Οἱ Βρετανοί ; Ποιοί Βρετανοί ; !!!

 «Οι Βρετανοί αξίζουν κάτι καλύτερο»

Ο Κίριλ Ντμίτριεφ, βοηθός του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, επέκρινε τον πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου Keir Starmer και τον πρώην πρίγκιπα Andrew για σκάνδαλα που αφορούν τόσο τη βρετανική κυβέρνηση όσο και τη βασιλική οικογένεια, συμπεριλαμβανομένων των ισχυρισμών που τους συνδέουν με τον εκλιπόντα σεξουαλικό εγκληματία Jeffrey Epstein.

Σε μια ανάρτηση στο X σήμερα, ο Ντμίτριεφ έγραψε: «Οι Βρετανοί αξίζουν κάτι καλύτερο από τον Πρίγκιπα Andrew και τον Starmer».

Ξεχωριστά, ο Ντμίτριεφ κάλεσε τον Starmer να παραιτηθεί, επικαλούμενος αναφορές ότι επέτρεψε σε σεξουαλικούς παραβάτες παιδιών να αποφύγουν τις κατηγορίες ενώ ήταν επικεφαλής της Εισαγγελικής Υπηρεσίας του Στέμματος (CPS).

«Ο Starmer πρέπει να φύγει», έγραψε ο Ντμίτριεφ στο "X".

ἐδῶ

Ἀπό ἐδῶ

Τό ζητούμενο εἶναι, γιά ποιούς Βρετανούς γίνεται λόγος ; 

 Το BBC μεταδίδει μπουρδολογίες  #1: ανιστόρητες ανοησίες για δήθεν μαύρους Ρωμαίους

Το BBC μεταδίδει τις βλακείες #2: Οι μαύροι βρίσκονταν στο επίκεντρο στην Αγγλία των Tudor

...τα ψεύδη του BBC ότι οι Μαύροι έχουν «Been Here From the Start» στη Βρετανία ( Οἱ μαῦροι ἦσαν στήν Βρεττανία ἀπό πάντα ). Σε ένα βίντεο που στοχεὐει την παιδική ευαισθησία και ακρισία, ένας μαύρος ηθοποιός ντύνεται με διάφορες στολές λευκών και τραγουδά ότι «Για δέκα χιλιάδες βρετανικά χρόνια κάποιοι Βρετανοί έμοιαζαν με εμένα». 

Μία Εβραία τοποθετεί στο επίκεντρο της ιστορίας των λευκών, ασήμαντους μαύρους: Οι Μαύροι Τυδόρ της Μιράντα Κάουφμαν (2017)

Ἀπό : Ἡ ἀντι-ύλη στόν κόσμο τῶν Λευκῶν

Ἡ Μαύρη Βρετανία

Κι᾿ὁ τροτσκιστής τό βιολί του... ἐδῶ

Πόσο πιό χαμηλά, πιά , Ἀγγλία ;

Ἀπό ἐπιτυχία σ᾿ἐπιτυχία τά Ἐγγλεζάκια !

Τό πῆγαν μαλακά τά ἐγγλεζάκια. Ἀπό τό λευκό στό γκρί καί ἀπό τό γκρί στό μαύρο ! ( φωτό. φωτό)

Καί τό ἐρώτημα τίθεται : Ποιοί Βρετανοί ἀξίζουν κάτι καλλίτερο ; 

Ὅπως τά ἔχουν κάνει πιστεύω πώς τό καλλίτερο γι᾿αὐτούς εἶναι ἡ σκληρή πραγματικότητα πού προϊδεάζει τόν ἀφανισμό τους. Ὅπως τά ἔκαναν, ἐδῶ καί πάνω ἀπό μία χιλιετία, τώρα ἀπολαμβάνουν τά δέοντα. Τίποτα καλλίτερο δέν τούς ἀξίζει. Συνεπῶς ὁ τροτσκιστής Starmer, ὁ προστάτης τῶν παιδοφίλων καί μέ τίς περίεργες προτιμήσεις, ἀλλά καί ὁ σατανιστής Andrew εἶναι ἀκριβῶς αὐτό πού τούς πρέπει. Τέλος. 

Ἡ Πελασγική

Γιατί ἡ Δύση φοβᾶται μία συμφωνία μέ τήν Ῥωσσία

... Οι ΗΠΑ κατέστησαν σαφές ότι η παρουσία τους στην Ευρώπη είναι αδιαπραγμάτευτη. Οποιαδήποτε συμφωνία για την Ουκρανία δεν θεωρείται βήμα προς τη διαρκή σταθερότητα, αλλά τακτικός ελιγμός. Η Μόσχα φαίνεται να το κατανοεί αυτό απόλυτα και προετοιμάζεται για μια παρατεταμένη αντιπαράθεση.

... οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον τόσο σίγουρες όσο ήταν κάποτε.  Το φιλελεύθερο μοντέλο της αγοράς έχει φτάσει σε αδιέξοδο και οι προσπάθειες αναβίωσής του μέσω της τεχνολογικής καινοτομίας, συμπεριλαμβανομένης της τεχνητής νοημοσύνης, προσφέρουν μόνο περιορισμένη ανακούφιση.

...Για τη ρωσική διπλωματία, το καθήκον είναι σαφές: να επωφεληθεί από αυτή την προσωρινή προθυμία για συμβιβασμό, χωρίς να ενδίδει σε αυταπάτες για μια διαρκή ειρήνη.

Γράφει ὁ Timofey Bordachev

 Για τη Δύση, οποιαδήποτε συμφωνία με χώρες εκτός του πολιτικού και στρατιωτικού της μπλοκ ήταν πάντα προσωρινή. Κάθε παύση στην αντιπαράθεση αντιμετωπίζεται όχι ως ειρήνη, αλλά ως διάλειμμα. Γι' αυτό τα κράτη πέρα ​​από τη Δυτική περίμετρο πρέπει να μάθουν έναν απλό κανόνα: όταν οι ΗΠΑ και η Δυτική Ευρώπη αναγκάζονται να κάνουν παραχωρήσεις, έστω και για λίγο, αυτές οι στιγμές πρέπει να αξιοποιηθούν στο έπακρο.

Τώρα, σύμφωνα με τις περισσότερες αναφορές, είναι μια τέτοια στιγμή. Αλλά η άφιξή της δεν πρέπει να παραπλανήσει κανέναν ώστε να πιστέψει ότι η διαρκής ειρήνη έχει ξαφνικά καταστεί δυνατή.

Η δυτική στρατηγική απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο έχει έναν σταθερό και βαθιά ριζωμένο χαρακτήρα. Βασίζεται σε μια λογική μηδενικού αθροίσματος, όπου τα κέρδη της μίας πλευράς θεωρούνται αυτόματα ως απώλειες της άλλης. Οι συμφωνίες είναι τακτικά εργαλεία, όχι στρατηγικές δεσμεύσεις. Είναι παύσεις στην πίεση, όχι εγκατάλειψή της. Ακόμα κι αν η οξεία φάση της στρατιωτικοπολιτικής αντιπαράθεσης γύρω από την Ουκρανία υποχωρούσε, αυτό δεν θα σήμαινε ότι η Δύση έχει αποδεχτεί την ιδέα μιας διαρκούς ειρήνης.

Αυτή η κοσμοθεωρία διατυπώθηκε με αξιοσημείωτη σαφήνεια την παραμονή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου από τον Ολλανδοαμερικανό ακαδημαϊκό Nicholas Spykman. Υποστήριξε ότι το έδαφος ενός κράτους είναι η βάση από την οποία διεξάγει πόλεμο και συγκεντρώνει δύναμη κατά τη διάρκεια αυτού που το κοινό αφελώς αποκαλεί «ειρήνη». Με άλλα λόγια, η ειρήνη είναι απλώς η προετοιμασία για τον επόμενο γύρο σύγκρουσης. Για τη Δύση, αυτή η λογική δεν έπαψε ποτέ να ισχύει για όσους βρίσκονται εκτός των συνόρων της.

Συνεπώς, το καθήκον των μη δυτικών κρατών δεν είναι να ελπίζουν σε μια μεταμόρφωση της δυτικής συμπεριφοράς, αλλά να αναγνωρίσουν στιγμές που η Δύση δεν έχει τη δύναμη ή τη συνοχή να επιβάλει τη θέλησή της. Τέτοιες στιγμές θα πρέπει να αξιοποιούνται με ψυχραιμία και χωρίς ψευδαισθήσεις. Αυτό δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια «μακροχρόνια ειρήνη», αλλά μπορεί να βελτιώσει τη θέση κάποιου πριν από την αναπόφευκτη άφιξη της επόμενης αντιπαράθεσης.

Τό "κόμμα πολέμου" καταλαμβάνει το Μόναχο

Η πρόσφατη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου κατέδειξε αυτή την πραγματικότητα με ασυνήθιστη σαφήνεια. Παρά τα πολλά σχόλια σχετικά με την αλλαγή και την αβεβαιότητα, οι συζητήσεις έδειξαν ότι δεν βρίσκεται σε εξέλιξη καμία θεμελιώδης μετατόπιση στη δυτική σκέψη. Μιλώντας στο Μόναχο, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να καθησυχάσει το ευρωπαϊκό ακροατήριό του. Πάνω απ 'όλα, έδωσε ένα απλό μήνυμα: οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν τη Δυτική Ευρώπη σε θέματα που οι κυρίαρχες ελίτ θεωρούν ζωτικής σημασίας.

Καταρχάς, αυτή η υποστήριξη αφορά την αμετάβλητη φύση αυτών των ίδιων των ελίτ. Από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το ΝΑΤΟ έχει χρησιμεύσει όχι μόνο ως στρατιωτική συμμαχία, αλλά και ως μηχανισμός που εμποδίζει τη Δυτική Ευρώπη να επιτύχει πραγματική στρατηγική αυτονομία. Σε αντάλλαγμα για την αμερικανική προστασία, τα πολιτικά συστήματα της ημιηπείρου έχουν απολαύσει σταθερότητα. Ή, πιο συγκεκριμένα, απομόνωση από σοβαρές εσωτερικές αλλαγές.

Δεύτερον, η εναντίωση πρός την Ρωσία παραμένει το φυσικό και άνετο πλαίσιο εντός του οποίου λειτουργούν οι δυτικοευρωπαϊκές ελίτ. Παρά τα περιστασιακά παράπονα για το οικονομικό κόστος, αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα που ήθελαν να ακούσουν. Ο ενθουσιασμός τους ήταν ορατός στον τόνο των ομιλιών κορυφαίων προσωπικοτήτων.

Ωστόσο, η αμερικανική ρητορική περί «κοινής ιστορίας» και «άρρηκτων δεσμών» δεν απευθυνόταν μόνο στη Δυτική Ευρώπη. Ήταν ένα μήνυμα προς τον υπόλοιπο κόσμο και, πάνω απ' όλα, στη Ρωσία. Οι ΗΠΑ κατέστησαν σαφές ότι η παρουσία τους στην Ευρώπη είναι αδιαπραγμάτευτη. Οποιαδήποτε συμφωνία για την Ουκρανία δεν θεωρείται βήμα προς τη διαρκή σταθερότητα, αλλά τακτικός ελιγμός. Η Μόσχα φαίνεται να το κατανοεί αυτό απόλυτα και προετοιμάζεται για μια παρατεταμένη αντιπαράθεση.

Το μήνυμα απευθυνόταν επίσης στην Κίνα, την Ινδία και άλλους. Η Ουάσινγκτον άφησε να εννοηθεί ότι δεν έχει καμία πρόθεση να εγκαταλείψει τα γεωπολιτικά οφέλη που εξασφάλισε στα μέσα του εικοστού αιώνα. Ο έλεγχος της Δυτικής Ευρώπης ήταν το πιο σημαντικό από αυτά τα οφέλη. Για πρώτη φορά στην ιστορία, εξάλειψε την πιθανότητα σύγκρουσης εντός του ίδιου του Δυτικού κόσμου, ο οποίος ιστορικά ήταν η κύρια κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας αναταραχής. Ενοποιώντας και «απομονώνοντας» τη Δύση, οι ΗΠΑ την απέσυραν από τον ουσιαστικό διάλογο με τον υπόλοιπο κόσμο και έδειξαν μικρή προθυμία να προσαρμόσουν αυτή τη ρύθμιση.

Η Ουάσιγκτον δεν έχει κανένα συμφέρον να συζητήσει μια νέα βάση για τις σχέσεις με άλλες μεγάλες δυνάμεις. Αντιθέτως, προωθεί ενεργά την ιδέα ότι τέτοιες συμφωνίες είναι αδύνατες κατ' αρχήν. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι ελπίδες για μια συνολική ευρωπαϊκή διευθέτηση ασφάλειας είναι μη ρεαλιστικές. Η πραγματική ειρήνη απαιτεί από τα κράτη να θέσουν τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα πάνω από την αντιπαράθεση, μια επιλογή που η δυτική πολιτική κουλτούρα δεν έχει ποτέ επιδείξει.

Οἱ Ἄγγλοι σαμποτάρουν τήν Εἰρήνη

Η ιστορία προσφέρει άφθονα στοιχεία. Το Συνέδριο της Βιέννης το 1815 συχνά επαινείται ως πρότυπο σταθερότητας, ωστόσο μόλις δεκαέξι χρόνια αργότερα, η Βρετανία και η Γαλλία υποστήριξαν μια εθνικιστική εξέγερση κατά της Ρωσίας στα πολωνικά εδάφη. Ακόμα και το 1975, όταν η Σοβιετική Ένωση απολάμβανε σημαντική ισχύ, η Δύση αποδέχτηκε τις Συμφωνίες του Ελσίνκι μόνο με αντάλλαγμα μηχανισμούς που επέτρεπαν την παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις των αντιπάλων της. Το λεγόμενο «τρίτο καλάθι» για τα ανθρώπινα δικαιώματα σχεδιάστηκε ακριβώς για αυτόν τον σκοπό.

Μια διαρκής ειρήνη με τη Ρωσία θα ερχόταν σε αντίθεση με τις ιστορικές παραδόσεις της ίδιας της Δυτικής Ευρώπης, και οι σημερινοί πολιτικοί της δείχνουν ελάχιστη ανησυχία για το αν οι πληθυσμοί τους αισθάνονται πραγματικά ασφαλείς. Αυτή η αποσύνδεση των ελίτ από την κοινωνία είναι ένα από τα πιο διαρκή αποτελέσματα οκτώ δεκαετιών αμερικανικής κυριαρχίας στην Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί συνταξιούχοι Ευρωπαίοι πολιτικοί βλέπουν το μέλλον τους όχι στην πατρίδα τους, αλλά σε ξένα διοικητικά συμβούλια ή σε πανεπιστημιακές θέσεις στο εξωτερικό. Ο πρώην Γερμανός υπουργός Οικονομίας Robert Habeck, ο οποίος διέλυσε τους ενεργειακούς δεσμούς της Γερμανίας με τη Ρωσία, δίνει τώρα διαλέξεις σε αμερικανικά πανεπιστήμια, καταδεικνύοντας με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο αυτό το μοτίβο.

Ταυτόχρονα, οι ίδιες οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον τόσο σίγουρες όσο ήταν κάποτε. Μέχρι το 2026, θα αντιμετωπίζουν αυξανόμενες εσωτερικές οικονομικές και πολιτικές στρεβλώσεις χωρίς σαφή μέσα διόρθωσης. Το φιλελεύθερο μοντέλο της αγοράς έχει φτάσει σε αδιέξοδο και οι προσπάθειες αναβίωσής του μέσω της τεχνολογικής καινοτομίας, συμπεριλαμβανομένης της τεχνητής νοημοσύνης, προσφέρουν μόνο περιορισμένη ανακούφιση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, απλώς παρατείνουν ένα ξεπερασμένο σύστημα, ενώ παράλληλα εντείνουν τις κοινωνικές αντιφάσεις.

Οι αυξανόμενες απαιτήσεις της Αμερικής από τη Δυτική Ευρώπη και άλλους εταίρους αντικατοπτρίζουν αυτή την αποδυνάμωση της θέσης της. Οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον η υπερδύναμη που ήταν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Πολλές από τις δράσεις της στην εξωτερική πολιτική είναι τακτικοί αυτοσχεδιασμοί ή ενημερωτικές εκστρατείες, των οποίων οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις παραμένουν ασαφείς ακόμη και για την ίδια την Ουάσιγκτον.

Αυτή η τακτική αυτοπεποίθηση μπορεί να αποφέρει βραχυπρόθεσμες επιτυχίες. Έχουμε δει πιέσεις να ασκούνται στη Λατινική Αμερική και περαιτέρω αποσταθεροποίηση μπορεί να ακολουθήσει και αλλού. Αλλά καμία από αυτές τις ενέργειες δεν αλλάζει ριζικά την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων ούτε υπονομεύει σοβαρά τα συμφέροντα κρατών που είναι ικανά να αμφισβητήσουν την αμερικανική κυριαρχία.

Η Ουάσινγκτον το κατανοεί αυτό, παρά την επίμονη ρητορική περί εθνικού μεγαλείου. Ακριβώς γι' αυτό, χωρίς να εγκαταλείπει την κοσμοθεωρία μηδενικού αθροίσματος, είναι έτοιμη να διαπραγματευτεί για συγκεκριμένα ζητήματα όταν το απαιτούν οι περιστάσεις. Για τη ρωσική διπλωματία, το καθήκον είναι σαφές: να επωφεληθεί από αυτή την προσωρινή προθυμία για συμβιβασμό, χωρίς να ενδίδει σε αυταπάτες για μια διαρκή ειρήνη.

Ἀπό : swentr.site

Ἡ Πελασγική

Καί τί νά περιμένει κανείς ἀπό τό ΝΕΟΤΑΞΙΤΙΚΟ Ναύπλιον ; !

 ΟΤΑΝ Η ΣΑΤΙΡΑ ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΑ ΟΡΙΑ: Ο ΤΡΑΜΠ ΩΣ «ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΣ» ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ.

Γράφει και σχολιάζει ο Δημήτρης Σαλαπάτας Δικηγόρος Δ Σ.Ν.

Η σάτιρα είναι αναπόσπαστο στοιχείο της δημοκρατίας. Είναι δικαίωμα, είναι παράδοση, είναι τρόπος έκφρασης. Όμως άλλο η σάτιρα και άλλο ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ. Υπάρχει μια σαφής γραμμή ανάμεσα στην πολιτική κριτική και στην προσβολή θεσμών — και όταν αυτή η γραμμή ξεπερνιέται, τότε δεν μιλάμε για πολιτισμό, αλλά για εκτροπή.

Το να παρουσιάζεται ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ο Ντόναλντ Τραμπ, ως «βασιλιάς καρνάβαλος» και να περιφέρεται στους κεντρικούς δρόμους του Ναυπλίου, δεν είναι απλώς ένα σατιρικό εύρημα. Είναι μια πράξη ΣΥΜΒΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗΣ. Και ανεξάρτητα από το αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί πολιτικά μαζί του, το αξίωμα που κατέχει δεν είναι προσωπική του υπόθεση — είναι ΘΕΣΜΟΣ.

Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δεν εκπροσωπεί μόνο τον εαυτό του. Εκπροσωπεί εκατομμύρια πολίτες. Όταν ευτελίζεις δημόσια τον εκλεγμένο ηγέτη μιας χώρας, ΔΕΝ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙΣ ΜΟΝΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ — ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΠΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ. Αυτή είναι μια αλήθεια που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.

Ο Αμερικανός πολίτης — είτε υποστηρίζει είτε δεν υποστηρίζει τον Τραμπ — βλέπει τον πρόεδρο της χώρας του να παρουσιάζεται ως αντικείμενο χλευασμού σε μια ξένη πόλη. Αυτό γεννά ένα εύλογο ερώτημα: ΠΟΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΩΣ ΠΟΛΗ; ΠΟΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΩΣ ΧΩΡΑ;

Το Ναύπλιο δεν είναι μια τυχαία πόλη. Είναι ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της Ελλάδας. Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ. Κάθε επισκέπτης είναι πολύτιμος. Και όταν δημιουργείται η αίσθηση ότι μια πόλη διακωμωδεί και ευτελίζει τον εκλεγμένο ηγέτη μιας χώρας, είναι απολύτως πιθανό κάποιοι πολίτες αυτής της χώρας να αισθανθούν ανεπιθύμητοι ή προσβεβλημένοι.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ;

Βεβαίως και μπορεί. Ένας Αμερικανός επισκέπτης που αισθάνεται ότι ο θεσμός που τον εκπροσωπεί χλευάζεται δημόσια, ίσως επιλέξει έναν άλλο προορισμό. Και όταν η τοπική οικονομία εξαρτάται σε τόσο μεγάλο βαθμό από τον τουρισμό, τέτοιες επιλογές δεν είναι αμελητέες.

Ας αναρωτηθούμε: θα δεχόμασταν με ευκολία να περιφέρεται ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας ή ο Πρωθυπουργός ως καρναβαλικό ομοίωμα σε δρόμους ξένης χώρας; Θα το θεωρούσαμε απλή σάτιρα ή εθνική προσβολή;

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΙΩΠΗ.

ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΜΩΣ ΟΡΙΑ.

Και αν θέλουμε να απαιτούμε σεβασμό για τους δικούς μας θεσμούς, οφείλουμε να δείχνουμε τον ίδιο σεβασμό και στους θεσμούς άλλων χωρών. Διότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν κρίνεται μόνο από το πόσο δυνατά σατιρίζει, αλλά και από το πόσο ώριμα επιλέγει τα όριά τoυ!

( Ἀπό τήν σελίδα στό φ/β, τοῦ ἐξαίρετου δικηγόρου ΕΔΩ )

Νά προσθέσω στά ὅσα πολύ ορθῶς σχολιάζει σχετικῶς ὁ ἀγαπητός φίλος Δημήτρης Σαλαπάτας, πώς ὁ δημαρχος τοῦ Ναυπλίου τυγχάνει πρώηνν πασόκος ἕως σήμερα προβαλόμενος, ἰδεολογικῶς, ὡς ...ἀριστερός πού ἐξελέγη μέ τό πρόσχημα πώς θέλει νά ἑνώσῃ τούς πολίτες γιά τό καλό τοῦ τόπου. Ἔτσι εἶχε ἔνα πολυσυλλεκτικό συνδυασμό ὁ ὁποῖος τό μόνο πού ἐπέτυχε ἦταν ἡ ὑφαρπαγή τῶν ψήφων καί ἐν τέλει τόν δημαρχιακό θῶκο. Ὅμως δέν ἔχει πάψει στιγμή νά ἀποδεικνύει τά ...φρονήματά του. Σ᾿αὐτόν ἔχουν πέσει οἱ μάσκες ἀπό τήν πρώτη στιγμή. Ἄς κάτσει νά σκεφτῇ πώς ἡ ἔγκρισις μίας τέτοιας καρναβαλικῆς "ἐκφράσεως" προφανῶς ἔχει ἀποδείξει ποιός πραγματικῶς εἶναι ὁ καρνάβαλος, ἐν προκειμένῳ. 

Τώρα ὅσον ἀφορᾷ καί τήν ἀποδοχή ἀπό τούς πολίτες, γιά τούς συμμετέχοντες ἐπισκέπτες δέν μπορῶ νά ἔχω ἄποψιν, σίγουρα αὐτό πού μπορῶ νά ἐπισημάνω εἶναι τήν κατά καιρούς ὑποστήριξιν κάθε νεοταξίτικης ἐκφράσεως. Καί αὐτές δέν εἶναι λίγες. Ἔχουμε ἀσχοληθεῖ πολλάκις ἐπ᾿αὐτοῦ. 

Κατάλοιπα, ἀπό κάποιους παλαιούς καιρούς, ξέρετε ποῦ ἀναφέρομαι βλέπε φραγκοκρατία, ἐνετοκρατία καί δέν συμμαζεύεται... 

Ἄ ναί, μήν ξεχάσω καί τό σύμπλεγμα τοῦ "προοδευτισμοῦ". Ἀπαραίτητο στοιχεῖο...Πῶς ἀλλιῶς θά εἶχε γίνει δήμαρχος ἕνας "ἀπίθανος" ! Ἀλλά ἄς μήν ἐπαναλαμβανόμεθα, οἱ ἐκλεγμένοι ἐξουσιαστές εἶναι ὁ καθρέπτης τῶν πολιτῶν ...

Ὁπότε :  Τί νά περιμένει κανείς ἀπό τό ΝΕΟΤΑΞΙΤΙΚΟ Ναύπλιον ; ! 

 Ἐπεί δή,« ὁ πολιτισμός ἔχει τήν δική του ταυτότητα στό Ναύπλιο»

Τό Ναύπλιον,μαζύ μέ τήν πολιτιστική του ταυτότητα,βρῆκε καί τήν ἐκπρόσωπον αὐτῆς...  

Νά δοῦμε ποιός θά γελάσῃ τελευταῖος.

Ὅταν οἱ γόνοι ἐμπόρων ναρκωτικῶν τιμῶνται γιά τήν προσφορά τους στόν Πολιτισμό καί τήν Κοινωνίαν ...

Καί πολλά ἀκόμη...

Αὐτή ἡ "ὑπογραφή" πάντως μένει...

φωτό

Ἡ Πελασγική

Ὁ Τράμπ ἔχει χωρίσει τήν Δύση σέ πέντε μέρη

Τοῦ Ἀλεξάντερ Ντούγκιν

Η παγκόσμια πολιτική σκηνή διέρχεται ραγδαίες και δυναμικές διεργασίες. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις πολιτικές του Τραμπ, οι οποίες έχουν εισαγάγει υψηλό επίπεδο αναταραχής, απρόβλεπτου χαρακτήρα και ριζοσπαστισμού στο διεθνές σύστημα, με τα γεγονότα να εξελίσσονται με επιταχυνόμενο ρυθμό.

Μπροστά στα μάτια μας, η έννοια μιας συλλογικής Δύσης -δηλαδή, μιας ενωμένης και σχετικά προβλέψιμης πολιτικής μεταξύ των μεγάλων δυτικών δυνάμεων και των χωρών που ακολουθούν πλήρως το παράδειγμα της Δύσης- καταρρέει. Τέτοια συναίνεση δεν υπάρχει πλέον. Τα παγκοσμιοποιητικά σχέδια καταρρέουν ολοσχερώς, και ακόμη και η ευρωατλαντική ενότητα, η μοίρα του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ, τίθενται υπό αμφισβήτηση. Ο Τραμπ έχει δηλώσει ανοιχτά ότι το διεθνές δίκαιο δεν ισχύει για αυτόν και ότι ενεργεί με βάση τις δικές του απόψεις για το τι είναι ηθικό και τι όχι. Η απαίτηση του Τραμπ να ενταχθεί η Γροιλανδία στις Ηνωμένες Πολιτείες και οι απειλές για προσάρτηση του Καναδά, μαζί με τις έντονα διαφορετικές στάσεις του απέναντι στην Ουκρανία και το Ισραήλ από εκείνες των ευρωπαϊκών δυνάμεων (η έλλειψη άνευ όρων υποστήριξης για το καθεστώς Ζελένσκι και, αντίθετα, η πλήρης υποστήριξη για τον Νετανιάχου και την πολιτική του στη Μέση Ανατολή), επιδεινώνουν περαιτέρω το αναδυόμενο και σχεδόν πλήρες ρήγμα.

Σε μια κατάσταση όπου η συλλογική Δύση ως ενιαία πολιτική, ιδεολογική και γεωπολιτική οντότητα δεν υπάρχει πλέον, ένας νέος χάρτης αναδύεται σταδιακά, στον οποίο αρχίζουν να αναδύονται στη θέση της αρκετές ξεχωριστές και μερικές φορές αντικρουόμενες οντότητες. Αυτό δεν είναι ακόμη ένα πλήρες μοντέλο, αλλά απλώς μια διαδικασία με ανοιχτό τέλος. Παρ' όλα αυτά, είναι ήδη δυνατό να προβλεφθεί ότι πέντε διακριτές γεωπολιτικές οντότητες θα αναδυθούν στη θέση της ενωμένης Δύσης. Ας προσπαθήσουμε να τις περιγράψουμε.

Οι ΗΠΑ του Τραμπ 2.0 ως η νούμερο ένα της Δύσης

Οι γεωπολιτικές απόψεις του Τραμπ διαφέρουν έντονα από την παγκοσμιοποιητική στρατηγική που ακολουθούσαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, όχι μόνο υπό τους Δημοκρατικούς αλλά και υπό τους Ρεπουμπλικάνους (όπως ο Τζορτζ Μπους του νεότερου). Ο Τραμπ διακηρύσσει ανοιχτά την άμεση αμερικανική ηγεμονία, η οποία έχει πολλά στάδια. Πάνω απ 'όλα, θέλει να εδραιώσει την κυριαρχία των ΗΠΑ στην Αμερική. Αυτό αντικατοπτρίζεται στην τελευταία έκδοση της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας, όπου ο Τραμπ αναφέρεται άμεσα στο Δόγμα Μονρόε, προσθέτοντας τη δική του οπτική γωνία.

Το Δόγμα Μονρόε διατυπώθηκε από τον Πρόεδρο Τζέιμς Μονρόε στις 2 Δεκεμβρίου 1823, στο ετήσιο μήνυμά του προς το Κογκρέσο. Η κεντρική ιδέα ήταν η επίτευξη πλήρους ανεξαρτησίας για τον Νέο Κόσμο από τον Παλιό Κόσμο (δηλαδή, από τις ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις) και οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούνταν η κύρια πολιτική και οικονομική δύναμη για την απελευθέρωση των πολιτειών και των δύο Αμερικών από τον ευρωπαϊκό έλεγχο. Ενώ δεν δηλωνόταν ρητά ότι μια μορφή αποικιοκρατίας (ευρωπαϊκή) ανταλλάσσονταν με μια άλλη (αμερικανική), υπονοούνταν ένας ορισμένος βαθμός αμερικανικής ηγεμονίας στην περιοχή.

Σε μια σύγχρονη ερμηνεία, λαμβάνοντας υπόψη τις καινοτομίες του Τραμπ, το Δόγμα Μονρόε προτείνει τα εξής:

πλήρης και απόλυτη κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών και ανεξαρτησία από οποιονδήποτε διεθνικό θεσμό, απόρριψη της παγκοσμιοποίησης·

η καταστολή σημαντικών γεωπολιτικών επιρροών σε όλες τις χώρες και των δύο Αμερικών από άλλες μεγάλες δυνάμεις (Κίνα, Ρωσία, αλλά και ευρωπαϊκές χώρες)·

η εγκαθίδρυση άμεσης στρατιωτικοπολιτικής και οικονομικής ηγεμονίας τόσο στην Αμερική όσο και στους παρακείμενους ωκεάνιους χώρους από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτό το δόγμα περιλαμβάνει την προώθηση καθεστώτων που συνδέονται με τις ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική, την απομάκρυνση πολιτικών που δεν είναι σύμφωνοι με την Ουάσιγκτον και την παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις οποιωνδήποτε κρατών σε αυτήν την περιοχή - μερικές φορές με το πρόσχημα της καταπολέμησης του εμπορίου ναρκωτικών, της παράνομης μετανάστευσης, ακόμη και του κομμουνισμού (Βενεζουέλα, Κούβα, Νικαράγουα). Συνολικά, αυτό δεν διαφέρει πολύ από την πολιτική που ακολούθησαν οι ΗΠΑ τον 20ό αιώνα.

Η καινοτομία του δόγματος του Τραμπ έγκειται στον ισχυρισμό του να προσαρτήσει τη Γροιλανδία και τον Καναδά, καθώς και στην περιφρονητική του στάση απέναντι στην Ευρώπη και τους εταίρους του στο ΝΑΤΟ.

Ουσιαστικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακηρύσσονται εδώ ως μια αυτοκρατορία που περιβάλλεται από παραμεθόριες πολιτείες, οι οποίες πρόκειται να είναι υποτελείς της μητέρας χώρας. Αυτό αντικατοπτρίζεται στο κύριο σύνθημα της πολιτικής του Τραμπ, «Κάντε την Αμερική Μεγάλη Ξανά» ή στο συνώνυμό του, «Πρώτα η Αμερική».

Ο Τραμπ ακολούθησε αυτή τη γραμμή πολύ πιο σκληρά κατά τη διάρκεια της δεύτερης προεδρίας του από ό,τι κατά την πρώτη του θητεία, γεγονός που έχει αλλάξει δραματικά την ισορροπία δυνάμεων σε παγκόσμια κλίμακα.

Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει αυτή την Τραμπιστική, αμερικανοκεντρική Δύση ως τη Δύση νούμερο ένα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως ο δεύτερος νούμερο της Δύσης

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, γίνεται η δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη της Δύσης. Για δεκαετίες, οι χώρες της ΕΕ προσανατολίζουν την πολιτική, την ασφάλεια, ακόμη και την οικονομία τους προς τις Ηνωμένες Πολιτείες εντός της Ατλαντικής συνεργασίας, επιλέγοντας πάντα μεταξύ της ευρωπαϊκής κυριαρχίας και της υποταγής στην Ουάσιγκτον. Εν τω μεταξύ, οι προηγούμενοι Αμερικανοί ηγέτες προσποιούνταν ότι θεωρούσαν τους Ευρωπαίους σχεδόν ισότιμους εταίρους και άκουγαν τις απόψεις τους, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση μιας συλλογικής δυτικής συναίνεσης. Ο Τραμπ κατέστρεψε αυτό το μοντέλο και ανάγκασε βάναυσα την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναγνωρίσει το καθεστώς υποτέλειας.

Έτσι, τον Ιανουάριο του 2026, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, ο Βέλγος πρωθυπουργός Μπαρτ ντε Βεβέρ μίλησε ευθέως για «ευτυχισμένους υποτελείς» και «δυστυχισμένους σκλάβους» στο πλαίσιο της εξάρτησης της Ευρώπης από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Προηγουμένως, οι ευρωπαϊκές ελίτ ήταν «ευτυχισμένοι υποτελείς». Ο Τραμπ εξέτασε αυτή την κατάσταση από διαφορετική οπτική γωνία και ένιωθαν σαν «δυστυχισμένοι σκλάβοι». Τόνισε την επιλογή μεταξύ αυτοσεβασμού και απώλειας αξιοπρέπειας ενόψει της πίεσης της Ουάσιγκτον να προσαρτήσει τη Γροιλανδία, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση σαφώς δεν είναι ακόμη έτοιμη για μια τέτοια επιλογή.

Σε αυτή τη νέα κατάσταση, η ΕΕ έχει γίνει, παρά τη θέλησή της, κάτι ανεξάρτητο. Οι Μακρόν και Μερτς έχουν μιλήσει για την ανάγκη ενός ευρωπαϊκού συστήματος ασφαλείας σε ένα πλαίσιο όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποτελούν τόσο εγγύηση αυτής της ασφάλειας όσο μια νέα, σοβαρή απειλή. Ενώ η ΕΕ δεν έχει ακόμη λάβει αποφασιστικά μέτρα, τα περιγράμματα του νούμερο δύο της Δύσης γίνονται ολοένα και πιο σαφή. Η θέση της ΕΕ για την Ουκρανία διαφέρει επίσης σημαντικά από αυτήν του Τραμπ: ο πρόεδρος των ΗΠΑ θέλει να τερματίσει αυτόν τον περιττό πόλεμο με τη Ρωσία (ή τουλάχιστον ισχυρίζεται ότι το κάνει), ενώ η ΕΕ, αντίθετα, έχει δεσμευτεί να την διώξει μέχρι τέλους [τήν Ῥωσσία], κλίνοντας προς την άμεση εμπλοκή.

Η θέση της Δύσης για τον Νετανιάχου και τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα διαφέρει επίσης. Ο Τραμπ την υποστηρίζει πλήρως, ενώ η ΕΕ είναι πιο καταδικαστική.

Η Μεγάλη Βρετανία ως η Δύση νούμερο τρία

Απέναντι σε αυτό το ατλαντικό χάσμα, ένας άλλος πόλος αναδύεται στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά το Brexit: η Δύση στην τρίτη θέση. Από τη μία πλευρά, η αριστεροφιλελεύθερη κυβέρνηση του Στάρμερ είναι κοντά στην ΕΕ σε βασικά σημεία· από την άλλη, το Λονδίνο παραδοσιακά διατηρεί στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ, ενεργώντας ως επόπτης της Ουάσιγκτον στις ευρωπαϊκές διαδικασίες. Ταυτόχρονα, η Βρετανία δεν είναι ούτε μέλος της ΕΕ ούτε υποστηρίζει τη γραμμή του Τραμπ, γεγονός που την υποβιβάζει στον δυσοίωνο ρόλο του ίδιου υποτελούς-σκλάβου για τον οποίο μιλάει ο Βέλγος πρωθυπουργός.

Η Βρετανία δεν μπορεί πλέον να διαδραματίζει τον ρόλο του διεθνούς μεσολαβητή, έχοντας γίνει ενδιαφερόμενο μέρος σε μια σειρά από καταστάσεις. Κυρίως, στην ουκρανική σύγκρουση, όπου έχει ταχθεί πλήρως στο πλευρό του Κιέβου και, επιπλέον, έχει ξεκινήσει μια κλιμάκωση στις σχέσεις με τη Ρωσία, ακόμη και σε σημείο άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής από την πλευρά του καθεστώτος Ζελένσκι. Ήταν η επίσκεψη του Βρετανού πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον στην Ουκρανία που εκτροχίασε τις Συμφωνίες της Κωνσταντινούπολης του 2022.

Αλλά η τρίτη μεγαλύτερη Δύση της Βρετανίας δεν μπορεί να επιστρέψει στις προηγούμενες αυτοκρατορικές πολιτικές της. Οι πόροι της σύγχρονης Αγγλίας, η οικονομική της παρακμή και η κατάρρευση της μεταναστευτικής της πολιτικής -και της συνολικής της κλίμακας- την εμποδίζουν να διαδραματίσει πραγματικά ηγετικό ρόλο εντός της Βρετανικής Κοινοπολιτείας των Εθνών ή να γίνει ο ηγεμόνας της Ευρώπης.

Οι παγκοσμιοποιητές ως η Δύση στην τέταρτη θέση

Αν λάβουμε υπόψη την ιδεολογία, τα οργανωτικά δίκτυα και τους θεσμούς των παγκοσμιοποιητών όπως ο Τζορτζ Σόρος, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και άλλοι διεθνείς οργανισμοί που ασπάζονται την ιδέα μιας παγκόσμιας κυβέρνησης και ενός ενωμένου κόσμου, φτάνουμε στη Δύση Νούμερο Τέσσερα. Ήταν αυτή η Δύση που έδωσε τον τόνο στο προηγούμενο στάδιο, λειτουργώντας ως η κύρια και ενοποιητική δύναμη, επιτρέποντας τη συζήτηση για μια «συλλογική Δύση». Αυτοί οι κύκλοι εκπροσωπούνταν από την ελίτ των παγκοσμιοποιητών στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες - το ίδιο το «βαθύ κράτος» που ο Τραμπ άρχισε να καταπολεμά. Αυτό περιλαμβάνει κυρίως την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος, καθώς και ορισμένους Ρεπουμπλικάνους νεοσυντηρητικούς που κατέχουν μια ενδιάμεση θέση μεταξύ του Τραμπ και του κινήματός του «Πρώτα η Αμερική» και του κλασικού παγκοσμιοποιησμού. Οι περισσότεροι ηγέτες της ΕΕ, και ο ίδιος ο Στάρμερ, ανήκουν σε αυτό το παγκοσμιοποιητικό εγχείρημα, του οποίου η θέση έχει αποδυναμωθεί σημαντικά υπό τον Τραμπ, οδηγώντας στη διαίρεση της Δύσης σε διάφορους πόλους.

Ένα τυπικό παράδειγμα της θέσης της Δύσης ως τέταρτης δύναμης, η οποία μέχρι πρόσφατα ήταν η μόνη και πιο σημαντική, είναι η θέση του Καναδά. Στο πρόσφατο Φόρουμ του Νταβός, ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ δήλωσε ότι η υπάρχουσα παγκόσμια τάξη καταρρέει και ο κόσμος βρίσκεται σε κατάσταση ρήξης, όχι μετάβασης. Οι μεγάλες δυνάμεις χρησιμοποιούν την οικονομία ως όπλο - δασμούς, αλυσίδες εφοδιασμού και υποδομές - για να ασκήσουν πίεση, η οποία, κατά την άποψή του, οδηγεί στην αποπαγκοσμιοποίηση. Απέρριψε τους ισχυρισμούς του Τραμπ σχετικά με την εξάρτηση του Καναδά από τις Ηνωμένες Πολιτείες, καλώντας τις μεσαίες δυνάμεις να ενωθούν ενάντια στην ηγεμονία του Τραμπισμού, να διαφοροποιήσουν τους δεσμούς (συμπεριλαμβανομένης της προσέγγισης με την Κίνα) και να αντισταθούν στον λαϊκισμό.

Αυτό αποτελεί δείκτη του πώς η Δύση νούμερο ένα αναδεικνύεται σταδιακά ως ξεχωριστή οντότητα σε ιδεολογικούς και γεωπολιτικούς λόγους - κυρίως σε άμεση και ολοένα και πιο έντονη αντίθεση με τον Τραμπισμό ως τη Δύση νούμερο ένα.

Το Ισραήλ ως το νούμερο πέντε της Δύσης

Τέλος, τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα από την έναρξη της δεύτερης θητείας του Τραμπ, μια άλλη Δύση κάνει αισθητή την παρουσία της - η Δύση νούμερο πέντε. Αυτό είναι το Ισραήλ του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Μια μικρή χώρα, ζωτικά εξαρτημένη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, με περιορισμένη δημογραφική και τοπική οικονομία, διεκδικεί ολοένα και περισσότερο ότι είναι ανεξάρτητος πολιτισμός και παίζει σημαντικό - και, από την ισραηλινή οπτική γωνία, μοναδικό - ρόλο στην τύχη της Δύσης στο σύνολό της, της οποίας αποτελεί προπύργιο στη Μέση Ανατολή.

Μέχρι πρόσφατα, το Ισραήλ θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πληρεξούσιος των Ηνωμένων Πολιτειών, ένας ακόμη υποτελής, αν και προνομιούχος και αγαπητός. Ωστόσο, οι πολιτικές του Νετανιάχου και του ριζοσπαστικού δεξιού σιωνιστικού κινήματος στο οποίο βασίζεται, καθώς και η αποκαλυφθείσα κλίμακα επιρροής του ισραηλινού σιωνιστικού λόμπι στην πολιτική των ΗΠΑ, έχουν επιβάλει μια νέα προοπτική.

Πρώτον, η κλίμακα της καταστροφής του άμαχου πληθυσμού της Γάζας από τον Νετανιάχου και η άνοδος στην εξέχουσα θέση ριζοσπαστικών πολιτικών και θρησκευτικών προσωπικοτήτων που διακήρυτταν ανοιχτά τη δέσμευσή τους στην οικοδόμηση ενός Μεγάλου Ισραήλ (Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, Μπεζαλέλ Σμότριτς, Ντοβ Λιόρ και άλλοι) προκάλεσαν απόρριψη στη Δύση - κυρίως στη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη μεγαλύτερη δύναμη της Δύσης. Ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε η Βρετανία του Στάρμερ, ούτε οι παγκοσμιοποιητές όπως ο Σόρος υποστήριξαν τον Νετανιάχου στις πιο ακραίες ενέργειές του, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου με το Ιράν.

Δεύτερον, η πλήρης και άνευ όρων υποστήριξη του Τραμπ στον Νετανιάχου δίχασε τους ίδιους τους Τραμπιστές, οι οποίοι εξαπέλυσαν ένα τεράστιο κύμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατά της ισραηλινής επιρροής και των δικτύων της στην αμερικανική πολιτική. Κάθε Ρεπουμπλικανός ή αξιωματούχος της κυβέρνησης Τραμπ, σε δημόσιες εμφανίσεις και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βομβαρδίστηκε με απαιτήσεις να απαντήσει: Πρώτα η Αμερική ή Πρώτα το Ισραήλ; Τι είναι πιο σημαντικό για εσάς: η Αμερική ή το Ισραήλ; Αυτό άφησε πολλούς άναυδους και κατέστρεψε τις καριέρες τους. Η παραδοχή είτε του ενός είτε του άλλου αποδείχθηκε γεμάτη με εξοστρακισμό, είτε από τις μάζες είτε από το απίστευτα ισχυρό λόμπι.

Η δημοσίευση των αρχείων του Έπσταϊν τροφοδότησε μόνο τους φόβους όσων πίστευαν ότι η επιρροή του Ισραήλ στην αμερικανική πολιτική ήταν υπερβολική και δυσανάλογη. Δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι το Τελ Αβίβ και το δίκτυο επιρροής του αντιπροσώπευαν μια ανεξάρτητη και εξαιρετικά σημαντική οντότητα, ικανή να υπαγορεύσει τη θέλησή της σε ισχυρές χώρες πρώτης βαθμίδας.

Έτσι, αναδύθηκε μια Δύση νούμερο πέντε - με τη δική της ατζέντα, τη δική της ιδεολογία και τη δική της γεωπολιτική.

Σύναψη

Ας ολοκληρώσουμε αυτή τη σύντομη ανάλυση της διχασμένης Δύσης με μια σύγκριση των στάσεων αυτών των πόλων απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία. Για εμάς, αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό κριτήριο.

Η Δύση, η πέμπτη, ενδιαφέρεται λιγότερο για αυτή τη σύγκρουση. Για τον Νετανιάχου, η Ρωσία του Πούτιν δεν είναι ο κύριος αντίπαλός του και το καθεστώς του Κιέβου δεν απολαμβάνει την άνευ όρων υποστήριξη των δεξιών σιωνιστικών δικτύων. Στο βαθμό που η Ρωσία υποστηρίζει στρατηγικά, πολιτικά, οικονομικά και, το πιο σημαντικό, στρατιωτικά τις αντι-ισραηλινές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή -ειδικά το Ιράν-, η Δύση, η πέμπτη, αντικειμενικά βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά από τη Ρωσία σε μια σειρά από τοπικές συγκρούσεις. Αλλά αυτό δεν μεταφράζεται σε άμεση υποστήριξη προς το καθεστώς Ζελένσκι. Αν και, φυσικά, ούτε το Ισραήλ είναι με το μέρος μας.

Γενικά, η Δύση - δηλαδή ο Τραμπ - δεν θεωρεί τη Ρωσία τον κύριο εχθρό ή τον κύριο στόχο της. Κατά καιρούς, προβάλλει αντιρωσικά επιχειρήματα (ιδίως, δικαιολογώντας την προσάρτηση της Γροιλανδίας από τις αμερικανικές ανησυχίες ασφαλείας ενόψει μιας πιθανής ρωσικής πυρηνικής επίθεσης), συνεχίζει να ασκεί πολυμερή πίεση στη Μόσχα και προμηθεύει το Κίεβο με όπλα. Δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τις πολιτικές του Τραμπ φιλικές, αλλά σε σύγκριση με άλλες δυνάμεις στη διχασμένη Δύση (την οποία ο ίδιος ο Τραμπ έχει διχάσει), η αντιρωσική του θέση δεν είναι ακραία.

Η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική με τις δυτικές δυνάμεις νούμερο δύο, τρία και τέσσερα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Βρετανία του Στάρμερ και τα δίκτυα παγκοσμιοποίησης (συμπεριλαμβανομένου του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ και της κυβέρνησης Κάρνεϊ στον Καναδά) κρατούν ριζικά αντιρωσικές θέσεις, υποστηρίζουν άνευ όρων το καθεστώς Ζελένσκι και είναι έτοιμα να συνεχίσουν να παρέχουν κάθε δυνατή υποστήριξη στην Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένης της άμεσης στρατιωτικής βίας. Η κυρίαρχη αφήγηση της παγκοσμιοποίησης εδώ είναι ότι η Ρωσία του Πούτιν, η οποία έχει ασπαστεί τον παραδοσιακό τρόπο σκέψης και τον συντηρητισμό, είναι σταθερά προσηλωμένη στην οικοδόμηση ενός πολυπολικού κόσμου και διεκδικεί την πολιτισμική της κυριαρχία. Είναι ιδεολογικά και γεωπολιτικά αντίθετη στα σχέδια των παγκοσμιοποιητών για μια παγκόσμια κυβέρνηση και έναν ενιαίο κόσμο. Το μοντέλο ενός τέτοιου παγκοσμιοποιητικού κράτους είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, το μοντέλο της οποίας, σύμφωνα με τους παγκοσμιοποιητές, θα πρέπει να επεκταθεί σταδιακά σε όλη την ανθρωπότητα - χωρίς έθνη-κράτη, θρησκείες, έθνη ή εθνότητες.

Αλλά για τη Δύση Δύο, και ιδιαίτερα για τη Δύση Τέσσερα, όχι μόνο ο Πούτιν αλλά και ο ίδιος ο Τραμπ είναι ο πραγματικός εχθρός. Από εδώ ξεκίνησε ο πολιτικός μύθος ότι ο Τραμπ εργάζεται για τη Ρωσία. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει διχάσει τη συλλογική Δύση και, στην πραγματικότητα, έχει εκτοπίσει τους προηγουμένως κυρίαρχους παγκοσμιοποιητές από την κεντρική τους θέση. Αλλά το έκανε αυτό όχι προς το συμφέρον του Πούτιν ή της Ρωσίας, αλλά με βάση τις δικές του ιδέες και πεποιθήσεις.

Εάν η τάση της διαίρεσης μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης δύναμης της Δύσης συνεχιστεί στο μέλλον, είναι πιθανό οι διαφορές μεταξύ Βρυξελλών και Ουάσινγκτον να ενταθούν σε τέτοιο βαθμό που οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα αρχίσουν να εξετάζουν το ενδεχόμενο να στραφούν στη Ρωσία για να αντισταθμίσουν τις αυξανόμενες ορέξεις και τη συνολική επιθετικότητα του Τραμπ. Αδύναμες νύξεις για αυτή την πιθανότητα μπορούν να βρεθούν σε ξεχωριστές δηλώσεις των Μακρόν και Μερτς εν μέσω της κλιμάκωσης της κατάστασης γύρω από τη Γροιλανδία. Ενώ αυτό είναι εξαιρετικά απίθανο προς το παρόν, η επιδεινούμενη διαίρεση της Δύσης σε πέντε οντότητες θα μπορούσε να το κάνει πιο ρεαλιστικό.

Τέλος, η τρίτη δύναμη της Δύσης, που εκπροσωπείται από τη Βρετανία, είναι μια από τις κύριες εστίες εχθρότητας και μίσους προς τη Ρωσία. Αυτό είναι δύσκολο να εξηγηθεί ορθολογικά, καθώς η Βρετανία δεν έχει καμία πραγματική πιθανότητα να αποκαταστήσει την ηγεμονία της. Ενώ το Μεγάλο Παιχνίδι μεταξύ Αγγλίας και Ρωσίας κάποτε αποτελούσε μια από τις κύριες, αν όχι την κύρια, δυναμική ισχύος στην παγκόσμια πολιτική, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα η Αγγλία έχασε εντελώς την ιδιότητά της ως παγκόσμια δύναμη, παραδίδοντάς την στις Ηνωμένες Πολιτείες, την πρώην αποικία της. Αλλά το απίστευτα υψηλό επίπεδο Ρωσοφοβίας μεταξύ των σημερινών βρετανικών ελίτ δεν μπορεί να εξηγηθεί από τον απλό φανταστικό πόνο μιας μακρινής κυριαρχίας.

Έτσι, η συλλογική Δύση χωρίζεται σε πέντε αρκετά ανεξάρτητα κέντρα εξουσίας. Το πώς θα ξεδιπλωθεί αυτό το μωσαϊκό στο μέλλον είναι δύσκολο να προβλεφθεί, αλλά είναι σαφές ότι πρέπει να λάβουμε υπόψη αυτές τις περιστάσεις κατά την ανάλυση της διεθνούς κατάστασης, ειδικά όταν διευκρινίζουμε το γεωπολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο στο οποίο εκτυλίσσεται η στρατηγική στρατιωτική μας επιχείρηση στην Ουκρανία.

Ἀπό : geopolitika.ru

φωτό,φωτό,φωτό,φωτό, φωτό 

Ἡ Πελασγική

Μεγάλη Πορεία διαμαρτυρίας γιά τήν δολοφονία τοῦ Γάλλου Ἐθνικιστή ἀπό τούς ΑΝΤΙΦΑ

Χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στη γαλλική πόλη της Λυών το Σάββατο για να τιμήσουν τον Quentin Deranque, έναν εθνικιστή ακτιβιστή που σκοτώθηκε μετά από συμπλοκή με φερόμενους ως ακροαριστερούς μαχητές.

Ο Deranque, ένας 23χρονος φοιτητής μαθηματικών και μέλος της ομάδας ταυτοτήτων Audace Lyon, πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου από τραύματα στο κεφάλι που υπέστη δύο ημέρες νωρίτερα σε συμπλοκή με αριστερούς ακτιβιστές, καθώς ενεργούσε ως άτυπος φρουρός για διαδηλωτές της δεξιάς γυναικείας ομάδας Nemesis.

Ο θάνατός του προκάλεσε αναταραχή σε όλη τη Γαλλία, με τον υπουργό Εσωτερικών Laurent Nunez να περιγράφει την τραγωδία ως «εσκεμμένη ανθρωποκτονία» και «λιντσάρισμα». Έντεκα άτομα έχουν συλληφθεί, μερικά από τα οποία έχουν διασυνδέσεις με την αριστερή συλλογικότητα Jeune Garde. Δύο από τους συλληφθέντες ήταν κοινοβουλευτικοί βοηθοί του Raphael Arnault, βουλευτή του αριστερού κόμματος La France Insoumise (LFI).

Η πορεία προς τιμήν του Deranque περιλάμβανε πανό που έγραφαν «Δικαιοσύνη για τον Quentin», «Η ακροαριστερά σκοτώνει», «Δολοφόνοι Antifa» και « το Jeune Garde στη φυλακή, απελευθερώστε την πόλη της Λυών». Βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν ανθρώπους να καταθέτουν λουλούδια στο σημείο όπου δέχτηκε την επίθεση ο ακτιβιστής.

Η πορεία ολοκληρώθηκε χωρίς συγκρούσεις. Σύμφωνα με τις αρχές, ένα άτομο πέταξε ένα αυγό από ένα κτίριο και ένα άλλο συνελήφθη επειδή οπλοφορούσε με μαχαίρι και σφυρί. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης υπήρξαν σύντομες λεκτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ αντιφασιστικών ομάδων στο περιθώριο και διαδηλωτών. Η τάξη διατηρήθηκε από αστυνομικό κλοιό.

Οι αρχές ανέφεραν ότι αρκετοί συμμετέχοντες χαιρέτισαν ναζιστικά και φώναξαν ρατσιστικά και ομοφοβικά ύβρεις. Ο δήμαρχος της Λυών, Gregory Doucet, ο οποίος είχε επιμείνει στην απαγόρευση της πορείας, δεσμεύτηκε να συνεργαστεί με τις αρχές για να διασφαλίσει ότι οι υπεύθυνοι «θα οδηγηθούν στη δικαιοσύνη», προσθέτοντας ότι «δεν θέλει η Λυών να γίνει η πρωτεύουσα της ακροδεξιάς».

Το σκάνδαλο Deranque έχει βαθύνει το πολιτικό χάσμα στη Γαλλία ενόψει των τοπικών εκλογών τον Μάρτιο του 2026 και των προεδρικών εκλογών τον επόμενο χρόνο, με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι το δεξιό Εθνικό Συναγερμό θα μπορούσε να σημειώσει σημαντικά κέρδη. Ο πρόεδρος του Εθνικού Συναγερμού, Jordan Bardella, προέτρεψε τους υποστηρικτές του να μην συμμετάσχουν στην πορεία, λέγοντας ότι το κόμμα δεν πρέπει να σχετίζεται με αυτήν.

Ἀπό : swentr.site

Ἡ Πελασγική

Οἱ ἐξωγήϊνοι ΕΡΧΟΝΤΑΙ !

 Ο Τραμπ διέταξε το Πεντάγωνο να δημοσιοποιήσει αρχεία για εξωγήινους και UFO

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ επικαλέστηκε «τεράστιο ενδιαφέρον» για την εξωγήινη ζωή, λίγες ώρες αφότου κατηγόρησε τον Barack Obama για διαρροή «διαβαθμισμένων πληροφοριών».  

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι θα διατάξει το Υπουργείο Πολέμου και άλλες υπηρεσίες να δημοσιοποιήσουν κυβερνητικά αρχεία που σχετίζονται με εξωγήινη ζωή λόγω «τεράστιου ενδιαφέροντος».

Σε μια ανάρτηση στο Truth Social την Παρασκευή, ο Τραμπ δήλωσε ότι τα αρχεία που έχουν σημανθεί για κοινοποίηση θα καλύπτουν άγνωστα εναέρια φαινόμενα και άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα, μαζί με «οποιεσδήποτε άλλες πληροφορίες που σχετίζονται με αυτά τα εξαιρετικά περίπλοκα, αλλά εξαιρετικά ενδιαφέροντα και σημαντικά, θέματα».

Ο Τραμπ έκανε την ανακοίνωση λίγες ώρες αφότου κατηγόρησε τον πρώην πρόεδρο Barack Obama ότι αποκάλυψε «διαβαθμισμένες πληροφορίες», όταν σε πρόσφατη συνέντευξη σε podcast υπονόησε ότι οι εξωγήινοι ήταν αληθινοί.

Τα σχόλια του Obama έγιναν viral το περασμένο Σαββατοκύριακο, όταν ο παρουσιαστής podcast Brian Tyler Cohen ρώτησε τον πρώην πρόεδρο αν υπάρχουν εξωγήινοι.

Οἱ σατανιστές τρελάθηκαν ἤ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ;

«Είναι αληθινοί, αλλά δεν τους έχω δει», είπε ο Obama. «Και δεν κρατούνται υπόγεια στην Περιοχή 51. Δεν υπάρχει υπόγεια εγκατάσταση, εκτός αν υπάρχει αυτή η τεράστια συνωμοσία και την έκρυψαν από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών».

Ο Τραμπ δήλωσε ότι θα δώσει εντολή στον υπουργό Πολέμου και σε άλλους αξιωματούχους «να ξεκινήσουν τη διαδικασία ταυτοποίησης και δημοσιοποίησης κυβερνητικών αρχείων που σχετίζονται με εξωγήινους και εξωγήινη ζωή, άγνωστα εναέρια φαινόμενα (UAP) και άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα (UFO)». Σημείωσε ότι η απόφαση καθοδηγήθηκε από «τεράστιο ενδιαφέρον» για το θέμα, χωρίς να επεκταθεί περαιτέρω

Μιλώντας σε δημοσιογράφους την Πέμπτη, ο Τραμπ είπε: «Δεν ξέρω αν είναι αληθινοί ή όχι», προσθέτοντας για τον Obama: «Ίσως τον βγάλω από τον προβληματισμό αποχαρακτηρίζοντας τα στοιχεία».

Διευκρινίζοντας τη θέση του, ο Obama αργότερα δήλωσε ότι δεν είχε δει καμία απόδειξη ότι εξωγήινοι «έχουν έρθει σε επαφή μαζί μας», αλλά πρόσθεσε ότι «στατιστικά, το σύμπαν είναι τόσο απέραντο που οι πιθανότητες είναι καλές ότι υπάρχει ζωή εκεί έξω».

Ερωτηθείς για την προοπτική εξωγήινων επισκεπτών, ο Τραμπ απάντησε: «Δεν έχω άποψη γι' αυτό. Δεν μιλάω ποτέ γι' αυτό. Πολλοί άνθρωποι το κάνουν. Πολλοί άνθρωποι το πιστεύουν».

Στα τέλη του 2024, το Πεντάγωνο ανακοίνωσε ότι είχε λάβει 757 νέες αναφορές για άγνωστα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAP) μεταξύ Μαΐου 2023 και Ιουνίου 2024.

Από αυτά, τα 21 «αξίζουν περαιτέρω ανάλυση» λόγω «μη φυσιολογικών χαρακτηριστικών ή/και συμπεριφορών».

ἀπό : swentr.site

« οἱ Ἐξωγήϊνοι (ET) διάλεξαν μία «ἐπιλεγμένη- περιούσια ομάδα ανθρωπίνων όντων» γιά νά σώσουν τόν πλανήτη καί ὁ χρόνος γι᾿ αὐτό τελειώνει...»

Ἔρχονται καί οἱ ἐξωγήϊνοι ; 

Καί ξαναδεῖτε κι᾿αὐτό : 

Λευκορῶσσος ραββίνος : οἱ ἑβραῖοι εἴμαστε ἐξωγήϊνοι πού θέλουμε νά κατακτήσουμε τήν Γῆ 

Ἡ Πελασγική

Kirill Dmitriev : Ὁ σατανικός πρίγκιπας Andrew

Ο Kirill Dmitriev, βοηθός του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, αποκάλεσε τον πρώην πρίγκιπα του Ηνωμένου Βασιλείου Andrew «σατανικό», μαζί με τους «φιλελεύθερους δυτικούς φίλους» του, επικαλούμενος πρόσφατα δημοσιευμένα αρχεία του Jeffrey Epstein που περιέχουν έναν ανώνυμο ισχυρισμό ότι ο πρώην βασιλιάς συμμετείχε σε βασανιστήρια ενός παιδιού.

Ο Andrew Mountbatten-Windsor, ο νεότερος αδελφός του βασιλιά Καρόλου Γ΄, εξέπεσε από τους βασιλικούς του τίτλους πέρυσι λόγω των δεσμών του με τον εκλιπόντα σεξουαλικό παραβάτη. Το σκάνδαλο εντάθηκε αυτόν τον μήνα, αφότου το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ δημοσίευσε την τελευταία δόση των αρχείων του Epstein, που συνολικά περιλαμβάνουν περισσότερα από 3 εκατομμύρια έγγραφα.

Ένα έγγραφο παρουσιάζει έναν ανώνυμο μάρτυρα του FBI που ισχυρίζεται ότι ήταν «6-8 ετών» όταν τους ναρκώσανε και τους πήγαν σε «πάρτι παιδεραστικών κυκλωμάτων» στα μέσα της δεκαετίας του 1990, στα οποία παρευρέθηκε και ο Andrew.

Ο μάρτυρας ισχυρίζεται ότι σε μια περίπτωση, χτυπήθηκαν από αυτοκίνητο «που οδηγούσε ο πρίγκιπας Andrew». Σε μια άλλη περίπτωση, η συνεργάτιδα του Epstein, Ghislaine Maxwell - που τώρα εκτίει 20 χρόνια κάθειρξης - φέρεται να τους έδεσε σε ένα τραπέζι και «τους βασάνισε με ηλεκτροσόκ» ενώ άνδρες, συμπεριλαμβανομένου του πρώην πρίγκιπα, τους παρακολουθούσαν.

«Ο πρίγκιπας Andrew και οι σατανικοί φιλελεύθεροι φίλοι του στη Δύση βασανίζουν ένα 6χρονο παιδί», έγραψε ο Dmitriev στο X, συνδέοντας με ένα ρεπορτάζ των μέσων ενημέρωσης που περιγράφει λεπτομερώς την κατάθεση και προσθέτοντας: «Η Ρωσία μάχεται τον σατανισμό».

Ο Andrew έχασε τον βασιλικό του τίτλο μετά από κατηγορίες από την εκλιπούσα Virginia Giuffre, η οποία ισχυρίστηκε ότι έπεσε θύμα εμπορίας ανθρώπων στον πρίγκιπα από τον Epstein στις αρχές της δεκαετίας του 2000 σε ηλικία 17 ετών. Συμβιβάστηκε με την Giuffre εξωδικαστικά το 2022, αλλά ο έλεγχος ανανεώθηκε μετά τα μεταθανάτια απομνημονεύματά της τον περασμένο Οκτώβριο που περιείχαν λεπτομερώς την κακοποίηση. Η Giuffre αυτοκτόνησε τον περασμένο Απρίλιο.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ο Andrew κρατήθηκε για λίγο  για «ανάρμοστη συμπεριφορά σε δημόσιο αξίωμα», αφού τα αρχεία του Epstein υπαινίσσονται ότι μπορεί να είχε κοινοποιήσει ευαίσθητα δεδομένα ενώ ήταν εμπορικός απεσταλμένος του Ηνωμένου Βασιλείου από το 2001 έως το 2011. Αφέθηκε ελεύθερος την ίδια ημέρα «υπό έρευνα» και αρνήθηκε ότι διέπραξε κάποιο αδίκημα. Η αστυνομία δεν έκανε καμία αναφορά σε σεξουαλική κακοποίηση ή εμπορία ανθρώπων και παραμένει ασαφές εάν οι ισχυρισμοί θα διερευνηθούν.

Η τελευταία δημοσιοποίηση των αρχείων του Epstein έχει πυροδοτήσει σκάνδαλα , παραιτήσεις και ποινικές έρευνες  σε ολόκληρη την πολιτική, τις επιχειρήσεις και τον ακαδημαϊκό χώρο παγκοσμίως. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τρεις ανώτεροι αξιωματούχοι της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Keir Starmer παραιτήθηκαν τις τελευταίες δέκα ημέρες.

Ωστόσο, αρκετές γνωστές δυτικές προσωπικότητες που κατονομάζονται στα αρχεία δεν έχουν κατηγορηθεί και αρνούνται κάθε αδίκημα, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, του συνιδρυτή της Microsoft Bill Gates και του διευθύνοντος συμβούλου της SpaceX, Elon Musk.

Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα, είχε κατηγορήσει προηγουμένως δυτικούς αξιωματούχους ότι προστατεύουν συνεργάτες του Epstein , λέγοντας ότι η υπόθεση αποκαλύπτει την υποκρισία της δυτικής δικαιοσύνης.

ἀπό : swentr.site

Ἡ Πελασγική

Περισσότερη Διδασκαλία γιά τό Ἰσραήλ ὡς Θύμα

φωτό

Το πρόβλημα με το υλικό που επιλέχθηκε για τα σχολεία είναι ότι αντικατοπτρίζει την τυπική αφήγηση για το ολοκαύτωμα και τον αντισημιτισμό που επικρατεί τώρα στην Αμερική και στον αγγλόφωνο κόσμο, καθώς και σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Αυτό έχει προκύψει σε μεγάλο βαθμό μέσω της σκόπιμης εβραϊκής επιδίωξης να κυριαρχήσουν τόσο στις ειδησεογραφικές όσο και στις ψυχαγωγικές βιομηχανίες για την επίτευξη αυτού του στόχου

...Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η κλίμακα και η μεθοδολογία των εβραϊκών δεινών, σε αντίθεση με τους πολλούς άλλους που πέθαναν στον πόλεμο, έχει σκόπιμα διογκωθεί τόσο σε αριθμούς όσο και σε λεπτομέρειες. Η πρώην υπουργός της ισραηλινής κυβέρνησης, Shulamit Aloni, περιγράφοντας πώς η κατηγορία του «αντισημιτισμού» ειδικότερα έχει αξιοποιηθεί προς όφελος της χώρας της, ισχυρίστηκε σε κάποιο σημείο ότι η ταυτοποίηση όλων των επικριτών του Ισραήλ ως «αντισημιτών» σε μια συζήτηση με ξένους ήταν ένας σκόπιμος τρόπος εκφοβισμού και αλλαγής αντιλήψεων . Είπε: «Είναι ένα τέχνασμα. Πάντα το χρησιμοποιούμε».

Γράφει ὁ Philip Giraldi

Το συμβούλιο εκπαίδευσης της πολιτείας του Τέξας εξέτασε πρόσφατα σχέδιο νόμου που θα δημιουργήσει την πρώτη υποχρεωτική λίστα ανάγνωσης για τα δημόσια σχολεία από το νηπιαγωγείο έως το λύκειο σε ολόκληρη την πολιτεία. Αναπόφευκτα, υλικό εβραϊκής προέλευσης κατέχει εξέχουσα θέση μεταξύ των κειμένων της λίστας, συμπεριλαμβανομένων των απομνημονευμάτων του Elie Wiesel για το Ολοκαύτωμα το βιβλίο «Νύχτα» και του «Ημερολογίου της Άννας Φρανκ ». Φαίνεται ότι η νομοθεσία θα εγκριθεί και, εάν εγκριθεί, καθένα από τα επιλεγμένα έργα θα γίνει υποχρεωτικό ανάγνωσμα για τα 5,5 εκατομμύρια μαθητές του Τέξας ήδη από το σχολικό έτος 2030-31.

Το Τέξας έχει ήδη μια εκπαιδευτική εντολή για την λεγόμενη Εβδομάδα Μνήμης του Ολοκαυτώματος , η οποία έχει συμβάλει στη διαδικασία, πράγμα που σημαίνει ότι οι Εβραίοι είναι μία από τις λίγες μη ισπανόφωνες εθνοτικές ομάδες των οποίων οι ιστορίες είναι πιθανό να εκπροσωπούνται επαρκώς στη λίστα ανάγνωσης της πολιτείας. Διαθέτει επίσης ένα συμβούλιο με την επωνυμία Συμβουλευτική Επιτροπή Ολοκαυτώματος, Γενοκτονίας και Αντισημιτισμού του Τέξας , η οποία συμμετείχε στις συζητήσεις. Οι εβραϊκοί τίτλοι επιλέχθηκαν επίσης με πρόσθετη συμβολή από τους εμπειρογνώμονες των μουσείων Ολοκαυτώματος του Χιούστον, τους τοπικούς ραβίνους και τους διευθυντές των εβραϊκών ημερήσιων σχολείων της πολιτείας. Πρέπει να σημειωθεί ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι πιθανότατα θα είναι αφοσιωμένοι στην προώθηση του κράτους του Ισραήλ και του σιωνιστικού κινήματος.

Το πρόβλημα με το υλικό που επιλέχθηκε για τα σχολεία είναι ότι αντικατοπτρίζει την τυπική αφήγηση για το ολοκαύτωμα και τον αντισημιτισμό που επικρατεί τώρα στην Αμερική και στον αγγλόφωνο κόσμο, καθώς και σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Αυτό έχει προκύψει σε μεγάλο βαθμό μέσω της σκόπιμης εβραϊκής επιδίωξης να κυριαρχήσουν τόσο στις ειδησεογραφικές όσο και στις ψυχαγωγικές βιομηχανίες για την επίτευξη αυτού του στόχου, όπως μαρτυρούν οι δηλώσεις του Ισραηλινού πρωθυπουργού Benjamin Netanyahu σχετικά με έναν «8ο Πόλεμο » για να επηρεάσουν την κοινή γνώμη των ΗΠΑ και οι πρόσφατες αγορές μέσων ενημέρωσης από άτομα όπως ο αρχισιωνιστής δισεκατομμυριούχος Larry Ellison. Πρόκειται για ένα πολιτικό τέχνασμα που αποσκοπεί στην υποστήριξη του εβραϊκού εθνικισμού και της υπεροχής, αλλιώς γνωστού ως Σιωνισμός, και μεγάλο μέρος του είναι εύκολα αποδεδειγμένο ως ψευδές.

«Επτά μέτωπα εναντίον του Ιράν και των αντιπροσώπων του. Το όγδοο: η μάχη για την αλήθεια»,δήλωσε ο Netanyahu κατά τη διάρκεια τελετής που διοργάνωσε το αμερικανικό δίκτυο Newsmax στο ξενοδοχείο Waldorf Astoria της Ιερουσαλήμ.13 /8 /2025 ( ΕΔΩ)

Κανείς δεν πρέπει να αρνηθεί ότι πολλοί Εβραίοι πέθαναν ως αποτέλεσμα της πολιτικής αναταραχής που συνόδευσε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά η κλίμακα και η μεθοδολογία των εβραϊκών δεινών, σε αντίθεση με τους πολλούς άλλους που πέθαναν στον πόλεμο, έχει σκόπιμα διογκωθεί τόσο σε αριθμούς όσο και σε λεπτομέρειες. Η πρώην υπουργός της ισραηλινής κυβέρνησης, Shulamit Aloni, περιγράφοντας πώς η κατηγορία του «αντισημιτισμού» ειδικότερα έχει αξιοποιηθεί προς όφελος της χώρας της, ισχυρίστηκε σε κάποιο σημείο ότι η ταυτοποίηση όλων των επικριτών του Ισραήλ ως «αντισημιτών» σε μια συζήτηση με ξένους ήταν ένας σκόπιμος τρόπος εκφοβισμού και αλλαγής αντιλήψεων . Είπε: «Είναι ένα τέχνασμα. Πάντα το χρησιμοποιούμε».

( φωτό ἀριστερά) 

Πιο συγκεκριμένα, αν κάποιος θέλει να μάθει για τις φρικαλεότητες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τα βιβλία του Elie Wiesel και της Άννας Φρανκ δύσκολα θα ήταν τα κείμενα που πρέπει να διαβάσει κανείς, καθώς δεν αποτελούν ακριβώς αληθινές απεικονίσεις των όσων βιώνονταν. Το βιβλίο του Elie Wiesel «Νύχτα» ισχυρίζεται ότι είναι μια ειλικρινής απεικόνιση της εμπειρίας του στα στρατόπεδα φυλακών του Auschwitz και του Buchenwald, αλλά είναι γεμάτο με φανταστικό υλικό, συμπεριλαμβανομένης της φερόμενης δολοφονίας της μητέρας και της αδερφής του, για να κάνει την ιστορία πιο συναρπαστική. Όταν το στρατόπεδο του Buchenwald απελευθερώθηκε τελικά από την Τρίτη Στρατιά των ΗΠΑ το 1945, ο Wiesel φέρεται να βρισκόταν στο νοσοκομείο του στρατοπέδου αναρρώνοντας από μια ασθένεια. Νοσοκομείο στρατοπέδου; Σε ένα φερόμενο στρατόπεδο εξόντωσης; Σε κάθε περίπτωση, ο Wiesel, ο οποίος ήταν ο ίδιος τρομοκράτης της Irgun (μια σιωνιστική παραστρατιωτική οργάνωση που δραστηριοποιήθηκε στην Παλαιστίνη ΕΔΩ )  μετά τον πόλεμο, επωφελήθηκε πολύ από την απάτη του και από την πώληση της μυθοπλασίας του. Πράγματι, το μετέτρεψε σε καριέρα και ήταν ένας ένθερμος υπερασπιστής του Ισραήλ και όλων των εγκλημάτων του εναντίον των Παλαιστινίων. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πριν από πολλά χρόνια που τον είδα να κάθεται δίπλα σε μια όχι λιγότερο ψεύτρα Hillary Clinton στο θεωρείο του Κογκρέσου για την ομιλία για την Κατάσταση της Ένωσης που εκφώνησε ο σύζυγός της Billy Boy (Billy Clinton).

Η Άννα Φρανκ είναι ένα πραγματικό θύμα του πολέμου, αν και κρύφτηκε στο Άμστερνταμ, συχνά σε σοφίτες και πίσω δωμάτια γειτόνων, και τελικά πέθανε από τύφο ενώ βρισκόταν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Bergen-Belsen λίγο πριν το τέλος του πολέμου. Οι Γερμανοί είχαν συλλάβει και φυλακίσει αυτήν και την οικογένειά της, αλλά δεν την σκότωσαν. Το διάσημο ημερολόγιό της έχει κάποιο κείμενο που προέρχεται στην πραγματικότητα από παρατηρήσεις και σχόλια που κατέγραψε και κράτησε σε ένα σημειωματάριο κάπως με τη μορφή ημερολογίου, αλλά επίσης συγκεντρώθηκε, επεξεργάστηκε σε μεγάλο βαθμό και γράφτηκε μέχρι τέλους από τον πατέρα της Otto μετά τον πόλεμο, ώστε να συμπεριλάβει επινοημένες αφηγήσεις. Δημιούργησε το ημερολόγιο με την ελπίδα να είναι ταυτόχρονα απομνημονεύματα πολέμου και κερδοφόρο, κάτι στο οποίο σημείωσε επιτυχία.

Το Τέξας, μια πολιτεία υπερφορτωμένη με χριστιανοσιωνιστικά σκουπίδια, κάτι που μπορώ να βεβαιώσω έχοντας ζήσει στο Χιούστον για πέντε χρόνια, αναμφίβολα θα επιβάλει την αποδεκτή αφήγηση για τα εβραϊκά βάσανα ώστε να τα καταπιούν αμάσητα οι φουκαριάρηδες μαθητές των δημόσιων σχολείων του. Αν υπάρχει κάποια παρηγοριά, ένα υψηλό ποσοστό των μαθητών που φοιτούν στο σπίτι στην πολιτεία θα δεχτούν μια ακόμη χειρότερη δόση ισραηλοφιλίας, καθώς οι γονείς τους επιλέγουν να τους διδάσκουν στο σπίτι, ώστε να μπορούν να μάθουν περισσότερα για την Αγία Γραφή σε ένα πρόγραμμα σπουδών που βασίζεται πραγματικά στην Παλαιά Διαθήκη.

Το Missouri συμφωνεί επίσης με αυτό το παραδοσιακό εβραϊκό στυλ θρησκείας. Ένα νομοσχέδιο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο νομοθετικό σώμα του Missouri θα λογοκρίνει τα προγράμματα σπουδών των δημόσιων σχολείων, θα νομιμοποιήσει την τιμωρία και την απόλυση εκπαιδευτικών για ζητήματα περιεχομένου και γενικά θα αποθαρρύνει την ομιλία περί Πρώτης Τροποποίησης όσον αφορά οποιαδήποτε συζήτηση για τη συμπεριφορά των Ισραηλινών ή των εβραϊκών ομάδων.

Ο μηχανισμός καταστολής θα είναι η ποινικοποίηση ή η θεσμική τιμωρία όσων αψηφούν τον νομικά αποδεκτό ορισμό του αντισημιτισμού. Εάν εγκριθεί, το νομοσχέδιο HB 2061 θα υιοθετήσει τον ορισμό εργασίας του αντισημιτισμού της Διεθνούς Συμμαχίας Μνήμης του Ολοκαυτώματος (IHRA, ἔχουμε γράψει σχετικά θέματα παλαιώτερα ΕΔΩ) στους κώδικες δεοντολογίας για τα δημόσια σχολεία και τα πανεπιστήμια του Missouri, τόσο όσον αφορά τα προγράμματα σπουδών όσο και τις θέσεις που λαμβάνουν οι εκπαιδευτικοί. Ο ορισμός της IHRA, ο οποίος χαρακτηρίζει κάθε κριτική για το Ισραήλ ως «αντισημιτισμό», έχει επικριθεί ευρέως και δικαιολογημένα από δεκάδες ομάδες της κοινωνίας των πολιτών και ομάδες δικαιωμάτων, καθώς και από εκπαιδευτικούς, από την υιοθέτησή του που ξεκίνησε το 2016 από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, καθώς και σε πολιτειακό επίπεδο. Έχει εκφραστεί σημαντική και δικαιολογημένη ανησυχία, επειδή ιστορικά φιλοϊσραηλινές ακτιβιστικές ομάδες έχουν χρησιμοποιήσει τον ορισμό της IHRA και τη λίστα με τα λεγόμενα «σύγχρονα παραδείγματα αντισημιτισμού» για να λογοκρίνουν οποιαδήποτε κριτική για τη μεταχείριση των Παλαιστινίων από το Ισραήλ. Εάν το νομοσχέδιο ψηφιστεί, τόσο ο «ισχυρισμός ότι η ύπαρξη ενός Κράτους του Ισραήλ είναι μια ρατσιστική προσπάθεια», κάτι που όντως ισχύει, όσο και οι «συγκρίσεις της σύγχρονης ισραηλινής πολιτικής με αυτήν των Ναζί», κάτι που επίσης ισχύει, θα καταδικαστούν, ανεξάρτητα από το πώς εντάσσονται στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής θεώρησης.

Θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι η καταδίωξη των επικριτών του Ισραήλ και του σιωνιστικού κινήματος θεωρείται λίγο διασκεδαστική στην Ουάσινγκτον και στις τριάντα εννέα πολιτείες που έχουν συντάξει τιμωρητική νομοθεσία για την αποθάρρυνση και την τιμωρία τέτοιας συμπεριφοράς. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει ακόμη και έναν ανώτερο αξιωματούχο του Υπουργείου Εξωτερικών με πρεσβευτικό βαθμό ως Ειδικό Απεσταλμένο για την Παρακολούθηση και την Καταπολέμηση του αντισημιτισμού. Η δουλειά του Ραββίνου Yehuda Kaploun ( φωτό ἀριστερά) είναι να εντοπίζει και να καταπολεμά τον αντισημιτισμό παγκοσμίως. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ πιστεύει επίσης, μοναδικά, στον διορισμό πρεσβευτών των οποίων η δουλειά φαίνεται να συνίσταται στο να κατηγορούν τις χώρες υποδοχής τους ως «αντισημίτες». Αυτό συνέβη πρόσφατα με τους πρέσβεις Bill White στό Βέλγιο και τον Charles Kushner, έναν καταδικασμένο γιά κακούργημα , στη Γαλλία και πατέρα του αξιοσέβαστου γαμπρού του Τραμπ, Jared.

Υπό αυτό το πρίσμα, το πρόβλημα που ενυπάρχει στην ποινικοποίηση της ελευθερίας του λόγου σχετικά με το «εβραϊκό κράτος» Ισραήλ, το οποίο διεξάγει γενοκτονία εναντίον Χριστιανών και Μουσουλμάνων Παλαιστινίων, κατέστη σαφές πρόσφατα σε μια συνάντηση με θέμα την «καταπολέμηση του αντισημιτισμού και την υπεράσπιση της θρησκευτικής ελευθερίας» στο Μουσείο της Βίβλου στην Ουάσινγκτον. Σημειώστε πώς ο «αντισημιτισμός» και η «θρησκευτική ελευθερία» συνδέθηκαν θεματικά. Η συνάντηση συγκλήθηκε από την Επιτροπή Θρησκευτικής Ελευθερίας του Ντόναλντ Τραμπ, η οποία ιδρύθηκε τον Μάιο με εκτελεστικό διάταγμα για να υποστηρίξει «Ομοσπονδιακούς νόμους που προστατεύουν την πλήρη συμμετοχή όλων των πολιτών σε μια πλουραλιστική δημοκρατία και προστατεύουν την ελεύθερη άσκηση της θρησκείας».

Η συγκέντρωση διακόπηκε όταν ένα μέλος του διοικητικού συμβουλίου, η Carrie Prejean Boller, καθολική, η οποία φορούσε μια καρφίτσα με την παλαιστινιακή σημαία, ενεπλάκη σε έντονες συζητήσεις με άλλους συμμετέχοντες. Διαφώνησε με την ταύτιση του σιωνισμού με τον ιουδαϊσμό ως προστατευόμενη θρησκευτική πεποίθηση, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα πολιτικό σύστημα που έχει σχεδιαστεί για να ευνοεί μόνο μία πεποίθηση και να θεωρεί τους άλλους πιστούς ως αναλώσιμους. Διαφώνησε ιδιαίτερα τό «ελευθέρας» που παραχωρήθηκε στο κράτος του Ισραήλ παρά την αποτρόπαια συμπεριφορά του.

Το έθεσε ως εξής στην καταδίκη της που δημοσίευσε στο X σχετικά με το Ισραήλ και τι αντιπροσωπεύει: «Οι Χριστιανοί έχουν χειραγωγηθεί ώστε να πιστεύουν ότι ο Θεός ευλογεί τους βομβαρδισμούς, την πείνα και τις μαζικές δολοφονίες. Αυτό είναι το αντίθετο του Χριστού, που ήρθε για να σταθεί με τους βασανισμένους και να αντιμετωπίσει την εξουσία. Απορρίπτω εντελώς αυτό το ψέμα. Δεν είμαι ιδιοκτησία χρημάτων, δωρητών ή πρόσβασης. Ανήκω μόνο στον Χριστό, ο οποίος είναι η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή. Θα προτιμούσα να πεθάνω παρά να προσκυνήσω μπροστά στο Ισραήλ». Σε μεταγενέστερη δήλωσή της, ανέλυσε τα εξής: «Ως Καθολική, έχω τόσο το συνταγματικό δικαίωμα όσο και τη θεόδοτη ελευθερία θρησκείας και συνείδησης να μην υποστηρίζω μια πολιτική ιδεολογία».

Σε ευχαριστώ Carrie που είπες την αλήθεια με τόση ακρίβεια και, όπως ήταν αναμενόμενο, βλέπω ότι ο Τραμπ σε απέλυσε από την επιτροπή εξ αιτίας των σχολίων σου. Τώρα το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να πείσουμε το Κογκρέσο ότι η δολοφονία χιλιάδων ανθρώπων δεν είναι κατά κάποιο τρόπο ελεύθερη άσκηση θρησκείας και επομένως εξαιρείται από οποιαδήποτε μομφή. Ίσως μάλιστα προσπαθήσουμε να τους πείσουμε ότι το να κηρύξουν οι Αμερικανοί πόλεμο στο Ιράν για λογαριασμό ενός κράτους που διακρίνεται περισσότερο για τη βαρβαρότητά του δεν είναι ακριβώς μέρος του σχεδίου του Θεού για την ανθρώπινη φυλή! 

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική