Περί λοξοσυμβολισμοῦ : Πῶς τό πιό σημαντικό χάσμα στήν πολιτική δέν εἶναι μεταξύ Ἀριστερᾶς καί Δεξιᾶς

φωτό

Τοῦ Tobias Langdon  

 Homo symbolicus . Μου αρέσει αυτός ο όρος. Μου αρέσει πολύ. Ναι, όχι Homo sapiens , «Σκεπτόμενος  Άνθρωπος», αλλά Homo symbolicus , «Συμβολικός Άνθρωπος». Αυτή ήταν μια συνοπτική και έξυπνη πρόταση του Εβραίου φιλοσόφου Ernst Cassirer (1874–1945). Εμείς οι άνθρωποι δεν πρέπει να κατατάσσουμε τους εαυτούς μας ως σοφούς, αλλά ως συμβολιστές. Άλλωστε, χωρίς σύμβολα χάνουμε τη σοφία και βυθιζόμαστε στο επίπεδο των ζώων, όπως τα άγρια ​​παιδιά των οποίων οι συναρπαστικές αλλά τραγικές ιστορίες διαποτίζουν τα χρονικά τεσσάρων ηπείρων. Αυτά τα παιδιά στερήθηκαν τα τρία μεγαλύτερα αποκτήματα της ανθρωπότητας, τα οποία δικαίως ονομάζονται δώρα των θεών σε πολλές μυθολογίες. Ποια είναι αυτά τα αποκτήματα; Είναι τρία εκπληκτικά συστήματα συμβόλων. Το πρώτο μας ανέβασε πάνω από τα ζώα, το δεύτερο μας ανέβασε πάνω από την αγριότητα και το τρίτο μας προσγείωσε στη Σελήνη.

Λέξεις εναντίον Κόσμου

Μιλάω για τη γλώσσα, τη γραφή και τα μαθηματικά, τα οποία στην αιγυπτιακή μυθολογία ήταν όλα δώρα του Θωθ με κεφάλι ίβιδας . Η γλώσσα μας έκανε ανθρώπους· τα μαθηματικά μας έκαναν υπεράνθρωπους. Με τα μαθηματικά, η ανθρωπότητα μπόρεσε να κατακτήσει το άπειρο και να εξερευνήσει τα αστέρια. [1] Παρόλα αυτά, η γλώσσα ήταν η μήτρα των μαθηματικών, η μήτρα όπου αναπτύχθηκε μέχρι την πληρότητά της. Ωστόσο, η γλώσσα υπήρξε η μήτρα και άλλων άσχημων πραγμάτων. Μάλιστα, κακών πραγμάτων. Όπως τα μαθηματικά, η γλώσσα θα έπρεπε να είναι ένα εργαλείο για όσους θέλουν να περιγράψουν και να κατανοήσουν την πραγματικότητα. Πολύ συχνά έχει γίνει προδότης και τύραννος, ένα εργαλείο για όσους θέλουν να συσκοτίσουν και να ελέγξουν την πραγματικότητα. Το μεγάλο χάσμα στην πολιτική δεν είναι πραγματικά μεταξύ αριστεράς και δεξιάς, επειδή κάποιος μπορεί να είναι πολιτισμικά δεξιός και οικονομικά αριστερός. Οι Ναζί ήταν εθνικιστές σοσιαλιστές, άλλωστε. Όχι, το μεγάλο χάσμα στην πολιτική είναι μεταξύ φαντασιόπληκτων και ρεαλιστών. «Φαντασιόπληκτος» είναι ο κατάλληλα αλαζονικός όρος μου για όσους πιστεύουν ότι «Λέξεις > Κόσμος», ότι οι λέξεις μπορούν και πρέπει να κυβερνούν την πραγματικότητα. Ρεαλιστές είναι όσοι πιστεύουν ότι «Κόσμος > Λέξεις», ότι η πραγματικότητα πρέπει να κυβερνά τις λέξεις.

Barack Obama: Ο Δάσκαλος του Symblox ( λοξοσυμβολισμός)

Τελικά, η πραγματικότητα θα κυβερνά τις λέξεις, είτε αρέσει στους φαντασιόπληκτους είτε όχι. Αλλά εν τω μεταξύ, οι φαντασιόπληκτοι μπορούν να κάνουν πολύ κακό και να πλέκουν πολλούς ιστούς απάτης. Το κάνουν αυτό χρησιμοποιώντας αυτό που θα ονόμαζα όχι σύμβολα, αλλά symbologl. Τα σύμβολα αντανακλούν με ακρίβεια την πραγματικότητα. Τα symbologl διαστρεβλώνουν και αρνούνται την πραγματικότητα. Γι' αυτό ο νεολογισμός ενσωματώνει τη βρετανική αργκό «bollocks», που σημαίνει τόσο όρχεις όσο και ανοησίες . Αν τα σύμβολα που λένε την αλήθεια κυριαρχούν στα μαθηματικά, τότε τα symbologl που διαψεύδουν την αλήθεια κυριαρχούν στην πολιτική. Τα σύμβολα και οι λέξεις είναι, άλλωστε, πολύ ισχυρά πράγματα, ικανά να επηρεάσουν το μυαλό μας τόσο με καλό όσο και με κακό τρόπο. Για παραδείγματα του κακού τρόπου, πάρτε τα δύο μεγάλα κόμματα που κυριαρχούν στη βρετανική πολιτική εδώ και δεκαετίες. Ονομάζονται Εργατικό Κόμμα και Συντηρητικό Κόμμα. Αλλά αυτά τα ονόματα είναι ψευδή και είναι εδώ και δεκαετίες. Το Εργατικό Κόμμα περιφρονεί και δαιμονοποιεί τη λευκή εργατική τάξη γιά την οποία ιδρύθηκε να υπερασπίζεται. Το Συντηρητικό κόμμα πιστεύει στην καταστροφή της αληθινής Λευκής Βρετανίας, όχι στη διατήρησή της. Αλλά τα ονόματα αυτών των κομμάτων εξακολουθούν να κάνουν τα λεκτικά τους ξόρκια. Η λευκή εργατική τάξη συνρχίζει να ψηφίζει «Εργατικούς» πολύ καιρό αφότου θα έπρεπε να είχε συνειδητοποιήσει την τοξική αλήθεια για τον τρόπο με τον οποίο τους μισούσαν και ήθελαν να τους βλάψουν.

Mutato nomine, carmen solvitur ( μέ τήν ἀλλαγή τοῦ ὀνόματος τό ξόρκι ἀκυρώνεται)

Αλλά ένα απλό πράγμα θα μπορούσε να είχε άρει το λεκτικό ξόρκι και να κάνει την λευκή εργατική τάξη να κατανοήσει την πραγματική φύση του κόμματός της, το οποίο εδώ και καιρό ευνοούσε. Το μόνο που θα χρειαζόταν ήταν οι Εργατικοί να πουν την αλήθεια και να αλλάξουν το όνομά τους από «Το Εργατικό Κόμμα» σε «Το Κόμμα των Δικηγόρων». Αυτό θα είχε άρει το ξόρκι από εκατομμύρια παραπλανημένους λευκούς ψηφοφόρους, λέγοντάς τους ότι οι υποτιθέμενοι υποστηρικτές τους δεν ήταν πιστοί Εργατικοί αλλά ψεύτες δικηγόροι. [3] Και το κόμμα με το νέο όνομα θα μπορούσε να είχε ενισχύσει την αλήθεια σταματώντας να τραγουδάει «Η Κόκκινη Σημαία» στα συνέδριά του και υιοθετώντας έναν νέο ύμνο, κάτι που θα αντανακλούσε με ακρίβεια ποιον και τι αντιπροσώπευε τώρα. Ναι, όχι την « Κόκκινη Σημαία » αλλά « Η Συμμορία των Βιασμών ».

Το ψεύτικο Συντηρητικό Κόμμα και η γνήσια Πλημμύρα αφροασιανών

Όσο για τους Συντηρητικούς: αν ήταν ειλικρινείς, θα είχαν μετονομαστεί σε Κόμμα Απάτη. Και αυτό θα είχε άρει την λεκτική μαγεία από τους λευκούς υποστηρικτές τους. Τίποτα άλλο δεν θα χρειαζόταν να αλλάξει, μόνο το όνομα. Αλλά το νέο όνομα του κόμματος θα μπορούσε να είχε ενισχύσει την αλήθεια σταματώντας να τραγουδάει το «Rule Britannia» και να ψέλνει το « Grovel, Goyim » ( δουλοπρεπής γκόϊμ ). Και τι θα γινόταν αν η μακροχρόνια βασιλεύουσα και αγαπημένη μονάρχης της Βρετανίας, Ελισάβετ Β', είχε αποφασίσει να πει και αυτή την αλήθεια; Τότε θα είχε σταματήσει να αυτοαποκαλείται «Βασίλισσα» και θα αυτοαποκαλούνταν «Ιούδας-Τράγος». Αυτός είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για την φαινομενικά φιλική κατσίκα που οδηγεί τα έμπιστα πρόβατα στο σφαγείο. Η Ελισάβετ η Κακιά έπαιξε τον ρόλο του Ιούδα-Τράγου για το μισό του εικοστού αιώνα και τις αρχές του εικοστού πρώτου. Ήταν ένα ψεύτικο σύμβολο συνέχειας και ηρεμίας καθώς οι λευκοί υπήκοοί της οδηγούνταν προς το σφαγείο. Ο μεγαλύτερος γιος της παίζει τώρα τον ρόλο του Ιούδα-Τράγου, γι' αυτό και — αν ήταν ειλικρινής — θα σταματούσε να αυτοαποκαλείται «Κάρολος Γ΄» και θα αυτοαποκαλούνταν « Chuck the Cuck». ( Chuck, παρατσούκλι για το όνομα Κάρολος, Cuck: Μια υποτιμητική προσβολή που χρησιμοποιείται για να υπονοήσει ότι ο στόχος ενεργεί ενάντια στα δικά του συμφέροντα ή επιτρέπει στον εαυτό του να κυριαρχείται ή να ταπεινώνεται)

Ένας καταξιωμένος μαύρος ποιητής

Αλλά ο "Chuck the Cuck"  δεν είναι ειλικρινής, φυσικά. Πιστεύει στον λοξοσυμβολισμό, όχι στα σύμβολα. Η νυν Αρχιεπίσκοπος του Canterbury, Dame Sarah Mullally, πιστεύει επίσης στο λοξοσυμβολισμό, γι' αυτό και δεν μετονομάζεται σε Αρχιασπόνδυλο της Ποταπότητας . Και γι' αυτό δεν διακηρύσσει ότι ηγείται της Εκκλησίας των λαθροεισβολέων, όχι της Εκκλησίας της Αγγλίας.

Το όνομα «Αγγλία» είναι ένα ακόμη παράδειγμα κάτι που κάποτε ήταν ένα πραγματικό σύμβολο και τώρα έχει γίνει τοξικά λοξοσυμβολικό. Για άλλη μια φορά, ο λοξοσυμβολισμός προκαλεί ένα λεκτικό ξόρκι σε εκατομμύρια λευκούς. Απλώς κοιτάξτε το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου, όπου μια ομάδα που δικαίως ονομάζεται Νορβηγία (καθώς γράφω) πρόκειται να παίξει με μια ομάδα που λανθασμένα ονομάζεται «Αγγλία». Το ένα όνομα είναι πραγματικά συμβολικό, το άλλο είναι λοξοσυμβολισμός. Το «Νορβηγία» είναι πραγματικά συμβολικό, επειδή το όνομα της ομάδας αντικατοπτρίζει με ακρίβεια τους πραγματικούς Λευκούς Νορβηγούς που αποτελούν την ομάδα. Το «Αγγλία» είναι  λοξοσυμβολισμός, επειδή το όνομα της ομάδας δεν αντικατοπτρίζει με ακρίβεια τους μη Άγγλους μαύρους και μιγάδες που αποτελούν την ομάδα. Ή μάλλον, να το αποσυνθέσουμε. Για να αντικατοπτρίζει με ακρίβεια αυτούς τους μη λευκούς, η ομάδα θα πρέπει να μετονομαστεί σε «Inglan» και να τραγουδάει όχι το «God Save the King» πριν από τους αγώνες, αλλά μια ραπ εκδοχή του «Inglan is a Bitch». Αν δεν είστε εξοικειωμένοι με αυτό το δυνατό ποίημα του καταξιωμένου μαύρου ποιητή Linton Kwesi Johnson, ορίστε οι ζωντανοί στίχοι του:

Inglan is a Bitch 

W’en mi jus’ come to Landan toun 

Mi use to work pan di andahgroun 

But workin’ pan di andahgroun 

Yu don’t get fi know your way around. 

Inglan is a bitch 

Dere’s no escapin it 

Inglan is a bitch 

Dere’s no runnin’ whey fram it. 

Mi get a lickle jab in a bih ‘otell 

An’ awftah a while, mi woz doin’ quite well 

Dem staat mi aaf as a dish-washah 

But w’en mi tek a stack, mi noh tun clack-watchah. 

Inglan is a bitch 

Dere’s no escapin it 

Inglan is a bitch 

No baddah try fi hide fram it. (“Inglan is a Bitch”)

Για τέτοια ποίηση, ο Linton Kwesi Johnson εξελέγη μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Λογοτεχνίας το 2013. Η επικεφαλής της βασιλικής οικογένειας της Βρετανίας, η Ελισάβετ η Κακιά , δεν έφερε καμία αντίρρηση. Αλλά ο Johnson δεν είναι στολίδι της βρετανικής λογοτεχνίας, είναι στολίδι της κτηνώδους αναλφαβητισμού. Είναι κακής ποιότητας ποιητής , όχι ποιητής - μια παρωδία, όχι αυτό που εννοείται στην πραγματικότητα. Αλλά το εξωφρενικό του «Inglan is a Bitch» θα μπορούσε ακόμα να κάνει μεγάλο καλό στους μόνους αληθινούς Άγγλους αν, όπως έχω προτείνει, υιοθετούνταν ως ύμνος που τραγουδιέται από μια ποδοσφαιρική ομάδα που μετονομάστηκε πρόσφατα σε «Inglan». Οι μόνοι αληθινοί Άγγλοι είναι, φυσικά, οι Λευκοί. Ο δυναμικός στίχος του Johnson θα τους εξυπηρετούσε άροντας το λεκτικό ξόρκι που τους κρατάει να υποστηρίζουν το μη Λευκό συνονθύλευμα που μεταμφιέζεται σε «Αγγλία». Οι περισσότεροι από την τρέχουσα ομάδα δεν είναι Άγγλοι και δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι, επειδή οι περισσότεροι από την ομάδα είναι μη Λευκοί. Η ομάδα δεν είναι πλέον σύμβολο της Αγγλίας, αλλά λοξοσυμβολισμός της Αγγλίας. Γι' αυτό θα πρέπει να μετονομαστεί και να υιοθετηθεί ένας νέος ύμνος.

Αληθινό σύμβολο και άθλιος λοξοσυμβολισμός: Ο Erling Haaland της λευκής Νορβηγίας και ο Jude Bellingham της "Black Inglan"

Αν συνέβαινε αυτό, οι πραγματικά Άγγλοι οπαδοί του ποδοσφαίρου - οι Λευκοί - θα καταλάβαιναν αυτό που είναι ήδη προφανές: ότι θα έπρεπε να υποστηρίζουν τη Νορβηγία, όχι την ομάδα που μεταμφιέζεται σε «Αγγλία». Γενετικά και πολιτισμικά, η τωρινή ομάδα της Νορβηγίας είναι πολύ κοντά σε αυτό που θα ήταν μια γνήσια ομάδα της Αγγλίας. Οι δύο ομάδες θα έπρεπε να είναι αδέρφια εξ αίματος, δύο κοντινά κλαδιά στο μεγάλο δέντρο της Λευκής Ευρώπης. Αλλά η Νορβηγία και η «Αγγλία» δεν είναι πλέον αδέρφια εξ αίματος, επειδή η ομάδα της «Αγγλίας» είναι γεμάτη μαύρους και μιγάδες. Γι' αυτό τόσο το Κόμμα των Δικηγόρων όσο και το Κόμμα της Απάτης θα ήταν ενωμένα με χαρά αν η ομάδα της "Inglan" κέρδιζε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Μια νίκη της Inglan θα ήταν εξαιρετική προπαγάνδα για όσους υποστηρίζουν τη Θαυμάσια Νέα Βρετανία των συμμοριών βιασμών , των βομβιστών αυτοκτονίας και των εκτοξευτών οξέος . Ο Nigel Farage της Μεταρρύθμισης θα γιόρταζε επίσης μια νίκη της Inglan, επειδή αυτός και το κόμμα του δεν είναι εχθροί του Κόμματος των Δικηγόρων και του Κόμματος της Απάτης, όπως προσποιούνται ότι είναι. Γι' αυτό το λόγο η Μεταρρύθμιση θα πρέπει να πει την αλήθεια και να διορθώσει και το όνομά της. Προτείνω το «Κόμμα της Επανάληψης» και το σύνθημα «Ψηφίστε Επανάληψη για Περισσότερη Πλημμύρα αφροασιανών ».

Το κτηνώδες των Βρετανών

Αλλά δεν νομίζω ότι η "Inglan"  θα κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Και ελπίζω η Νορβηγία να το επιβεβαιώσει αυτό νικώντας την "Inglan"  στον επερχόμενο αγώνα. Μια νίκη της Νορβηγίας θα ήταν εξαιρετικά συμβολική. Μια νίκη της "Inglan"  θα ήταν φρικτά συμβολική. Θα βοηθούσε τον σκοπό όσων πιστεύουν στην Κτηνωδία των Βρετανών , όχι στο Καλύτερο των Βρετανών. Η Κτηνωδία των Βρετανών σημαίνει μαύρη αγριότητα. Το καλύτερο των Βρετανών σημαίνει λευκός πολιτισμός. Αλλά οι αληθινοί Λευκοί Βρετανοί θα ήταν πολύ καλύτερα αν ήταν πιο κτηνώδεις με τουλάχιστον έναν τρόπο. Τα θηρία που δεν έχουν σύμβολα μπορεί να είναι πολύ πιο δύσκολο να ξεγελαστούν από τους ανθρώπους που αγαπούν τα σύμβολα.

Animalia asymbolica > Homo symbolicus: αυτό το Gecko της Μαδαγασκάρης που μιμείται τους λειχήνες πρέπει να προσποιείται πολύ καλύτερα από τους ποδοσφαιριστές της Αγγλίας

Ένα ερπετό-κλαρί δεν μπορεί να ξεγελάσει ένα πεινασμένο πουλί λέγοντας: «Είμαι ένα κλαρί». Όχι, πρέπει να μοιάζει με κλαρί και να παραμένει ακίνητο σαν κλαρί. Μια ορχιδέα-μέλισσα δεν μπορεί να ξεγελάσει μια αρσενική μέλισσα λέγοντας: «Είμαι ένα μωρό-μέλισσα». Όχι, πρέπει να μοιάζει και να μυρίζει σαν μωρό-μέλισσα, ένα πιθανό ταίρι. [4] Αλλά τα ανθρώπινα πολιτικά κόμματα μπορούν να ξεγελάσουν ανθρώπους ψηφοφόρους λέγοντας «Είμαστε Εργατικοί» ή «Είμαστε Συντηρητικοί». Και οι μαύροι ποδοσφαιριστές μπορούν να ξεγελάσουν τους λευκούς οπαδούς του ποδοσφαίρου παίζοντας με κατάλληλα χρωματιστά μπλουζάκια με το όνομα «Αγγλία» ή «Γαλλία» ή «Γερμανία». Αυτή είναι η δύναμη του λοξοσυμβολισμού.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική

Ἀντίο Bonnie ...

Καθώς ἔφυγε, ἀπό τήν ...ὅποια ζωή, ἡ Οὐαλή τραγουδίστρια - τραγουδοποιός Gaynor Sullivan τό γένος Hopkins, γνωστή ὡς Bonnie Tyler, δέν ἀπεχώρησε μόνη, πῆρε μαζύ της καί μία ἐποχή. Τοὐλάχιστον γιά ἐμᾶς πού τότε στά 20 κάτι μας, χαρακτήριζε πολλά πράγματα ἀλλά κυρίως τήν ἐποχή τῆς νεότητος, τά ὄνειρα, τίς φιλοδοξίες μας, τόσες παρορμήσεις πού λές καί ἦσαν συνυφασμένες μέ τήν μουσική. Διότι μουσική γιά ἐκείνη τήν ἡλικία ἦταν κομμάτι ἀναπόσπαστο ἀπό τήν ζωή μας καθώς συνδεόταν ἀποκλειστικά μέ τίς ὄμορφες στιγμές μας, μέ τήν διασκέδασιν. 

Ἡ Bonnie ἦταν ἀγαπημένη. Ἦταν ξεχωριστή σ᾿ὅλο τό φάσμα τῶν φίλων τῆς μουσικῆς. Ξεχωριστή καί γιά τήν ὑπέροχα ἰδιαίτερη φωνή της. Ἦταν μία σοβαρή καλλιτέχνης,δέν εἶχε δώσει δικαιώματα καί κρατοῦσε μία πολύ ἀξιόλογη στάση τόσο στόν χῶρο τῆς μουσικῆς ὅσο καί στήν κοινωνική της ζωή. 

Τέτοιοι καλλιτέχνες, τέτοιοι ἄνθρωποι μένουν ἀξέχαστοι ! 

I need a Hero ( 1984) 

Ἀντίο Bonnie ...

Ἡ Πελασγική

Ἡ μαύρη Ὡραία Ἐλένη ;

Πρίν 3 ἡμέρες ἔκανε τήν πρεμιερα της μία ταινία μέ θέμα τό ὁμηρικό ἔπος "Ὀδύσσεια". Φαντασίας τήν χαρακτηρίζει ὁ ...δημιουργός της, ἔνας ἀγγλο-αμερικανός σκηνοθέτης, καταξιωμένος λέει τό βικιπαίδεια παραπέμποντας συνειρμικῶς στό σπουδαῖος. Ναί τόσο σπουδαῖος πού ἔχει λάβει καί τόν τῖτλο τοῦ σέρ : Sir Christopher Edward Nolan   ! 

 Καί ξέρετε γιατί ἔχει σημασία ; Διότι αὐτό πού στέλνεται ὡς μήνυμα ἀπό τήν συγκεκριμένη ταινία εἶναι οἱ ῥίζες τῶν Ἑλλήνων. Σᾶς φαίνετε τραβηγμένο αὐτό ; Κι᾿ὅμως, λαμβανομένου ὑπ᾿ὅψιν πώς ἐκεῖνος ὁ πολύχρονος καί τεραστίας σημασίας πόλεμος πού ἔλαβε χώρα πρό 5-6 χιλιετίες, εἶχε ὡς αἰτία τήν ἁρπαγή τῆς Σπαρτιάτισσας Βασίλισσας Ἐλένης καί ξεσήκωσε πανελλαδική ἐκστρατεία ὅλων τῶν ἑλληνικῶν βασιλείων, θά καταλάβετε πραγματικά τήν ἀξία αὐτοῦ πού ἐννοῶ. 

Ἡ Ὡραία Ἐλένη ἀπό τήν ταινία τοῦ 2004 « Τροία» ( φωτό) Μέσα σέ 22 χρόνια τήν Ἐλένη τήν ἔκαψε ὁ χολυγουντιανός ἥλιος ...

Ποιά ἐπελέγη νά ἀποδώσῃ τόν ῥόλο τῆς Ἐλένης στήν συγκεκριμένη ταινία ; Μία νέγρα, ἐκ Κενύας, ἡθοποιός ὀνόματι Lupita Nyong'o. Γιατί ἐκπρόσωπος τῆς νέγρικης φυλῆς στό ῤόλο τῆς Σπαρτιάτισσας βασίλισσας ἡ ὁποία ὅπως ἔχει καταγραφεῖ στό μεγάλο ἔπος ἦταν πανέμορφη.

Γιά νά ᾿δοῦμε τήν καταγωγή τῆς Ἐλένης. 

Πατέρας τῆς Ἐλένης ἀναφέρεται ὁ Τυνδάρεως, βασιλιᾶς τῆς ἀρχαίας Σπάρτης καί υἱός τοῦ Οἰβάλου (  ὄγδοου βασιλιᾶ τῆς Σπάρτης υἱοῦ τοῦ Κυνόρτα πατέρα τοῦ Λακεδαίμονος καί ἀπογόνου τοῦ Λέλεγα ) καί τῆς Γοργοφόνης κόρης τοῦ Περσέα. Βλέπουμε λοιπόν τίς ῥίζες νά φθάνουν στούς ἰδρυτές τῆς Σπάρτης καί τῆς Λακεδαιμονος χώρας. Ἀπό τήν μητέρα τοῦ Τυνδάρεω καί γιαγιᾶς τῆς Ἐλένης φθάνουμε στόν Περσέα καί τήν βασιλική οἰκογένεια τοῦ Ἄργους ( Δανάη μητέρα τοῦ Περσέως καί κόρη τοῦ Ἀργείτη βασιλιᾶ Ἀκρισίου υἱοῦ τοῦ Ἄβαντος δισεγγόνου τοῦ Δαναοῦ ). Στόν Δαναό θά σταθοῦμε γιά νά ᾿δοῦμε πώς ὑπάρχει σύνδεσις μέ τό "μελαμψό" χρῶμα : 

« ἄπιστα μυθεῖσθ᾽, ὦ ξέναι, κλύειν ἐμοί, ὅπως τόδ᾽ ὑμῖν ἐστιν Ἀργεῖον γένος. Λιβυστικαῖς γὰρ μᾶλλον ἐμφερέστεραι  γυναιξίν ἐστε κοὐδαμῶς ἐγχωρίαις. καὶ Νεῖλος ἂν θρέψειε τοιοῦτον φυτόν, Κύπριος χαρακτήρ τ᾽ ἐν γυναικείοις τύποις εἰκὼς πέπληκται τεκτόνων πρὸς ἀρσένων· Ἰνδάς τ᾽ ἀκούω νομάδας ἱπποβάμοσιν εἶναι καμήλοις ἀστραβιζούσας χθόνα, παρ᾽ Αἰθίοψιν ἀστυγειτονουμένας»  ( Αἰσχύλου " Ἱκέτιδες", στιχ. 277-286) 

Δῆλα δή ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἄργους Γελάνωρ, ὅταν ὁ ἐκ Αἰγύπτου ἐρχόμενος Δαναός τοῦ εἶπε πως ἦταν συγγενεῖς ( βλέπε Ἰώ ) αὐτός δέν μποροῦσε νά τό πιστέψῃ ὅταν ἔβλεπε τόν μελαμψό Δαναό καί τίς μαυρούλες κόρες του. Παρ᾿ὅλα αὐτά ὁ Δαναός ἔγινε βασιλιᾶς τοῦ Ἄργους καί ξεκίνησε τήν δική του δυναστεία ἀπό τήν κόρη Ὑπερμνήστρα καί τόν υἱό τοῦ Αἰγύπτου Λυγκέα παπποῦ τοῦ Ἀκρισίου. 

Λές νά πάτησαν στά στοιχεῖα αὐτά οἱ "ἀναθεωρητές " τῶν ῥιζῶν τοῦ Πολιτισμοῦ πού βλέπουν τήν "Μαύρη Ἀθηνᾶ" καί τήν Ἀφρική ὡς κοιτίδα ὄχι μόνον τοῦ Πολιτισμοῦ ἀλλά καί ὁλοκλήρου τῆς Ἁνθρωπότητος ; 

 Καί στό σημεῖο αὐτό θά ᾿δοῦμε τήν ἄμεση σχέσιν μέ τόν Δία. Ποιά εἶναι αὐτή ; Καί στήν περίπτωσιν μέ τήν μητέρα τῆς Ἐλένης, Λήδα, ἀλλά καί τῆς Δανάης μητέρας τοῦ Περσέα παπποῦ τοῦ Τυνδάρεω. Καί στίς δύο λοιπόν ὁ βασιλιᾶς τῶν Ὀλυμπίων Θεῶν, Ζεύς ἔδωσε τόν δικό του σπόρο. Στήν πρώτη ὡς Κύκνος, στήν δεύτερη ὡς βροχή. Ὅπως καί νά ἔχῃ ὁ Δίας ἔδωσε τήν σπορά του στούς βασιλικούς οἴκους Σπάρτης καί Ἄργους. Καί ἄν κάποιος ἀδαής ( δῆλα δή οἱ συντριπτικῶς περισσότεροι,παγκοσμίως) καταπίνουν ἀμάσητα τίς ὅποιες θεωρεῖες περί "Μαύρης Ἀθηνᾶς" βλέποντας τήν Ἐλένη τοῦ Sir Christopher Edward Nolan, κατάμαυρη θά τό θεωρήσουν ὡς τό πλέον ...φυσιολογικό καί περνῶντας τά χρόνια θά καθιερωθῇ ὡς ἱστορική ...πραγματικότης . Μέ τήν σημαντικότατη διαφορά πώς ἡ ῥίζα τοῦ Δαναοῦ προέρχεται ἀπό τήν Ἰώ. Ἤτοι κόρη τοῦ Ἰάσου καί δισεγγονή τοῦ Ἰνάχου τοῦ ἱδρυτοῦ καί πρώτου βασιλιᾶ τοῦ Ἄργους, τῆς πρώτης πόλεως ὁλοκλήρου τῆς Εὐρώπης, ἄν ὄχι καί ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου. Ἐγγονή τοῦ Φορωνέως τοῦ γενάρχη τῶν Πελασγῶν τῆς Πελοποννήσου. 

 Ἡ πορεία τῆς Ἰοῦς ἀνά τόν κόσμο καί ἡ κατάληξίς της στήν περιοχή τῆς Β. Ἀφρικῆς ἁπλῶς ἀποδεικνύει αὐτό πού ἀπό τά πανάρχαια χρόνια ἔκαναν οἱ Ἕλληνες ἐξερευνῶντας τόν κόσμο καί ἑδραιώνοντας τόν Πολιτισμό ἀπ᾿ἄκρου εἰς ἄκρον αὐτοῦ. Ἀλλά ...

Τίποτε τυχαίως δέν γίνεται. Γιά θυμηθεῖτε : 

 ... ντοκυμαντέρ τοῦ BBC ὑποστηρίζει ότι οι Μαύροι ἦσαν «Been Here From the Start» στη Βρετανία ( Οἱ μαῦροι ἦσαν στήν Βρεττανία ἀπό πάντα ) ἐδῶ 

Ἐπίσης : 

ΗΠΑ: «Σατιρική» εκπομπή με τον «Μαύρο Ιησού» που καπνίζει μαριχουάνα

 Ἀπόστολος Ἰωάννης ὁ Babou ἀπό τήν Ζάμπια καί ἡ κινέζα Chung Μαγδαληνή

Και ο Απόστολος Ιάκωβος (ως αδελφός του Ιωάννη) είναι επίσης μια διασημότητα με καταγωγή από την Ζιμπάμπουε, ο Denver Isaac

Καί μαζύ μέ τήν προώθησιν τοῦ ...μαύρου χώματος, καπάκι πάει καί τό LGBT +  μήνυμα : 

ἀπό ἐδῶ

Καί τό φεμινιστικό, ἀναποφεύκτως : 

ἀπό ἐδῶ

Lupita Nyong'o : «Όταν διαβάζεις την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, αφιερώνεται πολύ λίγος χρόνος από την οπτική γωνία των γυναικών». Σημείωσε ότι παραμένει «ειπωμένο από μια πολύ ανδρική πλευρά των πραγμάτων»...

Καί ἀκόμη : 

« ... η Οδύσσεια είναι βασικά μια διαχρονική μυθολογική ιστορία. Τέτοιοι μύθοι παραμένουν ανοιχτοί σε ποικίλες, παγκόσμιες επανερμηνείες παντού...» 

Κάποιος νά τήν ἐνημερώσῃ γιά τίς ἀνακαλύψεις τοῦ Σλῆμαν ...

Ἡ ἐν λόγῳ ἔχει πρωταγωνιστήσει καί στήν ταινία ( 2018 ) « Μαύρος Πάνθηρας », προφανής ἡ σύνδεσις μέ τήν τρομοκρατική ὀργάνωσιν : 

 Οι πρωταγωνιστές του "Μαύρου Πάνθηρα" πιστεύουν ότι αν δεν ήταν ο δυτικός αποικισμός, η Αφρική θα καυχιόταν για τον πιο προηγμένο πολιτισμό στη Γη

«  Στη συνέχεια, η ηθοποιός εξέφρασε την άποψή της για την ταινία. Εξηγεί ότι το φανταστικό έθνος Wakanda είναι «ένας τόσο συναρπαστικός κόσμος. Σαν κανέναν άλλο που δεν έχουμε δει ποτέ». Συνεχίζει λέγοντας ότι είναι σαν να βλέπουμε «πώς θα έμοιαζε η Αφρική αν δεν ήταν αποικισμένη»..

Οὐδέν σχόλιον...

Ἄ καί στό ἑλλάντα, ὅλα τά συστημικά μμε, στό ἴδιο μοτίβο γιά τήν κριτική τοῦ Ἔλον Μάσκ σχετικῶς μέ τό κάστ τῆς ταινίας : 

Χυδαία επίθεση στον ιστορικό Τομ Χόλαντ για την «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν

« Ο Ίλον Μασκ προκάλεσε αντιδράσεις με σχόλιό του στο X, καθώς επιτέθηκε με χυδαίο χαρακτηρισμό στον Άγγλο ιστορικό Τομ Χόλαντ, ο οποίος υπερασπίστηκε την πολυσυζητημένη κινηματογραφική μεταφορά της «Οδύσσειας» από τον Κρίστοφερ Νόλαν...» 

Γιατί ; Ἐπεί δή ὑποστήριξε ἀλήθειες που καταστρέφουν μία ἀπό τίς "ἱερές ἀγελάδες " τοῦ Χόλυγουντ, τήν ποικιλομορφία  : 

Ἐν κατακλείδι :

Ἡ ἀντι-ύλη στόν κόσμο τῶν Λευκῶν

... Στην πραγματικότητα, οι Μαύροι είναι κατά της ύλης για τη Δύση, καταστρέφοντας ό,τι αγγίζουν μέσα σε μια φλόγα χάους, θορύβου και βίας. Αλλά οι πραγματικοί Occidental Annihilators ( δυτικοί εξολοθρευτές) είναι Εβραίοι όπως ο Jared Diamond και η Miranda Kaufmann, που πουλάνε ψέματα και διαστρεβλώνουν την ιστορία για να εξυμνήσουν τους μαύρους και να αφανίσουν τους λευκούς. Όπως είναι φυσικό, Εβραίοι όπως η Gayle Rubin και η Judith Butler έπαιξαν κεντρικό ρόλο στη λατρεία της translunacy . Οι μαύροι και οι translunatics είναι αντι-ύλη στον κόσμο των Λευκών και των γυναικών, αλλά οι Εβραίοι είναι οι εξολοθρευτές που κατασκευάζουν και διανέμουν αυτήν την αντιύλη.

Πολλά εἴπαμε, πολλά γράψαμε. Ἴσως δέν ἀξίζει τόν κόπο στόν κόσμο πού ἔχει ἐπιβληθεῖ ἡ ῤίζα τοῦ Κακοῦ. 

Σημαντική σημείωσις : Σίγουρα δέν θέλω νά σᾶς ἐκνευρίσω περισσότερο ἀλλά δέν μπορῶ νά κάνω ἀλλιῶς παρά νά μεταφέρω τήν πραγματικότητα. Καί αὐτή λέει πώς τό Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ, ( τῆς Ἑλλαδικῆς , ἔτσι ; ) ἐπιχορήγησε τήν παραπάνω τανία μέ 6,5 ἑκατομμύρια εὑρῶ ! 

" Κρατική επιχορήγηση ύψους, σχεδόν, 6,5 εκατομμυρίων ευρώ θα λάβει η παραγωγή της νέας κινηματογραφικής ταινίας του Κρίστοφερ Νόλαν, «Οδύσσεια», μέσω του ΕΚΚΟΜΕΔ, που υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτισμού... η παραγωγή είχε αιτηθεί επιχορήγηση ύψους 16 εκατομμυρίων ευρώ... 

( διαβάζουμε στό συστημικό Σκάϊ, μέ ἡμερομηνία 20 Μαΐου. ) 

Καί συνεχίζει μέ κάτι πολύ περίεργο τό δημοσίευμα : 

Στο ίδιο έγγραφο, η ταινία δεν εμφανίζεται με τον τίτλο «Οδύσσεια», αλλά με την ονομασία «Παραμύθι του Τσάρλι» ή «Charlie’s Tale»

Το όνομα χρησιμοποιήθηκε ως κωδική ονομασία της παραγωγής, πρακτική που ακολουθείται συχνά σε μεγάλες διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές, προκειμένου να προστατευθούν πληροφορίες για τα γυρίσματα και να περιοριστούν διαρροές. 

Καί μιά ὁ λόγος γιά κωδικές ὀνομασίες καί μποῦρδες, νά σᾶς πληροφορήσω κάτι ἀκόμη. Ξέρετε πῶς λέγεται ἡ ἑταιρεία παραγωγῆς πού ἔχει ὁ σκηνοθέτης,Christopher Nolan  μαζύ μέ τήν γυναίκα του Emma Thomas ; Syncopy ! Ναί, καί εἶναι ἀκριβῶς ἀπό τήν ἑλληνική λέξιν συγκοπή. Ἀκριβῶς ! Πόσοι ἄρα γε θά πάθουν συγκοπή ὅταν θά ᾿δοῦν αὐτήν τήν ...Ὡραία Ἐλένη ; ! 

 Ὑπάρχει κάτι πού δέν καταλαβαίνει κανείς ; Δέν νομίζω...

( Ἡ παραγωγός καί σύζυγος τοῦ Nolan, Emma Thomas μοῦ ἔκανε ἐντύπωση φυσιογνωμικῶς Κύτταξα τό βιογραφικό της νά ᾿δῶ ἀπό ποῦ κρατᾶ ἡ σκούφια της, ἀλλά οὐδέν πέραν τοῦ ὅτι ὁ πατέρας της πέρασε τά παιδικά του χρόνια στήν Μέση Ἀνατολή ! Ποῦ, στήν Μέση Ἀνατολή δέν μᾶς λέει. Οὔτε τό ὄνομα τοῦ πατρός της βεβαίως γιά τόν ὁποῖο διαβάζουμε πώς ἐργαζόταν στήν Βρετανική Δημόσια Διοίκηση !!! Ἄ ναί, ἔχει ΚΑΙ αὐτή τίτλο : Λαίδη !  Χρειάζεται νά ᾿πῶ ποιοί παίρνουν τούς τίτλους ἤ εἶναι ἐκ τοῦ περισσοῦ ; ) Ἐπίσης οὐδέν σχόλιον...

Εὐχαριστῶ τόν ἀγαπητό σχολιαστή γιά τήν σημαντικότατη πληροφορία περί τῆς ἑλλαδικῆς, κρατικῆς ἐπιχορηγήσεως ( ΕΔΩ ) . 

Ἠ Πελασγική

Τό δυσοίωνο ἐγγύς μέλλον τῆς Κύπρου

φωτό

 Μέχρι η Ένωση να μπορέσει να μεταφράσει τη φιλοδοξία της σε συντονισμένες δυνατότητες, η Κύπρος θα παραμείνει αυτό που είναι σήμερα: ένα ευρωπαϊκό έδαφος de jure , ένα ατλαντικό όργανο de facto και ένα μόνιμο ρήγμα κατά μήκος των νότιων συνόρων της Τουρκίας. Αυτά τα σύνορα θα μπορούσαν σύντομα να γίνουν σημείο ανάφλεξης, μετατρεπόμενα στην επόμενη ζώνη έντασης μεταξύ των δυνάμεων που εμπλέκονται στο μεγάλο έργο αναμόρφωσης της Μέσης Ανατολής.

Τοῦ Lorenzo Maria Pacini

Η έναρξη ισχύος , τον Ιούνιο του 2026 , της Συμφωνίας για το Καθεστώς των Δυνάμεων (SOFA) μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Γαλλίας σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής στην αναδιάρθρωση της ισορροπίας δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η συμφωνία - που υπεγράφη στη Λευκωσία από τον Κύπριο Υπουργό Άμυνας Βασίλη Πάλμα και την Γαλλίδα ομόλογό του Catherine Vautrin στο περιθώριο της άτυπης συνάντησης των υπουργών Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης - παρέχει, για πρώτη φορά, ένα σταθερό νομικό πλαίσιο για την παρουσία γαλλικών στρατιωτικών δυνάμεων στο νησί, ρυθμίζοντας το καθεστώς , τις κινήσεις τους, την πρόσβαση σε υποδομές και τη βιομηχανική συνεργασία στον αμυντικό τομέα. Δεν πρόκειται ούτε για αμοιβαίο σύμφωνο άμυνας ούτε για τη δημιουργία μόνιμης βάσης, αλλά μάλλον για ένα ευνοϊκό πλαίσιο: κοινές ασκήσεις, εκπαίδευση, ανταλλαγή τεχνολογίας και δυνατότητες ταχείας αντίδρασης σε περιόδους κρίσης. Η αντίδραση της Άγκυρας και της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) ήταν άμεση και κατηγορηματική, επιβεβαιώνοντας ότι τα διακυβεύματα υπερβαίνουν κατά πολύ τις τεχνικές και νομικές παραμέτρους.

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η Κύπρος δεν αποτελεί περιφέρεια αλλά λειτουργικό σύνορο . Είναι ταυτόχρονα το ανατολικότερο εξωτερικό σύνορο της Ένωσης και πύλη προς τη Μέση Ανατολή, τον Κόλπο, το Maghreb, τα Βαλκάνια και, πέρα ​​από αυτό, τη Μαύρη Θάλασσα και τον Καύκασο. Σε μια εποχή που η εγγύηση των ΗΠΑ εντός του Ατλαντικού πλαισίου φαίνεται λιγότερο προβλέψιμη στις Βρυξέλλες, το νησί αναλαμβάνει τον ρόλο ενός πεδίου δοκιμών για την ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία : ένα πολιτικά σταθερό έδαφος της ΕΕ, κοντά σε μεγάλα θέατρα κρίσεων, στο οποίο θα προβληθεί μια αυτόνομη ικανότητα σκληρής ισχύος .

Η Γαλλία είναι ο παράγοντας που έχει αξιοποιήσει με τη μεγαλύτερη συνέπεια αυτή την ευκαιρία. Για το Παρίσι, η Κύπρος προσφέρει ένα προγεφύρωμα της ΕΕ στο Λεβάντε: στρατηγική πρόσβαση στον Λίβανο, τη Διώρυγα του Σουέζ, ενεργειακές οδούς και περιφερειακές ζώνες συγκρούσεων. Η SOFA 2026 είναι το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας που ξεκίνησε με τη συμφωνία συνεργασίας του 2017 και κορυφώθηκε με τη Συμφωνία Στρατηγικής Συνεργασίας που υπέγραψαν ο Χριστοδουλίδης και ο Μακρόν στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του 2025. Τα επιχειρησιακά δεδομένα μιλούν από μόνα τους: τα λιμάνια της Λάρνακας και της Λεμεσού φιλοξενούν περίπου τριάντα γαλλικές ναυτικές κλήσεις ετησίως, και κατά τη διάρκεια της περιφερειακής κρίσης του Μαρτίου 2026, μια γαλλική φρεγάτα συμμετείχε στην αεράμυνα του νησιού, ενώ η ομάδα κρούσης Charles de Gaulle αναδιατάσσονταν στη Μεσόγειο.

Κύπρος και Γαλλία κλείνουν σε συμφωνία-ορόσημο για την άμυνα με τη συμφωνία SOFA

Ωστόσο, η δομική αδυναμία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος έγκειται ακριβώς στην εξάρτησή του από έναν μόνο παράγοντα. Όπως σημειώνουν αρκετοί αναλυτές, η γαλλική παρουσία κινδυνεύει να παραμείνει υποκατάστατο και όχι θεμέλιο μιας συνεκτικής ευρωπαϊκής προσέγγισης: χωρίς ευρύτερο συντονισμό, η πρωτοβουλία του Παρισιού παραμένει θέμα πολιτικής ορατότητας και όχι συστημικής αρχιτεκτονικής. Η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία είναι ένα όραμα που αγωνίζεται να υλοποιηθεί: η Γαλλία είναι ο κύριος υποστηρικτής της, αλλά μια μοναδική φωνή. Όταν, κατά τη διάρκεια της κρίσης του Μαρτίου 2026, στρατιωτική βοήθεια από τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο εισέρρευσε στο νησί, το έκανε σε ad hoc βάση ( ἐξειδικευμένα ), αποκαλύπτοντας μια αντιδραστική και μη θεσμοθετημένη μορφή συνεργασίας. Αυτό είναι το ευρωπαϊκό παράδοξο: η Κύπρος είναι το προπύργιο μιας αυτονομίας που η Ένωση διακηρύσσει αλλά δεν καταφέρνει να δομήσει.

 Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβεβαιώνουν την παρουσία τους

Ταυτόχρονα - και εδώ βρίσκεται η ουσία του ζητήματος - η Κύπρος αποτελεί εδώ και καιρό πλεονέκτημα της στρατηγικής των ΗΠΑ στο Λεβάντε. Ο αποφασιστικός παράγοντας ήταν η σταδιακή άρση του εμπάργκο όπλων: που εισήχθη το 1987, άρθηκε εν μέρει το 2020, αναστάλθηκε πλήρως από το 2021 και ανανεώθηκε ετησίως έκτοτε, πιο πρόσφατα για την περίοδο Οκτωβρίου 2025-Σεπτεμβρίου 2026. Υπό την προεδρία του Χριστοδουλίδη, ο οποίος σπούδασε στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Λευκωσία εγκατέλειψε την παραδοσιακή της θέση της μη ευθυγράμμισης για να ευθυγραμμιστεί με την Ουάσιγκτον, αποκτώντας πρόσβαση στα προγράμματα Πωλήσεων Στρατιωτικού Εξοπλισμού στο Εξωτερικό και Υπερβολικών Αμυντικών Προϊόντων .

Η αμερικανική παρουσία δεν είναι απλώς εμπορική, αλλά και υποδομικής και επιχειρησιακής φύσης . Η Ευρωπαϊκή Διοίκηση των ΗΠΑ χρηματοδοτεί τον εκσυγχρονισμό δύο βασικών εγκαταστάσεων: της ναυτικής βάσης Ευάγγελος Φλωράκης, μόλις 229 χλμ. από τις ακτές του Λιβάνου, η οποία πρόκειται να στεγάσει ελικοδρόμιο για ελικόπτερα μεταφοράς βαρέων φορτίων όπως το Chinook· και της αεροπορικής βάσης Ανδρέας Παπανδρέου, η οποία επεκτείνεται επί του παρόντος με μια νέα πλατφόρμα προσγείωσης ικανή να φιλοξενήσει δεκάδες στρατηγικά μεταφορικά αεροσκάφη. Μέχρι το 2024, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ήδη αναπτύξει μια ομάδα Πεζοναυτών και αεροσκάφη V-22 Osprey στην Πάφο για εκκενώσεις από τον Λίβανο· τον Ιούνιο του 2025, μετά από κοινές επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, το νησί χρησίμευσε ως υλικοτεχνικός κόμβος για την έξοδο από το Ισραήλ. Στο θεσμικό μέτωπο, το πλαίσιο 3+1 (Ηνωμένες Πολιτείες, Ελλάδα, Ισραήλ και Κύπρος) και τα νομοσχέδια του Κογκρέσου σχετικά με κέντρα εκπαίδευσης όπως το CYCLOPS, το CERBERUS και το TRIREME εδραιώνουν τον ρόλο της Κύπρου ως μόνιμου επιχειρησιακού κόμβου για την περιφερειακή ασφάλεια υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

Το αντάλλαγμα για αυτήν την ενσωμάτωση είναι η έκθεση. Η επίθεση ενός μη επανδρωμένου αεροσκάφους Shahed σε υπόστεγο στη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι τον Μάρτιο του 2026 - με την αναχαίτιση πυρομαχικών σε κοντινή απόσταση και την έκδοση δημόσιας προειδοποίησης από την Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Λευκωσία - έχει μετακινήσει την Κύπρο από το περιθώριο στην επιχειρησιακή περίμετρο της αντιπαράθεσης με το Ιράν. Η υποδομή που υποστηρίζει τη δυτική θέση βρίσκεται πλέον εντός της αποδεδειγμένης εμβέλειας εχθρικών παραγόντων και το στρατηγικό βάθος έρχεται με το κόστος της ευπάθειας.

Εδώ αναδύεται η υποκείμενη ένταση. Η κυρίαρχη αφήγηση παρουσιάζει την γαλλική (ευρωπαϊκή) και την αμερικανική παρουσία ως συμπληρωματικές, τόσο στρέφοντας την τουρκική αυτοπεποίθηση όσο και υποστηρίζοντας το μέτωπο Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ. Αλλά όσον αφορά την πολιτική οικονομία της ασφάλειας, η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία και η ατλαντική πρωτοκαθεδρία είναι, μακροπρόθεσμα, ανταγωνιστικές λογικές : η πρώτη υποθέτει μια Ευρώπη ικανή να ορίζει τα δικά της συμφέροντα και να εξοπλίζεται με τα εργαλεία για να τα επιδιώκει από κοινού όταν είναι δυνατόν, και μόνη όταν είναι απαραίτητο. η δεύτερη προϋποθέτει ότι η ασφάλεια στην ανατολική Μεσόγειο παραμένει αγκυροβολημένη σε μια αρχιτεκτονική υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, στην οποία οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι είναι δευτερεύοντα συστατικά.

Αυτός ο ανταγωνισμός εκδηλώνεται κυρίως σε τρία επίπεδα. Σε επίπεδο δυνατοτήτων , ο εκσυγχρονισμός των κυπριακών βάσεων που χρηματοδοτείται από την Ουάσιγκτον παρέχει στην Ουάσιγκτον και στους Ευρωπαίους εταίρους της -συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας- πρόσθετες επιλογές στην περιοχή: η ίδια υποδομή εξυπηρετεί δύο ξεχωριστά ηγεμονικά έργα και όποιος τη χρηματοδοτεί τελικά καθορίζει τη χρήση της. Σε βιομηχανικό επίπεδο, η γαλλοκυπριακή SOFA προωθεί την αμυντική συνεργασία και την εξαγωγή γαλλικών όπλων, σε άμεσο ανταγωνισμό με τα αμερικανικά προγράμματα FMS που ξεκλειδώθηκαν πρόσφατα με την άρση του εμπάργκο. Στο πολιτικό μέτωπο, η Νότια Ευρώπη εμπλέκεται σε εσωτερικό ανταγωνισμό για επιρροή στη Μεσόγειο, ενώ η έλλειψη ευρωπαϊκού συντονισμού δημιουργεί ένα άνοιγμα για εξωτερικούς παράγοντες. Ελλείψει συντονισμένης δράσης, αυτοί οι παράγοντες θα καλύψουν το κενό και το κόστος θα πέσει στα στρατηγικά συμφέροντα της Ένωσης.

Η πιθανή επίλυση αυτής της έντασης δεν είναι συμμετρική. Τα γεγονότα επί του εδάφους υποδηλώνουν ότι, εκτός από ένα ποιοτικό άλμα στην ευρωπαϊκή αμυντική ολοκλήρωση, το ατλαντικό μπλοκ θα διατηρήσει ουσιαστική πρωτοκαθεδρία: οι Ηνωμένες Πολιτείες ελέγχουν στρατηγικούς κόμβους υποδομών, βασικά εξοπλιστικά προγράμματα και το θεσμικό πλαίσιο 3+1. Η ευρωπαϊκή αυτονομία, που δεν διαθέτει συνεκτική πολιτική βούληση και αυτόνομες δυνατότητες σκληρής ισχύος, παραμένει μια υπερκατασκευή που στηρίζεται σε αμερικανικά υλικά θεμέλια. Η Γαλλία μπορεί να διαμορφώσει τις εξελίξεις, αλλά είναι απίθανο να τις δομήσει ελλείψει ενός κοινού ευρωπαϊκού οράματος, το οποίο δεν υπάρχει σήμερα. Με άλλα λόγια, η Κύπρος είναι τυπικά ευρωπαϊκή αλλά ουσιαστικά ενσωματωμένη στη στρατηγική σφαίρα των ΗΠΑ.

Διπλή ορθολογικότητα: Ο πληρεξούσιος και το αγκάθι στο πλευρό

Tahsin Ertuğruloğlu : «μετά τη συμφωνία SOFA, η ανάπτυξη F-16 και συστημάτων αεράμυνας από την Τουρκία στην ΤΔΒΚ είναι ένα θετικό βήμα και ένα σαφές μήνυμα ότι η ΤΔΒΚ θα προστατευτεί»

Για την Τουρκία, μια στρατιωτικοποιημένη Κύπρος δημιουργεί μια διπλή λογική , η οποία είναι ταυτόχρονα εργαλειακή και αμυντική. Από τη μία πλευρά, η στρατιωτικοποίηση του Νότου προσφέρει στην Άγκυρα μια στρατηγική δικαιολογία και χρησιμεύει ως αντίστροφη πληρεξουσιότητα : η μόνιμη παρουσία του τουρκικού στρατού στο Βορρά και η υποστήριξη προς την ΤΔΒΚ νομιμοποιούνται ακριβώς από τον εντατικό εξοπλισμό της ελληνοκυπριακής πλευράς. Ο Υπουργός Εξωτερικών της ΤΔΒΚ, Tahsin Ertuğruloğlu, έχει διατυπώσει ρητά αυτή τη λογική , ορίζοντας την τουρκική στρατιωτική παρουσία - ως σημαντικό αποτρεπτικό παράγοντα - ως το μοναδικό θεμέλιο της ασφάλειας και της σταθερότητας στην Κύπρο, και ερμηνεύοντας κάθε ελληνοκυπριακή κίνηση ως απόδειξη της ζωτικής σημασίας της Δημοκρατίας της Τουρκίας ως εγγυητή των Τουρκοκυπρίων. Από αυτή την οπτική γωνία, οποιαδήποτε συμφωνία όπως η SOFA ενισχύει την αφήγηση της Άγκυρας και εδραιώνει την παρουσία της στο Βορρά ως «αναγκαίο» αντίμετρο.

Από την άλλη πλευρά, αυτή η στρατιωτικοποίηση αποτελεί ένα δυνητικά θανατηφόρο αγκάθι στο πλευρό . Ένα νησί που φιλοξενεί γαλλικές δυνάμεις, αμερικανικές υποδομές και μια αυξανόμενη στρατιωτική και οικονομική προσέγγιση με το Ισραήλ - του οποίου τις αποκτήσεις ακινήτων η ΤΔΒΚ καταγγέλλει για τις πολιτικές, στρατηγικές και δημογραφικές τους επιπτώσεις - μετατρέπει το νότιο μέτωπο της Άγκυρας από ένα διαχειρίσιμο θέατρο σε μια περίμετρο περικύκλωσης. Η Τουρκία αμφισβητεί τα θαλάσσια σύνορα της Κυπριακής Δημοκρατίας και διεκδικεί δικαιώματα για την ΤΔΒΚ στα ίδια αυτά ύδατα, σε ένα πλαίσιο όπου η ελληνοτουρκική αντιπαλότητα έχει φέρει τους δύο συμμάχους του ΝΑΤΟ στο χείλος της ένοπλης σύγκρουσης σε πέντε περιπτώσεις τον τελευταίο μισό αιώνα. Ο πολλαπλασιασμός των δυτικών στρατιωτικών βάσεων και συμφωνιών μόλις μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από τις ακτές της Ανατολίας μειώνει το στρατηγικό βάθος της Τουρκίας και μεταβάλλει τις ευαίσθητες ισορροπίες στην περιοχή .

Η αντίδραση της Τουρκίας - η ανάπτυξη F-16 στην ΤΔΒΚ, η ρητορική του Erdoğan περί μη δίωξης του σιωνιστικού δικτύου πίσω από την γενοκτονία και ο χαρακτηρισμός της SOFA ως «παράνομης» επειδή υπογράφηκε με μια μη εγγυήτρια δύναμη - αποκαλύπτει την αμφισημία του υπολογισμού, όπου η στρατιωτικοποίηση των άλλων είναι ταυτόχρονα το επιχείρημα που δικαιολογεί την παρουσία της Τουρκίας και η απειλή που μια τέτοια παρουσία έχει ως στόχο να εξουδετερώσει. Πρόκειται για το κλασικό δίλημμα ασφάλειας : κάθε αμυντική κίνηση από έναν παράγοντα εκλαμβάνεται ως προσβλητική από τον άλλον, σε μια σπείρα που καθιστά την ανατολική Μεσόγειο ένα από τα κύρια μέτωπα ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.

Η Κύπρος συμπυκνώνει σε ένα ενιαίο πολιτικό αρχιπέλαγος τρεις δυναμικές που τέμνονται και συγκρούονται. Είναι το προπύργιο μιας ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας που παραμένει ανεκπλήρωτη λόγω έλλειψης συνοχής· είναι ένας κόμβος ήδη σταθερά ενσωματωμένος στην επιχειρησιακή περίμετρο των ΗΠΑ· και είναι αντικείμενο μιας διπλής τουρκικής λογικής που την καθιστά ταυτόχρονα άλλοθι και απειλή. Η φαινομενική συμπληρωματικότητα μεταξύ Παρισιού και Ουάσιγκτον καλύπτει μια δομική αντιπαλότητα που, όπως έχουν τα πράγματα, ευνοεί το ατλαντικό μπλοκ - το οποίο ελέγχει τις βαριές υποδομές και το θεσμικό πλαίσιο - έναντι μιας Ευρώπης που διακηρύσσει την αυτονομία χωρίς στην πραγματικότητα να την εγκαθιδρύει.

Μέχρι η Ένωση να μπορέσει να μεταφράσει τη φιλοδοξία της σε συντονισμένες δυνατότητες, η Κύπρος θα παραμείνει αυτό που είναι σήμερα: ένα ευρωπαϊκό έδαφος de jure , ένα ατλαντικό όργανο de facto και ένα μόνιμο ρήγμα κατά μήκος των νότιων συνόρων της Τουρκίας. Αυτά τα σύνορα θα μπορούσαν σύντομα να γίνουν σημείο ανάφλεξης, μετατρεπόμενα στην επόμενη ζώνη έντασης μεταξύ των δυνάμεων που εμπλέκονται στο μεγάλο έργο αναμόρφωσης της Μέσης Ανατολής.

Ἀπό : strategic-culture.su

Ἤδη γνωρίζοντας ποιός εἶναι πίσω ἀπό τόν Μακρόν 

Η οικογένεια Rothschild έχει αγγλική και γαλλική πτέρυγα. Η γαλλική εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο Μακρόν. Η γαλλική εβραϊκή ηγεσία διόρισε τον Εμανουέλ Μακρόν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, λέει ένας Γάλλος Εβραίος συγγραφέας που γράφει blog με το όνομα Tsarfat (το εβραϊκό όνομα για τη Γαλλία)... Το 2011, ο Μακρόν έγινε ένας μικρός συνεργάτης στη εταιρία Rothschild, κερδίζοντας έναν σημαντικό μισθό. Άξιζε κάθε δεκάρα – ξεγέλασε τη Le Monde, εξαπάτησε τον Πρόεδρο Ολάντ, εξαπάτησε το γαλλικό κράτος, έκανε ό,τι ζήτησε ο Ρότσιλντ και σε αντάλλαγμα, πήρε την προεδρία της Δημοκρατίας. Ήταν ο νέος βασιλιάς που διορίστηκε από τον νέο Αμπραβανέλ. ( ἀπό ἐδῶ ) 

Φυσικά δέν εἶναι μόνον ὁ Μακρόν. Πάντα πίσω ἀπό κάθε Γάλλο πρόεδρο ἔβρισκες ἕναν ἑβραῖο ...σύμβουλο..

Ἕνα «μπουκέτο» πολύ περιούσιο, μέ ἄρωμα Γαλλίας ...!

Ἄλλως τε, τί εἶναι ἡ Φραγκία ; 

Ἄγγλοι,Γάλλοι,Γερμανοί καί στήν κορυφή ὁ Ἰωσήφ ! ! !

Γαλατία,Γάλλοι,Μεροβαίος καί Φραγκία

Φραγκία ἡ χώρα τοῦ ...Φωτός !

Καί βεβαίως, ἔχοντας τόσες φορές γράψει γιά τήν Κύπρο καί τήν "θανατηφόρα " σχέσιν μέ τό Ἰσραήλ  

«Μεγάλα σχέδια»,στήν Κύπρον

Κύπρος - Τό δεύτερο Ἰσραήλ ;

Ἔρχεται ἡ ὥρα τῆς Κύπρου ;

Ἔτσι ἀνοίγουν οἱ δρόμοι γιά τίς μεγάλες μπίζνες καί ὄχι μόνον...

Τί συμβαίνει στήν Κύπρο; !

Τό Ἰσραήλ θά κατασκευάσῃ νέο σύστημα ἐπιτήρησης στήν Πράσινη Γραμμή τῆς Κύπρου

Ἡ μοῖρα τῆς Παλαιστίνης περιμένει τήν Κύπρον

Καί βεβαίως τήν σειρά : 

«ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ - Αἰσχρόν ἐστί σιγᾶν τῆς Κύπρου ἀδικουμένης »

πλέον ἀντιλαμβανόμεθα πώς πράγματι τό ἐγγύς μέλλον τῆς ἑλληνικῆς νήσου εἶναι ἀπολύτως σκοτεινό...

Ἡ Πελασγική

Ὁ Armin Mohler καί ὁ Φασιστικός Τρόπος

...η πρωταρχική αναγκαιότητα της υπαρξιακής πεποίθησης είναι που, για τον Mohler, εξηγεί γιατί ο φασισμός «στερείται ενός συστήματος που έχει προετοιμαστεί εκ των προτέρων· στερείται της επιστημονικής αξίωσης να εξηγεί τα πάντα με δογματικό και βιβλιοκριτικό τρόπο». Σε αυτό έγκειται ο έμφυτος, εσωτερικός και ατομικός χαρακτήρας της επανάστασης που ο φασίστας πραγματοποιεί πρώτα μέσα του και η οποία τον εμψυχώνει, οδηγώντας τον να εκδηλώσει μια εσωτερική μορφή, μια στάση και μια ιδιαίτερη αξιοπρέπεια και ευγένεια που μπορούν να επιτευχθούν μόνο μέσω μιας εσωτερικής κάθαρσης...

Ο Matteo Romano διερευνά το προκλητικό επιχείρημα του Armin Mohler ότι ο φασισμός δεν ορίζεται από την ιδεολογία αλλά από ένα ιδιαίτερο στυλ ύπαρξης.

Τοῦ Matteo Romano

«Κάποιος είναι πιο πιστός σε ένα στυλ ( τρόπο) παρά σε ιδέες», έγραψε ο Pierre Drieu La Rochelle, και χωρίς την παραμικρή αμφιβολία μπορούμε να πούμε ότι αυτό είναι το κατευθυντήριο νήμα που διατρέχει το σύντομο αλλά πυκνό δοκίμιο The Fascist Style (1973) του Armin Mohler, φιλοσόφου και ηγετικής φυσιογνωμίας της Ευρωπαϊκής Νέας Δεξιάς. Ο Mohler, μελετητής της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης, γραμματέας του Ernst Jünger κατά τα μεταπολεμικά χρόνια και φίλος δι᾿ αλληλογραφίας του Julius Evola, είναι, όπως αναφέρθηκε, γνωστός πάνω απ' όλα για τον ρόλο που έπαιξε εντός της Ευρωπαϊκής Νέας Δεξιάς και για την οξεία κριτική του στον φιλελευθερισμό.

Εδώ, μέσω μιας φυσιογνωμικής περιγραφής αυτού που θεωρεί ως το συμπεριφοριακό «στυλ» του «φασίστα», ο Mohler επιδιώκει να εντοπίσει τον ουσιαστικό πυρήνα αυτής της ιστορικής, πολιτικής και κοινωνικής εμπειρίας. Το πλαίσιο στο οποίο διαμορφώθηκε αυτό το σύντομο δοκίμιο μπορεί να βρεθεί σε μια συζήτηση μεταξύ διαφόρων διανοουμένων της Ευρωπαϊκής Νέας Δεξιάς κατά τη διάρκεια εκείνων των ετών, της οποίας η θεωρητική βάση βρισκόταν στην αρχαία μεσαιωνική διαμάχη μεταξύ νομιναλισμού και οικουμενισμού. Η συζήτηση συνεχίστηκε κυρίως μέσω άρθρων και δημοσιεύσεων στο περιοδικό Nouvelle École [Νέα Σχολή], συχνά γραμμένων από τον ίδιο τον Mohler ή από τον Alain de Benoist.( Πελασγ. θυμηθεῖτε θέματά μας γιά τόν γάλλο φιλόσοφο,ἐδῶ ) Το ίδιο ερώτημα εξετάστηκε αργότερα από τον Alexander Dugin, ο οποίος είδε στην νομιναλιστική κοσμοθεωρία την ίδια τη ρίζα του σύγχρονου φιλελεύθερου ατομικισμού.

Για τον Mohler, ωστόσο, ένα όραμα που αποκαθιστά την ατομικότητα και την υπαρξιακή της αξία στο κέντρο (και το οποίο θα μπορούσαμε επομένως να ονομάσουμε νομιναλιστικό) είναι ακριβώς αυτό που καθιστά δυνατή την ανάκτηση του πιο αυθεντικού, και εξίσου του πιο σκληρού, νοήματος της ζωής. Μόνο αυτό επιτρέπει μια καθαρτική ανανέωση πέρα ​​από κάθε κενή, αφηρημένη, καθολική και επομένως ισοπεδωτική αντίληψη του ανθρώπου, πάνω στην οποία θεμελιώνεται ο σύγχρονος φιλελευθερισμός και οι διάφορες μορφές διεθνισμού του. Συνεπώς, επιστρέφοντας στο θέμα μας, προκύπτει ότι η προσέγγιση που υιοθετεί ο Mohler για να ορίσει «τι είναι φασιστικό» είναι (ορθώς, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε) ουσιαστικά προπολιτικό και προδογματικό. Σε αυτό, ακολουθεί την πορεία που χάραξαν άλλοι μελετητές του φαινομένου, όπως ο Giorgio Locchi στο The Essence of Fascism .

Ο Mohler γράφει: «Συνοψίζοντας, ας πούμε ότι οι φασίστες δεν έχουν καμία απολύτως δυσκολία να προσαρμοστούν στις ασυνέπειες της θεωρίας, επειδή κατανοούν ο ένας τον άλλον μέσω ενός πιο άμεσου δρόμου: αυτού του ύφους». Αλλού, αναφερόμενος στην ομιλία που εκφώνησε ο Gottfried Benn με την ευκαιρία της επίσκεψης του Marinetti στην Γερμανία του Χίτλερ το 1934, ο Mohler γράφει: «Το ύφος προηγείται της πίστης· η μορφή προηγείται της ιδέας».

Για τον Mohler, λοιπόν, ο φασίστας δεν είναι τέτοιος επειδή προσκολλάται σε ένα ιδεολογικό, δογματικό ή πολιτικό πλαίσιο. Είναι τέτοιος επειδή έχει βιώσει μέσα του, στην πιο βαθιά οικειότητα της ύπαρξής του, τη θανάσιμη αδυναμία κάθε μύθου ή αξίας του Διαφωτισμού, του ορθολογισμού και της δημοκρατίας. Όλα αυτά καταρρέουν μπροστά σε πολέμους, επαναστάσεις και οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις. Ωστόσο, ο φασίστας ανταποκρίνεται συγκεντρώνοντας ό,τι είναι θετικό μέσα σε κάθε κρίση, καθιστώντας τον φορέα μιας δημιουργικής θέλησης που επιβεβαιώνει τις αξίες του πνεύματος, του ηρωισμού και της θέλησης πάνω στη ζωή.

Armin Mohler

Παραθέτοντας τον Jünger, ο Mohler γράφει: «Η ελπίδα μας στηρίζεται στους νέους που καίγονται από πυρετό επειδή η πράσινη σήψη της αηδίας τους κατατρώει». Για τον Mohler, αυτό εκφράζει «την λαχτάρα για μια άλλη μορφή ζωής, πιο πυκνή και πιο πραγματική». Είναι μια πιο πυκνή ζωή επειδή είναι πιο ολοκληρωμένη, έχοντας περάσει μέσα από μια γυμνή και ανανεωτική βιωματική τραγωδία. Ο Mohler μιλάει για μια συγχώνευση «αναρχίας» και «στυλ», καταστροφής και ανανέωσης. Ακριβώς αυτή η ηρωική ταπείνωση οδηγεί σε μια επανασύνδεση με την αρχική και ενοποιημένη ρίζα της πραγματικότητας και της ατομικής ζωής, στην οποία η αντίθεση μεταξύ ζωής και θανάτου ξεπερνιέται σε μια εσωτερική αδιαφορία. Αυτή η ανανέωση είναι κάτι που ο φασίστας νιώθει μέσα του, αλλά μόνο με την προϋπόθεση ότι έχει αποδεχτεί ως καθήκον του «την αναγκαιότητα να πεθαίνει συνεχώς, μέρα και νύχτα, στη μοναξιά». Μόνο τότε, έχοντας φτάσει στο μηδενικό σημείο κάθε αξίας (όχι τυχαία, ένα τμήμα έχει τίτλο «Το Μαγικό Σημείο Μηδέν»), αντλώντας από βαθύτερες δυνάμεις και έχοντας σφυρηλατηθεί ενάρετα μέσα από ένα στυλ «που δεν είναι θεατρικό, αλλά ένα στυλ επιβλητικής ψυχρότητας προς το οποίο θα έπρεπε να προσανατολιστεί η Ευρώπη», μπορεί να γίνει μάρτυρας της γέννησης μιας νέας ιεραρχίας. Είναι ένα αντικειμενικό, ψυχρό και απρόσωπο στυλ.

Ο Mohler εντοπίζει αυτή τη στάση συγκεκριμένα στον «φασίστα» άνθρωπο και στο «φασιστικό» στυλ επειδή, σύμφωνα με τον συγγραφέα, δίνουν τη μεγαλύτερη έμφαση στην ατομικότητα και την προσωπική εμπειρία. Ενώ ο Εθνικοσοσιαλιστής χαρακτηρίζεται πάνω απ' όλα από την έμφαση που δίνει στον λαό, την Volksgemeinschaft [λαϊκή κοινότητα] και την κοινωνική εξέγερση, ο Mohler υποστηρίζει ότι ο κρατιστής διακρίνεται από τον θαυμασμό του για ό,τι λειτουργεί, για ό,τι δεν είναι αυθαίρετο και για ό,τι είναι καλά ενσωματωμένο στο πλαίσιο του κράτους. Αυτό το πλαίσιο, κατά καιρούς ασφυκτικό, τον εμποδίζει να βιώσει πλήρως την αίσθηση του τραγικού που, σύμφωνα με τον Mohler, είναι χαρακτηριστικό του φασίστα. Αν και αυτοί οι τρεις «τύποι» ιστορικά αλληλεπικαλύπτονται, ο στόχος του Mohler εδώ, σε θεωρητικό επίπεδο, είναι να τονίσει τον συγκεκριμένο χαρακτήρα αυτού που ορίζει ως «φασίστα άνθρωπο».

Ακριβώς η πρωταρχική αναγκαιότητα της υπαρξιακής πεποίθησης είναι που, για τον Mohler, εξηγεί γιατί ο φασισμός «στερείται ενός συστήματος που έχει προετοιμαστεί εκ των προτέρων· στερείται της επιστημονικής αξίωσης να εξηγεί τα πάντα με δογματικό και βιβλιοκριτικό τρόπο». Σε αυτό έγκειται ο έμφυτος, εσωτερικός και ατομικός χαρακτήρας της επανάστασης που ο φασίστας πραγματοποιεί πρώτα μέσα του και η οποία τον εμψυχώνει, οδηγώντας τον να εκδηλώσει μια εσωτερική μορφή, μια στάση και μια ιδιαίτερη αξιοπρέπεια και ευγένεια που μπορούν να επιτευχθούν μόνο μέσω μιας εσωτερικής κάθαρσης.

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι, αν και η ερμηνεία του Mohler μπορεί σε ορισμένα σημεία να φαίνεται κάπως βεβιασμένη, έχει το πλεονέκτημα ότι αρνείται να υποβιβάσει την εμπειρία και το υπό συζήτηση φαινόμενο σε κάτι τυχαίο, ενδεχομενικό ή περιορισμένο στην κομματική ένταξη, την πολιτική διδασκαλία ή την οικονομική θεωρία. Αντίθετα, το τοποθετεί σε ένα βαθύτερο και πιο θεμελιώδες επίπεδο, τοποθετώντας το σε αυτό που βρίσκεται μέσα στο άτομο και βρίσκεται σε επικοινωνία με τη σφαίρα του Είναι.

Ἀπό : multipolarpress.com

Ἡ Πελασγική

Ἀπό ...πανηγύρι σέ δρᾶμα ἡ σύναξη ΝΑΤΟ στήν Ἄγκυρα

 Η νίκη του ρωσικού στρατού επί του βασικού ουκρανικού οχυρού ανοίγει τον δρόμο για την πλήρη κατάληψη της περιοχής του Donbass. 

Αυτό που προοριζόταν ως μια καλοκαιρινή «γιορτή αγάπης» του ΝΑΤΟ αυτή την εβδομάδα, όπου θα χαιρετίζονταν η ενότητα και θα ξοδεύονταν δισεκατομμύρια για να υποστηριχθεί μια ακόμη ψευδαίσθηση νίκης της Ουκρανίας, τώρα είναι υπό κατάρρευση.

Η πτώση της Konstantinovka στα χέρια των ρωσικών δυνάμεων είναι στην κατάλληλη στιγμή. Οι υποκινητές του ΝΑΤΟ γεύονται πικρούς καρπούς καθώς συγκεντρώνονται στην Άγκυρα.

Τοῦ Finian Cunningham

Η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ που πραγματοποιήθηκε στην Τουρκία αυτή την εβδομάδα φαινόταν ήδη γεμάτη με υποβόσκουσες εντάσεις μεταξύ Τραμπ και Ευρώπης. Τώρα, το πανηγύρι στην Άγκυρα και η πρόσοψη της ενότητας διαλύονται από τη δραματική απελευθέρωση της Konstantinovka από τις ρωσικές δυνάμεις.

Η νίκη του ρωσικού στρατού επί του βασικού ουκρανικού οχυρού ανοίγει τον δρόμο για την πλήρη κατάληψη της περιοχής του Donbass. Το υποστηριζόμενο από το ΝΑΤΟ καθεστώς του Κιέβου είχε σκάψει τις καλύτερες άμυνές του στην Konstantinovka, περίπου 150 χιλιόμετρα περίτεχνων χαρακωμάτων και ναρκοπεδίων. Οι ρωσικές δυνάμεις τελικά κατέστρεψαν αυτές τις άμυνες με εκτιμώμενη απώλεια 14.000 Ουκρανών στρατιωτών. Δεν επρόκειτο μόνο για ουκρανικές άμυνες. Ήταν του ΝΑΤΟ, το μπλοκ που οπλίζει το καθεστώς από το πραξικόπημα του 2014 και δανείζει τους καλύτερους τεχνικούς συμβούλους και μηχανικούς του επί τόπου.

Έτσι, μονομιάς, το αφήγημα του καθεστώτος του Κιέβου και των χορηγών του στο ΝΑΤΟ έχει καταρριφθεί. Τους τελευταίους μήνες, ο πρόεδρος-μαριονέτα της Ουκρανίας, Vladimir Zelensky, ισχυρίζεται με ζήλο ότι οι δυνάμεις του σημειώνουν κέρδη στο πεδίο της μάχης και ότι η Ρωσία υποτίθεται ότι βρίσκεται σε οπισθοδρόμηση. Οι ευρωπαϊκές ελίτ και τα δυτικά μέσα ενημέρωσης ενίσχυσαν αυτό το αφήγημα. Στη σύνοδο κορυφής της G7 στη Γαλλία τον περασμένο μήνα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ είχε επίσης πιστέψει την μυθοπλασία ότι η Ουκρανία «σημειώνει πρόοδο στο πεδίο της μάχης και τώρα υπάρχει μια νέα δυναμική».

Φυσικά, όλα αυτά ήταν κενές δημόσιες σχέσεις από τον Zelensky και τους Ευρωπαίους για να διατηρήσουν το ποτάμι των χρημάτων να ρέει στην πολεμική προσπάθεια. Η σύνοδος κορυφής στην Άγκυρα αυτή την εβδομάδα παρουσιάστηκε ως ένας ακόμη γύρος δωρεών πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων για να βοηθήσει την Ουκρανία να κερδίσει. Κρίσιμης σημασίας για τη συγκέντρωση χρημάτων ήταν η εμφάνιση «ενότητας» μεταξύ των μελών του ΝΑΤΟ σχετικά με τη δέσμευσή τους να υποστηρίξουν την Ουκρανία.

Φοβούμενος ότι ο οξύθυμος Τραμπ θα μπορούσε να χαλάσει αυτή την εμφάνιση ενότητας, ο Mark Rutte, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, πήγε στον Λευκό Οίκο στις 24 Ιουνίου σε μια αποστολή ταπείνωσης. Ο πρώην πρωθυπουργός της Ολλανδίας έκανε άλλη μια αηδιαστική πράξη αυτοεξευτελισμού και δουλοπρέπειας, επαινώντας τον Τραμπ ως σωτήρα του ΝΑΤΟ. Ο Rutte επαίνεσε τον Αμερικανό ηγέτη για το φαινόμενο «Τραμπ Τρισεκατομμύριο», επισημαίνοντας ότι οι Ευρωπαίοι και Καναδοί σύμμαχοι είχαν αυξήσει τις στρατιωτικές δαπάνες κατά 1 τρισεκατομμύριο ευρώ υπό την πίεση του προέδρου των ΗΠΑ.

Αυτές οι παράλογες στρατιωτικές δαπάνες, παρεμπιπτόντως, οδηγούν στην κατάρρευση της Ευρώπης, με τις κυβερνήσεις να καταρρέουν λόγω της ανάληψης μη βιώσιμων επιπέδων χρέους και των συνεπακόλουθων πολιτικών κρίσεων. Η Βρετανία είναι ίσως η χειρότερη περίπτωση, καθώς αναζητά τον έβδομο πρωθυπουργό της μέσα σε 10 χρόνια.

Στην υποτακτική του εμφάνιση στον Λευκό Οίκο, ο Rutte, ο οποίος έχει την απεχθή συμπεριφορά ενός Kapo ( "ἐπικεφαλής" )στρατοπέδου συγκέντρωσης, προσπαθούσε επίσης να πουλήσει τις δαπάνες του ΝΑΤΟ ως μια επικερδή αγορά για τις αμερικανικές στρατιωτικές εξαγωγές. Η κολακεία για τον Τραμπ είναι σαν νταβατζής για την Ευρώπη.

Αλλά όλη αυτή η εκβιαστική δραστηριότητα εξαρτάται από το να διατηρηθούν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη ενωμένες και δεσμευμένες στην υποστήριξη της Ουκρανίας. Αυτό, με τη σειρά του, βασίζεται στο αφήγημα ότι το καθεστώς-εντολέας του ΝΑΤΟ αξίζει να υποστηριχθεί στην καταπολέμηση της Ρωσίας.

Η νίκη της Ρωσίας στην Konstantinovka έχει διαλύσει αυτό το αφήγημα. Το καθεστώς του Κιέβου αντιμετωπίζει τώρα ρωσικές δυνάμεις που «ισοπεδώνουν» την συρρικνούμενη άμυνα στο Donbass γύρω από το Kramatorsk και το Slavyansk, όπως το είπε ο πρώην αναλυτής του Πενταγώνου Michael Maloof .

Ὁ ῥωσσικός Στρατός θά γίνῃ «ὁδοστρωτήρας» μετά τήν ἀπελευθέρωση τῆς Konstantinovka

Το ΝΑΤΟ, παρά τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια και ευρώ που έχει διαθέσει για την υποστήριξη του καθεστώτος του Κιέβου τα τελευταία τέσσερα χρόνια, έχει αποδειχθεί ως μια ολοκληρωτική αποτυχία. Πρόκειται για έναν πολιτικό σεισμό για την Ευρώπη και τη διατλαντική συμμαχία. Η όλη σύγκρουση μοιάζει περισσότερο από ποτέ με μια μάταιη πολεμική απάτη που έχει πλουτίσει τον Zelensky και τους φίλους του, καθώς και το δυτικό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα. Οι ελίτ της Ευρώπης είναι μέχρι το λαιμό εμπλεκόμενοι σε αυτόν τον εγκληματικό πόλεμο δι' αντιπροσώπων.

Η τακτική αντιπερισπασμού του ΝΑΤΟ που βοηθά το καθεστώς του Κιέβου να επιβάλει αεροπορικές επιθέσεις μεγάλου βεληνεκούς στη Ρωσία δεν έχει λειτουργήσει. Η Ρωσία έχει απορροφήσει αυτές τις επιθέσεις και τώρα προχωρά στο πεδίο της μάχης για να ανασυνθέσει ό,τι έχει απομείνει από τις άμυνες δι' αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ.

Αν υπάρχει ένα πράγμα που ο Τραμπ δεν μπορεί να ανεχθεί, αυτό είναι οι ηττημένοι και η σύνδεση με τους ηττημένους.

Όταν φτάσει στην Άγκυρα θα υπάρξουν ντροπιαστικές αντεγκλήσεις υπό το φως της απελευθέρωσης της Konstantinovka από τη Ρωσία.

Ακόμη και πριν από την είδηση ​​για την Konstantinovka, ο Τραμπ είχε πυροδοτήσει τις εντάσεις με τους Ευρωπαίους. Στις 3 Ιουλίου, χαρακτήρισε τους συμμάχους του ΝΑΤΟ ως «γελοίους» επειδή δεν δαπανούν περισσότερα σε στρατιωτικούς προϋπολογισμούς. Παραπονέθηκε, όπως πάντα, για το γεγονός ότι το ΝΑΤΟ είναι μια μονόπλευρη εξάρτηση από την «προστασία των ΗΠΑ».

Ο Τραμπ αισθάνεται οργισμένος για το φιάσκο του αποτυχημένου πολέμου του εναντίον του Ιράν και συνεχώς εκνευρίζεται για το πώς οι Ευρωπαίοι δεν παρείχαν υποστήριξη στις ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο. «Δεν ήταν εκεί όταν τους χρειαζόμασταν», είπε.

Μπορεί τώρα να απολαύσει λίγη χαρά λέγοντας στους Ευρωπαίους ότι πρέπει να λύσουν μόνοι τους το χάος της Ουκρανίας, κάτι που είναι πολύ σημαντικό δεδομένης της ευθύνης των ΗΠΑ και του Τραμπ στην υποκίνηση της σύγκρουσης εξαρχής. Ήταν ο πρώτος πρόεδρος που έστειλε θανατηφόρα όπλα στην Ουκρανία το 2018.

Τον περασμένο μήνα, ο Τραμπ έστειλε τον υπουργό Πολέμου του, Pete Hegseth, για να κάνει διάλεξη στους Ευρωπαίους για την έλλειψη αφοσίωσής τους και απείλησε ότι οι ΗΠΑ θα μειώσουν τις στρατιωτικές τους αναπτύξεις στην Ευρώπη. Και πάλι, πλούσια ειρωνεία, δεδομένου ότι οι ελίτ της Ευρώπης είναι οι πιο δουλικά πιστοί υποτελείς που θα μπορούσε να βρει κανείς.

Υπήρξαν επίσης διαφωνίες που προκλήθηκαν από τον Τραμπ με την Ιταλίδα πρωθυπουργό Giorgia Meloni σχετικά με τους εγωιστικούς ισχυρισμούς του ότι «παρακαλούσε για μια φωτογραφία» κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής της G7 στη Γαλλία. Και εξόργισε τον Γερμανό καγκελάριο Friedrich Merz και τον υπουργό Στρατιωτικών, Boris Pistorius, για την έλλειψη δέσμευσης του Βερολίνου στο ΝΑΤΟ.

φωτό

Όλη αυτή η βαθιά ριζωμένη διαμάχη φάνηκε να έχει εξομαλυνθεί από τον Γάλλο πρόεδρο Emmanuel Macron, ο οποίος πρόσφερε στον Τραμπ δείπνο στις Βερσαλλίες μετά τη διάσκεψη της G7. Ο Τραμπ υπέγραψε ανανεωμένες δεσμεύσεις για την υποστήριξη της Ουκρανίας εναντίον της Ρωσίας, αν και με τους Ευρωπαίους (τους πολύπαθους φορολογούμενους τους, δηλαδή) να πληρώνουν γι' αυτό.

Η σημαντική προέλαση της Ρωσίας στο πεδίο της μάχης με την αναχαίτιση στην Konstantinovka προκαλεί πλήρη αταξία στο καθεστώς του Κιέβου και στην νατοϊκή προπαγάνδα του.

Αυτό που προοριζόταν ως μια καλοκαιρινή «γιορτή αγάπης» του ΝΑΤΟ αυτή την εβδομάδα, όπου θα χαιρετίζονταν η ενότητα και θα ξοδεύονταν δισεκατομμύρια για να υποστηριχθεί μια ακόμη ψευδαίσθηση νίκης της Ουκρανίας, τώρα είναι υπό κατάρρευση.

Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν προειδοποίησε αυτή την εβδομάδα ότι οι ρωσικές δυνάμεις ενισχύουν τη δύναμη πυρός τους και τώρα είναι έτοιμες να επιτύχουν όλους τους στρατηγικούς στόχους της συντριβής του μετώπου του ΝΑΤΟ στο Κίεβο. Χρειάστηκαν σχεδόν πέντε χρόνια σκληρού πολέμου, κυρίως επειδή η Ρωσία ήθελε να ελαχιστοποιήσει τις απώλειες των δικών της στρατευμάτων και του άμαχου πληθυσμού, αλλά και επειδή η Ρωσία αντιμετώπιζε τους συνδυασμένους πόρους του μπλοκ των 32 κρατών-μελών του ΝΑΤΟ.

Όταν το καθεστώς του ΝΑΤΟ κλιμάκωσε τις τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον της Ρωσίας νωρίτερα φέτος, δολοφονώντας αμάχους με επιθέσεις μεγάλης εμβέλειας, η Μόσχα πήρε εκδίκηση με μια αποφασιστική προέλαση στο πεδίο της μάχης. Τα σημάδια είναι ότι η Ρωσία όχι μόνο θα καταλάβει πλέον εντελώς το Donbass, αλλά και θα διασφαλίσει την εξάλειψη του καθεστώτος στο Κίεβο. Αυτό αποτελεί πλήγμα στον πυρήνα του άξονα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ.

Η πτώση της Konstantinovka στα χέρια των ρωσικών δυνάμεων είναι στην κατάλληλη στιγμή. Οι υποκινητές του ΝΑΤΟ γεύονται πικρούς καρπούς καθώς συγκεντρώνονται στην Άγκυρα.

Ἀπό : strategic-culture.su

Ἡ Πελασγική