Οι Ιρανοί αποφασίζουν για το πότε θα τελειώσει ο πόλεμος. Και λένε ότι μόλις ξεκίνησε.
Το μοντέλο αεροπορικών επιδρομών μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ, που χαρακτηρίζεται από αστάθεια, αμφισβητείται από έναν αρκετά διαφορετικό στρατηγικό ασύμμετρο πόλεμο - έναν πόλεμο που σχεδιάστηκε για πρώτη φορά από το Ιράν πριν από περισσότερα από 20 χρόνια.
Αυτό είναι σημαντικό να κατανοήσουμε όταν προσπαθούμε να κρίνουμε πού βρίσκεται πραγματικά ο απολογισμός του πολέμου. Είναι σαν να συγκρίνουμε πορτοκάλια με λεμόνια. Έχουν ουσιαστικά διαφορετικά χαρακτηριστικά.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ρίχνουν πολλά πυρομαχικά κατά του Ιράν. Αλλά μέχρι ποιο σημείο και με ποιο αποτέλεσμα; Δεν γνωρίζουμε.
Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι το Ιράν έχει το ασύμμετρο πολεμικό του σχέδιο. Και μόλις ξεκινά, προχωρώντας σταδιακά προς την πλήρη εφαρμογή του. Το πλήρες οπλοστάσιο των ιρανικών πυραύλων δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί - ούτε οι τελευταίοι πύραυλοί του, ούτε τα υποβρύχια drones και τα ταχύπλοα σκάφη εξοπλισμένα με πυραύλους κατά πλοίων που δεν έχουν ακόμη αναπτυχθεί. Επομένως, δεν γνωρίζουμε το πλήρες δυναμικό του Ιράν - και δεν μπορούμε να πούμε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της πλήρους ανάπτυξής του. Η Hizbullah είναι πλέον πλήρως επιχειρησιακή και οι Houthi (προφανώς) περιμένουν το «πράσινο φως» για να καταλάβουν την Bab el-Mandeb, παράλληλα με τον αποκλεισμό του Ορμούζ.
Η ρίζα της κίνησης αυτού του ιρανικού ασύμμετρου παραδείγματος προέκυψε μετά την ολοκληρωτική καταστροφή της κεντρικής στρατιωτικής διοίκησης του Ιράκ από τις ΗΠΑ το 2003 - το αποτέλεσμα μιας μαζικής αεροπορικής επίθεσης τριών εβδομάδων.
Το ζήτημα που προέκυψε για τους Ιρανούς μετά τον πόλεμο στο Ιράκ ήταν πώς το Ιράν θα μπορούσε να δημιουργήσει μια αποτρεπτική στρατιωτική δομή όταν δεν είχε - και δεν θα μπορούσε να έχει - κάτι που να μοιάζει με αντίστοιχη αεροπορική ικανότητα. Και όταν οι ΗΠΑ θα μπορούσαν επίσης να υποτιμήσουν την έκταση της στρατιωτικής υποδομής του Ιράν από τις δορυφορικές κάμερες υψηλής ανάλυσης.
Λοιπόν, η πρώτη απάντηση ήταν απλώς να υπάρχει όσο το δυνατόν λιγότερη από την ιρανική στρατιωτική δομή στο ύπαιθρο για να είναι ορατή από ψηλά - από το διάστημα. Τα εξαρτήματά της έπρεπε να θαφτούν, και μάλιστα βαθιά (πέρα από την εμβέλεια των περισσότερων βομβών).
Η δεύτερη απάντηση ήταν ότι οι βαθιά θαμμένοι πύραυλοι θα μπορούσαν πράγματι να γίνουν η «αεροπορική δύναμη» του Ιράν - δηλαδή θα μπορούσαν να γίνουν υποκατάστατο μιας συμβατικής αεροπορίας. Έτσι, το Ιράν κατασκευάζει και αποθηκεύει πυραύλους για περισσότερα από είκοσι χρόνια.
Με το Ιράν να επικεντρώνεται έντονα στην έρευνα στην τεχνολογία πυραύλων, φέρεται να κατασκευάζει περίπου 10-12 μοντέλα πυραύλων κρουζ και βαλλιστικών πυραύλων. Μερικοί είναι υπερηχητικοί, ενώ άλλοι μπορούν να μεταφέρουν μια σειρά από εκρηκτικά υπο-πυρομαχικά που είναι κατευθυνόμενα (για την αποφυγή αμυντικών αναχαιτιστών).
Οι μεγάλοι πύραυλοι εκτοξεύονται από βαθιά υπόγεια σιλό που είναι διάσπαρτα σε όλο το Ιράν (το οποίο έχει το μέγεθος της δυτικής Ευρώπης και είναι πλούσιο σε οροσειρές και δάση). Επίσης, οι πύραυλοι ξηράς-πλοίου εκτοξεύονται με κυψέλη στην παράκτια έκταση του Ιράν.
Η τρίτη απάντηση ήταν να βρεθεί μια λύση για τον επιτυχημένο αποκεφαλισμό της στρατιωτικής διοίκησης του Saddam Hussein το 2003, ο οποίος προκάλεσε σοκ και δέος.
Η σκέψη πίσω από το δόγμα ήταν να διαιρεθεί η στρατιωτική υποδομή του Ιράν σε αυτόνομες επαρχιακές διοικήσεις — καθεμία με τα ξεχωριστά της αποθέματα πυρομαχικών, τα ξεχωριστά σιλό πυραύλων και, όπου κρίνεται σκόπιμο, τις δικές της ξεχωριστές ναυτικές δυνάμεις και πολιτοφυλακή.
Στους διοικητές δόθηκαν προκαθορισμένα σχέδια μάχης, καθώς και η εξουσία να ξεκινήσουν στρατιωτική δράση με δική τους πρωτοβουλία, σε περίπτωση καίριου χτυπήματος της πρωτεύουσας. Τα σχέδια μάχης και τα πρωτόκολλα έπρεπε να ενεργοποιούνται αυτόματα μετά την εξόντωση ενός Ανώτατου Ηγέτη.
Το άρθρο 110 του Συντάγματος του Ιράν του 1979 παραχωρεί την εξουσία διοίκησης των ενόπλων δυνάμεων αποκλειστικά στον Ανώτατο Ηγέτη. Κανείς, και κανένας θεσμός, δεν μπορεί να παρακάμψει ή να ανακαλέσει τις οδηγίες του. Σε περίπτωση που ο νέος Ηγέτης δολοφονηθεί στη συνέχεια, οι προηγούμενες προαναφερθείσες οδηγίες θα τεθούν σε ισχύ και θα είναι μη αναστρέψιμες από οποιαδήποτε άλλη αρχή.
Εν ολίγοις, η στρατιωτική μηχανή του Ιράν – σε περίπτωση επίθεσης με εξόντωση της ηγεσίας – λειτουργεί ως μια αυτοματοποιημένη, αποκεντρωμένη μηχανή αντιποίνων που δεν μπορεί εύκολα να σταματήσει ή να ελεγχθεί.
Η στρατιωτική σχολιάστρια Patricia Marins παρατηρεί :
«Το Ιράν διεξάγει έναν σχεδόν τέλειο ασύμμετρο πόλεμο, απορροφώντας επιθέσεις, καθιστώντας στρατηγικά άχρηστες τις γύρω βάσεις, καταστρέφοντας ραντάρ και διατηρώντας τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, διατηρώντας παράλληλα την ικανότητά του να εκτοξεύει πυραύλους».«Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βρίσκονται σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση επειδή γνωρίζουν μόνο ένα είδος πολέμου: [αδιάκριτους αεροπορικούς βομβαρδισμούς σε μεγάλο βαθμό πολιτικών στόχων, καθώς αποτυγχάνουν να καταστρέψουν τις υπόγειες πόλεις με πυραύλους]. Τώρα αντιμετωπίζουν ένα στρατηγικά καλά τοποθετημένο Ιράν που πολεμά με τους δικούς του όρους και χρονοδιάγραμμα. Τι έκανε το Ιράν; Επικεντρώθηκε στην ανθεκτικότητα έναντι των βομβαρδισμών - και διατήρησε σχεδόν ολόκληρο το οπλοστάσιό του σε μεγάλες υπόγειες βάσεις στις οποίες οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν ήδη δαπανήσει τεράστιες ποσότητες πυρομαχικών προσπαθώντας να διεισδύσουν».
Ένα επιπλέον σημαντικό μάθημα που πήρε το Ιράν από τον πόλεμο του Ιράκ το 2003 ήταν ότι ο «τρόπος πολέμου» των ΗΠΑ και του Ισραήλ επικεντρώνεται εξ ολοκλήρου σε σύντομους αεροπορικούς βομβαρδισμούς για την εξόντωση κλιμακίων ηγεσίας και δομών διοίκησης. Η ευπάθεια της ύπαρξης μιας κεντρικής δομής διοίκησης αντισταθμίστηκε από τη δομή Mosaic που αποκέντρωσε και αφοπλίζει τη διοίκηση σε μεγάλο βαθμό και σε πολλαπλές διοικήσεις - έτσι ώστε να μην μπορεί να καταρρεύσει σε περίπτωση αιφνιδιαστικής επίθεσης εξοντόσεως της ηγεσίας.
Και μια περαιτέρω στρατηγική αντίληψη που άντλησε το Ιράν από τον πόλεμο στο Ιράκ ήταν ότι η Δύση είναι στρατιωτικά δομημένη γύρω από σύντομους εντατικούς αεροπορικούς πολέμους.
Το αντίδοτο στην ιρανική ανάλυση ήταν το «τράβηξέ το χρονικά»: Η στρατηγική απόφαση της σημερινής ιρανικής ηγεσίας να επιλέξει έναν μακροχρόνιο πόλεμο πηγάζει άμεσα από αυτή την αντίληψη - ότι οι δυτικοί στρατοί είναι κατασκευασμένοι για την προσέγγιση «πυροβόλησε και εκτέλεσε» - καθώς και από την πεποίθησή τους ότι ο ιρανικός λαός έχει μεγαλύτερη ανθεκτικότητα να αντέξει τον πόνο του πολέμου, από ό,τι το ισραηλινό ή το δυτικό κοινό.
Οι μηχανισμοί για την επιλογή παράτασης ενός πολέμου για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από ό,τι θα βολεύε τον Τραμπ ουσιαστικά καταλήγουν στην εφοδιαστική.
Η εφοδιαστική αλυσίδα του Ιράν «πιέζει»
Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ αρχικά προετοιμάστηκαν και εξοπλίστηκαν για έναν σύντομο πόλεμο. Στην περίπτωση των ΗΠΑ, πολύ σύντομο - από το πρωί του Σαββάτου, όταν δολοφονήθηκε ο Khomeini, μέχρι τη Δευτέρα, όταν επρόκειτο να ανοίξουν οι χρηματιστηριακές αγορές των ΗΠΑ.
Το Ιράν απάντησε εντός μιας ώρας από τη δολοφονία του Ιμάμη Khamenei στο προετοιμασμένο σχέδιο του Μωσαϊκού Δόγματος στοχεύοντας αμερικανικές βάσεις στον Περσικό Κόλπο. Σύμφωνα με πληροφορίες, το IRGC χρησιμοποίησε παλιούς βαλλιστικούς πυραύλους και drones από τον κύκλο παραγωγής 2012/2013. Ο σκοπός της χρήσης παλιών πυραύλων και drones τόσο παραγωγικά ήταν σαφώς η υποβάθμιση του αποθέματος πυραύλων αναχαίτισης που διατηρούν οι αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο.
Μια παρόμοια διαδικασία υποβάθμισης του αποθέματος αναχαιτιστικών πυραύλων του Ισραήλ ακολουθήθηκε παράλληλα. Η εξάντληση των αναχαιτιστικών πυραύλων σε όλο τον Κόλπο και το Ισραήλ έχει γίνει προφανής. Αυτό αποτελούσε το πρώτο επίπεδο της «συμπίεσης» της εφοδιαστικής.
Το δεύτερο επίπεδο είναι η οικονομική και ενεργειακή συμπίεση που προκαλείται από το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ σε όλους τους «αντιπάλους», αλλά όχι σε «φίλους». Το κλείσιμο του Ορμούζ έχει ως στόχο να προκαλέσει μια οικονομική κρίση και κρίση εφοδιασμού στη Δύση, ώστε να «συμπιέσει» τις οικονομικές προοπτικές που ο πόλεμος θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι προσφέρει στη Δύση. Η αποδυνάμωση των αγορών ισοδυναμεί με την αποδυνάμωση της αποφασιστικότητας του Τραμπ.
Η τρίτη «πίεση» επικεντρώνεται στην υποστήριξη του κοινού στον πόλεμο στις ΗΠΑ. Η άρνηση του Ιράν να αποδεχτεί κατάπαυση του πυρός ή διαπραγματεύσεις, αλλά μάλλον να επιλέξει έναν μακροχρόνιο πόλεμο, ανατρέπει τις προσδοκίες του κοινού, αμφισβητεί τις προσδοκίες της συναίνεσης και αυξάνει το άγχος και την αβεβαιότητα.
Ποιοι είναι οι πιθανοί στρατηγικοί στόχοι του Ιράν;
Ποιοι θα μπορούσαν λοιπόν να είναι οι απώτεροι στόχοι του Ιράν; Πρώτον, να εξαλείψει τη συνεχή απειλή στρατιωτικής επίθεσης· να επιβάλει την άρση της συνεχούς πολιορκίας του ιρανικού λαού μέσω κυρώσεων· την επιστροφή των παγωμένων περιουσιακών του στοιχείων και την άρση της κατοχής της Γάζας και των παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ.
Ενδεχομένως το Ιράν πιστεύει επίσης ότι θα «ανατρέψει» την γεωπολιτική ισορροπία στην περιοχή του Περσικού Κόλπου, αφαιρώντας τα ναυτικά σημεία συμφόρησης και τους θαλάσσιους διαδρόμους της περιοχής από την ηγεμονία των ΗΠΑ και ανοίγοντάς τα στη διέλευση πλοίων των BRICS, χωρίς κυρώσεις, κατασχέσεις ή αποκλεισμούς από την Ουάσιγκτον. Να ξεκινήσει μια αντίστροφη «ελευθερία ναυσιπλοΐας», όπως θα λέγαμε, με την αρχική έννοια της φράσης.
Σαφώς, η ιρανική ηγεσία κατανοεί πολύ καλά ότι η επιτυχής ανάπτυξη του ασύμμετρου πολεμικού της σχεδίου θα μπορούσε να ανατρέψει την γεωστρατηγική ισορροπία όχι μόνο της Δυτικής Ασίας, αλλά και ολόκληρου του πλανήτη.
Και λοιπόν, τι γίνεται με το σχέδιο του Τραμπ; Ο βιογράφος του Προέδρου Τραμπ,Michael Wolff, δήλωσε μόλις χθες :
«[Ο Τραμπ] δεν έχει σχέδιο. Δεν ξέρει τι συμβαίνει. Δεν είναι πραγματικά ικανός να διαμορφώσει ένα σχέδιο. Δημιουργεί ένα cliffhanger και αυτό γίνεται κάτι στο μυαλό του ως σημείο υπερηφάνειας: Κανείς δεν ξέρει τι θα κάνω στη συνέχεια. Έτσι όλοι με φοβούνται - οπότε αυτό μου δίνει μέγιστη μόχλευση. Το να μην έχω σχέδιο γίνεται το σχέδιο».
Η μεταφορά, όπως υποστηρίζει ο Wolff, είναι μια από αυτές που απεικονίζουν τον Τραμπ ως ερμηνευτή:
«Είναι πάνω στη σκηνή και τα επινοεί όλα καθώς προχωρά και είναι πολύ περήφανος για αυτή του την ικανότητα, η οποία είναι μια σημαντική ικανότητα».
Ο Wolff χαρακτηρίζει τον Τραμπ λέγοντας:
«Θα σταματήσουμε τον πόλεμο. Θα ξεκινήσουμε τον πόλεμο. Θα τους βομβαρδίσουμε. Θα διαπραγματευτούμε. Θα έχουμε μια άνευ όρων παράδοση. Τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς να προέρχεται από αυτόν [τον Τραμπ]. Και αυτό αλλάζει από στιγμή σε στιγμή».
Στην πραγματικότητα, το μόνο μέτρο που έχει σημασία για τον Τραμπ είναι να θεωρείται νικητής. Χθες, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ «κέρδισαν» τον πόλεμο — «Κερδίσαμε. Κερδίσαμε το στοίχημα. Την πρώτη ώρα» . Αλλά μέσα σε μερικές εβδομάδες, η ευαλωτότητα της αστάθειάς του μπορεί να γίνει πιο εμφανής καθώς οι αγορές πετρελαίου, μετοχών και ομολόγων καταρρέουν. Ο Τραμπ τηλεφωνεί προσπαθώντας να βρει κάποιον που μπορεί να του δώσει μια νικηφόρα «διέξοδο» από τον πόλεμο που ξεκίνησε.
Ἀπό : unz.com
Ἡ Πελασγική
