Ἕνας Κόσμος Ἀνεστραμμένος

 Μπορούν οι πολιτισμοί να συνδυάσουν τα θραύσματα παλαιότερων αντιλήψεων και γνώσεων για να δώσουν το πλαίσιο μέσω του οποίου θα καταστεί ξανά κατανοητός ο ηθικός λόγος;

Περίληψη ομιλίας του Alastair Crooke που δόθηκε στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών, Μόσχα, 7 Σεπτεμβρίου 2026

Το παγκόσμιο μέλλον συχνά παρουσιάζεται ως ένας πολυπολικός ή πολυκομβικός κόσμος, με την έμμεση υπόθεση ότι τα κράτη θα τα πηγαίνουν καλύτερα μεταξύ τους - και θα επιλύουν τις διαφορές τους πιο εύκολα μέσω συζήτησης παρά μέσω πολέμου.

Αυτό ήταν μια ιδέα που κυκλοφόρησε ευρέως στα χρόνια πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Γράφτηκαν βιβλία που υπονοούσαν ότι ο πόλεμος δεν μπορούσε να συμβεί: Το οριστικό κείμενο σχετικά με αυτήν την έννοια, που δημοσιεύθηκε αρχικά το 1910 με τον τίτλο « Η Μεγάλη Ψευδαίσθηση », έγινε διεθνές μπεστ σέλερ.

ἐδῶ

Ο συγγραφέας του, Norman Angell, υποστήριξε ότι επειδή τα έθνη εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από ένα εξαιρετικά αλληλένδετο παγκόσμιο εμπορικό σύστημα, το οικονομικό κόστος του πολέμου θα υπερέβαινε δραστικά οποιαδήποτε πιθανά κέρδη. Υποστήριξε ότι ένα νικηφόρο έθνος θα υπέφερε εξίσου οικονομική καταστροφή με το ηττημένο - καθιστώντας την παραδοσιακή έννοια της στρατιωτικής κατάκτησης ξεπερασμένη. Το επιχείρημά του ερμηνεύτηκε ευρέως ως κάτι που καθιστά τον πόλεμο «αδύνατο».

Το επιχείρημά του αποδείχθηκε εσφαλμένο· ο Μεγάλος Πόλεμος ξέσπασε νομοτελειακά.

Σήμερα, η ιδέα μιας κάποιας πολυπολικής αλληλεπίδρασης επιμένει, αλλά η απειλή του πολέμου παραμένει και εντείνεται από την άρνηση της Δύσης να ακούσει - ή να καταλάβει - τι λένε τα κυρίαρχα πολιτισμικά κράτη. Αυτή η αδυναμία να ακούσει κανείς με ενσυναίσθηση βρίσκεται στη ρίζα των καταστροφικών εσφαλμένων ερμηνειών του Ιράν και της Ρωσίας από τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες. Και στον χαρακτηρισμό της Κίνας ως τόσο «άλλης» ώστε να καταστεί ένα κλειστό βιβλίο για τα δυτικά αυτιά.

Στο επιδραστικό βιβλίο του του 1981," After Virtue ", ο Alasdair MacIntyre υποστήριξε ότι το πρόγραμμα του Διαφωτισμού απέκοψε τον δυτικό άνθρωπο από τις ρίζες του στην παράδοση, αλλά δεν κατάφερε να δημιουργήσει μια δεσμευτική ηθική βασισμένη μόνο στη Λογική. Κατά συνέπεια, πολλοί από εκείνους που ζουν στη Δύση ζουν σε έναν κόσμο «ηθικού χάους και κατακερματισμού, στον οποίο οι «χαοτικές», αποσυνθετικές δυνάμεις έχουν σχεδόν εξαλείψει την αληθινή ηθική έρευνα από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό».

Αυτό που είναι σημαντικό να κατανοήσουμε είναι ότι το «ηθικό χάος και ο κατακερματισμός» του MacIntyre ενθαρρύνεται σκόπιμα για να αποδυναμώσει την εθνική, κοινοτική και θρησκευτική προσκόλληση – ακριβώς για να στοχεύσει και να αποδυναμώσει την εθνική συνοχή και την πολιτισμική κυριαρχία.

ἐδῶ

Το επιχείρημα του MacIntyre είναι ότι μόνο η πολιτιστική παράδοση και οι ηθικές της ιστορίες παρέχουν το πλαίσιο σε όρους όπως το καλό, η δικαιοσύνη και το τέλος :

«Ελλείψει παραδόσεων, η ηθική συζήτηση είναι εκτός σύνδεσης και μετατρέπεται σε θέατρο ψευδαισθήσεων όπου η απλή αγανάκτηση και η απλή διαμαρτυρία κατέχουν κεντρική θέση».

«Τα όρια χαράσσονται νωρίς και οι συμμετέχοντες σπεύδουν να πάρουν θέση. Αλλά παίρνοντας θέση, φαίνεται ότι καθίστανται ανίκανοι να ακούσουν τον άλλον... Όλοι νιώθουν τη ζέστη, αλλά κανείς δεν βλέπει το φως», υπογραμμίζει ο MacIntyre.

Αυτό που διαθέτουμε σήμερα, υποστηρίζει ο MacIntyre, δεν είναι τίποτα περισσότερο από απλά θραύσματα μιας παλαιότερης παράδοσης (Ηρωική Κοινωνία). Αυτά τα θραύσματα είναι απλώς πολύ σπάνια, καθώς ο ηθικός μας λόγος, ο οποίος χρησιμοποιεί όρους όπως το καλό, η δικαιοσύνη και το καθήκον, έχει στερηθεί το πλαίσιο που θα τον καθιστούσε κατανοητό. Με άλλα λόγια, θέτει την αρετή του ηρωικού, ομηρικού κόσμου πέρα ​​από τη δυτική εμβέλεια.

Χαράσσονται όρια. Υπάρχει μια βιασύνη για να πάρουμε θέση. Οι «χαοτικές», αποσυνθετικές δυνάμεις του σήμερα έχουν σχεδόν εξαλείψει την ηθική έρευνα από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό των ηθικών συζητήσεων είναι η τάση τους να μην καταλήγουν ποτέ σε λύση.

Όταν όλες οι ηθικές κρίσεις –απογυμνωμένες από τα συμφραζόμενα– γίνονται λίγο περισσότερο από εκφράσεις προτίμησης, στάσης ή συναισθήματος –με άλλα λόγια, ο συναγωνισμός είναι εκτός θέματος· μετατρέπεται σε ένα θέατρο αφηγήσεων όπου η αγανάκτηση και η πολικότητα βρίσκονται στο επίκεντρο.

Όμως, υιοθετώντας τόσο συναισθηματικά κομματικές πλευρές, οι δρώντες καθίστανται ανίκανοι να ακούσουν τον Άλλο . Οι «Άλλοι», λοιπόν, είτε πρόκειται για τη Ρωσία, το Ιράν είτε την Κίνα, απλώς γίνονται αόρατοι από τους κανόνες αυτής της προσέγγισης - καθώς οι τρόποι τους να προσανατολίζουν την ανθρώπινη προσοχή στον κόσμο είναι αρκετά διαφορετικοί.

Έτσι, μπορούμε (και οδηγούμαστε) στον πόλεμο μέσω αφηγηματικών μηνυμάτων που έχουν ως στόχο να αναγκάσουν τους ανθρώπους να χωροποιήσουν τον κόσμο με έναν συγκεκριμένο τρόπο, χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Οδηγούμαστε σε έναν «έναν κόσμο» που καθοδηγείται από τον Διαφωτισμό, στον οποίο κάθε «Ετερότητα» - είτε ρωσική, ιρανική είτε κινεζική - γίνεται αόρατη από τους κανόνες, τον τρόπο παρουσίας, με τον οποίο προσεγγίζουμε τα « πράγματα ».

Σε αυτόν τον «πόλεμο», ο κόσμος ανατρέπεται. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χωροποιούν ενεργά τον κόσμο γύρω τους, αλλά φαίνεται ότι έχουν αρκεστεί στο να τον έχουν χωροποιήσει γι' αυτούς . Οι αφηγήσεις ζυμώνονται και ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια μας. Έτσι λειτουργεί η μηχανή. Οι περισσότεροι άνθρωποι στη Δύση πιστεύουν ότι έχουν μια σταθερή αντίληψη της πραγματικότητας - γεγονότα, στοιχεία και συμπεράσματα. Αλλά ουσιαστικά, αντιμετωπίζουμε μια δομή που σκόπιμα ανατρέπει αυτή τη φανταστική αντίληψη της πραγματικότητας .

Στη μηχανή, η «χωροθέτηση» γίνεται αντίστροφα: Αρχικά, λαμβάνουν το μήνυμα, στη συνέχεια ζυμώνουν και ξεδιπλώνουν μια αφήγηση της «πραγματικότητας» σαν ζύμη, μέχρι να ταιριάξει στο σχέδιο. Και αν χρειαστεί, βάζουν τη μηχανή των Μέσων σε κίνηση αντίστροφα και ζυμώνουν την ίδια πραγματικότητα προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Πώς, λοιπόν, μπορούν οι κυρίαρχοι πολιτισμοί να ξεφύγουν από την «παγίδα του MacIntyre»; Μπορούν οι πολιτισμοί να συνδυάσουν τα θραύσματα παλαιότερων αντιλήψεων και γνώσεων για να δώσουν το πλαίσιο μέσω του οποίου θα καταστεί ξανά κατανοητός ο ηθικός λόγος;

Το να ξεφύγεις από τον πομπώδη χώρο της μηχανιστικής σκέψης και της χειραγωγημένης αφήγησης δεν είναι ούτε εύκολο ούτε απλό. Μάλλον το αντίθετο. Αλλά προσέξτε τι απαιτεί – μια αλλαγή στον τρόπο παρουσίας μας· πώς κατευθύνουμε την προσοχή μας προς τον κόσμο.

Πώς διαχειρίζεσαι την συνείδηση απέναντι στον κόσμο. Ο νευρολόγος Iain McGilchrist μας λέει ότι ο τρόπος με τον οποίο διαθέτουμε τη συνείδησή μας απέναντι στον κόσμο είναι κρίσιμος: Διότι ο τρόπος που το κάνουμε αυτό αλλάζει και καθορίζει τι θα βρούμε και θα κατανοήσουμε . Και καθώς χωροθετούμε τον κόσμο γύρω μας διαφορετικά, η αντίληψη διευρύνεται και η (μέχρι τότε κρυμμένη) ευρυχωρία αυτού που βρίσκεται πέρα ​​από αυτόν έρχεται στο προσκήνιο.

Η ανάκαμψη παλαιότερων τρόπων σκέψης – ο τρόπος σκέψης «όλα ταυτόχρονα, όλα μαζί» (σκέψη μέσω εικόνας) και άλλες πηγές γνώσης – μπορεί να ανοίξει έναν δρόμο για τη διαμεσολάβηση μεταξύ των φαινομενικά αντιθετικών πολώσεων του υποκειμενικού και του αντικειμενικού, τις οποίες η μηχανική ορθολογικότητα αφήνει τόσο συχνά σκληρές σε άλυτα εμπόδια. Η αποφατική προσέγγιση μπορεί επίσης να αμβλύνει τις αιχμηρές άκρες της εννοιολογικής σκέψης εισάγοντας την «ενδιάμεση» θέση, βρίσκοντας τον χώρο της ανάμεσα σε αιχμηρά γωνιακά επιχειρήματα. Αυτοί οι τρόποι σκέψης διαθέτουν τη δική τους λογική που ξεχωρίζει από τις ακαμψίες του Διαφωτισμού.

Αυτό είναι το μάθημα που το Ιράν και η εκ νέου ανακάλυψη της αρχαίας σκέψης παρέχουν στον κόσμο σήμερα.

Ἀπό : unz.com

Alastair Crooke : Ἡ ἐπικίνδυνη προβληματική κατάσταση τῶν Σαουδαράβων

Ἡ Παλαιά Παγκόσμια Τάξη Καταρρέει - Ὁ Τραμπ δέν θά τήν ἀφήσει

Ἡ Πελασγική

Ἡ φαινομενική νίκη τῆς ῥίζας τοῦ Κακοῦ : Ὁ ἱστότοπος τοῦ Andrew Anglin ἔκλεισε !

 Παρ᾿ὅλα αὐτά τό δημιουργικό καί ἐρευνητικό του ἔργο γιά τό βάθος τῆς ῥίζας τοῦ Κακοῦ,μένει : 

Ἀρχεῖα Andrew Anglin 

Πολλοί άνθρωποι λένε τώρα, όλα όσα είπα κι εγώ πριν από μια δεκαετία.... κανείς δεν μπορεί πλέον να αρνηθεί αυτό το εβραϊκό ζήτημα. Κάθε δημοφιλής, σχετικός δεξιός σχολιαστής ακούγεται τώρα σαν κάποια αλλοιωμένη εκδοχή του εαυτού μου... Όπου κι αν πάει από εδώ και πέρα, δεν ντρέπομαι να το αποκαλέσω αυτό μια τεράστια προσωπική και επαγγελματική νίκη. Ζούμε σε ένα νέο παράδειγμα του οποίου ήμουν ο κύριος πρωτοπόρος.

Ἀπό τόν Ron Unz

Νωρίτερα φέτος, ο Andrew Anglin έκλεισε το ιστολόγιό του "Daily Stormer ", μετά από περίπου 13 χρόνια λειτουργίας.

Να τι έγραψα λίγο μετά:

Για περισσότερα από δώδεκα χρόνια, η ιστοσελίδα "Daily Stormer" του Andrew Anglin ήταν η πιο δημοφιλής έκδοση της Alt-Right οπουδήποτε στο Διαδίκτυο, πιθανώς έχοντας μεγαλύτερο αναγνωστικό κοινό από όλες τις άλλες μαζί.

Αυτό το αξιοσημείωτο επίτευγμα ήρθε παρά την απολύτως άνευ προηγουμένου εκστρατεία παρενόχλησης, καταστολής και αφαίρεσης πλατφόρμας που αντιμετώπισε. Οι άσπονδοι εχθροί του όχι μόνο του απαγόρευσαν την πρόσβαση σε σχεδόν όλες τις τυπικές υπηρεσίες Διαδικτύου, αλλά κανόνισαν ακόμη και την επανειλημμένη κατάσχεση των domains του ιστότοπού του, κάτι που προηγουμένως θα φαινόταν αδιανόητο.

Στην πορεία, έγινε επίσης ένα από τα πρώτα άτομα που αποκλείστηκαν ποτέ από το Twitter. Αφού ο Elon Musk αγόρασε την εταιρεία και διακήρυξε μια νέα πολιτική για την ελευθερία του λόγου, ο Anglin έλαβε για λίγο άδεια να επιστρέψει. Αλλά παρά την προσεκτική αποφυγή αμφιλεγόμενων θεμάτων, σύντομα αποκλείστηκε ξανά.

Όλα αυτά του χάρισαν εύλογα τον τίτλο του πιο λογοκριμένου αρθρογράφου στον κόσμο. Αυτό ήταν το παρατσούκλι που του δώσαμε όταν δήλωσε ότι ο καθένας μπορούσε να αναδημοσιεύσει ελεύθερα τα έργα του και αρχίσαμε να το κάνουμε, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 2.000 αναρτήσεων και άρθρων του τα τελευταία πέντε χρόνια.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η τεράστια ανθρώπινη και οικονομική επιβάρυνση της διατήρησης ενός ιστότοπου υπό τόσο δύσκολες συνθήκες τελικά κατέστη αβάσταχτη για αυτόν, και τον περασμένο μήνα εγκατέλειψε τελικά αυτή την προσπάθεια, δημοσιεύοντας μια ανάρτηση με τίτλο «Το τέλος του Daily Stormer».

Κατά την πρώιμη περίοδο, τα εξωφρενικά προκλητικά και παραβιάζοντα ταμπού σχόλιά του είχαν οδηγήσει σε τόσο τεράστια αύξηση της επισκεψιμότητάς του που είχε προβλέψει μάλλον με καυχησιολογία ότι μέσα σε λίγα χρόνια θα ξεπέρναγε το αναγνωστικό κοινό των New York Times και σχεδόν κάθε άλλης έκδοσης. Αλλά οι ιδεολογικοί του εχθροί έβαλαν τέλος σε όλα αυτά και στην τελευταία του ανάρτηση περιέγραψε την ατυχή του μοίρα:

Αυτή είναι η 13η χρονιά του ιστότοπου. Ωστόσο, μόλις στον 4ο χρόνο λειτουργίας του, μου τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια με έναν εντελώς πρωτοφανή τρόπο. Για 9 χρόνια, ο ιστότοπος κουτσαίνει, με ένα σημαντικό αλλά σχεδόν εντελώς στάσιμο αναγνωστικό κοινό, χωρίς δυνατότητα ανάπτυξης. Ήταν εξωφρενικά ακριβό να διατηρηθεί ο ιστότοπος στο διαδίκτυο, με αποτέλεσμα να γίνει οικονομικά μη βιώσιμος.

Η αντισυνταγματική λογοκρισία είναι ο λόγος που κλείνω, και είναι ο λόγος που δημοσιεύω σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στο dailystormer.pw αντί για δεκάδες εκατομμύρια στο dailystormer(dot)com. Αυτό που έκαναν σε εμένα και στον ιστότοπό μου ήταν εντελώς πρωτοφανές, ένα επίπεδο λογοκρισίας στο οποίο κανένα άτομο ή έντυπο δεν είχε υποβληθεί ποτέ.

Ενώ ο ιστότοπος ήταν αποτελεσματικός από πολλές απόψεις, ακόμη και στην αποδυναμωμένη του κατάσταση, το 25ετές σχέδιό μου να δημιουργήσω και να διαχειριστώ το πιο δημοφιλές ανεξάρτητο ειδησεογραφικό και σχολιαστικό πρακτορείο στον κόσμο ακυρώθηκε.

Με τον πλήρη αποκλεισμό μου από κάθε δυτική εταιρεία υποδομής διαδικτύου, έπρεπε να χρησιμοποιήσω ύποπτες υπεράκτιες υπηρεσίες που διαφορετικά είχαν σχεδιαστεί για χρήση από εγκληματίες. Απίστευτα ακριβές και αναποτελεσματικές.

Αλλά παρά ταύτα, εξακολουθούσε να ισχυρίζεται ότι είχε κερδίσει μια ηθική νίκη, σημειώνοντας ότι ορισμένα από τα αμφιλεγόμενα θέματα των οποίων την κάλυψη είχε πρωτοστατήσει με τόλμη είχαν πλέον γίνει εντελώς mainstream:

Αποστολή Εξετελέσθη

Έγραψα αυτόν τον ιστότοπο στο διαδίκτυο για να ζητήσω αλλαγή στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και τον κόσμο, με έντονη έμφαση στο εβραϊκό πρόβλημα.

Πολλοί άνθρωποι λένε τώρα, όλα όσα είπα κι εγώ πριν από μια δεκαετία. Δεν τα λένε όλα τόσο καλά, δεν είναι ο τρόπος που θα το έκανα εγώ. Αλλά κανείς δεν μπορεί πλέον να αρνηθεί αυτό το εβραϊκό ζήτημα. Κανείς δεν προσπαθεί καν να το κάνει σε αυτό το σημείο. Κάθε δημοφιλής, σχετικός δεξιός σχολιαστής ακούγεται τώρα σαν κάποια αλλοιωμένη εκδοχή του εαυτού μου. Είναι σουρεαλιστικό. Όπου κι αν πάει από εδώ και πέρα, δεν ντρέπομαι να το αποκαλέσω αυτό μια τεράστια προσωπική και επαγγελματική νίκη. Ζούμε σε ένα νέο παράδειγμα του οποίου ήμουν ο κύριος πρωτοπόρος.

Έχει χάσει τα λογικά του ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ;  

Ron Unz • The Unz Review • 4 Μαΐου 2026 • 7.200 λέξεις

Περισσότερες από 2.000 αναρτήσεις είχαν ήδη αναδημοσιευτεί στον ιστότοπό μας , αλλά αυτό ήταν μόνο ένα μικρό κλάσμα της τεράστιας ποσότητας περιεχομένου που είχε δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια. Ευτυχώς, όμως, ένας ή περισσότεροι από τους θαυμαστές του δημιούργησαν ένα αντίγραφο ασφαλείας όλου του υλικού του και το δημοσίευσαν στο Διαδίκτυο, ελπίζοντας ότι κάποιος θα το έκανε διαθέσιμο σε πιο βολική μορφή.

Τώρα το ολοκλήρωσα αυτό και είναι πλέον διαθέσιμος ένας στοιχειώδης ιστότοπος που παρέχει όλες τις πολλές, πολλές χιλιάδες αναρτήσεις του.

https://www.anglinarchive.com/

Σκεφτείτε τον τεράστιο ρόλο του Anglin στο πρώιμο κίνημα της Alt-Right του 2016 και την διαδικτυακή ενέργεια που παρείχαν αυτοί οι ακτιβιστές στην προεδρική εκστρατεία του Ντόναλντ Τραμπ εκείνης της χρονιάς. Δεδομένων των πολύ ισόβαθμων αποτελεσμάτων εκείνων των εκλογών, ο Anglin αναμφισβήτητα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αλλαγή της ιστορίας της χώρας μας και ολόκληρου του κόσμου, είτε προς το καλό είτε προς το κακό.

Πράγματι, η κορύφωση της δημόσιας φήμης του Anglin πιθανότατα ήρθε την επόμενη χρονιά, όταν το προφίλ του κοσμούσε το εξώφυλλο του The Atlantic, μια μοναδική τιμή που απονεμήθηκε σε έναν μικρό αριθμό Αμερικανών κατά τη διάρκεια των τελευταίων εκατό ετών.

Επομένως, πιστεύω ότι αυτή η πηγή θα μπορούσε να είναι πολύ χρήσιμη για πολιτικούς επιστήμονες και άλλους ακαδημαϊκούς ερευνητές.

Ἀπό : unz.com

Πελασγική : Νά σημειώσω πώς τήν "γεύσιν" αὐτή [τοῦ ἀποκλεισμοῦ ] ἔχουμε ἀρχίσει νά αἰσθανόμαστε κι᾿ἐμεῖς. Βεβαίως σέ καμμία περίπτωσιν δέν βάζω τόν ἑαυτό μου στό μέγεθος τοῦ Andrew Anglin ( τοῦ ὁποίου πολλά θέματα ἔχουμε ἀναδημοσιεύσει ΕΔΩ ) , ἀλλά σέ ἕναν μικρό βαθμό θά μποροῦσα νά πῶ ὅτι σιγά-σιγά φιμώνεται κάθε φωνή. Αὑτό πού πραγματικά δέν φανταζόμουν πώς θά γινόταν ἀπό τό Χ τοῦ Elon Musk ( κάτι πού πολύ συχνά ἀντιμετωπίζω στό φ/β τοῦ ἑβραίου Zuckerberg), ἦρθε ὡς ἀρχή ( οὐδείς γνωρίζει τήν συνέχεια) καί στό Χ πού διακηρύσσει τήν "ἐλευθερία λόγου" ! 

Hi Πελασγική,

Your post was detected by our systems and had its visibility automatically limited for violating the X rules. Specifically:

Violating our Rules against Hateful Conduct ...

Ναί, δέν λέω, αὐτά καταγράφονται ὡς νίκη τῆς ῥίζας τοῦ Κακοῦ. Ὅμως φαινομενικῶς. Διότι οὐσιαστικῶς ὅπως εἶπε καί ὁ Andrew Anglin : 

 Πολλοί άνθρωποι λένε τώρα, όλα όσα είπα κι εγώ πριν από μια δεκαετία.... κανείς δεν μπορεί πλέον να αρνηθεί αυτό το εβραϊκό ζήτημα. Κάθε δημοφιλής, σχετικός δεξιός σχολιαστής ακούγεται τώρα σαν κάποια αλλοιωμένη εκδοχή του εαυτού μου... Όπου κι αν πάει από εδώ και πέρα, δεν ντρέπομαι να το αποκαλέσω αυτό μια τεράστια προσωπική και επαγγελματική νίκη. Ζούμε σε ένα νέο παράδειγμα του οποίου ήμουν ο κύριος πρωτοπόρος.

 Ἔτσι ! Μένει πλέον στόν κόσμο νά συνεχίσῃ τόν δρόμο πρός τήν ἀφύπνισιν καί νά ἀποφασίσῃ ν᾿ἀντιμετωπίσῃ ἀποτελεσματικά τό ξερίζωμα τῆς ῥίζας τοῦ Κακοῦ. 

Υ.Γ. Νά σᾶς πληροφορήσω πώς ἐπικοινώνησα τόσο μέ τόν Elon Musk, μέσῳ τοῦ ἡλεκτρινικοῦ ταχυδρομείου του, ὅσο καί μέ τήν ὁμάδα του, γιά νά ῥωτήσω ποιά εἶναι τά ὄρια τῆς "ελευθερίας λόγου " πού διατυμπανίζει καί μέχρι ποιόν πρέπει νά ἀγγίξουν ὥστε νά χαθῇ ἡ ἀξία καί σημασία της [ τῆς ἐλευθερίας λόγου] ; Ἀλλά καμμία ἀπολύτως ἀπάντηση δέν πῆρα. Φυσικό ...

Υ.Γ. 2  Καί γιά τήν ἱστορία, τό θέμα τοῦ ὁποίου τήν ὀρατότητα περιόρισαν ( ἔτσι λένε στό Χ τόν ἀποκλεισμό ), ἦταν : 

11η Σεπτεμβρίου 2001, 25 χρόνια μετά κι᾿ἀκόμη ἡ ἀλήθεια κρυμμένη στό φῶς...

Υ.Γ.3 Ἐάν τό θέμα αὐτό προωθοῦσε τό μῖσος, ἀλήθεια ἡ ἀποχώρησις τῶν 75  ἀντιπροσώπων χωρῶν -μελῶν τοῦ ΟΗΕ, στήν χθεσινή Γενική Συνέλευσιν ἄμα τῇ παρουσία τοῦ Νετανιάχου στό βῆμα, πῶς ἀκριβῶς ἐρμηνεύεται ;

Ἡ Πελασγική

Τί ἐπαίσχυντο ἔκανε ὁ Μητσοτάκης στήν Γενική Συνέλευση τοῦ ΟΗΕ ;

Κι᾿ἐνῶ καθώς ἀνέβηκε στό βῆμα γιά τήν ὁμιλία του Στήν Γενική Συνέλευση τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ὁ Νετανιάχου, καί οἰ ἀντιπρόσωποι 75 χωρῶν μελῶν, ἀποχωροῦσαν μαζικῶς :  

τό βίντεο ἀπό ἐδῶ

κάποιος, λίγο πρίν, τόν εἶχε ἀγκαλιάσει καί ἀσπαστεῖ γεμάτος ἀγάπη, νά τήν ἔλεγα καί λατρεία, πάλι μέσα θά ἔπεφτα, κι᾿ἔκανε μία πολύ θερμή συζήτηση μαζύ του. Ποιός ἦταν αὐτός ; 

τό βίντεο ἀπό ἐδῶ

Ἐν τάξει, μιλᾶμε γιά Τό δουλικό τοῦ Σιωνισμοῦ !  Ἤ μήπως νά ᾿πῶ « τό αἷμα νεό δέν γίνεται ». Τόσο πού στραβώνεται καί βλέπει τόν γενοκτόνο ἑνός λαοῦ ὡς τόν ἀγαπημένο πού εἶχε νοσταλγήσει ! 

φωτό

Μία ἄλλη σκέψις εἶναι  : Λές νά ἐγκρίνει ; Τότε πῶς συνδέεται τό : « Ἡ Ἑλλάδα εἶναι γεφυροποιός, ὄχι κράτος -ταραξίας » Καί ἡ γενοκτονία σέ ποιά κατηγορία ἐντάσσεται ; 

52 χρόνια δημοκρατίας, 52 χρόνια ἐξευτελισμός ἀπό ὅλους ὅσους πέρασαν ἀπό τήν ἐξουσία τῆς Ἑλλαδικῆς. Ἄ, ναί κάποιοι τούς ἔβαλαν ἐκεῖ ᾿πάνω. Γιά νά τούς ᾿δῶ τώρα, τί ἔχουν νά ᾿ποῦν ; Ἤ μᾶλλον τί ἔχουν νά ἐπιλέξουν σέ λίγους μῆνες ; 

( Συμπεριλάβετε καί τούς λοιπούς ὑποκριτές καί φαρισαίους πασοκοκομμούνια. Ἐν τάξει ; ) 

Κανείς πλέον δέν ἀντέχει τήν ἑβραϊκή μπόχα ! Κανείς ; Ὄχι καί κανείς. Ὑπάρχει ὁ Τράμπ πού χειροκροτεῖ καί ὁ Μητσοτάκης πού ἀγκαλιάζει ... ( ἀπό ἐδῶ ) 

Ὁρίστε οἱ 75 χῶρες πού ἀπεχώρησαν ἀπό τήν ὁμιλία Νετανιάχου  : 

 ( ἡ φωτό ἀπό ἐδῶ )

1. Afghanistan

2. Algeria

3. Angola

4. Antigua and Barbuda

5. The Bahamas

6. Bangladesh

7. Barbados

8. Bolivia

9. Bosnia and Herzegovina

10. Botswana

11. Brazil

12. Brunei Darussalam

13. Central African Republic

14. Chad

15. Chile

16. Colombia

17. Comoros

18. Cuba

19. Democratic Republic of the Congo

20. Djibouti

21. Dominica

22. Egypt

23. Equatorial Guinea

24. Eritrea

25. Eswatini

26. Guyana

27. Indonesia

28. Iran

29. Iraq

30. Ireland

31. Jordan

32. Kenya

33. Kuwait

34. Kyrgyzstan

35. Lebanon

36. Lesotho

37. Liberia

38. Libya

39. Madagascar

40. Malaysia

41. Maldives

42. Mauritania

43. Mozambique

44. Myanmar

45. Namibia

46. Nicaragua

47. Niger

48. North Korea

49. ΣΚΟΠΙΑ

50. Oman

51. Pakistan

52. Palestine

53. Panama

54. Peru

55. Qatar

56. Republic of the Congo

57. Saint Lucia

58. San Marino

59. Saudi Arabia

60. Senegal

61. Slovenia

62. Somalia

63. South Africa

64. Spain

65. Sudan

66. Syria

67. Tonga

68. Tunisia

69. Türkiye

70. Turkmenistan

71. Tuvalu

72. Uganda

73. Uzbekistan

74. Venezuela

75. Yemen

Κι᾿ἀπ᾿ὅ,τι καταλαβαίνετε, γιά τίς δημοκρατικές χώρες τῆς  «Πολιτισμένης Δύσεως» ὅλα βαίνουν καλῶς, κι᾿ ἀναρωτιούνται : Ποιά Γενοκτονία ; Ποιό τρομοκράτος ; 

Τό μόνο πού ἀναγνωρίζουν σχεδόν ὅλοι ( ἐκτός Ἰρλανδίας, Βοσνίας-Ἐρζεγοβίνης, Σκοπίων, Σλοβενίας καί Ἰσπανίας ) εἶναι τήν ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ! 

Ἡ Πελασγική