" ...μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρᾳ καί παρά θεοῖς καί παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι..." Σωκράτης

Πέμπτη 21 Μαΐου 2026

Ὁ ἐπιθανάτιος ῥόγχος τοῦ Καπιταλισμοῦ

Η συλλογική Δύση έχει κατακερματιστεί, όμως σε κάθε έναν από τους θύλακες της η μόνη στρατηγική επιβίωσης που αναγνωρίζει είναι ο πόλεμος. Αυτό είναι που μας οδηγεί προς το χάος και, ίσως, την καταστροφή.

Τοῦ José Goulão

Η λεγόμενη συλλογική Δύση έχει εισέλθει σε μια υπαρξιακή καμπή που θα μπορούσε να παρασύρει τον κόσμο στο χάος και σε μια τραγωδία ασύλληπτων διαστάσεων, επειδή το μόνο αντίδοτο που γνωρίζει είναι ο πόλεμος - η μέθοδος μιας μόνιμης αποικιακής νοοτροπίας και η απόλυτη έκφρασή της: ο ιμπεριαλισμός.

Η Δύση, μας λένε οι δυτικοί εἰδικευμένοι ἐπαγγελματίες , είναι «ο πολιτισμός μας». Μια έννοια που βασίζεται σε αυτοπειστικές έννοιες φυλετικής ανωτερότητας, ενός υποτιθέμενου δικαιώματος να ορίζουμε μοναδικές πολιτισμικές και ανθρώπινες αρχές - «τις αξίες μας» - και να διεκδικούμε την κυριότητα του παγκόσμιου πλούτου μέσω ενός είδους θεϊκού δικαιώματος. Και όταν είναι απαραίτητο, βασίζεται και στη θρησκευτική υπεροχή: το σταυροφορικό πνεύμα. Ο πόλεμος κατά του Ιράν και οι φρικαλεότητες στην Παλαιστίνη είναι αρκετά παραδείγματα

Ωστόσο, η συλλογική Δύση κατακερματίζεται.

Με απλούς όρους, το ρήγμα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, πυροδοτούμενο από τον σεισμό Τραμπ: ένας αυτοκράτορας με κάτι από Νέρωνα, που τοποθετούσε τον ψυχοπαθητικό ναρκισσισμό του πάνω από οτιδήποτε άλλο, ειδικά από την ανθρώπινη ζωή.

Ο Τραμπ, ωστόσο, δεν είναι ένα φαινόμενο που προέκυψε από το πουθενά, σαν η ιστορία απλώς να δυσλειτουργούσε. Είναι το προϊόν της παρακμής και της δυσλειτουργίας στην οποία έχει περιέλθει η μηχανή του χρήματος - η δύναμη που κινεί τη συλλογική Δύση και εγγυάται όλες τις υποτιθέμενες ανωτερότητές της. Ο καπιταλισμός έχει εισέλθει στην αποφασιστική φάση της υπαρξιακής του κρίσης.

Έχοντας φτάσει στο στάδιο της νεοφιλελεύθερης αναρχίας και διαπιστώνοντας ότι ακόμη και αυτό δεν μπορεί πλέον να υποστηρίξει την προσποίηση της εκπροσώπησης της δημοκρατίας, της ελευθερίας, του ανθρωπισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το σύστημα οδεύει τώρα προς μια ακόμη πιο ακραία μορφή απελπισίας: τον ολοκληρωτισμό.

Εκεί βρισκόμαστε, αν και ο ολοκληρωτισμός εμφανίζεται με διαφορετικές μορφές - από την απρόσεκτη αδρότητα του Τραμπ μέχρι τις πιο περίτεχνα συσκευασμένες εκδοχές, που εξακολουθούν να καλύπτονται από τα ξεθωριασμένα στολίδια της δημοκρατίας, που εκπροσωπούνται από προσωπικότητες όπως ο Merz,ο Starmer, ο Zelensky, ο Modi, ο Macron και άλλοι.

Η συλλογική Δύση έχει διασπαστεί στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης, αλλά η αποσύνθεση δεν σταματά εκεί. Εντός της ίδιας της Ευρώπης, η Ευρωπαϊκή Ένωση καταρρέει σε μια αγωνία εγκατάλειψης, καθώς ο Τραμπ φαίνεται σοβαρός στο να αποσύρει την στρατιωτική κηδεμονία από την οποία εξαρτιόταν εδώ και καιρό.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, σε μια συμβίωση που ενσαρκώνει λειτουργικά τον ιμπεριαλιστικό-σιωνισμό με στρατιωτικούς όρους, επικεντρώνονται στη Μέση Ανατολή σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσουν στρατηγικούς και φυσικούς πόρους, ενισχύοντας παράλληλα τον αστυνομικό ρόλο του σιωνιστικού κράτους.

Ο Τραμπ ουσιαστικά εγκατέλειψε την Ευρωπαϊκή Ένωση —σε μια στιγμή που το ίδιο το ΝΑΤΟ μόλις που γνωρίζει ποια κατεύθυνση παίρνει— με το καθήκον να αντιμετωπίσει τη Ρωσία και, προς το παρόν, να διατηρήσει την ολοένα και πιο αυταρχική τάξη πραγμάτων του Zelensky μέχρι την τελευταία της πνοή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί τουλάχιστον να παρηγορηθεί από το γεγονός ότι η Ρωσία δεν αποτελεί πραγματική στρατιωτική απειλή. Αλλά αν συνεχίσει να επιμένει στο αντίθετο, οι συνέπειες μπορεί να γίνουν επικίνδυνα απρόβλεπτες.

Η συλλογική Δύση έχει κατακερματιστεί, όμως σε κάθε έναν από τους θύλακες της η μόνη στρατηγική επιβίωσης που αναγνωρίζει είναι ο πόλεμος. Αυτό είναι που μας οδηγεί προς το χάος και, ίσως, την καταστροφή.

Αυτός είναι ο επιθανάτιος ρόγχος του καπιταλισμού, που βάλλει άγρια ​​προς κάθε κατεύθυνση, ενώ χρησιμοποιεί τον ολοκληρωτισμό ως όργανό του. Ωστόσο, ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί μέχρι οι λαοί του κόσμου να αφυπνιστούν και να προσπαθήσουν να αποτρέψουν την απελπισία της καπιταλιστικής αναρχίας από το να οδηγήσει τον πλανήτη στην εξόντωση της ζωής όπως την ξέρουμε.

Ἀπό : strategic-culture.su

Ὅταν γίνεται λόγος γιά ἀφύπνισιν ἀντιλαμβάνεστε πώς ἡ ἀναφορά ἀφορᾷ τήν ῤίζα τοῦ Κακοῦ. Διότι τί ἄλλο μπορεῖ νά ἐκπροσωπῇ πιό ἀπόλυτα τήν καταστροφή τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ πέραν αὐτῆς ; Ἄλλως τε τό ἔχουν ὁμολογήσει εὐθέως : 

 «Θα κάνουμε την Δύση τόσο διεφθαρμένη που θα βρωμάει»...

Πολιτιστικός Μαρξισμός : Ἡ καρδιά τοῦ ἠθικοῦ ξεπεσμοῦ μας

Κατά τά ἄλλα ἀσχολούμαστε μέ τό κάθε ὄν ( εἴτε λέγεται Ἀκύλας εἴτε λέγεται Σκ@τύλας...) ! Ἄν τε γιατί  εἶμαι πολύ ...φτιαγμένη !!! 


Ἡ Πελασγική

Τετάρτη 20 Μαΐου 2026

Ὁ αἰώνας τῆς ταπείνωσης τῆς Ἀμερικῆς ἔχει ξεκινήσει

 Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να παραδεχτούν την ήττα τους και να τερματίσουν τον πόλεμο το συντομότερο δυνατό, γιατί όσο περισσότερο περιμένουμε, τόσο χειρότερες θα είναι οι συνέπειες για όλους. Το Στενό του Ορμούζ θα παραμείνει υπό τον έλεγχο του Ιράν. Ο κόσμος θα αναγκαστεί να εξυπηρετήσει το Ιράν, ξεκινώντας από τα κράτη του Κόλπου. Κάποιοι εστεμμένοι μπορεί να χρειαστεί να αποχωρήσουν. Οι περιφερειακές στρατιωτικές βάσεις της Αμερικής πιθανότατα θα εγκαταλειφθούν. Το Ιράν θα αναδειχθεί ως η νέα περιφερειακή δύναμη.

...Αλλά η Αμερική δεν έχει αποδυναμωθεί μόνο στον Κόλπο. Οι ΗΠΑ έχουν χάσει τόσο πολύ εξοπλισμό και υλικό στον Κόλπο που δεν μπορούν να προστατεύσουν αξιόπιστα την Ταϊβάν και τη Νότια Κορέα. Αυτή είναι η πίσω αυλή της Κίνας. Έτσι, η Κίνα μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος νικητής του πολέμου του Ιράν, επειδή στην πραγματικότητα δεν πολέμησε.

Τοῦ Greg Johnson

Ο «Αιώνας της Ταπείνωσης» της Κίνας ξεκίνησε το 1839 με τον Πρώτο Πόλεμο του Οπίου. Η δυναστεία Τσινγκ βρισκόταν σε παρακμή και οι ξένες δυνάμεις άρχισαν να κλέβουν εδάφη και να εκβιάζουν εμπορικές παραχωρήσεις μέσω πολέμων και στρατιωτικών εκστρατειών. Ήταν ένας μακρύς αιώνας που ουσιαστικά τελείωσε μόλις το 1949 με την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.

Αλλά ακόμα και τότε, υπήρχαν ημιτελείς υποθέσεις: το Μακάο, το Χονγκ Κονγκ και η Ταϊβάν. Το Μακάο και το Χονγκ Κονγκ έχουν πλέον επιστραφεί στην Κίνα. Αλλά η Ταϊβάν παραμένει αλύτρωτη. Πράγματι, η Ταϊβάν υπάρχει για να αρνείται τη νίκη στη Λαϊκή Δημοκρατία. Μέχρι σήμερα, η Ταϊβάν ισχυρίζεται ότι είναι η πραγματική Κίνα, διεκδικώντας την κυριαρχία της επί της υπόλοιπης Κίνας υπό την προστατευτική ομπρέλα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Είναι σαφώς ένα ευαίσθητο σημείο για το Πεκίνο. Μέχρι να διευθετηθεί το ζήτημα της Ταϊβάν, η άνοδος της Λαϊκής Δημοκρατίας δεν έθεσε πραγματικά τέλος στον Αιώνα της Ταπείνωσης.

Μας λένε ότι πρέπει να ρισκάρουμε πόλεμο για την Ταϊβάν επειδή κατασκευάζουν τσιπ για την Τεχνητή Νοημοσύνη. Βρισκόμαστε σε έναν «αγώνα της Τεχνητής Νοημοσύνης». Ακριβώς όπως βρισκόμαστε σε έναν αγώνα «σπάνιων γαιών».

Είμαι επιφυλακτικός απέναντι σε αυτά τα επιχειρήματα. Αν βρισκόμασταν σε έναν «υπαρξιακό» αγώνα με την Κίνα για την Τεχνητή Νοημοσύνη, απλώς θα μετακινούσαμε τα εργοστάσια εκτός εμβέλειας της Κίνας, όπως ο Στάλιν μετέφερε ολόκληρες βιομηχανίες πίσω από τα Ουράλια. Αλλά μετά θυμάμαι: η ιστορία είναι ένα μακρύ ιστορικό ηγετών που αντιμετωπίζουν υπαρξιακές απειλές και δεν κάνουν τίποτα.

Όταν ακούω ότι το «εμείς» πρέπει να αποκτήσουμε εδάφη ή να ρισκάρουμε πόλεμο για πόρους και τεχνολογίες, αναρωτιέμαι κυνικά ποιος είναι αυτός ο «εμείς». Εμείς οι άνθρωποι καταλήγουμε πάντα να πληρώνουμε για πράγματα. Κάθε φορά που ακούμε να επικαλείται η «γεωπολιτική», αυτό είναι ένα σημάδι ότι θα πληρώσουμε δύο φορές: πρώτα με αίμα και μετά με χρήματα.

Γιατί να πληρώνουμε με αίμα; Μήπως απλώς επειδή οι πολιτικά διασυνδεδεμένοι ολιγάρχες δεν θέλουν να ανταγωνίζονται για συμβόλαια, γι' αυτό και δωροδοκούν πολιτικούς για να τα παραδώσουν;

Όλα αυτά, φυσικά, αιωρούνταν στο παρασκήνιο όταν ο Ντόναλντ Τραμπ και ένα αεροπλάνο γεμάτο δισεκατομμυριούχους προσγειώθηκαν στο Πεκίνο για μια σύνοδο κορυφής.

Καταρχάς, το να πάει ο Elon Musk στην Κίνα μοιάζει με το να πάρεις μαχαίρι σε ανταλλαγή πυροβολισμών. Υπάρχουν ζητήματα κυριαρχίας και ταυτότητας που διακυβεύονται εδώ, τα οποία δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με κρεμαστές επιχειρηματικές συμφωνίες. Ο Τραμπ θα έπρεπε να το είχε καταλάβει αυτό ήδη από την άθλια αποτυχία των εμπορικών απεσταλμένων του, Witkoff και ο Kushner, να τερματίσουν τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Αλλά ο Τραμπ δεν μπορεί να το μάθει αυτό. Είναι γέρος. Οι δυνάμεις του μειώνονται. Έτσι, όλο και περισσότερο καταφεύγει σε αυτό που ξέρει καλύτερα: να πουλάει κρέας, να πουλάει πολέμους, να πουλάει τον εαυτό του. Είναι έμπορος. Το μόνο που σκέφτεται είναι τα χρήματα.

Δεύτερον, ο Τραμπ δεν έπρεπε ποτέ να είχε κάνει αυτό το ταξίδι εξαρχής, επειδή πέταξε πολλά από τα χαρτιά που σχεδίαζε να παίξει στο Πεκίνο ξεκινώντας -και χάνοντας- έναν πόλεμο με το Ιράν. Ο Τραμπ, ωστόσο, απλώς αρνείται. Παρατείνει τον πόλεμο -και έτσι αυξάνει τις αρνητικές συνέπειες- προφανώς ελπίζοντας σε ένα θαύμα, ώστε να μην χρειαστεί να παραδεχτεί την ήττα.

Φυσικά, δεν αναθέτει εκ νέου τη σύνοδο κορυφής με την Κίνα. Αυτό θα ισοδυναμούσε με παραδοχή ήττας. Μάλιστα, υπάρχουν κάποιες εικασίες ότι ήλπιζε να εξασφαλίσει τη βοήθεια της Κίνας για να απεγκλωβιστεί από το χάος του Ιράν. Πιθανότατα ήλπιζε επίσης σε μια άνοδο στις δημοσκοπήσεις. Γιατί σε αυτό έχει καταντήσει: να αρπάζεται από τα άχυρα, να εκμεταλλεύεται το χρηματιστήριο και τις δημοσκοπήσεις με ψέματα και κόλπα.


Φυσικά, ο Τραμπ ισχυρίζεται σπουδαία πράγματα από αυτή τη σύνοδο κορυφής. Αλλά όλα είναι ουτοπικά. Για παράδειγμα, η Κίνα έχει υποσχεθεί να αγοράσει αεροσκάφη από την Boeing. Αλλά πρώτον, δεν είναι δουλειά του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών να προτείνει αεροσκάφη Boeing σε κομμουνιστές δικτάτορες. Δεύτερον, μπορεί να μην συμβεί ποτέ.

Ας μιλήσουμε για το τι πραγματικά συνέβη. Η σύνοδος κορυφής του Τραμπ στο Πεκίνο μου μοιάζει με τις πρώτες 36 ώρες του Αιώνα Ταπείνωσης της Αμερικής. Είδαμε τον Ντόναλντ Τραμπ να επιτίθεται στον Xi Jinping, επαινώντας τον ως σπουδαίο ηγέτη. Ο Τραμπ το κάνει αυτό και με τον Πούτιν και τον Κιμ. Συγκρίνετε αυτό με τις προσβολές που εξαπολύει στους συμμάχους της Αμερικής. Αυτή είναι η τυπική διαδικασία λειτουργίας για έναν ναρκισσιστή. Θεωρεί τους φίλους του δεδομένους ενώ κυνηγά την έγκριση των εχθρών του.

Ο Xi δεν ανταπέδωσε την κολακεία του Τραμπ με τον ίδιο τρόπο. Αντίθετα, είπε την αλήθεια. Βγήκε έξω φρενών και είπε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια παρακμάζουσα δύναμη. Ο Τραμπ, φυσικά, άλλαξε επιδέξια στάση, λέγοντας ότι αυτό ίσχυε για την Αμερική του Joe Biden, όχι για του Τραμπ.

Στην πραγματικότητα, η Αμερική ήταν μια παρακμάζουσα δύναμη πολύ πριν από την προεδρία του μάπα Biden. Ο Biden ήταν απλώς ένα σύμπτωμα παρακμής. Αλλά ο Ντόναλντ Τραμπ την έχει επιταχύνει δραματικά.

Θα αφήσω τους μελλοντικούς ιστορικούς να συζητήσουν τα αίτια και τα σημεία καμπής στην παρακμή και την πτώση της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Όπως έδειξε ο Gibbon, υπάρχει μεγάλη παρακμή σε μια αυτοκρατορία. Πιθανότατα θα παρακμάζει πολύ μετά τον θάνατό μου.

Αλλά ο πόλεμος του Ιράν μοιάζει με σημείο καμπής.

Η Αμερική έχασε τον πόλεμο του Ιράν από την πρώτη κιόλας μέρα, επειδή δεν υπήρχε περίπτωση οι Ηνωμένες Πολιτείες να βγουν από αυτόν τον πόλεμο πιο ισχυρές από ό,τι όταν ξεκίνησε. Έχω κάποια ζοφερή ικανοποίηση που ο νεοσυντηρητικός Robert Kagan δήλωσε το προφανές: ότι ο Τραμπ έχει δεχτεί ματ από το Ιράν .

Η ήττα της Αμερικής δεν εξαρτιόταν από το τι συνέβη στο Ιράν. Μερικές φορές χάνουν και οι δύο πλευρές σε έναν πόλεμο. Το Ιράν θα μπορούσε να είχε καταστραφεί ολοσχερώς. Το Ιράν μπορεί ακόμα να καταστραφεί ολοσχερώς. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχασαν περισσότερα από όσα κέρδισαν, επειδή η θέση της Αμερικής ως Παγκόσμιου Πυροβολικού εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την μπλόφα, και το Ιράν την ξεφώνισε.

Το Ιράν απέδειξε ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν να προστατεύσουν τις εξαρτήσεις του από τον Κόλπο. Αυτή η προστασία, επιπλέον, ήταν ένα αντάλλαγμα για το σύστημα των πετροδολαρίων, το οποίο είναι το κλειδί για να διατηρηθεί η φερέγγυα κυβέρνηση του μεγαλύτερου οφειλέτη στον κόσμο. Αυτό το σύστημα τώρα διαλύεται.

Οι μοναρχίες του Κόλπου στρέφονται σε χώρες όπως η Ουκρανία για να προστατευτούν από το Ιράν. Τα φορτία τιμολογούνται πλέον σε άλλα νομίσματα εκτός από το δολάριο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χορηγούν τώρα τεράστια δάνεια στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα οποία αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, για να αποτρέψουν την πώληση ομολόγων του αμερικανικού δημοσίου με έκπτωση. Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών έχει αρχίσει να αυξάνει τα επιτόκια των νέων ομολόγων, πράγμα που σημαίνει ότι οι ΗΠΑ θα πληρώνουν περισσότερα στους πιστωτές και λιγότερα στους πελάτες για να διατηρήσουν ολόκληρο το σύστημα σε λειτουργία.

Ο πόλεμος βρίσκεται τώρα στην ενδέκατη εβδομάδα του. Το Στενό του Ορμούζ παραμένει κλειστό. Πράγματι, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπλοκάρουν τώρα το ιρανικό πετρέλαιο, το οποίο οι ΗΠΑ αρχικά επέτρεψαν να περάσει για να αποτρέψουν την περαιτέρω αύξηση των παγκόσμιων τιμών. Ο κόσμος αντιμετωπίζει ελλείψεις σε πετρέλαιο, φυσικό αέριο, λιπάσματα και άλλα χημικά που είναι απαραίτητα για τη σύγχρονη βιομηχανία.

Αυτό σημαίνει λιγότερα από όλα τα καλά: λιγότερο φως, λιγότερη ζεστασιά, λιγότερα φάρμακα, λιγότερα τρόφιμα. Για τις φτωχές χώρες του κόσμου, αυτό σημαίνει λιμό. Και αυτό σημαίνει περισσότερα από όλα τα κακά: περισσότερη αστάθεια, περισσότερη βία, περισσότεροι πρόσφυγες που εισβάλλουν στις χώρες των λευκών.

Όλες αυτές οι συνέπειες ήταν απολύτως προβλέψιμες για μένα, και δεν είμαι οικονομολόγος, γεωπολιτικός αναλυτής ή σχολιαστής κινεζικής δεξαμενής σκέψης. Απλώς παρακολουθώ τις ειδήσεις με ανοιχτά μάτια. Αυτό σημαίνει ότι όλες αυτές οι συνέπειες ήταν γνωστές στον Ντόναλντ Τραμπ, στο υπουργικό του συμβούλιο, αλλά και στο Πεντάγωνο.

Αλλά ο πόλεμος συνεχίστηκε ούτως ή άλλως, επειδή αυτός ο πόλεμος δεν έχει ως στόχο να κάνει την Αμερική ισχυρότερη. Δεν αφορά καθόλου την Αμερική. Αυτός ο πόλεμος είναι η αλυσοδεμένη άρση της Αμερικής από το Ισραήλ και η αφαίμαξή της για να καταστρέψει έναν ακόμη από τους περιφερειακούς εχθρούς του.

Όπως ακριβώς και ο πόλεμος του Ιράκ, έτσι και ο πόλεμος του Ιράν βασίστηκε σε ψέματα για όπλα μαζικής καταστροφής και παρουσιάστηκε ως γρήγορος και εύκολος, επειδή, φυσικά, οι Ιρανοί λαχταρούν την «ελευθερία», επομένως «θέλουν να τους βομβαρδίσουμε».

Benjamin Netanyahu : « Οκ. τάξη, ποιός εἶναι ἀρκετά ἡλίθιος γιά νά βομβαρδίσῃ τό Ἰράν γιά λογαριασμό μου ; » 

Ο Bush Β' δεν ήταν αρκετά ηλίθιος και άπιστος για να επιτεθεί στο Ιράν. Ούτε ο Obama. Ούτε οι βοηθοί του Biden. Μόνο ο Τραμπ ήταν αρκετά ηλίθιος και προδότης. Και το υπουργικό του συμβούλιο ήταν πολύ προδοτικό, πολύ ηλίθιο ή πολύ αδύναμο για να τον σταματήσει.

Δεν πίστευα ότι ο πόλεμος στο Ιράν ήταν πιθανός, επειδή δεν πίστευα ότι ο Τραμπ και οι άνθρωποι γύρω του ήταν τόσο ηλίθιοι και κακοί. Έκανα λάθος.

Ο Τραμπ δεν έχει χαρτιά στον Κόλπο. Αν συνεχίσει να επιτίθεται στο Ιράν, το Ιράν θα συνεχίσει να ανταποδίδει στα κράτη του Κόλπου.

Μέχρι στιγμής, το Ιράν έχει προκαλέσει μια παγκόσμια οικονομική κρίση με περιορισμένα, αντίποινα. Αν ο Τραμπ καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια, το Ιράν πιθανότατα έχει την ικανότητα όχι μόνο να καταστρέψει ολόκληρη την οικονομία του Κόλπου, αλλά και να καταστήσει την περιοχή ακατοίκητη καταστρέφοντας τις μονάδες αφαλάτωσης. Αυτό θα πυροδοτούσε μια παγκόσμια ύφεση, αν δεν βρισκόμαστε ήδη σε μια τέτοια κατάσταση.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να παραλύσουν την ικανότητα αντιποίνων του Ιράν πριν από την πλήρη καταστροφή του Κόλπου - και ό,τι έχει απομείνει από την παγκόσμια αξιοπιστία της Αμερικής ως υπερδύναμης.

" Against Imperialism" τοῦ Greg Johnson
Ποιο είναι το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα με το Ιράν; Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να παραδεχτούν την ήττα τους και να τερματίσουν τον πόλεμο το συντομότερο δυνατό, γιατί όσο περισσότερο περιμένουμε, τόσο χειρότερες θα είναι οι συνέπειες για όλους. Το Στενό του Ορμούζ θα παραμείνει υπό τον έλεγχο του Ιράν. Ο κόσμος θα αναγκαστεί να εξυπηρετήσει το Ιράν, ξεκινώντας από τα κράτη του Κόλπου. Κάποιοι εστεμμένοι μπορεί να χρειαστεί να αποχωρήσουν. Οι περιφερειακές στρατιωτικές βάσεις της Αμερικής πιθανότατα θα εγκαταλειφθούν. Το Ιράν θα αναδειχθεί ως η νέα περιφερειακή δύναμη.

Η Αμερική δεν έχασε απλώς την ισχύ της επιτιθέμενη στο Ιράν. Η ισχύς δεν εξαφανίζεται. Απλώς μετακινείται. Στον Κόλπο, η ισχύς της Αμερικής θα πάει στο Ιράν.

Αλλά η Αμερική δεν έχει αποδυναμωθεί μόνο στον Κόλπο. Οι ΗΠΑ έχουν χάσει τόσο πολύ εξοπλισμό και υλικό στον Κόλπο που δεν μπορούν να προστατεύσουν αξιόπιστα την Ταϊβάν και τη Νότια Κορέα. Αυτή είναι η πίσω αυλή της Κίνας. Έτσι, η Κίνα μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος νικητής του πολέμου του Ιράν, επειδή στην πραγματικότητα δεν πολέμησε.

Ο Τραμπ λέει τόσα πολλά ψέματα τώρα που ο κόσμος τείνει να τον απομονώνει. Αλλά αν πραγματικά πιστεύετε ότι η Αμερική βρίσκεται σε έναν υπαρξιακό αγώνα τεχνητής νοημοσύνης με την Κίνα, και η Ταϊβάν αποτελεί βασικό μέρος αυτού, τότε θα πρέπει να ανησυχείτε πολύ για ορισμένες δηλώσεις από το Πεκίνο: τον ισχυρισμό του Τραμπ ότι το σχέδιο πώλησης αμερικανικού αμυντικού εξοπλισμού αξίας 14 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Ταϊβάν είναι ένα «διαπραγματευτικό χαρτί», τον ισχυρισμό ότι η NVIDIA μπορεί να έχει άδεια να πουλήσει ευαίσθητη τεχνολογία που σχετίζεται με την τεχνητή νοημοσύνη στην Κίνα, και την ευοίωνη δήλωση ότι θα ήταν καλό να εισρεύσουν περισσότερα κινεζικά χρήματα και φοιτητές στην Αμερική.

Μήπως ο Τραμπ δείχνει την προθυμία του να ξεπουλήσει την Αμερική στην Κίνα επειδή θέλει κινεζική βοήθεια για να απεγκλωβιστεί από τον πόλεμο του Ιράν, στον οποίο βρισκόμαστε επειδή ο Τραμπ ξεπούλησε την Αμερική στο Ισραήλ;

Απλώς δεν βλέπω πώς οι πατριώτες Αμερικανοί θα μπορέσουν ποτέ να ανακτήσουν τη χώρα μας, ο Elon Musk θα πάει ποτέ στον Άρη και η Σίλικον Βάλεϊ θα κερδίσει ποτέ την κούρσα της Τεχνητής Νοημοσύνης, αρκεί το Ισραήλ να έρχεται πάντα πρώτο.

Ἀπό : counter-currents.com


Ἡ Πελασγική

Τρίτη 19 Μαΐου 2026

Sun Tzu, Mao καί Θουκυδίδης : Ἡ στρατηγική τῆς Κίνας ἐναντίον τῶν ΗΠΑ

... ο Xi ενήργησε με τρόπο που θύμιζε τον Κινέζο στρατηγό Sun Tzu, προ 2500 ετών, και την αρχή του ότι «η νικηφόρα πλευρά καθορίζει τις συνθήκες της νίκης πριν από την έναρξη του πολέμου»

Η Κίνα δεν επιδιώκει ούτε άμεση κλιμάκωση ούτε άμεση αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αντίθετα, το Πεκίνο θέλει να διεξάγει αυτόν τον ανταγωνισμό με τον δικό του ρυθμό, εντός ενός πλαισίου όπου αναγνωρίζονται οι κόκκινες γραμμές του και όπου επικρατεί αυτό που αποκαλεί «εποικοδομητική στρατηγική σταθερότητα».

Η μορφή της επόμενης σύγκρουσης

 Ο Oğul Tuna εξηγεί πώς το Πεκίνο καθορίζει ολοένα και περισσότερο τον ρυθμό και το έδαφος της αναδυόμενης παγκόσμιας αντιπαράθεσης, ακόμη και όταν η Washington εξακολουθεί να κατέχει τεράστια δύναμη.

Τοῦ Oğul Tuna

Η πρόσφατη συνάντηση στο Πεκίνο μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump και του κινέζου προέδρου Xi Jinping αναμενόταν με ανυπομονησία ως μια «ιστορική» στιγμή. Η ψυχρή μεταχείριση του Xi προς τον Trump τον Οκτώβριο του 2025 και η επίθεση στο Ιράν τον Φεβρουάριο του 2026 είχαν εγείρει αμφιβολίες για το αν η σύνοδος κορυφής θα πραγματοποιούνταν καν.

Ωστόσο, τελικά, ο Αμερικανός πρόεδρος προσγειώθηκε στο Πεκίνο στις 13 Μαΐου. Από την τελετή υποδοχής, στην οποία ο ίδιος ο Xi δεν παρευρέθηκε, μέχρι τις δηλώσεις που έκαναν και οι δύο ηγέτες στη συνέχεια, η σύνοδος κορυφής χαρακτηρίστηκε από συμβολισμό και ρητορική.

Μέχρι τις 17 Μαΐου, είναι δύσκολο να συμφωνήσει κανείς με τους Δυτικούς αναλυτές που περιέγραψαν τη συνάντηση ως μια περίπτωση «ὤδινεν ὄρος καί ἔτεκεν μῦν». Ναι, η σύνοδος κορυφής δεν απέφερε καμία σημαντική πρόοδο. Δύο δυνάμεις που εμπλέκονται σε μια μακροπρόθεσμη στρατηγική αντιπαλότητα δεν αναμενόταν ποτέ να συμφιλιώσουν τα συμφέροντά τους στα βασικά ζητήματα όπου συγκρούονται ουσιαστικά. Ωστόσο, η εικόνα που δημιουργήθηκε από τη στάση των δύο ηγετών -ειδικά τα αντιφατικά μηνύματα από την αμερικανική πλευρά- αποκάλυψε κάτι εντελώς διαφορετικό: Ο Trump και ο Xi μοιάζουν με σύγχρονες εκδοχές του Mikhail Gorbachev και του Ronald Reagan, που διαμορφώνονται από τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες του σήμερα. Ο Xi, ειδικότερα, καθιέρωσε τον τόνο της επερχόμενης εποχής με σχόλια που θυμίζουν την περίφημη δήλωση του Reagan, «Κύριε Gorbachev, γκρεμίστε αυτό το τείχος!». Ο ηγεμόνας είναι εξαντλημένος, η Κίνα διαμορφώνει τις συνθήκες της αντιπαράθεσης και η συνάντηση μεταξύ των δύο ηγετών δεν ήταν τόσο μια σημαντική πρόοδος όσο ένα διάλειμμα.

«Ο ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟΣ ΗΓΕΜΟΝΑΣ» ΣΤΟ ΠΕΚΙΝΟ

Χρησιμοποιώντας τη φράση που επινόησε ο Κινέζος ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής Hüseyin Korkmaz, ακόμη και το ταξίδι του «εξαντλημένου ηγεμόνα» στο Πεκίνο είχε τεράστια συμβολική σημασία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ισχυρές και ίσως η κυρίαρχη δύναμη στον κόσμο, ωστόσο δεν μπορούν πλέον να διαχειριστούν μόνες τους τις παγκόσμιες κρίσεις. Για αυτόν τον λόγο, η Washington αναζητά κοινό έδαφος με την Κίνα προκειμένου να μειώσει τα βάρη της.

Αυτή η θέση από μόνη της περιέχει μια αντίφαση. Όπως και ο Gorbachev,ο Trump αρχικά προσπάθησε να ανανεώσει και να καθαρίσει την αυτοκρατορία προκειμένου να τη διατηρήσει. Τα πρώτα του βήματα στην εξωτερική πολιτική αντανακλούσαν μια τάση απομονωτισμού και μια επιθυμία να υποχωρήσει προς μια ηπειρωτική αμερικανική στρατηγική. Άλλωστε, η κύρια απειλή βρισκόταν στον Ειρηνικό, δηλαδή στην ίδια την Κίνα. Ωστόσο, προς έκπληξη πολλών γραφειοκρατών, διπλωματών και ειδικών στις διεθνείς σχέσεις, η αμερικανική κυβέρνηση βρέθηκε πιο βαθιά μπλεγμένη στη Μέση Ανατολή από ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της ιστορίας της, ακόμη και ενώ προετοιμαζόταν να αποσυρθεί από την περιοχή. Έτσι, ενώ προετοιμαζόταν για αντιπαράθεση με την Κίνα - τον πραγματικό «τελικό αφεντικό» του γεωπολιτικού παιχνιδιού - η Washington ταξίδεψε αντ' αυτού στο Πεκίνο για να συζητήσει για το Ιράν, την Ταϊβάν και τους τεχνολογικούς πολέμους.

Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, ο Xi ενήργησε με τρόπο που θύμιζε τον Κινέζο στρατηγό Sun Tzu, προ 2500 ετών, και την αρχή του ότι «η νικηφόρα πλευρά καθορίζει τις συνθήκες της νίκης πριν από την έναρξη του πολέμου». Το σκηνικό ήταν το Πεκίνο. Ο ρυθμός ανήκε στο Πεκίνο. Τα κύρια θέματα της ατζέντας δεν υπαγορεύονταν πλέον αποκλειστικά από την Washington. Ακόμα και πριν αναχωρήσει ο Trump για την Κίνα, οι κινεζικές διπλωματικές αποστολές ανάρτησαν συνθήματα που σχετίζονταν με τη φράση «ειρηνική συνύπαρξη» του Ψυχρού Πολέμου, αντανακλώντας ακριβώς αυτή την ατμόσφαιρα. Σε αυτό το πλαίσιο, οι εικόνες που πρόβαλε ο Xi με τον Trump - και η ασυνήθιστα συγκρατημένη, ευγενική και πολιτισμικά σεβαστή συμπεριφορά του Trump απέναντι στην Κίνα - είχαν σημασία σε κάθε επίπεδο.

ΤΡΕΙΣ ΦΑΚΕΛΟΙ: ΙΡΑΝ, ΤΑΪΒΑΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

Η Κίνα δεν άφησε αναπάντητα τα πιο ήπια μηνύματα της Washington. Ωστόσο, πίσω από τις φιλικές εικόνες στο Πεκίνο κρυβόταν η πραγματικότητα του Στενού του Ορμούζ, το ζήτημα της Ταϊβάν, τα στοιχεία σπανίων γαιών, η τεχνητή νοημοσύνη, η κατασκοπεία και οι συγκρούσεις στην αλυσίδα εφοδιασμού. Αυτά τα ζητήματα καταδεικνύουν ότι η αντιπαλότητα ΗΠΑ-Κίνας έχει εξελιχθεί πέρα ​​από τον καθαρά στρατιωτικό ή διπλωματικό ανταγωνισμό σε μια διαμάχη για τις υποδομές και τα ίδια τα τεχνολογικά συστήματα.

Η μεγαλύτερη προσδοκία του Trump από τον Xi ήταν αναμφίβολα η βοήθεια όσον αφορά το Ιράν και η επανέναρξη της ανάπαυλας στην παγκόσμια οικονομία. Αυτό αποκάλυψε ξεκάθαρα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν πλέον να επιλύσουν κάθε κρίση μόνες τους, ειδικά μια κρίση που μπορεί να προκαλέσει μαζικούς μετασεισμούς, όπως στο Ιράν. Ωστόσο, η Κίνα δεν επιθυμεί να ενεργεί ως «υπεργολάβος» για τις Ηνωμένες Πολιτείες ή για οποιονδήποτε άλλο παράγοντα. Αντίθετα, το Πεκίνο επιδιώκει να διατηρήσει τον δικό του ρόλο ως οικοδόμος της τάξης.

φωτό
Το πιο σκληρό μήνυμα των συνομιλιών -ένα μήνυμα που κανείς δεν περίμενε- προήλθε από τον ίδιο τον Xi. Ο ηγέτης της Κίνας, συνήθως γνωστός για τον ήρεμο, μετρημένο και εποικοδομητικό του τόνο, επικαλέστηκε την έννοια της «Παγίδας του Θουκυδίδη», εμπνέοντας συζήτηση σε αμέτρητα άρθρα και γλώσσες. Η έννοια, που πήρε το όνομά της από τον αρχαίο Έλληνα στρατηγό Θουκυδίδη, περιγράφει τον κίνδυνο πολέμου που προκύπτει όταν μια ανερχόμενη δύναμη αρχίζει να απειλεί έναν καθιερωμένο ηγεμόνα. Ωστόσο, στη σύνοδο κορυφής Trump-Xi, η φράση υποδείκνυε λιγότερο τον αναπόφευκτο πόλεμο και περισσότερο το ζήτημα του πώς θα διαχειριστεί ο ίδιος ο ανταγωνισμός. Η Κίνα δεν επιδιώκει ούτε άμεση κλιμάκωση ούτε άμεση αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αντίθετα, το Πεκίνο θέλει να διεξάγει αυτόν τον ανταγωνισμό με τον δικό του ρυθμό, εντός ενός πλαισίου όπου αναγνωρίζονται οι κόκκινες γραμμές του και όπου επικρατεί αυτό που αποκαλεί «εποικοδομητική στρατηγική σταθερότητα».

Παρά την εποικοδομητική του γλώσσα, το Πεκίνο φαίνεται επίσης να προσαρμόζει το δόγμα του «παρατεταμένου πολέμου» που ανέπτυξε ο ιδρυτής της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, Mao Zedong, στις σύγχρονες συνθήκες. Και εδώ, το αξίωμα του Sun Tzu ότι «η υπέρτατη τέχνη του πολέμου είναι να υποτάσσεις τον εχθρό χωρίς μάχη» χρησιμεύει ως κατευθυντήρια αρχή. Η Κίνα δεν επιχειρεί να νικήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω άμεσης στρατιωτικής αντιπαράθεσης. Αντίθετα, επιδιώκει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον που σταδιακά περιορίζει την ελευθερία κινήσεων της Αμερικής - από τα ορυκτά σπάνιων γαιών έως τα πρότυπα τεχνητής νοημοσύνης, από τον Περσικό Κόλπο έως τη Νότια Σινική Θάλασσα. Η έμφαση του Mao στον παρατεταμένο αγώνα και την πολιτική βούληση συμπληρώνει αυτή τη στρατηγική. Από την οπτική γωνία της Κίνας, το βασικό ζήτημα δεν είναι αν η Αμερική κατέχει ισχύ, αλλά για πόσο καιρό η Washington μπορεί να διατηρήσει αυτή την ισχύ ταυτόχρονα στο Ιράν, την Ταϊβάν, τον τεχνολογικό ανταγωνισμό και την εσωτερική πολιτική.

Υπό αυτή την έννοια, η στρατηγική του Xi δεν συνίσταται στην ανοιχτή αμφισβήτηση των Ηνωμένων Πολιτειών με σκοπό την πρόκληση πολέμου. Αντίθετα, συνίσταται στην αθόρυβη απόκτηση εδάφους σε εκείνους τους τομείς που επιδεινώνουν τα προβλήματα ικανότητας, πολιτικής βούλησης και χρόνου της Αμερικής.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΓΙΔΑ, ΑΛΛΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΗ ΑΣΤΑΘΕΙΑ

Όπως υποστηρίζουν ορισμένοι αναλυτές, η προειδοποίηση του Xi για την «Παγίδα του Θουκυδίδη» δεν σημαίνει ότι η Κίνα φοβάται τον πόλεμο. Αντίθετα, η προειδοποίηση καταδεικνύει την επιθυμία της Κίνας να εμπλέξει τον ανταγωνισμό σε ένα μακροπρόθεσμο, ελεγχόμενο και διαχειρίσιμο πλαίσιο ευνοϊκό για την ίδια. Εν τω μεταξύ, οι καμπάνες χτυπούν ήδη για την Ταϊβάν. Μια μόνο σπίθα εκεί αυτό το φθινόπωρο θα μπορούσε να βυθίσει ολόκληρο τον κόσμο στις φλόγες.

Ανεξάρτητα από τις απαιτήσεις της Αμερικής, η Κίνα δεν επιδιώκει τον τερματισμό της αντιπαλότητας. Αυτό που επιθυμεί το Πεκίνο είναι μια μορφή ανταγωνισμού που παραμένει «μετρημένη», «διαχειρίσιμη» και σέβεται τις κόκκινες γραμμές της Κίνας. Κινέζοι αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι η κακή διαχείριση του ζητήματος της Ταϊβάν θα μπορούσε να οδηγήσει σε «σύγκρουση, ακόμη και πόλεμο», ενώ η αμερικανική πλευρά επιμένει ότι η πολιτική της παραμένει αμετάβλητη και προσπαθεί να διατηρήσει χαμηλότερο προφίλ στο θέμα. Το σχόλιο του Trump στις 15 Μαΐου - «Ξέρετε, υποτίθεται ότι πρέπει να ταξιδέψουμε 9.500 μίλια (15.289 χλμ.) για να πολεμήσουμε [στην Ταϊβάν]. Δεν το επιδιώκω αυτό. Θέλω να ηρεμήσουν. Θέλω να ηρεμήσει η Κίνα». - αντανακλούσε ακριβώς αυτή τη δυναμική. Ωστόσο, πρέπει επίσης να θυμόμαστε την περίφημη παρατήρηση του Sun Tzu: «Όλος ο πόλεμος βασίζεται στην απάτη».

Τελικά, η σύνοδος κορυφής του Πεκίνου δεν απέφερε ούτε ειρήνη ούτε συμφιλίωση, αλλά μάλλον ένα νέο σύνολο κανόνων ανταγωνισμού. Η Κίνα δεν θεωρεί την αποφυγή της άμεσης αντιπαράθεσης ως αδυναμία. Αντίθετα, επιδιώκει να χρησιμοποιήσει τον χρόνο, τη γεωγραφία και τον ρυθμό της κρίσης προς όφελός της. Το ίδιο, φυσικά, ισχύει και για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, οι υλικές πραγματικότητες που έχουμε μπροστά μας αποκαλύπτουν έναν «εξαντλημένο ηγεμόνα» που αντιμετωπίζει μια ανερχόμενη δύναμη που δείχνει προς τους σημερινούς αποκλεισμούς και ουσιαστικά δηλώνει: «Γκρεμίστε αυτά τα τείχη!».

Ἀπό : multipolarpress.com


Ἡ Πελασγική

Δευτέρα 18 Μαΐου 2026

Ἡ ῥίζα τοῦ κακοῦ ἀποκαλυπτόμενη !




Ποιός ἔχει πραγματικά τόν ἔλεγχο; 
Ὁμοσπονδιακή Τράπεζα ΗΠΑ καί Wall Street - κατασκοπεία Internet- Hollywood καί Τηλεόραση -Δικαστήρια - βιομηχαανία καρκίνου - Πορνογραφία - Πόλεμοι γιά τό Ἰσραήλ - ἐμπορία σέξ - ψεύτικη ἀντιπολίτευση 
Οἱ ἐχθροί Ἑβραῖοι ἀποκαλυπτόμενοι 
( ἀπό ἐδῶ )


Ἡ Πελασγική 

Ἰσραήλ – Ὁ παγκόσμιος ἡγέτης στήν ἐμπορία ἀνθρωπίνων ὁργάνων

 Μέχρι την απαγόρευσή του από τη Βρετανία τον 19ο αιώνα, οι Εβραίοι έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στο διατλαντικό δουλεμπόριο. Τώρα, ωστόσο, αρχίζουν να μονοπωλούν μια άλλη επιχείρηση που εκμεταλλεύεται τον πόνο και είναι εξίσου απεχθής: την εμπορία ανθρώπινων οργάνων.

Εκτείνεται σε πέντε ηπείρους και περιλαμβάνει ραβίνους, στρατιωτικούς αξιωματούχους και κρατικούς θεσμούς, το Ισραήλ βρίσκεται στο επίκεντρο μιας διεθνούς εγκληματικής συνωμοσίας που εκμεταλλεύεται τους πιο απελπισμένους και ευάλωτους...

Τοῦ Mark Collett

Στις 6 Μαΐου 2024, αναφέρθηκε ευρέως στον τουρκικό τύπο ότι τέσσερις Ισραηλινοί συνελήφθησαν για συμμετοχή τους σε παράνομη επιχείρηση εμπορίας οργάνων. Κατά τη διάρκεια εφόδων που πραγματοποιήθηκαν σε όλη τη χώρα, ερευνήθηκαν πολλά ακίνητα και η τουρκική αστυνομία κατάσχεσε μεγάλα χρηματικά ποσά μαζί με πολλά πλαστά διαβατήρια και αυτό που χαρακτηρίστηκε ως «ψηφιακό υλικό». Οι συλληφθέντες κατηγορήθηκαν για αδικήματα που σχετίζονται με εμπορία ανθρώπινων οργάνων, καθώς και για λαθρεμπόριο ανθρώπων και πλαστογραφία.

Αυτή η συγκεκριμένη υπόθεση αφορούσε ανθρώπινα όργανα που είχαν ληφθεί από Σύρους πρόσφυγες. Η έρευνα για το κύκλωμα εμπορίας ανθρώπων ξεκίνησε αφού η αστυνομία κατέγραψε επτά άτομα που έφτασαν από το Ισραήλ για αυτό που οι τουρκικές αρχές ονόμασαν «τουρισμό υγείας». Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι δύο Σύροι υπήκοοι (ηλικίας 20 και 21 ετών) είχαν συμφωνήσει να πουλήσουν τα νεφρά τους σε δύο Ισραηλινούς υπηκόους (ηλικίας 28 και 68 ετών).

Η παράνομη συλλογή ανθρώπινων οργάνων και η εμπορία τους πέρα ​​από τα εθνικά σύνορα προς όφελος μιας πιθανώς ομάδας πελατών με υψηλές αμοιβές είναι μια αρκετά ζοφερή υπόθεση. Και αρχικά αυτή η υπόθεση μπορεί να απορριφθεί ως μεμονωμένη, κάτι που παρουσιάζει ελάχιστο ή καθόλου ενδιαφέρον για το βρετανικό κοινό - και ακριβώς έτσι αντιμετωπίστηκε εκείνη την εποχή από τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης - καθώς η υπόθεση δεν αναφέρθηκε από καμία κύρια βρετανική πηγή ειδήσεων.

Η υπόθεση του 2024 βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, αλλά ενδιαφέρον είναι ότι δεν ήταν η πρώτη του είδους της στην Τουρκία. Το 2015, ο Boris Volfman, ένας διαβόητος Ισραηλινός έμπορος ανθρώπινων οργάνων, ο οποίος καταζητούνταν από την Ιντερπόλ, συνελήφθη τελικά από τις τουρκικές αρχές. Ωστόσο, παραδόξως, ο Boris Volfman αφέθηκε ελεύθερος από τουρκικό δικαστήριο και η τουρκική κυβέρνηση του επέτρεψε να συνεχίσει να ζει και να διεξάγει επιχειρηματικές δραστηριότητες στην Τουρκία για αρκετά χρόνια μετά τη σύλληψή του. Η κατάσταση αυτή προκάλεσε σημαντική κριτική από πολιτικούς της αντιπολίτευσης.

Αλλά δεν ήταν μόνο τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης που αποφάσισαν να μην καλύψουν τις συλλήψεις για εμπορία οργάνων που έλαβαν χώρα στην Τουρκία το 2024, αλλά και τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης παρέλειψαν να το αναφέρουν. Ήταν σχεδόν σαν αυτή η ιστορία να μην ήταν άξια είδησης - ή ίσως να αγνοούνταν σκόπιμα, ή ίσως ακόμη και να συγκαλύπτονταν. Αλλά γιατί να το κάνει αυτό ο Τύπος; Λοιπόν, θα μπορούσε να ήταν θέμα χρόνου, επειδή οι συλλήψεις στην Τουρκία ήρθαν αμέσως μετά από αναφορές για αφαίρεση οργάνων στη Γάζα που είχαν κυκλοφορήσει λίγους μήνες νωρίτερα.

Στα τέλη του 2023, μια έκθεση της Euro-Med Human Rights Monitor, μιας ΜΚΟ που δραστηριοποιείται στη Γάζα, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για κλοπή οργάνων από παλαιστινιακά σώματα που είχαν συλλεχθεί και αφαιρεθεί από τις ισραηλινές δυνάμεις κατά την εισβολή στη Γάζα.

Αυτό μετέδωσε το Euronews, το οποίο ανέφερε τα εξής:

Η ΜΚΟ ισχυρίστηκε ότι έχει καταγράψει ισραηλινές δυνάμεις που κατάσχουν δεκάδες πτώματα από τα νοσοκομεία al-Shifa και Ινδονησίας στη βόρεια Γάζα, μαζί με άλλα στο νότο.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι επαγγελματίες υγείας διαπίστωσαν ότι έλειπαν ζωτικά όργανα, όπως συκώτια, νεφρά και καρδιές, καθώς και κοχλίες και κερατοειδείς, κάτι που το Euro-Med Monitor χαρακτήρισε «απόδειξη» πιθανής κλοπής οργάνων.

Ισχυρίστηκαν επίσης ότι το Ισραήλ ξέθαψε και κατάσχεσε πτώματα από έναν ομαδικό τάφο που είχε σκαφτεί πριν από περισσότερες από 10 ημέρες σε μια αυλή στην al-Shifa.

Αλλά ανησυχητικά, όπως και οι συλλήψεις στην Τουρκία το 2024, η έκθεση του Euro-Med Human Rights Monitor δεν ήταν μεμονωμένη. Στην πραγματικότητα, η αφαίρεση ανθρώπινων μελών από τα σώματα νεκρών Παλαιστινίων είναι κάτι που έχει αναφερθεί από άλλα μέσα ενημέρωσης κατά τη διάρκεια προηγούμενων συγκρούσεων μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων.

Τον Αύγουστο του 2009, ένα άρθρο στην Aftonbladet, μία από τις μεγαλύτερες ημερήσιες εφημερίδες της Σουηδίας, ανέφερε ότι ισραηλινά στρατεύματα αφαιρούσαν όργανα από Παλαιστίνιους που είχαν πεθάνει υπό την κράτησή τους. Αυτή η συγκεκριμένη ιστορία προκάλεσε την έντονη αντίδραση της ισραηλινής κυβέρνησης - με αποτέλεσμα Ισραηλινοί αξιωματούχοι να απαιτήσουν εξηγήσεις από τη σουηδική κυβέρνηση.

Η ισραηλινή κυβέρνηση και αρκετοί εκπρόσωποι των ΗΠΑ καταδίκασαν στη συνέχεια το άρθρο ως αβάσιμο και εμπρηστικό και σύντομα ακολούθησαν κατηγορίες για αντισημιτισμό και συκοφαντία αίματος εναντίον Εβραίων. Στη συνέχεια, η σουηδική κυβέρνηση δέχθηκε πιέσεις να καταγγείλει το άρθρο - κάτι που ευτυχώς δεν έπραξε.

Ωστόσο, το άρθρο στην Aftonbladet δεν γράφτηκε χωρίς λόγο, στην πραγματικότητα ήρθε αμέσως μετά από ένα άλλο παρόμοιο άρθρο. Νωρίτερα την ίδια χρονιά, η Sydney Morning Herald είχε τον ακόλουθο τίτλο:

«Εμπορία οργάνων»: Συνελήφθησαν ραβίνοι για μαζικό κύκλωμα εγκληματικότητας

Το άρθρο αποκάλυψε ότι οι αρχές των ΗΠΑ είχαν συλλάβει 44 άτομα, συμπεριλαμβανομένων πολλών αιρετών αξιωματούχων και αρκετών ραβίνων, στο New Jersey στο πλαίσιο μιας μεγάλης κλίμακας «εκστρατείας κατά της διαφθοράς». Οι συλληφθέντες κατηγορήθηκαν για εκβίαση, δωροδοκία, ξέπλυμα χρήματος και εμπορία ανθρώπινων οργάνων.

Το άρθρο ανέφερε:

Αν και το New Jersey είναι περισσότερο διάσημο για την ιστορία οικογενειών της ιταλικής μαφίας, φέρεται ότι το εβραϊκό ιερατείο έπαιξε κεντρικό ρόλο στο εγκληματικό δίκτυο.

Οι αρχές πραγματοποίησαν έφοδο σε αρκετές συναγωγές και μεταξύ των συλληφθέντων ήταν ο αρχιραβίνος των Σύριων Εβραίων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ένας ραβίνος, ο Levy Izhak Rosenbaum ( φωτό ἀριστερά ἀπό τήν σύλληψή του,ἀπό ἐδῶ ), κατηγορήθηκε για συνωμοσία μεσολάβησης για την πώληση ενός ανθρώπινου νεφρού για μεταμόσχευση.

Η Marra είπε ότι «η δουλειά του Rosenbaum ήταν να δελεάζει ευάλωτους ανθρώπους να δώσουν ένα νεφρό για 10.000 δολάρια ΗΠΑ (12.300 δολάρια Αυστραλίας), το οποίο θα πουλούσε για 160.000 δολάρια».

Λέγεται ότι πουλούσε νεφρά για μια δεκαετία.

Αλλά μην ανησυχείτε, το FBI έσπευσε να εκδώσει μια δήλωση λέγοντας στο κοινό τα εξής:

«Αυτή η υπόθεση δεν αφορά την πολιτική, σίγουρα όχι τη θρησκεία. Αφορά το έγκλημα. Αφορά εγκληματίες που χρησιμοποιούν την πολιτική και τη θρησκεία

Ωστόσο, παρά τον ισχυρισμό αυτό, είναι πολύ πιθανό ότι υπήρχε μια εθνοτική πτυχή σε αυτή την υπόθεση και ότι τα όργανα που αφαιρέθηκαν και διακινήθηκαν κατέληξαν – με τον έναν ή τον άλλον τρόπο – στο Ισραήλ. Είτε αυτό έγινε μέσω άμεσης εξαγωγής, είτε επειδή τα όργανα αγοράστηκαν από Ισραηλινούς που ταξίδεψαν στην Αμερική για μεταμοσχεύσεις πριν επιστρέψουν στην πατρίδα τους στο Ισραήλ.

Αλλά αν νομίζετε ότι αυτό είναι το τέλος όλων αυτών, κάνετε μεγάλο λάθος. Η αφαίρεση οργάνων από το Ισραήλ έγινε είδηση ​​το 2009 σε περισσότερες από μία περιπτώσεις, και η χρονιά ολοκληρώθηκε με ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στο CNN και περιέγραφε λεπτομερώς τη συνενοχή του ισραηλινού κράτους σε αυτή την αποτρόπαια πρακτική. Το άρθρο ανέφερε τα εξής:

Το Ισραήλ συνέλεγε όργανα από πτώματα τη δεκαετία του 1990 χωρίς την άδεια των μελών των οικογενειών, δήλωσε ο πρώην επικεφαλής ενός κρατικού εγκληματολογικού εργαστηρίου σε μια πρόσφατα δημοσιευμένη συνέντευξη.

Κυβερνητικοί αξιωματούχοι αναγνωρίζουν ότι η πρακτική αυτή συνέβαινε, αλλά τονίζουν ότι σταμάτησε πριν από χρόνια.

Σε μια συνέντευξη το 2000, η ​​οποία μεταδόθηκε σε ισραηλινό τηλεοπτικό κανάλι το Σαββατοκύριακο, ο Δρ. Yehuda Hiss — ο οποίος ήταν κάποτε επικεφαλής του εγκληματολογικού ινστιτούτου Abu Kabir — συζήτησε την πρακτική.

«Αρχίσαμε να συλλέγουμε κερατοειδείς για διάφορα νοσοκομεία στο Ισραήλ», είπε ο Hiss σε συνέντευξη στο ισραηλινό δίκτυο Channel 2.

«Ό,τι κι αν έγινε ήταν εντελώς άτυπο. Δεν ζητήθηκε άδεια από τις οικογένειες», είπε.

Ο Hiss είπε ότι η συλλογή περιελάμβανε επίσης καρδιακές βαλβίδες, δέρμα και οστά.

Δεν είναι περίεργο που το ισραηλινό κράτος προσπάθησε να φιμώσει την Aftonbladet όταν τόλμησε να δημοσιεύσει το άρθρο της σχετικά με το θέμα της αφαίρεσης οργάνων στο Ισραήλ. Η ισραηλινή κυβέρνηση γνώριζε πολύ καλά τι συνέβαινε - με το κατεστημένο είτε να κάνει τα στραβά μάτια στην πρακτική, είτε, ακόμα χειρότερα, να εμπλέκεται ενεργά.

Το 2010, το ισραηλινό κράτος ανέλαβε δράση εναντίον ορισμένων από τους διακινητές που δρούσαν εντός των συνόρων του. Οι ισραηλινές αρχές επιβολής του νόμου καταδίωξαν ορισμένους δικούς τους πολίτες σε μια επιχείρηση που έριξε περισσότερο φως στο ποιοι ακριβώς είχαν εμπλακεί στο παράνομο εμπόριο. Ένα άρθρο στην εφημερίδα Guardian που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του ίδιου έτους παρείχε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το μέγεθος και το εύρος των ισραηλινών επιχειρήσεων αφαίρεσης οργάνων, σύμφωνα με το άρθρο:

Το Ισραήλ απήγγειλε κατηγορίες σε πέντε πολίτες του, συμπεριλαμβανομένου ενός απόστρατου στρατηγού του στρατού, για τη λειτουργία ενός πανεθνικού κυκλώματος εμπορίας οργάνων που παγίδευσε δεκάδες πιθανά θύματα. Οι κατηγορίες περιλαμβάνουν εμπορία ανθρώπων με σκοπό την αφαίρεση οργάνων και ξέπλυμα χρήματος.

Δυστυχώς, όμως, η εμπορία ανθρωπίνων οργάνων από το Ισραήλ δεν περιορίζεται μόνο στα δικά του σύνορα και στις γειτονικές χώρες της Μέσης Ανατολής. Στην πραγματικότητα, το μέγεθος και το εύρος της ισραηλινής επιχείρησης εμπορίας οργάνων είναι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι έχει αποκαλυφθεί μέχρι στιγμής. Το 2013, η πραγματικά παγκόσμια φύση του εμπορίου άρχισε να γίνεται σαφής, καθώς οι Times of Israel ανέφεραν μια άλλη περίπτωση ισραηλινής εμπορίας οργάνων, αυτή τη φορά στην Ιταλία, και δημοσίευσαν τα εξής:

Οι ιταλικές συνοριακές αρχές συνέλαβαν τον 77χρονο Ισραηλινό πολίτη Gedaliah Taub την Παρασκευή ως ύποπτο για διεθνή εμπορία ανθρώπινων οργάνων. Ο Taub συνελήφθη στο αεροδρόμιο της Ρώμης, αφού οι αξιωματούχοι διαπίστωσαν ότι το διαβατήριό του ήταν πλαστογραφημένο.

Αργότερα την ίδια χρονιά, η Haaretz, μια ισραηλινή ειδησεογραφική πηγή, ανέφερε μια παρόμοια ιστορία, αλλά αυτή τη φορά τα εγκλήματα έλαβαν χώρα στη Νότια Αμερική. Ένα ισραηλινό κύκλωμα εμπορίας οργάνων αποκαλύφθηκε στην Κόστα Ρίκα. Η αστυνομία της Κόστα Ρίκα δήλωσε ότι έμαθε ότι γιατροί πραγματοποιούσαν αφαιρέσεις νεφρών για να τα πουλήσουν σε ασθενείς στο Ισραήλ. Σε ορισμένες περιπτώσεις, Κοσταρικανοί διακινούνταν στο Ισραήλ για να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση σε ισραηλινές ιατρικές εγκαταστάσεις.

Οι αρχές της Κόστα Ρίκα πραγματοποίησαν έφοδο σε διάφορα ιατρικά εργαστήρια και κλινικές που είναι ύποπτα για εμπλοκή στο κύκλωμα αφαίρεσης οργάνων. Ο Γενικός Εισαγγελέας της Κόστα Ρίκα, Jorge Chavarria, δήλωσε ότι δύο άτομα που συνελήφθησαν στις εφόδους ήταν μόνο η «κορυφή του παγόβουνου» του δικτύου εμπορίας οργάνων. Ένας από τους συλληφθέντες ήταν σε επαφή με Ισραηλινούς γιατρούς και εξέταζε την καταλληλότητα των κατοίκων της περιοχής των οποίων τα όργανα επρόκειτο να διακινηθούν.

Οι New York Times ανέφεραν σε ρεπορτάζ τους αυτή την υπόθεση και προσδιόρισαν τρεις άνδρες - τον Avigad Sandler, τον Yaacov Dayan και τον Boris Volfman (φωτό ἀριστερά) - ως κεντρικούς χειριστές στην επιχείρηση στην Κόστα Ρίκα. Και ναι, ο Boris Volfman είναι το ίδιο άτομο που κατονομάστηκε νωρίτερα και συνελήφθη για τη λειτουργία παρόμοιου κυκλώματος εμπορίας οργάνων στην Τουρκία.

Με τους Ισραηλινούς συνεργαζόταν ο Δρ. Francisco Mora Palma, ο οποίος εκείνη την εποχή εργαζόταν ως επικεφαλής της νεφρολογίας σε ένα μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο στο San Jose. Σύμφωνα με πληροφορίες, πλήρωνε τους δότες μόλις 18.500 δολάρια, ενώ το συνδικάτο χρέωνε τους λήπτες σημαντικά περισσότερο. Μερικοί δότες μεταφέρθηκαν αεροπορικώς από την Κόστα Ρίκα στο Ισραήλ για χειρουργικές επεμβάσεις, ενώ άλλες διαδικασίες πραγματοποιούνταν στο San Jose για πλούσιους Ισραηλινούς λήπτες που ήταν πρόθυμοι να ταξιδέψουν.

Αλλά αυτή δεν ήταν η πρώτη μεγάλη υπόθεση ισραηλινής εμπορίας οργάνων στη Νότια Αμερική. Μεταξύ 2001 και 2003, ένα διεθνές συνδικάτο με επικεφαλής Ισραηλινούς μεσίτες στρατολόγησε φτωχούς Βραζιλιάνους από πόλεις όπως το Recife για να πουλήσουν τα νεφρά τους, σε αυτό που είναι γνωστό ως «Υπόθεση Netcare» – που πήρε το όνομά του από την νοσοκομειακή ομάδα που πραγματοποίησε τις επιχειρήσεις.

Δεκάδες Βραζιλιάνοι άνδρες έπεσαν θύματα των Ισραηλινών εμπόρων, συχνά λαμβάνοντας από μόλις 6.000 έως 10.000 δολάρια ανά νεφρό. Τα όργανα προμηθεύονταν κυρίως για πλούσιους Ισραηλινούς ασθενείς που πλήρωναν από 100.000 έως 120.000 δολάρια για μια μεταμόσχευση. Οι δότες συχνά μεταφέρονταν αεροπορικώς από τη Βραζιλία στο Durban της Νότιας Αφρικής, όπου πραγματοποιούνταν παράνομες χειρουργικές επεμβάσεις στο Νοσοκομείο St. Augustine της Netcare.

Το 2010, η Netcare δήλωσε ένοχη για 102 κατηγορίες που σχετίζονταν με αυτές τις παράνομες μεταμοσχεύσεις και πλήρωσε πρόστιμο μόλις 1,1 εκατομμυρίου δολαρίων - ποσό που αντιστοιχεί σε λιγότερο από 11.000 δολάρια για κάθε έγκλημα που παραδέχτηκαν, ένα πενιχρό ποσό αν αναλογιστεί κανείς πόσο πουλήθηκαν τα αφαιρεμένα όργανα. Αρκετοί Ισραηλινοί στρατολόγοι που κατονομάστηκαν στην υπόθεση, συμπεριλαμβανομένων των Gaby Tauber και Ivan Da Silva, κρίθηκαν επίσης ένοχοι σε ποινικό δικαστήριο και φυλακίστηκαν στη Βραζιλία για τον ρόλο τους στην επιχείρηση.

Αλλά η Νότια Αμερική δεν είναι το μόνο μέρος του κόσμου στο οποίο έχουν επεκταθεί οι Ισραηλινοί συλλέκτες οργάνων. Το 2018, μια παρόμοια ιστορία με τίτλο «Υπόθεση Κλινικής Medicus» αναφέρθηκε από τη γερμανική ιστοσελίδα Deutsche Welle. Αυτή τη φορά, η σύλληψη ενός Ισραηλινού εμπόρου οργάνων έλαβε χώρα στην Κύπρο, αλλά το δίκτυο στο οποίο συμμετείχε ήταν πολύ μεγαλύτερο και είχε πολύ μεγαλύτερη εμβέλεια από αυτά που αναφέρθηκαν προηγουμένως. Η Deutsche Welle έγραψε τα εξής:

Η αστυνομία στην Κύπρο συνέλαβε έναν Ισραηλινό, ο οποίος περιγράφεται ως ο αρχηγός ενός παγκόσμιου δικτύου εμπορίας οργάνων που δρούσε από τη μικροσκοπική βαλκανική χώρα του Κοσσυφοπεδίου πριν από αρκετά χρόνια.

Ο Moshe Harel κατηγορείται ότι προσέλκυσε δότες από την ανατολική Ευρώπη, την Τουρκία και την πρώην Σοβιετική Ένωση στο Κοσσυφοπέδιο, υποσχόμενος να τους πληρώσει 12.000 ευρώ (14.500 δολάρια) για ένα νεφρό. Στη συνέχεια, φέρεται να χρέωσε άτομα (οι περισσότεροι Ισραηλινοί) που χρειάζονταν νεφρό έως και 100.000 ευρώ για το εμφύτευμα.

Ο Ισραηλινός πολίτης Moshe Harel αναγνωρίστηκε από τους εισαγγελείς της ΕΕ ως ο εγκέφαλος ή ο «μεσάζων» του κυκλώματος. Συνδύαζε δότες από φτωχές περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης, της Κεντρικής Ασίας, της Τουρκίας και της Ρωσίας με πλούσιους λήπτες από το Ισραήλ. Στην υπόθεση πραγματοποιήθηκαν τουλάχιστον 30 παράνομες μεταμοσχεύσεις. Παρά το γεγονός ότι στους δότες υποσχέθηκαν 12.000 ευρώ ανά νεφρό, συχνά λάμβαναν ελάχιστη ή καθόλου πληρωμή και έμεναν χωρίς ιατρική περίθαλψη μετά τις χειρουργικές επεμβάσεις τους.

Η Ανατολική Ευρώπη και η Ρωσία υπήρξαν επίσης καυτά σημεία για αυτό το είδος εγκλήματος. Το 2010, οι ουκρανικές αρχές συνέλαβαν 12 άτομα που συμμετείχαν σε αυτό που είναι γνωστό ως «Δίκτυο Χειρουργών». Μεταξύ αυτών των ατόμων ήταν τέσσερις χειρουργοί και ένας Ισραηλινός αρχηγός, οι οποίοι συλλαμβάνονται για τη συμμετοχή τους σε ένα σχέδιο που στόχευε στην στρατολόγηση δοτών στο διαδίκτυο. Το κύκλωμα στρατολογούσε κυρίως νεαρές γυναίκες από την Ουκρανία και άλλες πρώην σοβιετικές χώρες, με τα θύματα να λαμβάνουν μόλις 10.000 δολάρια ανά νεφρό. Χειρουργικές επεμβάσεις πραγματοποιούνταν στο Κίεβο, το Αζερμπαϊτζάν και τον Ισημερινό, με το δίκτυο να κερδίζει περίπου 18 εκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Τελικά, το 2025, ο Boris Volfman συνελήφθη ξανά, αυτή τη φορά από τις ρωσικές αρχές. Ο Volfman κατηγορήθηκε ότι οργάνωσε ένα δίκτυο που στρατολογούσε δότες οργάνων από τη Ρωσία, τη Μολδαβία, τη Λευκορωσία και το Καζακστάν μεταξύ 2006 και 2008. Ο Volfman κατηγορείται ότι ηγήθηκε ενός παγκόσμιου εγκληματικού δικτύου που στρατολόγησε ευάλωτους δότες από μακρινές περιοχές όπως η Συρία, η Ουκρανία και η Μολδαβία. Αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης έως και 15 ετών για φερόμενη προμήθεια ρωσικών οργάνων σε μυστικές κλινικές.

( φωτό ἀριστερά )

Η ισραηλινή επιχείρηση αφαίρεσης οργάνων είναι μια πραγματικά παγκόσμια επιχείρηση, με υποθέσεις που αφορούν Ισραηλινούς πολίτες να λαμβάνουν χώρα σε πέντε ηπείρους και αναφορές για τέτοια εγκληματικότητα να εκτείνονται δεκαετίες πίσω. Ενώ αυτά τα εγκλήματα συχνά αγνοούνται από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, στο Ισραήλ το παράνομο εμπόριο οργάνων φαίνεται να είναι κοινό μυστικό, αποτελώντας θέμα βιβλίων, ρεπορτάζ και ντοκιμαντέρ.

Το 2014, μια Ισραηλινή γιατρός ονόματι Meira Weiss δημοσίευσε ένα βιβλίο για το θέμα με τίτλο «Πάνω από τα πτώματα τους». Η Weiss ισχυρίζεται ότι μεταξύ 1996 και 2002, όργανα αφαιρέθηκαν παράνομα από νεκρούς Παλαιστίνιους και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν τόσο για μεταμοσχεύσεις όσο και για ιατρική έρευνα σε ισραηλινά πανεπιστήμια.

Τα στοιχεία που παρουσιάζονται στο βιβλίο της Meira Weiss επιβεβαιώθηκαν από μια ισραηλινή τηλεοπτική έρευνα που προβλήθηκε την ίδια χρονιά και περιελάμβανε ομολογίες υψηλόβαθμων Ισραηλινών αξιωματούχων ότι δέρμα από τα σώματα νεκρών Παλαιστινίων και Αφρικανών εργατών αφαιρούνταν για τη θεραπεία Ισραηλινών - συμπεριλαμβανομένης της χρήσης του για τη θεραπεία στρατιωτών του IDF που είχαν υποστεί εγκαύματα.

Το ντοκιμαντέρ περιελάμβανε πλάνα του διευθυντή της Ισραηλινής Εθνικής Τράπεζας Δέρματος, ο οποίος αποκάλυψε ότι το απόθεμα «ανθρώπινου δέρματος» της χώρας έφτανε τα 17 τετραγωνικά μέτρα - μία τεράστια ποσότητα σε σχέση με τον πληθυσμό του Ισραήλ. Μάλιστα, έχει αναφερθεί ευρέως ότι η Ισραηλινή Εθνική Τράπεζα Δέρματος διαθέτει το μεγαλύτερο απόθεμα ανθρώπινου δέρματος στον κόσμο.

Τα στοιχεία για δίκτυα εμπορίας οργάνων μπορούν να βρεθούν σε όλο τον κόσμο και αυτά τα δίκτυα σχηματίζουν έναν παγκόσμιο ιστό αράχνης από συνδέσεις - αλλά στο κέντρο αυτού του ιστού βρίσκεται το Ισραήλ, και παρά τις πολυάριθμες υποθέσεις που λαμβάνουν χώρα σε πολλές διαφορετικές χώρες σε πέντε ηπείρους - ο κοινός παρονομαστής σε όλα αυτά είναι η ισραηλινή εμπλοκή.

Αλλά αυτό που είναι ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτές οι φρικτές πρακτικές δεν περιορίζονται σε κλινικές που λειτουργούν από εγκληματικές συμμορίες, αλλά λαμβάνουν χώρα σε γνωστές δημόσιες και ιδιωτικές κλινικές με θύματα και πλούσιους πελάτες που πετάνε μέσα και έξω από μεγάλες πόλεις για να χειρουργηθούν από καλά αμειβόμενους χειρουργούς, μερικοί από τους οποίους κατέχουν ιατρικές θέσεις υψηλού κύρους. Επιπλέον, στο ίδιο το Ισραήλ η πρακτική λαμβάνει χώρα σε κρατικά νοσοκομεία και πανεπιστήμια και περιλαμβάνει ισραηλινούς κυβερνητικούς αξιωματούχους, υψηλόβαθμους στρατιωτικούς, ακόμη και θρησκευτικούς ηγέτες.

Ακόμα πιο ανησυχητικός είναι ο τρόπος με τον οποίο ορισμένοι Ισραηλινοί έμποροι οργάνων φαίνεται να μπορούν να λειτουργούν ατιμώρητα, έχοντας την ικανότητα να διεξάγουν παράνομες επιχειρήσεις σε πολλές χώρες σε διάφορες ηπείρους. Επιπλέον, αυτές οι παράνομες πρακτικές έχουν λάβει χώρα σε ένα χρονικό διάστημα που μετριέται όχι σε χρόνια, αλλά σε δεκαετίες. Ακόμα χειρότερο είναι το γεγονός ότι ορισμένοι Ισραηλινοί έμποροι οργάνων υψηλού προφίλ φαίνεται να έχουν τη δυνατότητα να διαφεύγουν της δικαιοσύνης χάρη στις ισχυρές διασυνδέσεις τους με κυβερνητικούς αξιωματούχους στις χώρες στις οποίες δραστηριοποιούνται.

Και ενώ όλα αυτά φαίνεται να αποτελούν ένα γεγονός που συζητείται ανοιχτά στο Ισραήλ, στις σπάνιες περιπτώσεις που τα δυτικά μέσα ενημέρωσης τολμούν να μιλήσουν για αυτό το ζήτημα, ο όρος αντισημιτισμός χρησιμοποιείται για να καταπνίξει τη συζήτηση.

Αλλά αυτό αφήνει ένα ερώτημα αναπάντητο: Γιατί το Ισραήλ βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της παράνομης συνωμοσίας για εμπορία ανθρώπων και αφαίρεση οργάνων;

Μετά από κάποια έρευνα, φαίνεται ότι η ισραηλινή ζήτηση για ανθρώπινα όργανα πηγάζει από εβραϊκές θρησκευτικές ή πνευματικές πεποιθήσεις, τις οποίες πολλοί αναφέρουν ως λόγο για τον οποίο οι Ισραηλινοί Εβραίοι δεν εγγράφονται ως δωρητές οργάνων, με ορισμένες πηγές να αναφέρουν ότι μόλις το 12% του ισραηλινού πληθυσμού είναι εγγεγραμμένοι ως δωρητές οργάνων. Αυτό έχει καταστήσει το Ισραήλ μια χώρα με ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά δωρεάς ανθρώπινων οργάνων, ενώ ταυτόχρονα έχει μια αφύσικα υψηλή ζήτηση για όργανα κατά κεφαλήν.

Ωστόσο, φαίνεται περίεργο το γεγονός ότι, ενώ τέτοιοι θρησκευόμενοι άνθρωποι δεν δωρίζουν τα δικά τους όργανα, είναι ταυτόχρονα ευτυχείς που εμπλέκονται στην εξαιρετικά ανήθικη και ηθικά απεχθή πρακτική της εμπορίας ανθρώπων και ανθρώπινων οργάνων. Και αυτό το γεγονός ρίχνει φως σε μια άλλη πτυχή αυτών των εγκλημάτων - ενώ αυτοί που αγοράζουν αυτά τα όργανα είναι πλούσιοι Ισραηλινοί Εβραίοι, τα θύματα αυτού του εμπορίου φαίνεται να είναι όλοι μη εβραίοι, πολλοί από τους οποίους παραδίδουν τα όργανά τους λόγω φτώχειας, απελπισίας ή, ακόμη χειρότερα, λόγω της βίας αφαίρεσης των οργάνων τους παρά τη θέλησή τους.

Αλλά φυσικά, τίποτα από αυτά δεν θεωρείται άξιο ειδήσεων στη Βρετανία, και το Ισραήλ συνεχίζει να απολαμβάνει την αδιαμφισβήτητη υποστήριξη της βρετανικής κυβέρνησης.

Ἀπό : substack.com

Ἐπεί δή παντοῦ καί πάντα μία εἶναι ἡ ῥίζα τοῦ Κακοῦ. 


Ἡ Πελασγική

Κυριακή 17 Μαΐου 2026

Χριστιανική Πίστις, George Washington , Adolf Hitler

Στόν διακεκριμένο χαρακτῆρα τοῦ Πατριώτη θά πρέπῃ νά εἶναι ἡ μεγαλύτερη δόξα μας τό νά προσθέσουμε τόν πλέον διακεκριμένο χαρακτῆρα τοῦ Χριστιανοῦ George Washington - Γενικές ὁδηγίες πρός τόν Ἡπειρωτικό Στρατό, 4 Ἰουλίου 1775

Ἀπό τόν PlotSickens

Γνωρίζατε ότι ο George Washington συχνά περιέγραφε την χριστιανική του πίστη με πολύ παρόμοιο τρόπο με τον Adolf Hitler ; Χρησιμοποιούσε όρους όπως «Πρόνοια» και «Παντοδύναμος» αντί για άμεσες και απροκάλυπτες αναφορές στον Ιησού. Υπάρχουν εξαιρέσεις, όπως ακριβώς με τον Hitler, όπου σε μια εγκύκλιο του 1783 προς τις πολιτείες αναφέρθηκε στον «θείο Δημιουργό της ευλογημένης Θρησκείας μας», που θεωρείται ότι είναι ο Ιησούς Χριστός. Σε μια επιστολή του 1779 προς τους ιθαγενείς Αμερικανούς αρχηγούς αναφέρει «τη θρησκεία του Ιησού Χριστού» ως το πιο σημαντικό πράγμα που θα μπορούσαν να μάθουν από τους προγόνους μας.

Καλά κάνετε να θέλετε να μάθετε τις τέχνες και τους τρόπους ζωής μας, και πάνω απ' όλα, τη θρησκεία του Ιησού Χριστού. Αυτά θα σας κάνουν μεγαλύτερο και πιο ευτυχισμένο λαό από ό,τι είστε. Το Κογκρέσο θα κάνει ό,τι μπορεί για να σας βοηθήσει σε αυτή τη σοφή πρόθεση: και να δέσετε τον δεσμό της φιλίας με την ΕΝΩΣΗ τόσο στέρεο, που τίποτα δεν θα μπορέσει ποτέ να τον χαλαρώσειGeorge Washington ἀπό ὀμιλία τῆς 12ης Μαΐου 1779 πού ἀπηύθυνε πρός τούς Ἰνδιάνους τῆς φυλῆς Delaware

Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι αυτό δεν ήταν μοναδικό στον Washington ούτε καν ένα σημάδι μυστικού Ντεϊσμού, όπως συχνά παρουσιάζεται από τους αναθεωρητές. Αυτό το παράδειγμα ήταν στην πραγματικότητα πολιτισμικές διαφορές μεταξύ των Χριστιανών στις Αποικίες, όχι μια απόρριψη της πίστης μας.

Οι μορφωμένοι Αγγλικανοί της Βιρτζίνια του 18ου αιώνα μιλούσαν συχνά για τον Θεό με πιο εκλεπτυσμένο και φιλοσοφικό τόνο. Θεωρούσαν τις υπερβολικά οικείες αναφορές στον Ιησού ως κάτι τυπικό των «διαφωνούντων» της κατώτερης εκκλησίας. Οι διαφωνούντες ήταν όσοι βρίσκονταν εκτός της Εκκλησίας της Αγγλίας, αλλά αρνούνταν να συμμορφωθούν με την Αγγλικανική Λειτουργία. Βλέπε: Βαπτιστές, Κουάκεροι, κ.λπ. Συχνά αποκαλούνταν «Ενθουσιώδεις» και για αυτόν τον λόγο, λόγω του φλογερού στυλ τους που επικεντρώνεται στον Ιησού.

Ο Washington δεν ήταν ούτε έμμεσος «Ντεϊστής». Επανειλημμένα απέδιδε στην «Πρόνοια» άμεσες, θαυματουργές παρεμβάσεις στη δημόσια ζωή, όπως ακριβώς έκανε ο Adolf Hitler σε πολλές ομιλίες του. Αυτό είναι επίσης ένα καλό επιχείρημα κατά του ότι και ο Hitler ήταν Ντεϊστής, επειδή βλέπουν τον Θεό ως έναν κοσμικό ωρολογοποιό που κάνει ένα βήμα πίσω εντελώς.( Το Gottgläubig= θρησκευόμενος, εὐσεβής ήταν ένας παρόμοιος όρος για το Ράιχ της δεκαετίας του 1930, με μόνο το 3,5% του γερμανικού πληθυσμού να αυτοπροσδιορίζεται ως θρησκευόμενος.)

Η Πρόνοια είναι μια χριστιανική έννοια που χρονολογείται από τους πρώτους Πατέρες της Εκκλησίας και έχει αναπτυχθεί επί εκατοντάδες χρόνια από κορυφαίους Θεολόγους.

Στις τάξεις μας δεν ανεχόμαστε κανέναν που παραβιάζει τις ιδέες του Χριστιανισμού, που αντιτίθεται σε κάποιον με τέτοιες απόψεις, τον πολεμά ή παρουσιάζεται ως άσπονδος εχθρός του Χριστιανισμού. Αυτό το κίνημά μας είναι πραγματικά χριστιανικό. Θα καταστείλουμε κάθε προσπάθεια να τεθούν προς συζήτηση θρησκευτικές ιδέες στο κίνημά μας με οποιονδήποτε τρόπο. Ὁμιλία τοῦ Ἀδόλφου Χίτλερ, τήν 27η Ὀκτωβρίου 1928 στό Passau. "The Schmeroldkeller"/ Hotel/"Omnibus" 

Υπάρχουν επίσης πολιτικοί και ηγετικοί λόγοι που συμπίπτουν με τον Hitler. Ο Θετικός Χριστιανισμός του Hitler ήταν μια κάπως αόριστη πολιτική δήλωση που επιδίωκε να ενοποιήσει τις διαφωνίες μεταξύ Προτεσταντών και Καθολικών για να ενοποιήσει το κίνημα και το έθνος τους.

Ο Washington, όντας ένας συγκρατημένος και κάπως απρόθυμος ηγέτης, χρησιμοποιούσε όρους όπως «Πρόνοια» ειδικά για να επιβεβαιώσει έναν ενεργό, ηθικό Θεό, χωρίς να εμβαθύνει σε δογματικές λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να διχάσουν τους ανθρώπους. Αυτό ήταν συνηθισμένο μεταξύ των μή δογματικών Αγγλικανών .

Σε ένα άμεσο απόσπασμα σχετικά με τη θρησκευτική διαίρεση σε μια επιστολή προς τον Σερ Edward Newenham, από το 1792:

«Από όλες τις έχθρες που έχουν υπάρξει μεταξύ της ανθρωπότητας, εκείνες που προκαλούνται από διαφορά συναισθημάτων στη θρησκεία φαίνονται να είναι οι πιο έντονες και οδυνηρές και θα έπρεπε να καταδικάζονται περισσότερο

Ο Hitler στο Mein Kampf:

«Τέλος πάντων, ο Εβραίος έχει πετύχει τους σκοπούς του. Καθολικοί και Προτεστάντες πολεμούν ο ένας τον άλλον με όλη τους την καρδιά, ενώ ο εχθρός της Άριας ανθρωπότητας και ολόκληρης της Χριστιανοσύνης γελάει κρυφά σε βάρος του

Στον Ηπειρωτικό Στρατό, ο George Washington επέμενε στην ύπαρξη ιερέων από διάφορα δόγματα και διέταζε την τήρηση σεβασμού στη λατρεία, ώστε η πίστη να ενισχύσει την στρατιωτική ενότητα. Θεωρούσε τις θρησκευτικές διαφορές ως απειλή για την ελευθερία και τη συνοχή.

Τα απομνημονεύματα του Otto Skorzeny επιβεβαιώνουν αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό των SS, ενός παράλληλου στρατιωτικού θεσμού που πολλοί θεωρούν «αντιχριστιανικό» λόγω προπαγάνδας:

«Ίσως θα εκπλαγεί κανείς αν ακούσει ότι η ελευθερία συνείδησης ήταν απόλυτη στα Waffen-SS. Εκεί μπορούσε κανείς να βρει αγνωστικιστές, καθολικούς που ασκούσαν την πίστη τους και προτεστάντες. Ο ιερέας της γαλλικής Ταξιαρχίας SS-Charlemagne ήταν ο Monsignore Mayol De Lupe, προσωπικός φίλος του Πάπα Πίου ΙΒ΄, και στη μονάδα μου είχα έναν Ρουμάνο καθολικό ιερέα που υπηρετούσε ως απλός στρατιώτης».

Το ευρύ εκκλησιαστικό ύφος του Washington ήταν μια σκόπιμη πολιτική στρατηγική που επιδίωκε να ενοποιήσει τις αποικίες υπό την σεβαστή ηγεσία του μετά την Αμερικανική Επανάσταση, ακριβώς όπως ο Hitler επιδίωξε να ενοποιήσει ένα διχασμένο κόμμα μετά την παραμονή του στη φυλακή και αργότερα ολόκληρο το γερμανικό έθνος ως Καγκελάριος μετά τις καταστροφές της Βαϊμάρης και την επανάσταση του 1918.

Ο Washington διέκοψε επίσης τη φιλία του με τον Thomas Paine, ειδικά μετά το επιθετικό αντιχριστιανικό βιβλίο του Paine, την Εποχή της Λογικής, ακριβώς όπως ο Hitler απέβαλε τον Arthur Dinter από το κόμμα λόγω της πεποίθησής του ότι η Παλαιά Διαθήκη ήταν «εβραϊκή».

Η υιοθετημένη κόρη του Washington, η οποία έζησε μαζί του για δύο δεκαετίες, είπε ότι:

«Θα το θεωρούσα τη μεγαλύτερη αίρεση να αμφισβητήσω την ακλόνητη πίστη του στον Χριστιανισμό. Η ζωή του, τα γραπτά του αποδεικνύουν ότι ήταν Χριστιανός. Δεν ήταν από εκείνους που ενεργούν ή προσεύχονται «για να τους δουν οι άνθρωποι». Κοινωνούσε με τον Θεό του κρυφά. Είναι απαραίτητο να βεβαιώσει κανείς ότι «ο στρατηγός Washington μου ομολόγησε ότι πιστεύει στον Χριστιανισμό;» Όπως δεν μπορούμε επίσης να αμφισβητήσουμε τον πατριωτισμό του, την ηρωική, ανιδιοτελή αφοσίωσή του στη χώρα του. Τα μότο του ήταν «Πράξεις, όχι Λόγια» και «Για τον Θεό και τη Πατρίδα μου».

- Επιστολή της Nelly Custis Lewis (Eleanor Parke Custis Lewis)

προς τον ιστορικό Jared Sparks με ημερομηνία 26 Φεβρουαρίου 1833

Αυτό μοιάζει πολύ με τον τρόπο που ο Adolf Hitler περιέγραψε τον εαυτό του στις 5 Ιουλίου 1944:

«Μπορεί να μην είμαι φωτισμένος της εκκλησίας, άμβωνας, αλλά βαθιά μέσα μου είμαι ευσεβής άνθρωπος και πιστεύω ότι όποιος αγωνίζεται γενναία για την υπεράσπιση των φυσικών νόμων που έχει θεσπίσει ο Θεός και δεν υποχωρεί ποτέ, δεν θα εγκαταλειφθεί ποτέ από τον θεμελιώδη Νομοθέτη του Σύμπαντος, αλλά, στο τέλος, θα λάβει τις ευλογίες της Θείας Πρόνοιας».

Η ιστορία σκιαγραφεί την εικόνα δύο ανδρών που είχαν μια ιδιωτική σχέση με τον Χριστιανικό Θεό και τον είδε να εργάζεται στην καθημερινή ζωή για να ενώσει τα αντίστοιχα έθνη τους προς μια αγγλοσαξονική και άρια ιδιαιτερότητα.

Το γεγονός είναι ότι κρύβοντας, αποκρύπτοντας και λέγοντας απροκάλυπτα ψέματα για τη θρησκεία του Hitler, δυσκολεύει τις συγκρίσεις με άλλους μνημειώδεις Αγγλοσάξονες και Άριους ηγέτες που μπορεί να τον επηρέασαν. Ακόμα και οι αληθινές πεποιθήσεις του Washington σκιάζονται και συγχέονται από αδίστακτους παγανιστές και αντιαποικιακούς μη λευκούς Αμερικανούς, απλώς για να αποδείξουν ότι ανήκουν στη χώρα μας.

Αλλά, ίσως αυτό είναι το ζητούμενο.

 

Ἡ Πελασγική

Σάββατο 16 Μαΐου 2026

« Ἔλπιζε ὡς θνητός, φείδου ὡς ἀθάνατος »


«  Πάντων χρημάτων μέτρον ἔστιν ἄνθρωπος, τῶν μὲν ὄντων ὡς ἔστιν, τῶν δὲ οὐκ ὄντων ὡς οὐκ ἐστίν »

- Μέτρο γιά ὅλα τά πράγματα εἶναι ὁ ἄνθρωπος, γιά ἐκεῖνα πού ὑπάρχουν τό πῶς ὑπάρχουν, καί γιά ἐκεῖνα πού δέν ὑπάρχουν τό πῶς δέν ὑπάρχουν

«Περὶ μὲν θεῶν οὐκ ἔχω εἰδέναι, οὔθ’ ὡς εἰσὶν οὐθ’ ὡς οὐκ εἰσίν. »

- Γιά τούς θεούς δέν γνωρίζω τίποτα, οὔτε πώς ὑπάρχουν οὔτε πώς δέν ὑπάρχουν

« Μηδὲν εἶναι μήτε τέχνην ἄνευ μελέτης μήτε μελέτην ἄνευ τέχνης »

- Καμμία ἀξία δέν ἔχει οὔτε ἡ δεξιότητα χωρίς τήν ἄσκηση, οὔτε ἡ ἄσκηση χωρίς τήν δεξιότητα

~ Πρωταγόρας 


« Εὐλαβοῦ τὰς διαβολὰς κἂν ψευδεῖς ὦσιν »

- Νά φυλάγεσαι ἀπό τίς συκοφαντίες καί τίς κακολογίες, ἀκόμα κι᾿ ἂν εἶναι ψεύτικες 

« Τὸ τῆς πόλεως ὅλης ἦθος, ὁμοιοῦται τοῖς ἄρχουσιν » 

- Τό ἦθος τῆς πολιτείας καί φυσικά τῶν πολιτῶν, εἶναι τό ἴδιο μέ τούς ἄρχοντές της 

« Μὴ φθονεῖτε τούς πρωτεύουσιν ἀλλ’ ἁμιλλᾶσθαι » 

- Μήν ζηλεύετε αὐτούς πού βρίσκονται στήν κορυφή, ἀλλά προσπαθῆστε νά τούς συναγωνιστεῖτε 

« Σοφία μόνον κτημάτων ἀθάνατον » 

- Ἡ Σοφία εἶναι τό μόνο ἀπό τά ἀποκτήματα πού εἶναι ἀθάνατο 

~ Ίσοκράτης 


« Μηδὲν χρημάτων ἕνεκα πράττειν »
 

- Μήν κάνεις τίποτα μέ κίνητρο τά ὑλικά ἀγαθά. 

« Διαβολὴν μίσει » 

- Νά μισῇς τήν συκοφαντία 

« Κέρδος αἰσχρὸν βαρὺ κειμήλιον » 

- Τό ἀνήθικο κέρδος εἶναι μιά βαριά κληρονομιά 

« Αἱ μὲν ἡδοναὶ θνηταὶ αἱ δὲ ἀρεταὶ ἀθάνατοι» 

- Οἱ σωματικές καί ὑλικές ἀπολαύσεις εἶναι προσωρινές, φευγαλέες Οἱ ἀρετές, ἡ ἠθική καί τά καλά ἔργα τοῦ ἀνθρώπου μένουν γιά πάντα ἀναλλοίωτα στόν χρόνο 

« Ἔλπιζε ὡς θνητός, φείδου ὡς ἀθάνατος » 

«Ἔλπιζε ὡς θνητός»: Νά θυμᾶσαι ὅτι εἶσαι ἄνθρωπος. Κάνε ὄνειρα καί στόχευε ψηλά, ἔχοντας ὅμως ἐπίγνωση τῶν ὁρίων, τῶν ἀδυναμιῶν καί τῆς πεπερασμένης φύσης σου 

«Φείδου ὡς ἀθάνατος»: Νά κάνῃς οἰκονομία (χρημάτων ἢ δυνάμεων) καί νά φέρεσαι μέ τήν μακροπρόθεσμη σύνεση κάποιου πού ζεῖ γιά πάντα. Δημιούργησε στέρεες βάσεις καί φρόντισε τό μέλλον σου σάν νά μήν ὑπάρχει αὔριο, προνοῶντας γιά τήν μονιμότητα τῶν ἔργων σου. 

~ Περίανδρος 

Ἀποφθέγματα ἐδῶ, ἐδῶ, ἐδῶ.  φωτό,φωτό,φωτό


Ἡ Πελασγική

Πλουτοκρατία ( μέρος α΄)

Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμμωνᾷ. ( Κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο , κεφ. 6, ἐδαφ. 24 καί Κατά Λουκᾶν, κεφ. 16,ἐδαφ. 13  ) 

 Τα Ευαγγέλια του Λουκά και του Ματθαίου καταγράφουν μια ισχυρή αναφορά του Ιησού: «Κανείς δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους. Γιατί ή τον έναν θα μισήσει και τον άλλον θα αγαπήσει, ή στον έναν θα αφοσιωθεί και τον άλλον θα καταφρονήσει. Δεν μπορείτε να υπηρετείτε τον Θεό και τον Μαμμωνά». 

Τοῦ Roberto Pecchioli

Στην αρχαία παράδοση, ο Μαμμωνάς ήταν ένας δαίμονας που αντιπροσώπευε την προσκόλληση στα υλικά πράγματα, στην απληστία και ιδιαίτερα στο χρήμα. Η νίκη του Μαμμωνά σήμερα είναι συντριπτική. Δεν αφορά μόνο τη δύναμη του χρήματος, την κεντρικότητά του στην ανθρώπινη ζωή, αλλά κάθε μορφή υλισμού και εξάρτησης, που προωθείται και στη συνέχεια επιβάλλεται ως εξουσία. Η εποχή μας μας έχει δώσει έναν όρο που προσδιορίζει τη δύναμη του Μαμμωνά: την πλουτοκρατία. Δηλαδή, την κυριαρχία του χρήματος, με τη μορφή της ηγεμονίας της οικονομικής σκέψης, του εργαλειακού υπολογισμού, της αδιαφορίας για οποιαδήποτε αξία που δεν μπορεί να μετατραπεί, που αντιπροσωπεύεται σε χρήμα.

Ήταν ο Γερμανός Georg Simmel, στην αυγή του 20ού αιώνα, που συστηματοποίησε και ιστορικοποίησε την προοδευτική μετατόπιση στη σκέψη που οδήγησε στην υπεροχή του χρήματος στη σύγχρονη ζωή (Φιλοσοφία του Χρήματος, 1900). Μια επανάσταση που σημαδεύτηκε από την κυριαρχία της ποσότητας (René Guénon), στην οποία όλα όσα δεν μπορούν να υπολογιστούν και να αναπαρασταθούν από την τιμή, το μοναδικό μέτρο της αξίας, ηττώνται. Το αποτέλεσμα ήταν η καθολική ορθολογικοποίηση, την οποία ο Simmel ονόμασε εργαλειοποίηση, και η υπεροχή μιας νέας οντότητας, της πλουτοκρατίας, της μορφής απόλυτης εξουσίας που ασκείται από την πλουσιότερη μειοψηφία. Μια ολιγαρχία - η εξουσία των λίγων - που επιδιώκει τον έλεγχο, το μονοπώλιο και την εκμετάλλευση των ανθρώπων και των πραγμάτων που έχει στη διάθεσή της για να αυξήσει περαιτέρω τον πλούτο και να τον θέσει στην υπηρεσία ενός σχεδίου καθολικής κυριαρχίας. Ο Μαμμωνάς σήμερα είναι η θέληση για εξουσία που βασίζεται στο χρήμα από μια χούφτα ατὀμων που κατέχουν τα πάντα και, ελέγχοντας όλα τα μέσα, καθορίζουν όλους τους σκοπούς.

Η λέξη πλουτοκρατία δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, ειδικά επειδή ο Benito Mussolini τη χρησιμοποιούσε για να αναφερθεί σε φιλελεύθερα κράτη (Γαλλία, Αγγλία, ΗΠΑ). Η δαιμονοποίηση όσων την έλεγαν έχει μεγαλύτερη σημασία από την αλήθεια των όσων ειπώθηκαν. Ζούμε σε ένα πλουτοκρατικό καθεστώς που επιτεύχθηκε μέσω της ιδιωτικοποίησης του κόσμου, της αυταρχικής ηγεμονίας - ο Julius Evola την ονόμασε «δαίμονα» - της μοναδικής οικονομικής διάστασης που βασίζεται στο να έχεις, η οποία έχει κατατροπώσει το είναι, εκδιώκοντάς το από τον ορίζοντα των γενεών. Ο όρος πλουτοκρατία έγινε δημοφιλής από δύο πολύ διαφορετικές προσωπικότητες στις αρχές του 20ού αιώνα: τον Ιταλό κοινωνιολόγο Vilfredo Pareto και τον Γάλλο πολιτικό αγκιτάτορα και επαναστάτη συνδικαλιστή Georges Sorel. Πιο πρόσφατα, ένας πολιτικός και οξυδερκής παρατηρητής της πραγματικής εξουσίας, ο Giulio Tremonti, μίλησε για μια «διεθνή δημοκρατία του χρήματος», λανθασμένα κατά τη γνώμη μας. Η πλουτοκρατία δεν είναι καθόλου δημοκρατία - η κλίση της είναι η ιδιωτική κυριαρχία - και δεν είναι διεθνής, αλλά μάλλον χωρίς κράτος, ο απόλυτος εχθρός κάθε κρατικής και εθνικής διάστασης, καθώς και κάθε ορίου.

Η πραγματική πλουτοκρατία έχει σαρώσει κάθε ψευδαίσθηση ελευθερίας — το όραμά της για τον κόσμο και τις κοινωνικοοικονομικές σχέσεις είναι το μόνο επιτρεπτό, ακόμη και παρουσιάζεται ως φυσικό γεγονός — και έχει υποτάξει ακόμη και τις μορφές και τις διαδικασίες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, της οποίας οι αιρετοί αξιωματούχοι είναι απλές μαριονέτες στα χέρια τους. Στα πλουτοκρατικά καθεστώτα, ανεξάρτητα από τη μορφή διακυβέρνησης, δεν κυβερνά ο λαός ή ένα τμήμα του, αλλά η μικρή μειοψηφία που κατέχει την οικονομική και χρηματοπιστωτική εξουσία. Η δημοκρατία είναι απλώς ένα θέατρο για να διατηρηθεί η ψευδής πεποίθηση του λαού ότι έχει τη δύναμη της επιλογής. Όποιος πληρώνει τους μουσικούς, δίνει τη μουσική: η λεγόμενη δημοκρατική πολιτική είναι ένας ναρκωμένος διαγωνισμός στον οποίο ο νικητής είναι αυτός που μπορεί να επενδύσει τα περισσότερα χρήματα ή να αποκτήσει ορατότητα στο σύστημα επικοινωνίας, προπαγάνδας και διαφήμισης των πλουτοκρατών. Ο έλεγχος των μέσων ενημέρωσης είναι το μεγάφωνο που διαδίδει τις ιδέες τους και, πάνω απ 'όλα, τα συμφέροντά τους, διαμορφώνοντας τις μαζικές προτιμήσεις και αποστροφές. Αυτό που ονομάζεται πνεύμα της εποχής είναι σε μεγάλο βαθμό η βούληση της κυρίαρχης πλουτοκρατίας, της οποίας το αριστούργημα είναι η απρόσωπη, καθαρή και απόλυτη εξουσία χωρίς εξουσία που αντιπροσωπεύεται από το χρήμα. Οι σκοτεινές πλευρές είναι η μηδενιστική εκκοσμίκευση, στην οποία καμία αξία δεν αποδίδεται πλέον στην υπερβατική ή τελεολογική διάσταση, στην πρωτοκαθεδρία των αφεντικών του χρήματος, στην υπονόμευση της λαϊκής κυριαρχίας και της ίδιας της δημοκρατίας, η οποία, επιπλέον, μοιράζεται με την πλουτοκρατία τη λατρεία της ποσότητας, της συναίνεσης αφενός και του πλούτου αφετέρου.

Συγκεκριμένα, το παρόν είναι η εποχή της μεγαλύτερης συγκέντρωσης εισοδήματος που υπήρξε ποτέ. Μια πρόσφατη έκθεση της Oxfam International σημειώνει ότι ο συνολικός πλούτος των οκτώ πλουσιότερων δισεκατομμυριούχων υπερβαίνει αυτόν του φτωχότερου μισού του παγκόσμιου πληθυσμού, πάνω από τρεισήμισι δισεκατομμύρια ανθρώπους. Δεν σας αρέσει η λέξη πλουτοκρατία λόγω παράξενης σημασιολογικής προκατάληψης; Ας την ονομάσουμε ιδιωτική πατρογονική εξουσία, αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Η πλουτοκρατική κυριαρχία εδραιώνεται από το μοντέλο των παγκόσμιων κεντρικών τραπεζών που βασίζεται στην έκδοση χρήματος «fiat» (που δημιουργείται από το τίποτα με ένα απλό κλικ στους διακομιστές των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων), ελέγχεται από ιδιώτες και χρηματοδοτείται από κρατικό και ιδιωτικό χρέος. Το τρέχον μονοπωλιακό μοντέλο είναι προϊόν αιώνων χειραγώγησης, εξαναγκασμού και εξαπάτησης, που ξεκίνησε στα τέλη του 17ου αιώνα στην Αγγλία και αναπτύχθηκε τον επόμενο αιώνα, κυρίως από τον ιδρυτή της οικογένειας Rothschild, Mayer Amschel.

Σύμφωνα με ανεξάρτητους υπολογισμούς, η δυναστεία των Rothschild, στους διάφορους κλάδους της, ελέγχει τη μεγαλύτερη περιουσία που έχει γίνει ποτέ γνωστή. Με εκτιμώμενη καθαρή αξία άνω των δύο τρισεκατομμυρίων δολαρίων, ο Οίκος της Κόκκινης Ασπίδας κατέχει πέντε φορές τον συνολικό πλούτο των οκτώ πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου, έναν πλούτο μεγαλύτερο από αυτόν των τριών τετάρτων του συνολικού παγκόσμιου πληθυσμού. Μπορούμε να φανταστούμε ότι ένας τέτοιος πλούτος δεν καθορίζει την πολιτική, πολιτικούς και πολιτιστική εξουσία με την ευρύτερη έννοια, δεν υποδαυλίζει πολέμους και γεωπολιτικές εντάσεις και δεν καθοδηγεί την ανθρωπότητα στο σύνολό της; Μπορούμε πραγματικά να συνεχίσουμε να πιστεύουμε σε λέξεις χωρίς νόημα όπως λαϊκή κυριαρχία, ελευθερία ή δημοκρατία; 

Η επιμονή της ιδέας της ισότητας, που εκφράζεται ως ομογενοποίηση και αδιακρισία, είναι γελοία σε ένα πλουτοκρατικό καθεστώς, παρά το εντελώς αντίθετο στην πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα, ο ατομικισμός και ο υλισμός, χαρακτηριστικά γνωρίσματα του χρηματικού συστήματος, συνδυάζονται εύκολα με την επιφανειακή ισότητα. Είμαστε όλοι άτομα που μένουν ακυβέρνητοι, όλοι εξίσου ίσοι, ενωμένοι από την πνευματική δυστυχία και την αυξανόμενη υλική φτώχεια. Όλοι εκτός από την κυρίαρχη ομάδα των πλουτοκρατών, οι οποίοι σήμερα, μέσω των τεχνολογιών της πληροφορίας και των ψηφιακών τεχνολογιών, είναι σε θέση όχι μόνο να κατευθύνουν τη ζωή, τις ιδέες και τις συνήθειές μας, αλλά στην πραγματικότητα να τις καθορίζουν μέσω της επιτήρησης, της δημιουργίας προφίλ και της συσσώρευσης δεδομένων για τον καθένα μας. Στον 21ο αιώνα, οι γίγαντες της τεχνοεπιστήμης έχουν ενταχθεί στην πλουτοκρατική ελίτ, παρέχοντας το απόλυτο όπλο της ανθρωπολογικής κυριαρχίας μέσω του μετασχηματισμού των παραγωγικών και υπαρξιακών διαδικασιών, που χαρακτηρίζονται από τη σύντηξη φυσικών, ψηφιακών και βιολογικών τεχνολογιών.

Η κυριαρχία του χρήματος έχει έναν δημιουργό, το χρήμα, ένα καθολικό ισοδύναμο (και εξίσου καθολικό κίνητρο) που μας επιτρέπει να ποσοτικοποιήσουμε κάθε αγαθό - υλικό και τώρα ακόμη και άυλο - με έναν αριθμό που αντιπροσωπεύει την αγοραία του αξία, την τιμή του. Το χρήμα έχει αντικαταστήσει τον άνθρωπο του σοφιστή Πρωταγόρα ως μέτρο όλων των πραγμάτων. Επομένως, βρίσκεται στην αρχή της κυριαρχίας της ποσότητας, δηλαδή της ύλης. Οι πλουτοκράτες κέρδισαν επίσης επειδή ήταν οι μόνοι που κατανόησαν την αληθινή εννοιολογική φύση, όχι μόνο την υλική φύση, του χρήματος. Ένα μέτρο αξίας, αλλά και την αξία της μέτρησης, όπως απέδειξε ο Ιταλός νομικός και οικονομολόγος Giacinto Auriti. Η αξία, στην πραγματικότητα, δεν είναι ούτε εγγενής ούτε βασίζεται στην πίστωση, αλλά επαγόμενη και συμβατική: προκύπτει από την κοινωνική αποδοχή και αντιπροσωπεύει την αγοραστική δύναμη που ενσωματώνεται στο σύμβολο. Όπως ακριβώς η μεζούρα, που μετρά το μήκος, κατέχει την ποιότητα του μήκους, έτσι και το χρήμα, που μετρά την αξία, κατέχει αναγκαστικά την ποιότητα της αξίας.

Δηλαδή, ισχύει ως αποδεκτή σύμβαση, μεταμορφωμένη σε νομικό γεγονός. Το σύμβολο, η σύμβαση της προέλευσης και της αρχικής ιδιοκτησίας του χρήματος, που αυτοαποδίδεται από τους χρηματοδότες, το κόσμημα της πλουτοκρατίας, αποκτά αξία απλώς και μόνο επειδή συμφωνούμε (ή μάλλον, είμαστε αναγκασμένοι!) να την έχουμε. Φυσικά, η πλουτοκρατία έχει κάθε συμφέρον να αποκρύψει αυτήν την πτυχή, η οποία αποτελεί μέρος ενός γενικού σχεδίου στο οποίο η φιλελεύθερη ιδεολογία παίζει βασικό ρόλο. Ο Milton Friedman, ένας από τους οικονομικούς γκουρού της, επανέλαβε με ικανοποίηση ότι ο φιλελευθερισμός έχει την ικανότητα να αποπολιτικοποιεί την ύπαρξη, καθώς οι περισσότερες από τις διαδικασίες του -όλες συνδεδεμένες με την οικονομική διάσταση- είναι αυτόματες, απομακρυσμένες από το δικαστήριο της συναίνεσης και της διαφωνίας. Υπάρχουν, επιβιώνουν, διαμορφώνουν τη ζωή. Αυτό είναι αρκετό: αυτό θέλει η Αγορά, μια υποστατική αφαίρεση που στην πραγματικότητα είναι το πεδίο δράσης της ίδιας της πλουτοκρατίας, δεσμευμένη να αποβάλει από το πεδίο όλους όσους απειλούν το ολιγοπώλιο.

Η πλουτοκρατία δεν γνωρίζει όρια, είπαμε, και ακόμη λιγότερο ηθικά κριτήρια. Μόνο η εργαλειακή συλλογιστική σε συνδυασμό με τη λογική του κέρδους, οι μόνες αναγνωρισμένες ορθολογικές αρχές, μετράνε. Ο ισχυρισμός των πρώτων θεωρητικών της κύριας αγοράς ήταν ήδη πλουτοκρατικός, στο αρχικό της στάδιο. Για τον Adam Smith, δεν αποκτούμε τροφή από την καλοσύνη του χασάπη, του ζυθοποιού ή του αρτοποιού, αλλά από την ανησυχία τους για τα δικά τους συμφέροντα: την ανεστραμμένη αξιωματική που αρνείται την αλληλεγγύη, την προσφορά, το κοινό καλό, τελικά την αγάπη. Η πόρτα είναι ανοιχτή στη μη ηθική, η οποία υπόκειται επίσης στο ιδιοτέλεια. Λίγες δεκαετίες πριν από τον Smith, ο Mandeville υποστήριξε ότι τα ιδιωτικά ελαττώματα, αν δημιουργούν μια αγορά, δηλαδή κέρδος, είναι δημόσιες αρετές. Η δικαιολόγηση για τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του εγκλήματος.  

Μόλις ένα τέτοιο όραμα για τη ζωή γίνει ευρέως διαδεδομένο, καμία ηθική δεν έχει νόημα: εξ ου και η υποτιθέμενη αξιολογική ουδετερότητα του φιλελευθερισμού - του νόμιμου πατέρα της πλουτοκρατίας - που στην πραγματικότητα είναι μεταμφιεσμένη ανηθικότητα, η οποία δικαιολογεί επίσης τη μεθοδική καταστροφή κάθε ταυτότητας, είτε κοινοτικής, εθνικής, πνευματικής είτε ηθικής

Η επίθεση στη δημόσια σφαίρα - πρώτα και κύρια στην έννοια του Κράτους - είναι μια πλουτοκρατική σταθερά. Τίποτα και κανείς δεν πρέπει να στέκεται ανάμεσα στη δύναμη της κυριαρχίας και τον τελικό της στόχο, ο οποίος δεν είναι, όπως πολλοί συνεχίζουν να πιστεύουν, ο πλουτισμός, ένα απλό μέσο για την επίτευξη του αληθινού στόχου, της κυριαρχίας επί της ανθρωπότητας και της δημιουργίας. Η δημοκρατία, ή η αυτοκρατορία, η απόλυτη εξουσία. Το χρήμα, σήμερα σε συνδυασμό με την τεχνολογία και τη νευροεπιστήμη που έχει προωθήσει και κατέχει, είναι απλώς ένα μέσο. (συνεχίζεται)

Ἀπό : ereticamente.net

Ἀνάλογα μὲ τὸ βαθμὸ ποὺ τὸ ἐμπόριο ἀνέλαβε τὸν ὁριστικὸ ἔλεγχο τοῦ Κράτους, τὸ χρῆμα γινόταν ὅλο καὶ περισσότερο ἕνας Θεὸς στὸν ὁποῖο ὅλοι ἔπρεπε νὰ ὑπηρετοῦν καὶ νὰ προσκυνοῦν. Οἱ Οὐράνιοι Θεοὶ γίνονταν ὅλο καὶ πιὸ παλιομοδίτικοι καὶ ἐγκαταλείφθηκαν στήν ἄκρη γιὰ νὰ δημιουργηθῇ χῶρος γιὰ τὴ λατρεία του Μαμμωνά. Καὶ ἔτσι ξεκίνησε μιὰ περίοδος ἀπόλυτης ἐκφύλισης, ἡ ὁποία ἔγινε ἰδιαίτερα ὀλέθρια ἐπειδὴ ξεκίνησε σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ τὸ ἔθνος εἶχε περισσότερο ἀπὸ ποτὲ ἀνάγκη ἀπὸ μιὰ ἐξυψωμένη ἰδέα, γιατί μιὰ κρίσιμη ὥρα ἀπειλοῦσε. 

Ἀδόλφος Χίτλερ , " Ἀγών μου ", (1925) Τόμος 1, Κεφάλαιο 10

Ἀλήθεια ποιοί συνδέονται μέ τό χρῆμα ; Ποιά ἡ κοινή καταγωγή τῶν σημερινῶν πλουτοκρατῶν ; Χμμ... Ἡ ῥίζα τοῦ Κακοῦ ! ( φωτό)


Ἡ Πελασγική