκρατορία που περιελάμβανε πολλά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σε όλη την Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα, με πιο αξιοσημείωτη την Διεθνή Εμπορική Τράπεζα της Μόσχας .

Εμπορική Τράπεζα Oryol στο Gomel της Λευκορωσίας.

Το αρχικό κτίριο της Διεθνούς Εμπορικής Τράπεζας της Μόσχας, αργότερα Τράπεζας της Μόσχας 

Η επιρροή των αδελφών Polyakov έφτασε τελικά στα υψηλότερα επίπεδα της αυτοκρατορικής αυλής. Επιπλέον, οι Polyakov αξιοποίησαν επίσης το εβραϊκό τους δίκτυο για να βοηθήσουν το τσαρικό καθεστώς να εδραιώσει κρίσιμες πολιτικές, στρατιωτικές και εμπορικές σχέσεις με την Περσική Αυτοκρατορία και άλλα μουσουλμανικά έθνη. Σε αναγνώριση αυτών των συνεισφορών, ο Τσάρος έσπασε το αυστηρό προηγούμενο και επίσημα ονόμασε ως ευγενείς την οικογένεια Polyakov, αναβαθμίζοντάς την στην τάξη των Ρώσων ευγενών. Όλα αυτά - σιδηρόδρομοι, τράπεζες, τεράστιος πλούτος, αριστοκρατία - θα ταίριαζαν απόλυτα στην περιγραφή του Rothbard, συμπεριλαμβανομένης «της υψηλότερης κορυφής που θα μπορούσαν να είχαν επιτύχει οι Εβραίοι στην τσαρική Ρωσία».

Εικόνα: Julia M. Klein. Η ιστορία ενός «Ρώσου Ρότσιλντ » από τα πλούτη στα σχεδόν κουρέλια 

Άννα Καρένινα

Όταν η Λευκορωσία μεταφέρθηκε στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της Διαμελιστικής Διαχωρισμού της Πολωνίας στα τέλη του 1700, η ​​εξαιρετικά εκμεταλλευτική, εβραϊκής διοικούμενης μονοπωλιακής οικονομίας της arenda δεν καταργήθηκε. Αντ' αυτού, η Μεγάλη Αικατερίνη τοποθέτησε την αριστοκρατική οικογένεια Τολστόι επικεφαλής τεράστιων εκτάσεων στην Ανατολική Λευκορωσία και διέταξε τη σταδιακή κατάργηση αυτών των εβραϊκών μονοπωλίων και της εξουσίας τους. Αντ' αυτού, οι Τολστόι συμμάχησαν με τους αρχικά Πολωνούς φοροκαλλιεργητές Polyakov, επιτρέποντάς τους να λειτουργούν αποστακτήρια βότκας σε γαίες Τολστόι, αξιοποιώντας έτσι αποτελεσματικά τις ευγενείς ιδιοκτησίες για να επωφεληθούν από το επικερδές κρατικό σύστημα φορολογίας ποτών. Αυτή η σχέση έφτασε στο απόγειό της υπό τον Κόμη Ivan Matveevich Τολστόι , έναν υψηλόβαθμο υπουργό στην αυτοκρατορική κυβέρνηση, ο οποίος ενήργησε ως επικριτικός προστάτης. Μέσω της επιρροής του, οι Polyakov εξασφάλισαν όχι μόνο μονοπωλιακές άδειες για το αλκοόλ, αλλά και τις κυβερνητικές συμβάσεις που τους καθιέρωσαν ως μεγιστάνες των σιδηροδρόμων, μεταβαίνοντας από τοπικούς μονοπωλιακούς εμπόρους ποτών στους μονοπωλιακούς κατασκευαστές των κύριων σιδηροδρομικών αρτηριών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Αυτή η βαθιά ενσωμάτωση της αριστοκρατίας και των εβραϊκών μονοπωλίων άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της στη ρωσική λογοτεχνία, κυρίως στην Άννα Καρένινα του Λέοντα Τολστόι . Ο συγγραφέας χρησιμοποίησε τη μορφή του «Bolgarinov» - μια ελαφρώς καλυμμένη καρικατούρα των Polyakov - για να αποτυπώσει την ανατρεπτική επιρροή του εβραϊκού μονοπωλιακού χρηματοπιστωτικού συστήματος στην παραδοσιακή ρωσική κοινωνία. Στο μυθιστόρημα, ο Εβραίος Bolgarinov απολαμβάνει να ταπεινώνει τον αδελφό της Άννας, τον έντιμο υψηλό Ρώσο αριστοκράτη Πρίγκιπα Stepan ‘Stiva’ Arkadyevich - «απόγονο του Rurik» - ο οποίος, βρίσκοντας τον εαυτό του σε οικονομικές δυσκολίες, υποβάλλει αίτηση για « θέση γραμματέα της επιτροπής του συγχωνευμένου οργανισμού των Νότιων Σιδηροδρόμων και ορισμένων τραπεζικών εταιρειών», μια σαφή αναφορά στους σιδηροδρόμους και τις τράπεζες που κυριαρχούνταν από τη δυναστεία των Polyakov (Μέρος 7, Κεφάλαιο 17). Έτσι, ο Τολστόι τόλμησε να αμφισβητήσει το στερεότυπο του «διωκόμενου Εβραίου», επιδεικνύοντας μια βαθιά κατανόηση της χιλιετούς σύγκρουσης μεταξύ Ρώσων και Εβραίων.

1000ετής πόλεμος μεταξύ Εβραίων και Ρωσίας

17 Ιανουαρίου

Η Άννα Καρένινα είναι ένα θεμελιώδες αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Συνήθως, κάθε σελίδα ενός τόσο διάσημου βιβλίου είναι σχολαστικά χαρτογραφημένη από καλλιτέχνες, σκηνογράφους και ηθοποιούς. Παραδόξως, ωστόσο, φαίνεται ότι ο χαρακτήρας του Bolgarinov δεν έχει ποτέ οπτικοποιηθεί ή απεικονιστεί σε έντυπη μορφή, θέατρο ή κινηματογράφο τα τελευταία 150 χρόνια, ούτε στη Δύση ούτε στην Ανατολή. Παρά την οπτική αυτή απουσία, το ίδιο το βιβλίο σπάνια έχει λογοκριθεί. Για παράδειγμα, η πιο πιστή έκδοση του 2015 περιέχει την ακόλουθη σαφή μετάφραση: « Η δουλειά μου ήταν με έναν Εβραίο, οπότε έπρεπε να γονατίσω ».

 Η χολιγουντιανή εκδοχή της Άννας και του αριστοκράτη Πρίγκιπα Stepan ‘Stiva’ Arkadyevich.

Η μητρική οικογένεια του Murray Rothbard: Πληρεξούσιοι της δυναστείας του Τολστόι;

26 Σεπτεμβρίου

Murray Rothbard και Λέων Τολστόι.

Επανάσταση

Αυτή η χρυσή εποχή της εβραϊκής επιρροής αποδείχθηκε προσωρινή. Πρώτον, οι σιδηρόδρομοι Polyakov απέκτησαν φήμη για διεφθαρμένες και κακής ποιότητας κατασκευές, που οδήγησαν σε θανατηφόρα ατυχήματα - ακόμη και ο Αλέξανδρος Γ΄ και μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας ήταν θύματα αυτών των εκτροχιασμών. Δεύτερον, μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Β΄, το τσαρικό καθεστώς ενέτεινε τις πολιτικές εκρωσισμού του. Οι Polyakov αντιμετώπισαν αυξανόμενη πίεση τόσο από τους Τολστόι όσο και από την αυτοκρατορική αυλή να εγκαταλείψουν την εβραϊκή τους πίστη και να ασπαστούν τον Χριστιανισμό - μια πορεία προς την πλήρη κοινωνική ενσωμάτωση που είχαν ακολουθήσει πολλές άλλες ελίτ εβραϊκές δυναστείες.

Ο νεότερος αδελφός, ο Samuil Polyakov (1837–1888), είχε αποστασιοποιηθεί από την εβραϊκή κοινότητα και φαινόταν να σκέφτεται να ασπαστεί τον Χριστιανισμό. Ωστόσο, πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 50 ετών. Αυτό προφανώς ερμηνεύτηκε ως «ουράνια τιμωρία» και οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί, ο Yakov και ο Lazar, αρνήθηκαν σθεναρά τον προσηλυτισμό και την περαιτέρω αφομοίωση. Κατά συνέπεια, η αυτοκρατορική εύνοια σταδιακά εξανεμίστηκε. Ταυτόχρονα, οι νεότερες γενιές του δικτύου Polyakov Roskin απογοητεύτηκαν από την απολυταρχία. Κατά τη διάρκεια της απόπειρας Ρωσικής Επανάστασης του 1905, μέλη του δικτύου -συμπεριλαμβανομένων διαφόρων ριζοσπαστικοποιημένων Polyakov και Roskins- πιθανότατα άρχισαν να χρηματοδοτούν και να υποστηρίζουν επιθετικά την αντιτσαρική αντιπολίτευση, μια ανατρεπτική προσπάθεια που υποκινήθηκε και χρηματοδοτήθηκε οικονομικά στην άλλη άκρη του Ατλαντικού από τον Εβραίο χρηματοδότη της Wall Street και το μέτωπο των Rothschilds, Jacob Schiff.

Δεν είναι πιθανώς τυχαίο ότι ο εβραϊκός εμπορικός και μεταφορικός κόμβος του Gomel, που κυριαρχούνταν από το ισχυρό δίκτυο Polyakov, παράλληλα με τον ζωτικής σημασίας σιδηρόδρομο Kursk–Kharkov–Azov που δημιουργήθηκε από τους Polyakov, χρησίμευε συστηματικά ως το απόλυτο κέντρο της Ρωσικής Επανάστασης του 1905. Το διασυνδεδεμένο, υπό εβραϊκή ηγεσία, δίκτυο μεταφορών και χρηματοδότησης συγκέντρωσε χιλιάδες ριζοσπαστικοποιημένους υπαλλήλους σιδηροδρόμων και βιομηχανικούς εργάτες σε μια οργανωμένη δύναμη. Όταν ξέσπασε η εξέγερση, αυτή η κοινή υποδομή επέτρεψε σε επαναστατικές οργανώσεις όπως το Γενικό Εβραϊκό Εργατικό Συνδικάτο να συντονίζουν άψογα τα εργατικά κινήματα και τις γενικές απεργίες που παρέλυαν, να χρηματοδοτούν υπόγεια τυπογραφεία και να δημιουργούν άρτια οργανωμένες ένοπλες εβραϊκές μονάδες αυτοάμυνας που παρέλυσαν τον τσαρικό έλεγχο, ειδικά στην περιοχή του Gomel.

Μετά την αποτυχημένη επανάσταση, η αντίδραση του κράτους ήταν άμεση. Απογυμνωμένη από τα αυτοκρατορικά μονοπώλια και την υποστήριξη, η οικονομική αυτοκρατορία των Polyakov άρχισε να καταρρέει. Όταν ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική ύφεση του 1908, οι αλληλένδετες επιχειρήσεις τελικά κατέρρευσαν , πιθανώς παρασύροντας μαζί τους και τις επιχειρήσεις Roskin.

Σε κάθε περίπτωση, η οικογένεια ριζοσπαστικοποιήθηκε γρήγορα. Ενώ ορισμένα παρακλάδια παρέμειναν για να πολεμήσουν την απολυταρχία από την παρανομία, άλλα χρεοκοπημένα τμήματα της φυλής -συμπεριλαμβανομένης της Sima Roskin και του συζύγου της, Hyman Babushkin- έγιναν σοσιαλιστές και εγκατέλειψαν την αυτοκρατορία. Εντάχθηκαν στη μαζική μετανάστευση στη Νέα Υόρκη -γνωστή και ως «Εβραϊκή Υόρκη»- για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους χρησιμοποιώντας το εναπομείναν οικονομικό τους κεφάλαιο.

Bessie

Για όσους παρέμειναν, ο αγώνας κατά του Τσάρου πήρε μια ολοένα και πιο μαχητική τροπή. Οι ριζοσπαστικοποιημένοι Polyakov και Roskins πιθανότατα λειτουργούσαν σε στενό συντονισμό με εβραϊκά υπόγεια δίκτυα, κυρίως τους Babushkin και τις υψηλόβαθμες ραβινικές οικογένειες Charloff/Chertoff. Αυτή η συμμαχία κορυφώθηκε με τα κατορθώματα μιας σκληρής επαναστατικής πράκτορα γνωστής ως Bessie Charloff, της οποίας η οικογένεια διατηρούσε ένα παράνομο τυπογραφείο που χρησιμοποιούνταν για τη διανομή εμπρηστικής αντικυβερνητικής προπαγάνδας σε όλη τη Ρωσία. Συνελήφθη από την τσαρική μυστική αστυνομία ως έφηβη και καταδικάστηκε σε εξορία στη Σιβηρία, η Bessie εκανε μια τολμηρή απόδραση, φεύγοντας από τη Ρωσία για να συντονιστεί με τον Vladimir Lenin στην Ευρώπη.

Η Bessie τελικά έφτασε στην Αμερική για να συνεχίσει να οργανώνει κομμουνιστικά δίκτυα, αλλά η καθοριστική της στιγμή ήρθε το 1917. Μετά την ύπουλα σχεδιασμένη από τους Rothschild-Schiff-Polyakov, παραίτηση του Τσάρου επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο πίσω στη Ρωσία, και φέρεται να ήταν μαζί με τον Leon Trotsky, συμμετέχοντας ενεργά στην Μπολσεβίκικη Επανάσταση. Ωστόσο, απογοητεύτηκε μετά την απώλεια του πρώτου της συζύγου από την Κόκκινη Τρομοκρατία, την οποία είχε βοηθήσει να εξαπολυθεί. Επιστρέφοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, έστρεψε τον επαναστατικό της ζήλο προς το αμερικανικό κοινό. Χρησιμοποιώντας την εμπειρία της, βοήθησε στην οργάνωση του πρώιμου αμερικανικού κομμουνιστικού κινήματος, συμβάλλοντας στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος ΗΠΑ και του κύριου προπαγανδιστικού του οργάνου, Morgen Freiheit.

Η κόρη της Bessie, η Jackie, παντρεύτηκε τον Morris ‘Morrie’ Bush—γιο της Sima Roskin και αδελφό της μητέρας του Rothbard, Rachel .Ο Morris είχε αλλάξει το επώνυμό του Babushkin σε Μπους και είχε ιδρύσει μια αλυσίδα επιτυχημένων φαρμακείων με τους αδελφούς του. Τόσο η Jackie όσο και ο Morris ήταν ενεργοί στο Αμερικανικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Αυτοί ήταν οι φανατικοί, ανώνυμοι κομμουνιστές στους οποίους αναφερόταν ο Rothbard όταν αναπολούσε την ανατροφή του και τους κομμουνιστές συγγενείς του στη Νέα Υόρκη.

Κατά την εποχή McCarthy της δεκαετίας του 1950, η Bessie διηύθυνε παράνομες κομμουνιστικές ομάδες. Το FBI ξεκίνησε έρευνα για τους δεσμούς της οικογένειας Bush με τις δραστηριότητες της Bessie, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να χτυπήσει την πόρτα του οικογενειακού σπιτιού για να ζητήσει πληροφορίες σχετικά με τις δραστηριότητές της και το πού βρισκόταν. Αυτό το μαρτυρεί ο γιος τους, Lawrence Bush , ο οποίος αργότερα έγινε εξέχων προοδευτικός και αρχισυντάκτης του Jewish Currents . Υπό την ηγεσία της Bessie, η οικογένεια βοήθησε στην οργάνωση των πρώτων διαμαρτυριών για τα πολιτικά δικαιώματα στο Νότο.

Τη δεκαετία του 1980, ο Lawrence Bush έγραψε ένα βιβλίο για την αγαπημένη του γιαγιά, Bessie, και πρόσφατα αποκάλυψε ότι είναι ο πρώτος ξάδερφος του Murray Rothbard.

Lawrence Bush. Bessie. Ένα μυθιστόρημα αγάπης και επανάστασης .

Είναι ενδιαφέρον ότι η Bessie φαίνεται να ήταν μια σχετικά «έντιμη» κομμουνίστρια. Ενώ φυσικά απέκρυπτε τις μονοπωλιακές δραστηριότητες και τον τεράστιο πλούτο της ρωσικής εβραϊκής ελίτ, ήταν τουλάχιστον ειλικρινής στην παραδοχή του βαθέος μίσους που έτρεφαν πολλοί από τους Εβραίους συγχρόνους της για τους Εθνικούς και ιδιαίτερα τους Ρώσους αγρότες, τους οποίους συχνά εξαπατούσαν συστηματικά.

«Έτσι, στη Ρωσία: Οι Εβραίοι δεν επιτρεπόταν να κατέχουν γη, οπότε αναλάμβαναν δουλειές, όπως επαγγέλματα, ή για παράδειγμα πουλούσαν ουίσκι μέχρι που η κυβέρνηση μας πήρε την άδεια . Αλλά εμείς είχαμε καταστήματα, πουλούσαμε αγαθά, επισκευάζαμε πράγματα και πάντα ήμασταν πολύ φτωχοί .»

Αλλά σε έναν χωρικό , ξέχασέ το, πες τη λέξη «Εβραίος» και φτύνει. Μπορεί να είναι ο ίδιος σκλάβος, αλλά οι Εβραίοι δεν είναι καν άνθρωποι! Οι Εβραίοι, λέει, βγάζουν χρήματα από την πλάτη του. Οι Εβραίοι, λέει, δεν θα βάλουν ούτε το δάχτυλό τους στη γη παρά μόνο για να ξεθάψουν θαμμένους θησαυρούς. Όλοι του το λένε αυτό. Τι άλλο μπορεί να πιστέψει ένας αδαής άνθρωπος αν ακούει αντισημιτισμό από τον ιερέα - ο ιερέας μας ήταν καλός, βλέπεις, αλλά οι περισσότεροι ήταν σάπιοι - και το ακούει από τον τσάρο και από όλους τους άλλους; Επιπλέον - μην ξεχνάτε - οι Εβραίοι σκότωσαν τον Μεσσία!

Έτσι, μετά έχουμε ένα πογκρόμ, μια εξέγερση εναντίον των Εβραίων . Η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για να το σταματήσει, φυσικά. Στην πραγματικότητα, οι χωροφύλακες βοηθούν στην έναρξή του. Είναι ακριβώς όπως κάνει η Ku Klux Klan στους μαύρους στην Αμερική - με τη βοήθεια του FBI.

Και οι Εβραίοι δεν συμπεριφέρονταν πολύ καλύτερα, βλέπετε . Για έναν Εβραίο, ο χωρικός είναι ένα βόδι χωρίς μυαλό. Τον εξαπατάς, και αν σε ανακαλύψει, του ζητάς συγγνώμη και τον εξαπατάς ξανά ! Ήμασταν καλύτεροι από τους Χριστιανούς και τους φοβόμασταν ταυτόχρονα.

Δεν υπήρχε κανείς να γίνει γέφυρα μεταξύ των ανθρώπων . Ο πατέρας μου προσπάθησε, ήταν φιλελεύθερος άνθρωπος , αλλά παρόλα αυτά, είχε ένα μυαλό σαν από μια μικρή πόλη, το shtetl. «Προσευχηθείτε και ο Θεός θα φροντίσει». Και τα αδέρφια μου, ειδικά ο Yeshua, όπως πολλοί επαναστάτες, ξέχασαν ότι ήταν Εβραίοι. Αφομοιώθηκαν. Πίστευαν ότι ο Marx και ο Μωυσής δεν μπορούσαν να σερβιριστούν στο ίδιο πιάτο μαζί. Έτσι, δεν έκαναν την πραγματική σύνδεση με τους Εβραίους εργάτες μέχρι μετά το πογκρόμ στο Kishinev το 1903. (Lawrence Bush. Bessie. Ένα μυθιστόρημα αγάπης και επανάστασης. Κεφάλαιο III . )

Φυσικά, όλα αυτά εγείρουν επίσης το ερώτημα εάν ο Michael Chertoff έχει συγγένεια με την Bessie Charloff, ειδικά επειδή και οι δύο κατάγονται από εξέχουσες ραβινικές οικογένειες. Και τα δύο επώνυμα φαίνεται να προέρχονται από τη ρωσική λέξη chert («διάβολος» ή «δαίμονας»).

Michael Chertoff , συν-συγγραφέας του Οργουελιανού Πατριωτικού Νόμου (USA PATRIOT Act)  και Υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας 2005-2009.

Οι Αμερικανοί Roskins

Εν τω μεταξύ, τα παρακλάδια της οικογένειας Roskin που εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Αμερική επέλεξαν μια διαφορετική ιδεολογική πορεία. Απορρίπτοντας τον αυταρχισμό των κομμουνιστικών παρατάξεων της Bessie και της οικογένειας Babushkin, οι Αμερικανοί Roskin επικεντρώθηκαν στην οργάνωση των εργατικών δραστηριοτήτων κατά τη διάρκεια της Προοδευτικής Ε. Λίγες δεκαετίες αργότερα, αυτή η πνευματική καταγωγή συνέπεσε με τον εγγονό της Sima Roskin, Murray Rothbard. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ τη δεκαετία του 1960, ο Rothbard ξεκίνησε τη διάσημη και τελικά μάταιη «αριστερή στροφή» του, επιδιώκοντας μια στρατηγική συμμαχία με την αντιπολεμική Νέα Αριστερά. Αυτό τον έφερε σε συμμαχία με τον πιθανό συγγενή του, Marcus Raskin, τον διάσημο προοδευτικό και ιδρυτή του Ινστιτούτου Πολιτικών Μελετών.

Αναγνωρίζοντας έναν κοινό εχθρό στο συγκεντρωτικό ιμπεριαλιστικό κράτος, ο Rothbard συνεργάστηκε με τον  Raskin για να οικοδομήσουν έναν αντιιμπεριαλιστικό συνασπισμό ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, παραθέτοντας μάλιστα την κριτική του  Raskin για το κράτος εθνικής ασφάλειας στο μανιφέστο του 1973, Για μια Νέα Ελευθερία: Το Ελευθεριακό Μανιφέστο .

Η στάση και τα κίνητρα του σύγχρονου πνευματικού σωματοφύλακα εθνικής ασφάλειας του Κράτους έχουν περιγραφεί καυστικά από τον Marcus Raskin, ο οποίος ήταν μέλος του προσωπικού του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Kennedy. Αποκαλώντας τους «διανοούμενους-μαζικών θανάτων», ο Raskin γράφει ότι:

Η πιο σημαντική λειτουργία τους είναι να δικαιολογούν και να παρατείνουν την ύπαρξη των εργοδοτών τους... Προκειμένου να δικαιολογήσουν τη συνεχιζόμενη παραγωγή μεγάλης κλίμακας αυτών των [θερμοπυρηνικών] βομβών και πυραύλων, οι στρατιωτικοί και βιομηχανικοί ηγέτες χρειάζονταν κάποιο είδος θεωρίας για να δικαιολογήσουν τη χρήση τους... Αυτό κατέστη ιδιαίτερα επείγον στα τέλη της δεκαετίας του 1950, όταν τα οικονομικά σκεπτόμενα μέλη της κυβέρνησης Αϊζενχάουερ άρχισαν να αναρωτιούνται γιατί τόσα χρήματα, σκέψη και πόροι δαπανώνται σε όπλα, αν η χρήση τους δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί. Και έτσι ξεκίνησε μια σειρά από δικαιολογίες από τους «διανοούμενους της άμυνας» εντός και εκτός των πανεπιστημίων...

Οι στρατιωτικές προμήθειες θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν και θα συνεχίσουν να αποδεικνύουν γιατί πρέπει να μεγαλώνουν. Από αυτή την άποψη, δεν διαφέρουν από τη μεγάλη πλειοψηφία των σύγχρονων ειδικών που αποδέχονται τις υποθέσεις των οργανισμών που τους απασχολούν λόγω των ανταμοιβών σε χρήματα, δύναμη και κύρος... Γνωρίζουν αρκετά ώστε να μην αμφισβητούν το δικαίωμα ύπαρξης των εργοδοτών τους.17 (Murray Rothbard. Για μια Νέα Ελευθερία: Το Ελευθεριακό Μανιφέστο . 2η έκδοση. Ινστιτούτο Ludwig von Mises 2006. σελ. 76.)

Αυτή η κληρονομιά αμφισβήτησης του ιμπεριαλισμού συνεχίζεται μέσω του γιου του Marcus, του Δημοκρατικού Βουλευτή Jamie Raskin. Ως συνταγματολόγος στο Κογκρέσο, ο Jamie Raskin έχει διοχετεύσει τον ιστορικό αντιιμπεριαλισμό της οικογένειάς του, καθιερώνοντας τον εαυτό του ως μία από τις λίγες φωνές στην Ουάσιγκτον που προσπαθούν να ελέγξουν το πολεμικό κράτος των ΗΠΑ, ακόμη και την ισραηλινή επιθετικότητα. Αντικατοπτρίζοντας τον Murray Rothbard πενήντα χρόνια πριν, ο βουλευτής Raskin έχει συχνά συμμαχήσει με ανεξάρτητες φιλελεύθερες προσωπικότητες όπως ο Ρεπουμπλικάνος Βουλευτής Thomas Massie, ενώνοντας την προοδευτική αριστερά και την φιλελεύθερη δεξιά σε μια κοινή, γενεαλογική σταυροφορία ενάντια στο πολεμικό κράτος και ιδιαίτερα τη συνεχιζόμενη Γενοκτονία στη Γάζα.

Jamie Raskin.  Στην πραγματικότητα, ο Raskin ήταν ο μόνος Δημοκρατικός που τόλμησε να σχολιάσει το μέτρο του Massie κατά της γενοκτονίας:

Όταν η Βουλή των Αντιπροσώπων ψήφισε νωρίτερα αυτόν τον μήνα σχετικά με την κατάργηση της στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ, ο βουλευτής Jamie Raskin από το Maryland  προσέγγισε προσεκτικά τη στιγμή. Ως υποστηρικτής των αμυντικών όπλων για το Ισραήλ, ο Raskin, ο οποίος είναι Εβραίος, έχει επίσης γίνει ολοένα και πιο επικριτικός για τις ενέργειες του ισραηλινού στρατού στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη τα τελευταία χρόνια.

Ο Raskin, ο οποίος ήδη συνυποστήριξε πέρυσι ένα νομοσχέδιο που θα περιόριζε τη μεταφορά επιθετικών όπλων από τις ΗΠΑ στο Ισραήλ, ήταν επιφυλακτικός ως προς την επιρροή των Ρεπουμπλικανών πίσω από το μέτρο, το οποίο πρότεινε ο Ρεπουμπλικάνος βουλευτής Thomas Massie από το Kentucky. Αλλά ο Raskin τελικά ενώθηκε με 102 άλλους Δημοκρατικούς, επτά εκ των οποίων Εβραίοι, στην υποστήριξη της διάταξης. ...

Ωστόσο, ακόμη και με έναν αυξανόμενο αριθμό Δημοκρατικών που εκφράζουν κριτική για το Ισραήλ, το θέμα παραμένει έντονο. Το RNS  (Regulatory News Service)  επικοινώνησε με αρκετούς Εβραίους Δημοκρατικούς που ψήφισαν υπέρ της διάταξης του Massie, αλλά μόνο ο Raskin συμφώνησε να σχολιάσει. Άλλοι είτε δεν απάντησαν είτε αρνήθηκαν. (Jack Jenkins. Η ψήφος της Βουλής που διέσπασε τους Εβραίους Δημοκράτες και αναδιαμορφώνει τις συμμαχίες . Religion News Service , 30 Ιουλίου 2026.)

Πράκτορες των Rothschilds

Τελικά, η απομυθοποίηση του ιστορικού μυστικού που περιβάλλει τη μητρική καταγωγή του Murray Rothbard αποκαλύπτει ότι οι πρόγονοί του πιθανότατα κατείχαν την ανώτατη εβραϊκή βαθμίδα της ρωσικής αυτοκρατορικής ιεραρχίας, όπως ακριβώς ισχυρίστηκε ο νεαρός Rothbard. Μέσω της γιαγιάς του, Sima Roskin, ο Rothbard ήταν πιθανότατα άμεσα με σάρκα και οστά της πλούσιας οικογένειας Roskin και των στενών συνεργατών και πιθανών συγγενών της, των Polyakov. Αυτοί οι διεφθαρμένοι μονοπωλητές σιδηροδρόμων και οι εξευγενισμένοι διεθνείς τραπεζίτες κάποτε κρατούσαν τις οικονομικές σανίδες σωτηρίας της τσαρικής αυτοκρατορίας και πυροδότησαν το οικονομικό θαύμα του Donbass, το οποίο παραμένει ένα επίκεντρο σύγκρουσης σήμερα.

Όταν η αυτοκρατορία αυτή κατέρρευσε στις Μπολσεβίκικες επαναστάσεις και την επακόλουθη Κόκκινη Τρομοκρατία, αυτό το ισχυρό εβραϊκό επαναστατικό δίκτυο και η γενεαλογική γραμμή μεταφυτεύτηκαν στην Αμερική. Η άμεση οικογένεια του Rothbard αναζήτησε καταφύγιο στη Νέα Υόρκη, ενώ οι προγονικοί του δεσμοί τον συνέδεαν με την μαχητική επαναστάτρια Bessie και το κομμουνιστικό δίκτυο. Λειτουργώντας εντός του ευρύτερου δεσμού Rothschild-Schiff-Polyakov-Roskin, το εβραϊκό δίκτυο βοήθησε στην οργάνωση όχι μόνο της Μπολσεβίκικης Επανάστασης, αλλά και του Αμερικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος και του Αμερικανικού Κινήματος για τα Πολιτικά Δικαιώματα.

Οι συγγενείς του Rothbard ήταν επομένως πιθανότατα αναπόσπαστο μέρος της προσπάθειας χειραγώγησης τόσο της Ρωσίας όσο και της Αμερικής, υπό την ηγεσία των Rothschild. Επομένως, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Rothbard είχε από τη γέννησή του θέση να χρησιμεύσει ως πράκτορας των Rothschild, ιδίως στην προστασία της μηχανής χρήματος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας. Ωστόσο, σε αντίθεση με τον οικογενειακό του φίλο και καθηγητή πανεπιστημίου Arthur Burns και τον φίλο του Milton Friedman, ο Rothbard αρνήθηκε αυτόν τον ρόλο. Καθώς ωρίμαζε, αποκάλυπτε όλο και περισσότερο τη συνωμοσία των Rothschild. Δυστυχώς, πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 68 ετών, ακριβώς όταν είχε αρχίσει να αμφισβητεί άμεσα την εβραϊκή ελίτ και την πολεμοχαρή κατάληψη της γεωπολιτικής ηγεμονίας.

Σύναψη

Ο κυρίως εβραϊκός χαρακτήρας του τσαρικού Gomel πιθανότατα εξηγεί τη βαθιά του σημασία για τη ρωσική ιστορία - από την εποχή των Εβραίων βαρόνων των σιδηροδρόμων και της επαναστατικής αναταραχής έως την άνοδο του μακροχρόνιου Σοβιετικού Υπουργού Εξωτερικών Andrei Gromyko και, αργότερα, του ολιγάρχη Andrey Melnichenko και του νυν ηγέτη της λευκορωσικής αντιπολίτευσης, Sergei Tikhanovsky. Τοποθετημένη μέσα σε αυτό το στρατηγικά ζωτικό κέντρο, η πλούσια οικογένεια Raskin σχεδόν αναπόφευκτα θα είχε σφυρηλατήσει συμμαχίες με τους Polyakov και άλλες εξέχουσες εβραϊκές δυναστείες. Αυτό το δίκτυο πιθανότατα παρείχε την προγονική σύνδεση με τα υψηλότερα επίπεδα της ρωσικής αυτοκρατορικής ιεραρχίας, την οποία ο νεαρός Rothbard ανέφερε στο δοκίμιό του, αν και μόνο περαιτέρω επαγγελματική γενεαλογική μελέτη μπορεί να καταστήσει τη σύνδεση βέβαιη.

Ανιχνεύοντας αυτές τις ρίζες και τις συνδέσεις, βλέπουμε ότι η πνευματική πρωτοπορία της σύγχρονης αμερικανικής πολιτικής σκέψης -τόσο στην Αριστερά όσο και στη Δεξιά- μοιράζεται μια μοναδική προγονική εστία στην αυτοκρατορική Ρωσία. Η στρατηγική συμμαχία του Rothbard με τη Νέα Αριστερά ήταν μια άμεση συνέχεια ενός γενεαλογικού πολέμου ενάντια στον εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό, μια αποστολή που μοιραζόταν με τους πιθανούς συγγενείς του, τον Marcus και τον Jamie Raskin. Οι πληρεξούσιοι του δικτύου Rothschild-Schiff-Polyakov έχουν περάσει πάνω από έναν αιώνα εκτελώντας την ίδια θεμελιώδη αποστολή, αποδεικνύοντας ότι μεγάλο μέρος της σύγχρονης αρχιτεκτονικής της αμερικανικής πολιτικής διαφωνίας γεννήθηκε πριν από πολύ καιρό υπό την προστασία των Rothschild μεταξύ των Εβραίων επαναστατών κυρίως του Gomel.

Άπό :  theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική