Μέχρι η Ένωση να μπορέσει να μεταφράσει τη φιλοδοξία της σε συντονισμένες δυνατότητες,
η Κύπρος θα παραμείνει αυτό που είναι σήμερα:
ένα ευρωπαϊκό έδαφος de jure ,
ένα ατλαντικό όργανο de facto και
ένα μόνιμο ρήγμα κατά μήκος των νότιων συνόρων της Τουρκίας.
Αυτά τα σύνορα θα μπορούσαν σύντομα να γίνουν σημείο ανάφλεξης,
μετατρεπόμενα στην επόμενη ζώνη έντασης μεταξύ των δυνάμεων που εμπλέκονται στο μεγάλο έργο αναμόρφωσης της Μέσης Ανατολής.
Τοῦ Lorenzo Maria Pacini
Η έναρξη ισχύος , τον Ιούνιο του 2026 , της Συμφωνίας για το Καθεστώς των Δυνάμεων (SOFA) μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Γαλλίας σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής στην αναδιάρθρωση της ισορροπίας δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η συμφωνία - που υπεγράφη στη Λευκωσία από τον Κύπριο Υπουργό Άμυνας Βασίλη Πάλμα και την Γαλλίδα ομόλογό του Catherine Vautrin στο περιθώριο της άτυπης συνάντησης των υπουργών Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης - παρέχει, για πρώτη φορά, ένα σταθερό νομικό πλαίσιο για την παρουσία γαλλικών στρατιωτικών δυνάμεων στο νησί, ρυθμίζοντας το καθεστώς , τις κινήσεις τους, την πρόσβαση σε υποδομές και τη βιομηχανική συνεργασία στον αμυντικό τομέα. Δεν πρόκειται ούτε για αμοιβαίο σύμφωνο άμυνας ούτε για τη δημιουργία μόνιμης βάσης, αλλά μάλλον για ένα ευνοϊκό πλαίσιο: κοινές ασκήσεις, εκπαίδευση, ανταλλαγή τεχνολογίας και δυνατότητες ταχείας αντίδρασης σε περιόδους κρίσης. Η αντίδραση της Άγκυρας και της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) ήταν άμεση και κατηγορηματική, επιβεβαιώνοντας ότι τα διακυβεύματα υπερβαίνουν κατά πολύ τις τεχνικές και νομικές παραμέτρους.
Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η Κύπρος δεν αποτελεί περιφέρεια αλλά λειτουργικό σύνορο . Είναι ταυτόχρονα το ανατολικότερο εξωτερικό σύνορο της Ένωσης και πύλη προς τη Μέση Ανατολή, τον Κόλπο, το Maghreb, τα Βαλκάνια και, πέρα από αυτό, τη Μαύρη Θάλασσα και τον Καύκασο. Σε μια εποχή που η εγγύηση των ΗΠΑ εντός του Ατλαντικού πλαισίου φαίνεται λιγότερο προβλέψιμη στις Βρυξέλλες, το νησί αναλαμβάνει τον ρόλο ενός πεδίου δοκιμών για την ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία : ένα πολιτικά σταθερό έδαφος της ΕΕ, κοντά σε μεγάλα θέατρα κρίσεων, στο οποίο θα προβληθεί μια αυτόνομη ικανότητα σκληρής ισχύος .
Η Γαλλία είναι ο παράγοντας που έχει αξιοποιήσει με τη μεγαλύτερη συνέπεια αυτή την ευκαιρία. Για το Παρίσι, η Κύπρος προσφέρει ένα προγεφύρωμα της ΕΕ στο Λεβάντε: στρατηγική πρόσβαση στον Λίβανο, τη Διώρυγα του Σουέζ, ενεργειακές οδούς και περιφερειακές ζώνες συγκρούσεων. Η SOFA 2026 είναι το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας που ξεκίνησε με τη συμφωνία συνεργασίας του 2017 και κορυφώθηκε με τη Συμφωνία Στρατηγικής Συνεργασίας που υπέγραψαν ο Χριστοδουλίδης και ο Μακρόν στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του 2025. Τα επιχειρησιακά δεδομένα μιλούν από μόνα τους: τα λιμάνια της Λάρνακας και της Λεμεσού φιλοξενούν περίπου τριάντα γαλλικές ναυτικές κλήσεις ετησίως, και κατά τη διάρκεια της περιφερειακής κρίσης του Μαρτίου 2026, μια γαλλική φρεγάτα συμμετείχε στην αεράμυνα του νησιού, ενώ η ομάδα κρούσης Charles de Gaulle αναδιατάσσονταν στη Μεσόγειο.
Ωστόσο, η δομική αδυναμία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος έγκειται ακριβώς στην εξάρτησή του από έναν μόνο παράγοντα. Όπως σημειώνουν αρκετοί αναλυτές, η γαλλική παρουσία κινδυνεύει να παραμείνει υποκατάστατο και όχι θεμέλιο μιας συνεκτικής ευρωπαϊκής προσέγγισης: χωρίς ευρύτερο συντονισμό, η πρωτοβουλία του Παρισιού παραμένει θέμα πολιτικής ορατότητας και όχι συστημικής αρχιτεκτονικής. Η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία είναι ένα όραμα που αγωνίζεται να υλοποιηθεί: η Γαλλία είναι ο κύριος υποστηρικτής της, αλλά μια μοναδική φωνή. Όταν, κατά τη διάρκεια της κρίσης του Μαρτίου 2026, στρατιωτική βοήθεια από τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο εισέρρευσε στο νησί, το έκανε σε ad hoc βάση ( ἐξειδικευμένα ), αποκαλύπτοντας μια αντιδραστική και μη θεσμοθετημένη μορφή συνεργασίας. Αυτό είναι το ευρωπαϊκό παράδοξο: η Κύπρος είναι το προπύργιο μιας αυτονομίας που η Ένωση διακηρύσσει αλλά δεν καταφέρνει να δομήσει.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβεβαιώνουν την παρουσία τους
Ταυτόχρονα - και εδώ βρίσκεται η ουσία του ζητήματος -
η Κύπρος αποτελεί εδώ και καιρό πλεονέκτημα της στρατηγικής των ΗΠΑ στο Λεβάντε. Ο αποφασιστικός παράγοντας ήταν
η σταδιακή άρση του εμπάργκο όπλων: που εισήχθη το 1987, άρθηκε εν μέρει το 2020, αναστάλθηκε πλήρως από το 2021 και ανανεώθηκε ετησίως έκτοτε, πιο πρόσφατα για την περίοδο Οκτωβρίου 2025-Σεπτεμβρίου 2026.
Υπό την προεδρία του Χριστοδουλίδη,
ο οποίος σπούδασε στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Λευκωσία εγκατέλειψε την παραδοσιακή της θέση της μη ευθυγράμμισης για να ευθυγραμμιστεί με την Ουάσιγκτον,
αποκτώντας πρόσβαση στα προγράμματα Πωλήσεων Στρατιωτικού Εξοπλισμού στο Εξωτερικό και Υπερβολικών Αμυντικών Προϊόντων .
Η αμερικανική παρουσία δεν είναι απλώς εμπορική, αλλά και υποδομικής και επιχειρησιακής φύσης . Η Ευρωπαϊκή Διοίκηση των ΗΠΑ χρηματοδοτεί τον εκσυγχρονισμό δύο βασικών εγκαταστάσεων: της ναυτικής βάσης Ευάγγελος Φλωράκης, μόλις 229 χλμ. από τις ακτές του Λιβάνου, η οποία πρόκειται να στεγάσει ελικοδρόμιο για ελικόπτερα μεταφοράς βαρέων φορτίων όπως το Chinook· και της αεροπορικής βάσης Ανδρέας Παπανδρέου, η οποία επεκτείνεται επί του παρόντος με μια νέα πλατφόρμα προσγείωσης ικανή να φιλοξενήσει δεκάδες στρατηγικά μεταφορικά αεροσκάφη. Μέχρι το 2024, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ήδη αναπτύξει μια ομάδα Πεζοναυτών και αεροσκάφη V-22 Osprey στην Πάφο για εκκενώσεις από τον Λίβανο· τον Ιούνιο του 2025, μετά από κοινές επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, το νησί χρησίμευσε ως υλικοτεχνικός κόμβος για την έξοδο από το Ισραήλ. Στο θεσμικό μέτωπο, το πλαίσιο 3+1 (Ηνωμένες Πολιτείες, Ελλάδα, Ισραήλ και Κύπρος) και τα νομοσχέδια του Κογκρέσου σχετικά με κέντρα εκπαίδευσης όπως το CYCLOPS, το CERBERUS και το TRIREME εδραιώνουν τον ρόλο της Κύπρου ως μόνιμου επιχειρησιακού κόμβου για την περιφερειακή ασφάλεια υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.
Το αντάλλαγμα για αυτήν την ενσωμάτωση είναι η έκθεση. Η επίθεση ενός μη επανδρωμένου αεροσκάφους Shahed σε υπόστεγο στη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι τον Μάρτιο του 2026 - με την αναχαίτιση πυρομαχικών σε κοντινή απόσταση και την έκδοση δημόσιας προειδοποίησης από την Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Λευκωσία - έχει μετακινήσει την Κύπρο από το περιθώριο στην επιχειρησιακή περίμετρο της αντιπαράθεσης με το Ιράν. Η υποδομή που υποστηρίζει τη δυτική θέση βρίσκεται πλέον εντός της αποδεδειγμένης εμβέλειας εχθρικών παραγόντων και το στρατηγικό βάθος έρχεται με το κόστος της ευπάθειας.
Εδώ αναδύεται η υποκείμενη ένταση. Η κυρίαρχη αφήγηση παρουσιάζει την γαλλική (ευρωπαϊκή) και την αμερικανική παρουσία ως συμπληρωματικές, τόσο στρέφοντας την τουρκική αυτοπεποίθηση όσο και υποστηρίζοντας το μέτωπο Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ. Αλλά όσον αφορά την πολιτική οικονομία της ασφάλειας, η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία και η ατλαντική πρωτοκαθεδρία είναι, μακροπρόθεσμα, ανταγωνιστικές λογικές : η πρώτη υποθέτει μια Ευρώπη ικανή να ορίζει τα δικά της συμφέροντα και να εξοπλίζεται με τα εργαλεία για να τα επιδιώκει από κοινού όταν είναι δυνατόν, και μόνη όταν είναι απαραίτητο. η δεύτερη προϋποθέτει ότι η ασφάλεια στην ανατολική Μεσόγειο παραμένει αγκυροβολημένη σε μια αρχιτεκτονική υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, στην οποία οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι είναι δευτερεύοντα συστατικά.
Αυτός ο ανταγωνισμός εκδηλώνεται κυρίως σε τρία επίπεδα. Σε επίπεδο δυνατοτήτων , ο εκσυγχρονισμός των κυπριακών βάσεων που χρηματοδοτείται από την Ουάσιγκτον παρέχει στην Ουάσιγκτον και στους Ευρωπαίους εταίρους της -συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας- πρόσθετες επιλογές στην περιοχή: η ίδια υποδομή εξυπηρετεί δύο ξεχωριστά ηγεμονικά έργα και όποιος τη χρηματοδοτεί τελικά καθορίζει τη χρήση της. Σε βιομηχανικό επίπεδο, η γαλλοκυπριακή SOFA προωθεί την αμυντική συνεργασία και την εξαγωγή γαλλικών όπλων, σε άμεσο ανταγωνισμό με τα αμερικανικά προγράμματα FMS που ξεκλειδώθηκαν πρόσφατα με την άρση του εμπάργκο. Στο πολιτικό μέτωπο, η Νότια Ευρώπη εμπλέκεται σε εσωτερικό ανταγωνισμό για επιρροή στη Μεσόγειο, ενώ η έλλειψη ευρωπαϊκού συντονισμού δημιουργεί ένα άνοιγμα για εξωτερικούς παράγοντες. Ελλείψει συντονισμένης δράσης, αυτοί οι παράγοντες θα καλύψουν το κενό και το κόστος θα πέσει στα στρατηγικά συμφέροντα της Ένωσης.
Η πιθανή επίλυση αυτής της έντασης δεν είναι συμμετρική. Τα γεγονότα επί του εδάφους υποδηλώνουν ότι, εκτός από ένα ποιοτικό άλμα στην ευρωπαϊκή αμυντική ολοκλήρωση, το ατλαντικό μπλοκ θα διατηρήσει ουσιαστική πρωτοκαθεδρία: οι Ηνωμένες Πολιτείες ελέγχουν στρατηγικούς κόμβους υποδομών, βασικά εξοπλιστικά προγράμματα και το θεσμικό πλαίσιο 3+1. Η ευρωπαϊκή αυτονομία, που δεν διαθέτει συνεκτική πολιτική βούληση και αυτόνομες δυνατότητες σκληρής ισχύος, παραμένει μια υπερκατασκευή που στηρίζεται σε αμερικανικά υλικά θεμέλια. Η Γαλλία μπορεί να διαμορφώσει τις εξελίξεις, αλλά είναι απίθανο να τις δομήσει ελλείψει ενός κοινού ευρωπαϊκού οράματος, το οποίο δεν υπάρχει σήμερα. Με άλλα λόγια, η Κύπρος είναι τυπικά ευρωπαϊκή αλλά ουσιαστικά ενσωματωμένη στη στρατηγική σφαίρα των ΗΠΑ.
Διπλή ορθολογικότητα: Ο πληρεξούσιος και το αγκάθι στο πλευρό
Για την Τουρκία, μια στρατιωτικοποιημένη Κύπρος δημιουργεί μια διπλή λογική , η οποία είναι ταυτόχρονα εργαλειακή και αμυντική. Από τη μία πλευρά,
η στρατιωτικοποίηση του Νότου προσφέρει στην Άγκυρα μια στρατηγική δικαιολογία και χρησιμεύει ως αντίστροφη πληρεξουσιότητα :
η μόνιμη παρουσία του τουρκικού στρατού στο Βορρά και η υποστήριξη προς την ΤΔΒΚ νομιμοποιούνται ακριβώς από τον εντατικό εξοπλισμό της ελληνοκυπριακής πλευράς. Ο Υπουργός Εξωτερικών της ΤΔΒΚ,
Tahsin Ertuğruloğlu, έχει διατυπώσει ρητά αυτή τη λογική ,
ορίζοντας την τουρκική στρατιωτική παρουσία -
ως σημαντικό αποτρεπτικό παράγοντα - ως
το μοναδικό θεμέλιο της ασφάλειας και της σταθερότητας στην Κύπρο, και
ερμηνεύοντας κάθε ελληνοκυπριακή κίνηση ως απόδειξη της ζωτικής σημασίας της Δημοκρατίας της Τουρκίας ως εγγυητή των Τουρκοκυπρίων. Από αυτή την οπτική γωνία,
οποιαδήποτε συμφωνία όπως η SOFA ενισχύει την αφήγηση της Άγκυρας και
εδραιώνει την παρουσία της στο Βορρά ως «αναγκαίο» αντίμετρο.Από την άλλη πλευρά, αυτή η στρατιωτικοποίηση αποτελεί ένα δυνητικά θανατηφόρο αγκάθι στο πλευρό . Ένα νησί που φιλοξενεί γαλλικές δυνάμεις, αμερικανικές υποδομές και μια αυξανόμενη στρατιωτική και οικονομική προσέγγιση με το Ισραήλ - του οποίου τις αποκτήσεις ακινήτων η ΤΔΒΚ καταγγέλλει για τις πολιτικές, στρατηγικές και δημογραφικές τους επιπτώσεις - μετατρέπει το νότιο μέτωπο της Άγκυρας από ένα διαχειρίσιμο θέατρο σε μια περίμετρο περικύκλωσης. Η Τουρκία αμφισβητεί τα θαλάσσια σύνορα της Κυπριακής Δημοκρατίας και διεκδικεί δικαιώματα για την ΤΔΒΚ στα ίδια αυτά ύδατα, σε ένα πλαίσιο όπου η ελληνοτουρκική αντιπαλότητα έχει φέρει τους δύο συμμάχους του ΝΑΤΟ στο χείλος της ένοπλης σύγκρουσης σε πέντε περιπτώσεις τον τελευταίο μισό αιώνα. Ο πολλαπλασιασμός των δυτικών στρατιωτικών βάσεων και συμφωνιών μόλις μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από τις ακτές της Ανατολίας μειώνει το στρατηγικό βάθος της Τουρκίας και μεταβάλλει τις ευαίσθητες ισορροπίες στην περιοχή .
Η αντίδραση της Τουρκίας - η ανάπτυξη F-16 στην ΤΔΒΚ, η ρητορική του Erdoğan περί μη δίωξης του σιωνιστικού δικτύου πίσω από την γενοκτονία και ο χαρακτηρισμός της SOFA ως «παράνομης» επειδή υπογράφηκε με μια μη εγγυήτρια δύναμη - αποκαλύπτει την αμφισημία του υπολογισμού, όπου η στρατιωτικοποίηση των άλλων είναι ταυτόχρονα το επιχείρημα που δικαιολογεί την παρουσία της Τουρκίας και η απειλή που μια τέτοια παρουσία έχει ως στόχο να εξουδετερώσει. Πρόκειται για το κλασικό δίλημμα ασφάλειας : κάθε αμυντική κίνηση από έναν παράγοντα εκλαμβάνεται ως προσβλητική από τον άλλον, σε μια σπείρα που καθιστά την ανατολική Μεσόγειο ένα από τα κύρια μέτωπα ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.
Η Κύπρος συμπυκνώνει σε ένα ενιαίο πολιτικό αρχιπέλαγος τρεις δυναμικές που τέμνονται και συγκρούονται. Είναι το προπύργιο μιας ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας που παραμένει ανεκπλήρωτη λόγω έλλειψης συνοχής· είναι ένας κόμβος ήδη σταθερά ενσωματωμένος στην επιχειρησιακή περίμετρο των ΗΠΑ· και είναι αντικείμενο μιας διπλής τουρκικής λογικής που την καθιστά ταυτόχρονα άλλοθι και απειλή. Η φαινομενική συμπληρωματικότητα μεταξύ Παρισιού και Ουάσιγκτον καλύπτει μια δομική αντιπαλότητα που, όπως έχουν τα πράγματα, ευνοεί το ατλαντικό μπλοκ - το οποίο ελέγχει τις βαριές υποδομές και το θεσμικό πλαίσιο - έναντι μιας Ευρώπης που διακηρύσσει την αυτονομία χωρίς στην πραγματικότητα να την εγκαθιδρύει.
Μέχρι η Ένωση να μπορέσει να μεταφράσει τη φιλοδοξία της σε συντονισμένες δυνατότητες, η Κύπρος θα παραμείνει αυτό που είναι σήμερα: ένα ευρωπαϊκό έδαφος de jure , ένα ατλαντικό όργανο de facto και ένα μόνιμο ρήγμα κατά μήκος των νότιων συνόρων της Τουρκίας. Αυτά τα σύνορα θα μπορούσαν σύντομα να γίνουν σημείο ανάφλεξης, μετατρεπόμενα στην επόμενη ζώνη έντασης μεταξύ των δυνάμεων που εμπλέκονται στο μεγάλο έργο αναμόρφωσης της Μέσης Ανατολής.
Ἀπό : strategic-culture.su
Ἤδη γνωρίζοντας ποιός εἶναι πίσω ἀπό τόν Μακρόν
Η οικογένεια Rothschild έχει αγγλική και γαλλική πτέρυγα. Η γαλλική εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο Μακρόν. Η γαλλική εβραϊκή ηγεσία διόρισε τον Εμανουέλ Μακρόν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, λέει ένας Γάλλος Εβραίος συγγραφέας που γράφει blog με το όνομα Tsarfat (το εβραϊκό όνομα για τη Γαλλία)... Το 2011, ο Μακρόν έγινε ένας μικρός συνεργάτης στη εταιρία Rothschild, κερδίζοντας έναν σημαντικό μισθό. Άξιζε κάθε δεκάρα – ξεγέλασε τη Le Monde, εξαπάτησε τον Πρόεδρο Ολάντ, εξαπάτησε το γαλλικό κράτος, έκανε ό,τι ζήτησε ο Ρότσιλντ και σε αντάλλαγμα, πήρε την προεδρία της Δημοκρατίας. Ήταν ο νέος βασιλιάς που διορίστηκε από τον νέο Αμπραβανέλ. ( ἀπό ἐδῶ ) Φυσικά δέν εἶναι μόνον ὁ Μακρόν. Πάντα πίσω ἀπό κάθε Γάλλο πρόεδρο ἔβρισκες ἕναν ἑβραῖο ...σύμβουλο..
Ἄλλως τε, τί εἶναι ἡ Φραγκία ;
Καί βεβαίως, ἔχοντας τόσες φορές γράψει γιά τήν Κύπρο καί τήν "θανατηφόρα " σχέσιν μέ τό Ἰσραήλ
«Μεγάλα σχέδια»,στήν Κύπρον
πλέον ἀντιλαμβανόμεθα πώς πράγματι τό ἐγγύς μέλλον τῆς ἑλληνικῆς νήσου εἶναι ἀπολύτως σκοτεινό...
Ἡ Πελασγική
