Η ενσωμάτωση στο πλαίσιο είναι μια θεμελιώδης ηθική και ακαδημαϊκή αρχή στην ιστορική ανάλυση. Για να κατανοήσει κανείς την ιστορία, πρέπει να αναλύσει τα γεγονότα εντός του ηθικού, πνευματικού και κοινωνικού πλαισίου της εποχής. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποστηρίζει κανείς τις πράξεις του παρελθόντος, αλλά μάλλον να κατανοεί γιατί οι έξυπνοι, μορφωμένοι άνθρωποι τις πίστευαν ως σωστές. Η κρίση του παρελθόντος αποκλειστικά με βάση τα μεταπολεμικά ή τα σημερινά πρότυπα - μια πλάνη γνωστή ως παροντισμός - συσκοτίζει την πραγματικότητα του πώς εξελίχθηκαν οι προπολεμικές ιδέες και τα γεγονότα...
Μέ γνώμονα αὐτή τήν βασική ἀρχή, περνᾶμε στό β΄μέρος τοῦ θέματος τοῦ Pierre Simon
 |
| φωτό |
Ενώ ο βιολογικός ορισμός των άλλων φυλών ήταν η θεμελιώδης αιτία που τους κατέστησε ανεπιθύμητους, η αντίληψη συγκεκριμένων ελαττωμάτων λειτούργησε ως καταλύτης που μείωσε την αντίσταση, δικαιολόγησε τη φύση των μέτρων και κινητοποίησε τη λαϊκή συναίνεση για το πρόγραμμα. Ως εκ τούτου, τα ελαττώματα δεν προκάλεσαν την απόρριψη άλλων φυλών, αλλά έκαναν την απόρριψη εφαρμόσιμη και κοινωνικά αποδεκτή από ένα ευρύτερο τμήμα του πληθυσμού. Και πάλι, αυτές είναι αντιλήψεις. Δεν ισχύουν για όλους τους Γερμανοεβραίους της περιόδου, αλλά ήταν αρκετά κοινές και αρκετά καλά τεκμηριωμένες ώστε να γίνουν αποδεκτές από μεγάλα τμήματα του γερμανικού πληθυσμού.
Παρασιτισμός
Οι Εβραίοι έγιναν ιδιαίτερα στόχος επειδή ο Χίτλερ και οι Γερμανοί πίστευαν ότι ήταν μια φυλετικά αλλοεθνής ομάδα που ασχολούνταν με οικονομική, πολιτική, πολιτιστική και ηθική ανατροπή. Θεωρούνταν ευρέως ως παράσιτα που ρουφούσαν το αίμα του έθνους. Να πώς ένιωθε ο Χίτλερ γι' αυτούς:
Άνθρωποι που μπορούν να εισχωρήσουν κρυφά, σαν παράσιτα, στην ανθρώπινη πολιτική και να κάνουν άλλους να εργάζονται γι' αυτούς με διάφορες προφάσεις, μπορούν να σχηματίσουν ένα Κράτος χωρίς να κατέχουν κάποια συγκεκριμένη οριοθετημένη περιοχή. Αυτό ισχύει κυρίως για το παρασιτικό έθνος που, ιδιαίτερα σήμερα, θηρεύει το έντιμο μέρος της ανθρωπότητας· εννοώ τους Εβραίους.[1]
Στις 2 Ιουλίου 1922, σε μια συνέντευξη με έναν δημοσιογράφο της Chicago Tribune , ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ επανέλαβε από την εξορία τι πίστευε ο Χίτλερ για τους Εβραίους: «Ένας Εβραίος δεν μπορεί να είναι αληθινός πατριώτης. Είναι κάτι διαφορετικό, σαν ένα κακό έντομο. Πρέπει να κρατηθεί μακριά, μακριά από μέρη όπου δεν μπορεί να κάνει κακό».[2]
«Επειδή η ρήξη τους με το γηγενές περιβάλλον τους - τις αραβικές ερήμους - συνέβη σε ένα πρώιμο στάδιο του εθνογενετικού τους κύκλου, οι Εβραίοι», γράφει ο διάσημος Ρώσος ιστορικός και εθνολόγος Lev Goumilev (1912-1992, φωτό ἀριστερά ἀπό τό βιογραφικό του ΕΔΩ), ανέπτυξαν την ικανότητα να διεισδύουν σχεδόν σε κάθε είδος φυσικού τοπίου, και μάλιστα κωδικοποίησαν τις στρατηγικές τους στο Ταλμούδ. Όπου κι αν εγκαταστάθηκαν, ενήργησαν ως χίμαιρα απέναντι στους αυτόχθονες πληθυσμούς, προωθώντας σκόπιμα τον «σκεπτικισμό και την αδιαφορία» προκειμένου να διαβρώσουν την πνευματική και ηθική αντίσταση των ξενιστών τους και να επεκτείνουν την κυριαρχία τους πάνω τους. Από εθνολογικής άποψης, μια χίμαιρα είναι ένα παρασιτικό έθνος, το οποίο εκμεταλλεύεται τους αυτόχθονες πληθυσμούς της χώρας καθώς και τη χλωρίδα, την πανίδα και τον πλούτο του υπεδάφους της. Όπως ένας πληθυσμός βακτηρίων ή εγχυματικών φυτών [ένας τύπος μονοκύτταρου οργανισμού] που εξαπλώνεται μέσω των εσωτερικών οργάνων του ατόμου ή του ζώου, μια χιμαιρική εθνική εισβολή εξασθενεί τις ζωτικές ενέργειες και τους πόρους του οργανισμού που την φιλοξενεί.[3]
Ο Goumilev, όπως και οι περισσότεροι Γερμανοί, συνέκρινε επίσης τη σχέση μεταξύ μιας χίμαιρας και της αυτόχθονης εθνοτικής ομάδας της με έναν καρκινικό όγκο: «Ο τελευταίος μπορεί να αναπτυχθεί μόνο με τον οργανισμό, ποτέ εκτός αυτού, και ζει μόνο εις βάρος του οργανισμού-ξενιστή. Ως καρκίνος, ένα χιμαιρικό εθνοτικό αντισύστημα αντλεί τα μέσα ύπαρξής του από το αυτόχθονο έθνος».[4]
Με αυτόν τον τρόπο, καταλήγει ο Γάλλος συγγραφέας Laurent Guyénot, ο οποίος συνόψισε το έργο του Goumilev από το Imaginary Kingdom: The Legend of the Kingdom of Prester John , ένα βιβλίο που γράφτηκε από τον μελετητή του Εβραϊκού Πανεπιστημίου του Cornell, Mark Bassin,
διαταράσσει τις ζωτικές διαδικασίες των τελευταίων. Η εισβάλλουσα εθνότητα υποβαθμίζεται επίσης ανεπανόρθωτα, αλλά με τρόπο που την ενισχύει αντί να την αποδυναμώνει. Οι ξεριζωμένες εθνότητες επιβιώνουν ακριβώς αναπτύσσοντας χαρακτηριστικά που, αν και αφύσικα, τους δίνουν αποφασιστικά πλεονεκτήματα έναντι των συγκατοίκων τους. Ο ξεριζωμός, ως δομικό χαρακτηριστικό, καθαυτός γίνεται ένα επιλεκτικό πλεονέκτημα, με την έννοια ότι η εισβάλλουσα εθνότητα έχει εσωτερικεύσει στρατηγικές που της επιτρέπουν να ευδοκιμεί σχεδόν οπουδήποτε.[5]
Η ακόλουθη ευρέως γνωστή αναφορά, η οποία αποδίδεται ψευδώς στον Ρωμαίο Marcus Tullius Cicero (106-43 π.Χ.), αποτελεί την καλύτερη απόδειξη των όσων μόλις ειπώθηκαν:
Ένα έθνος μπορεί να επιβιώσει από τους ανόητους του, ακόμη και από τους φιλόδοξους. Αλλά δεν μπορεί να επιβιώσει από την προδοσία από μέσα. Ένας εχθρός στις πύλες είναι λιγότερο τρομερός, γιατί είναι γνωστός και φέρει ανοιχτά τη σημαία του. Αλλά ο προδότης κινείται ελεύθερα ανάμεσα σε εκείνους που βρίσκονται μέσα στην πύλη, οι ύπουλοι ψίθυροί του θροΐζουν σε όλα τα σοκάκια, ακούγονται στις ίδιες τις αίθουσες της ίδιας της κυβέρνησης. Γιατί ο προδότης δεν φαίνεται προδότης. Μιλάει με προφορά οικεία στα θύματά του, και φοράει το πρόσωπό τους και τα επιχειρήματά τους, επικαλείται την αθλιότητα που βρίσκεται βαθιά στις καρδιές όλων των ανθρώπων. Σαπίζει την ψυχή ενός έθνους, εργάζεται κρυφά και άγνωστα τη νύχτα για να υπονομεύσει τους πυλώνες της πόλης, μολύνει το πολιτικό σώμα έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να αντισταθεί. Ένας δολοφόνος είναι λιγότερο να φοβάσαι. Ο προδότης είναι η πανούκλα.[6]
Για ένα κράτος όπως η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, η οποία είχε ως ιδρυτική αρχή τη φυλή, αυτή η κατάσταση θεωρούνταν απαράδεκτη.
Αποικιοκρατία
Ο γερμανικός λαός, που ζούσε σε συνθήκες δυστυχίας λόγω της Συνθήκης των Βερσαλλιών και του οικονομικού αποκλεισμού των Συμμάχων μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, δυσανασχετούσε με την κατάληψη της οικονομίας και των θεσμών του από μια μικροσκοπική φυλή, το 1% του πληθυσμού. Στην παρακάτω αναφορά, ο Δρ. Nahum Goldmann (1895–1982), ένας βασικός Σιωνιστής ηγέτης και μακροχρόνιος πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Κογκρέσου, περιγράφει τη γερμανοεβραϊκή κοινότητα και την εκπληκτική της άνοδο:
Την εποχή της χειραφέτησης, δηλαδή, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα, αυτή η εβραϊκή αποικία είχε αναπτυχθεί εξαιρετικά.... Από οικονομική άποψη, καμία εβραϊκή μειονότητα σε καμία άλλη χώρα, συμπεριλαμβανομένης της Αμερικής, δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τους Γερμανοεβραίους. Κατείχαν ηγετικές θέσεις στις μεγάλες τράπεζες, μια κατάσταση χωρίς προηγούμενο πουθενά αλλού, και μέσω της υψηλής χρηματοδότησης είχαν επίσης διεισδύσει στη βιομηχανία. Ένα σημαντικό μέρος των μεγάλων επιχειρήσεων ήταν στα χέρια τους, ακόμη και σε τομείς της βιομηχανίας στους οποίους οι Εβραίοι συνήθως δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον, όπως η ναυπηγική και η ηλεκτρική βιομηχανία. Η θέση τους στην πνευματική ζωή της χώρας ήταν επίσης μοναδική. Στη λογοτεχνία εκπροσωπούνταν από επιφανή ονόματα. Το θέατρο ήταν σε μεγάλο βαθμό στα χέρια τους. Οι Γερμανοεβραίοι κατείχαν σε μεγάλο βαθμό τον ημερήσιο τύπο, ειδικά τις εφημερίδες με διεθνή επιρροή, και αν δεν τις κατείχαν, τις διηύθυναν. ... Συνοψίζοντας, η ιστορία των Εβραίων στη Γερμανία από το 1870 έως το 1933 είναι ίσως η πιο ένδοξη που έχει γραφτεί ποτέ από οποιοδήποτε άλλο παρακλάδι του εβραϊκού λαού.[7]
Η χρήση της λέξης «αποικία», την οποία έχω υπογραμμίσει, στην αρχή της παραπάνω παραπομπής από τον Δρ. Goldmann πρέπει να ήταν γλωσσικό ολίσθημα ή κάτι τέτοιο, επειδή χρησιμοποιώντας αυτή τη λέξη, αποκάλυψε ποιες ήταν πραγματικά οι εβραϊκές προθέσεις όταν κατέλαβαν τη Γερμανία.
Η λέξη «αποικία» αναφέρεται κυρίως στην ιστορική διαδικασία ανάληψης πολιτικού ελέγχου μιας περιοχής, στην κατοχή της από αποίκους και στην εκμετάλλευση των πόρων και των οικονομιών της. Ο αποικισμός περιλαμβάνει επίσης ένα «αποικιακό μυαλό», όπου η κατωτερότητα εσωτερικεύεται από τους καταπιεσμένους και η ανωτερότητα εμφυτεύεται από τον αποικιοκράτη. Οι αποικιακές δυνάμεις διατηρούν την κυριαρχία τους μέσω οικονομικών μέσων και μέσω πληρεξουσίων ηγεμόνων που εκβιάζουν ή εξαγοράζουν με μετρητά και άλλα οφέλη. Για τους αυτόχθονες πληθυσμούς που αποικίζονται, ο όρος συχνά θυμίζει μια πιο ενστικτώδη πραγματικότητα: την απογύμνωση του πολιτισμού, της γλώσσας και της γης, και τον συνεχιζόμενο αγώνα για κυριαρχία και αξιοπρέπεια.[8]
Για τον Albert Memmi, τον συγγραφέα του βιβλίου «Ο Αποικιοκράτης και οι Αποικιοκρατούμενοι» , ο ρατσισμός δεν είναι ένα τυχαίο υποπροϊόν, αλλά ένα αναπόσπαστο κομμάτι της αποικιοκρατίας. Χρησιμεύει στο να:
- Δικαιολογήσει την εκμετάλλευση υποβαθμίζοντας τους αποικιοκρατούμενους·
- Διατήρηση κοινωνικής ακινησίας·
- Δημιουργεί ένα «βιολογικό» ή «μεταφυσικό» χάσμα μεταξύ των δύο ομάδων που δεν μπορεί να γεφυρωθεί με προσηλυτισμό ή εκπαίδευση.[9]
Πράγματι, οι Γερμανοί προσβλήθηκαν και υποβαθμίστηκαν εντελώς στην αξιοπρέπειά τους όταν αποικίστηκαν, όπως περιγράφεται παραπάνω από τον Δρ. Nahum Goldmann. Δεν μπορούσαν να χωνέψουν τις ακόλουθες αδικίες και αναταραχές στη ζωή τους σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας τους.
Εξαιρετικά δυσανάλογη απασχόληση στις καλύτερες θέσεις εργασίας
Υπήρχε μια τεράστια δυσαναλογία μεταξύ του ποσοστού των Εβραίων σε κορυφαίες θέσεις σε διάφορες γερμανικές πόλεις κατά την περίοδο της Βαϊμάρης (1919-1933) πριν ο Χίτλερ ανέλθει στην εξουσία το 1933 και του ποσοστού των Εβραίων σε θέσεις εργασίας.[10]
Οι Γερμανοί αποκλείονταν ή απαγορεύονταν η είσοδος σε ορισμένα επαγγέλματα και ιδρύματα επειδή οι Εβραίοι τα έλεγχαν, όπως δήλωσε ο Βρετανός πρέσβης Horace Rumbold στην αποχαιρετιστήρια επιστολή του λίγο αφότου έπαυσε να είναι Βρετανός πρέσβης στη Γερμανία:
Κανείς δεν μπορούσε να αρνηθεί ότι το νομικό επάγγελμα, το ιατρικό επάγγελμα και το επάγγελμα του εκπαιδευτικού [στη Γερμανία] ήταν κατακλυσμένα από Εβραίους, ότι όλες οι διευθυντικές θέσεις σε τράπεζες ήταν στα χέρια τους, ότι ο τύπος... ήταν στα χέρια τους, ότι η είσοδος σε θέατρα, στον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό, για να μην αναφέρουμε τον κινηματογράφο, ή σε έναν τόσο καθαρά εβραϊκό θεσμό όπως το Χρηματιστήριο, ήταν απαγορευμένη στις τευτονικές γαλανομάτικες συμμετοχές.[11]
Υπερπληθωρισμός
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου καλπάζοντος πληθωρισμού και αποπληθωρισμού, ειδικά 1921-1923, τα πιο ζωτικά είδη πρώτης ανάγκης ήταν πέρα από την τιμή τους. Ένα αμερικανικό δολάριο άξιζε 4,21 τρισεκατομμύρια μάρκα , ένα καρβέλι ψωμί ή ένα αυγό, εκατομμύρια. Δεδομένου ότι το γερμανικό νομισματικό πρότυπο είχε καταστραφεί, για να αγοράσουν ψωμί και γάλα, οι άνθρωποι έπρεπε να πουλήσουν τα οικογενειακά τους υπάρχοντα και τα σπίτια τους σχεδόν για το τίποτα. Ήταν μια περίοδος έντονης δυστυχίας, ειδικά για τη μεσαία τάξη, συμπεριλαμβανομένης της εβραϊκής μεσαίας τάξης, και υπό αυτές τις συνθήκες, η έκρηξη της συσσωρευμένης δυσπιστίας και μίσους ενός αιώνα ήταν αναπόφευκτη.[12]
50 τρισεκατομμύρια μάρκα Eschweiler, 1923
Εβραϊκές Χρηματικές Πρακτικές
Όπως υποστηρίζει ο Thomas Dalton στο βιβλίο του «Το Εβραϊκό Χέρι στους Παγκόσμιους Πολέμους» , οι Γερμανοί συνέδεσαν τους Εβραίους με την εξτρεμιστική καπιταλιστική εκμετάλλευση:
Ο Χίτλερ είχε δίκιο όταν είδε ότι το πρόβλημα δεν είναι το κεφάλαιο αυτό καθαυτό, αλλά μάλλον το διεθνές χρηματιστήριο, το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο - αυτό που υπάρχει αυστηρά για να παράγει κέρδη και όχι για να ωφελήσει την κοινωνία. Το εθνικό κεφάλαιο που βασίζεται στην παραγωγική εργασία επιτρέπει σε μια οικονομία να ευημερεί στην υπηρεσία του λαού. Το διεθνές κεφάλαιο που βασίζεται στην κερδοσκοπία και τους τόκους δανείου εξυπηρετεί μόνο το όφελος των πλουσίων ολίγων - στην πράξη των πλουσίων Εβραίων.
Εκείνη την εποχή επικρατούσε η άποψη ότι, εφόσον οι Εβραίοι είναι ουσιαστικά νομάδες ξένοι όπου κι αν κατοικούν, δεν έχουν κανένα πραγματικό ενδιαφέρον για την άνθηση του τοπικού έθνους ή πολιτισμού. Μπορούν μόνο να εργαστούν για να μεγιστοποιήσουν το δικό τους κέρδος. Και χάρη στο αυτοανακηρυγμένο αίσθημα ανωτερότητας - που χρονολογείται τουλάχιστον από την Παλαιά Διαθήκη - δεν έχουν ιδιαίτερο σεβασμό για την ευημερία ή τα βάσανα των μη Εβραίων. Εξ ου και η αδίστακτη ανταγωνιστική και αδίστακτη φύση του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς που τόσο πολύ κυριαρχούσε στη δυτική ζωή.[13]
Πολιτιστική και ηθική υποβάθμιση
Η Γερμανία πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν συντριπτικά θρησκευόμενη, με περίπου το 97% έως 98% του πληθυσμού να αυτοπροσδιορίζεται ως Χριστιανοί. Περίπου τα δύο τρίτα του πληθυσμού ήταν Προτεστάντες και το ένα τρίτο Καθολικοί, με θρησκευτικές πεποιθήσεις βαθιά ριζωμένες στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Και οι δύο ομάδες αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος και των κομματικών μελών. Σε αυτό το θρησκευτικό πλαίσιο, οι πιστοί μισούσαν τους Εβραίους για την υποτιθέμενη ανηθικότητά τους και για αυτό που έκαναν στον πολιτισμό.[14]
Οι Εβραίοι χρησιμοποιούσαν την επιρροή τους στο θέατρο, τον κινηματογράφο και τα μέσα ενημέρωσης για να χλευάσουν όχι μόνο τη γερμανική κουλτούρα και τα γερμανικά ιδανικά, αλλά και τον Χριστιανισμό. Αυτό συνέβαινε σε μια εποχή που η Γερμανία της Βαϊμάρης κυριαρχούνταν πλήρως από Εβραίους.[15] Ήταν το παγκόσμιο κέντρο της παρακμής, της ακολασίας και της πορνογραφίας.[16]
Ο Εβραίος χειρουργός, Magnus Hirschfeld, ο εντελώς διεφθαρμένος Alfred C. Kinsey της εποχής του, είχαν έντονη δραστηριότητα στο Ινστιτούτο Έρευνας Σεξουαλικότητας του Βερολίνου, το οποίο δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα «ομοφυλοφιλικό πορνείο», σύμφωνα με τα λόγια του E. Michael Jones.[17]Ήταν επίσης ρατσιστής.
Σαν τους σημερινούς Εβραίους πορνογράφους που μονοπωλούν ολόκληρη τη βιομηχανία πορνογραφίας,[18] Ο πρώην Εβραίος ταμίας τράπεζας Kurt Tucholsky, ο οποίος είχε στη διάθεσή του μια απέραντη δεξαμενή ανέργων γυναικών, έβγαζε άφθονα χρήματα με την πορνογραφική του επιχείρηση και την πορνεία. Αυτό φυσικά απεικονιζόταν σε κινούμενα σχέδια και σχέδια για να τα δουν όλοι.[19]
Η εντελώς παρακμιακή μοντέρνα τέχνη της προ-Χίτλερ εποχής, την οποία οι Εβραίοι φιλελεύθεροι έκαναν αισθησιασμό, ενέπνεε μόνο κατάθλιψη, θλίψη και διχόνοια. Ήταν η εποχή του Ντανταϊσμού και του Κυβισμού. Εβραίοι ζωγράφοι όπως ο Hans Ludwig Katz έγιναν διάσημοι.[20]
Εβραίοι φωτογράφοι όπως ο Erwin Blumenfeld προωθούσαν ήδη την ανάμειξη μαύρων και λευκών φυλών στις φωτογραφίες τους.[21]
Η κινηματογραφική βιομηχανία και τα μέσα ενημέρωσης στα χέρια πλούσιων Εβραίων όπως ο Theodor Wolff, ο Georg Bernhard, και ο Rudolf Mosse ήταν —όπως και σήμερα— οι εχθροί του λαού. Ο μοναδικός τους σκοπός στη ζωή ήταν να καταστρέψουν τα ηθικά θεμέλια της γερμανικής λευκής κοινωνίας και του Χριστιανισμού, των θανάσιων εχθρών αυτών των Εβραίων φιλελεύθερων δημοκρατών.[22]
«Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό του αντισημιτισμού μεταξύ των Σοσιαλιστών Συντηρητικών και των φυλετικών αντισημιτών στη Γερμανία από το 1870 έως το 1933», σημειώνει ο Αμερικανός εξελικτικός βιολόγος Kevin MacDonald,
ήταν η πεποίθησή τους ότι οι Εβραίοι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη ιδεών που ανέτρεπαν τις παραδοσιακές γερμανικές αντιλήψεις και πεποιθήσεις. Οι Εβραίοι υπερεκπροσωπούνταν ως εκδότες και συγγραφείς κατά τη δεκαετία του 1920 στη Γερμανία, και «μια γενικότερη αιτία αυξημένου αντισημιτισμού ήταν η πολύ ισχυρή και ατυχής τάση των αντιφρονούντων Εβραίων να επιτίθενται σε εθνικούς θεσμούς και έθιμα τόσο σε σοσιαλιστικές όσο και σε μη σοσιαλιστικές εκδόσεις».[23]
Όταν ήρθε η οικονομική ύφεση του 1929, η πρώτη φιλελεύθερη δημοκρατία της Γερμανίας περιέπεσε σε απόλυτο χάος. Οι οικονομικές απάτες και τα σκάνδαλα ήταν ευρέως διαδεδομένα. Οι Εβραίοι δεν ήταν οι μόνοι που καταδικάστηκαν για κερδοσκοπία από τον πόλεμο και οικονομικές απάτες, κάθε άλλο, αλλά σε συνδυασμό με τις άλλες αιτίες του αντι-Ιουδαϊσμού που καταγράφονται σε αυτό το άρθρο, το πλαίσιο και ο επείγων χαρακτήρας της κατάστασης, η δυσανάλογη εβραϊκή εμπλοκή σε αυτά τα εγκλήματα, που έκαναν τα Νέα σε καθημερινή βάση, δεν άρεσε στους Γερμανούς: Ο Εβραίος Sklarek ελάττωσε το Υπουργείο Οικονομικών του Βερολίνου κατά 12,5 εκατομμύρια μάρκα, ο Εβραίος Katiuasca εξαπάτησε την Πρωσία κατά 14 εκατομμύρια μάρκα, οι αδελφοί Barmart εξαπάτησαν το ίδιο κράτος κατά 35 εκατομμύρια, για να μην αναφέρουμε τον Mendizon, κερδοσκόπο του πληθωρισμού, και πολλούς άλλους.[24]
Στο ακόλουθο απόσπασμα, ο Αδόλφος Χίτλερ—στο πολυδιαβασμένο μπεστ σέλερ βιβλίο του «Ο Αγών μου» —εκφράζει την αποστροφή του για την ηθική παρακμή των Εβραίων:
Στα μάτια μου, η κατηγορία κατά του Ιουδαϊσμού έγινε σοβαρή τη στιγμή που ανακάλυψα τις εβραϊκές δραστηριότητες στον Τύπο, στην τέχνη, στη λογοτεχνία και στο θέατρο... Αρκούσε κανείς να κοιτάξει τις αφίσες που ανακοίνωναν τις αποτρόπαιες παραγωγές του κινηματογράφου και του θεάτρου και να μελετήσει τα ονόματα των συγγραφέων που επαινέθηκαν ιδιαίτερα εκεί, προκειμένου να γίνουν μόνιμα ανένδοτοι στα εβραϊκά ζητήματα. Εδώ υπήρχε μια επιδημία, μια ηθική επιδημία με την οποία μολύνθηκε το κοινό. Ήταν χειρότερη από τη Μαύρη Πανούκλα του παρελθόντος. Και σε τι ισχυρές δόσεις παρασκευαζόταν και διανέμονταν αυτό το δηλητήριο! Φυσικά, όσο χαμηλότερο ήταν το ηθικό και πνευματικό επίπεδο ενός τέτοιου δημιουργού καλλιτεχνικών προϊόντων, τόσο πιο ανεξάντλητη ήταν η γονιμότητά του. Μερικές φορές έφτανε στο σημείο να φτάσει ένας από αυτούς τους τύπους, ενεργώντας σαν αντλία λυμάτων, να πετάει τη βρωμιά του απευθείας στο πρόσωπο άλλων μελών της ανθρώπινης φυλής. Σε αυτό το πλαίσιο, πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν υπάρχει όριο στον αριθμό τέτοιων ανθρώπων. Πρέπει να συνειδητοποιήσει κανείς ότι για έναν Γκαίτε, η Φύση μπορεί να φέρει στην ύπαρξη δέκα χιλιάδες τέτοιους ληστές που λειτουργούν ως το χειρότερο είδος φορέων μικροβίων δηλητηριάζοντας τις ανθρώπινες ψυχές. Ήταν μια τρομερή σκέψη, και όμως δεν μπορούσε να αποφευχθεί, ότι ο μεγαλύτερος αριθμός των Εβραίων φαινόταν ειδικά προορισμένος από τη Φύση να παίξει αυτόν τον επαίσχυντο ρόλο.[25]
Ποτάμια Αίματος
Όλα τα μπολσεβίκικα κινήματα που έσπειραν το χάος στη Γερμανία μεταξύ 1917 και 1930 καθοδηγούνταν από Εβραίους. Ο Χίτλερ είχε βιώσει προσωπικά τη βραχύβια Βαυαρική επανάσταση του 1919, και αυτό συνέβαλε στις αντιεβραϊκές του ιδέες. Οι Εθνικοσοσιαλιστές και οι Γερμανοί γενικότερα γνώριζαν επίσης καλά τις μαζικές δολοφονίες και τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στη Ρωσία από τους Εβραίους Μπολσεβίκους. Γνώριζαν ότι αυτή η εβραϊκή συνωμοσία στρεφόταν κατά του χριστιανικού δυτικού πολιτισμού και ότι απειλούσε όχι μόνο την ίδια την ύπαρξη της Γερμανίας αλλά και της Ευρώπης.[26]
Εβραϊκό μποϊκοτάζ γερμανικών προϊόντων
Το οργανωμένο μποϊκοτάζ της Γερμανίας από τους Εβραίους ενόχλησε περαιτέρω τη Γερμανία εναντίον των Εβραίων. Εβραίοι ηγέτες του κόσμου ξεκίνησαν μποϊκοτάζ κατάτης Γερμανίας με σκοπό να παραλύσουν την ήδη επισφαλή οικονομία αυτού του έθνους, με την ελπίδα να ανατρέψουν το νέο καθεστώς του Αδόλφου Χίτλερ, το οποίο θα απελευθέρωνε τη Γερμανία από τα δεσμά των αρπακτικών διεθνών τοκογλύφων. Αυτή ήταν στην πραγματικότητα, όπως ισχυρίζεται ο Αμερικανός ερευνητής δημοσιογράφος, Micheal Collins Piper, «η πρώτη βολή που έπεσε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο».[27]
Πριν από το μποϊκοτάζ, οι Εβραίοι δεν διώκονταν στη Γερμανία. Μπορούσαν να έρχονται και να φεύγουν ελεύθερα και πολλοί όντως εγκατέλειπαν τη χώρα με όλα τους τα υπάρχοντα. Αλλά αυτό το μποϊκοτάζ, το οποίο θεωρήθηκε ως κήρυξη πολέμου, άλλαξε τα πάντα. Οι Εβραίοι ήταν πλέον εχθροί της Γερμανίας. Και αργότερα, όταν η Γερμανία βρισκόταν σε πόλεμο με αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, συνέλαβε τους Εβραίους από αυτές τις χώρες και τους έστειλε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία, επειδή δεν μπορούσε να ανεχθεί μια πέμπτη φάλαγγα στην πίσω αυλή της.[28]
Όλες οι χώρες το κάνουν αυτό σε περιόδους πολέμου. Είναι μια αποδεκτή διαδικασία, μια πραγματικότητα του πολέμου που δεν μπορεί να αποφευχθεί. Αμερικανοί και Καναδοί ιαπωνικής και γερμανικής καταγωγής, για παράδειγμα, συνελήφθησαν και κλείστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης για λόγους εθνικής ασφάλειας καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου.[29]
Μίσος για τους Γερμανούς
Το μίσος για τους Γερμανούς ήταν ευρέως διαδεδομένο στην εβραϊκή κοινότητα. Το διάσημο βιβλίο του Theodore N. Kaufman με τίτλο « Η Γερμανία Πρέπει να Χαθεί » (1941) είναι απαράμιλλο στα χρονικά της ανθρωπότητας. Αυτό το βιβλίο, το οποίο υποστήριζε τη μαζική στείρωση των Γερμανών και ήταν ευρέως γνωστό στις Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποιήθηκε από τον Joseph Paul Gœbels (1897–1945), για να κινητοποιήσει τους Γερμανούς και να βοηθήσει το έθνος να εκδιώξει τους Εβραίους από τη χώρα.
Εβραϊκή Προδοσία
Η δεξιά πτέρυγα του ναζιστικού κόμματος ισχυρίστηκε ότι ο γερμανικός στρατός, αήττητος στο πεδίο της μάχης, προδόθηκε από Εβραίους και σοσιαλιστές στο εσωτερικό μέτωπο. Υποστηρίχθηκε ότι οι Εβραίοι βοήθησαν να μπουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο με αντάλλαγμα την Παλαιστίνη. Πιστεύεται επίσης ότι οι Εβραίοι ήταν αυτοί που επέβαλαν στη Γερμανία πολλά από τα πιο ζημιογόνους σημεία της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Αυτές οι ισχυρές κατηγορίες χρησιμοποιήθηκαν ως όπλο για να υποστηρίξουν ότι ο «διεθνής Εβραϊσμός» είχε σχεδιάσει την ταπείνωση της Γερμανίας.[30]
Δολοφονίες
Η δολοφονία του Wilhelm Gustloff, ηγέτη του Ναζιστικού Κόμματος στην Ελβετία, το 1936, από τον David Frankfurter (έναν Εβραίο φοιτητή ιατρικής) είχε σημαντική επίδραση στον αντι-ιουδαϊσμό. Εκτός από τη δολοφονία του Ernst Vom Rath (Παρίσι, 1938) από τον Herschel Grynszpan (έναν Πολωνοεβραίο) στη γερμανική πρεσβεία στο Παρίσι, μια ψευδής σημαία, η οποία πυροδότησε τη Νύχτα των Κρυστάλλων , ένα γεγονός που η μεταπολεμική ρητορική του υπερέβαλε σε έκταση, προκάλεσε την εμφάνιση των Εβραίων ως επικίνδυνων επιτιθέμενων. Μετά από αυτές τις δολοφονίες, οι Εβραίοι θεωρήθηκαν επικίνδυνοι επιτιθέμενοι.[31]
Συνοψίζοντας, από την παραπάνω οπτική γωνία, η άνοδος του Χίτλερ και του Εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος με τα εξαιρετικά έντονα αντιεβραϊκά του αισθήματα είναι πολύ πιο εύκολο να κατανοηθεί. Στην πραγματικότητα, από το πλαίσιο, την κατάστασή τους και τις άθλιες συνθήκες στις οποίες βρίσκονταν ως αποτέλεσμα της Συνθήκης των Βερσαλλιών, δεν υπήρχε τίποτα το παράλογο ή ακατανόητο στον αντι-ιουδαϊσμό τους. Ενήργησαν με αυτόν τον τρόπο για να προστατεύσουν την κυριαρχία και την αξιοπρέπειά τους, όπως έχουν κάνει δεκάδες έθνη σε όλη την ιστορία. Ο αντι-ιουδαϊσμός ήταν για αυτούς μια υπαρξιακή και ενστικτώδης αντίδραση.
Συνεχίζεται ...
Ἀπό : unz.com
Χῖτλερ, Γερμανία καί Ἑβραῖοι- Τό πλαίσιο εἶναι τό πᾶν ( μέρος α΄)
Ἡ Πελασγική
.jpg)
