...Ποιος αυτοανακηρύσσεται "σωτήρας" της Ουγγαρίας στην ώρα του μεγαλύτερου κινδύνου της; ...
Έντεκα Εβραίοι και οκτώ κακοί Ούγγροι!
...Ο μαζικός διορισμός Εβραίων Τεκτόνων καθηγητών και δασκάλων· η μπολσεβίκικη μεταρρύθμιση των σχολικών βιβλίων· η καταστροφή των ψυχών των παιδιών· η υποβάθμιση της γονικής εξουσίας· η συστηματική καταστροφή των πατριωτικών αρχών· η αποκάλυψη σεξουαλικών ζητημάτων...
... Και μετά υπάρχει και ο τρόμος. Οι τρομοκράτες υποτελείς του Bela Kun, Εβραίοι δολοφόνοι με δερμάτινες ρόμπες που ονομάζονται «τα παιδιά του Λένιν», κυνηγούν πάντα αντεπαναστάτες. Επικεφαλής τους είναι ένας απολύτως αδίστακτος Εβραίος ονόματι Tibor Számuelly. Τα βασανιστήρια και οι δολοφονίες είναι ασήμαντα πράγματα για αυτούς τους ανθρώπους, και αν σε υποψιαστούν καν για αντεπανάσταση, θα έρθουν να σε πιάσουν....
« Το Ημερολόγιο ενός Παρανόμου», Cécile Tormay
Το βιβλίο «Το Ημερολόγιο ενός Παρανόμου» της Cécile Tormay (που εκδόθηκε σε δύο τόμους το 1923 και το 1924) παρέχει μια ιμπρεσιονιστική αφήγηση από πρώτο χέρι για την εξέγερση και την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους στην Ουγγαρία στα χρόνια που ακολούθησαν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν και έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός ημερολογίου - με κεφάλαια που αποτελούνται από χρονολογημένες καταχωρίσεις ημερολογίου και μακροσκελή αποσπάσματα που περιγράφουν λεπτομερώς τις εμπειρίες, τα όνειρα και τα συναισθήματα της συγγραφέως - συχνά διαβάζεται περισσότερο σαν χρονικό όπου η συγγραφέας αφηγείται την απόλυτη καταστροφή ενός μεγάλου πολιτισμού που κατέρρεε μέρα με τη μέρα. Αυτό σε ορισμένα σημεία απαλύνεται από όμορφες και αξέχαστες περιγραφές της φύσης, της ζωής στην πόλη και της ανθρώπινης αλληλεπίδρασης, οι οποίες διαψεύδουν την τέχνη ενός μυθιστοριογράφου. Ωστόσο, η Tormay δεν εγκαταλείπει ποτέ την ταυτότητά της ως ατόμου παγιδευμένου στην ίδια την πυρκαγιά που προσπαθεί να απεικονίσει.
Σε αρκετές σελίδες, συνειδητοποιεί κανείς ότι η Tormay είναι μια ακλόνητη Ουγγαρέζα πατριώτισσα και αριστοκράτισσα. Είναι μια συντηρητική αντιδραστική που ταυτίζεται απόλυτα με το έθνος της, προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Δυστυχώς γι' αυτήν, στο βιβλίο «Ημερολόγιο ενός Παρανόμου» ( An Outlaw's Diary) της αρέσει περισσότερο το δεύτερο παρά το πρώτο , όπου βρίσκουμε πολλά αποσπάσματα όπως αυτό: «Η καρδιά μου ήταν πληγωμένη και αιμορραγούσε, και το αίμα που έρεε ήταν το αίμα όλων των προγόνων μου που ήταν Ούγγροι».
Ενώ η στάση της απέναντι στον Χριστιανισμό παραμένει σεβαστή, το αίσθημα εθνικισμού που έχει τον υπερισχύει και δεν παύει ποτέ να πάλλεται από φυλετική συνείδηση και αλληλεγγύη:
«Ήδη διαπραγματεύομαι με τα διάφορα ιδρύματα γυναικών της Καθολικής Εκκλησίας», είπε η Κόμισσα, «και ελπίζω να επιτύχω την ενότητά τους».
«Δεν θέλω την ενότητα των δογμάτων», είπα· «θέλω την ενότητα των Ούγγρων. Οι δυνάμεις της Καταστροφής έχουν ενωθεί σε ένα στρατόπεδο. Όλοι οι απόστολοί της συνεργάζονται. Γιατί να μην ενωθούν και οι δυνάμεις της αναγέννησης;»
Αυτό είναι που δίνει στο "Ημερολόγιο ενός Παρανόμου" τη δύναμη να αντέχει έναν αιώνα αργότερα, όταν η μαζική μετανάστευση από τον Τρίτο Κόσμο στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και τους Αντίποδες απειλεί την ίδια την ύπαρξη του δυτικού πολιτισμού. Μέσω της φυλετικής της ταυτότητας, η Cécile Tormay προσφέρει μια εύγλωττη φωνή για τις λευκές πλειοψηφίες παντού. Μόνο που, στην περίπτωση της Tormay, οι αλλόφυλες φυλές είναι οι Τσέχοι και οι Ρουμάνοι, και, το πιο σημαντικό, οι Εβραίοι. Ούτε για μια στιγμή δεν παίρνει τα μάτια της από τους Εβραίους.
Αλλά είναι γυναίκα. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να κάνει πολλά πέρα από το να παρατηρεί, να βράζει και να κρύβεται. Δεν υπάρχει και πολλή πλοκή στο "Ημερολόγιο ενός Παρανόμου", πέρα από όλη την ιστορία που ξετυλίγεται γύρω της. Αυτό δεν το κάνει λιγότερο συναρπαστικό.
Η Tormay ξεκινά την αφήγησή της στις 31 Οκτωβρίου 1918 , εν μέσω της Επανάστασης των Χρυσανθέμων, κατά την οποία ο Κόμης Michael Károlyi και το Εθνικό του Συμβούλιο σφετερίστηκαν τον έλεγχο από τον Πρωθυπουργό János Hadik. Αφηγείται τη σπαρακτική στιγμή που ο πρώην πρωθυπουργός Stephen Tisza δολοφονείται στο σπίτι του. Ο Károlyi έχει λαϊκή υποστήριξη και η επιρροή του εκείνη τη στιγμή ενισχύεται από τον ουγγρικό λαό, ο οποίος έχει βαρεθεί τον πόλεμο και έχει βαρεθεί να βλέπει τις δυνάμεις της Αντάντ να καταστρέφουν την ουγγρική επικράτεια σαν γύπες πάνω σε κουφάρια. Θυμωμένοι άντρες προκαλούν τώρα προβλήματα στους δρόμους της Βουδαπέστης και αναζητούν άτομα που θα κατηγορήσουν για την καταστροφή. Πυροβολισμοί ακούγονται τη νύχτα. Η κλοπή είναι ανεξέλεγκτη. Μέσα σε όλα αυτά, η Tormay ξέρει ποιος κρύβεται πραγματικά πίσω από την κατάληψη της εξουσίας από τον Károlyi.
Ποιος αυτοανακηρύσσεται σωτήρας της Ουγγαρίας στην ώρα του μεγαλύτερου κινδύνου της; Ο κόμης Michael Károlyi και η Rosa Schwimmer; Ο Martin Lovaszy,ο Baron Louis Hatvany-Deutsch, ο John Hock, ο Sigmund Kunfi-Kunstatter,ο Ladislaus Fenyes,ο William Bohm,ο Count Theodor Batthyany και ο Louis Biro-Blau ;Ο Dezso Abraham,ο Alexander Garbai και ο Ernest Garami-Grunfeld; Ο Oscar Jaszi-Jakobovics,ο Paul Szende-Schwarz και ο Ernest Muller; Ο Zoltan Janosi, ο Louis Purjesz και ο Jacob Weltner ;
Έντεκα Εβραίοι και οκτώ κακοί Ούγγροι!
Η ψυχή μου βασανίζεται από απερίγραπτο πόνο. Θεέ μου, πού είναι ο βασιλιάς; Πού είναι ο κόμης Hadik και η κυβέρνησή του, οι αξιωματικοί, τα ακόμα πιστά στρατεύματα; Δεν υπάρχουν πια γροθιές; Δεν υπάρχει κανείς να χτυπήσει καθόλου;
Αυτό το απόσπασμα υπογραμμίζει δύο σημαντικά θέματα για την Tormay - την ονομασία του Εβραίου και το βάσανο για λογαριασμό του λαού της. Αρκετά συχνά ανθρωποποιεί την Ουγγαρία και θεωρεί τον κομμουνισμό ως μολυσματική ασθένεια. Με όλη την αγωνία που υπομένει, είναι σαν να είναι η ίδια η ασθενής. Σε κάποιο σημείο παρομοιάζει τις κόκκινες σημαίες του κομμουνισμού με «μια ανοιχτή πληγή που προκλήθηκε από ένα γιγάντιο τσεκούρι».
Όσο για τους Εβραίους, η έχθρα της είναι απεριόριστη. Τους βλέπει ξεκάθαρα ως μια εχθρική φυλή που δεν έχει την αρετή της ειλικρινούς κατάκτησης. Αντίθετα, παραμονεύει στις σκιές κάνοντας το «σιωπηλό, μυστικό έργο της υπονόμευσης» ενώ βρωμάει «ξένο χρήμα». Το « Ημερολόγιο ενός Παρανόμου» είναι γεμάτο με φωτογραφίες που εκθέτουν τους επαναστάτες Εβραίους με τα πραγματικά τους ονόματα - και είναι εκπληκτικό το πόσο αποκρουστικοί είναι μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους:
Αν η ηχώ-σηματοδότηση υπήρχε την εποχή της Cécile Tormay, φαίνεται ότι θα την είχε αξιοποιήσει πολύ καλά.
Η Tormay βρίσκει ιδιαίτερα ενοχλητική την εβραϊκή πρακτική είτε να προσποιούνται ότι είναι Ούγγροι ενώ μιλούν εκ μέρους των Ούγγρων είτε να αρνούνται ότι υπάρχουν Ούγγροι. Περιλαμβάνει αυτή τη συναρπαστική συζήτηση με έναν Εβραίο:
«Βλέπω τα πράγματα διαφορετικά», είπε ο άντρας. «Αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα στην Ουγγαρία. Μιλούν πάντα για τη χώρα, το έθνος. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως χώρα και έθνος. Το ίδιο ισχύει για μένα όπου ζω, στη Μόσχα, στο Μόναχο ή στο Βελιγράδι. Είναι όλα το ίδιο για μένα αρκεί να ζω καλά. Αυτό είναι το πράγμα στο οποίο πρέπει να επιδιώξουμε και μόνο μέσω του σοσιαλισμού μπορεί να επιτευχθεί».
«Ο τελικός σκοπός είναι ο κομμουνισμός;»
«Αργότερα, κάποια στιγμή, κάποια μέρα, ναι», απάντησε ο άντρας χαμηλόφωνα.
«Και το ρωσικό παράδειγμα; Πιστεύετε ότι αυτό που συμβαίνει εκεί είναι η πραγματοποίηση της ανθρώπινης ευτυχίας;»
«Αυτό είναι μόνο το στάδιο της μετάβασης.»
«Μετάβαση που μπορεί να σημαίνει αφανισμό.»
Η βασιλεία του Károlyi δεν διαρκεί πολύ, μόνο μερικούς μήνες. Η Tormay τον απορρίπτει περιφρονητικά ως έναν αδύναμο μεγαλομανή. Δεν είναι τόσο εχθρός όσο εργαλείο του εχθρού. Σε πολλά σημεία στον Πρώτο Τόμο, ακούμε το όνομα Bela Kun να ψιθυρίζεται με φόβο και δέος. Γινόμαστε μάρτυρες της κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στις δυσαρεστημένες μάζες, της επείγουσας, βίαιης ρητορικής του και των τραμπούκων του.
Ο δεύτερος τόμος ξεκινά με το τέλος του πρώτου τόμου, με έναν μπολσεβίκο στο δρόμο να ουρλιάζει «Ζήτω η δικτατορία του προλεταριάτου!»
Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο Károlyi αναγκάζεται να φύγει από την εβραϊκή κλίκα, η οποία τον ενδυνάμωσε, και στη συνέχεια εγκαθιστά τον Εβραίο Kun ως ηγέτη της Σοβιετικής Δημοκρατίας της Ουγγαρίας. Μετά από αυτό, η Tormay προσκαλεί τους αναγνώστες της να γίνουν μάρτυρες της πείνας, της ανικανότητας και της αποθάρρυνσης που προκύπτουν. Παντού γύρω της υπάρχουν κατάσκοποι και άχρηστοι υπάλληλοι της κυβέρνησης. Οι ζωές των ανθρώπων εξαρτώνται από τα εισιτήρια τροφίμων. Υπάρχουν «εβδομάδες χωρίς κρέας» στη Βουδαπέστη. Όσοι δεν λαμβάνουν εισιτήρια τροφίμων κυριολεκτικά λιμοκτονούν - η Tormay το περιγράφει ως «εκτελέσεις απλώς με τη χρήση χρωματιστών αποκομμάτων χαρτιού.». Επιπλέον, η ταξινόμηση του αρχηγού του νοικοκυριού ισχύει για ένα ολόκληρο νοικοκυριό. Έτσι, αν ένας άνδρας κριθεί ανάξιος για εισιτήρια τροφίμων, ολόκληρη η οικογένειά του λιμοκτονεί επίσης.
Τα καύσιμα είναι λιγοστά και ο χειμώνας κρύος. Τα σπίτια επιτάσσονται. Ρούχα, έπιπλα, τιμαλφή απλώς κλέβονται - είτε από την κυβέρνηση είτε από ληστές. Οι άνθρωποι χάνουν την ελπίδα. Όσοι μπορούν, φεύγουν. Όσοι δεν μπορούν ή επιλέγουν να μην - όπως η Tormay - κρύβονται. Στην περίπτωσή της, πρέπει να αποχωριστεί την ηλικιωμένη μητέρα της. Το μεγαλύτερο μέρος του Δεύτερου Τόμου απεικονίζει την Tormay είτε να κρύβεται είτε να τρέχει ανάμεσα σε ασφαλή σπίτια, ενώ πέρα από τα σύνορά τους οι Τσέχοι και οι Ρουμάνοι συνεχίζουν να καταλαμβάνουν ουγγρικά εδάφη απέναντι στην αμφιταλαντευόμενη Αντάντ. Η απώλεια χιλιάδων ετών εδαφών την ενοχλεί περισσότερο από το ένταλμα σύλληψής της. Το έγκλημά της ήταν απλώς ότι έγραψε ένα δοκίμιο που έδινε ελπίδα στους Ούγγρους.
Ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνουν οι Μπολσεβίκοι Εβραίοι είναι να κλείνουν τις εκκλησίες και να τις αντικαθιστούν με κινηματογράφους. Ταυτόχρονα, προωθούν τον ελεύθερο έρωτα και το διαζύγιο. Αναλαμβάνουν επίσης την εκπαίδευση των παιδιών. Ακολουθούν μερικές από τις καινοτομίες τους, τις οποίες οι σύγχρονοι αναγνώστες θα πρέπει να βρουν αηδιαστικά οικείες:
Ο μαζικός διορισμός Εβραίων Τεκτόνων καθηγητών και δασκάλων· η μπολσεβίκικη μεταρρύθμιση των σχολικών βιβλίων· η καταστροφή των ψυχών των παιδιών· η υποβάθμιση της γονικής εξουσίας· η συστηματική καταστροφή των πατριωτικών αρχών· η αποκάλυψη σεξουαλικών ζητημάτων...
Και μετά υπάρχει και ο τρόμος. Οι τρομοκράτες υποτελείς του Kun, Εβραίοι δολοφόνοι με δερμάτινες ρόμπες που ονομάζονται «τα παιδιά του Λένιν», κυνηγούν πάντα αντεπαναστάτες. Επικεφαλής τους είναι ένας απολύτως αδίστακτος Εβραίος ονόματι Tibor Számuelly. Τα βασανιστήρια και οι δολοφονίες είναι ασήμαντα πράγματα για αυτούς τους ανθρώπους, και αν σε υποψιαστούν καν για αντεπανάσταση, θα έρθουν να σε πιάσουν.
Η Tormay αφηγείται πώς ο Számuelly έκανε περιοδείες τιμωρίας σε όλη την Ουγγαρία για να διαπράξει φρικαλεότητες.
Συνέλαβε τυχαία τρεις άντρες, τον Kérner, έναν ιδιοκτήτη μύλου, τον Joseph Tokay, έναν αστυνομικό, και τον Ladislaus Fekete, τον δήμαρχο, και τους κρέμασαν σε δέντρα μπροστά σε ένα φαρμακείο. «Γρήγορα!» είπε και καθάριζε τα νύχια του ενώ εκτελούνταν η εκτέλεση. Έπειτα επιβιβάστηκε ξανά στο τρένο του και συνέχισε. Στην Kaba βασάνισε βιαστικά τον εφημέριο, τον συμβολαιογράφο και τον δικαστή και έφυγε ξανά, επειδή έρχονταν οι Ρουμάνοι. Από εκεί πήγε στο Szolnok, όπου πήρε ομήρους και τους κρέμασε. Εκατόν πενήντα εκτελέστηκαν. Ήταν όλοι Ούγγροι - και Χριστιανοί...
Όπως ακριβώς και στη Σοβιετική Ένωση, οι Ούγγροι Μπολσεβίκοι είχαν υποστηρίξει τους εργάτες όταν απεργούσαν ενάντια στους αριστοκράτες εργοδότες. Αλλά όταν αυτοί οι ίδιοι εργάτες απεργούν ενάντια στο καθεστώς του Bela Kun, ο Kun απειλεί να «κρεμάσει μερικούς σιδηροδρομικούς σε κάθε σταθμό».
Στο τέλος, το κόκκινο κέντρο δεν μπορεί να αντέξει. Υπάρχει υπερβολική πίεση από τους Ρουμάνους και τους Τσέχους, και -αργά- από την Αντάντ. Υπάρχει υπερβολική ταλαιπωρία, υπερβολική δυσαρέσκεια. Μετά από μήνες ήττας, οι αντεξεγέρσεις δυναμώνουν, κερδίζουν μάχες και θέτουν τους κομμουνιστές σε φυγή. Λίγο λιγότερο από ένα χρόνο αφότου την έχασαν, οι Ούγγροι ανακτούν τη χώρα τους. Τελικά, η Tormay επανενώνεται με τη μητέρα της.
Είναι ένα γλυκό τέλος, αλλά δεν χαλάω τίποτα μοιράζοντάς το. Δεν νομίζω ότι οι αναγνώστες ακόμη και στην εποχή της στρεφόντουσαν στο « Ημερολόγιο ενός Παρανόμου» για αγωνία. Στράφηκαν σε αυτήν για μια καθαρή, εθνοκεντρική άποψη της κατάληψης της Ουγγαρίας από τους Μπολσεβίκους, όπως αποδίδεται μέσα από την επιδέξια και υποβλητική πρόζα μιας μυθιστοριογράφου - μια πραγματικά μοναδική λογοτεχνική εμπειρία. Η απεικόνιση του φαντάσματος του Stephen Tisza που στοιχειώνει τον δρόμο έξω από το Κοινοβούλιο από την Tormay είναι ανατριχιαστική. Το ίδιο και η σκηνή στο τέλος του Πρώτου Τόμου, στην οποία ο εθνικός ποιητής της Ουγγαρίας, Sándor Petőfi (ο οποίος πέθανε το 1849) ανασταίνεται από τους νεκρούς και περιπλανιέται στους δρόμους της Βουδαπέστης σαν άγγελος εκδίκησης:
«Τι έχεις κάνει στις σημαίες μου;»
«Τι έχεις κάνει με τον ελεύθερο τύπο μου;»
«Τι έχεις κάνει με τα τραγούδια μου;»
«Σε ποιον έδωσες τον τάφο μου;»
Όχι μόνο αυτό, αλλά η Tormay έχει γνήσια γνώση της ανθρώπινης κατάστασης, η οποία αναβαθμίζει το έργο της ακόμη περισσότερο. Προς το τέλος του δεύτερου τόμου, αλληλεπιδρά με τον Oswald Spengler καθώς περιπλανιέται στα στάδια του πολιτισμού: Γέννηση, Νεότητα, Ανδρική Ηλικία, Εκφυλισμός και Γηρατειά. Σημειώνει την έντονη διαφορά μεταξύ πολεμικού και πολιτικού θάρρους και θρηνεί για το πώς οι Ούγγροι άνδρες έχουν περίσσεια του πρώτου και σχεδόν καθόλου του δεύτερου. Εμπλέκει έναν προλετάριο σε μια διαμάχη και παραδέχεται ότι η αριστοκρατία φέρει εν μέρει την ευθύνη για τα τρέχοντα προβλήματά της, επειδή δεν αλληλεπιδρά περισσότερο με τις εργατικές τάξεις. Σημειώνει επίσης πώς ο Παγκόσμιος Πόλεμος είχε αποδυναμώσει την Ουγγαρία σε τέτοιο βαθμό που «[αυτοί] που θα μπορούσαν να μας είχαν σώσει σήμερα είναι νεκροί». Σε μια συγκινητική στιγμή, ψάχνει στον κανόνα της δυτικής λογοτεχνίας για παρηγοριά και δεν βρίσκει τίποτα - μέχρι που πέφτει πάνω σε παραμύθια.
Η αγαπημένη μου στιγμή εμφανίζεται αμέσως μετά την κατάληψη:
Οι φωτεινοί, καθαροί δρόμοι, οι αστυνομικοί, η προστασία, η ασφάλεια του παρελθόντος — πού πήγαν όλα αυτά;
Ο πολιτισμός ήταν απλώς μια σκαλωσιά καλυμμένη με χάρτινες αφίσες, ώστε να μην βλέπουμε ότι δεν υπήρχε κτίριο πίσω της, και κατέρρευσε με ένα μόνο χτύπημα. Είναι ένα ερείπιο, και λύκοι περιφέρονται πάνω από το εγκαταλελειμμένο έδαφος. Η πόλη έχει γλιστρήσει ξαφνικά πίσω στην εποχή που όταν κάποιος ξεκινούσε μια δουλειά τη νύχτα δεν ήξερε αν θα έβλεπε ποτέ ξανά το σπίτι του.
Το « Ημερολόγιο ενός Παρανόμου» μπορεί να είναι άνισο κατά καιρούς και έχει και τα ελαττώματά του. Η Tormay είναι τόσο προσηλωμένη στους Εβραίους που η πεζογραφία της μερικές φορές γίνεται ρόζ καθώς προσπαθεί να βρει νέους τρόπους να εκφράσει την απέχθειά της γι' αυτούς. Ακολουθούν μερικά παραδείγματα:
«Ο Περιπλανώμενος Εβραίος βάφει το πρόσωπό του νεανικό και επιδίδεται σε όργια στην άκρη του τάφου.»
«Γνωρίζω τα φτωχά μικρά χωριά τους, που δέχονται ορμή από έναν στρατό από βδέλλες με καμπαρντίνες, αιμοδιψείς, ακόρεστους, στην πορεία τους προς τα δυτικά.»
«Απεριποίητες, παχουλές γυναίκες στέκονταν στις πόρτες, μεταξωτά φορέματα θρόιζαν στο μονοπάτι, και η οσμή της βρωμιάς αναμειγνυόταν με αυτή της φθηνής μυρωδιάς.»
Προσβολές σαν κι αυτές ξεφυτρώνουν σχεδόν τακτικά από τις σελίδες του βιβλίου« Ημερολόγιο ενός Παρανόμου» . Οι απεικονίσεις της για τους Εβραίους είναι αμείλικτες στην αποστροφή τους και σπάνια αναφέρει μια αλληλεπίδραση με έναν Εβραίο που δεν είναι εντελώς αρνητική. Επίσης, δεν αποφεύγει να δημοσιεύει φήμες ως γεγονός και μερικές φορές αποδίδει μια σχεδόν υπερφυσική ποιότητα στους Εβραίους, σαν να ήταν ο Sauron στον « Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» του JRR Tolkien :
Διασκορπίζονται χωρίς τάξη, υπό την επήρεια εκείνου του τρομερού ανατολίτικου ματιού, που υπνωτίζει τον λαό μας και παρασύρει το δυστυχισμένο έθνος στην ατίμωση.
Σε αντίθεση με τον Sauron, ωστόσο, οι Εβραίοι είναι ένα συλλογικό κακό:
Ο δαίμονας της Επανάστασης δεν είναι ένα άτομο, ούτε ένα κόμμα, αλλά μια φυλή ανάμεσα στις φυλές.
Πώς γίνεται τα φυλετικά του συμφέροντα να ταυτίζονται σε ένα Ρ ουθηνιακό χωριό και στην καρδιά της Νέας Υόρκης; Επαινεί ένα άτομο και ο έπαινος αντηχεί σε όλο τον κόσμο. Καταδικάζει ένα άλλο, και η καταστροφή αυτού του ανθρώπου ξεκινά όπου κι αν βρίσκεται. Οι διαταγές δίνονται με μυστηριώδη μυστικότητα. Αυτό που ο Εβραίος βρίσκει γελοίο σε άλλους ανθρώπους το κρατάει φανατικά ζωντανό μέσα του. Διδάσκει την αναρχία και την εξέγερση μόνο στους εθνικούς, ο ίδιος υπακούει τυφλά στις οδηγίες των αόρατων ηγετών του.
Ο Mirabeau οδηγήθηκε προς την Επανάσταση από τον Moses Mendelssohn και την επιρροή όμορφων Εβραίων γυναικών. Ήταν εκεί, στο Παρίσι, πίσω από κάθε επανάσταση, και εμφανίζονται στην ιστορία ανάμεσα στα ηγετικά πνεύματα της Κομμούνας του 1871. Αλλά είναι ορατές μόνο κατά τις ώρες της υποκίνησης και της επιτυχίας· δεν βρίσκονται ανάμεσα στους μάρτυρες και τους παθόντες. Όταν οι δυνάμεις της τάξης που επέστρεψαν άρχισαν να παίρνουν εκδίκηση από την Κομμούνα, ο Marx και ο Leo Frankel είχαν τραπεί σε φυγή.
Ήταν κατά τη διάρκεια της Τουρκικής Επανάστασης που ένας Εβραίος είπε με υπερηφάνεια στον πατέρα μου: «Εμείς το κάναμε αυτό: οι Νεότουρκοι είναι Εβραίοι».
Πώς να ξεχωρίσεις μια τέτοια σαλάτα αλήθειας, συνωμοσίας και ψεμάτων; Ναι, οι Εβραίοι ασκούν δυσανάλογη δύναμη στο παρασκήνιο, συχνά για κακόβουλους σκοπούς. Ναι, οι Εβραίοι ήταν η ομάδα που ήταν η πιο υπεύθυνη όχι μόνο για ό,τι συνέβη στην Ουγγαρία, αλλά και για την εγκαθίδρυση της εκφυλισμένης εποχής στην οποία ζούμε σήμερα. Ναι, οι αριστεροί Εβραίοι της διασποράς έχουν αποδειχθεί ο μεγαλύτερος εχθρός των πατριωτών, φυλετικά συνειδητοποιημένων λευκών παντού. Αλλά το να κατηγορείς τον Moses Mendelssohn για τη Γαλλική Επανάσταση και το επακόλουθο λουτρό αίματος είναι υπερβολικό...
Περισσότερο από ένα ημερολόγιο και περισσότερο από ένα χρονικό, το "Ημερολόγιο ενός Παρανόμου" έχει την αξία μιας σπουδαίας λογοτεχνίας. Η Cécile Tormay ήταν μυθιστοριογράφος και χρονογράφος, και ακόμη και στη μετάφραση, μπορεί κανείς να διακρίνει το εκλεπτυσμένο γούστο και την ευαισθησία της στη γλώσσα. Οι προτάσεις δεν είναι απλώς δομικά στοιχεία της γλώσσας. Για εκείνη, είναι μόρια κομψότητας και νοήματος - πολύτιμα από μόνα τους, και διπλά κομψά για τις άμεσες αλήθειες που μεταφέρουν. Και το μυαλό που τις παρήγαγε ενισχύθηκε από χιλιετίες δυτικής σκέψης, τέχνης και παράδοσης - και ήταν περήφανο γι' αυτό. Τι άλλο θα μπορούσε να είχε συλλάβει από ένα τόσο δυνατό και αξέχαστο απόσπασμα όπως αυτό;
Μπροστά στο δημαρχείο, ο σύντροφος Singer εκφώνησε τον αποχαιρετιστήριο λόγο:
«Σας αποχαιρετούμε με την υπόσχεση ότι θα αγωνιστούμε με ανελέητο μίσος ενάντια στην αστική τάξη και, αν χαθούμε, οι λεπίδες των χορταριών θα συνεχίσουν τον αγώνα, εμπνευσμένες από το μίσος μας».
Στο νεκροταφείο ο ιερέας μίλησε:
«Αδελφοί μου εν Κυρίω, που στέκεστε μπροστά σε αυτούς τους ανοιχτούς τάφους, ο τελευταίος σας λόγος ας είναι αγάπη...»
Σε αυτές τις δύο ομιλίες συναντήθηκαν ο Χριστός και εκείνοι που τον είχαν σταυρώσει.
Πράγματι.
Ἀπό : theoccidentalobserver.net
Ἡ Πελασγική
