Στην έρημο Negev, κάτω από τον μαύρο ουρανό των νότιων συνόρων του Ισραήλ, υπάρχει μια φωτιά που δεν έπρεπε ποτέ να είχε αναζωπυρωθεί. Χιλιάδες συγκεντρώνονται κάτω από το φως της, βαμμένοι, τρυπημένοι και δαιμονισμένοι. Σχηματίζουν φυλετικούς κύκλους γύρω από τεράστια ομοιώματα φτιαγμένα για καταστροφή - είδωλα σε σχήμα φιδιών, θηρίων, παραμορφωμένων θεών ή γεωμετρικών θρόνων. Οι γυναίκες στριφογυρίζουν στον ρυθμό των τυμπάνων, με τα γυμνά σώματά τους λερωμένα με στάχτη και συμβολισμούς.
Άνδρες ουρλιάζουν επικλήσεις ενώ οι φλόγες ανεβαίνουν προς τα πάνω, κατακαίνοντας ναούς που έχουν ανεγερθεί με μοναδικό σκοπό την δική τους εξόντωση. Αυτό δεν είναι τέχνη. Αυτό δεν είναι πολιτιστική έκφραση. Αυτό δεν είναι ένας κοσμικός εορτασμός της δημιουργικότητας. Αυτό είναι το Midburn, το επίσημο παρακλάδι του Burning Man στο Ισραήλ, και είναι η κυριολεκτική ανάσταση των λατρειών γονιμότητας της Χαναάν, που αναβιώνουν όχι κρυφά αλλά με υπερηφάνεια, τελετουργία και τελετή.
Το Midburn λαμβάνει χώρα στην ίδια την έρημο όπου ο Γιαχβέ βροντοφώναζε κάποτε τις εντολές Του από το Σινά. Φιλοξενείται στο ίδιο έδαφος όπου κάποτε ο Ισραήλ έτρεμε παρουσία της θεϊκής φωτιάς. Μόνο που τώρα η φωτιά έχει αλλάξει χέρια. Αντί για αίμα στις παραστάδες των θυρών, υπάρχει νέον χρώμα και συνθετική έκσταση. Αντί για διαθήκη, υπάρχει σαρκικότητα. Αντί για λατρεία, υπάρχει μαζική πορνεία κάτω από έναν ουρανό από πεφταστέρια και όξινες παραισθήσεις. Οι «ναοί» χτίζονται και καίγονται ως πράξεις απελευθέρωσης, αλλά η απελευθέρωση προέρχεται από τον Γιαχβέ - όχι από τη δουλεία. Αυτοί είναι βωμοί, όχι εγκαταστάσεις τέχνης. Η κορύφωση του φεστιβάλ δεν είναι η ψυχαγωγία. Είναι μια τελετουργία. Οι φωτιές δεν είναι μεταφορικές. Είναι προσφορές.
Ένας αποκρυφιστής οπαδός του Midburn, ντυμένος ως αρχαίος Χαναναίος που λάτρευε τον Μολόχ, προετοιμάζεται για νυχτερινή λατρεία.
ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ, Ο ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ
Αλλά το να πιστεύουμε ότι το Midburn είναι το τέλος του θα ήταν σαν να παρερμηνεύουμε την κλίμακα. Το Midburn δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι το δημόσιο πρόσωπο μιας βαθύτερης πνευματικής ασθένειας που έχει μολύνει το σύγχρονο Ισραήλ, από την πολιτική του μέχρι τα πάρκα του, από τις συναγωγές του μέχρι τα σχολεία του. Αν οι φωτιές του Midburn είναι οι νέοι υψηλοί τόποι, είναι απλώς η ορατή κορυφή του στύλου της Asherah. Κάτω από την επιφάνεια - και όλο και περισσότερο, πάνω από αυτήν - το Ισραήλ αφιερώνεται τελετουργικά όχι στον Θεό του Αβραάμ, αλλά στις ίδιες τις θεότητες που κάποτε καταδίκασε ονομαστικά. Οι θεοί των Αμορραίων, τα πνεύματα της Βαβυλώνας, οι δαίμονες της ερήμου - έχουν επιστρέψει.
Και τα στοιχεία δεν είναι πνευματική μεταφορά. Είναι εγκληματικά και κυριολεκτικά. Τη δεκαετία του 1990, οι ισραηλινές αρχές αποκάλυψαν μια σατανική αίρεση που λειτουργούσε στη Ρισόν Λε Ζιόν, μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις της χώρας. Δεν ήταν μια περιθωριακή ομάδα διαταραγμένων εφήβων με μεταμφιέσεις. Ήταν ένα οργανωμένο τελετουργικό κύκλωμα. Η αστυνομία βρήκε στοιχεία για θυσίες ζώων, τελετουργικές σεξουαλικές πράξεις, συμφωνίες αίματος και επικλήσεις σκοτεινών πνευμάτων που ψάλλονταν τόσο στα εβραϊκά όσο και στα λατινικά. Έφηβοι στρατολογήθηκαν και στιγματίστηκαν. Νεκροταφεία βεβηλώθηκαν. Οι τοπικοί ραβίνοι προειδοποίησαν ότι ο σατανισμός εξαπλωνόταν, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων. Αλλά ακόμα και όταν οι αρχές επιβολής του νόμου προσπαθούσαν να περιορίσουν τους τίτλους, η φωτιά συνέχιζε να εξαπλώνεται.
Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000 και του 2010, οι αναφορές για αποκρυφιστικό βανδαλισμό και τελετουργική δραστηριότητα αυξήθηκαν. Τα δάση κοντά στη Haifa, την Safed ( θυμηθεῖτε σχετικά μέ τήν Safed παλαιώτερα θέματά μας : ΕΔΩ ) και τους λόφους της Ιουδαίας έγιναν εστίες σατανικής δραστηριότητας. Οι πεζοπόροι έπεσαν πάνω σε βωμούς φτιαγμένους από οστά, ανεστραμμένες εβραϊκές γραφές γραμμένες με σπρέι σε βράχους και πτώματα ζώων ακρωτηριασμένα με μοτίβα που είναι γνωστό ότι συνδέονται με τελετουργική μαγεία. Σε μια ιδιαίτερα ανησυχητική περίπτωση, μια κατσίκα βρέθηκε ξεκοιλιασμένη κοντά σε ένα κιμπούτς, με τα όργανά της διατεταγμένα σε ένα πεντάγραμμο. Αυτές δεν είναι φήμες στο διαδίκτυο. Πρόκειται για αστυνομικές αναφορές, μερικές από τις οποίες έγιναν θέματα σε μεγάλες εφημερίδες, συμπεριλαμβανομένης της Haaretz, της οποίας οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι παραδέχτηκαν ότι υπήρχαν τουλάχιστον δύο δωδεκάδες αποκρυφιστικές ομάδες που δρούσαν στο Ισραήλ με δεσμούς τόσο με τον δυτικό σατανισμό όσο και με τον εβραϊκό μυστικισμό.
Τα σύμβολα που χρησιμοποιούν δεν είναι ξένα εισαγόμενα. Υπάρχουν παντού στην ισραηλινή κουλτούρα - πωλούνται σε καταστήματα δώρων, ζωγραφίζονται σε τοιχογραφίες και φοριούνται γύρω από τον λαιμό των τουριστών που νομίζουν ότι έχουν αγοράσει κάτι βιβλικό. Το Hamsa, για παράδειγμα, εμφανίζεται σχεδόν σε κάθε ισραηλινό σπίτι, συχνά κρεμασμένο στην πόρτα ως υποτιθέμενο φυλαχτό από το κακό μάτι. Για τους περισσότερους Χριστιανούς, μοιάζει με ένα εξωτικό ισραηλινό χέρι - κάτι αρχαίο και ίσως ευλογημένο. Στην πραγματικότητα, είναι το φυλαχτό μιας θεάς. Το Hamsa προέρχεται από τη φοινικική και καρχηδονιακή θρησκεία, όπου συμβόλιζε το χέρι της Tanit, μιας θεότητας γονιμότητας που συνδέεται με τη θυσία παιδιών. Το μάτι στο κέντρο του δεν είναι η προστασία του Θεού - είναι σύμβολο μαγικής επιτήρησης, ενός κόσμου που κυβερνάται από δυνάμεις που πρέπει να κατευναστούν, όχι να υπακούσουν. Στη σύγχρονη χρήση, το Hamsa έχει απορροφηθεί από την Καμπάλα και χρησιμοποιείται ως φυλαχτό, όχι ως ομολογία πίστης. Είναι ένα δεισιδαιμονικό φυλαχτό, όχι θεολογικό σύμβολο. Είναι το χέρι μιας μάγισσας, όχι το χέρι της Miriam ( προφήτισσα τοῦ Ἰσραήλ ,ἀδελφή τοῦ Μωϋσῆ, ἐδῶ ).
Το Hamsa είναι ένα απροκάλυπτα αποκρυφιστικό φυλαχτό φοινικικής προέλευσης, που χρονολογείται από τις αρχαίες σατανικές πρακτικές. Κρέμεται σχεδόν σε κάθε ισραηλινό σπίτι και πωλείται σχεδόν παντού στα ισραηλινά καταστήματα.
Έπειτα, υπάρχει το λεγόμενο Άστρο του Δαβίδ, το οποίο κοσμεί την εθνική σημαία του Ισραήλ, τις συναγωγές, τις στολές των IDF, ακόμη και την εθνική μενόρα. Αλλά αυτό που οι Χριστιανοί αποκαλούν Άστρο του Δαβίδ δεν είναι καθόλου Δαβιδικό. Δεν έχει καμία παρουσία στο βιβλικό αρχείο - ούτε στους Βασιλείς, ούτε στα Χρονικά, ούτε στους Ψαλμούς. Εμφανίζεται αιώνες αργότερα σε Καμπαλιστικά γραπτά και στην ισλαμική μαγεία ως η Σφραγίδα του Σολομώντα, ένα εξάγραμμα που χρησιμοποιείται για να διατάζει πνεύματα, να δεσμεύει τζίνι και να εκτελεί μαγικές λειτουργίες. Σε grimoires ( λίστες ὐπερφυσικῶν ὀντοτήτων ) όπως το Κλειδί του Σολομώντα και το Μικρότερο Κλειδί του Σολομώντα, το εξάγραμμα σχεδιάζεται σε κύκλους, γεμίζεται με ονόματα αγγέλων και δαιμόνων και χρησιμοποιείται σε τελετουργική επίκληση. Όταν ο προφήτης Αμώς επέπληξε το Ισραήλ επειδή ύψωσε το αστέρι του θεού τους Ρεμφάν ( ξαναθυμηθεῖτε τό θέμα μας : Τό ἄστρο τοῦ Ῥεμφάν ) , δεν ήταν μεταφορική η έννοια. Αυτό το αστέρι -εξάκτινο, γεωμετρικό και ειδωλολατρικό- ήταν ένα βδέλυγμα. Σήμερα, το ίδιο αστέρι κυματίζει πάνω από το Κράτος του Ισραήλ, μεταφέρεται από τανκς, ραμμένο σε στολές και χαραγμένο σε εθνικά μνημεία.
Και αν νομίζετε ότι αυτός ο συμβολισμός είναι αρχαία ιστορία ή κακώς εφαρμοσμένη σύμπτωση, κοιτάξτε την τέχνη που παράγουν οι σύγχρονοι Ισραηλινοί μουσικοί και πολιτιστικά είδωλα. Η Narkis, μια διάσημη Ισραηλινή τραγουδίστρια,
ερμηνεύει τραγούδια που δοξάζουν τη Shekinah ως θεϊκή θηλυκή δύναμη, επικαλούμενη όχι τον Θεό του Ισραήλ αλλά
τη μυστικιστική θεά που κρύβεται στην Καμπαλιστική παράδοση.
Οι συναυλίες της είναι πνευματικές εκδηλώσεις, με μουσική έκστασης, θυμίαμα, διαλογιστικές ψαλμωδίες και αυτό που η ίδια αποκαλεί «αφύπνιση του ιερού θηλυκού». Αυτές δεν είναι συναυλίες. Είναι τελετουργίες θεάς στα εβραϊκά, που εκτελούνται σε πλήθη χιλιάδων.
Στη μέταλ σκηνή, η σήψη είναι ακόμη πιο απροκάλυπτη. Συγκροτήματα όπως οι Salem και Arallu βεβηλώνουν ανοιχτά την Τορά, υμνούν τον Σατανά και γιορτάζουν τις στρατιωτικές νίκες του Ισραήλ ως πράξεις δαιμονικής εκδίκησης. Οι στίχοι τους είναι βουτηγμένοι σε αντιβιβλική βλασφημία. Τα εξώφυλλα των άλμπουμ τους απεικονίζουν ανεστραμμένες μενορά, φιγούρες με κεφάλια τράγων και τελετουργικές αιματοχυσίες. Αυτοί οι καλλιτέχνες δεν είναι στο περιθώριο. Προσκαλούνται σε φεστιβάλ, παίζονται στο εθνικό ραδιόφωνο και ακολουθούνται από στρατιώτες και φοιτητές πανεπιστημίου. Ο Lucifer έχει γίνει ποπ στο Ισραήλ και κανείς δεν κλείνει τα μάτια του.
Τι βλέπουμε λοιπόν; Βλέπουμε ένα έθνος που διεκδικεί θεϊκή κληρονομιά αλλά χορεύει στις στάχτες όλων των ιερών πραγμάτων. Βλέπουμε ένα κράτος που κυματίζει μια μαγική σφραγίδα και την αποκαλεί θεϊκή, που φοράει τα φυλαχτά των δαιμόνων της γονιμότητας και την αποκαλεί κληρονομιά, που διοργανώνει όργια φωτιάς στην ερημιά και την αποκαλεί τέχνη, που χύνει αίμα κατσίκας στους λόφους και την αποκαλεί μύθο, που γράφει τραγούδια σε δαίμονες και την αποκαλεί πολιτισμό. Βλέπουμε έναν λαό που δεν έχει απλώς ξεχάσει τον Νόμο - έχει ξεθάψει τους θεούς που ο Νόμος στάλθηκε να καταστρέψει.
ΤΑ GROVES ( ἄλση) ΕΧΟΥΝ ΞΑΝΑΡΘΕΙ.
Τα άλση ξαναχτίζονται. Οι υψηλοί τόποι ξαναφυτεύονται. Οι βωμοί ξαναφωτίζονται. Τα παιδιά χορεύουν ξανά γύρω από το χρυσό μοσχάρι, μόνο που τώρα το μεταδίδουν ζωντανά στο Instagram και πουλάνε εισιτήρια για την τελετή. Και μέσα σε όλα αυτά, οι Αμερικανοί Χριστιανοί εξακολουθούν να στέλνουν χρήματα, εξακολουθούν να κυματίζουν σημαίες, εξακολουθούν να τραγουδούν τραγούδια για την ευλογία του Ισραήλ. Χρηματοδοτούν τελετουργική μαγεία υπό τη σημαία της προφητείας.
Οι Αμερικανοί ευαγγελικοί έχουν εκπαιδευτεί —όχι, προγραμματιστεί— να βλέπουν το σύγχρονο κράτος του Ισραήλ ως ένα είδος πνευματικής Disneyland: ένα έθνος με διαθήκη, που αναγεννήθηκε θεϊκά το 1948, βαδίζοντας στα βήματα του Αβραάμ και τηρώντας τους νόμους του Μωυσή. Μιλούν για «στάση με το Ισραήλ» σαν το ίδιο το έθνος να τρέμει ακόμα μπροστά στο Σινά, τηρώντας το kosher, τηρώντας το Σάββατο, τηρώντας την Τορά και τηρώντας τη διαθήκη. Είναι μια υπέροχη ψευδαίσθηση —τόσο όμορφη, στην πραγματικότητα, που το να την παραβιάσεις μοιάζει σχεδόν σκληρό.
Αλλά πρέπει να το καταστρέψουμε. Επειδή η αλήθεια δεν είναι μόνο ότι το Ισραήλ είναι κοσμικό - η αλήθεια είναι ότι το Ισραήλ είναι ένα φυτώριο αποκρυφισμού, μυστικισμού και ανοιχτής εωσφορικής συμβολολογίας. Και ενώ οι παρελάσεις υπερηφάνειας του Τελ Αβίβ και η εμμονή του Ισραήλ με την Καμπάλα μπορεί να θεωρηθούν αριστερές υπερβολές, το πραγματικό σοκ έρχεται όταν συνειδητοποιείς ότι αυτοί οι πνευματικοί ρύποι δεν είναι περιθωριακοί - είναι θεμελιώδεις. Είναι σμιλεμένοι στην πέτρα, χυτευμένοι σε μπρούντζο και ενσωματωμένοι στην ίδια την αρχιτεκτονική του κράτους.
Στην πραγματικότητα, μίλι προς μίλι, το Ισραήλ έχει περισσότερους Σατανιστές, αποκρυφιστές και Λουσιφεριανούς μυημένους ανά τετραγωνικό πόδι από οποιοδήποτε έθνος στη γη. Αυτό μπορεί να ακούγεται τρελό. Αλλά περιμένετε μέχρι να δείτε τι κρύβεται σε κοινή θέα.
Η ΜΕΝΟΡΑ ΠΟΥ ΕΜΠΑΙΖΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ
Ακριβώς έξω από την Κνεσέτ - την έδρα του ισραηλινού κοινοβουλίου - βρίσκεται μια πανύψηλη χάλκινη μενόρα, ύψους πάνω από 4,5 μέτρων. Παρουσιάζεται στον κόσμο ως ένα περήφανο αντίγραφο της ιερής λυχνίας από τη Σκηνή του Μαρτυρίου. Οι προσκυνητές βγάζουν φωτογραφίες μαζί της. Τα παιδιά εκ γενετής τη θαυμάζουν. Οι χριστιανοί ξεναγοί την επισημαίνουν ως «σύμβολο του φωτός του Θεού». Αλλά δεν σας λένε τι είναι σκαλισμένο σε αυτήν. Δεν σας λένε τι ιστορίες αφηγείται αυτό το είδωλο.
Η βάση της μενοράς περιβάλλεται από
29 ανάγλυφα πάνελ—
το καθένα απεικονίζει σκηνές από την εβραϊκή ιστορία, αλλά με μια ανησυχητική ανατροπή. Ενώ θα περίμενε κανείς απεικονίσεις του Μωυσή να λαμβάνει τον Νόμο ή του Ηλία να καλεί να κατέβει φωτιά από τον ουρανό,
αυτό που στην πραγματικότητα παίρνει είναι μια παράξενη συλλογή από Ταλμουδικούς σοφούς, νοσταλγία της βαβυλωνιακής εξορίας, μυστικιστικά εσωτερικά στοιχεία και πολιτικές σιωνιστικές εικόνες.ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: ΤΟ ΛΟΥΣΙΦΕΡΙΑΝΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ
Αν περπατήσετε λίγα τετράγωνα από την Κνεσέτ, θα βρείτε ένα άλλο αρχιτεκτονικό θαύμα: το Κτίριο του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ισραήλ, που κατασκευάστηκε με δωρεές από το Ίδρυμα Ρότσιλντ. Αν η μενόρα έξω από το κοινοβούλιο είναι σύμβολο πνευματικής σύγχυσης, το Ανώτατο Δικαστήριο είναι ένας πλήρως ανεπτυγμένος Λουσιφεριανός ναός - σχεδιασμένος σύμφωνα με τις τεκτονικές αρχές, την παγανιστική γεωμετρία και την απόκρυφη πνευματική φιλοσοφία.
Ας ξεκινήσουμε από την κορυφή.
Στην οροφή, σε έναν απομονωμένο κήπο,
βρίσκεται μια πυραμίδα με τόν Πανόπτη Οφθαλμό—
το ίδιο εικονίδιο που βρίσκεται στο χαρτονόμισμα του δολαρίου ΗΠΑ, τη
Μεγάλη Σφραγίδα, και
μέσα σε σχεδόν κάθε Τεκτονική στοά στη γη. Τι κάνει αυτό το σύμβολο στην κορυφή του ανώτατου δικαστηρίου ενός υποτιθέμενου εβραϊκού κράτους;
Το ίδιο το κτίριο είναι ένας ναός «ανόδου». Οι εσωτερικές σκάλες μοιάζουν με ζιγκουράτ, σπειροειδώς ανεβαίνουν ως σύμβολο της αυτοθέωσης του ανθρώπου. Η διάταξη λέγεται ότι αντιπροσωπεύει «το ταξίδι από το σκοτάδι στη φώτιση» - μια σαφή Γνωστική αντιστροφή του βιβλικού ταξιδιού από την αμαρτία στην υπακοή. Στο Λουσιφεριανό δόγμα, ο άνθρωπος δεν ταπεινώνει τον εαυτό του ενώπιον του Θεού - ανεβαίνει για να Τον αντικαταστήσει.
Υπάρχουν οβελίσκοι, ηλιακά μοτίβα και ιερή γεωμετρία παντού. Οι αίθουσες είναι ευθυγραμμισμένες με αστρολογικά μοτίβα. Το σχήμα του κτιρίου υπακούει στη χρυσή τομή, έναν τύπο που εκτιμούν οι αποκρυφιστές, οι οποίοι πιστεύουν ότι η θεϊκή δύναμη είναι προσβάσιμη μέσω των μαθηματικών και της γεωμετρίας, όχι μέσω διαθήκης.
Αυτό δεν είναι τυχαίο. Αυτός είναι ένας ναός για την ανθρώπινη κυριαρχία, χτισμένος από τις ελίτ ενός έθνους που διεκδικεί τη θεϊκή εύνοια ενώ απορρίπτει τη θεϊκή εξουσία. Η δικαιοσύνη, σε αυτό το κτίριο, αποφασίζεται από εκείνους που κάθονται στη θέση του Μωυσή, αλλά δεν θα κάνουν ό,τι είπε ο Μωυσής.
Βγείτε έξω από την αυλή και θα διαπιστώσετε ότι ολόκληρο το έθνος έχει γίνει ένας καμβάς απόκρυφης αρχιτεκτονικής, κάθε τοποθεσία σχεδιασμένη με την ίδια ακάθαρτη γραμματική της ιερής γεωμετρίας. Οι δημόσιες πλατείες είναι γεμάτες με σπειροειδείς λαβύρινθους, πάντα τυλιγμένους για να προσελκύουν ενέργεια προς τα μέσα—χρησιμοποιούνται σε εσωτερικούς κύκλους για διαλογισμό, γείωση και δαιμονική κοινωνία. Στη Haifa και το Tel Aviv, τα δημοτικά κτίρια είναι διακοσμημένα με γιγάντιες κυκλικές πύλες—πέτρινους δακτυλίους που δεν εξυπηρετούν κανέναν δομικό σκοπό, αλλά αντικατοπτρίζουν τους δακτυλίους που χρησιμοποιούνται σε παγανιστικές πέτρες, καλώντας σε κατώφλια μεταξύ βασιλείων.
ΦΙΔΙΑ, ΑΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΗΛΙΑΚΟΙ ΘΕΟΙ
Ίσως πιστεύετε ότι όλος αυτός ο συμβολισμός περιορίζεται σε χώρους ελίτ. Δεν είναι. Ο παγανισμός είναι παντού στο Ισραήλ - στο έδαφος, στα πάρκα και στις συναγωγές . Πάρτε για παράδειγμα τη Συναγωγή Beth Alpha, η οποία αναπαλαιώθηκε και γιορτάστηκε από την ισραηλινή κυβέρνηση ως εθνικός θησαυρός. Στο εσωτερικό, στο δάπεδο του ιερού, υπάρχει ένα τεράστιο μωσαϊκό ζωδιακού κύκλου. Στο κέντρο βρίσκεται ο Ήλιος, ο Έλληνας θεός του ήλιου, να ιππεύει ένα άρμα με τέσσερα άλογα. Γύρω του βρίσκονται τα δώδεκα ζώδια. Τι κάνει ένας Έλληνας θεός σε μια συναγωγή; Και γιατί το κράτος το διατηρεί και το προωθεί αυτό ως ιερή εβραϊκή κληρονομιά;
Ο ΖΩΔΙΑΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΥ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛΟΥ»
Σε δημόσια πάρκα σε όλο το Tel Aviv, την Haifa, και την Jerusalem, θα βρείτε αγάλματα φιδιών, τοτέμ και είδωλα θεών της γονιμότητας. Αγάλματα γυναικών με υπερβολικά στήθη και ανοιχτές μήτρες είναι διάσπαρτα σε πολιτιστικά κέντρα και πανεπιστημιακούς κήπους. Αφηρημένα έργα «τέχνης» απεικονίζουν φαλλικούς πύργους, σπείρες, μάτια και γεωμετρικές πύλες - όλα σύμβολα με βαθιές ρίζες στην ερμητική μαγεία, την Καμπάλα και τις αρχαίες λατρείες γονιμότητας των Χαναναίων.
Ακόμη και τα παιδικά πάρκα δεν εξαιρούνται. Μερικά είναι γεμάτα με εγκαταστάσεις «μυθικών πλασμάτων» και «ιερών σχημάτων» που δεν μοιάζουν με τίποτα περισσότερο από στύλους Asherah και βωμούς του Βάαλ, προσαρμοσμένα για σύγχρονη κατανάλωση.
Αυτό δεν είναι τυχαίο πολεοδομικό σχέδιο. Είναι μια σκόπιμη επανένταξη των παλιών θεών, που τώρα είναι ντυμένοι με «πολιτισμό» και «τέχνη». Οι υψηλές θέσεις επέστρεψαν — και αυτή τη φορά, χρηματοδοτούνται από τους φορολογούμενους.
Τα πάρκα και οι κήποι σε όλο το Ισραήλ είναι γεμάτοι με φαλλικά μνημεία, στύλους και οβελίσκους - σύμβολα της λατρείας του ήλιου, της γονιμότητας και της δύναμης του Nimrod. ( βιβλικό πρόσωπο σύμβολο ἀνυπακοῆς ἀπέναντι στόν Θεό . ἐδῶ κι᾿ἐδῶ ) Παρουσιάζονται ως «μοντέρνα γλυπτά», αλλά η μορφή και η λειτουργία τους είναι αρχαία. Μερικά συνδυάζονται με κύπελλα που μοιάζουν με κρατήρες στη βάση τους, που προορίζονται για να δέχονται προσφορές ή φλόγες. Οι επισκέπτες ρίχνουν κέρματα μέσα σε αυτά, αγνοώντας ότι αναπαριστούν προσφορές στα πόδια του Βάαλ. Πολλές από αυτές τις τοποθεσίες είναι γεωγραφικά ευθυγραμμισμένες ώστε να ταιριάζουν με τα σημεία ανατολής ή δύσης του ηλίου στα ηλιοστάσια - κλασικούς απόκρυφους ημερολογιακούς δείκτες, που χρησιμοποιούνται όχι για τη γεωργία, αλλά για τον χρονισμό τελετουργικών θυσιών.
Οι περισσότερες συναγωγές κατασκευάζονται για να αντικατοπτρίζουν αυτή την πνευματική μετατόπιση. Στις κοσμικές πόλεις, κατασκευάζονται νέοι ναοί με ιερά σε σχήμα κύβου, ζωδιακές ηλιακές στέγες και δαιδαλώδεις επιστρώσεις δαπέδου. Μερικοί περιλαμβάνουν σπειροειδείς σκάλες που κατεβαίνουν αντί να ανεβαίνουν, σημειωμένες με εβραϊκά γράμματα σχεδιασμένες να λειτουργούν ως σφραγίδες, όχι ως προσευχές. Αυτοί δεν είναι πλέον οίκοι λατρείας. Είναι τελετουργικοί θάλαμοι για μια νέα θρησκεία, μια θρησκεία που χρησιμοποιεί την εβραϊκή αισθητική για να στεγάσει μια καμπαλιστική αντιστροφή της βιβλικής πίστης.
Και όλα αυτά -κάθε κύβος, κάθε τρίγωνο, κάθε αίθουσα με χρυσή τομή- πληρώνονται από τα ίδια χέρια που χρηματοδότησαν την ίδρυση του κράτους: τους Ρότσιλντ, τους τεχνοκράτες, την ελίτ της παγκοσμιοποίησης, που εισήγαγαν όχι μόνο κεφάλαιο αλλά και θρησκεία. Ούτε τον Ιουδαϊσμό. Ούτε καν τον Ταλμουδισμό. Αλλά μια εσωτερική, Λουσιφεριανή ιδεολογία που μιλάει εβραϊκά μόνο ως κοστούμι, με την πραγματική της πίστη να στηρίζεται στους αρχαίους θεούς της Αιγύπτου, της Βαβυλώνας και της Ρώμης.
Ἀπό : insighttoincite.substack.com
Ἀκόμη μία φορά : Ἡ ῥίζα τοῦ Κακοῦ ...
Ο Νεταναχιου σε απιστευτα βλασφημη δηλωση σημερα κατα του Χριστιανισμου :
" Ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν μπορεῖ νά νικήσῃ τόν Τζέγκινς Χάν. Ἄν εἶσαι κακός, ἀδυσώπητος, ἐπιθετικος, δέν μπορῇ νά σέ σταματησῃ ὁ Χριστός." ( ἀπό ἐδῶ )
Ἡ Πελασγική
.jpg)
.jpg)
