" ...μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρᾳ καί παρά θεοῖς καί παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι..." Σωκράτης

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Ἡ βίαιη κληρονομιά τοῦ Σιωνισμοῦ

Πίσω από την ίδρυση και την πολιτική πορεία του σύγχρονου Ισραήλ κρύβεται μια μακρόχρονη, αιματηρή ιδεολογική σύγκρουση που σημάδεψε τη Μέση Ανατολή. Από τις βομβιστικές επιθέσεις των οργανώσεων Irgun και Lehi τη δεκαετία του 1940, μέχρι τη βύθιση του πλοίου Altalena και τη δολοφονία του πρωθυπουργού Yitzhak Rabin το 1995, το κείμενο που ακολουθεί ιχνηλατεί τις ιστορικές ρίζες του αναθεωρητικού σιωνισμού. Μια αποκαλυπτική αναδρομή στο πώς ο ριζοσπαστικός εθνικισμός των Vladimir Zeev Jabotinsky και Menachem Begin εξελίχθηκε, μέσα από την επιρροή μορφών όπως ο Meir Kahane και ο Baruch Goldstein, σε ένα εκρηκτικό μείγμα θρησκευτικού φονταμενταλισμού και πολιτικής βίας.

 Τοῦ Donald Neff

Η ιστορική διαδρομή της βίας και οι ιδεολογικές ρίζες του αναθεωρητικού σιωνισμού

Στις 4 Ιανουαρίου 1948, Εβραίοι τρομοκράτες οδήγησαν ένα φορτηγό παγιδευμένο με εκρηκτικά στο κέντρο της αμιγώς αραβικής πόλης της Jaffa και το πυροδότησαν, σκοτώνοντας 26 και τραυματίζοντας περίπου 100 Παλαιστίνιους άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Την ευθύνη για την επίθεση έφερε η Irgun Zvai Leumi –η «Εθνική Στρατιωτική Οργάνωση» ( φωτό ἀριστερά ), γνωστή και με τα εβραϊκά αρχικά Etzel– η μεγαλύτερη εβραϊκή τρομοκρατική οργάνωση στην Παλαιστίνη. Υπό την ηγεσία του αναθεωρητή σιωνιστή Menachem Begin, η Irgun προέβαινε επί μια δεκαετία σε δολοφονίες και ακρωτηριασμούς Αράβων, Βρετανών, ακόμη και Εβραίων, στην προσπάθειά της να ιδρύσει ένα εβραϊκό κράτος.

Αυτή η εκστρατεία τρόμου κατέδειξε ότι στον πυρήνα του αναθεωρητικού σιωνισμού υπήρχε μια φιλοσοφική αποδοχή της βίας. Αυτή ακριβώς η κληρονομιά βίας συνέβαλε στη δολοφονία του Ισραηλινού πρωθυπουργού Yitzhak Rabin στις 4 Νοεμβρίου 1995.

Από το King David Hotel στη σφαγή του Deir Yassin

Η Irgun δεν ήταν η μοναδική εβραϊκή τρομοκρατική οργάνωση, αλλά υπήρξε η πλέον δραστήρια στην πρόκληση τυφλού τρόμου στην Παλαιστίνη πριν από την ίδρυση του Ισραήλ. Μέχρι την επίθεση στη Jaffa, το πιο θεαματικό της χτύπημα ήταν η ανατίναξη του King David Hotel ( φωτό κάτω ) στην Ιερουσαλήμ, στις 22 Ιουλίου 1946, με απολογισμό 91 νεκρούς – 41 Άραβες, 28 Βρετανούς και 17 Εβραίους.

Η έτερη μεγάλη εβραϊκή τρομοκρατική οργάνωση που δρούσε στην Παλαιστίνη τη δεκαετία του 1940 ήταν η Lohamei Herut Israel –«Μαχητές για την Ελευθερία του Ισραήλ», γνωστή με το εβραϊκό ακρωνύμιο Lehi– ή αλλιώς Stern Gang, από το όνομα του φανατικού ιδρυτή της, Avraham Stern. Δύο από τις πιο πολύκροτες ενέργειές της περιλάμβαναν τη δολοφονία του Βρετανού υπουργού Αποικιών Lord Moyne στο Cairo στις 6 Νοεμβρίου 1944, καθώς και τη δολοφονία του Σουηδού κόμη Folke Bernadotte στην Jerusalem στις 17 Σεπτεμβρίου 1948.

Οι δύο οργανώσεις συνεργάστηκαν στη σφαγή του Deir Yassin, όπου περίπου 254 Παλαιστίνιοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά σφαγιάστηκαν στις 9 Απριλίου 1948. Οι Παλαιστίνιοι επιζώντες διαπομπεύτηκαν σαν αρχαίοι σκλάβοι στους δρόμους της Jerusalem από τους τρομοκράτες που πανηγύριζαν.

Η σύγκρουση Ben-Gurion και Begin: Η υπόθεση του πλοίου Altalena

Ο Yitzhak Shamir ήταν ένας από τους τρεις ηγέτες της Lehi που έλαβαν την απόφαση για τις δολοφονίες των Moyne και Bernadotte. Τόσο ο ίδιος όσο και ο Begin διετέλεσαν αργότερα πρωθυπουργοί, κυβερνώντας το Ισραήλ για συνολικά 13 χρόνια, μεταξύ 1977 και 1992. Και οι δύο υπήρξαν ηγέτες του αναθεωρητικού σιωνισμού, αυτής της μεσσιανικής ομάδας υπερεθνικιστών που ίδρυσε ο Vladimir Zeev Jabotinsky τη δεκαετία του 1920. Ο ίδιος είχε προφητεύσει ότι θα χρειαζόταν ένα «σιδερένιο τείχος από εβραϊκές ξιφολόγχες» για να αποκτηθεί μια πατρίδα ανάμεσα στους Άραβες στην Παλαιστίνη. Οι οπαδοί του πήραν το σύνθημά του κυριολεκτικά.

Ο Begin και οι αναθεωρητές ήταν ιδιαίτερα μισητοί στους κυρίαρχους σιωνιστές, υπό την ηγεσία του David Ben-Gurion. Ο τελευταίος αποκαλούσε συστηματικά τον Begin ναζί και τον συνέκρινε με τον Hitler. Σε μια διάσημη επιστολή του στους New York Times το 1948, ο Albert Einstein χαρακτήρισε την Irgun «μια τρομοκρατική, ακροδεξιά, σωβινιστική οργάνωση» που πρέσβευε «τον υπερεθνικισμό, τον θρησκευτικό μυστικισμό και τη φυλετική ανωτερότητα». Αντιτάχθηκε μάλιστα στην επίσκεψη του Begin στις United States το 1949, υποστηρίζοντας ότι ο Begin και το κίνημά του ισοδυναμούσαν με «ένα φασιστικό κόμμα για το οποίο η τρομοκρατία (εναντίον Εβραίων, Αράβων και Βρετανών εξίσου) και η διαστρέβλωση αποτελούν μέσα, ενώ στόχος είναι ένα "κράτος-ηγέτης"», προσθέτοντας:

«Οι οργανώσεις IZL [Irgun] και Stern εγκαινίασαν ένα καθεστώς τρόμου στην εβραϊκή κοινότητα της Παλαιστίνης. Δάσκαλοι ξυλοκοπήθηκαν επειδή μίλησαν εναντίον τους, ενήλικες πυροβολήθηκαν επειδή δεν επέτρεψαν στα παιδιά τους να ενταχθούν σε αυτές. Με γκανγκστερικές μεθόδους, ξυλοδαρμούς, σπασίματα βιτρινών και εκτεταμένες ληστείες, οι τρομοκράτες εκφόβισαν τον πληθυσμό και επέβαλαν βαρύ φόρο υποτέλειας».

Ο Ben-Gurion θεωρούσε τους αναθεωρητές τόσο απειλητικούς, ώστε αμέσως μετά την ανακήρυξη της ίδρυσης του Ισραήλ στις 14 Μαΐου 1948, απαίτησε τη διάλυση των εβραϊκών τρομοκρατικών οργανώσεων. Αψηφώντας τον, ο Begin επιχείρησε να εισαγάγει ένα τεράστιο φορτίο όπλων με ένα πλοίο ονόματι Altalena, το οποίο αποτελούσε το φιλολογικό ψευδώνυμο του Jabotinsky.

Το πλοίο ήταν ένα αμερικανικό αποβατικό αρμάτων μάχης, πλεόνασμα του πολέμου, και είχε δωριστεί στην Irgun από την Hebrew Committee for National Liberation του Hillel Kook, μια αμερικανική οργάνωση αποτελούμενη από Εβραϊοαμερικανούς υποστηρικτές της Irgun. Ακόμη και εκείνη την εποχή, οι Εβραϊοαμερικανοί αποτελούσαν την κύρια πηγή χρηματοδότησης του σιωνισμού. Αν και ελάχιστοι από αυτούς μετανάστευσαν στο Ισραήλ, υπήρξαν γενναιόδωροι στη χρηματοδότηση του σιωνιστικού εγχειρήματος. Όπως και στο Ισραήλ, ήταν διχασμένοι ανάμεσα στον κυρίαρχο σιωνισμό και τον αναθεωρητισμό. Ένας από τους πιο γνωστούς αναθεωρητές ήταν ο Αμερικανός δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας Ben Hecht. Μετά από μια από τις τρομοκρατικές ενέργειες της Irgun, έγραψε:

«Οι Εβραίοι της Αμερικής είναι μαζί σας. Είστε οι υπερασπιστές τους… Κάθε φορά που ανατινάζετε ένα βρετανικό οπλοστάσιο, ή καταστρέφετε μια βρετανική φυλακή, ή τινάζετε στον αέρα ένα βρετανικό τρένο, ή ληστεύετε μια βρετανική τράπεζα, ή ανοίγετε πυρ με τα όπλα και τις βόμβες σας εναντίον των Βρετανών προδοτών και εισβολέων της πατρίδας σας, οι Εβραίοι της Αμερικής κάνουν μια μικρή γιορτή στην καρδιά τους».

Το Altalena ήταν φορτωμένο με οπλισμό αξίας 5 εκατομμυρίων δολαρίων, συμπεριλαμβανομένων 5.000 βρετανικών τυφεκίων Lee Enfield, περισσότερων από τρία εκατομμύρια σφαιρών, 250 πολυβόλων Bren, 250 υποπολυβόλων Sten, 150 γερμανικών πολυβόλων Spandau, 50 όλμων και 5.000 οβίδων, καθώς και 940 Εβραίων εθελοντών. Ο Ben-Gurion αντέδρασε με οργή, διατάσσοντας τη βύθιση του πλοίου στο λιμάνι του Tel Aviv. Τα πυρά πυροβολικού από τις ένοπλες δυνάμεις του νεοσύστατου κράτους πυρπόλησαν το Altalena, σκοτώνοντας 14 Εβραίους και τραυματίζοντας 69. Δύο στρατιώτες του τακτικού στρατού σκοτώθηκαν και έξι τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων. Ο Begin επέβαινε στο πλοίο αλλά διέφυγε χωρίς τραυματισμό. Αργότερα εκείνο το βράδυ, εξαπέλυσε μύδρους εναντίον του Ben-Gurion αποκαλώντας τον «παράφρονα δικτάτορα» και χαρακτήρισε το υπουργικό συμβούλιο «κυβέρνηση εγκληματιών τυράννων, προδοτών και αδελφοκτόνων».

Υπαρχηγός του Ben-Gurion στην υπόθεση του Altalena ήταν ο Yitzhak Rabin, ο ίδιος άνθρωπος που ως πρωθυπουργός δολοφονήθηκε από έναν εκ των πνευματικών κληρονόμων της τρομοκρατικής οργάνωσης Irgun του Menachem Begin. Σε όλη του τη ζωή, και ιδίως τα τελευταία του χρόνια, ο Rabin αντιτάχθηκε στους Εβραϊοαμερικανούς και τους ριζοσπάστες συμμάχους τους στο Ισραήλ που συνέχισαν να ασπάζονται τη φιλοσοφία της Irgun και πολέμησαν την ειρηνευτική διαδικασία, κερδίζοντας έτσι το άσβεστο μίσος τους.

Δύο διαφορετικές φιλοσοφίες για το ίδιο κράτος

Έτσι, στην καρδιά του εβραϊκού κράτους μαίνεται μια μακρόχρονη και βίαιη διαμάχη μεταξύ των κυρίαρχων σιωνιστών και των αναθεωρητών, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Παρά τις κραυγές μετά τη δολοφονία του Rabin ότι ήταν ανήκουστο να σκοτώνει Εβραίος Εβραίο, το εσωτερικό μίσος και η περιστασιακή βία έχουν σημαδέψει τις σχέσεις μεταξύ των αντίπαλων ομάδων του σιωνισμού.

  Ο πυρήνας αυτής της σύγκρουσης, η οποία εξακολουθεί να διχάζει το Ισραήλ καθώς και τους Αμερικανούς υποστηρικτές του, έγκειται στις διαφορετικές φιλοσοφίες του David Ben-Gurion και του Vladimir -Ze'ev Jabotinsky (  φωτό αριστερά). Και οι δύο κατάγονταν από την Ανατολική Ευρώπη, γεννήθηκαν τη δεκαετία του 1880 και επεδίωκαν ένα αμιγώς εβραϊκό κράτος. Όμως, ενώ ο Ben-Gurion ήταν πραγματιστής και κοσμικός, ο Jabotinsky ήταν ανυπόμονος και μεσσιανικός, ένας ηγέτης που εξυμνούσε τα ηρωικά σύμβολα του ολοκληρωτισμού. Ο Ben-Gurion ήταν συνήθως πρόθυμος να δεχτεί λιγότερα στο παρόν για να κερδίσει περισσότερα στο μέλλον, και έτσι αρκέστηκε στην αποδοχή της διχοτόμησης της Παλαιστίνης ως ενός αναγκαίου σκαλοπατιού προς ένα μεγαλύτερο εβραϊκό κράτος. Ο Jabotinsky, από την άλλη, κήρυττε ανυπόμονα το δικαίωμα των Εβραίων όχι μόνο σε ολόκληρη την παλαιστίνη, αλλά και «στις δύο όχθες του Ιορδάνη», εννοώντας τη συνδυασμένη περιοχή της Ιορδανίας και της Παλαιστίνης, ή όπως την αποκαλούσε, Eretz Yisrael, την αρχαία γη του Ισραήλ.

Ο Ben-Gurion ήταν ένας τραχύς ρεαλιστής που υπολόγιζε προσεκτικά τις κινήσεις του, έχοντας το βλέμμα στραμμένο με επιφυλακτικότητα στα συμφέροντα των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων και των ΗΠΑ. Το περιοδικό Time, σε ένα πορτρέτο του Ben-Gurion τον Αύγουστο του 1948, τον περιέγραψε ως «πρωθυπουργό και υπουργό Άμυνας, εργατικό ηγέτη και φιλόσοφο, σκληροτράχηλο, αντικοινωνικό και απότομο πολιτικό, έναν προφήτη που οπλοφορεί». Ο βιογράφος του, Michael Bar-Zohar, έγραψε: «Το πείσμα και η απόλυτη αφοσίωση σε έναν μοναδικό στόχο ήταν τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα του David Ben-Gurion».

Αντίθετα, ο Jabotinsky ήταν επιδεικτικός και αφοσιωμένος θαυμαστής του Ιταλού φασίστα ηγέτη Benito Mussolini. Ο μαθητής του, Menachem Begin, τον περιέγραψε ως «ρήτορα, συγγραφέα, φιλόσοφο, πολιτικό άνδρα, στρατιώτη, γλωσσολόγο… Αλλά για όσους από εμάς υπήρξαμε μαθητές του, δεν ήταν μόνο ο δάσκαλός τους, αλλά και ο φορέας της ελπίδας μας». Ο βιογράφος του Begin, Eric Silver, πρόσθεσε: «Υπήρχε μια πιο σκοτεινή πλευρά στη φιλοσοφία [του Jabotinsky]: αίμα, φωτιά και ατσάλι, η υπεροχή του ηγέτη, η πειθαρχία και η τελετουργία, η χειραγώγηση των μαζών, η φυλετική αποκλειστικότητα ως η καρδιά του έθνους». Ένα από τα συνθήματα του Jabotinsky ήταν: «Θα δημιουργήσουμε, με ιδρώτα και αίμα, μια ράτσα ανθρώπων, δυνατή, γενναία και σκληρή».

Ο Jabotinsky πέθανε το 1940 και ήταν ο Menachem Begin εκείνος που μετουσίωσε τον άγριο εθνικισμό του σε πρακτική πολιτική δράση. Ο Begin κατέληξε στο συμπέρασμα: «Ο κόσμος δεν λυπάται τους σφαγιασμένους. Σέβεται μόνο εκείνους που μάχονται». Αντέστρεψε το διάσημο ρητό του Descartes, λέγοντας: «Μαχόμαστε, άρα υπάρχουμε». Κεντρική θέση στην κοσμοθεωρία του Begin κατείχε η έννοια του «μαχόμενου Εβραίου». Όπως έγραψε:

«Μέσα από αίμα, φωτιά, δάκρυα και στάχτες, γεννήθηκε ένα νέο είδος ανθρώπινου όντος, ένα είδος εντελώς άγνωστο στον κόσμο για πάνω από 1.800 χρόνια, ο "ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ ΕΒΡΑΙΟΣ". Είναι αξίωμα ότι όσοι μάχονται πρέπει να μισούν… Έπρεπε να μισήσουμε πρώτα απ' όλα την τρομακτική, πανάρχαια, ασυγχώρητη και απόλυτη αδυναμία άμυνας του εβραϊκού μας λαού, που περιπλανιόταν επί χιλιετίες σε έναν σκληρό κόσμο, για την πλειονότητα των κατοίκων του οποίου η αδυναμία των Εβραίων αποτελούσε διαρκή πρόσκληση για να τους σφαγιάσουν».

Από αυτούς τους πρώτους ηγέτες του σιωνισμού (ο Ben-Gurion πέθανε το 1973 και ο Begin το 1992) αναδείχθηκαν οι άμεσοι επίγονοί τους στο ισραηλινό πολιτικό φάσμα. Ο Rabin και ο διάδοχός του, Shimon Peres, υπήρξαν αμφότεροι προστατευόμενοι του Ben-Gurion και συνέχισαν τον κυρίαρχο, κοσμικό σιωνισμό του. Από την πλευρά των Jabotinsky και Begin, οι συνεχιστές υπήρξαν οι Yitzhak Shamir, Ariel Sharon και, πλέον, ο Benjamin Netanyahu, ο σημερινός ηγέτης του Likud.

Η στρατηγική του Rabin και η άνοδος του Meir Kahane

( φωτό ἀριστερά : Yitzhak Rabin, Bill Clinton και Yasser Arafat κατά τη διάρκεια των Συμφωνιών του Όσλο στις 13 Σεπτεμβρίου 1993)

Ενώ οι δύο μεγάλες παρατάξεις του σιωνισμού διαφωνούν ως προς τις τακτικές, ο απώτερος στόχος τους για τη διατήρηση ενός εβραϊκού κράτους απαλλαγμένου από μη Εβραίους ήταν κοινός. Ο Yitzhak Rabin εξήγησε τη στρατηγική του λίγο πριν τον θάνατό του, κατά τη διάρκεια συνέντευξης στους Rowland Evans και Robert Novak:

«Πιστεύω ότι τα όνειρα των Εβραίων επί δύο χιλιάδες χρόνια να επιστρέψουν στη Zion αφορούσαν την οικοδόμηση ενός εβραϊκού κράτους και όχι ενός διεθνικού κράτους. Ως εκ τούτου, δεν θέλω να προσαρτήσω τα 2,2 εκατομμύρια Παλαιστινίων, οι οποίοι αποτελούν μια διαφορετική οντότητα από εμάς –πολιτικά, θρησκευτικά, εθνικά– παρά τη θέλησή τους, ώστε να γίνουν Ισραηλινοί. Επομένως, οραματίζομαι την ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους –όχι σε ολόκληρη τη γη του Ισραήλ, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος της, με πρωτεύουσα την ενωμένη Ιερουσαλήμ και σύνορο ασφαλείας τον Ιορδάνη ποταμό– και, δίπλα του, μιας παλαιστινιακής οντότητας, μικρότερης από κράτος, η οποία θα διαχειρίζεται τη ζωή των Παλαιστινίων. Δεν θα κυβερνάται από το Ισραήλ. Θα κυβερνάται από τους Παλαιστινίους. Στόχος μου δεν είναι η επιστροφή στις γραμμές πριν από τον πόλεμο των 6 ημερών, αλλά η δημιουργία δύο οντοτήτων. Θέλω έναν διαχωρισμό μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων που κατοικούν στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, και θα αποτελούν μια διαφορετική οντότητα που θα αυτοκυβερνάται».

Στο λεξιλόγιο των αναθεωρητών, ο στόχος ήταν ο ίδιος, αν και πιο επεκτατικός και διατυπωμένος με πιο άμεσα και μαχητικά λόγια. Ο πρώην υπουργός Άμυνας Ariel Sharon, κορυφαίος εκφραστής της δεξιάς πτέρυγας του σιωνισμού, σχολίασε το 1993: «Οι πρόγονοί μας δεν ήρθαν εδώ για να χτίσουν μια δημοκρατία, αλλά για να χτίσουν ένα εβραϊκό κράτος».

Η κατοχή ολόκληρης της Παλαιστίνης, συμπεριλαμβανομένης της Ιερουσαλήμ, στον πόλεμο του 1967 και η άνοδος στην εξουσία μια δεκαετία αργότερα του Menachem Begin έδωσαν τεράστια ώθηση στον αναθεωρητισμό και τη ριζοσπαστική φιλοσοφία του. Κατά την περίοδο αυτή αναδείχθηκε ο φανατικός Meir Kahane, ένας ραβίνος γεννημένος στο Brooklyn, ο οποίος υποστήριζε ανοιχτά την απομάκρυνση των Παλαιστινίων από ολόκληρη την Παλαιστίνη. Υπό την επήρεια της εμπρηστικής ρητορικής του, χιλιάδες ορθόδοξοι Εβραϊοαμερικανοί ενθαρρύνθηκαν να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ ως έποικοι σε κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, ενισχύοντας τη ριζοσπαστικοποίηση της ισραηλινής πολιτικής σκηνής. Μετά τη δολοφονία του Kahane στη New York το 1990 από έναν Άραβα, ο ανταποκριτής των New York Times, John Kifner, έγραψε ότι ο Kahane είχε πετύχει υπό την έννοια ότι πολλές από τις ιδέες του «είχαν παρεισφρήσει στο κυρίαρχο πολιτικό ρεύμα» στο Ισραήλ.

Ο Δρ. Ehud Sprinzak, Ισραηλινός ειδικός σε θέματα της άκρας δεξιάς στο Israel, παρατήρησε: «Εκεί που πέτυχε [ο Kahane] είναι στην αλλαγή του τρόπου σκέψης πολλών Ισραηλινών προς τα αντιαραβικά αισθήματα και τη βία. Ανάγκασε τα πιο ευυπόληπτα κόμματα να αλλάξουν. Τη δεκαετία του 1970 ο Kahane βρισκόταν στο πολιτικό περιθώριο, αλλά τη δεκαετία του 1980 το κέντρο είχε μετακινηθεί προς τον Kahane». Το πρακτορείο Jewish Telegraph Agency σχολίασε: «Ο ραβίνος Kahane μπόρεσε να πεθάνει ικανοποιημένος που το μήνυμά του άσκησε βαθιά και ευρεία επίδραση σε ολόκληρη την ισραηλινή κοινωνία».

Από τον εθνικισμό στον θρησκευτικό μεσσιανισμό

ομιλία του Πρωθυπουργού του Ισραήλ, Benjamin Netanyahu, στην κρατική τελετή μνήμης για τον Ze'ev Jabotinsky στο Όρος Herzl στην Ιερουσαλήμ : «Προς όλους τους φίλους και συναδέλφους μου που φυλάττουν και διατηρούν την κληρονομιά του Ze'ev Jabotinsky​ : Σας ευχαριστώ, και πιστεύω ότι το κάνω και εκ μέρους των μελών της οικογένειας Jabotinsky που είναι παρόντες εδώ σήμερα.» ( φωτό ) 

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990, ακόμη και οι βίαιες ιδέες του Kahane έμοιαζαν κάπως ήπιες στο πλαίσιο της ριζοσπαστικοποιημένης πολιτικής σκηνής του Ισραήλ. Ένα νέο ρεύμα θρησκευτικού εξτρεμισμού προστέθηκε στις τάξεις των αναθεωρητών. Αυτό έγινε εμφανές στις 25 Φεβρουαρίου 1994, όταν ο γεννημένος στο Brooklyn Δρ. Baruch Goldstein, μαθητής του Kahane, εισέβαλε στο τέμενος Ιμπραήμ –που οι Εβραίοι αποκαλούν Cave of Machpela– στη Hebron, σκοτώνοντας 29 και τραυματίζοντας περισσότερους από 150 Παλαιστίνιους πιστούς. Ενώ ο Rabin και οι εργατικοί σιωνιστές τον καταδίκασαν, ο Goldstein αναδείχθηκε σε ήρωα για τους αναθεωρητές σιωνιστές. Ο τάφος του μετατράπηκε σε προσκύνημα και δημιουργήθηκε μια ομάδα αναθεωρητών με την ονομασία «Goldsteiners». Είναι αφοσιωμένοι στα «υψηλά ιδανικά του Goldstein» και προτρέπουν «όλους τους αληθινούς Εβραίους να ακολουθήσουν τα βήματά του».

Παρότι οι αναθεωρητές διέθεταν ανέκαθεν ένα στοιχείο θρησκευτικού μεσσιανισμού, οι πιο ριζοσπαστικοί από τους σημερινούς επιγόνους τους προέρχονται από υπερθρησκευόμενους ορθόδοξους Εβραίους, οι οποίοι απορροφώνται λιγότερο από την πολιτική και περισσότερο από τη θρησκεία. Πιστεύουν ότι είναι αγγελιοφόροι του Θεού. Έτσι, ο δολοφόνος του Rabin, Yigal Amir, επικαλέστηκε τη θεϊκή εντολή για να εξηγήσει τη δολοφονία.

Πρόκειται για μια ριζική αλλαγή νοοτροπίας –αν όχι βίας– σε σχέση με τους παραδοσιακούς αναθεωρητές. Για παράδειγμα, το 1943, ο Yitzhak Shamir διέταξε τη δολοφονία ενός από τους στενότερους συντρόφους του στη συμμορία Stern, αλλά πρόβαλε ένα εντελώς διαφορετικό σκεπτικό που δεν είχε καμία σχέση με τον Θεό. Το κίνητρο απέρρεε κυρίως από πολιτικούς και τακτικούς λόγους. Ο Shamir έγραψε στα απομνημονεύματά του, In the Final Analysis, ότι ο διοικητής της Stern, Eliyahu Giladi, είχε γίνει «παράξενος και ανεξέλεγκτος», ήθελε να πυροβολήσει εναντίον πλήθους Εβραίων και παρότρυνε στη δολοφονία του David Ben-Gurion, πράξεις που θα ήταν εξαιρετικά αντιδημοφιλείς. Ο Shamir έγραψε: «Φοβήθηκα ότι είχε τρελαθεί εντελώς. Ήξερα ότι έπρεπε να πάρω μια μοιραία απόφαση και δεν την απέφυγα». Ο Giladi πυροβολήθηκε θανάσιμα στην πλάτη σε μια παραλία νότια του Tel Aviv και ο δολοφόνος του δεν βρέθηκε ποτέ.

Οι νέοι αναθεωρητές έχουν πλέον διευρύνει το δικαίωμα στον φόνο, το οποίο διεκδικούσαν οι πρώτοι αναθεωρητές στο όνομα του εθνικισμού, ώστε να περιλαμβάνει και ένα θεϊκό δικαίωμα. Σε τελική ανάλυση, ενδιαφέρονται λιγότερο για τις εξωτερικές και εσωτερικές υποθέσεις παρά για τη δικαίωση των πράξεων του ανθρώπου ενώπιον του Θεού. Πρόκειται για ένα ισχυρό και εκρηκτικό μείγμα εθνικισμού και θρησκείας, το οποίο είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε περισσότερη βία, εκτός εάν το Ισραήλ καταφέρει να κοιτάξει βαθιά μέσα στην ίδια του την ψυχή.

Ἀπό :  ihr.org


Ἡ Πελασγική

Ὅταν ὁ Mackenzie King συνάντησε τόν Adolf Hitler

 Τον Ιούνιο του 1937, καθώς η Ευρώπη βάδιζε ολοταχώς προς την άβυσσο, ο πρωθυπουργός του Καναδά, William Lyon Mackenzie King, ταξίδεψε στο Βερολίνο αναζητώντας μια ειρηνική διέξοδο. Η συνάντησή του με τον Adolf Hitler δεν έμεινε στην ιστορία μόνο για τις διπλωματικές της ισορροπίες, αλλά κυρίως για τον απροσδόκητο θαυμασμό που ένιωσε ο Καναδός ηγέτης απέναντι στον führer — φτάνοντας στο σημείο να τον συγκρίνει και με την Joan of Arc.

Τοῦ Allan Levine

Ο Mackenzie King ( φωτό ἀριστερά ) ήταν ο απόλυτος εκφραστής της πολιτικής του κατευνασμού, ειδικά στα τελευταία χρόνια της ειρήνης, στα τέλη της δεκαετίας του ’30. Με τις καλύτερες προθέσεις, προσπαθούσε να κρατήσει ισορροπίες ανάμεσα σε αντικρουόμενους στόχους. Από τη μία, ήθελε να ανεβάσει τις μετοχές του και να συσφίξει τη φιλία του με τον Αμερικανό πρόεδρο Franklin D. Roosevelt, παίζοντας τον ρόλο του γεφυροποιού ανάμεσα σε ΗΠΑ και Βρετανία. Από την άλλη, πιστός στη γραμμή που ακολουθούσε από τις αρχές του ’20, επέμενε σε μια ανεξάρτητη, αμιγώς καναδική εξωτερική πολιτική. Κατά βάθος, όμως, ήξερε καλά πως, όπως ακριβώς και το 1914, αν η Βρετανία έμπαινε στον πόλεμο, ο Καναδάς θα την ακολουθούσε. 

Όπως έγραψε αργότερα ο στενός του συνεργάτης, Arnold Heeney, αναπολώντας εκείνη την περίοδο:

 «Με βάση όσα ήρθαν αργότερα στο φως, είναι ειρωνεία ότι στα χρόνια του πολέμου είχε περάσει προς τα έξω η εικόνα πως ο Mackenzie King προτιμούσε την Ουάσινγκτον από το Λονδίνο, δίνοντας προτεραιότητα στους δεσμούς με την αμερικανική ήπειρο αντί για τη Βρετανία και την Κοινοπολιτεία. Όσοι δουλεύαμε δίπλα του είχαμε σχεδόν καθημερινά αποδείξεις ότι συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο. Ο King έβλεπε με καχυποψία όσους πίστευε ότι ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τη σχέση με τη Βρετανία για να επιβάλουν συγκεντρωτικό έλεγχο, αλλά το δέσιμό του με τη Βρετανία και καθετί βρετανικό ήταν βαθύ».

Με τις μνήμες από τον διχασμό του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την υποχρεωτική στράτευση ακόμα νωπές, ο King πάσχιζε να καθησυχάσει τον Ernest Lapointe, τους βουλευτές του στο Κεμπέκ και ολόκληρο τον γαλλόφωνο Καναδά ότι η χώρα δεν θα μπλεκόταν σε μια νέα ξένη σύρραξη. Τέλος, όπως και άλλοι ηγέτες της εποχής που δεν είχαν ακόμη αντιληφθεί το πραγματικό μέγεθος της ναζιστικής απειλής και των σχεδίων της, ο King πίστευε —και προσευχόταν συχνά γι' αυτό— ότι μια λογική συμφωνία ειρήνης με τον Adolf Hitler ήταν όντως εφικτή.

Στην προσπάθειά του να κρατήσει ίσες αποστάσεις ανάμεσα σε αντικρουόμενους στόχους, ο King αναγκάστηκε να τηρήσει ασαφή στάση ως προς το τι θα έπραττε ο Καναδάς σε περίπτωση ευρωπαϊκής σύρραξης. «Είχε αποφασίσει», υποστηρίζει ο ιστορικός Norman Hillmer, «πως η ασάφεια θα ενοχλούσε τους λιγότερους». Να ενοχλήσει τους λιγότερους, ναι — το να εξοργίσει, να εκνευρίσει και να φέρει στα όριά τους τους γύρω του, όμως, ήταν μια εντελώς διαφορετική υπόθεση. Αυτή η αμφισημία και η επιφυλακτικότητα οδήγησαν αναπόφευκτα, αν και άδικα, στο να του κολλήσουν την ταμπέλα του απομονωτιστή και του οπαδού της ουδετερότητας. Όπως έχει πλέον αποδειχθεί, δεν υπήρξε ποτέ τίποτα από τα δύο. «Οι παλινωδίες του King, οι υπεκφυγές και οι δισταγμοί του δεν προσφέρουν ακριβώς συναρπαστικό ανάγνωσμα», έγραψαν οι ιστορικοί Jack Granatstein και Robert Bothwell σε ένα εμβληματικό τους άρθρο για το θέμα. «Όμως οι κινήσεις του… δείχνουν πόσο καλά έπιανε τον παλμό της κοινής γνώμης, αναγνωρίζοντας πως το λαϊκό αίσθημα δεν διαμορφώνεται κατά παραγγελία, επειδή απλώς μια πολιτική επιλογή θεωρείται “σωστή”. Όταν ο King οδήγησε έναν ενωμένο Καναδά στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έδωσε στους Καναδούς μια πολιτική που δεν φάνταζε σωστή μόνο στον ίδιο, αλλά και στους ίδιους».

Η αμφισημία αυτή ξεκίνησε από τη στάση του King απέναντι στην Κοινωνία των Εθνών. Ήταν προσηλωμένος στην ειρήνη και στη συμμετοχή του Καναδά στον δοκιμαζόμενο οργανισμό, αλλά είχε απόλυτο δίκιο στην εκτίμησή του πως ένα διεθνές σύστημα συλλογικής ασφάλειας που άφηνε απ’ έξω τις Ηνωμένες Πολιτείες —μεταξύ άλλων μεγάλων δυνάμεων— ήταν καταδικασμένο να αποτύχει. Όπως είχε ξεκαθαρίσει κατά την κρίση της Αβησσυνίας και το δίλημμα για το αν έπρεπε να μπει φρένο στον [Ιταλό ηγέτη Benito] Mussolini, δεν είχε καμία διάθεση να αφήσει τον Καναδά να συρθεί σε μια αδιέξοδη θέση — και πολύ περισσότερο σε έναν πόλεμο.

Όταν ο Hitler διέταξε τα γερμανικά στρατεύματα να εισβάλουν στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη της Ρηνανίας —μια παραβίαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών και του Συμφώνου του Λοκάρνο— η ανησυχία του King χτύπησε κόκκινο. «Προσεύχομαι ο Θεός να συγκρατήσει το χέρι του επιτιθέμενου», έγραψε στο ημερολόγιό του στις 7 Μαρτίου 1936. Δύο εβδομάδες μετά την ενέργεια αυτή του Hitler, ο J.S. Woodsworth του κόμματος CCF τον πίεσε να ξεκαθαρίσει τη θέση της κυβέρνησης. Ο King απάντησε με εκείνη τη χαρακτηριστική θολούρα που τον έκανε διάσημο: «Με μια λέξη, η στάση της κυβέρνησης είναι να μην κάνει η ίδια τίποτα και, αν είναι δυνατόν, να αποτρέψει οτιδήποτε θα μπορούσε να προσθέσει έναν ακόμη παράγοντα στις κρίσιμες συζητήσεις που διεξάγονται αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη». Δύο μήνες αργότερα έγινε πιο συγκεκριμένος. Επανέλαβε τη στήριξή του στην Κοινωνία των Εθνών, προσθέτοντας όμως με οξυδέρκεια πως «οι συλλογικές μπλόφες δεν φέρνουν συλλογική ασφάλεια». (Ο εγωισμός του King θα είχε κολακευτεί —αν και ίσως θα έμενε άφωνος— αν ήξερε ότι τον Ιανουάριο του 2003 ο Donald Rumsfeld, ο αμφιλεγόμενος υπουργός Άμυνας του προέδρου George W. Bush, χρησιμοποίησε αυτή την αιχμηρή ατάκα του King για να επικρίνει την άρνηση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ να στηρίξει έναν πόλεμο κατά του Saddam Hussein και του Ιράκ).

Η στάση του παγιώθηκε ακόμη περισσότερο τον Σεπτέμβριο, όταν έφτασε στη Γενεύη για τη συνέλευση της Κοινωνίας των Εθνών. Έβρισκε «παράλογο» το να «εμπιστεύεται κανείς τις υποθέσεις της χώρας του, άμεσα ή έμμεσα, σε μια σύναξη σαν αυτή που βλέπει κανείς στην αίθουσα της Συνέλευσης». Με την ενθάρρυνση του υφυπουργού Εξωτερικών Oscar Skelton και του υπουργού Εργασίας Norman Rogers —οι οποίοι ήθελαν να κρατήσουν τον Καναδά ακόμα πιο μακριά από τα εκρηκτικά ευρωπαϊκά προβλήματα απ' ό,τι ο ίδιος ο King— διαβεβαίωσε τους συνέδρους για τη στήριξη του Καναδά στον οργανισμό και, αμέσως μετά, δήλωσε πως η Κοινωνία των Εθνών θα έπρεπε να «δίνει έμφαση στη διαμεσολάβηση και τη συμφιλίωση, παρά στην τιμωρία». Ο King είχε πράγματι πιάσει τον παλμό της χώρας του. Η ομιλία του επαινέθηκε σχεδόν από όλους στη συνέλευση (φρόντισε μάλιστα να καταγράψει κάθε θετικό σχόλιο στο ημερολόγιό του), καθώς και από τις εφημερίδες στο Κεμπέκ και τον υπόλοιπο Καναδά. Μόνο στο Γουίνιπεγκ, ο διευθυντής της εφημερίδας Winnipeg Free Press, John Dafoe, προέβλεψε ότι ο King είχε βουλιάξει την Κοινωνία των Εθνών — αν και θα παραδεχόταν πως πιθανότατα είχε ήδη βουλιάξει από μόνη της.

Τον Μάιο του 1937, ο King βρέθηκε στο Λονδίνο για επαφές κορυφής, αλλά και για να παραστεί στη στέψη του George VI. Αν συνέβη κάτι έξω από τα συνηθισμένα σε αυτό το ταξίδι, ήταν η κατ' ιδίαν συζήτησή του με τον Joachim von Ribbentrop, ο οποίος το 1937 ήταν πρέσβης του Hitler στη Βρετανία. Ο μελλοντικός υπουργός Εξωτερικών του Γ΄ Ράϊχ —που έμελλε να απαγχονιστεί το 1946 στη Νυρεμβέργη για εγκλήματα πολέμου— εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από τη «φωτισμένη» στάση του King απέναντι στην Κοινωνία των Εθνών και τις διεθνείς εξελίξεις, ώστε προσκάλεσε τον Καναδό πρωθυπουργό στο Βερολίνο για μια προσωπική συνάντηση με τον Hitler. Ήταν κάτι που ο King σκεφτόταν εδώ και πάνω από έναν χρόνο. 

Η πολυαναμενόμενη συνάντηση με τον Hitler πραγματοποιήθηκε στο προεδρικό μέγαρο του Βερολίνου στις 29 Ιουνίου. Ένας φρουρός τον οδήγησε στον επάνω όροφο, όπου τον υποδέχτηκαν οι συνεργάτες του Hitler και τον πέρασαν σε μια διπλανή αίθουσα. Ο führer, φορώντας επίσημο ένδυμα με λευκό παπιγιόν, τον περίμενε. Έσφιξε θερμά το χέρι του King και κάθισαν σε δύο μεγάλες, άνετες πολυθρόνες, με τον διερμηνέα, κύριο Schmidt, στα αριστερά του Hitler. Ο King είχε φέρει ως δώρο στον οικοδεσπότη του τη βιογραφία που είχε γράψει για τον ίδιο ο Norman Rogers. Καθώς του την παρέδιδε, άνοιξε το βιβλίο για να δείξει στον Hitler φωτογραφίες από τα παιδικά του χρόνια, επισημαίνοντας με νόημα ότι είχε μεγαλώσει στο Μπερλίν (Βερολίνο) του Οντάριο. Ο Hitler χαμογέλασε θερμά και ξεφύλλισε τον τόμο. Πριν ο King αποχωρήσει, ο Hitler τού χάρισε με τη σειρά του, όπως την περιέγραψε ο ίδιος, «μια πανέμορφη φωτογραφία του σε ασημένια κορνίζα, με προσωπική αφιέρωση». Ο King συγκινήθηκε βαθύτατα από αυτή τη χειρονομία «φιλίας». ( φωτό ἀριστερά )

Η συζήτηση ήταν προγραμματισμένη για 30 λεπτά, αλλά κράτησε 45 λεπτά παραπάνω. Μία-δυο φορές ο γραμματέας του Hitler τού υπενθύμισε ότι ο χρόνος είχε λήξει, όμως ο Hitler τον αγνόησε. Οι δύο άνδρες μίλησαν για μια ευρεία γκάμα θεμάτων — με τη χτυπητή εξαίρεση της αντιεβραϊκής πολιτικής των Ναζί, θέμα που ο King δεν θα τολμούσε ποτέ να θίξει για να μην προσβάλει τον οικοδεσπότη του. (Ο King, πάντως, φρόντισε να ενημερώσει τον Hitler ότι διέθετε «τη μεγαλύτερη πλειοψηφία που είχε ποτέ πρωθυπουργός στον Καναδά»). Η κουβέντα περιστράφηκε κυρίως γύρω από την κατάσταση στην Ευρώπη, την αδικία της Συνθήκης των Βερσαλλιών, την ανάγκη επανεξοπλισμού της Γερμανίας και τις ολέθριες συνέπειες ενός πολέμου. «Η δύναμή μου πηγάζει από τον λαό», είπε ο Hitler στον King, «[και] ο λαός δεν θέλει πόλεμο». Από την πλευρά του, ο King επανέλαβε όσα είχε τονίσει και στον [έμπιστο του Hitler και κορυφαίο στέλεχος των Ναζί, Hermann] Goering: «Πως αν ερχόταν ποτέ η στιγμή που οποιοδήποτε τμήμα της [Βρετανικής] Αυτοκρατορίας ένιωθε ότι η ελευθερία που όλοι απολαμβάναμε απειλείται από κάποια επιθετική ενέργεια ξένης χώρας, τότε όλοι θα ενώνονταν για να προστατεύσουν την ελευθερία αυτή, την οποία είμαστε αποφασισμένοι να μην αφήσουμε να κινδυνεύσει».

Λίγες ημέρες αργότερα στο Παρίσι, ο King επανέλαβε την ίδια ακριβώς γραμμή στους δημοσιογράφους, προκαλώντας αναστάτωση στον Skelton και τα στελέχη του υπουργείου Εξωτερικών, καθώς άφηνε να εννοηθεί ότι ο Καναδάς θα υπερασπιζόταν τα συμφέροντα και την ελευθερία της αυτοκρατορίας υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Ήταν μια υπερβολικά γενικευμένη δήλωση για να την καταπιεί ο Skelton, και το επισήμανε διακριτικά στον πρωθυπουργό.

Όπως πολλοί άλλοι που ήρθαν σε επαφή με τον Hitler πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι και ο King γοητεύτηκε απροκάλυπτα από αυτόν — κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα στην αποτίμηση περίπου 7.400 λέξεων, λεπτό προς λεπτό, που υπαγόρευσε στον [γραμματέα του, Edward A.] Pickering για το ημερολόγιό του. Επαίνεσε τον Hitler πάνω από μία φορά: «Μίλησα… για το εποικοδομητικό έργο του καθεστώτος του που είδα με τα μάτια μου, και είπα πως ελπίζω να συνεχιστεί… Ότι είναι βέβαιο πως θα βρει μιμητές και σε άλλες χώρες, προς μέγα όφελος της ανθρωπότητας». Σε αυτά τα λόγια, ο Hitler «μίλησε με μεγάλη μετριοφροσύνη» για τα επιτεύγματά του. Ο King ένιωσε επίσης την ανάγκη να πει στον Hitler πως « όλοι οι υπουργοί μας κι εγώ ο ίδιος είχαμε προκαταλήψεις εναντίον του, θεωρώντας ότι είχε στενόμυαλες απόψεις και εθνικιστικές και ιμπεριαλιστικές πολιτικές, αλλά πλέον είχαμε αλλάξει εντελώς γνώμη και πιστεύαμε πως οι πολιτικές απέναντι στις ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονταν σε σοφά χέρια».

Έφυγε από το μέγαρο νιώθοντας γεμάτος, ικανοποιημένος και αισιόδοξος ότι ο πόλεμος μπορούσε ακόμα να αποφευχθεί. Η οπτική του King για τον Hitler είναι δύσκολο να χωνευτεί σήμερα. Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί το γεγονός ότι το 1937 ο Hitler αντιμετωπιζόταν από πολλούς ως ένας χαρισματικός, αν και επικίνδυνος, οραματιστής — κάπως όπως τον περιέγραψε και ο Mackenzie King.

«Για να καταλάβει κανείς τον Hitler, πρέπει να θυμάται τις περιορισμένες ευκαιρίες που είχε στα πρώτα χρόνια της ζωής του, τη φυλάκισή του και ούτω καθεξής. Είναι πραγματικά θαυμαστό το τι έχει καταφέρει από μόνος του μέσα από την αυτομόρφωσή του… Διαθέτει την ίδια συγκροτημένη εξωτερική εμφάνιση με μια βαθιά συναισθηματική φύση στο εσωτερικό του. Το πρόσωπό του είναι πολύ πιο ελκυστικό απ’ όσο αφήνουν να φανεί οι φωτογραφίες του. Δεν είναι το πρόσωπο ενός οξύθυμου, υπερεντατικού ανθρώπου, αλλά ενός ήρεμου, πράου άνδρα, με βαθιά και στοχαστική σοβαρότητα. Το δέρμα του ήταν λείο· το πρόσωπό του δεν πρόδιδε σημάδια κόπωσης ή εξάντλησης· τα μάτια του, όμως, μου έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση. Είχαν μια υγρή λάμψη που μαρτυρούσε οξεία αντίληψη και βαθιά συμπάθεια.( φωτό ἀριστερά) Με κοίταζε κατευθείαν στα μάτια κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας… καθόταν απόλυτα ήρεμος και μιλούσε ευθέως, χωρίς να διστάσει ούτε σε μία λέξη… Έχει έναν πολύ ευγενικό, γλυκό χαρακτήρα και μπορούσε κανείς να καταλάβει πώς, ειδικά οι απλοί άνθρωποι, έφταναν να τρέφουν μια βαθιά αγάπη γι’ αυτόν… Καθώς μιλούσα μαζί του, δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ την Joan of Arc. Είναι ξεκάθαρα ένας μυστικιστής».

Ακόμη και όταν η κατάσταση στην Ευρώπη επιδεινώθηκε το 1938, ο King παρέμεινε προσκολλημένος σε αυτή την εξιδανικευμένη, σχεδόν απόκοσμη εικόνα του Hitler. Μάλιστα, είχε πείσει τον εαυτό του ότι ο führer ήταν κι εκείνος πνευματικά, καθοδηγούμενος —όπως και ο ίδιος— από το πνεύμα της μητέρας του. «Όποιος δεν κατανοεί αυτή τη σχέση —τη λατρεία της υπέρτατης αγνότητας στο πρόσωπο μιας μητέρας— δεν μπορεί να κατανοήσει τη δύναμη που πηγάζει από αυτήν, ούτε την καθοδήγησή της. Πιστεύω πως ο κόσμος θα αναγνωρίσει τελικά έναν πολύ σπουδαίο άνθρωπο… στο πρόσωπο του Hitler».

Ἀπό : winnipegfreepress.com


Ἡ Πελασγική

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Ἡ ἐπιλεγμένη 17η Νοεμβρίου

Γιατί γιά τόν τελευταῖο φόβο πού ἔχουν σπείρει ( παγκόσμιο blackout ) ἐπελέγη ἡ 17 Νοεμβρίου ; Ἔχει κάποια ἰδιαίτερη συμβολική ;  Ῥώτησα τό AI τῆς Google. Πᾶμε στίς ἀπαντήσεις του. 

•  Η 17η Νοεμβρίου 2026 δεν έχει καμία απολύτως μυστική, αστρονομική ή γεωπολιτική σημασία σε παγκόσμιο επίπεδο· επιλέχθηκε από τους δημιουργούς των viral βίντεο αποκλειστικά λόγω μιας τυχαίας σύμπτωσης δύο άσχετων αναφορών.
•  Η ατάκα σε ένα επεισόδιο των Simpsons
•  Η προγραμματισμένη εθνική δοκιμή στις ΗΠΑ

• Στην Ελλάδα. Είναι η σημαντικότερη σύγχρονη δημοκρατική επέτειος, καθώς τιμάται η εξέγερση του Πολυτεχνείου του 1973 (φέτος συμπληρώνονται 53 χρόνια), με σχολικές εκδηλώσεις και πορείες μνήμης

Στον υπόλοιπο κόσμο. Είναι η Διεθνής Ημέρα Φοιτητών (καθιερωμένη σε ανάμνηση της εξέγερσης των φοιτητών στην Πράγα το 1939 κατά των Ναζί), καθώς και η Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας.

Τα γεγονότα της Πράγας αποτελούν την αφετηρία για την καθιέρωση της Διεθνούς Ημέρας Φοιτητών, η οποία ενέπνευσε δεκαετίες αργότερα και τους φοιτητές του Πολυτεχνείου στην Αθήνα το 1973.

• Η αφορμή. Στις 28 Οκτωβρίου 1939, ανήμερα της επετείου ανεξαρτησίας της Τσεχοσλοβακίας (που τότε βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή), φοιτητές και πολίτες βγήκαν στους δρόμους της Πράγας. Κατά τη διάρκεια της βίαιης καταστολής από τα στρατεύματα κατοχής, τραυματίστηκε θανάσιμα ο φοιτητής Ιατρικής Γιαν Όπλεταλ (Jan Opletal), ο οποίος υπέκυψε στα τραύματά του λίγες ημέρες αργότερα.

• Η κηδεία και η εξέγερση. Στις 15 Νοεμβρίου, η κηδεία του Opletal μετατράπηκε σε μαζική αντιναζιστική διαδήλωση χιλιάδων φοιτητών.

• Τα αντίποινα της 17ης Νοεμβρίου. Τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου 1939, οι ναζιστικές δυνάμεις περικύκλωσαν τις φοιτητικές εστίες της Πράγας. Εκτέλεσαν χωρίς δίκη εννέα φοιτητές και καθηγητές, συνέλαβαν περισσότερους από 1.200 φοιτητές και τους έστειλαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν, ενώ έκλεισαν όλα τα τσεχικά πανεπιστήμια μέχρι το τέλος του πολέμου.

• Η διεθνής καθιέρωση. Το 1941, το Διεθνές Συμβούλιο Φοιτητών στο Λονδίνο ανακήρυξε την 17η Νοεμβρίου ως Διεθνή Ημέρα Φοιτητών στη μνήμη των θυμάτων της Πράγας.

Η ιστορική σύνδεση ανάμεσα στην Πράγα του 1939 και το Πολυτεχνείο του 1973 δεν είναι τυχαία: οι Έλληνες φοιτητές γνώριζαν τη σημασία της 17ης Νοεμβρίου ως Διεθνούς Ημέρας Φοιτητών και τη χρησιμοποίησαν συνειδητά ως σύμβολο αντίστασης απέναντι στη δικτατορία.

• Η γνώση του συμβολισμού. Στη μεταπολεμική Ελλάδα, οι δημοκρατικοί φοιτητικοί σύλλογοι γιόρταζαν την 17η Νοεμβρίου ως ημέρα μνήμης του αντιφασιστικού αγώνα. Κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών (1967–1974), ο εορτασμός της είχε απαγορευτεί, γεγονός που την έκανε ακόμα πιο φορτισμένη πολιτικά.

• Η κορύφωση της εξέγερσης. Όταν οι φοιτητές κατέλαβαν το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στις 14 Νοεμβρίου 1973 (διαμαρτυρόμενοι για τις νόθες φοιτητικές εκλογές και τη στρατολόγηση των αντιφρονούντων φοιτητών), η κινητοποίηση κλιμακώθηκε ραγδαία. Η επέμβαση του στρατού και η εισβολή του άρματος μάχης στην πύλη του Πολυτεχνείου συνέβησαν τα ξημερώματα του Σαββάτου 17 Νοεμβρίου 1973—ακριβώς 34 χρόνια μετά την εισβολή των Ναζί στις φοιτητικές εστίες της Πράγας.

3. Η κοινή κληρονομιά σήμερα

Από το 1974 και μετά, η 17η Νοεμβρίου απέκτησε διπλή ιστορική βαρύτητα: τιμάται διεθνώς για τη φοιτητική εξέγερση της Πράγας ενάντια στον ναζισμό και στην Ελλάδα για την εξέγερση του Πολυτεχνείου ενάντια στη δικτατορία, αποτελώντας ένα ενιαίο σύμβολο για την ακαδημαϊκή ελευθερία και τη δημοκρατία.

- Κάνεις λάθος γιά τό Πολυτεχνεῖο καί τό γιατί ἐξεγέρθηκαν οἱ φοιτητές. Τά κύρια αιτήματά τους ἦταν Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία ποὐ ἔγιναν καί σύμβολα τῆς ἐξέγερσης

•  Έχετε απόλυτο δίκιο: το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» ήταν η καρδιά, το κεντρικό σύνθημα και η ουσία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου . Η προηγούμενη αναφορά μου στις φοιτητικές εκλογές και τη στράτευση αφορούσε μόνο τις αρχικές αφορμές των μηνών πριν τον Νοέμβριο (όπως στη Νομική), οι οποίες όμως γρήγορα ξεπεράστηκαν. Μόλις ξεκίνησε η κατάληψη του Πολυτεχνείου στις 14 Νοεμβρίου 1973, τα αιτήματα πήραν καθολικό, κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα:

• Ψωμί. Αντιπροσώπευε την κοινωνική δικαιοσύνη, το δικαίωμα στην εργασία και την αντίδραση στη φτώχεια, τον πληθωρισμό και την οικονομική εξαθλίωση των εργαζομένων επί Χούντας. Γι' αυτό και στο Πολυτεχνείο κατέβηκαν μαζικά εργάτες, οικοδόμοι και απλοί πολίτες στο πλευρό των φοιτητών.

• Παιδεία. Αφορούσε την κατάργηση της λογοκρισίας, την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, τον εκδημοκρατισμό των πανεπιστημίων και το δικαίωμα όλων των νέων στη μόρφωση χωρίς τον έλεγχο των διορισμένων από το καθεστώς επιτρόπων.

• Ελευθερία. Ήταν το κορυφαίο αίτημα για την ανατροπή της δικτατορίας, την αποκατάσταση της δημοκρατίας, την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και την εθνική ανεξαρτησία.

Η δύναμη αυτού του τρίπτυχου —που ακουγόταν ασταμάτητα από τον ραδιοφωνικό σταθμό των Ελεύθερων Πολιορκημένων και γράφτηκε στα κάγκελα και τους τοίχους του ιδρύματος— ήταν ακριβώς το στοιχείο που ένωσε τους φοιτητές με ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και κατέστησε το Πολυτεχνείο διαχρονικό σύμβολο δημοκρατίας.

- Πάλι κάνεις λάθος ἀφοῦ δέν ὑπῆρχε καμμία φτώχεια στήν Ἑλλάδα ἐκείνη τήν περίοδο. Ἀντίθετα ἡ οἰκονομία ἦταν σέ μεγάλη ἄνοδο καί ἔλαβε «Ὄσκαρ Οἰκονομίας» τά ἔτη 1971 - 1972

 Πράγματι, για τα έτη 1971 και 1972, η βρετανική εφημερίδα The Times του Λονδίνου απένειμε στην Ελλάδα μια άτυπη ετήσια δημοσιογραφική διάκριση (που έμεινε γνωστή στον ελληνικό Τύπο ως «Όσκαρ Οικονομίας») για τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, τη σταθερότητα των τιμών και το ισοζύγιο πληρωμών εκείνης της διετίας. Βασίστηκε στη μαζική επέκταση των κατασκευών, στον τουρισμό, στις φοροαπαλλαγές και στην ευρεία χορήγηση δανείων.

... ο πληθωρισμός ήταν χαμηλός (κάτω από 4,5%), το 1973 εκτινάχθηκε στο 15,4% (και έφτασε το 27,2% το 1974)

- Λές ψέματα ποτέ δέν ὑπῆρξε ἐκτίναξη πληθωρισμοῦ, ἐπειδή τά ἔζησα ἐκεῖνα τά χρόνια

• η καθημερινή πραγματικότητα βιώνεται διαφορετικά ανάλογα με τον τόπο, το επάγγελμα και τις συνθήκες ζωής κάθε ανθρώπου, ενώ οι οικονομολόγοι και οι ιστορικοί καταγράφουν εκ των υστέρων τους συνολικούς στατιστικούς δείκτες της χώρας (όπως τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος και της ΕΛΣΤΑΤ).

- Οἱ οικονομολόγοι καί οἱ "ἱστορικοί" ψεύδονται γιά νά ὑποστηρίξουν τήν ἀποτυχημένη δημοκρατία τους πού ἐδῶ καί 53 χρόνια βυθίζει τήν Ἑλλάδα στήν οἰκονομική ἐξαθλίωση

• Πολλοί πολίτες και αναλυτές επισημαίνουν τις μεγάλες οικονομικές κρίσεις που βίωσε η χώρα τις τελευταίες δεκαετίες —με κορυφαία την κρίση χρέους της δεκαετίας του 2010, τα μνημόνια, την απώλεια εισοδήματος και την υψηλή ανεργία. Από αυτή την οπτική, ασκείται δριμεία κριτική στο πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης για κακοδιαχείριση, πελατειακές σχέσεις, υπερδανεισμό και αποβιομηχάνιση, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι η χώρα οπισθοδρόμησε οικονομικά και παραγωγικά σε σχέση με τις δυνατότητές της.

- Κάνεις ἐπίσης λάθος γιά τήν Ἐκπαίδευση, ἀφοῦ τήν περίοδο 67-73 ὑποστηρίχθηκε σέ πολύ μεγάλο βαθμό ἡ Δωρεάν Παιδεία μέ δημιουργία σχολείων καί στό πιό ὁρεινό χωριό τῆς χώρας ὅπως καί στόν ἀθλητισμό μέ ἀθλητικούς χώρους καί στάδια σχεδόν παντοῦ.

• Το καθεστώς της επταετίας διατήρησε τη δωρεάν φοίτηση και επέκτεινε τη δωρεάν διανομή σχολικών και πανεπιστημιακών συγγραμμάτων (Ν.Δ. 749/1970).

• Κατά την περίοδο 1967–1973 κατασκευάστηκαν πράγματι πολλά νέα σχολικά κτίρια σε αστικά κέντρα και επαρχιακές περιοχές, ενώ δημιουργήθηκαν δεκάδες εθνικά στάδια, κλειστά γυμναστήρια και αθλητικοί χώροι σε πόλεις και κωμοπόλεις της χώρας (μέσω της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού), γεγονός που συνέβαλε στην ανάπτυξη του μαζικού αθλητισμού.

- Εἶδες που τά κύρια συνθήματα τοῦ Πολυτεχνείου ἦσαν ψεύτικα ;

• Οι περισσότεροι ιστορικοί και όσοι συμμετείχαν στην εξέγερση τονίζουν ότι τα αιτήματα δεν αφορούσαν μόνο υλικά αγαθά, αλλά τη θεσμική δημοκρατία: το τέλος της λογοκρισίας, την κατάργηση των διώξεων και των εξοριών, το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση και τον συνδικαλισμό, καθώς και την αντιμετώπιση του απότομου πληθωρισμού του 1973. Η στάση απέναντι σε εκείνη την περίοδο παραμένει βαθιά συνδεδεμένη με τις πολιτικές πεποιθήσειςκαι τα προσωπικά βιώματα κάθε πολίτη.

- Πές μου γιά τήν σύνδεση τῶν Ἰσραηλινῶν μέ τά γεγονότα τοῦ Πολυτεχνείου 

 •   Η άρνηση της Ελλάδας στις ΗΠΑ. Τον Οκτώβριο του 1973 ξέσπασε ο Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ ανάμεσα στο Ισραήλ και έναν συνασπισμό αραβικών κρατών (Αίγυπτος, Συρία). Η κυβέρνηση Μαρκεζίνη (υπό τον Γ. Παπαδόπουλο) αρνήθηκε να επιτρέψει στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα για τον ανεφοδιασμό του Ισραήλ.  Η στάση αυτή προκάλεσε έντονη δυσαρέσκεια στις ΗΠΑ και τον υπουργό Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ, οι οποίοι έκριναν ότι το καθεστώς Παπαδόπουλου δεν εξυπηρετούσε τα στρατηγικά τους συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο...υποστηρίζεται ότι οι αμερικανικές και ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες υποκίνησαν ή εκμεταλλεύτηκαν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου για να ανατρέψουν τον Παπαδόπουλο και να φέρουν στην εξουσία τον «πρόθυμο» Δημήτριο Ιωαννίδη (στις 25 Νοεμβρίου 1973).Οι σύγχρονοι ιστορικοί απορρίπτουν το σενάριο ότι η εξέγερση ήταν «κατασκεύασμα» ξένων υπηρεσιών.  

( Αν θέλετε, μπορούμε να ολοκληρώσουμε εδώ αυτή τη συζήτηση ή να περάσουμε σε ένα εντελώς διαφορετικό θέμα που σας ενδιαφέρει.) 

Δύσκολα τά πράγματα γιά τήν ΑΙ... Χά,χά,χά ! 

- Ἐπίσης μοῦ ἔκρυψες πώς ὁ κύριος λόγος τῆς ἐξέγερσης τῶν φοιτητών στήν Πράγα ξεκίνησε στίς 28 Ὀκτώβριου καί ἡ οὐσιαστική διαμαρτυρία ἦταν γιά τήν δημιουργία τῆς Βοημίας -Μοραβίας πού εἶχαν ἀποδεχθεῖ καί οἱ Ἄγγλοι (  σημείωση : διαβάζουμε ἐδῶ γιά τήν διάσπαση τῆς Τσεχοσλοβακίας καί τήν δημιουργία τριῶν κρατῶν )

• Η Συμφωνία του Μονάχου (Σεπτέμβριος 1938). Με στόχο να αποφύγουν έναν νέο ευρωπαϊκό πόλεμο, η Μεγάλη Βρετανία (υπό τον Νέβιλ Τσάμπερλεν) και η Γαλλία αποδέχθηκαν την προσάρτηση της Σουδητίας (περιοχής της Τσεχοσλοβακίας) από τη ναζιστική Γερμανία, χωρίς τη συμμετοχή της ίδιας της Τσεχοσλοβακίας στις διαπραγματεύσεις.

Από αυτή τη διαδήλωση ξεκίνησε η αλυσίδα των γεγονότων (ο θανάσιμος τραυματισμός του φοιτητή Jan Opletal, η κηδεία του στις 15 Νοεμβρίου και η αιματηρή καταστολή της 17ης Νοεμβρίου 1939) που οδήγησε στην καθιέρωση της Διεθνούς Ημέρας Φοιτητών.

- Δέν μοῦ εἶπες πώς οἱ πολιτικές ρίζες τῆς οικογενειάς του ἦταν σοσιαλιστικές

•  Σωστά το επισημαίνετε: οι γονείς του Γιαν Όπλεταλ, ο Στέπαν και η Άννα, ανήκαν όντως στον χώρο της Τσεχοσλοβακικής Σοσιαλδημοκρατίας 

-Κάποια σύνδεση τῶν γεγονότων μέ ἑβραίους ; 

• Η μόνη τεκμηριωμένη σύνδεση με Εβραίους στα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου 1939 αφορά έναν από τους εννέα εκτελεσθέντες φοιτητές και καθηγητές, τον Marek Frauwirth, ο οποίος ήταν σλοβακικής-εβραϊκής καταγωγής και συμμετείχε στην αντίσταση εκδίδοντας πλαστά διαβατήρια σε Εβραίους.

( Αν θέλετε, μπορούμε να ολοκληρώσουμε εδώ αυτή την ιστορική αναδρομή ή να εξετάσουμε κάποιο άλλο θέμα που σας ενδιαφέρει.) 

Κι᾿ἔτσι κλείσαμε την "ἐνημέρωση" ἀπό τό ΑΙ ἐπί τῆς 17ης Νοεμβρίου. Μήπως ἐπεί δή βρέθηκε σέ δύσκολη θέση ; Χά,χά,χά ! Κι᾿ἕνα ...μυστήριο πρᾶγμα : ἄν δέν βάλλουν καί τήν δόση "Ναζί"  δέν γίνεται ! Ὑπάρχουν τελικῶς πολλά κρυφά σημεῖα ἤ ἐπί τό ὀρθότερον " διαστρεβλωμένη ἀλήθεια" σ᾿αὐτό πού λέγεται ...Ἱστορία. Διότι ὅπως λέμε πάντα : Ἡ Ἱστορία γράφεται ἀπό τούς νικητές. Εἱδικῶς ἐκείνη πού ἀφορᾷ ἀπό τό 1944 μέχρι σήμερα ....................

Ἔρχεται ἡ 17η Νοεμβρίου μέ ὅ,τι ἐπιφυλάσσει. Ἀπό πάσης ἀπόψεως...................

( Οἱ φωτό ἀπό τό ἀρχεῖο μου )


Ἡ Πελασγική

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Ὁ πατριωτισμός δέν εἶναι ἐπιλογή, εἶναι ὑποχρέωση

Οἱ παραδοσιακές ἀξίες ὡς πολιτικό καθήκον

ο σεβασμός προς τις παραδοσιακές αξίες αυξάνεται ευθέως ανάλογα με την ηλικία. Αυτή ακριβώς, όμως, είναι και η πορεία με την οποία αναπτύσσονται η νόηση και οι πνευματικοί ορίζοντες του ανθρώπου σε μια υγιή, ορθολογική κοινωνία

Εκείνο το τριάντα τοις εκατό των νέων που ήδη ενστερνίζονται τις παραδοσιακές αξίες, απλώς ωρίμασαν και απέκτησαν σύνεση νωρίτερα από τους συνομηλίκους τους.

Τοῦ Alexander Dugin

Οι παραδοσιακές αξίες αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της πατριωτικής κοσμοθεωρίας, η οποία είναι απαραίτητη για την ίδια την ύπαρξη της κοινωνίας. Κάθε εναλλακτικό σύστημα αντίθετων αξιών συνιστά μια ιδεολογία ολέθρια. Οποιαδήποτε παρέκκλιση από το πατριωτικό ιδεώδες, ακόμη κι αν δεν στοιχειοθετεί αδίκημα, αποτελεί ένα βήμα προς την παρανομία. Ως εκ τούτου, οι διοικητικές και οικονομικές κυρώσεις για την περιφρόνηση ή τη σκόπιμη και απροκάλυπτη απόρριψη των παραδοσιακών αξιών είναι ένα μέτρο απολύτως εύλογο.

Οι αξίες έχουν κεφαλαιώδη σημασία. Ο Valery Fedorov, του Ρωσικού Κέντρου Έρευνας της Κοινής Γνώμης (VTsIOM), παρουσίασε πρόσφατα ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία: ο σεβασμός προς τις παραδοσιακές αξίες αυξάνεται ευθέως ανάλογα με την ηλικία. Αυτή ακριβώς, όμως, είναι και η πορεία με την οποία αναπτύσσονται η νόηση και οι πνευματικοί ορίζοντες του ανθρώπου σε μια υγιή, ορθολογική κοινωνία. Επομένως, το γεγονός ότι οι νέοι δεν κατανοούν ιδιαίτερα τις παραδοσιακές αξίες σημαίνει απλώς ότι δεν έχουν κατανοήσει ακόμη σχεδόν τίποτα από τη ζωή. Αυτό, ωστόσο, αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου. Εξάλλου, παραμένουν ακόμη παιδιά και είναι σχεδόν βέβαιο πως θα ωριμάσουν. Εκείνο το τριάντα τοις εκατό των νέων που ήδη ενστερνίζονται τις παραδοσιακές αξίες, απλώς ωρίμασαν και απέκτησαν σύνεση νωρίτερα από τους συνομηλίκους τους.

Υπάρχει, βέβαια, και ένα ποσοστό ενηλίκων που απορρίπτουν τις παραδοσιακές αξίες, κι αυτό είναι ζήτημα πολύ πιο σοβαρό. Πρόκειται για μια στάση αντικοινωνική, αντεθνική και απείρως πιο επικίνδυνη από την επιπολαιότητα της νιότης. Ακόμη και αυτοί οι άνθρωποι, όμως, επιδέχονται σωφρονισμού. Ποτέ δεν είναι αργά για να μάθει κανείς.

Ἀπό : multipolarpress.com

( ἡ φωτό ἀπό τό ἀρχεῖο μου ) 


Ἡ Πελασγική

Κάτι χειμωνιάτικα Σαββατόβραδα

 

The Police - Roxanne

Deep Purple - Smoke On The Water

Queen - We Will Rock You

Fleetwood Mac - The Chain 

Scorpins - Rock You Like A Hurricane

Status Quo: Whatever You Want

The Rolling Stones - Paint It, Black

Creedence Clearwater Revival -  Suzie Q

Ritchie Blackmore's Rainbow -  Catch The Rainbow

The Animals - Don't Let Me Be Misunderstood

Κῦττα νά ᾿δῇς βραδιάτικα ξημερώνοντας Κυριακή, θυμήθηκα τά ἄγρια νιάτα μου, ἐκεῖ στήν Venus στό Ναύπλιο. Μόνον Rock. Κι᾿ἀπό τίς τζαμαρίες της νά ἀπολαμβάνῃς τήν νυχτερινή, χειμωνιάτικη θάλασσα ... 

Ὡραῖα ἦταν !!! 

Ἀξέχαστα χρόνια. Νειάτα !!! 

Κάτι χειμωνιάτικα Σαββατόβραδα...

Καλό ξημέρωμα Κυριακῆς ! 


Ἡ Πελασγική

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

Data Centers καί Δυσοίωνο Μέλλον

...Η συντριπτική πλειοψηφία των νέων κέντρων δεδομένων είναι συστοιχίες διακομιστών που επικεντρώνονται κυρίως στην εκπαίδευση της Τεχνητής Νοημοσύνης ή στην «επαγωγή» της Τεχνητής Νοημοσύνης.χρησιμοποιούνται δυσανάλογα για την εκπαίδευση «μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης αιχμής». .. τα κέντρα δεδομένων υπάρχουν για να αναπτύσσουν όλο και περισσότερα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης, καθιστώντας τα παράλληλα όλο και πιο έξυπνα (θεωρητικά)... Η ιδέα είναι ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα τρέχει σχεδόν τα πάντα και ότι ολόκληρη η εξέλιξή μας ως είδος θα είναι υπερβατική λόγω αυτής της τεχνολογίας... θεωρεί την Τεχνητή Νοημοσύνη ως ένα είδος «τεχνολογικής θεότητας» - έναν από μηχανής θεό. Πιστεύουν ότι αν διοχετεύσουν όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες και αρκετή υπολογιστική ισχύ σε αυτά τα μοντέλα, τελικά ένα από αυτά θα φτάσει στο «σημείο μοναδικότητας». Αυτό είναι το σημείο στο οποίο μια Τεχνητή Νοημοσύνη υποτίθεται ότι θα γίνει «αισθανόμενη» και παντογνώστρια...

φωτό

Ἄς ᾿δοῦμε ἀρχικῶς, μία γενική εἰκόνα τῶν data centers και τήν ἀνάπτυξή τους σέ διάφορες περιοχές τῆς Ἑλλάδος :

  Ένα data center (κέντρο δεδομένων) είναι μια εξειδικευμένη εγκατάσταση (κτίριο ή χώρος) που στεγάζει τεράστιους αριθμούς από servers (διακομιστές), συστήματα αποθήκευσης και δικτυακό εξοπλισμό​.

Εκκενούν, αποθηκεύουν και διαχειρίζονται τεράστιες ποσότητες ψηφιακών δεδομένων (βίντεο, φωτογραφίες, αρχεία, μηνύματα).

Λειτουργούν ως η "ραχοκοκαλιά" του διαδικτύου, του cloud (υπολογιστικού νέφους), των εφαρμογών και της Τεχνητής Νοημοσύνης. Κάθε φορά που βλέπετε ένα βίντεο, στέλνετε ένα μήνυμα ή ρωτάτε ένα AI, οι υπολογισμοί τρέχουν μέσα σε ένα data center.

Επειδή οι υπολογιστές παράγουν πολλή ζέστη, χρειάζονται συνεχή και ισχυρά συστήματα ψύξης για να μην υπερθερμανθούν.

Καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικού ρεύματος για να λειτουργούν αδιάκοπα 24/7

Τα data centers έχουν σημαντικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα κυρίως λόγω της τεράστιας κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας και νερού.

 Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η κατανάλωσή τους εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει το 3% της συνολικής ζήτησης ρεύματος έως το 2030. Αν το ρεύμα αυτό δεν προέρχεται από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), αυξάνονται οι εκπομπές ρύπων και επιβαρύνεται το δίκτυο (και δυνητικά οι τιμές ρεύματος για τους καταναλωτές).

 Για να μην υπερθερμανθούν οι servers, πολλά συστήματα ψύξης χρησιμοποιούν εξάτμιση νερού. Σε περιοχές με λειψυδρία —όπως η Ελλάδα και ειδικά η Αττική— αυτό δημιουργεί έντονο προβληματισμό για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων.

 Οι μονάδες ψύξης και οι εφεδρικές γεννήτριες ντίζελ παράγουν συνεχή θόρυβο, ενώ οι μεγάλες εγκαταστάσεις απαιτούν εκτεταμένες εκτάσεις, συχνά κοντά σε αστικούς ιστούς, προκαλώντας αντιδράσεις από τοπικές κοινωνίες και περιβαλλοντικές οργανώσεις.

Η Ελλάδα αναδεικνύεται σε περιφερειακό ψηφιακό κόμβο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη χάρη στη γεωγραφική της θέση και τα νέα υποθαλάσσια καλώδια οπτικών ινών. 

Microsof - Σπάτα & Κορωπί (Αττική) Εμβληματική επένδυση κοντά στο 1 δισ. ευρώ για τη δημιουργία 3 data centers συνολικής ισχύος περίπου 38,4 MW (Cloud Region).

Data4 -Παιανία (Αττική)Ο γαλλικός όμιλος υλοποιεί πλάνο 300 εκατ. ευρώ για την ανάπτυξη έως και 3 κέντρων δεδομένων.

Digital Realty- Κορωπί & Ηράκλειο Κρήτης Έχει εξαγοράσει την ελληνική Lamda Hellix, λειτουργεί ήδη μεγάλα κέντρα στην Αττική (Athens-3, Athens-4) και επεκτείνεται στην Κρήτη.

ΔΕΗ – AWS (Amazon) - Άγιος Δημήτριος (Δυτική Μακεδονία)Σχεδιάζεται ένα mega data center αρχικής ισχύος 300 MW (με προοπτική έως 1 GW) και προϋπολογισμό άνω των 8 δισ. ευρώ, το οποίο θα τροφοδοτείται απευθείας από ΑΠΕ ( Ἀνανεώσιμες Πηγές Ἐνέργειας )της περιοχής.

Άλλοι παίκτες Αττική & Περιφέρεια Σημαντικές εγκαταστάσεις διαθέτουν ή αναπτύσσουν επίσης η Lancom (Θεσσαλονίκη/Αθήνα), η Sparkle (μελλοντικό κέντρο στα Χανιά), η Equinix και η KIEFER ( Ἀπό AI Google) 

Data centers 1 δισ. ευρώ αναπτύσσονται στην Ελλάδα και έπεται συνέχεια – Κοντά στα 10 δισ. ευρώ το επενδυτικό ενδιαφέρον 
Τα έργα συνολικής ισχύος 40 έως 60 MW βρίσκονται σε εξέλιξη ή σε προχωρημένο στάδιο κατασκευής 
Σύμφωνα με την Ένωση, η γεωγραφική θέση της Ελλάδας, η δυνατότητα σύνδεσης της Ευρώπης με τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, καθώς και η ανάπτυξη των τηλεπικοινωνιακών υποδομών και των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας αποτελούν σημαντικά πλεονεκτήματα για την προσέλκυση διεθνών επενδύσεων...

Πᾶμε τώρα καί σ᾿αὐτά πού λίγοι γνωρίζουν ἤ ἐν πᾶσῃ περιπτώσει σχετικῶς γνωρίζουν :


...Η συντριπτική πλειοψηφία των νέων κέντρων δεδομένων είναι συστοιχίες διακομιστών που επικεντρώνονται κυρίως στην εκπαίδευση της Τεχνητής Νοημοσύνης ή στην «επαγωγή» της Τεχνητής Νοημοσύνης.χρησιμοποιούνται δυσανάλογα για την εκπαίδευση «μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης αιχμής». Αυτά τα μοντέλα εκτελούν τρισεκατομμύρια παραμέτρους και καταναλώνουν σημαντική ισχύ, λειτουργώντας σε πλήρη λειτουργία 24/7 μέχρι η Τεχνητή Νοημοσύνη να θεωρηθεί έτοιμη για εξαγωγή συμπερασμάτων. Μόλις ολοκληρωθεί η εκπαίδευση ενός μοντέλου, ξεκινά αμέσως ένα άλλο μοντέλο. Με απλά λόγια, φανταστείτε ότι κάθε ένα από αυτά τα κέντρα δεδομένων είναι ένα εργοστάσιο γραμμής συναρμολόγησης και κάθε εργοστάσιο κατασκευάζει προϊόντα Τεχνητής Νοημοσύνης. οι εγκαταστάσεις εκπαίδευσης τεχνητής νοημοσύνης μετατρέπονται εν μέρει ή πλήρως σε λειτουργίες συμπερασμάτων. Αυτό σημαίνει ότι χειρίζονται τις καθημερινές λειτουργίες της υπάρχουσας τεχνητής νοημοσύνης....Στην πραγματικότητα, οι συνομιλίες σας με μια τεχνητή νοημοσύνη όπως το Chat GPT ή το Gemini ουσιαστικά γίνονται ιδιοκτησία της εταιρείας που κατέχει αυτήν την τεχνητή νοημοσύνη, επειδή η τεχνητή νοημοσύνη χρησιμοποιεί κάθε συνομιλία ως ευκαιρία εκπαίδευσης.

Με άλλα λόγια, τα κέντρα δεδομένων υπάρχουν για να αναπτύσσουν όλο και περισσότερα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης, καθιστώντας τα παράλληλα όλο και πιο έξυπνα (θεωρητικά)... Η ιδέα είναι ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα τρέχει σχεδόν τα πάντα και ότι ολόκληρη η εξέλιξή μας ως είδος θα είναι υπερβατική λόγω αυτής της τεχνολογίας. Τουλάχιστον, αυτοί είναι οι στοχασμοί των τεχνοκρατών. Μερικοί από αυτούς είναι καλοπροαίρετοι και ονειρεύονται πραγματικά έναν πλανήτη χωρίς σπανιότητα. Άλλοι έχουν ιδιαίτερα κακόβουλες ατζέντες και απλώς γεύονται την εξουσία. Η τελευταία ομάδα θεωρεί την Τεχνητή Νοημοσύνη ως ένα είδος «τεχνολογικής θεότητας» - έναν από μηχανής θεό. Πιστεύουν ότι αν διοχετεύσουν όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες και αρκετή υπολογιστική ισχύ σε αυτά τα μοντέλα, τελικά ένα από αυτά θα φτάσει στο «σημείο μοναδικότητας». Αυτό είναι το σημείο στο οποίο μια Τεχνητή Νοημοσύνη υποτίθεται ότι θα γίνει «αισθανόμενη» και παντογνώστρια...
...η μεγαλύτερη απειλή από την Τεχνητή Νοημοσύνη ΔΕΝ είναι η άνοδος ενός «από μηχανής θεού» όπως το «Skynet» από τις ταινίες Terminator, αλλά η ευκαιρία για πλήρη απάθεια που δημιουργεί αυτό το λογισμικό. Υπάρχουν ήδη πάρα πολλοί άνθρωποι που χρησιμοποιούν την Τεχνητή Νοημοσύνη για να σκέφτεται για αυτούς αντί να ερευνούν μόνοι τους.
( πληροφορίες ἀπό : zerohedge.com ) 


Βεβαίως ἐδῶ μποροῦμε νά συμπληρώσουμε τά ἴσως εὐνόητα ὅπως : Τά κέντρα αὐτά θά ἔχουν μέσα στα ἀρχεῖα τους κάθε πληροφορία΄τῶν πολιτῶν σχετικῶς μέ ὅλα ὅσα ἀφοροῦν ἀπό τίς καθημερινές ἀπασχολήσεις μέχρι καί τίς πιό ἰδιωτικές ἔως καί προσωπικές προτιμήσεις καί ἐνδιαφέροντα. Πληροφορίες σχετικῶς μέ τίς διαπροσωπικές σχέσεις, ἐπαφές ἔως καί τίς πιό εὐαίσθητες. Ἄρα ἀνά πάσα στιγμή θά μπορῇ ἡ Τεχνιτή Νοημοσύνη νά ἐπισημαίνει, βάσει τῶν δεδομένων τῶν "ἀφεντικῶν" της ἤ ἀλλιῶς ἐξουσιαστῶν, τό ποιός εἶναι καί σέ πόσο βαθμό "ἐπικίνδυνος" ἀπέναντι στήν ἀσφαλή λειτουργία τοῦ Συστήματος. Καί βεβαίως θά μπορῇ νά δίνῃ τό στῖγμα γιά τήν παρακολούθηση ἕως καί τήν σύλληψη. 

Ἐπίσης κάτι πού φαίνεται πολύ κοντά στήν πραγματικότητα (ἤδη ἀπ᾿ὅ,τι γνωρίζω ἐφαρμόζεται στήν Κῖνα ) εἶναι ὁ ἔλεγχος γιά τό ποιός ἔχει ἤ ὄχι τήν δυνατότητα νά λάβῃ τά ἀπαραίτητα τῶν καθημερινῶν ἄμεσωνν ἀναγκῶν, ἀκόμη καί γιά τό φαγητό. Ἡ κατάργησις τῶν μετρητῶν εἶναι τό κύριο βῆμα πρός αὐτή τήν δυσοίωνη, πολύ κοντινή, πραγματικότητα. Σκεφτεῖτε νά ἔχῃ κάποιος τήν ἀνάγκη μίας ἄμεσης ἱατρικῆς φροντίδας ἀλλά νά μήν πληροῖ τά ἀπαραίτητα προσόντα, ὅπως θά τό κρίνῃ ἡ ἐλέγχουσα τεχνητή νοημοσύνη. Ναί, ἁπλῶς θά περιμένῃ τήν μοῖρα του νά ἀποφασίσῃ γιά τήν συνέχεια...
Ἔμ,γιατί ἔχουν ἐπιβάλλει τό ἀναγκαῖο μέτρο τοῦ ἀναλογικοῦ πρός τό εἰσόδημα ποσοῦ πληρωμῶν μέ κάρτα ( δῆλα δή μέ ...ἀέρα κοπανιστό...). Διότι τά μετρητά θά πάψουν νά χρησιμοποιοῦνται ἀφοῦ ἡ τεχνητή νοημοσύνη δέν θά μπορῇ νά ἔχῃ τόν ἔλεγχο γιά κάτι πού δέν θά ἔχῃ στά δεδομένα της. Ἄρα δέν θά μπορῇ νά λάβῃ καί τά ἀνάλογα μέτρα. 

Πᾶμε στό ἄλλο κομμάτι πού ἀφορᾷ ἕνα κρίσιμο ἀναγκαῖο μέρος γιά τήν λειτουργία τῶν data centers καί εἶναι τό νερό. Χρειάζονται, λόγῳ τῆς ὑπερθερμάνσεως ἐκ τῆςλειτουργίας τους, τεράστιες ποσότητες νεροῦ γιά τήν ψήξη ὥστε νά μήν τιναχθοῦν στόν ἀέρα. Ἐδῶ τό μόνο πού μπορῶ νά ᾿δῶ εἶναι ἡ ἀπάντησις στό γιατί πάνω ἀπό 30 χρόνια τώρα, ἐξαγοράζονται οἱ ὑδάτινοι πόροι σ᾿ὅλο τόν πλανήτη. Γιατί αἴφνης πηγές πού γνωρίζαμε νά ῥέουν ἄφθονα τίς βλέπουμε εἴτε νά ἔχουν λιγοστέψει σέ πολύ μεγάλο βαθμό ἤ ἀκόμη χειρότερα νά ἔχουν ...στερέψει. Ἡ ἀνομβρία  εἶναι τό πρόβλημα, μᾶς λένε οἱ ἐξουσιαστές, οι "εἰδικοί" καί τά συστημικά μμε. Ἀλλά σίγουρα δέν εἶναι αὐτό ὅταν εἰδικῶς τά τελευταῖα 10 χρόνια οἱ βροχές εἶναι περισσότερες καί οἱ πλημμῦρες μία "περίεργη" πραγματικότητα...
Τό θέλουν τό νερό καί τό ἔχουν πάρει. Ὁ κόσμος θά παρακαλάῃ γιά ἕνα μπουκάλι νερό τό ὁποῖο βεβαίως, ὅσοι θά ἔχουν, θά τό ἀκριβοπληρώνουν, οἱ ἄλλοι ........................

Τά ἴδια ἀκριβῶς ἰσχύουν γιά τό ῥεῦμα τό ὁποῖο καί αὐτό ἔχει σύνδεσιν μέ τούς ὑδάτινους πόρους. 

Ἐπίσης κάτι πού συνδέεται μέ τήν "ὑψηλή, νά τήν ὀνομάσω "σκεπτόμενη" τεχνητή νοημοσύνη,θά μποροῦσε νά ἀφορᾷ τά διάφορα "χτυπήματα" σέ ραντάρ καί ἐπικοινωνίες πού σαφῶς ἐξαρτῶνται ἀπό τήν ψηφιακή ἐπεξεργασία. Ἕνα τελευταῖο διάβασα σήμερα καί ἀφοροῦσε : «ἀστάθεια στά ραντάρ καί τίς ἐπικοινωνίες σέ κέντρα ἐλέγχου ἀεροδρομίων στίς ΗΠΑ. Ἀποτέλεσμα ἡ ἀπαγόρευσις πάνω ἀπό 9 χιλιάδες πτήσεις ἀπό τήν Παρασκευή μέχρι τό πρωΐ τοῦ Σαββάτου, σήμερα : 
Μπορεῖ βεβαίως τέτοιες ἐπιπτώσεις νά ἔχουν κι᾿ἄλλες προεκτάσεις καί νά περιλαμβάνουν ἐπίσης σοβαρές λειτουργίες ἀφοῦ πλέον τά πάντα ἔχουν ψηφιοποιηθεῖ. 

Καί ὁ ἄνθρωπος ; Ἄ ναί, γιά τόν ἄνθρωπο ἔχουν ἀποφασίσει ἐδῶ καί δεκαετίες ἴσωςκαί πλέον τῶν 100 χρόνων. Ἀποπληθυσμός. Κοιτᾶξτε πρός τόν οὐρανό τά καθημερινά "ὀργώματα", θυμηθεῖτε τήν ψευδοπανδημία καί τά ἐμβόλια καί θά ἔχετε τήν ἀπάντησιν. 

Μήπως τώρα βλέπετε τά Data Centers ὡς μία πολύ κοντινή Digital prison ( ψηφιακή Φυλακή ; ) 
Συμπεριλαμβανομένων τῶν «ἔξυπνων πόλεων τῶν 15 λεπτῶν», τό γιά τό 2030 μήνυμα τοῦ ΠΟΦ « δέν θά μοῦ ἀνήκει τίποτα καί θά εἶμαι εὐτυχισμένος». Ἤ μία ἀκόμη "θεωρία συνωμοσίας " ; 
Ὅλα καλά... 

Αὐτά τά ὀλίγα καί τά δύσκολα εἶναι μπροστά καί πολύ κοντά...



Ἡ Πελασγική

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

Εἶναι οἱ « Ἑβραῖοι» πραγματικά ψυχοπαθεῖς γενοκτόνοι ;

...4,6 εκατομμύρια ήταν Εβραίοι που ψήφισαν υπέρ της γενοκτονίας , είτε με το πρόσχημα του Netanyahu (2,4 εκατομμύρια) είτε του Eisenkot (2,2 εκατομμύρια)... σχεδόν κάθε εβραϊκή ψήφος πήγε σε μια λίστα που ήταν ανεκτική στη γενοκτονία και την εθνοκάθαρση... περίπου το 95% των Ισραηλινών Εβραίων είναι υπέρ της γενοκτονίας, υποστηρίζουν την εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης και είναι σύμφωνοι με την καταστροφή του Ιράν... το 95% είναι αρκετά κοντά στο «όλοι»... «οι Εβραίοι» του Ισραήλ είναι αναμφισβήτητα φανατικοί της γενοκτονίας, πρόθυμοι να προκαλέσουν μαζικές απώλειες σε αθώους ανθρώπους για να επιτύχουν τους πολιτικούς τους στόχους. Αλλά συνιστά αυτό κατάσταση ψυχοπαθολογίας; Με άλλα λόγια, είναι οι Εβραίοι ψυχοπαθείς;

...Οι Εβραίοι πληρούν όλες τις προϋποθέσεις της ψυχοπαθολογίας. Οι Εβραίοι είναι ψυχοπαθείς - και μάλιστα γενοκτονικοί.

 Το 1771, ο Βολταίρος έγραψε :  «[Οι Εβραίοι] γεννιούνται όλοι με μανιασμένο φανατισμό στις καρδιές τους, όπως ακριβώς οι Βρετανοί και οι Γερμανοί γεννιούνται με ξανθά μαλλιά. Δεν θα με εξέπληττε καθόλου αν αυτοί οι άνθρωποι δεν γίνονταν κάποια μέρα θανατηφόροι για την ανθρώπινη φυλή» 

φωτό
Τοῦ David Skrbina 

 Πότε πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους; Δηλαδή, πότε πρέπει να σταματήσουν οι εγένειες και οι ευφημισμοί και να ειπωθεί η αλήθεια ευθέως ; Αυτό, φυσικά, είναι θέμα κρίσεως, το οποίο αποφασίζεται με βάση το πόσο επείγον και πιεστικό είναι το θέμα που αντιμετωπίζουμε, καθώς και με βάση τις συνέπειες της ωμής αλήθειας έναντι μιας πιο συμβατικής, ευγενικής προσέγγισης. Λίγοι άνθρωποι απολαμβάνουν να είναι σκόπιμα προκλητικοί, αλλά όταν η ήπια, διαλλακτική γλώσσα δεν έχει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, τότε απαιτούνται άλλες, πιο δυνατές, πιο ξεκάθαρες λέξεις.

Όσον αφορά το Ισραήλ, την Παλαιστίνη και το Εβραϊκό Λόμπι γενικότερα, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να μιλήσουμε ειλικρινά. Για παράδειγμα, για χρόνια, μας έλεγαν ότι κανείς δεν μπορούσε ποτέ να προφέρει τη φράση «οι Εβραίοι» επειδή, λοιπόν, απλώς... δεν... γινόταν. Το να αναφερόμαστε στους «Εβραίους» κατά κάποιον τρόπο θύμιζε τις παλιές κακές μέρες των πογκρόμ, των απελάσεων και διαφόρων άλλων άσχημων πράξεων που επιβλήθηκαν σε έναν αθώο εβραϊκό λαό. Το «Εβραίοι» αναφερόταν σε μια δαιμονοποιημένη, απρόσωπη μάζα που αποτελούσε πάντα τον αποδιοπομπαίο τράγο και άδικα διωκόμενη. Η φράση εκστομιζόταν παλαιότερα μόνο από τους πιο φανατικούς αντισημίτες, και επειδή κανείς δεν θέλει να αποκαλείται αντισημίτης σήμερα, θα μπορούσε απλώς να μην χρησιμοποιεί την επίφοβη αυτή φράση.

Αν κάποιος έθιγε το ζήτημα, πιθανότατα του έλεγαν πιο ξεκάθαρα ότι η φράση «οι Εβραίοι» ομαδοποιούσε όλους τους Εβραίους σε μία μόνο κατηγορία και, επειδή υπάρχει ένα ευρύ φάσμα απόψεων και γνωμών μεταξύ των Εβραίων, ήταν απλώς λανθασμένο να τους ομαδοποιήσουν όλους μαζί με αυτόν τον τρόπο - στην ουσία, ήταν τεχνικά λάθος να χρησιμοποιήσει μια τέτοια φράση. Αν κάποιος έτεινε να πει κάτι όπως «οι Εβραίοι είναι πλούσιοι» ή «οι Εβραίοι είναι ενοχλητικοί» ή «οι Εβραίοι είναι ισχυροί», αυτό ήταν τεχνικά λανθασμένο επειδή, προφανώς, δεν είναι όλοι οι Εβραίοι πλούσιοι, ενοχλητικοί ή ισχυροί. Και επειδή οποιαδήποτε τέτοια συζήτηση της μορφής «οι Εβραίοι είναι Χ» ή «οι Εβραίοι κάνουν Χ» ήταν τεχνικά ψευδής, τότε δεν έπρεπε ποτέ να χρησιμοποιήσει κανείς τη φράση. Μόνο ένα «κακό άτομο» θα επέμενε να χρησιμοποιεί μια τέτοια εριστική, ανταγωνιστική και προσβλητική γλώσσα.

Φυσικά, αυτή η απαγόρευση φαίνεται περίεργη σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο,  έστω και μόνο επειδή χρησιμοποιούμε παρόμοιες φράσεις συνεχώς σε άλλα συμφραζόμενα χωρίς κανένα πρόβλημα. Αν κάποιος πει «οι Αμερικανοί είναι φιλικοί» ή «οι Γερμανοί είναι συνεπείς» ή «οι Παλαιστίνιοι υποφέρουν», κανείς δεν ανασηκώνει ούτε το φρύδι του, παρόλο που προφανώς δεν είναι όλοι οι Αμερικανοί φιλικοί και δεν είναι όλοι οι Γερμανοί συνεπείς και δεν υποφέρουν όλοι οι Παλαιστίνιοι. Όταν γίνεται κατανοητό ότι η συντριπτική πλειοψηφία μιας δεδομένης ομάδας φέρεται να έχει κάποιο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό, τότε είναι απολύτως θεμιτό να χρησιμοποιηθεί το επίφοβο οριστικό άρθρο «οι» - τουλάχιστον, για κάθε ομάδα εκτός... από τους Εβραίους.  Κατά κάποιον τρόπο, εφαρμόζονται σταθερά δύο μέτρα και δύο σταθμά, όπου η κανονική και φυσική αγγλική γλώσσα πρέπει να αλλοιώνεται από σεβασμό προς όσους ασπάζονται την εβραϊκή πίστη.

Εκλογές στο Ισραήλ

φωτό
Επιτρέψτε μου να είμαι συγκεκριμένος. Σκεφτείτε τις πρόσφατες εκλογές στο Ισραήλ. Εκεί, οι πολίτες είχαν την ευκαιρία να ψηφίσουν για την ηγεσία και τις κατευθυντήριες πολιτικές του έθνους τους. Το Ισραήλ έχει σήμερα περίπου 10,3 εκατομμύρια κατοίκους, εκ των οποίων περίπου 7,3 εκατομμύρια έχουν δικαίωμα ψήφου. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους είναι Εβραίοι, φυσικά, αλλά όχι όλοι, περίπου το 77% είναι Εβραίοι, περίπου το 21% είναι Άραβες και το υπόλοιπο 2% περίπου είναι ξένοι κάτοικοι διαφόρων εθνικοτήτων.

Στο Ισραήλ, δεν ψηφίζουν μεμονωμένα άτομα, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά μάλλον για μια «λίστα»: ουσιαστικά, ένα κόμμα ή πλατφόρμα που υποστηρίζει μια συγκεκριμένη ιδεολογική άποψη και υπόσχεται να εφαρμόσει ορισμένες πολιτικές. Στις πρόσφατες εκλογές, υπήρχαν πάνω από 15 λίστες στο ψηφοδέλτιο, που κάλυπταν ένα φάσμα απόψεων και απευθύνονταν σε διαφορετικά τμήματα του ισραηλινού πληθυσμού. Σύμφωνα με το νόμο, οποιαδήποτε λίστα που κέρδιζε περισσότερο από 3,5% της λαϊκής ψήφου θα λάμβανε μια θέση στο κοινοβούλιο (την Knesset). Όσο περισσότερες ψήφοι, τόσο περισσότερες έδρες.

Τελικά, 11 λίστες πέρασαν το όριο και κέρδισαν μια θέση στην Knesset. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει κάθε λίστα, τον αριθμό των ψήφων που έλαβε, το ποσοστό των συνολικών ψήφων και τις έδρες που κέρδισε:

Από αυτές τις 11, οι δύο είναι «αραβικές λίστες» (The Joint List και Ra'am). Αυτές οι συνολικά 837.000 ψήφοι προήλθαν σχεδόν αποκλειστικά από Ισραηλινούς Άραβες, όχι από Εβραίους. Φυσικά, και οι δύο λίστες είναι αντισιωνιστικές και φιλοπαλαιστινιακές. Οι άλλες εννέα λίστες χωρίζονται μεταξύ των παρατάξεων του «Netanyahu» και του «Eisenkot»: το Likud και οι τέσσερις τελευταίες λίστες (Otzma, UTJ, Shas και RZP) ευθυγραμμίζονται με τον Netanyahu, ενώ οι Yashar, Together, Democrats και Yisrael ευθυγραμμίζονται με τον Gadi Eisenkot.

Αν υπολογίσουμε τα σύνολα για καθεμία από τις τρεις παρατάξεις, θα βρούμε τα εξής:

Έτσι, βλέπουμε, καταρχάς, ότι καμία παράταξη δεν κέρδισε τις 61 έδρες που απαιτούνται για μια απόλυτη κυβερνητική πλειοψηφία. Η ομάδα του Netanyahu, ωστόσο, κέρδισε τις περισσότερες συνολικές ψήφους και τις περισσότερες έδρες. Κανονικά, θα του ανατίθετο τότε να σχηματίσει κυβερνητικό συνασπισμό, αλλά λόγω εκτεταμένων προβλημάτων με την ηγεσία του - από κατηγορίες προσωπικής διαφθοράς μέχρι την επίθεση της Hamas στις 7 Οκτωβρίου 2023 και τον καταστροφικό πόλεμο στο Ιράν - ο Ισραηλινός πρόεδρος Isaac Herzog αποφάσισε να δώσει στον Eisenkot την εντολή. Τώρα έχει μερικές εβδομάδες για να συγκροτήσει έναν συνασπισμό 61 εδρών ή να επιχειρήσει να κυβερνήσει ως μειοψηφική παράταξη. Δεν είναι καθόλου σαφές ότι οποιαδήποτε από αυτές τις επιλογές είναι βιώσιμη, αλλά ο χρόνος θα δείξει.

Φυσικά, είτε ο Eisenkot είτε ο Netanyahu θα μπορούσαν να ξεπεράσουν την απαίτηση των 61 εδρών προσκαλώντας έναν ή και τους δύο από τους αραβικούς καταλόγους, αλλά επειδή και οι δύο άνδρες είναι δηλωμένοι ρατσιστές και υποστηρικτές της εβραϊκής υπεροχής, αυτό είναι απίθανο. Και οι δύο άνδρες και οι αντίστοιχες παρατάξεις τους έχουν δεσμευτεί για την εθνοκάθαρση στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, και και οι δύο έχουν δεσμευτεί να επεκτείνουν τα όρια του Μεγάλου Ισραήλ με κάθε απαραίτητο μέσο. Η κύρια διαφορά είναι ότι ο Netanyahu ενεργεί μέσω απειλών και ωμής βίας, ενώ ο Eisenkot προτιμά να λειτουργεί πίσω από ένα προσωπείο διπλωματίας. Οι τελικοί στόχοι και για τους δύο, όμως, είναι οι ίδιοι. Και οι δύο άνδρες είναι περισσότερο από πρόθυμοι να συνεχίσουν τις γενοκτονικές ενέργειες εναντίον των Παλαιστινίων, ανεξάρτητα από το ανθρώπινο κόστος. Και οι δύο θέλουν να καταστρέψουν ή να υποτάξουν το έθνος του Ιράν, ίσως ακόμη και μέχρι το σημείο της χρήσης πυρηνικών όπλων.

Οι Αμερικανοί και άλλοι σε όλο τον κόσμο που έχουν γίνει μάρτυρες των εγκλημάτων στην Παλαιστίνη και της βάναυσης εκστρατείας βομβαρδισμού κατά του Ιράν μπορεί να αναρωτιούνται, επομένως, για τον βαθμό δημόσιας υποστήριξης στο Ισραήλ για τέτοιες αποτρόπαιες πολιτικές. Σε ποιο βαθμό, θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε, υποστηρίζουν οι απλοί Ισραηλινοί αυτές τις τρομερές, εγκληματικές ενέργειες του ισραηλινού κράτους;

Οι αριθμοί είναι ενδεικτικοί. Οι παραπάνω 11 λίστες συγκέντρωσαν συνολικά 5,4 εκατομμύρια ψήφους. Από αυτές, σχεδόν 4,6 εκατομμύρια ήταν Εβραίοι που ψήφισαν υπέρ της γενοκτονίας , είτε με το πρόσχημα του Netanyahu (2,4 εκατομμύρια) είτε του Eisenkot (2,2 εκατομμύρια). Με άλλα λόγια, οι εννέα σιωνιστικές (μη αραβικές) λίστες υποστηρίζουν όλες την ύπαρξη του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους, με όλους τους μη Εβραίους κατοίκους να υποβιβάζονται σε δεύτερης κατηγορίας καθεστώς. Όλες υποστηρίζουν την ενσωμάτωση της Γάζας και της Δυτικής Όχθης στο Μεγάλο Ισραήλ - χωρίς τους Παλαιστίνιους. Ακόμη και οι λεγόμενες μετριοπαθείς λίστες, όπως οι αριστεροί «Δημοκρατικοί», έχουν επιλέξει να συμμαχήσουν με τον γενοκτονικό Eisenkot. Στην πραγματικότητα, σχεδόν κάθε εβραϊκή ψήφος - 4,6 εκατομμύρια από αυτές - πήγε σε μια λίστα που ήταν ανεκτική στη γενοκτονία και την εθνοκάθαρση.

Επιπλέον, στον αριθμό των 4,6 εκατομμυρίων, πρέπει να προσθέσουμε και τους Εβραίους που ψήφισαν δεξιές, σιωνιστικές, γενοκτονικές λίστες, οι οποίες δεν κατάφεραν να φτάσουν το όριο του 3,5% και επομένως δεν περιλαμβάνονται παραπάνω. Αυτοί είναι: «Reservists» (155.000 εβραϊκές ψήφοι), «Amcha Yisrael» (95.000), «Tzeva Shahor» (11.000) και «HaTzibur» (10.000), ως αποτέλεσμα ακόμη 271.000 εβραϊκές ψήφους υπέρ της γενοκτονίας.

Συνολικά, λοιπόν, έχουμε περίπου 4,9 εκατομμύρια Εβραίους που ψήφισαν υπέρ κάποιας μορφής γενοκτονίας, πολέμου ή μαζικής δολοφονίας.

Τώρα, υπάρχουν μόνο περίπου 5,6 εκατομμύρια Εβραίοι που έχουν δικαίωμα ψήφου στο Ισραήλ. Έτσι, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι τουλάχιστον το 88% (4,9 εκατομμύρια / 5,6 εκατομμύρια) των Ισραηλινών Εβραίων είναι υπέρ της γενοκτονίας. Από τους υπόλοιπους 700.000 Εβραίους που δεν ψήφισαν, μπορούμε να εκτιμήσουμε συντηρητικά ότι τουλάχιστον οι μισοί υποστηρίζουν είτε την παράταξη Netanyahu είτε αυτή του Eisenkot, γεγονός που προσθέτει άλλες 350.000 στο σύνολό μας. Επομένως, μπορούμε εύλογα να υποστηρίξουμε ότι περίπου το 95% των Ισραηλινών Εβραίων είναι υπέρ της γενοκτονίας, υποστηρίζουν την εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης και είναι σύμφωνοι με την καταστροφή του Ιράν.

Τώρα, για μένα, το 95% είναι αρκετά κοντά στο «όλοι» ώστε να είμαι περισσότερο από πρόθυμος να δηλώσω ότι «οι Εβραίοι» του Ισραήλ είναι αναμφισβήτητα φανατικοί της γενοκτονίας, πρόθυμοι να προκαλέσουν μαζικές απώλειες σε αθώους ανθρώπους για να επιτύχουν τους πολιτικούς τους στόχους. Αλλά συνιστά αυτό κατάσταση ψυχοπαθολογίας; Με άλλα λόγια, είναι οι Εβραίοι ψυχοπαθείς;

Σύμφωνα με την καθιερωμένη χρήση, ψυχοπαθής είναι όποιος χαρακτηρίζεται από «επίμονη έλλειψη ενσυναίσθησης, σοβαρή έλλειψη τύψεων ή ενοχής, επιφανειακή γοητεία, μεγαλομανία και χειριστική ή αντικοινωνική συμπεριφορά» (Google AI). Όποιος υποστηρίζει τη γενοκτονία, τους αδιάκοπους βομβαρδισμούς γυναικών και παιδιών, σίγουρα στερείται ενσυναίσθησης. Τα αποτελέσματα των εκλογών δείχνουν επιπλέον ότι οι Ισραηλινοί Εβραίοι στερούνται παντελώς τύψεων ή ενοχής για τα γεγονότα στη Γάζα ή το Ιράν. Η διαρκής ατμόσφαιρα του εβραϊκού υπερεθνικισμού προφανώς μετράει ως «μεγαλοπρέπεια», και αν δεχτούμε ότι η «επιφανειακή γοητεία» και η «χειριστική συμπεριφορά» αποτελούν καθοριστικά χαρακτηριστικά των Εβραίων εδώ και αιώνες, τότε ναι, έχουμε σχεδόν 100% συμφωνία: Οι Εβραίοι πληρούν όλες τις προϋποθέσεις της ψυχοπαθολογίας. Οι Εβραίοι είναι ψυχοπαθείς - και μάλιστα γενοκτονικοί.

Εν τω μεταξύ, στην Αμερική…

Τόσα για το Ισραήλ και τους Ισραηλινούς Εβραίους. Τι γίνεται στην Αμερική; Εδώ, έχουμε (μας λένε) περίπου 7 εκατομμύρια περισσότερους Εβραίους, ανάλογα με το πώς τους μετράμε. Σύμφωνα με στοιχεία έρευνας , περίπου το 16% υποστηρίζει τον Netanyahu και περίπου το 57% υποστηρίζει την παράταξη Eisenkot, η οποία δίνει συνολικά περίπου 73% υπέρ της σαφούς γενοκτονίας. Το υπόλοιπο ένα τέταρτο των Αμερικανών Εβραίων ισχυρίζεται ότι δεν έχει άποψη ή είναι ουδέτεροι στην ισραηλινή πολιτική, αλλά αυτό είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς. Και πάλι, είναι πιθανό ότι τουλάχιστον οι μισοί από αυτούς είναι ιδεολογικά ευθυγραμμισμένοι είτε με τον Netanyahu είτε με τον Eisenkot, αλλά δεν είναι πρόθυμοι να το παραδεχτούν. Έτσι, μπορούμε εύλογα να δηλώσουμε ότι τουλάχιστον το 85% των Αμερικανών Εβραίων υποστηρίζουν τη γενοκτονία, τον πόλεμο και τις μαζικές δολοφονίες, εφόσον τέτοια πράγματα ωφελούν το Ισραήλ ή τους Εβραίους γενικότερα.

Ένα τέτοιο ποσοστό συμφωνεί με προηγούμενα δεδομένα που δείχνουν ότι οι Αμερικανοί Εβραίοι υποστηρίζουν γενικά το Ισραήλ, παρά τη θέση του ως κράτους απαρτχάιντ, ως διεθνούς παρία και ως εμπλεκόμενο σε εθνοκάθαρση από την ίδρυσή του το 1948. Μια έρευνα του 2019 έδειξε ότι το 95% των Εβραίων είχε «ευνοϊκές απόψεις» για το Ισραήλ, ακόμη και με τον Netanyahu στην ηγεσία. Μια έρευνα του 2020 διαπίστωσε ότι το 80% των Εβραίων θεωρούσε «σημαντικό για το Ισραήλ να είναι εβραϊκό κράτος» - που σημαίνει, ρεαλιστικά, ένα κράτος όπου οι Εβραίοι είναι πλήρεις πολίτες και όλοι οι άλλοι κάτοικοι είναι δεύτερης ή τρίτης κατηγορίας, δηλαδή ένα κράτος απαρτχάιντ. Η ίδια έρευνα έδειξε ότι σχεδόν το 90% των Εβραίων θεωρούσε «σημαντικό για το Ισραήλ να είναι [μόνιμο] καταφύγιο για τον εβραϊκό λαό» - που σημαίνει ότι όλοι οι Εβραίοι παντού είναι de facto πολίτες και, ως εκ τούτου, η διπλή υπηκοότητα είναι απολύτως κατάλληλη για αυτούς. Συνδυάστε όλα αυτά με την εκτίμησή μου ότι το 85% των Αμερικανών Εβραίων υποστηρίζει τη γενοκτονία και έχουμε μια αρκετά πλήρη εικόνα της εβραϊκής νοοτροπίας.

Κανονικά, τέτοιες απόψεις θα ονομάζονταν «σιωνιστικές», αλλά όταν ερωτώνται, μόνο περίπου το 40% των Αμερικανών Εβραίων αυτοπροσδιορίζονται με αυτόν τον τρόπο. Για μένα, αυτό δείχνει ότι σχεδόν όλοι οι Εβραίοι έχουν σιωνιστικές απόψεις, ενώ αποφεύγουν την ταμπέλα επειδή έχει αποκτήσει μια τόσο κακή χροιά την τελευταία δεκαετία ή δύο. Ως εκ τούτου, αυτό συνιστά μια ακόμη εβραϊκή εξαπάτηση: υιοθετούν κατακριτέες απόψεις, αλλά στη συνέχεια αρνούνται ότι τις πρεσβεύουν!

Επιστρέφοντας στην ερώτηση του τίτλου μου, θα πρέπει να πω για άλλη μια φορά ότι, ναι, «οι Εβραίοι» της Αμερικής είναι ψυχοπαθείς γενοκτόνοι. Σίγουρα το 80% έως 90% εμπίπτει στους ορισμούς, και οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους πιθανώς έχουν τέτοιες απόψεις, αλλά θα αρνηθούν ότι το κάνουν.

Όχι ότι πρόκειται για κάτι νέο: Οι επικριτές των Εβραίων υποστηρίζουν εδώ και καιρό ότι είναι όλοι τους αξιοκαταφρόνητοι - και όλοι τους επικίνδυνοι. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα: Σε ένα δοκίμιο του 1771, ο Βολταίρος έγραψε τα εξής: «[Οι Εβραίοι] γεννιούνται όλοι με μανιασμένο φανατισμό στις καρδιές τους, όπως ακριβώς οι Βρετανοί και οι Γερμανοί γεννιούνται με ξανθά μαλλιά». Όχι μερικοί από αυτούς, ή οι περισσότεροι από αυτούς, αλλά «όλοι τους». Και όχι λόγω της θρησκείας ή των απόψεών τους, αλλά επειδή γεννήθηκαν έτσι . Ο Βολταίρος συνεχίζει: «Δεν θα με εξέπληττε καθόλου αν αυτοί οι άνθρωποι δεν γίνονταν κάποια μέρα θανατηφόροι για την ανθρώπινη φυλή». [1]   Μια εκπληκτικά προφητική δήλωση.

Τέλος, μπορούμε να αναρωτηθούμε: Πώς εξελίχθηκαν όλα αυτά στις πρόσφατες ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ; Το εκλογικό σώμα στράφηκε ξεκάθαρα και οριστικά εναντίον του Trump και των πολιτικών του, τόσο μεταξύ των Δημοκρατικών όσο και μεταξύ των ίδιων των υποστηρικτών του. Όσο για το γιατί, αρκεί να δούμε το πλέον διαβόητο tweet του JD Vance της 4ης Νοεμβρίου, στο οποίο συνοψίζονται τέσσερα αιτήματα των δυσαρεστημένων Ρεπουμπλικανών: «1) Τερματισμός του πολέμου 2) Εστίαση στο κόστος ζωής/πληθωρισμό 3) Βάλτε την Αμερική πάνω απ' όλα 4) Αλλάξτε τη σχέση μας με το Ισραήλ». Αυτή είναι μια ωραία περίληψη ολόκληρης της κατάστασης και εξηγεί συνοπτικά γιατί οι Ρεπουμπλικάνοι έχασαν τόσο άσχημα.

Στην πραγματικότητα, αυτή η σύντομη περίληψη είναι πιο αποκαλυπτική απ’ όσο ίσως αντιλήφθηκε και ο ίδιος ο Vance. Εξετάζοντας κάθε σημείο ξεχωριστά, διαπιστώνουμε ότι πρόκειται για μια υποχώρηση απέναντι στα εβραϊκά συμφέροντα: (1) Να τερματιστεί ο πόλεμος στο Ιράν, ο οποίος είναι ένας πόλεμος για τους Εβραίους· (2) ο πληθωρισμός οφείλεται σε μεγάλο βαθμό (τουλάχιστον το 2026) στο αυξανόμενο κόστος ενέργειας που αποδίδεται στον πόλεμο στο Ιράν, και πάλι για τους Εβραίους· (3) το να βάζουμε την Αμερική πάνω απ' όλα έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα του Trump να βάζει το Ισραήλ πάνω απ' όλα· και (4) μπορούμε να «αλλάξουμε» ουσιαστικά τη σχέση με το Ισραήλ μόνο περιορίζοντάς την ή διακόπτοντάς την. 

Ως εκ τούτου, τα τέσσερα αιτήματα του Vance θα μπορούσαν να είχαν συνοψιστεί σε ένα: «Σταματήστε να υποκύπτετε στις απαιτήσεις των Εβραίων!»

Για ό,τι αξίζει, νομίζω ότι ο Vance είναι από τους πιο έξυπνους ανθρώπους στους κύκλους του MAGA, και φαίνεται να καταλαβαίνει πραγματικά πώς λειτουργούν τα πράγματα στην Ουάσινγκτον. Και υποψιάζομαι ότι είναι πραγματικά αναστατωμένος από αυτό, αλλά αναγκάστηκε να υποτάξει τα προσωπικά του συναισθήματα για να υπηρετήσει τον Trump και τον ευρύτερο σκοπό του MAGA. Αυτό υποδηλώνει ότι μπορεί τώρα να αρχίσει να προωθεί τις δικές του απόψεις, συμπεριλαμβανομένης, προφανώς, μιας σοβαρής μείωσης της εβραϊκής υποκρισίας. Ο Vance είναι αρκετά έξυπνος για να συνειδητοποιήσει ότι αν μπορούσε να προσφέρει κάτι σαν το « MAGA χωρίς τον Εβραίο », θα είχε μεγάλες πιθανότητες να πετύχει το 2028. Με άλλα λόγια, να εφαρμόσει όλα τα καλά πράγματα του MAGA - να κλείσει τα σύνορα, να απελάσει όλους τους παράνομους μετανάστες, να τερματίσει το DEI, να υποστηρίξει τις καθημερινές ανάγκες των πραγματικών Αμερικανών - αλλά χωρίς να υποκύπτει στις επιθυμίες του Ισραήλ, τους Εβραίους ή τα εβραϊκά συμφέροντα. Αυτό θα σήμαινε, για παράδειγμα: 1) τερματισμό κάθε στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας προς το Ισραήλ, 2) διακοπή όλων των εταιρικών δεσμών, 3) τερματισμό των δυνατοτήτων διπλής υπηκοότητας, 4) σύναψη ειρήνης με τη Ρωσία, το Ιράν και τους Παλαιστίνιους, 5) απομάκρυνση όλων των Εβραίων από ηγετικές θέσεις σε ομοσπονδιακές υπηρεσίες και 6) εξασφάλιση μη ύπαρξης Εβραίων στο Προεδρικό Υπουργικό Συμβούλιο.

  Αν ο Vance μπορούσε να το προσφέρει αυτό ως υποψήφιος πρόεδρος, θα κέρδιζε με σαρωτική νίκη, για να μην αναφέρουμε ότι θα κέρδιζε μια θέση ως πραγματικά μεγάλος Αμερικανός ήρωας.

Αλλά ακόμα κι αν, με κάποιο θαύμα, συνέβαινε αυτό, θα είχαμε ακόμα ένα τεράστιο πρόβλημα στα χέρια μας: τι να κάνουμε με τους περίπου 7 εκατομμύρια Εβραίους στις ΗΠΑ, σχεδόν όλοι γενοκτονικοί ψυχοπαθείς. Πρέπει να αναρωτηθούμε: Γιατί επιτρέπουμε τέτοιους ανθρώπους στη χώρα μας; Τι κάνουν για την Αμερική, εκτός από το να πλουτίζουν οι ίδιοι, να διαφθείρουν την κυβέρνηση, να υπονομεύουν τον πολιτισμό και να δίνουν στη χώρα μας μια απαίσια φήμη παγκοσμίως; Σοβαρά - γιατί είναι εδώ;   

Η ιθαγένεια δεν περιλαμβάνει μόνο δικαιώματα αλλά και καθήκοντα, και αυτά τα καθήκοντα πρέπει να στοχεύουν στη γενική ευημερία και βελτίωση όλων των Αμερικανών, όχι μόνο ενός υποσυνόλου 2% του πληθυσμού. Αν οι Εβραίοι αποτύχουν στο πιο βασικό επίπεδο του πολιτικού καθήκοντος, και επιπλέον χρησιμεύουν ως ένα ισχυρό ψυχοπαθολογικό στοιχείο ανάμεσά μας, τότε... γιατί είναι εδώ;

Μπορούμε να τα πάμε καλύτερα. Οι Ρεπουμπλικάνοι μπορούν να τα πάνε καλύτερα. Δεν είναι μυστικό ούτε μυστήριο. Ξέρουμε τι πρέπει να γίνει. Χρειαζόμαστε μόνο το θάρρος και το όραμα για να το κάνουμε.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

[1] Lettres de Memmius á Ciceron, in Oeuvres complètes XXVIII, p. 440. ΕΔΩ 

...Ὅλοι οἱ ἄλλοι λαοί ἔχουν διαπράξει ἐγκλήματα· οἱ Ἑβραίοι εἶναι οἱ μόνοι πού καυχιοῦνται γι' αὐτά. Ὅλοι γεννιοῦνται μέ τήν ὁργή τοῦ φανατισμοῦ στήν καρδιά τους, ὅπως ἀκριβῶς οἱ Βρετανοί καί οἱ Γερμανοί γεννιοῦνται μέ ξανθά μαλλιά. Δέν θά μέ ἐξέπληττε ἄν αὐτό τό ἔθνος κάποια μέρα ἀποδειχθεῖ καταστροφικό γιά τήν ἀνθρωπότητα... 


Ἡ Πελασγική