Συνομιλία με τον Αλεξάντερ Ντούγκιν στην εκπομπή Escalation του Sputnik TV .
Παρουσιαστής: Ας ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας με το Ιράν. Μόλις έφτασαν έκτακτες ειδήσεις από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ισλαμικής Δημοκρατίας: ο επίσημος εκπρόσωπός του, Esmaeil Baghaei, δήλωσε ότι η Τεχεράνη έχει ήδη διατυπώσει την απάντησή της στις προτάσεις των διεθνών μεσολαβητών σχετικά με την κατάπαυση του πυρός.
Ταυτόχρονα, παρατηρούμε μια παράλληλη διαδικασία: το τελεσίγραφο του Ντόναλντ Τραμπ, του οποίου η προθεσμία έληξε στις 6 Απριλίου. Με τον συνηθισμένο του τρόπο, ο Αμερικανός πρόεδρος απειλεί το Ιράν ότι θα ζήσει «στην κόλαση» εάν δεν συμφωνήσει σε μια συμφωνία και δεν ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ.
Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα αυτή τη στιγμή στο διπλωματικό μέτωπο μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης; Άλλωστε, μόλις πρόσφατα η ιρανική πλευρά επέμεινε ότι δεν διεξάγονται διαπραγματεύσεις, και σήμερα βλέπουμε σαφή σημάδια κίνησης και συζήτησης για μια πιθανή συμφωνία-πλαίσιο, η οποία φέρεται να έχει προετοιμαστεί με τη μεσολάβηση του Πακιστάν και της Κίνας. Πώς αξιολογείτε αυτήν την κατάσταση;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Υπάρχει τόση παραπληροφόρηση γύρω από αυτόν τον πόλεμο που είναι εξαιρετικά δύσκολο να βασιστεί κανείς στις δηλώσεις οποιουδήποτε. Βλέπουμε διαπραγματευτές να σκοτώνονται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας και τυχόν συμφωνίες παραβιάζονται αμέσως. Υπάρχει η αίσθηση ότι με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι εξίσου δύσκολο τόσο να διεξαχθούν διαπραγματεύσεις όσο και να απέχουν από αυτές - ίσως το πρώτο να είναι ακόμη πιο επικίνδυνο. Νομίζω ότι οι Ιρανοί το έχουν ήδη μάθει αυτό.
Το γεγονός ότι ο Τραμπ έφτασε στο σημείο να δημοσιεύσει ένα άσεμνο μήνυμα για το Πάσχα της Δύσης δείχνει ξεκάθαρα με ποιον έχουν να κάνουν. Την ημέρα που οι Καθολικοί γιόρταζαν την Ανάσταση του Χριστού, ο πρόεδρος των ΗΠΑ έγραψε ότι η ερχόμενη Τρίτη θα είναι μια ημέρα καταστροφής για όλες τις γέφυρες και τα ενεργειακά συστήματα του Ιράν. Παραθέτω: «Δεν έχετε δει ποτέ τι θα συμβεί την Τρίτη». Ακολουθεί μια βλάσφημη απαίτηση για άνοιγμα του στενού και μια άμεση απειλή: «Εσείς οι τρελοί μπάσταρδοι θα ζήσετε στην κόλαση». Και η τελευταία, εντελώς βλάσφημη σημείωση: «Δόξα τω Αλλάχ. Πρόεδρος DONALD J. TRUMP».
Αυτό είναι ένα κυριολεκτικό απόσπασμα από την ανάρτησή του στο Truth Social. Ακόμα και πολλοί Αμερικανοί αναλυτές είδαν σε αυτό σημάδια μιας ταχέως εξελισσόμενης κλινικής κατάστασης: κανένας πρόεδρος των ΗΠΑ στην ιστορία δεν έχει επιτρέψει στον εαυτό του να μιλήσει με αυτόν τον τρόπο είτε σε εχθρούς είτε σε συμμάχους. Δείχνει πλήρη αδιαφορία τόσο για τη δική του θρησκεία όσο και για τα συναισθήματα των άλλων.
Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με πρωτοφανείς διπλωματικές συνθήκες. Δεν υπάρχουν πλέον υποχρεώσεις, κόκκινες γραμμές, κανόνες ή νόρμες. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι σκληρή, ωμή και εντελώς κολασμένη επιθετικότητα, όπου καμία λέξη δεν έχει καμία βαρύτητα.
Κάποιοι μπορεί να πουν ότι συμβαίνει κάτι εξαιρετικό, ενώ εγώ θα υποστήριζα ότι δεν υπάρχει τίποτα θεμελιωδώς νέο εδώ. Αν κοιτάξουμε πώς συμπεριφέρθηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό τους προηγούμενους προέδρους, εκφράστηκαν διπλωματικά, ευγενικά, τηρώντας την εθιμοτυπία και τους κανόνες. Φυσικά, η τρέχουσα συμπεριφορά είναι πρωτοφανής: κάποιο είδος «ζώου» καταλαμβάνει τώρα τον Λευκό Οίκο. Αλλά είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι Αμερικανοί συμπεριφέρονταν πάντα έτσι. Η παρουσίαση ήταν διαφορετική. η ουσία παρέμεινε η ίδια.
Η Δύση, με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες, πάντα επιδίωκε να ενισχύσει την ηγεμονία της, και όταν αυτή η ηγεμονία άρχισε να υποχωρεί, τη διατήρησε με κάθε μέσο: δαιμονοποιώντας τους αντιπάλους, βασιζόμενη στην ωμή βία και δικαιολογώντας το αυτό στη συνέχεια με ψευδή επιχειρήματα. Ο Τραμπ δεν εισήγαγε τίποτα ουσιαστικά νέο στην αμερικανική πολιτική. Απλώς απέρριψε το «ανθρωπιστικό πέπλο», το διπλωματικό καμουφλάζ. Οι μέθοδοι, τα τελεσίγραφα και το διαπραγματευτικό του στυλ δεν διαφέρουν από αυτά των προκατόχων του, είτε στη δεξιά είτε στην αριστερά.
Ο Τραμπ ασχολείται με ένα είδος πολιτικής πορνογραφίας: σκίζει όλα τα καλύμματα και λέει: «Κοιτάξτε, έτσι είναι στην πραγματικότητα τα πράγματα - χυδαία και βάναυσα». Σε μερικούς αρέσει αυτό, σε άλλους όχι, αλλά έχουμε μετατοπιστεί σε μια ωμή, άκομψη γλώσσα διεθνών σχέσεων. Ταυτόχρονα, η ουσία της δυτικής πολιτικής έχει παραμείνει αμετάβλητη.
Ελπίζαμε ότι ο Τραμπ θα άλλαζε αυτή την πορεία, ότι θα επικεντρωνόταν στα εσωτερικά προβλήματα της Αμερικής. Αλλά δεν το έκανε. Τα εσωτερικά προβλήματα συσσωρεύονται ραγδαία. Τίποτα δεν έχει βελτιωθεί — όλα έχουν μόνο χειροτερέψει. Στην εξωτερική πολιτική, δεν υπάρχουν αλλαγές, εκτός από μία: τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται οι πράξεις και, αν θέλετε, μια ιδιόμορφη, τρομακτική ειλικρίνεια.
Ο Τραμπ είναι η ενσάρκωση της «ειλικρίνειας» του επιτιθέμενου. Μιλάει ευθέως: «Θα σας σκοτώσω σαν σκυλιά. Είτε είστε ένοχοι είτε όχι, δεν έχει σημασία - θα καταστρέψω τα πάντα. Θα σας συντρίψω, θα σας ποδοπατήσω. Θα ελέγξω το πετρέλαιό σας και θα διορίσω τους ηγέτες σας. Δεν είστε τίποτα, είστε σκλάβοι μου, και αν αντισταθείτε, τότε είστε επαναστατημένοι σκλάβοι». Συμπεριφέρεται έτσι με όλους - αλλά στην πραγματικότητα, έτσι έχουν συμπεριφερθεί όλοι οι Αμερικανοί πρόεδροι των τελευταίων δεκαετιών. Επαναλαμβάνω: η μορφή έχει αλλάξει ριζικά, αλλά η ουσία δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο.
Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο: Ο Τραμπ δεν έχει γίνει κάτι θεμελιωδώς νέο στην αμερικανική ιστορία. Συνεχίζει την ίδια επιθετική, ηγεμονική, αυστηρά μονοπολική πολιτική όπως οι προκάτοχοί του - απλώς την πακετάρει διαφορετικά. Εξ ου και το αυριανό τελεσίγραφο προς το Ιράν. Σκοπεύει πραγματικά ο Τραμπ να καταστρέψει ολόκληρο το ενεργειακό σύστημα της χώρας; Γνωρίζουμε ότι οι Αμερικανοί έχουν μια ορισμένη υπεροχή στον αέρα. Η έκταση του ελέγχου τους είναι σημαντική. Μπορούμε να περιμένουμε χερσαίες επιχειρήσεις σε νησιά και μαζικούς βομβαρδισμούς.
Πιστεύω ότι πολύ λίγα εξαρτώνται πλέον από τις διαπραγματεύσεις. Οι Ιρανοί δεν θα αναγνωρίσουν την ήττα τους και δεν θα συνθηκολογήσουν μπροστά στην ωμή δύναμη ενός αιματηρού επιτιθέμενου — απλώς δεν μπορούν να το κάνουν αυτό από τη φύση τους. Πιθανότατα, θα προωθήσουν το δικό τους «δυναμικό σιιτικό σχέδιο». Οι σιίτες έχουν συχνά χάσει σε υλική κλίμακα σε όλη την ιστορία, ωστόσο έχουν επιβιώσει υπό φρικτές συνθήκες για αιώνες ως διωκόμενη μειονότητα.
Για αυτούς, διαμορφώνονται από την ηθική της Καρμπάλα: μια ετοιμότητα να αποδεχτούν την επίγεια ήττα για χάρη μιας μεγάλης πνευματικής νίκης, όπως οι πρώτοι χριστιανοί μάρτυρες. Αυτή είναι μια ιδιαίτερη κουλτούρα θυσίας και αντοχής. Και όταν ο Τραμπ επιτίθεται σε αυτήν την κοινωνία με τόσο απροκάλυπτη σκληρότητα, δεν λαμβάνει ως απάντηση φόβο, αλλά την απόλυτη εδραίωση και θάρρος. Ο ηρωικός ιρανικός λαός σήμερα στέκεται ενωμένος ενάντια στο απόλυτο, ξεκάθαρο κακό που προέρχεται από τη Δύση.
Παρουσιαστής: Την ημέρα του Πάσχα των Δυτικών Χριστιανών, τέτοια μηνύματα φαίνονται ιδιαίτερα συμβολικά και δυσοίωνα. Ας επιστρέψουμε στην άποψή σας ότι ο Τραμπ απλώς έχει παραμερίσει την ευγένεια και έχει αρχίσει να μιλάει «πιο ειλικρινά», παραμένοντας παράλληλα στο γνωστό πρότυπο της αμερικανικής αυτοκρατορικής πολιτικής.
Δεν σας φαίνεται όμως ότι μια τέτοια αμεσότητα μειώνει δραστικά τα περιθώρια ελιγμών του; Άλλωστε, αυτό το είδος «ειλικρίνειας» στη διπλωματία θα μπορούσε να αποξενώσει ακόμη και εκείνους τους εταίρους των ΗΠΑ που επί δεκαετίες ανέχονταν την ηγεμονία της Ουάσιγκτον, εφόσον αυτή ήταν τυλιγμένη στην πιο ήπια ρητορική των προκατόχων του. Δεν ωθεί ο Τραμπ τον εαυτό του στην απομόνωση, στερώντας τον από τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει την «ήπια ισχύ» που άλλοι πρόεδροι άσκησαν τόσο επιδέξια;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ναι, απολύτως. Αυτός ο τρόπος αποξενώνει πολλούς ανθρώπους και δημιουργεί ένα ισχυρό κύμα αντιπολίτευσης. Αυτό ισχύει τόσο για τους Δημοκρατικούς όσο και για ένα σημαντικό μέρος των πρώην υποστηρικτών του από το κίνημα MAGA, οι οποίοι πίστευαν ειλικρινά στις υποσχέσεις του για επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες και απόρριψη των επιθετικών πολέμων. Σήμερα, ο Τραμπ απομακρύνει έναν τεράστιο αριθμό ανθρώπων - από απλούς Αμερικανούς και Ευρωπαίους μέχρι τους ίδιους τους παγκοσμιοποιητές.
Επιπλέον, δείτε τι λένε οι ιδεολόγοι του νεοσυντηρητισμού - οι ίδιοι Kristol και Kagan - στο διαδίκτυο. Στην ουσία, ο Τραμπ ενσαρκώνει τώρα το δικό τους πρόγραμμα: ανοιχτή, αμετανόητη ηγεμονία των ΗΠΑ στην πιο σκληρή της μορφή. Άλλωστε, πάντα ήθελαν πόλεμο με το Ιράν, πίεση στη Ρωσία, μειωμένο ρόλο για τους Ευρωπαίους εταίρους του ΝΑΤΟ και επιθετικότητα στην περιοχή του Ειρηνικού. Ωστόσο, ακόμη και αυτοί οι θεωρητικοί της «σιδερένιας γροθιάς» αποδοκιμάζουν τον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ το υλοποιεί. Λένε: «Το θέλαμε αυτό, αλλά ο άγριος και άξεστος τρόπος με τον οποίο εκτελείται δυσφημεί τα δικά μας σχέδια».
Είναι εντυπωσιακό: ακόμη και εκείνοι που διαμόρφωσαν την τρέχουσα ατζέντα του Λευκού Οίκου δεν αποδέχονται την αγριότητα με την οποία εφαρμόζεται. Συχνά αναρωτιέμαι: γιατί συμβαίνει αυτό; Αν συμπεριφερόταν έστω και λίγο πιο προσεκτικά, ήρεμα και απλώς πιο αξιοπρεπώς -τουλάχιστον εντός των ορίων του ελάχιστου διπλωματικού πρωτοκόλλου- θα μπορούσε να αποφύγει πολλά προβλήματα εντός του δικού του στρατοπέδου, μεταξύ εκείνων που στέκονται στην ίδια πλευρά των οδοφραγμάτων με αυτόν.
Γιατί δεν το κάνει αυτό; Νομίζω ότι ο λόγος έγκειται αποκλειστικά στην έλλειψη χρόνου. Ο Τραμπ προσπαθεί να ολοκληρώσει ένα συγκεκριμένο παγκόσμιο πρόγραμμα έως το 2028, αγνοώντας τυχόν εμπόδια. Στην ουσία, ακολουθεί μια πολιτική επιταχυνσιολογίας - μια φιλοσοφική και πολιτική θεωρία τεχνητής επιτάχυνσης του ιστορικού και κοινωνικού χρόνου. Απλώς δεν δίνει σημασία στις λεπτομέρειες, καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια, ορμάει μπροστά με κλειστά μάτια προς την υλοποίηση των στόχων του, ανεξάρτητα από την κολοσσιαία αντίθεση από όλες τις πλευρές.
Αλλά ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι; Σταδιακά, μια σαφής και συνεκτική λογική αρχίζει να διαμορφώνεται στη συμπεριφορά του Τραμπ - όσο τερατώδης κι αν είναι.
Το πρώτο σημείο είναι η αποκατάσταση της εξασθενημένης επιρροής των Ηνωμένων Πολιτειών στο Δυτικό Ημισφαίριο. Το βλέπουμε αυτό στην πίεση που ασκείται στη Βενεζουέλα και την Κούβα, στην έντονη αντιπαράθεση με το Μεξικό και την Κολομβία. Ο Τραμπ θέλει να εδραιώσει άμεσο έλεγχο στη Λατινική Αμερική στο πνεύμα ενός ανανεωμένου Δόγματος Μονρόε, το οποίο έχουν δηλώσει ανοιχτά στη νέα τους αντίληψη για την εθνική ασφάλεια.
Το δεύτερο σημείο είναι η αποκατάσταση του συνολικού ελέγχου στη Μέση Ανατολή μέσω του πληρεξουσίου της, του Ισραήλ. Μπορεί να συζητηθεί εκτενώς ποιος είναι ο πραγματικός εμπνευστής - η Ουάσινγκτον ή το Τελ Αβίβ - αλλά ο στόχος είναι σαφής: να καταστραφούν οι κύριοι πόλοι κυριαρχίας στον ισλαμικό κόσμο. Ο νούμερο ένα στόχος εδώ είναι το Ιράν. Και η επόμενη στη σειρά είναι η Τουρκία. Ένας πόλεμος εναντίον της είναι ουσιαστικά ήδη ενσωματωμένος στα σχέδιά τους για το επόμενο στάδιο.
Στη συνέχεια (παραλείπουμε το τρίτο σημείο — θα καταλάβετε γιατί): ο τέταρτος στόχος της προεδρίας του Τραμπ σε αυτό το πλαίσιο είναι ένας αναπόφευκτος πόλεμος με την Κίνα στην περιοχή του Ειρηνικού. Το Πεκίνο είναι ο πιο βασικός ανταγωνιστής του. Το σχέδιο του Τραμπ είναι απλό και τρομακτικό: να κερδίσει όλους τους προηγούμενους μικρότερους πολέμους προκειμένου να εξαπολύσει έναν ολοκληρωμένο στρατηγικό πόλεμο εναντίον της Κίνας μέχρι το τέλος της θητείας του.
Και εδώ προκύπτει το τρίτο σημείο που λείπει: τι πρέπει να γίνει με τη Ρωσία; Άλλωστε, η Ρωσία είναι επίσης ένας από τους πιο ισχυρούς πόλους του πολυπολικού κόσμου. Και εδώ ο Τραμπ αποκλίνει ριζικά από τους υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης. Ο Τραμπ πιστεύει ότι η Ρωσία, από μόνη της, δεν αποτελεί μοιραίο πρόβλημα για αυτόν. Ελπίζει ότι η Μόσχα θα αποδεχτεί τελικά τους όρους των ΗΠΑ - για παράδειγμα, να ανοίξει τον εναέριο χώρο της σε αμερικανικούς πυραύλους που θα κατευθύνονται πάνω από τον Βόρειο Πόλο εναντίον της Κίνας και να απέχει από την παρέμβαση στο τελικό στάδιο της παγκόσμιας αναδιάταξης.
Εάν η Ρωσία δείξει αντίσταση, σχεδιάζουν να την πιέσουν από την ευρωπαϊκή πλευρά: να προκαλέσουν στρατιωτική κλιμάκωση γύρω από το Kaliningrad ή να εντείνουν τις επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές και λιμάνια. Ήδη βλέπουμε τέτοιες επιθέσεις, οι οποίες υποστηρίζονται σαφώς από Αμερικανούς φορείς εκμετάλλευσης. Ο Τραμπ πιστεύει ότι μπορούμε να αναγκαστούμε να αποκτήσουμε καθεστώς υποτέλειας, ερμηνεύοντας λανθασμένα την προθυμία μας να διαπραγματευτούμε ως αδυναμία και συνθηκολόγηση. Εάν η Ρωσία δεν υποχωρήσει, θα δεχθεί περαιτέρω πιέσεις - αλλά για αυτόν αυτό δεν είναι αυτοσκοπός, μόνο η άρση ενός εμποδίου.
Για τους παγκοσμιοποιητές και τους φιλελεύθερους, αντίθετα, η Ρωσία εμφανίζεται ως ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος, ένας αντίπαλος που πρέπει πρώτα να καταστραφεί. Αυτή είναι η βασική τους διαφορά. Επομένως, στο τρίτο στάδιο, ο Τραμπ δεν θέλει να καταβάλει περιττή προσπάθεια: δεν κάνει μεγαλεπήβολες χειρονομίες υπέρ της Ουκρανίας, πιστεύοντας ότι θα μας αντιμετωπίσουν ούτως ή άλλως. Για αυτόν, ο κύριος στόχος είναι η Κίνα.
Αν συνδυάσουμε και τα τέσσερα σημεία, βλέπουμε μια στρατηγική ριζικής διατήρησης ενός μονοπολικού κόσμου μέσω της καταστροφής των πόλων κυριαρχίας: Ρωσία, Ιράν και Κίνα. Τα κύρια χτυπήματα στοχεύουν στο κύρος και την ανεξαρτησία μας, επειδή οι Αμερικανοί καταλαβαίνουν ότι αν αντέξουμε και γίνουμε πιο δυνατοί, ο υπόλοιπος κόσμος θα μας ακολουθήσει.
Και εδώ, πίσω από αυτό που φαίνεται να είναι η ασταθής συμπεριφορά του Τραμπ, αναδύεται μια σαφής και συνεκτική λογική. Πρόκειται για έναν ολοκληρωτικό πόλεμο ενάντια στον πολυπολικό κόσμο, έναν αγώνα για τη διατήρηση της δυτικής ηγεμονίας μέσω της διαδοχικής -ακριβώς διαδοχικής- καταστροφής των αντιπάλων. Κάθε επόμενος παράγοντας στη σειρά λαμβάνει μια ψευδή υπόσχεση ότι δεν θα επηρεαστεί. Πρώτα λένε: «Μην ανακατεύεστε στις υποθέσεις της Βενεζουέλας και της Κούβας». Έπειτα: «Θα ασχοληθούμε με το Ιράν. Αυτό δεν σας αφορά». Έπειτα: «Θα υποτάξουμε τη Ρωσία, και εσείς, Κίνα, περιμένετε - σας σεβόμαστε».
Η στρατηγική είναι απλή: μόλις εμείς, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πάψουμε να εκπροσωπούμε μια κυρίαρχη δύναμη και διεκδικήσουμε την κυριαρχία μας, η Ουάσινγκτον θα στρέψει όλες τις δυνάμεις της εναντίον της Κίνας. Πρόκειται για μια ορθολογική πολιτική, αν και εκφράζεται με υστερικούς, σκληρούς όρους, με βάναυσο, απάνθρωπο χαρακτήρα και καταραμένη επιθετικότητα. Αυτό που στέκεται μπροστά μας είναι ένα σχέδιο - μια στρατηγική που μπορεί να υποστηριχθεί από ένα ακόμη βαθύτερο κράτος από αυτό που υποσχέθηκε να πολεμήσει ο Τραμπ.
Ο ίδιος ο Τραμπ, με την επιταχυνσιολογία του και τον ιδιαίτερο τρόπο του, αποδεικνύεται απλώς ένα όργανο της τερατώδους αγωνίας του μονοπολικού κόσμου. Και αυτή η αγωνία είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Πολλοί από εμάς πιστεύαμε ότι η δυτική κυριαρχία ήταν ήδη παρελθόν και ότι η πολυπολικότητα ήταν ένα τετελεσμένο γεγονός. Αλλά φαίνεται ότι ήμασταν εξίσου πρόωροι όσο και ο Francis Fukuyama με το «τέλος της ιστορίας» του.
Ο πολυπολικός κόσμος δεν έχει ακόμη φτάσει — ο αγώνας γι' αυτόν συμβαίνει τώρα. Αν επιμείνουμε και επικρατήσουμε, η ανθρωπότητα θα κερδίσει το δικαίωμα σε ένα πολυπολικό μέλλον. Αλλά πρέπει να έχουμε καθαρά μάτια: σε αυτή τη μάχη, έχουμε επίσης την πιθανότητα να χάσουμε.
Παρουσιαστής: Μια ερώτηση από ακροατή μας, «Αλέξανδρε, πώς αξιολογείτε την πιθανότητα ο Ντόναλντ Τραμπ να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα στη σύγκρουση με το Ιράν; Και τι ακριβώς εννοούσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ όταν υποσχέθηκε στην Τεχεράνη " μια πραγματική κόλαση" »;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Δεν νομίζω ότι ο Τραμπ απειλεί άμεσα το Ιράν με πυρηνικά όπλα, αν και η χρήση τους δεν μπορεί να αποκλειστεί. Ενώ έχουμε μιλήσει μόνο για την ετοιμότητα για πυρηνικές δοκιμές, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ήδη αρχίσει να τις διεξάγουν - αυτό δείχνει για άλλη μια φορά πόσο γρήγορα εφαρμόζουν την πολιτική τους. Τόσο η Ουάσινγκτον όσο και το Ισραήλ είναι τεχνικά ικανά για ένα τέτοιο βήμα, αλλά προς το παρόν, η «κόλαση για το Ιράν», κατά την αντίληψη του Τραμπ, παίρνει διαφορετική μορφή.
Αυτό αναφέρεται κυρίως στην ολοκληρωτική καταστροφή της βιομηχανικής και υλικοτεχνικής υποδομής του Ιράν: γέφυρες, κόμβους μεταφορών και ενεργειακές εγκαταστάσεις. Αυτό συνεπάγεται μαζικούς βομβαρδισμούς, πυραυλικές επιθέσεις από όλες τις πλευρές και, πιθανότατα, την έναρξη μιας χερσαίας επιχείρησης με στόχο το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ.
Ωστόσο, το ζήτημα της χρήσης πυρηνικών όπλων παραμένει ανοιχτό. Εάν τα γεγονότα δεν εξελιχθούν σύμφωνα με το αμερικανικό σενάριο, τότε στο επόμενο στάδιο κλιμάκωσης -και η ένταση συνεχίσει να αυξάνεται- μπορεί να τεθεί σε λειτουργία το πυρηνικό οπλοστάσιο. Δεν νομίζω ότι αυτό θα συμβεί αύριο, αλλά το όριο για τη χρήση βίας έχει μειωθεί επικίνδυνα.
Παρουσιαστής: Ένα άλλο ερώτημα αφορά την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να αντέξουν μια παρατεταμένη σύγκρουση. Πολλοί ειδικοί και αναλυτές υπολογίζουν ήδη το κόστος της τρέχουσας επιχείρησης: σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, μόνο τις πρώτες ημέρες, οι δαπάνες για πυρομαχικά έχουν ξεπεράσει τα πεντέμισι δισεκατομμύρια δολάρια. Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι τα αποθέματα ορισμένων τύπων πυραύλων - όπως οι αναχαιτιστές Patriot και τα πυρομαχικά ακριβείας - εξαντλούνται ταχύτερα από ό,τι μπορεί να τα αναπληρώσει η αμυντική βιομηχανία.
Πόσο προετοιμασμένη είναι στην πραγματικότητα η Αμερική για έναν μακρύ, εξαντλητικό πόλεμο εάν η διπλωματική οδός αποτύχει και το Ιράν δεν ανταποκριθεί στο τελεσίγραφο του Τραμπ; Έχει η Ουάσιγκτον επαρκείς πόρους για να διατηρήσει έναν τέτοιο ρυθμό κλιμάκωσης χωρίς να υπονομεύσει την μαχητική της ετοιμότητα σε άλλες περιοχές;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Κατά την άποψή μου, η Αμερική είναι τεχνικά προετοιμασμένη για έναν μακροχρόνιο πόλεμο - ίσως ακόμη και μεγαλύτερο από ό,τι πολλοί από εμάς υποθέτουμε. Παρά την «ομίχλη του πολέμου», οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν τεράστιους πόρους για τη διεξαγωγή μιας μεγάλης κλίμακας και παρατεταμένης σύγκρουσης με το Ιράν. Ωστόσο, μια τέτοια στρατηγική αναπόφευκτα θα φέρει σοβαρές πολιτικές συνέπειες εντός των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών.
Βλέπουμε πώς ο αριθμός των αντιπάλων του Τραμπ αυξάνεται ραγδαία. Για αυτόν, ένας παρατεταμένος πόλεμος αποτελεί σημαντικό κίνδυνο, ειδικά δεδομένου των επικείμενων ενδιάμεσων εκλογών για το Κογκρέσο, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν αυτό το φθινόπωρο στις 3 Νοεμβρίου. Οποιαδήποτε παράταση των εχθροπραξιών θα λειτουργήσει εναντίον του στο εσωτερικό. Επομένως, η τεχνική ετοιμότητα της Ουάσιγκτον για έναν μακροχρόνιο πόλεμο είναι ένα πράγμα, ενώ η πολιτική της σταθερότητα υπό τέτοιες συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικό.
Παρουσιαστής: Συζητήσαμε λεπτομερώς την παγκόσμια στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ για την τρέχουσα θητεία του. Και να τι είναι αξιοσημείωτο: αυτή τη στιγμή, εν μέσω μιας μεγάλης σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, γινόμαστε μάρτυρες μιας άνευ προηγουμένου αναδιάρθρωσης της ανώτατης διοικητικής δομής των ΗΠΑ.
Γιατί ο Τραμπ παίρνει τέτοιο ρίσκο και αλλάζει άλογα στη μέση ενός πολέμου με το Ιράν; Είναι αυτό μέρος του ίδιου σχεδίου για την διάλυση του «βαθέος κράτους» ή μήπως υπάρχει κάποια άλλη, καθαρά στρατιωτική αναγκαιότητα πίσω από αυτό;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Εντός της ηγεσίας των ΗΠΑ, ειδικά στον στρατιωτικό τομέα, ο Τραμπ έχει έναν τεράστιο αριθμό αντιπάλων που διαφωνούν τόσο με αυτό που κάνει όσο και με τον τρόπο που το κάνει. Μεταξύ των στρατιωτικών, τείνουν να επικρατούν πιο ισορροπημένες και ψύχραιμες προσωπικότητες. Αλλά όταν ο Τραμπ μετονόμασε το Υπουργείο Άμυνας σε Υπουργείο Πολέμου και διόρισε τον Pete Hegseth - έναν ριζοσπαστικό Χριστιανό Σιωνιστή, έναν φανατικό με ιδεολογία που θυμίζει σκίνχεντ - ως επικεφαλής του υπουργείου, οι Αμερικανοί στρατηγοί καριέρας ανησυχούσαν βαθιά.
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν περάσει πολλούς πολέμους. Δεν είναι ήπιοι, είναι παγκοσμιοποιητές και υποστηρικτές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, κι όμως ακόμη και αυτοί είδαν ότι τίποτα παρόμοιο δεν είχε συμβεί ποτέ πριν. Ακόμα και ο Joe Kent, ο πρώην επικεφαλής του Τμήματος Αντιτρομοκρατίας, ο οποίος συμμετείχε προσωπικά σε επιχειρήσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, αντέδρασε με αγανάκτηση. Ούτε αυτός ούτε οι απολυμένοι στρατηγοί με πολλά αστέρια είναι αντίπαλοι της αμερικανικής ισχύος. Αντίθετα, πιστεύουν ότι οι ενέργειες του Τραμπ υπονομεύουν αυτή τη δύναμη.
Εδώ βλέπουμε την ίδια κατάσταση όπως και με τους νεοσυντηρητικούς που συζητήσαμε νωρίτερα στο πρόγραμμα. Ο Τραμπ εφαρμόζει το πρόγραμμά τους, όμως οι ίδιοι οι θεωρητικοί παρακολουθούν με τρόμο τις μεθόδους εκτέλεσής του. Επιδιώκει να ενισχύσει την ηγεμονία, ενώ ο στρατός -που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην υπηρεσία αυτής της ηγεμονίας- είναι αποτροπιασμένος από τις μεθόδους και τα αποτελέσματα. Αυτή η άποψη είναι ευρέως διαδεδομένη. Είναι επίσης σημαντικό ότι μεταξύ των απολυθέντων ήταν ο επικεφαλής του σώματος των ιερέων: αυτό που συμβαίνει στον Λευκό Οίκο σήμερα είναι μια πλήρης φρενίτιδα των λεγόμενων ευαγγελικών.
Αυτή είναι μια ομάδα ακραίων Προτεσταντών φονταμενταλιστών, κυρίως Βαπτιστών και Καλβινιστών, οι οποίοι είναι πεπεισμένοι ότι ζούμε στους έσχατους καιρούς. Για αυτούς, οι μάχες και οι στρατιωτικές ενέργειες γύρω από το Ισραήλ σημαίνουν τη Δευτέρα Παρουσία αυτού που αποκαλούν Χριστό. Φυσικά, αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, αλλά χρησιμοποιούν το ίδιο όνομα. Στο μοντέλο τους, αυτός ο «Προτεστάντης Ιησούς» υποτίθεται ότι φτάνει σχεδόν μέσα σε ιπτάμενους δίσκους για να σώσει τους «αναγεννημένους».
Σε αυτήν την κοσμοθεωρητική άποψη, οι κύριοι εχθροί δηλώνονται ως Ιρανοί, Μουσουλμάνοι και Ρώσοι. Στον Λευκό Οίκο, τώρα διεξάγουν απροκάλυπτες τελετουργίες: μιλούν σε γλώσσες, φωνάζουν ακατανόητες φράσεις, ευλογούν μανιωδώς τον Τραμπ και τον αποκαλούν νέο μεσσία. Οι παραδοσιακοί Χριστιανοί - πάνω απ 'όλα οι Καθολικοί, αλλά και οι πιο λογικοί και μετρημένοι Προτεστάντες - είναι τρομοκρατημένοι από όσα συμβαίνουν στους διαδρόμους της εξουσίας και στο νέο «Υπουργείο Πολέμου».
Στη θέση των προηγούμενων αξιωματούχων, αναδύονται απροκάλυπτα μανιακοί και δαιμονισμένοι φανατικοί, που ουρλιάζουν και σφαδάζουν από υστερία. Κολακεύουν χωρίς ντροπή τον Τραμπ, τον θεοποιούν και τον αποκαλούν τη δεύτερη ενσάρκωση του Θεού. Αυτό δεν είναι πλέον πολιτική, ούτε καν θρησκεία με τη συνήθη έννοια - είναι ένα είδος σκοτεινής, εκστατικής δύναμης που έχει καταλάβει τον έλεγχο του πιο ισχυρού κράτους του κόσμου.
Και φυσικά, σε αυτή την περίπτωση, ο Pete Hegseth προσπαθεί να φέρει αυτή την ξέφρενη, ψευδοθρησκευτική εσχατολογία απευθείας στον αμερικανικό στρατό. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη λογική και τη νοοτροπία των αξιωματικών καριέρας, οι οποίοι την απορρίπτουν εντελώς. Γι' αυτό ο επικεφαλής του σώματος των ιερέων, Υποστράτηγος William "Bill" Green, απολύθηκε, μαζί με στρατηγούς μάχης, συμπεριλαμβανομένου του Αρχηγού του Επιτελείου Randy George. Διαφωνούν με τον Τραμπ, αλλά για αυτόν αυτό είναι μέρος της δικής του λογικής.
Προηγουμένως, παρουσίαζε μια εκπομπή στην οποία, μετά από κάθε τμήμα, μπορούσε να χορεύει κουνώντας μπούτια κοτόπουλου. Αλλά σήμερα, όταν λέμε ότι οι κλόουν κυβερνούν τον κόσμο, αυτοί δεν είναι πλέον απλώς καταραμένοι κωμικοί όπως ο Ζελένσκι. Τώρα έχουμε να κάνουμε με πολύ πιο τρομακτικές φιγούρες. Αφού εμφανιζόταν στο «Trump show» του -αυτή την φτηνή και αποκρουστική παρωδία του Muppet Show- ο Τραμπ συνήθως τελείωνε κάθε επεισόδιο με τη φράση: «Απολύεσαι». Και πράγματι απέλυε έναν υπάλληλο της εταιρείας του. Αυτή ήταν η κορύφωση: «Απολύεσαι - φύγε!» Δεν είχε σημασία ότι είχες υπηρετήσει πιστά και είχες κάνει όλα όσα απαιτούνταν.
Τώρα έφερε αυτή την εκπομπή στον Λευκό Οίκο. Αν κάτι τον δυσαρεστεί—«Απολύεστε». Έτσι φέρθηκε στην Γενική Εισαγγελέα Pamela Bondi, η οποία ήταν η πιστή του δικηγόρος, καλύπτοντας τα σκάνδαλά του και λέγοντας ψέματα αδιάκοπα, προκαλώντας εκτεταμένο μίσος. Πρόσφατα, της είπε: «Απολύεστε, κυρία». Με άλλα λόγια: φύγετε. Αντιμετώπισε την Kristi Noem με τον ίδιο τρόπο, και συμπεριφέρεται το ίδιο και στους στρατηγούς μάχης. Για αυτόν, αυτό είναι απλώς μια επέκταση της οθόνης της τηλεόρασης, όπου οι πραγματικοί άνθρωποι και η μοίρα ολόκληρων χωρών δεν είναι τίποτα περισσότερο από στηρίγματα για την ατελείωτη εκπομπή του.
Για τον Τραμπ, το να διώξει κάποιον από την πόρτα δεν είναι απλώς μια χειρονομία. Δεν χρειάζεται καν λόγος. Μπορείς να του είσαι ατελείωτα πιστός, μπορείς να του υποκλίνεσαι και να εκπληρώνεις κάθε του ιδιοτροπία, αλλά τη στιγμή που κάτι αλλάζει στο μυαλό του, λέει την χαρακτηριστική του ατάκα: «Απολύεσαι». Έτσι ακριβώς φέρεται τώρα στους στρατηγούς μάχης εν μέσω της ιρανικής εκστρατείας, πυροδοτώντας ένα αυξανόμενο κύμα δυσαρέσκειας εντός του στρατού.
Ταυτόχρονα, ωστόσο, η λογική για την οποία μιλήσαμε νωρίτερα γίνεται ολοένα και πιο σαφής. Φαίνεται ότι η πραγματική κατάσταση στη Δύση είναι πολύ πιο τρομερή από ό,τι φανταζόμαστε. Στην πραγματικότητα, κρέμονται από μια κλωστή. Αν οι παγκόσμιες κυβερνητικές δομές έχουν παραδώσει την εξουσία σε έναν άνθρωπο που ενεργεί με αυτόν τον τρόπο - γρήγορα, προχωρώντας μπροστά, αγνοώντας κάθε ευπρέπεια - τότε απλά δεν έχουν άλλη επιλογή. Δεν υπάρχει πλέον χρόνος για φιλελεύθερες ψευδαισθήσεις, για ανθρωπιστικές προσόψεις ή για συζητήσεις για ανθρώπινα δικαιώματα. Ο Τραμπ δεν κάνει πλέον ούτε καν λόγο για τέτοια πράγματα. Όλα πλέον καταλήγουν σε ένα πράγμα: «Καταστρέψτε τα πάντα στο δρόμο μας, επειδή η δύναμή μας έχει κλονιστεί και πρέπει να την κρατήσουμε».
Οι πραγματικές δυνάμεις που κυβερνούν τη Δύση έχουν αποφασίσει ότι αυτό ακριβώς είναι το είδος του μέσου που χρειάζονται αυτή τη στιγμή. Αργότερα, ο Τραμπ θα κατηγορηθεί για τα πάντα και θα κριθεί για κάθε πιθανή αμαρτία. Αν ο ίδιος δεν έχει ήδη φύγει από αυτόν τον κόσμο μέχρι τότε, αυτός και η παρέα του - αυτοί οι διεφθαρμένοι σαδιστές όπως ο Kushner, ο Witkoff και άλλοι με εντελώς παραβιασμένη φήμη - θα συρθούν σε δικαστήρια και φυλακές. Όλη η ακολουθία του θα υποβληθεί σε μαζική, επιδεικτική τιμωρία. Αλλά το έργο θα έχει ολοκληρωθεί: χρησιμοποιώντας τους, θα προσπαθήσουν να εδραιώσουν μια καταρρέουσα ηγεμονία.
Και σε αυτό, κατά την άποψή μου, βρίσκεται η μόνη λογική εξήγηση για όσα βλέπουμε. Αυτές οι βάναυσες, ταπεινωτικές απολύσεις ακόμη και των πιο πιστών συνεργατών - αυτή είναι η προεπιλεγμένη του τακτική. Δεν απολύει απλώς ανθρώπους. Επιδιώκει να τους ποδοπατήσει και να τους ταπεινώσει. Είδαμε πώς έδιωξε την Pamela Bondi, η οποία ήταν η σκιά και η ασπίδα του. Είδαμε πώς φέρθηκε στην Kristi Noem. Έτσι αντιμετωπίζει και τους Ευρωπαίους: γι' αυτόν, δεν είναι σύμμαχοι, αλλά σκλάβοι, τους οποίους δεν μπαίνει καν στον κόπο να ενθαρρύνει.
Προς το παρόν, ο Τραμπ προσπαθεί να αποφύγει τη Ρωσία και την Κίνα όσον αφορά τέτοιες άμεσες προσωπικές προσβολές, αλλά είναι σαφές ότι θα μπορούσε να επιτεθεί ανά πάσα στιγμή. Για αυτόν, αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Και υπάρχει μια συγκεκριμένη λογική σε αυτό: προφανώς, με κανένα άλλο μέσο εκτός από μια τόσο απότομη, επιταχυνόμενη και εξαιρετικά επιθετική ηγεμονία δεν μπορεί η Δύση να διατηρήσει τη μονοπολική της τάξη.
Απλώς δεν έχουν χρόνο να δημιουργούν ψευδαισθήσεις, να διατηρούν ευγένεια με τους «ευγενείς υποτελείς». Δεν υπάρχει χρόνος για φιλελευθερισμό, ανθρώπινα δικαιώματα και άλλες ψευδοαξίες που κάποτε χρησίμευαν ως κάλυψη για την ίδια σκληρή δικτατορία. Οι παγκόσμιες δυνάμεις έχουν επιλέξει έναν άνθρωπο ικανό να εκτελέσει αυτή τη βρώμικη, αντιδημοφιλή αποστολή - για την ανθρωπότητα στο σύνολό της και για την ίδια την αμερικανική κοινωνία - όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και αδίστακτα. Η πραγματική αποστολή του Τραμπ, που για καιρό κρυβόταν πίσω από τη λάμψη της επίδειξης του, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη: είναι μια τελική, απεγνωσμένη προσπάθεια να κρατήσει τον κόσμο υπό τον έλεγχο ενός μόνο αφέντη.
Σήμερα, δημοσίευσα μάλιστα μια ανάρτηση σχετικά με τη συνομιλία μου με τον Tucker Carlson, η οποία έλαβε χώρα ακριβώς πριν από δύο χρόνια. Εκείνη την εποχή, η πλήρης προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ δεν είχε καν ξεκινήσει και υποθέσαμε ότι ο κύριος αντίπαλός του θα ήταν ο Μπάιντεν. Συζητήσαμε το μέλλον με τον Tucker και παραδέχτηκε ότι αυτό που φοβόταν περισσότερο ήταν η επιρροή των νεοσυντηρητικών στον Τραμπ.
Όταν στραφήκαμε στις προοπτικές ενός πολυπολικού κόσμου, ο Tucker σταμάτησε για μια στιγμή και είπε: «Νομίζω ότι ο Τραμπ δεν θα αποδεχτεί την πολυπολικότητα». Εκείνη την εποχή, ο Carlson εξακολουθούσε να τον υποστηρίζει, βλέποντάς τον ως υπερασπιστή των παραδοσιακών αξιών και ως αντίπαλο του φιλελευθερισμού. Παρεμπιπτόντως, ο Tucker έχει μια πολύ αρνητική άποψη για τον ουκρανικό εθνικισμό και ήλπιζε ότι ο Τραμπ θα άλλαζε τη θέση των ΗΠΑ υπέρ μας. Παρ' όλα αυτά, στο ζήτημα της πολυπολικότητας, είχε ήδη τις αμφιβολίες του.
Σήμερα, ο Tucker Carlson τάσσεται ανοιχτά κατά του Τραμπ εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, παρόλο που ήταν ένας από εκείνους που τον βοήθησαν να ανέλθει στην εξουσία. Τώρα ο Tucker λέει ανοιχτά ότι δεν είχε συνειδητοποιήσει ποιος θα γινόταν ο Τραμπ. Πίστευε σε αυτόν, μοιραζόταν τις ιδέες του, αλλά ο Τραμπ πρόδωσε το κίνημα MAGA και τους υποστηρικτές του. Πολλοί από αυτούς είναι τώρα στην αντιπολίτευση, αν και ο Tucker εξακολουθεί να προσκαλείται περιστασιακά στον Λευκό Οίκο παρά την κριτική του.
Ακόμα και τότε, ο Carlson προέβλεψε ότι ο Τραμπ θα είχε προβλήματα με τον πολυπολικό κόσμο. Κι όμως, η πολυπολικότητα είναι η μόνη μορφή μιας πραγματικά δίκαιης παγκόσμιας τάξης και ο μόνος τρόπος για να τερματιστεί η δυτική ηγεμονία. Οι περισσότεροι από εκείνους που αρχικά υποστήριξαν τον Τραμπ συμφώνησαν με αυτό: ήθελαν μόνο η Αμερική να πάρει μια άξια θέση σε αυτόν τον νέο κόσμο. Αλλά σε κάποιο σημείο, ο Τραμπ κήρυξε τον πόλεμο στην πολυπολικότητα. Και αυτό δεν είναι πλέον ψέμα, ούτε τυχαία χειρονομία, ούτε νευρικό ξέσπασμα. Αυτός είναι ο πυρήνας της πολιτικής του - ένας αδίστακτος αγώνας ενάντια στον πολυπολικό κόσμο.
Πώς θα μπορούσε να καταλήξει αυτό; Είτε ο Τραμπ θα προκαλέσει κρίσιμη ζημιά στην πολυπολικότητα, καθυστερώντας αυτή τη διαδικασία κατά δεκαετίες - ένα τέτοιο σενάριο δεν μπορεί να αποκλειστεί, δεδομένης της ακραίας επιθετικότητάς του. Είτε, αντίθετα, οι εξαιρετικά σκληρές ενέργειές του θα επιταχύνουν την κατάρρευση της δυτικής ηγεμονίας, δημιουργώντας χάος και διχασμό εντός του ΝΑΤΟ, ενδεχομένως οδηγώντας ακόμη και σε εμφύλιο πόλεμο εντός των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα διακυβεύματα έχουν φτάσει στα όριά τους: ο Τραμπ έχει θέσει τα πάντα σε κίνδυνο, αναγκάζοντάς μας, τους υποστηρικτές του πολυπολικού κόσμου, να κάνουμε το ίδιο. Σε αυτό το παιχνίδι, είναι αδύνατο να παραμείνει κανείς στο περιθώριο - όσοι δεν συμμετέχουν απλώς επιτρέπουν σε άλλους να λαμβάνουν αποφάσεις για αυτούς.
Ο Τραμπ καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να διατηρήσει την ηγεμονία των ΗΠΑ με κάθε κόστος. Και δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να αποδεχτούμε αυτή τη λογική της κλιμάκωσης. Δεν υπάρχει τρόπος να την αποφύγουμε. Πολλά λέγονται τώρα για τις διαπραγματεύσεις, αλλά μπορούν οι Ιρανοί - ένας σπουδαίος και περήφανος λαός με χιλιετή ιστορία των αυτοκρατοριών των Αχαιμενιδών και των Σασσανιδών - να αποδεχτούν πραγματικά τον ρόλο των «άθλιων σκλάβων» που τους αποδίδει ο Τραμπ; Δεν μπορώ να το φανταστώ. Ακόμα και ένα μικρό έθνος δεν θα ανεχόταν έναν τέτοιο τόνο, πόσο μάλλον έναν μεγάλο πολιτισμό.
Ο Τραμπ δεν χρειάζεται διαπραγματεύσεις. Το τελεσίγραφό του προς το Ιράν αποτελεί σαφή προειδοποίηση προς την Κίνα και προς εμάς: «Αυτό θα σας συμβεί αν τολμήσετε να αντισταθείτε». Αυτός είναι ένας άμεσος πόλεμος εναντίον μας και δεν μπορούμε να παραμείνουμε απλοί παρατηρητές. Είναι αδύνατο να προσποιούμαστε ότι δεν συμβαίνει τίποτα στη Βενεζουέλα, την Κούβα ή τη Μέση Ανατολή, ενώ πραγματοποιούνται επιθέσεις που έχουν υποστεί κυρώσεις εναντίον του εδάφους μας και τα λιμάνια και τα δεξαμενόπλοιά μας μπλοκάρονται.
Βρισκόμαστε τώρα στο τρίτο από τα τέσσερα στάδια του σχεδίου του Τραμπ. Στο τέλος βρίσκεται ο πόλεμος με την Κίνα. Το Πεκίνο ελπίζει να καθυστερήσει αυτή τη στιγμή, αλλά οι Αμερικανοί θα χτυπήσουν όταν τους βολεύει. Αυτή τη στιγμή, το Ιράν είναι αυτό που στέκεται ανάμεσα στην Κίνα και την τύχη των άλλων, και ανάμεσα σε εμάς και την τύχη της Βενεζουέλας. Ο Τραμπ προφανώς πιστεύει ότι δεν θα τολμήσουμε ποτέ να χρησιμοποιήσουμε το πυρηνικό μας οπλοστάσιο, και ως εκ τούτου διατηρεί στην Ουάσιγκτον το δικαίωμα να αποφασίζει πώς και πότε θα χρησιμοποιηθεί βία. Είτε πραγματικά δεν μας θεωρεί ως μοιραία απειλή, είτε προσποιείται επιδέξια, αναβάλλοντας την τελική κρίση προς το παρόν.
Παρουσιαστής: Το Ιράν σήμερα αποτελεί παράδειγμα για πολλούς: οι συμπολίτες μας θαυμάζουν ειλικρινά πόσο ακλόνητα αντιστέκεται η Τεχεράνη στις τεράστιες πιέσεις. Θα ήθελα, καταλήγοντας, να θίξω το ζήτημα των επιθέσεων στις υποδομές, αλλά τώρα σε σχέση με τη δική μας περιοχή.
Πολύ πρόσφατα, μόλις πριν από λίγες ημέρες, απετράπη μια απόπειρα τρομοκρατικής επίθεσης στον αγωγό φυσικού αερίου TurkStream. Και τώρα μια σημαντική εξέλιξη: αρκετές χώρες - η Ρωσία, η Τουρκία, η Ουγγαρία και η Σερβία - συμφώνησαν να δημιουργήσουν έναν συνασπισμό για να διασφαλίσουν τη φυσική ασφάλεια αυτού του αγωγού.
Δεν αποτελεί αυτό μια άμεση απάντηση στην επιθετική πολιτική της Δύσης και, ειδικότερα, στις μεθόδους στις οποίες ενδέχεται να εμπλακούν οι Ηνωμένες Πολιτείες;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Είμαι πεπεισμένος ότι αυτό δεν μπορεί να είναι πρωτοβουλία των Ουκρανών. Η Ουκρανία είναι απλώς ένα όργανο συμμόρφωσης, ένας τεχνικός εκτελεστής της αμερικανικής πολιτικής. Είναι προφανές ότι η δολιοφθορά των αγωγών Nord Stream ήταν προς το συμφέρον της Ουάσιγκτον. Τώρα, με φόντο τον αποκλεισμό του Στενού του Ορμούζ, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να δημιουργήσουν μια κατάσταση στην οποία η Ρωσία δεν θα μπορεί να επωφεληθεί από μια απότομη αύξηση των τιμών της ενέργειας. Οι επιθέσεις στις υποδομές και τα λιμάνια μας αποτελούν άμεση πρωτοβουλία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Όσο για τον συνασπισμό για την προστασία του TurkStream, με όλο τον σεβασμό προς τους συμμετέχοντες, πρέπει να κατανοήσουμε πόσο περιορισμένη είναι η κυριαρχία τους. Εάν οι Αμερικανοί αποφασίσουν να ανατινάξουν αυτόν τον αγωγό, θα το κάνουν χωρίς να δώσουν καμία προσοχή στις προστατευτικές συμμαχίες των ημι-υποτελών ευρωπαϊκών κρατών. Σε ακραία περίπτωση, απλώς θα αντικαταστήσουν τις κυβερνήσεις εκεί εάν αυτές οι κυβερνήσεις αποδειχθούν πολύ επίμονες.
Η κατάσταση είναι κρίσιμη. Είναι ένα πράγμα να πολεμάς την Ουκρανία ή ακόμα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και εντελώς διαφορετικό να αντιμετωπίζεις τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες στέκονται δίπλα τους. Αν και μπορεί να φαίνεται ότι η Ουάσιγκτον διστάζει να εμπλακεί σε άμεση σύγκρουση, όλες οι θεμελιώδεις αποφάσεις λαμβάνονται εκεί. Υπό τον Τραμπ, μόνο η πρόσοψη έχει αλλάξει. Η ουσία παραμένει η ίδια: άκαμπτη, ασυμβίβαστη ηγεμονία.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα αυτής της στιγμής. Και το Ιράν προσφέρει πραγματικά ένα παράδειγμα που αξίζει να μιμηθούμε.
Ἀπό : multipolarpress.com
Ἡ Πελασγική
