Πῶς ὁ Noam Chomsky ἔγινε ὁ ἀγαπημένος ῥιζοσπάστης τοῦ Κατεστημένου

Ο Chomsky  είχε γράψει μια αχρονολόγητη επιστολή επαινώντας τον Epstein ως «έναν πολύτιμο φίλο και τακτική πηγή πνευματικής ανταλλαγής και διέγερσης» με τον οποίο βρισκόταν σε «τακτική επαφή» για περίπου έξι χρόνια, συμμετέχοντας σε «πολλές μακρές και συχνά εις βάθος συζητήσεις».

Γράφει ὁ José Niño Unfiltered

Την 1η Φεβρουαρίου 2026, το Υπουργείο Δικαιοσύνης δημοσίευσε εκατομμύρια σελίδες εγγράφων που σχετίζονται με το δίκτυο του Jeffrey Epstein. Μεταξύ αυτών ήταν εκατοντάδες email που αποκάλυπταν ότι ο Noam Chomsky, ένας διάσημος αριστερός διανοούμενος εβραϊκής καταγωγής, διατηρούσε στενή προσωπική φιλία με τον καταδικασμένο Εβραίο σεξουαλικό παραβάτη, η οποία παρατάθηκε χρόνια μετά την παραδοχή ενοχής του Epstein το 2008 για προσέλκυση ανηλίκων σε πορνεία.

Οι αποκαλύψεις ήταν συντριπτικές. Ο Chomsky  είχε γράψει μια αχρονολόγητη επιστολή επαινώντας τον Epstein ως «έναν πολύτιμο φίλο και τακτική πηγή πνευματικής ανταλλαγής και διέγερσης» με τον οποίο βρισκόταν σε «τακτική επαφή» για περίπου έξι χρόνια, συμμετέχοντας σε «πολλές μακρές και συχνά εις βάθος συζητήσεις». Ο Chomsky καυχιόταν για τις παγκόσμιες διασυνδέσεις του Epstein, αφηγούμενος πώς κάποτε ο Epstein «σήκωσε το τηλέφωνο και κάλεσε τον Νορβηγό διπλωμάτη που επέβλεπε» τις Συμφωνίες του Όσλο κατά τη διάρκεια μιας συνομιλίας, και πώς ο Epstein κανόνισε μια συνάντηση για τον Chomsky με τον πρώην Ισραηλινό πρωθυπουργό Ehud Barak.

Αλλά η πιο καταστροφική αποκάλυψη ήρθε τον Φεβρουάριο του 2019. Μετά την σοκαριστική έρευνα της Miami Herald που περιέγραφε λεπτομερώς το δίκτυο σεξουαλικής διακίνησης του Epstein, ο Epstein έγραψε στον Chomsky ζητώντας συμβουλές για το πώς να χειριστεί τον «σάπιο Τύπο» του. Ο Chomsky απάντησε με συμπάθεια την ίδια ημέρα, προτρέποντας τον Epstein να αγνοήσει τις ειδήσεις και να αποφύγει τους «γύπες» των μέσων ενημέρωσης. Έγραψε ότι τον πόνεσε «ο φρικτός τρόπος με τον οποίο σου φέρονται στον Τύπο και στο κοινό».

«Αυτό που επιθυμούν διακαώς οι γύπες είναι μια δημόσια απάντηση, η οποία στη συνέχεια παρέχει ένα δημόσιο άνοιγμα για μια επίθεση δηλητηριωδών επιθέσεων, πολλές από τις οποίες προέρχονται απλώς από άτομα που αναζητούν δημοσιότητα ή από κάθε είδους μανιακούς», συμβούλεψε ο Chomsky. Πρόσθεσε ότι «ακόμα και η αμφισβήτηση μιας κατηγορίας είναι έγκλημα χειρότερο από τη δολοφονία» στο πλαίσιο αυτού που αποκάλεσε « υστερία που έχει αναπτυχθεί σχετικά με την κακοποίηση γυναικών».

Τα email αποκάλυψαν μια σχέση πολύ βαθύτερη από ό,τι είχε παραδεχτεί προηγουμένως ο Chomsky. Τον Αύγουστο του 2015, ο Epstein έγραψε στον Chomsky προσφέροντάς του τη χρήση του διαμερίσματός του στη Νέα Υόρκη και προσκαλώντας τον να «επισκεφθεί ξανά το Νέο Μεξικό». Ο Epstein ήταν ιδιοκτήτης του Zorro Ranch, ενός συγκροτήματος κατοικιών νότια της Santa Fe, όπου έχει κατηγορηθεί για σεξουαλικά εγκλήματα με ανηλίκους.

φωτό

Μια φωτογραφία που δόθηκε στη δημοσιότητα από τους Δημοκρατικούς της Βουλής έδειχνε τον Chomsky να κάθεται δίπλα στον Epstein σε αυτό που φαίνεται να είναι ιδιωτικό αεροσκάφος. Η σύζυγος του Chomsky, Valeria Wasserman Chomsky, διατηρούσε ανεξάρτητη αλληλογραφία με τον Epstein. Σε ένα email τον Ιανουάριο του 2017, έγραψε στον Epstein: «Ο Noam και εγώ ελπίζουμε να σας ξαναδούμε σύντομα και να κάνουμε μια πρόποση για τα γενέθλιά σας». Σε ένα email του 2019, όπου σύστηνε τον Chomsky στον Steve Bannon, η Valeria αναφέρθηκε στον Epstein ως «έναν πολύ αγαπητό φίλο».

Η σχέση είχε και μια εκτεταμένη οικονομική συνιστώσα. Ένα τραπεζικό αρχείο μεταφοράς με ημερομηνία 28 Μαρτίου 2018 έδειξε ότι 270.000 δολάρια διανεμήθηκαν στον Chomsky μέσω των λογαριασμών του Epstein. Ο Chomsky επέμεινε ότι τα χρήματα ήταν δικά του, σχετιζόμενα με μια δύσκολη συναλλαγή που αφορούσε την περιουσία της εκλιπούσας συζύγου του Κάρολ, και ότι ο Epstein  απλώς διευκόλυνε τη μεταφορά. «Ο απλούστερος τρόπος φαινόταν να είναι η μεταφορά χρημάτων από έναν λογαριασμό στο όνομά μου σε έναν άλλο, μέσω του γραφείου του», εξήγησε ο Chomsky  .

Τα email έδειχναν επίσης τον Chomsky  να παρευρίσκεται σε δείπνα με τον Epstein, τον Woody Allen και τη σύζυγο του Allen, Soon-Yi Previn, στην κατοικία του Epstein στο Μανχάταν, το σημείο όπου φέρεται να διαπράχθηκαν πολλά από τα εγκλήματα του Epstein.

Οι σχέσεις του Chomsky με τον Epstein έχουν μόνο επιβεβαιώσει τις υποψίες για τον ιουδαιοαριστερό διανοούμενο που λειτουργούσε ως φύλακας των αντιπολεμικών αριστερών κύκλων. Για δεκαετίες, ο Noam Chomsky  κατείχε μια μοναδική θέση στην αμερικανική πνευματική ζωή. Ο καθηγητής του MIT, ο οποίος κέρδισε εξέχουσα θέση λόγω της συμβολής του στον τομέα της γλωσσολογίας, έγινε ο πιο εξέχων επικριτής της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ από την αριστερά, διατηρώντας παράλληλα μια θεσμική έδρα σε ένα πανεπιστήμιο που λάμβανε σημαντική χρηματοδότηση από το Πεντάγωνο. Ποτέ δεν δέχτηκε κυρώσεις, ποτέ δεν απολύθηκε, ποτέ δεν απειλήθηκε πραγματικά παρά τη ριζοσπαστική ρητορική του, κάτι που θα έπρεπε να εγείρει ερωτήματα για τον Chomsky .

Αυτή η αντίφαση προβλημάτισε ορισμένους παρατηρητές. Όπως σημείωσε ένας κριτικός, ο Shyamoli Jana, στο Ground Zero , «Γιατί αυτοί οι μεγάλοι, ισχυροί εγκληματίες κάνουν παρέα με τον Chomsky; Μπορεί κανείς να φανταστεί ένα τέτοιο στέκι που να περιλαμβάνει έναν απλό αριστερό της πανεπιστημιούπολης; Όχι. Οι μόνοι που επιτρέπονται είναι όσοι είναι εγγυημένοι ότι θα παίξουν μπάλα».

Οι αποκαλύψεις για τον Epstein ενέτειναν τις μακροχρόνιες κατηγορίες ότι ο Chomsky λειτουργεί ως «ελεγχόμενη αντιπολίτευση», ένας ριζοσπάστης του οποίου η διαφωνία παραμένει εντός προσεκτικά αστυνομευμένων ορίων που ποτέ δεν απείλησαν αξιόπιστα την εβραϊκή εξουσία. Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Chomsky υιοθέτησε θέσεις που ευθυγραμμίζονταν με τις αφηγήσεις του κατεστημένου σε βασικά ζητήματα, διατηρώντας παράλληλα την όψη ενός ατρόμητου κριτή της ιουδαιοαμερικανικής αυτοκρατορίας.

Ο Chomsky ανήλθε σε εξέχουσα θέση ως αριστερός διανοούμενος, ενώ απέρριπτε την κομμουνιστική ιδεολογία, απέρριπτε την αθέμιτη δολοφονία του JFK και υπερασπιζόταν την επίσημη αφήγηση για την 11η Σεπτεμβρίου. Σε αυτά και σε άλλα ζητήματα βαθιάς πολιτικής, ο Chomsky τάχθηκε σταθερά με τις αφηγήσεις του καθεστώτος. Αν και δημόσια αναγνωρίστηκε ως κριτικός της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, ο Chomsky εκτελεί ρόλο φύλακα της πύλης, χαράσσοντας μια σταθερή γραμμή ενάντια στις θεωρίες ψευδούς σημαίας, περιορίζοντας ουσιαστικά το εύρος της επιτρεπόμενης κριτικής της εβραϊκής υπεροχής που κυριαρχεί στη δυτική πολιτική.

Πουθενά αλλού δεν είναι πιο έντονη η κατηγορία για φύλαξη των όρων από ό,τι σε ζητήματα σχέσεων ΗΠΑ-Ισραήλ και εβραϊκής επιρροής στην αμερικανική πολιτική. Ενώ ο Chomsky έχτισε μια φήμη επικρίνοντας τις ισραηλινές πολιτικές, το πλαίσιο που έθεσε για την κατανόηση της σχέσης συσκότισε τον οργανωμένο ρόλο του Εβραϊσμού στη διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή.

Η θέση του Chomsky είναι απλή. Υποστηρίζει ότι η στήριξη των ΗΠΑ προς το Ισραήλ δεν καθοδηγείται από το ισραηλινό λόμπι αλλά από τον ρόλο του Ισραήλ ως « στρατηγικού περιουσιακού στοιχείου » που εξυπηρετεί ευρύτερα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Σε μια απάντηση του 2006 στο άρθρο των John Mearsheimer και Stephen Walt «Το Ισραηλινό Λόμπι», ο Chomsky υποστήριξε ότι η πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή υπήρξε μια « αξιοσημείωτη επιτυχία » για τις ενεργειακές εταιρείες και την ευρύτερη ιμπεριαλιστική μεγάλη στρατηγική τους εδώ και 60 χρόνια.

Σε μια συνέντευξη στο Journal of Palestine Studies, ο Chomsky ήταν ακόμη πιο απαξιωτικός. Ο Chomsky είπε τα εξής: «Δεν είναι μυστικό ότι το συγκεντρωμένο ιδιωτικό κεφάλαιο έχει συντριπτική επιρροή στην κυβερνητική πολιτική με κάθε είδους τρόπους, οπότε αν στην πραγματικότητα το «Λόμπι» αναγκάζει τις ΗΠΑ να εφαρμόσουν πολιτικές που είναι αντίθετες με τα συμφέροντα αυτών των ανθρώπων που ουσιαστικά κυβερνούν τη χώρα, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να τους πείσουμε. Και θα οδηγήσουν το Ισραηλινό Λόμπι σε πτώχευση σε περίπου πέντε δευτερόλεπτα. Το Λόμπι είναι ασήμαντο σε σύγκριση με αυτούς. Το λόμπι της στρατιωτικής βιομηχανίας από μόνο του ξοδεύει κατά πολύ περισσότερα και έχει πολύ μεγαλύτερη επιρροή από ό,τι το [Ισραηλινό] Λόμπι».

Ίσως πιο επιζήμιο για τη θέση του μεταξύ των Παλαιστινίων ακτιβιστών αλληλεγγύης, ο Chomsky αντιτάχθηκε ανοιχτά στο κίνημα BDS, υπό την ηγεσία των Παλαιστινίων. Το χαρακτήρισε «υποκριτικό» επειδή στόχευε το Ισραήλ, αλλά όχι τις Ηνωμένες Πολιτείες, τις οποίες θεωρούσε πιο υπεύθυνες για τα εγκλήματα του Ισραήλ, αγνοώντας βολικά πώς η εβραϊκή κατάληψη των ηγετικών υψωμάτων της αμερικανικής οικονομίας, της πολιτικής διαδικασίας και του οικοσυστήματος των μέσων ενημέρωσης επέτρεψε στο Ισραήλ να ενεργεί ουσιαστικά ατιμώρητα.

Στο Χάρβαρντ το 2003, ο Chomsky δήλωσε : «Είμαι αντίθετος και ήμουν αντίθετος εδώ και πολλά χρόνια, στην πραγματικότητα, πιθανότατα ήμουν ο κύριος αντίπαλος εδώ και χρόνια της εκστρατείας για την αποεπένδυση από το Ισραήλ και της εκστρατείας για τα ακαδημαϊκά μποϊκοτάζ». Σχετικά με το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστινίων, υποστήριξε ότι ήταν μη ρεαλιστικό και ότι η επιμονή σε αυτό ήταν «ουσιαστικά εγγύηση αποτυχίας». Σε μια συνέντευξη του 2004 με τους Stephen R. Shalom και Justin Podur, ο Chomsky πρόσθεσε ότι «είναι ανάρμοστο να κρέμονται ελπίδες που δεν θα πραγματοποιηθούν μπροστά στα μάτια των ανθρώπων που υποφέρουν από δυστυχία και καταπίεση».

Αυτές οι θέσεις έφεραν τον Chomsky σε αντίθεση με την παλαιστινιακή κοινωνία των πολιτών και το ευρύτερο κίνημα BDS, οδηγώντας τους επικριτές να αναρωτηθούν ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρετούσε στην πραγματικότητα. Ο Jeffrey Blankfort, ένας μακροχρόνιος αντισιωνιστής ακτιβιστής που παρακολουθεί τις θέσεις του Chomsky επι δεκαετίες, έριξε φως στα τυφλά σημεία του Chomsky σε σχέση με το Ισραήλ. Σε ένα άρθρο του 2010 με τίτλο «Chomsky και Παλαιστίνη: Περιουσιακό στοιχείο ή ευθύνη;», ο Blankfort έγραψε : «Αυτό με το οποίο έχουμε να κάνουμε στην περίπτωση του καθηγητή Chomsky δεν είναι τίποτα λιγότερο από πνευματική ανεντιμότητα που παρελαύνει ως το αντίθετό της... Στο τέλος της ημέρας, είναι προφανές ότι η αγάπη του Chomsky για το Ισραήλ, η παραμονή του σε ένα κιμπούτς, η εβραϊκή του ταυτότητα και οι πρώτες του εμπειρίες με τον αντισημιτισμό έχουν χρωματίσει την προσέγγισή του σε κάθε πτυχή της σύγκρουσης του Ισραήλ με τους Παλαιστίνιους».

ἐδῶ

Στα νεανικά του χρόνια, ο Chomsky είχε σχέσεις ή ήταν κοντά στο Hashomer Hatzair («Η Νεαρή Φρουρά»), ένα σοσιαλιστικό σιωνιστικό νεανικό κίνημα, και διανοητικά συνδεδεμένος με την Avukah, μια οργάνωση αριστερών Εβραίων με επικεφαλής εν μέρει τον Zellig Harris , ο οποίος αργότερα έγινε ο μέντορας γλωσσολογίας του Chomsky στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Το 1953, ο Chomsky και η σύζυγός του Carol, τότε μεταπτυχιακοί φοιτητές, ταξίδεψαν στο Ισραήλ με ταξιδιωτική επιχορήγηση από το Χάρβαρντ και έζησαν για αρκετούς μήνες στο Κιμπούτς HaZore'a , ένα κιμπούτς Hashomer Hatzair στην κοιλάδα Jezreel που ιδρύθηκε αρχικά από Γερμανούς Εβραίους πρόσφυγες τη δεκαετία του 1930. Ο Chomsky βρήκε την εμπειρία βαθιά ελκυστική για ιδεολογικούς λόγους - περιέγραψε το κιμπούτς ως «μια λειτουργική και πολύ επιτυχημένη ελευθεριακή κοινότητα» και είπε ότι «παραλίγο να επιστρέψει εκεί για να ζήσει». Σε μια συνέντευξη του 2010 στο περιοδικό Tablet, επιβεβαίωσε: «Μου άρεσε η ζωή στο κιμπούτς και τα ιδανικά του κιμπούτς... Νομίζαμε ότι θα επιστρέφαμε». Είπε μάλιστα σε έναν ισραηλινό τηλεοπτικό συνεντευξιαστή μέχρι και τη δεκαετία του 2000 ότι «μέχρι και πριν από πέντε ή έξι χρόνια, είχε σκεφτεί να ζήσει εκεί ως εναλλακτική λύση στις Ηνωμένες Πολιτείες».

Για να τονίσει περαιτέρω την άρνηση του Chomsky να αντιμετωπίσει την ολέθρια φύση της εβραϊκής εξουσίας, ο Blankfort επικαλέστηκε επίσης τον πρώην γερουσιαστή των ΗΠΑ James Abourezk, ο οποίος του έγραψε : «Μπορώ να σας πω από προσωπική εμπειρία ότι, τουλάχιστον στο Κογκρέσο, η υποστήριξη που έχει το Ισραήλ σε αυτό το σώμα βασίζεται αποκλειστικά στον πολιτικό φόβο, στον φόβο της ήττας από όποιον δεν κάνει αυτό που θέλει το Ισραήλ. Δεν βλέπω καμία επιθυμία εκ μέρους των μελών του Κογκρέσου να προωθήσουν τυχόν αυτοκρατορικά όνειρα των ΗΠΑ χρησιμοποιώντας το Ισραήλ ως το πίτμπουλ τους». Αυτό έρχεται σε άμεση αντίθεση με τη θέση του Chomsky ότι το Ισραήλ χρησιμεύει απλώς ως όργανο της αυτοκρατορικής εξουσίας των ΗΠΑ.

Ο David Miller, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ, ο οποίος κέρδισε μια ιστορική δικαστική υπόθεση εργατικού δικαίου που καθιέρωσε τον αντισιωνισμό ως προστατευόμενη πίστη στο Ηνωμένο Βασίλειο, έχει επίσης επικρίνει τις προσπάθειες του Chomsky να καλύψει τα εβραϊκά συμφέροντα. Στο Substack του, «Tracking Power», ο Miller δημοσίευσε ένα επεισόδιο αναδρομής του 2023 του Palestine Declassified με τίτλο «Tracing Noam Chomsky's Sionist Past», ο Miller υποστήριξε ότι ο Chomsky «ποτέ δεν απαρνήθηκε πραγματικά όλο τον σιωνισμό του».

Ο Miller επεσήμανε το υπόβαθρο του Chomsky  ως ηγέτη νεολαίας Σιωνιστών, την παραμονή του σε κιμπούτς και τη συνεχή υπεράσπιση της λύσης των δύο κρατών ως βασικά πρότυπα συμπεριφοράς που καταδεικνύουν τα υπολειμματικά φιλοσιωνιστικά ένστικτα του Chomsky. «Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι παραμένει υπερασπιστής της λύσης των δύο κρατών και αντιτίθεται στο κίνημα Μποϊκοτάζ, Απόσυρσης Επενδύσεων και Κυρώσεων. Έχει μάλιστα καταγραφεί ότι αντιτίθεται στις εκκλήσεις για το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστινίων που απελάθηκαν από τους Σιωνιστές, με το σκεπτικό ότι αυτό είναι μη ρεαλιστικό».

Ο Miller συνέδεσε επίσης τις πολιτικές θέσεις του Chomsky με τις αποκαλύψεις για τον Epstein. «Ίσως αυτές οι απόψεις να βοηθήσουν να εξηγηθεί πώς και γιατί ο Chomsky εμπλέκεται με τον γνωστό σεξουαλικό κακοποιό Jeffrey Epstein και συναντήθηκε με τον στενό συνεργάτη του Epstein, τον πρώην πρωθυπουργό του Ισραήλ Ehud Barak;»

Στο ευρύτερο έργο του, ο Miller έχει υποστηρίξει ότι το σιωνιστικό κίνημα ασκεί σημαντική ανεξάρτητη επιρροή στα δυτικά κράτη, αντικρούοντας άμεσα τη θέση του Chomsky. Σε μια συνέντευξη του 2024, ο Miller δήλωσε ότι «εντός του μηχανισμού αντιτρομοκρατίας και ασφάλειας του Ηνωμένου Βασιλείου, των ΗΠΑ, υπάρχει μεγάλος αριθμός Σιωνιστών, μερικοί από τους οποίους φυσικά έχουν διπλή υπηκοότητα με το Ισραήλ, και αυτό σημαίνει φυσικά ότι τείνουν να βάζουν το Ισραήλ πάνω από τα συμφέροντα, για παράδειγμα των ΗΠΑ ή του Ηνωμένου Βασιλείου».

Η αποδεδειγμένη συμπάθεια του Chomsky για τον Epstein, η εξιδανίκευση της ζωής στο κιμπούτς και η εκτροπή του ελέγχου από το ισραηλινό λόμπι καταδεικνύουν τον ρόλο του ως ανατρεπτικού Εβραίου πράκτορα που ενορχηστρώνει μια σκόπιμη εκστρατεία παραπλάνησης εναντίον των μη-Εβραίων αριστερών. 

Αντί να αντανακλούν απλές προσωπικές πεποιθήσεις, οι πολιτικές του τοποθετήσεις σκιαγραφούν το ακριβές μη-Εβραϊκό αριστερό δημογραφικό στοιχείο που καλλιεργεί ως δεκτικό κοινό για ιδεολογική συσκότιση και έλεγχο. Αυτό το μοτίβο δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός, αλλά μια υπολογισμένη εθνοτική στρατηγική για την εξουδετέρωση πιθανών απειλών μέσω της χειραγώγησης ανυποψίαστων οπαδών.

Ἀπό : thetruthseeker.co.uk

Ὁ ἀγαπημένος "φιλόσοφος " τῶν τσυριζαίων καί τῶν κουμμουνιῶν... ΟΥΣΤ σατανιστή ! 

Ἡ Πελασγική 

Ὁ Νετανιάχου ΑΠΕΙΛΕΙ τήν Δύση !

ἈΠΕΙΛΕΙ καί ΑΠΑΙΤΕΙ, ἀπό τούς κλόουν τῆς Δύσης. Ναί, ὅπως τό διαβάζετε, ΑΠΑΙΤΕΙ ἀπό τούς ...ἡγέτες τῆς Δύσης νά κάνουν ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΛΕΕΙ. ΤΩΡΑ ! Ἀλλιῶς, ὁ "Σαμψών " εἶναι ἐδῶ ! 

Βεβαίως τά ἑβραϊκά δέν τά ξέρουμε, ἀλλά ὅπως μᾶς τά μεταφράζουν οἱ γνῶστες, λέει : 

«Απαιτώ από τις δυτικές κυβερνήσεις να κάνουν αυτό που λέμε, να καταπολεμήσουν τον αντισημιτισμό και να παρέχουν ασφάλεια και προστασία στους Εβραίους παγκοσμίως». Προσθέτει: «Θα ήταν καλό να λάβουν υπόψη τις προειδοποιήσεις μας. Απαιτώ δράση από αυτούς ΤΩΡΑ, αλλιώς θα υπάρξουν συνέπειες». 

Τά διαβάσατε ; Καί τί φαντάζεστε πώς θά ἔπρεπε νά ἔχει ΗΔΗ γίνει ; Προσέξτε, τό βίντεο εἶναι πρό 3ημέρου. Ἀκούσατε κάτι κάπου ; Μία κουβέντα σέ κάποιο πορνοκάναλο ;Ἕνα κίχ ἀπό τούς ἀπειλουμένους ...ἡγέτες τῆς Δύσης ; ΟΧΙ ! 

Ὅλοι τους κάνουν τούς κουφούς. Τούς τυφλούς. Καί ἁπλῶς τό βουλώνουν. 

Ἀναρωτιέται κανείς, γιατί ὅλο αὐτό ; Τί φοβοῦνται ; Ὑπάρχει ἄρα γε κάτι πού τούς τρομάζει ; Δέν εἶναι σίγουρα ἡ ὑποτιθέμενη "δύναμη " τοῦ τρομογιάφκας τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Δέν εἶναι ἡ ὑποχθόνια ἐξουσία πού ἀσκοῦν πίσω ἀπό τίς φανερές κυβερνήσεις οἱ ὁποῖες λένε στούς λαούς τους πώς εἶναι κράτη κυρίαρχα. Τί εἶναι τότε ; 

Μήπως θά μποροῦσε νά δοθεῖ  μία ἀπάντηση ἀπό τά ὅσα ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ μέ τήν ὑπόθεση Ἐπστάϊν ; Μήπως τούς ἔχει ΟΛΟΥΣ δεμένους χειροπόδαρα ἡ Σιών ; Ἡ Καμπαλαρία ; Δέν ὑπάρχει ἄλλη ἐξήγησις. Ἀλλιῶς αὐτός ὁ ἐγκληματίας πολέμου θά εἶχε συλληφθεῖ μέ τήν κατηγορία τοῦ Ἐκβιασμοῦ, τῆς ἀπειλῆς πού εὐθέως καί δημοσίως ἀπευθύνει σέ κυρίαρχα κράτη. 

Μαζύ μέ τό ξεγύμνωμα τῶν πολιτικάντηδων τῆς Δύσης, ἔχουν γκρεμιστεῖ τά πάντα. Βεβαίως τό νά περιμένῃ κανείς ἀπό τούς ξεφτιλισμένους, διεφθαρμένους, σατανιστές αὐτούς τό ἐλάχιστο, εἶναι σίγουρα ὅ,τι πιό ἀπίθανο θά μποροῦσε νά περάσῃ ἀπό τό μυαλό καί τοῦ πιό εὐφάνταστου νοῦ. Συνεπῶς τί μένει ; 

Μόνον ἕνα πρᾶγμα : Νά βγῆ ὅλος ὁ κόσμος στούς δρόμους. Νά ἀπαιτήσῃ ἀπό τίς μαριονέτες πού λένε πώς τόν κυβερνοῦν παραίτηση καί νά τούς ὁδηγήσῃ στήν Δικαιοσύνη. Ἀλλιῶς ἄν δέν τό κάνουν αὐτό, τό ἑπόμενο βῆμα θά εἶναι ἡ ἐκούσια πλέον δουλοποίηση τῆς Ἀνθρωπότητος. 

Τό βίντεο ἀπό ΕΔΩ 

Ἡ Πελασγική

Ὁ ἀργός σεισμός Epstein

Ἡ Ρήξη μεταξύ Λαοῦ καί Ἐλίτ

Μετά τον Epstein, τίποτα δεν μπορεί να συνεχίσει όπως πριν: ούτε οι αξίες του «ποτέ ξανά», ούτε η διπολική οικονομία των ακραίων ανισοτήτων, ούτε η εμπιστοσύνη.

 Τοῦ Alastair Crooke

Μετά τον Epstein, τίποτα δεν μπορεί να συνεχιστεί όπως πριν: Ούτε οι μεταπολεμικές αξίες του «ποτέ ξανά» – που αντανακλούν το συναίσθημα στο τέλος αιματηρών πολέμων – και την ευρεία λαχτάρα για μια «πιο δίκαιη» κοινωνία· ούτε η διπολική οικονομία των ακραίων ανισοτήτων στον πλούτο· ούτε η εμπιστοσύνη – μετά την αποκαλυμμένη δωροδοκία, τους σάπιους θεσμούς και τις διαστροφές που τα αρχεία Epstein έχουν δείξει ότι είναι ενδημικά σε ορισμένες από τις δυτικές ελίτ .

Πώς να μιλήσουμε για «αξίες» σε αυτό το πλαίσιο;

Στο Νταβός, ο Mark Carney ξεκαθάρισε ότι η «τάξη των κανόνων» δεν ήταν παρά μια άθλια πρόσοψη Potemkin που ήταν πλήρως γνωστή ως ψευδής, κι όμως η πρόσοψη διατηρήθηκε. Γιατί; Απλώς επειδή η απάτη ήταν χρήσιμη. Η «επείγουσα ανάγκη» ήταν η ανάγκη να κρυφτεί η κατάρρευση του συστήματος σε έναν ριζοσπαστικό, αντι-αξιακό μηδενισμό. Να κρυφτεί η πραγματικότητα ότι οι κύκλοι της ελίτ - γύρω από τον Epstein - λειτουργούσαν πέρα ​​από ηθικούς, νομικούς ή ανθρώπινους περιορισμούς, για να αποφασίσουν μεταξύ ειρήνης και πολέμου, με βάση τις βασικές τους ορέξεις.

Ὁ πρωθυπουργός τοῦ Καναδᾶ Mark Carney, ἡ ξανθιά σύζυγος μέ τήν κολλητή τους Ghislaine Maxwell. Ναί, τήν διοργανώτρια τῶν "πάρτυ" τοῦ Epstein καί τῶν "ἐπισήμων" καλεσμένων του. Πολύ φίλοι λέμε ! Τόσο στενοί ὅσο καί ὁ ψιθυριστής πού κυττᾶ μέ τόση ...ἀγάπη τόν Carney, Philipp Hildebrand, ὁ ἀντιπρόεδρος τῆς BlackRock ... ἐδῶ, ἐδῶ κι᾿ἐδῶ Τί ὡραῖες παρέες ! 

Οι ελίτ κατάλαβαν ότι μόλις η πλήρης ανηθικότητα των ηγεμόνων γινόταν γνωστή στους hoi polloi, η Δύση θα έχανε την αρχιτεκτονική των ηθικών ιστοριών που στηρίζουν με ακρίβεια μια οργανωμένη ζωή. Αν το κατεστημένο είναι γνωστό ότι αποφεύγει την ηθική, γιατί να συμπεριφέρεται κάποιος άλλος διαφορετικά; Ο κυνισμός θα κατρακυλούσε. Τι θα κρατούσε λοιπόν ένα έθνος ενωμένο;

Λοιπόν, μόνο ολοκληρωτισμός, πιθανότατα.

Η μεταμοντέρνα «πτώση» στον μηδενισμό έχει τελικά καταλήξει στο αναπόφευκτο «αδιέξοδο» της (όπως προέβλεψε ο Νίτσε το 1888). Το παράδειγμα του «Διαφωτισμού» έχει τελικά μεταμορφωθεί στο αντίθετό του: Ένας κόσμος χωρίς αξίες, νόημα ή σκοπό (πέρα από τον άπληστο αυτοπλουτισμό). Αυτό υπονοεί και το τέλος της ίδιας της έννοιας της Αλήθειας που βρισκόταν στην καρδιά του δυτικού πολιτισμού, από την εποχή του Πλάτωνα.

Η κατάρρευση υπογραμμίζει, επίσης, τις αποτυχίες της δυτικής μηχανικής λογικής: «Αυτό το είδος a priori, κλειστού κύκλου συλλογισμού είχε πολύ μεγαλύτερη επίδραση στη δυτική κουλτούρα από ό,τι θα μπορούσαμε να φανταστούμε... Οδήγησε στην επιβολή κανόνων που πιστεύεται ότι είναι αδιάψευστοι, όχι επειδή έχουν αποκαλυφθεί, αλλά επειδή έχουν αποδειχθεί επιστημονικά και, ως εκ τούτου, δεν υπάρχει καμία δυνατότητα προσφυγής εναντίον τους», σημειώνει ο Aurelien .

Αυτός ο μηχανικός τρόπος σκέψης έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην τρίτη βαθμίδα της «Ρήξης του Νταβός» (μετά την πνευματική παρακμή και την κατάρρευση της εμπιστοσύνης στην ηγεσία). Η μηχανική σκέψη, βασισμένη σε μια ντετερμινιστική ψευδοεπιστημονική κοσμοθεωρία, οδήγησε σε οικονομικές αντιφάσεις που εμπόδισαν τους δυτικούς οικονομολόγους να δουν τι ήταν κάτω από τη μύτη τους: ένα υπερ-χρηματικοποιημένο οικονομικό σύστημα που τέθηκε εξ ολοκλήρου στην υπηρεσία των ολιγαρχών και των εσωτερικών παραγόντων.

Καμία αποτυχία της οικονομικής μας μοντελοποίησης, όσο μεγάλη κι αν είναι, «δεν έχει αποδυναμώσει την αρνητική επιρροή των μαθηματικών οικονομολόγων στις πολιτικές των κυβερνήσεων. Το πρόβλημα ήταν ότι η Επιστήμη, σε αυτή τη δυαδική λειτουργία αιτίας-αποτελέσματος, δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει ούτε το χάος ούτε την πολυπλοκότητα της ζωής» (Αυρηλιανός) . Άλλες θεωρίες - εκτός από τη Νευτώνεια φυσική - όπως οι κβαντικές θεωρίες ή οι θεωρίες του χάους έχουν σε μεγάλο βαθμό αποκλειστεί από τον τρόπο σκέψης μας.

Η σημασία της λέξης «Νταβός» – ακολουθούμενη από τις αποκαλύψεις για τον Epstein – είναι ότι ο Humpty-Dumpty της Εμπιστοσύνης έχει πέσει από τον τοίχο και δεν μπορεί να ξανασυναρμολογηθεί.

Αυτό που είναι επίσης προφανές είναι ότι οι κύκλοι του Epstein δεν αφορούσαν μόνο διεστραμμένα άτομα. «Ό,τι έχει αποκαλυφθεί υποδηλώνει συστηματικές, οργανωμένες, τελετουργικές πρακτικές». Και αυτό αλλάζει τα πάντα, όπως παρατηρεί ο σχολιαστής Lucas Leiroz :

«Δίκτυα αυτού του είδους υπάρχουν μόνο όταν υποστηρίζονται από βαθιά θεσμική προστασία. Δεν υπάρχει τελετουργική παιδοφιλία, δεν υπάρχει εμπορία ανθρώπων σε διακρατική κλίμακα, δεν υπάρχει συστηματική παραγωγή ακραίου υλικού - χωρίς πολιτική, αστυνομική, δικαστική και μιντιακή κάλυψη. Αυτή είναι η λογική της εξουσίας».

Ο Epstein αναδύεται από τα μυριάδες email ως παιδόφιλος και σίγουρα εντελώς ανήθικος, αλλά και ως εξαιρετικά έξυπνος και σοβαρός γεωπολιτικός παράγοντας, του οποίου οι πολιτικές γνώσεις εκτιμήθηκαν από υψηλόβαθμα στελέχη σε όλο τον κόσμο. Ήταν ένας αριστοτέχνης πίσω από τη γεωπολιτική, όπως περιέγραψε ο Michael Wolff (ήδη από το 2018, καθώς και σε πρόσφατα δημοσιευμένη αλληλογραφία μέσω email) και στον πόλεμο μεταξύ της εβραϊκής εξουσίας και των Χριστιανών.

Αυτό υποδηλώνει ότι ο Epstein ήταν λιγότερο εργαλείο των Υπηρεσιών Πληροφοριών, αλλά περισσότερο «ομότιμος» τους. Δεν είναι περίεργο που οι ηγέτες επιδίωκαν την παρέα του (και για κατάφωρα ανήθικους λόγους επίσης, τους οποίους δεν μπορούμε να αγνοήσουμε). Και σαφώς το Βαθύ (μονοκομματικό) Κράτος ελίσσεται μέσω αυτού. Και στο τέλος, ο Epstein γνώριζε πάρα πολλά.

Ο David Rothkopf, ο ίδιος πρώην σύμβουλος πολιτικών υποθέσεων στο στρατόπεδο των Δημοκρατικών των ΗΠΑ, κάνει εικασίες για το τι σημαίνει ο Epstein για την Αμερική:

«[Οι νέοι Αμερικανοί] συνειδητοποιούν ότι οι θεσμοί τους τους απογοητεύουν και θα πρέπει να [σώσουν τους εαυτούς τους]... ».

«Λένε ότι το Ανώτατο Δικαστήριο δεν πρόκειται να μας προστατεύσει· το Κογκρέσο δεν πρόκειται να μας προστατεύσει· ο Πρόεδρος είναι ο εχθρός· αναπτύσσει τον δικό του στρατό στις πόλεις μας. Οι μόνοι άνθρωποι που μπορούν να μας προστατεύσουν – είμαστε: Εμείς οι ίδιοι».

«Είναι 'οι δισεκατομμυριούχοι ηλίθιοι' » [αναφορά στον παλιό αμορφισμό: «Είναι η οικονομία, ηλίθιε»] Ο Rothkopf εξηγεί:

«Το σημείο που προσπαθώ να τονίσω είναι ότι - αν δεν συνειδητοποιείτε ότι η ισότητα και η ατιμωρησία της ελίτ είναι κεντρικά ζητήματα για όλους, ότι οι άνθρωποι πιστεύουν ότι το σύστημα είναι στημένο και δεν λειτουργεί γι' αυτούς... δεν πιστεύουν πια ότι το αμερικανικό όνειρο είναι πραγματικό - και ότι ο έλεγχος της χώρας έχει κλαπεί από μια χούφτα πάμπλουτων ανθρώπων, οι οποίοι δεν φορολογούνται και γίνονται όλο και πλουσιότεροι - ενώ οι υπόλοιποι από εμάς μένουμε όλο και πιο πίσω - [τότε δεν μπορείτε να καταλάβετε τη σημερινή απελπισία μεταξύ των κάτω των 35 ετών]».

Ο Rothkopf λέει ότι το επεισόδιο Νταβός/Epstein σηματοδοτεί τη ρήξη μεταξύ του λαού και των κυρίαρχων στρωμάτων.

«Οι δυτικές κοινωνίες αντιμετωπίζουν τώρα ένα δίλημμα που δεν μπορεί να επιλυθεί μέσω εκλογών, κοινοβουλευτικών επιτροπών ή ομιλιών. Πώς μπορεί κανείς να συνεχίσει να αποδέχεται την εξουσία θεσμών που προστάτευσαν αυτό το επίπεδο φρίκης; Πώς μπορεί να διατηρηθεί ο σεβασμός για τους νόμους που εφαρμόζονται επιλεκτικά από ανθρώπους που ζουν πάνω από αυτούς;» , λέει ο Leiroz.

Η απώλεια σεβασμού, ωστόσο, δεν αγγίζει τον πυρήνα του αδιεξόδου. Κανένα συστημικό πολιτικό κόμμα δεν έχει απάντηση στην αποτυχία της «στημένης» οικονομίας - την έλλειψη αρκετά καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας, πρόσβασης σε ιατρικές υπηρεσίες, δαπανηρής εκπαίδευσης και στέγασης.

Κανένα συστημικό κόμμα δεν μπορεί να δώσει μια αξιόπιστη απάντηση σε αυτά τα υπαρξιακά ζητήματα, επειδή, επί δεκαετίες, η οικονομία ήταν ακριβώς «στημένη» — δομικά αναπροσανατολισμένη προς μια χρηματιστικοποιημένη οικονομία βασισμένη στο χρέος, εις βάρος της πραγματικής οικονομίας.

Θα απαιτούσε την πλήρη εκρίζωση της τρέχουσας αγγλοφιλελεύθερης δομής της αγοράς και την αντικατάστασή της από μια άλλη. Αυτό θα απαιτούσε μια δεκαετία μεταρρυθμίσεων - και οι ολιγάρχες θα αντιταχθούν σθεναρά σε κάτι τέτοιο.

Ιδανικά, θα μπορούσαν να αναδυθούν νέα πολιτικά κόμματα. Στην Ευρώπη, ωστόσο, οι «γέφυρες» που ενδεχομένως θα μπορούσαν να μας βγάλουν από τις βαθιές δομικές μας αντιφάσεις έχουν καταστραφεί σκόπιμα στο όνομα του cordon sanitaire (  Ἡ ἔννοια τοῦ «cordon sanitaire» είναι μια στρατηγική σε πολυκομματικά κοινοβουλευτικά συστήματα, όπου τα κεντρώα και τα κυρίαρχα κόμματα αρνούνται συλλογικά να σχηματίσουν συνασπισμούς ή να συνεργαστούν με ριζοσπαστικά ή εξτρεμιστικά κόμματα ...ἐδῶ )  που έχει σχεδιαστεί για να αποτρέψει την ανάδυση οποιασδήποτε μη «κεντρώας» πολιτικής σκέψης.

Αν η διαμαρτυρία δεν έχει κανένα αποτέλεσμα στην αλλαγή του status quo και οι εκλογές παραμείνουν μεταξύ των κομμάτων Tweedle Dee και Dum ( Χρησιμοποιείται συχνά ως ιδίωμα για να περιγράψει δύο πολιτικούς υποψηφίους ή επιλογές που ουσιαστικά δεν διακρίνονται μεταξύ τους, συχνά σε αρνητικό πλαίσιο ...) της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, οι νέοι θα καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι «κανείς δεν θα έρθει να μας σώσει» - και μπορεί να καταλήξουν στην απελπισία τους ότι το μέλλον μπορεί να αποφασιστεί μόνο στους δρόμους.( διαμαρτυρίες καί συγκρούσεις ) 

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική

Ἀβραάμ Λίνκολν Ἐγκληματίας πολέμου

 ...Όταν ο απίστευτος εγκληματίας πολέμου Abraham Lincoln κήρυξε πόλεμο εναντίον της Συνομοσπονδίας, κήρυξε πόλεμο εναντίον του Αμερικανικού Συντάγματος. Ήταν ο Lincoln που κατέστρεψε τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες δημιουργήθηκαν από τους ιδρυτές πατέρες ως ένωση κυρίαρχων κρατών που είχαν, βάσει του Συντάγματος και τις περισσότερες κυβερνητικές εξουσίες.

Όπως επαναλάμβανε ξανά και ξανά, ο πόλεμός του εναντίον του Νότου ήταν ένας πόλεμος για να αναγκάσει τον Νότο να πληρώσει τον απαραίτητο δασμό για τη χρηματοδότηση της εκβιομηχάνισης του βορρά. Ο Lincoln δεν είπε ποτέ ότι πήγε στον πόλεμο για να απελευθερώσει τους σκλάβους ( φωτό)

Τοῦ Paul Craig Roberts

Πρόσφατα κάποιος μου έστειλε ένα αντίτυπο του βιβλίου του Walter Brian Cisco, « Εγκλήματα Πολέμου κατά των Νότιων Πολιτών ». Μέχρι να αρχίσω να διαβάζω αυτό το βιβλίο, θεωρούσα την «αμυντική δύναμη» του Ισραήλ ως την απόλυτη βαρβαρότητα. Οι Ισραηλινοί δικαιολογούν το να πυροβολούν μητέρες και μωρά στο κεφάλι με το σκεπτικό ότι όλοι οι Παλαιστίνιοι είναι τρομοκράτες και ότι τα μωρά θα μεγαλώσουν και θα γίνουν τρομοκράτες και ότι οι μητέρες θα κάνουν περισσότερα μωρά που θα μεγαλώσουν και θα γίνουν τρομοκράτες, και ότι είναι καλύτερο να σκοτώνουν τις μητέρες και τα μωρά πριν συμβεί αυτό.

Οι Ισραηλινοί το αναγνωρίζουν αυτό, αλλά αν οι μη-Εβραίοι το επαναλάβουν, απορρίπτονται ως αντισημίτες. Έτσι, παραμένει γνώση που γνωρίζουμε, αλλά δεν μας επιτρέπεται να την επαναλάβουμε.

φωτό

Προφανώς, οι ιστορικοί έχουν την ίδια πολιτική απέναντι στα εγκλήματα πολέμου που προκλήθηκαν σε βάρος των αμάχων του Νότου από τον Στρατό της Ένωσης του Lincoln, ο οποίος δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια οργανωμένη συμμορία λεηλατητών, δολοφόνων και βιαστών που παρουσιάζουν την Ισραηλινή «Δύναμη Άμυνας» ως ...καλούς ανθρώπους.

Μέχρι την εισβολή του Lincoln στις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής, ο πόλεμος στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο περιοριζόταν στους εμπόλεμους. Ο Lincoln έσπασε τον κώδικα του πολιτισμένου πολέμου και διεξήγαγε πόλεμο εναντίον του άμαχου πληθυσμού του Νότου. Οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί ακολούθησαν αυτήν την πρακτική στον πόλεμο εναντίον της Ιαπωνίας και της Γερμανίας. Τα πυρηνικά όπλα του σήμερα σημαίνουν ότι ο πόλεμος είναι ολοκληρωτικός και διεξάγεται εναντίον ολόκληρης της ανθρωπότητας. Σήμερα έχουμε αυτή την κατάσταση στην οποία η διαφωνία μεταξύ των ελίτ δύο χωρών μπορεί να οδηγήσει στην εξόντωση της ανθρωπότητας.

Οι καταγεγραμμένες αναφορές στο βιβλίο πολέμου του Cisco εναντίον των αμάχων του Νότου είναι φρικτές. Στο Missouri, για παράδειγμα, οι πληθυσμοί ολόκληρων κομητειών αναγκάστηκαν, με την ποινή του θανάτου, να εγκαταλείψουν τα σπίτια, τις επιχειρήσεις και τις περιουσίες τους και να μετεγκατασταθούν στο Kansas. Αυτό αποτέλεσε το προηγούμενο για την απέλαση Παλαιστινίων από την Παλαιστίνη από το Ισραήλ.

Στη New Orleans, ο στρατηγός Benjamin Butler, ένας από τους πολλούς ανίκανους και γεμάτους μίσος πολιτικούς διορισμένους του Lincoln που δεν είχε ποτέ διοικήσει στρατιώτες, απάντησε στις γυναίκες που παραπονιόντουσαν για την κακομεταχείριση πατέρων, συζύγων, γιων και αδελφών δηλώνοντας ότι οι γυναίκες «πρέπει να αντιμετωπίζονται ως γυναίκες της πόλης που υποστηρίζουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα». Η πρόσκληση του Butler προς τα στρατεύματά του να βιάσουν γυναίκες του Νότου εξέπληξε τον Βρετανό πρωθυπουργό, Lord Palmerston, ο οποίος την καταδίκασε σε ομιλία του ενώπιον του Βρετανικού Κοινοβουλίου.

Όπως όλοι οι Παλαιστίνιοι είναι τρομοκράτες, έτσι και οι άνδρες του Νότου σε πόλεις υπό τη δικαιοδοσία του Στρατού της Ένωσης πυροβολήθηκαν ή απαγχονίστηκαν με το σκεπτικό ότι όλοι οι άνδρες του Νότου ήταν αντάρτες που βοηθούσαν και υποκινούσαν την αντίσταση της Συνομοσπονδίας.

Όταν οι στρατιώτες της Ένωσης εμφανίζονταν σε μια πόλη του Νότου, η πόλη θα μπορούσε να περιμένει ότι θα λεηλατηθεί ολοσχερώς και θα καεί ολοσχερώς. Ο Cisco παρέχει το ένα παράδειγμα μετά το άλλο.

Όταν ο στρατός του Lincoln εμφανίστηκε σε μια φυτεία, οι μαύρες σκλάβες βιάστηκαν ανελέητα επειδή οι σκλάβοι δεν εξεγέρθηκαν εναντίον των κυρίων τους, υποστηρίζοντας έτσι την πολεμική προσπάθεια του Νότου.

Ο πόλεμος του Lincoln εναντίον του Νότου ήταν ένας πόλεμος μίσους. Πολλοί αξιωματικοί και στρατηγοί της Ένωσης ήταν κατηχημένα προϊόντα της «Καλύβας του Μπαρμπαθωμά» , μιας προπαγανδιστικής έκδοσης που δαιμονοποιούσε τον Νότο ως μια κοινωνία δουλοκτητών που κακομεταχειρίζονταν τους σκλάβους, όπως έκαναν στην πραγματικότητα οι στρατιώτες της Ένωσης. Το μίσος που προκάλεσαν οι Βόρειοι υποστηρικτές της κατάργησης της δουλείας είχε ως αποτέλεσμα τα χειρότερα εγκλήματα πολέμου στην ανθρώπινη ιστορία.

Διεφθαρμένοι ιστορικοί, απασχολημένοι με την επεξεργασία της επίσημης αφήγησης, έχουν κρατήσει θαμμένη την αληθινή ιστορία του λεγόμενου «Εμφυλίου Πολέμου», ο οποίος δεν ήταν εμφύλιος πόλεμος, αλλά εισβολή σε μια χώρα από μια άλλη.

φωτό

Όταν μεγάλωνα στο Νότο, γνωρίζαμε ότι οι πρόγονοί μας είχαν υποφέρει σοβαρά στα χέρια των Γιάνκηδων, αλλά μας έμειναν μνημεία, όπως τα αγάλματα του Robert E. Lee και του Stonewall Jackson, που μας έλεγαν ότι είχαμε αντισταθεί στην επιθετικότητα του Βορρά που καθοδηγείται από την απληστία. Ο Βορράς σκόπευε να πληρώσει ο Νότος για την εκβιομηχάνισή του μέσω του Δασμολογίου Morrill και, ως εκ τούτου, δεν θα επέτρεπε στον Νότο να αποσχιστεί από την Ένωση, παρά το συνταγματικό δικαίωμα του Νότου να το πράξει.

Αλλά τα αγάλματα έχουν κατέβει, σβήνοντας τις δημόσιες αναφορές στην αντίσταση του Νότου στην εισβολή.

..Υπό την αιγίδα της πρωτοβουλίας «Swords into Ploughshares», το μνημείο του Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια αφιερωμένο στον ηγέτη του Νότου Robert E. Lee, ένα από τα τελευταία στη χώρα, βρίσκεται τώρα μέσα σε ένα χυτήριο, κομμένο σε πολλά κομμάτια, περιμένοντας να σφυρηλατηθεί σε κάποια νέα δημόσια έργα που δεν προσβάλλουν τις σύγχρονες ευαισθησίες...

 Ἀμερική, ἡ Ἱστορία σου διαγράφεται...

Όταν ο απίστευτος εγκληματίας πολέμου Abraham Lincoln κήρυξε πόλεμο εναντίον της Συνομοσπονδίας, κήρυξε πόλεμο εναντίον του Αμερικανικού Συντάγματος. Ήταν ο Lincoln που κατέστρεψε τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες δημιουργήθηκαν από τους ιδρυτές πατέρες ως ένωση κυρίαρχων κρατών που είχαν, βάσει του Συντάγματος και τις περισσότερες κυβερνητικές εξουσίες.

Όπως επαναλάμβανε ξανά και ξανά, ο πόλεμός του εναντίον του Νότου ήταν ένας πόλεμος για να αναγκάσει τον Νότο να πληρώσει τον απαραίτητο δασμό για τη χρηματοδότηση της εκβιομηχάνισης του βορρά. Ο Lincoln δεν είπε ποτέ ότι πήγε στον πόλεμο για να απελευθερώσει τους σκλάβους, τουλάχιστον όχι κατά τη διάρκεια του πολέμου του. Η Διακήρυξη Χειραφέτησης ήταν ένα πολεμικό μέτρο που είχε σχεδιαστεί για να προκαλέσει μια εξέγερση σκλάβων που θα είχε ως αποτέλεσμα τα στρατεύματα του Νότου να εγκαταλείψουν τις πρώτες γραμμές και να επιστρέψουν στα σπίτια τους για να προστατεύσουν τις οικογένειές τους. Η διακήρυξη ίσχυε μόνο για τους σκλάβους σε περιοχές υπό τον έλεγχο του Νότου. Όπως σημείωσε ο Υπουργός Εξωτερικών του Lincoln, η διακήρυξη δεν ίσχυε για καμία περιοχή υπό τον έλεγχο της Ένωσης.

Ο πόλεμος του Lincoln εναντίον του Νότου προέβλεψε κατά έναν αιώνα τον πόλεμο των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων εναντίον των Παλαιστινίων.

Πάντα πίστευα ότι η κατάρρευση της αμερικανικής ηθικής συνέβη τον 20ό αιώνα, αλλά το βιβλίο του Cisco καθιστά σαφές ότι η αμερικανική ηθική κατέρρευσε κατά τη διάρκεια του 1860-1865 και την επόμενη δεκαετία της Ανασυγκρότησης, κατά την οποία όλα όσα είχαν αξία στο Νότο κλάπηκαν από τον Βορρά.

Ο Νότος δεν ανέκαμψε από τις λεηλασίες και την άσκοπη καταστροφή του παρά μόνο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Λαμβάνοντας υπόψη την άνευ προηγουμένου βλάβη που προκάλεσε η Ουάσινγκτον στους ανθρώπους του Νότου, είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι ο στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχε η εθελοντική στρατολόγηση ανδρών του Νότου. Αυτοί είναι άνδρες που δεν γνωρίζουν τίποτα για την ιστορία τους ή για τα βασανιστήρια των προγόνων τους από την κυβέρνηση γιά την οποία δίνουν τη ζωή τους. Αν αυτό δεν είναι η πλήρης αποτυχία μιας ιστορικής συνείδησης, τότε τι είναι;

ἐδῶ

Το 1863, όταν ο στρατηγός Robert E. Lee, διοικητής του Στρατού της Βόρειας Βιρτζίνια, πραγματοποίησε την πρώτη εισβολή των Συνομόσπονδων Πολιτειών σε έδαφος της Ένωσης, ο στρατηγός Lee απευθύνθηκε στα στρατεύματά του:

«Τα καθήκοντα που μας επιβάλλει ο πολιτισμός και ο Χριστιανισμός δεν είναι λιγότερο υποχρεωτικά στη χώρα του εχθρού από ό,τι στη δική μας. Ο διοικητής θεωρεί ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερη ντροπή γιά τον τον στρατό, και μέσω αυτού γιἀ ολόκληρο τον λαό μας, από τη διάπραξη των βάρβαρων αδικιών εναντίον των άοπλων και ανυπεράσπιστων και την αθέμιτη καταστροφή ιδιωτικής περιουσίας που έχουν σημαδέψει την πορεία του εχθρού στη δική μας χώρα. Πρέπει να θυμόμαστε ότι πολεμάμε μόνο εναντίον ενόπλων ανδρών και ότι δεν μπορούμε να πάρουμε εκδίκηση για τις αδικίες που έχει υποστεί ο λαός μας χωρίς να ταπεινώσουμε τους εαυτούς μας στα μάτια όλων όσων η αποστροφή τους έχει προκληθεί από τις θηριωδίες των εχθρών μας και προσβάλλοντας τον Θεό, στον οποίο ανήκει η εκδίκηση.»

Όταν ο Lee παρέδωσε τον πεινασμένο και ξυπόλητο στρατό του, τον οποίο η Συνομοσπονδία δεν μπορούσε πλέον να προμηθεύσει, ο στρατηγός της Ένωσης Philip Sheridan ήθελε να σφαγιάσει τους στρατιώτες που παραδίδονταν και έπρεπε να δεχτεί επίπληξη από τον στρατηγό της Ένωσης Grant. Μόλις η Συνομοσπονδία κατακτήθηκε, η Ρεπουμπλικανική κυβέρνηση στην Ουάσινγκτον έστειλε τους εγκληματίες πολέμου της Ένωσης Sheridan και Tecumseh Sherman για να καταστρέψουν τους Ινδιάνους των Πεδιάδων. Τα κοπάδια βουβαλιών σφαγιάστηκαν για να στερηθούν οι Ινδιάνοι από τροφή, και οι Ρεπουμπλικάνοι χρησιμοποίησαν βιολογικό πόλεμο εναντίον των πεινασμένων Ινδιάνων. Παράξενο, έτσι δεν είναι, που οι ιστορικοί μπορούν να είναι τόσο διεφθαρμένοι ώστε να ισχυρίζονται ότι η Ένωση πολέμησε για λογαριασμό των μαύρων και μόλις τελείωσε, στράφηκε στην καταστροφή ενός άλλου έγχρωμου λαού.

Ένας στρατιώτης της Ένωσης από το Illinois έγραψε στην πατρίδα του ότι οι στρατιώτες της Ένωσης είχαν κακοποιήσει τόσο πολύ τους μαύρους του Νότου που «πολλοί από αυτούς έχουν μάθει να μισούν τους Γιάνκηδες όσο και οι αδελφοί μας του Νότου. Ο στρατός γίνεται τρομερά διεφθαρμένος. Το πώς θα μπορέσουν ποτέ οι ντόπιοι να ζήσουν μαζί τους μετά τον πόλεμο είναι, νομίζω, ένα ερώτημα. Αν δεν εκφυλιστούμε σε ένα έθνος κλεφτών, δεν θα είναι λόγω έλλειψης του παραδείγματος που έθεσε ο στρατός της Ένωσης».

Ο μόνος πολιτισμός που υπήρχε στη Βόρεια Αμερική τον 19ο αιώνα βρισκόταν στον Νότο, και ο σατανικός εγκληματίας πολέμου Abraham Lincoln τον κατέστρεψε.

Και το μνημείο του Lincoln δεν έχει κατεδαφιστεί.

φωτό

Ἀπό : paulcraigroberts.org

Ἡ Πελασγική

Ἀθῶος ΚΑΙ στο Ἐφετεῖο

 Ὁ Ἠλίας Κασιδιάρης 

« ...το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων με έκρινε αθώο και σε δεύτερο βαθμό για την υπόθεση της δήθεν εξαπάτησης των ψηφοφόρων. Η απόφαση ήταν ομόφωνη και με σύμφωνη γνώμη της Εισαγγελέως...» 

Ἀπό ἐδῶ

Τί σημαίνει ἐξαπατῶ ; 

Ἀπό τό Λεξικό Σταματάκου σελ. 350 :

ἐξ-απ- ατάω, μελ. -ἡσω, ἀόρ. α᾽ -ηπάτησα.  ὅλως διόλου ἀπατῶ τινά, ἐξαπατῶ 

ἐξ- απάτη, ἡ χονδροειδὴς ἀπάτη, ἐξαπάτησις.

ἐξ- απατητήρ, -ῆρος, ὁ (ἐξαπατάω), φοβερὸς ἀπατεών.

Λεξικό Μπαμπινιώτη σελ. 620 

εξαπατώ ρ. μετβ. [αρχ.|

{εξαπατάς... | εξαπάτ-ησα. -ώμαι. -άσαι..., -ήθηκα. -ημένος} στήνω απάτη εις βάρος (κάποιου), (τον) ξεγελάω  

Γιά νά ᾿δοῦμε τί εἴδους «ἀπάτη» ἔστησε ὁ κ. Κασιδιάρης καί ποιούς «ἐξαπάτησε» ; 

Ὁ Ήλίας Κασιδιάρης εἶπε : « θα στηρίξω συνειδητά τους ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ που αποτελούν διαχρονικά και συμβολικά την πρώτη γραμμή των Ελλήνων στους αγώνες για την Ελευθερία»  

Ποῦ εἶναι ἡ ἀπάτη ; Αὐτό πού εἶπε αὐτό ἔκανε. Τό ἴδιο ἔκαναν καί οἱ φίλοι του,οἱ τοῦ κόμματός του,οἱ ἄνθρωποι πού ἰδεολογικῶς καί πολιτικῶς βρίσκονται κοντά του. Τήν ἐξαπάτησιν δέν βλέπω κάπου...! 

Πρός τά ποῦ λοιπόν ὁδηγεῖ τό νέο ...διέξοδο τῆς δημοκρατίας τους ; Νομίζω οἱ άπαντήσεις βρίσκονται πρῶτον στό ὅτι συμπληρώθηκε ὁ χρόνος κατά τό ὁποῖο μπορεῖ πλέον νά βρεθῇ ἐκτός φυλακῶν ὁ Ἠλίας Κασιδιάρης καί δεύτερον πώς μέσῳ τῶν ἐκλογῶν καί τῆς ἐπιτυχίας τῶν « ΣΠΑΡΤΙΑΤΩΝ» νά εἰσέλθουν στήν Βουλή μέ τήν ὑποστήριξιν Κασιδιάρη ἀλλά καί τήν δεύτερη ἀπανωτή νίκη του στίς δημοτικές ἐκλογές,ὁ φόβος καί ὁ τρόμος πού τούς ἔχει πιάσει στό ὅτι θά ἔχουν ἕναν ΝΟΜΙΜΟ πλέον ἐκπρόσωπον τοῦ Ἐθνικιστικοῦ χώρου ἀπέναντί τους τούς ἔχει κάνει νά χάσουν καί τό ἐλάχιστο νιονιό πού πιθανῶς εἶχε ἀπομείνει στήν γκλάβα τους. Τούς ἔχει κόψει κρύος ἰδρώς καί τρέμουν. Μέσα στό παραλήρημά τους λοιπόν καί ὅλο τό κατασκεύασμα περί "ἐξαπατήσεως τῶν ἐκλογέων". Εἶναι τά ἄτομα γιά κλάμματα ! Ἀδειλίνη ...  Ἄρειος Πάγος ἔτσι ; 

Κάποιοι/ες/α τρίβουν τά χέρια τους...

φωτό

Γράφαμε στίς 31 Ὀκτωβρίου 2023,σήμερα καί μετά τήν ἀθώωσιν τοῦ Ἠλία λέμε :

Κάποιοι κλαῖνε μέ μαύρο δάκρυ. Καί ποῦ εἶσαι ἀκόμα...

Διότι ΞΕΡΟΥΝ πώς ὁ Ἠλίας Κασιδιάρης εἶναι  : 

Μία πραγματικά Ἡγετική Ἐθνικιστική Μορφή ! 

Βρέ τίς χαροκαμένες μάνες πού θά ἑνώναν τούς ... Ἕλληνες !!! 

Ἄν τε νά ᾿δῶ τί θά σκαρφιστοῦν τώρα. Ξέρετε, οἱ γνωστοί ...

Τά εἶπε προχθές ὁ Ἠλίας : 

Ά, ναί, ὑπάρχει καί ὁ Ἄρειος Πάγος. Ἴσως καί τό Διεθνές Δικαστήριον...

Πελασγική

Λίστα Ἐπστάϊν καί Προδότες τοῦ Μνημονίου

Κρατούν κλειστές 3 εκατομμύρια σελίδες των αρχείων Έπσταϊν

Ἠλίας Κασιδιάρης : 

«Μπορεί να κρατούν ακόμα κρυφές 3 εκατομμύρια σελίδες από τα αρχεία Έπσταϊν, όμως έχει ήδη αποκαλυφθεί αυτό που φώναζα εδώ και 15 χρόνια. Ότι μία συμμορία από προδότες πολιτικούς κατέστρεψαν οικονομικά την Ελλάδα και προκάλεσαν χιλιάδες αυτοκτονίες συμπολιτών μας για να διασώσουν το ξένο τραπεζικό σύστημα, όπως αποκαλύπτεται σε email του Τσόμσκι προς τον Έπσταϊν τον Ιούλιο του 2015. 

Σας το διαβάζω αυτολεξεί:

«το 90% των πληρωμών δεν πάει στην Ελλάδα, αλλά στις ιδιωτικές τράπεζες Γερμανίας και Γαλλίας, για να αποπληρωθούν οι αποτυχημένες επενδύσεις τους, υψηλού ρίσκου. Οι Έλληνες πληρώνουν τις βόρειες τράπεζες για χρέη που δεν είναι δικά τους, γι’ αυτό και πρέπει να θεωρηθούν επαχθή χρέη, να ακυρωθούν ή να ρυθμιστούν».

Αυτό λέει το αρχείο Έπσταϊν γι’ αυτό και οι προδότες πολιτικοί που λειτούργησαν ως πράκτορες του ξένου τραπεζικού συστήματος πρέπει να οδηγηθούν πάραυτα σε ειδικό δικαστήριο και αυτό θα γίνει όταν νικηθεί οριστικά η διαφθορά στη χώρα μας. 

Οι χειρότεροι από αυτούς τους προδότες είναι όσοι παρίσταναν τους πατριώτες και στήριζαν φανατικά το μνημόνιο, δηλαδή τα «ορφανά» του Καρατζαφέρη: Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης και Βελόπουλος. Γι’ αυτό ο Βελόπουλος συγκάλυψε δολίως αυτή τη μείζονα αποκάλυψη και διαφήμιζε φωτογραφίες της Lady Gaga από τηλεοπτική σειρά θρίλερ.

Να μην χαίρονται όμως όλοι αυτοί, γιατί στο τέλος η αλήθεια θα λάμψει και σύντομα θα αποκαλυφθούν τα μείζονα εγκλήματα της πολιτικής ελίτ που κρύβονται στα 3 εκατομμύρια κλειστές σελίδες των αρχείων Έπσταϊν. Μιλάμε για παιδεραστία, μαστροπεία και κάθε διεστραμμένη, τελετουργική και ανήθικη πράξη εκμετάλλευσης και κακοποίησης ανηλίκων.»

Ἀπό : ellhnes.net

Ἀπό τήν ἀνάρτησιν τοῦ Ἠλία Κασιδιάρη, ΕΔΩ 

Ἡ Πελασγική

Ἡ Ἑβραϊκή Πορνοποίηση καί Ἡθική Διαφθορά τῆς Γερμανίας καί τῆς Ἀμερικῆς ἀπό τό 1919 ( μέρος β ΄)

( Οι ιστορικοί του πολιτισμού και του δικαίου και οι μελετητές της λογοτεχνίας που έχουν μελετήσει τη λογοτεχνική αισχρότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αγγλία έχουν την τάση να αποφεύγουν το ζήτημα της σχέσης της εβραϊκής καταγωγής με το θέμα τους. Μη θέλοντας να αναπαράγουν τον εθνικιστικό αντισημιτισμό του Comstock και άλλων σταυροφόρων κατά της ισότητας ή να υποστηρίξουν τους ρατσιστικούς ισχυρισμούς για την εβραϊκή σεξουαλικότητα που διατυμπανίζουν οι δηλωμένοι αντισημίτες, οι σοβαροί μελετητές του αμερικανικού δικαίου και του πολιτισμού τείνουν να μην ασχολούνται με την εβραϊκή καταγωγή τόσων πολλών από τις προσωπικότητες που έπαιξαν βασικούς ρόλους στην ιστορία της αισχρότητας και της πορνογραφίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη και ενώ οι ίδιοι αυτοί μελετητές παρακολουθούν σχολαστικά τις θρησκευτικές και εθνοτικές πεποιθήσεις των Προτεσταντών και των Καθολικών. Η εβραϊκή καταγωγή αναφέρεται συνήθως στα καλύτερα βιβλία για το θέμα αυτό μόνο όταν τίθεται αναπόφευκτα από τους ίδιους τους συμμετέχοντες, και οι μελετητές τότε συνήθως αποφεύγουν οποιοδήποτε σχόλιο... - Josh Lambert «Βρώμικο στόμα : Αισχρότητα, Εβραίοι και Αμερικανικός Πολιτισμός» ( φωτό ἀριστερά )

Τοῦ Jonas E. Alexis

Η ίδια διαφθορά και πορνοποίηση συμβαίνει και στην Αμερική. Για παράδειγμα, ο Εβραίος μελετητής Nathan Abrams δηλώνει στο βιβλίο του «Ο Νέος Εβραίος στον Κινηματογράφο» ότι «η παλαιότερη γενιά Εβραίων σκηνοθετών και ηθοποιών, ο [Woody] Allen,o [Stanley] Kubrick και ο [Ron] Jeremy, αναμφισβήτητα όχι μόνο αύξησαν τον εβραϊκό χαρακτήρα του έργου τους, αλλά το ενημέρωσαν ώστε να ταιριάζει με τη νέα ευαισθησία μετά το 1990, ορίζοντας την με ολοένα και πιο σεξουαλικοποιημένους (και πορνογραφικούς) όρους».[56] Ο Abrams δεν σταματά εκεί. Στο βιβλίο του, αφιερώνει πολυάριθμες σελίδες σε μια εκτενή εξέταση τόσο μεγάλων όσο και μικρότερων πορνογραφικών ή σεξουαλικά άσεμνων ταινιών, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει ένα εβραϊκό στοιχείο ή ιδεολογικό υπόβαθρο πίσω από την πλειονότητά τους.

Ο Abrams συνεχίζει να εκπλήσσει τους αναγνώστες διατηρώντας μια διπλή οπτική γωνία: υπονοεί διακριτικά ότι ο «αντισημιτισμός» γενικά δεν σχετίζεται με την εβραϊκή συμπεριφορά, ενώ ταυτόχρονα ισχυρίζεται σε όλο το βιβλίο ότι οι Εβραίοι ηθοποιοί και οι κινηματογραφιστές συμβάλλουν στην υποβάθμιση του πολιτισμού παράγοντας πορνογραφικές και ανατρεπτικές ταινίες. Για παράδειγμα, γράφει ότι «ο χαρακτήρας του Victor Ziegler στην τελευταία ταινία του Εβραίου σκηνοθέτη Stanley Kubrick, Μάτια ἐρμητικά κλειστά (1999), είναι η ενσάρκωση μιας «απειλητικής υπερσεξουαλικότητας». [Ακαδημαϊκοί] Οι Gene D. Phillips και Rodney Hell περιγράφουν τον Ziegler ως «απειλητικό», ενώ ο James Νaremore αναφέρεται σε αυτόν ως «τον πιο ηθικά διεφθαρμένο χαρακτήρα».

Πώς είναι δυνατόν ο Abrams να διατηρεί ταυτόχρονα αυτές τις δύο θέσεις; Πώς μπορεί να ισχυρίζεται ότι οι αντιεβραϊκές αντιδράσεις έχουν ελάχιστη ή καθόλου σχέση με την εβραϊκή συμπεριφορά, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζει ότι οι εβραϊκές συνεισφορές σε ορισμένες ταινίες είναι ανατρεπτικές; Αυτό φαίνεται να είναι ένα δύσκολο πνευματικό παζλ και δεν απαιτεί κάποιον λογικό για να παρατηρήσει ότι ο Abrams προφανώς εμπλέκεται σε εσωτερική ασυνέπεια. Ξέρουμε γιατί.

Σε ένα δοκίμιο που περιλαμβάνεται στο βιβλίο του «Εβραίοι και Σεξ» ( φωτό ἀριστερά) του 2008 , ο Abrams υποστήριξε ότι «πολλοί αντισημίτες είναι πρόθυμοι» να επιδείξουν την αρνητική πλευρά της εβραϊκής πορνογραφίας. Ανέφερε άτομα όπως ο David Irving και ο David Duke, οι οποίοι χρησιμοποίησαν τα δοκίμιά του για να προωθήσουν αυτό που ο ίδιος αποκάλεσε αντισημιτισμό. «Όλες αυτές οι ιστοσελίδες έχουν αντισημιτικές προθέσεις. Όπου ο Duke είναι νεοναζί, ο Irving είναι καταδικασμένος αρνητής του Ολοκαυτώματος. Οι ιστοσελίδες τους είναι ένα μοντάζ αποσπασμάτων που συλλέγονται κυρίως από τα έντυπα μέσα ενημέρωσης για να αποδείξουν ότι οι Εβραίοι διαφθείρουν την αγνή, λευκή χριστιανική κοινωνία... δυστυχώς χρησιμοποίησαν το αρχικό μου άρθρο για τον σκοπό αυτό, ιδίως υπό το φως του γεγονότος ότι, εφόσον γράφτηκε από έναν Εβραίο, παρέχει κάποιο είδος νομιμότητας στους ισχυρισμούς τους».[57]

Ο Abrams δεν μπορούσε να πάρει απόφαση επειδή ζει σε έναν αντιφατικό κόσμο, έναν κόσμο που τον κρατά σε πνευματική αιχμαλωσία. Ταυτόχρονα, συνεχίζει να υπονοεί ότι οι Εβραίοι παίζουν μια εξαιρετικά ισχυρή επιρροή στον πορνογραφικό και ερωτικό κόσμο που το Χόλιγουντ, το υπουργείο προπαγάνδας, διαδίδει μέσω των ταινιών. Γράφει,

Το σεξ βρίσκεται ακόμη πιο ριζικά στο προσκήνιο στο Superbad, το οποίο ακολουθεί μια παρόμοια πορεία με το American Pie, σκιάζοντας τις προσπάθειες τριών Εβραίων εφήβων να χάσουν την παρθενιά τους, αλλά η γλώσσα του είναι πολύ πιο άσεμνη. Η ταινία ξεκινά με έναν μακρύ, σοβαρό, λεπτομερή και ρεαλιστικό διάλογο για τη σκληρή πορνογραφία μεταξύ των δύο Εβραίων πρωταγωνιστών. Αυτή η σαφής και εμμονική με το σεξ γλώσσα συνεχίζεται με παρόμοιο τρόπο σε όλη την ταινία. Ομοίως, το Funny People, το οποίο απεικονίζει τη σεξουαλική ζωή μιας ομάδας Εβραίων stand-up comics, είναι κυριολεκτικά γεμάτο με αστεία για το σεξ, το πέος και τους όρχεις. Ένα άλλο σημάδι αυξημένης αυτοπεποίθησης της νεότερης γενιάς Εβραίων σκηνοθετών, σεναριογράφων και ηθοποιών δεν είναι μόνο η αυξημένη τους ανοιχτότητα στην κατανάλωση σκληρής πορνογραφίας, αλλά και η εφιστώμενη προσοχή σε αυτήν στις ταινίες τους. Ο Jim στις ταινίες American Pie και American Pie 2 φαίνεται να καταναλώνει υλικό για ενήλικες, όπως και ο Darren στο Saving Silverman. Ο Archie Moses στο Bulletproof είναι ένας αυτοαποκαλούμενος λάτρης των ταινιών ενηλίκων. Οι αδελφοί Wiseman στο A Mighty Wind ανοίγουν ένα κατάστημα με είδη σεξ. Στην ταινία Being Ron Jeremy, ο Brian Pickles εμφανίζεται να επιστρέφει μια στοίβα από καμιά ντουζίνα πορνογραφικά βίντεο μετά από ένα «πολυάσχολο» Σαββατοκύριακο. Στην ταινία Harold & Kumar Go to White Castle/Get the Munchies, ο Rosenberg και ο Goldstein αρνούνται να βγουν έξω επειδή μένουν μέσα για να παρακολουθήσουν πορνό στην τηλεόραση, ωθώντας τον Kumar να ρωτήσει: «Αυτό είναι το μόνο που σκέφτεστε ποτέ εσείς οι Εβραίοι; Στήθη;» Εν τω μεταξύ, ο Goldstein φοράει ένα μπλουζάκι με την επιγραφή «Κώλος—ο άλλος κόλπος». Έτσι, γινόμαστε μάρτυρες δύο νέων τάσεων στον σύγχρονο κινηματογράφο, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι πορνοστάρ γίνονται ολοένα και πιο ανοιχτοί για την εβραϊκή τους καταγωγή, ενώ οι άνδρες Εβραίοι σκηνοθέτες, ηθοποιοί και σεναριογράφοι γίνονται επίσης πιο ανοιχτοί για τις σεξουαλικές και πορνογραφικές εμμονές τους.[58]

Ο Abrams φαίνεται να αντιφάσκει με τη δική του θέση, η οποία υποστηρίζει ότι ο αντισημιτισμός ήταν κυρίως αποτέλεσμα της ευρωπαϊκής εχθρότητας προς τους Εβραίους, δηλώνοντας «Αντλώντας έμπνευση από ταινίες του παρελθόντος, ο Νέος Εβραίος επιδεικνύει menschlikayt ( άνθρωπιά ) , και αυτό το χαρακτηριστικό του επιτρέπει να χλευάζει την κυρίαρχη αξία των goyim naches ( ἀπολαύσεις μή ἑβραίων ). Ο κώδικας του menschlikayt  αναπτύχθηκε ως απάντηση στον αντισημιτισμό, ως μέσο έκφρασης της εβραϊκής ανωτερότητας μέσω της άρνησης να μοιραστούν τις επιθετικές αξίες των καταπιεστών των Εβραίων».[59]

Παραθέτοντας τον Εβραίο μελετητή Paul Hyman, ο Abrams συμπεριέλαβε χωρίς δισταγμό το εξής στο γραπτό του: «Οι Εβραίοι άνδρες, πρώτα στις χώρες της δυτικής και κεντρικής Ευρώπης και αργότερα στην Αμερική, κατασκεύασαν μια σύγχρονη εβραϊκή ταυτότητα που υποτίμησε τις γυναίκες, τον Άλλο μέσα στην εβραϊκή κοινότητα... Οι αρνητικές αναπαραστάσεις των γυναικών που παρήγαγαν αντανακλούσαν τη δική τους αμφιθυμία σχετικά με την αφομοίωση και τα όριά της».[60]

Ωστόσο, αν μη Εβραίοι κάνουν παρόμοιες δηλώσεις ή αναφέρουν πρόσωπα όπως ο Abrams, μπορεί να τους χαρακτηρίσει αντισημίτες. Ο Abrams φαίνεται να υπονοεί ότι αν δεν υπήρχε αντιεβραϊκή αντίδραση, το άρθρο του σχετικά με τη συμμετοχή των Εβραίων στην πορνογραφία θα ήταν ακόμα έγκυρο. Ο Abrams θα βρισκόταν σε πολύ ασφαλέστερη θέση διανοητικά και ειλικρινά αν είχε κάνει αυτό που έκαναν πολλοί ραβίνοι στη Νέα Υόρκη όταν οι Εβραίοι άρχισαν να κυριαρχούν στη σκηνή της αισχροκέρδειας. Η Εβραία ιστορικός Andrea Friedman μας λέει: «Οι ραβίνοι εισήλθαν στον ακτιβισμό κατά της αισχροκέρδειας στην προσπάθεια να αντιταχθούν στις αντιλήψεις των Χριστιανών για τους Εβραίους ως έναν διαφορετικό, ξένο και πιο πρωτόγονο λαό, αποδεικνύοντας ότι μοιράζονταν την «χριστιανική» ηθική των Προτεσταντών και Καθολικών αδελφών τους και προσπαθώντας να ελέγξουν τη συμπεριφορά άλλων Εβραίων. Ωθούμενοι από την ανησυχία ότι οι χριστιανικές καταδίκες της αισχροκέρδειας θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν τον αντισημιτισμό (και αντίστροφα), μερικές φορές συμμετείχαν σε μια τέτοια καταδίκη σε αυτοάμυνα... Οι εβραϊκοί φόβοι ότι ο ακτιβισμός κατά της αισχροκέρδειας θα μπορούσε να γίνει αντισημιτικός ακτιβισμός βασίστηκαν σε ένα αμάλγαμα προκαταλήψεων και γεγονότων σχετικά με τη θέση των Εβραίων στην αμερικανική βιομηχανία ψυχαγωγίας».[61]

Ραβίνοι όπως ο Stephen Wise, ο Sidney Goldstein και ο William Rosenblum συμμάχησαν με τις Καθολικές και Προτεσταντικές ομάδες για να ιδρύσουν «μια Διαθρησκευτική Επιτροπή για την Ευπρέπεια, η οποία θα υποστήριζε το έργο της λεγεώνας στη Νέα Υόρκη». Ο Goldstein δεν αρνήθηκε τον δυσανάλογο αριθμό Εβραίων στη βιομηχανία του κινηματογράφου: «Αν οι κινηματογραφικές ταινίες δεν παραμείνουν αδιάβλητες, αυτό αποτελεί ένα είδος εθνικής ντροπής για εμάς, στο βαθμό που οι Εβραίοι είναι υπεύθυνοι».[62]

Ο Goldstein δεν ήταν ο μόνος. Ο Samuel Marcus, ραβίνος και δικηγόρος της Εταιρείας για την Πρόληψη του Εγκλήματος, είπε ότι αυτός και ένα άλλο άτομο «είχαν επισκεφθεί ένα από τα θέατρα σε μια προσπάθεια να πείσουν τους αδελφούς Μίνσκι, ως ομοεθνείς τους Εβραίους, να σταματήσουν «την εμπορευματοποίηση της βρωμιάς». Όταν αυτό δεν λειτούργησε, ο Marcus προσπάθησε «να πείσει κυβερνητικούς αξιωματούχους να θέσουν τους Μίνσκι εκτός λειτουργίας».[63]

Όταν κυκλοφόρησε το θεατρικό έργο «Ο Θεός της Εκδίκησης» (σε παραγωγή του Harry Weinberger), το υπερασπίστηκαν οι ραβίνοι Stephen Wise και ο Abraham Cahan. Αλλά ο ενάγων ενώπιον του μεγάλου σώματος ενόρκων ήταν ο ραβίνος Joseph Silverman. Το κίνητρο ήταν και πάλι αρκετά σαφές: «Όσοι αντιτάχθηκαν [στο έργο] φοβόντουσαν ότι η απεικόνιση της εβραϊκής πορνείας (και ίσως της διαστροφής) θα υπονόμευε τις προσπάθειές τους για αφομοίωση ενισχύοντας αρχαίες προκαταλήψεις που συνδέουν τους Εβραίους με την ανηθικότητα».[64]

Οι ραβίνοι που συμμετείχαν στον ακτιβισμό κατά της άσεμνης συμπεριφοράς ήταν σε μεγάλο βαθμό Μεταρρυθμισμένα άτομα που δεν άντλησαν τις αντιρρήσεις τους από τους ραβινικούς νόμους αλλά από τις δικές τους απόψεις. Ο Friedman δηλώνει: «Ως μορφωμένοι άνθρωποι, οι Μεταρρυθμισμένοι ραβίνοι της Νέας Υόρκης μπορεί να παρείχαν καθοδήγηση και έμπνευση, αλλά η εξουσία τους να λένε στους Εβραίους πώς να συμπεριφέρονται ήταν ελάχιστη».[65]

(Αυτό είναι σαφές από τις φιλελεύθερες πολιτικές τους πεποιθήσεις· ο Goldstein, για παράδειγμα, ήταν μέλος της Αμερικανικής Ένωσης για τον Έλεγχο των Γεννήσεων και του Εθνικού Συμβουλίου για την Ελευθερία από τη Λογοκρισία.)[66])

Στο βιβλίο του Stanley Kubrick: New York Jewish Intellectual , ο Abrams υποστηρίζει ότι τα έργα του Kubrick «A Clockwork Orange» , «Eyes Wide Shut» κ.λπ. αποτελούν ουσιαστικά μια προβολή της γοητείας του Kubrick για τις εβραϊκές του ρίζες και τον μυστικισμό του, ιδιαίτερα την Καμπάλα.[67] Ο Εβραίος μελετητής Joshua Lambert δηλώνει ότι οι Εβραίοι χρησιμοποιούν την πορνογραφία και πιο συγκεκριμένα την αισχρότητα «για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού...»[68] Προσθέτει ότι άνθρωποι όπως ο Larry David και ο Sarah Silverman «αμφισβητούν την ισχυρή θρησκευτική, φιλική προς την οικογένεια κουλτούρα της Αμερικής και επιβεβαιώνουν την εβραϊκή τους καταγωγή δοξάζοντας την αισχρότητα».[69]

Το 2004, ο Abrams δήλωσε κατηγορηματικά:

Η εβραϊκή εμπλοκή στην πορνογραφία... είναι το αποτέλεσμα ενός αταβιστικού μίσους προς την χριστιανική εξουσία: προσπαθούν να αποδυναμώσουν την κυρίαρχη κουλτούρα στην Αμερική μέσω ηθικής ανατροπής... Η πορνογραφία γίνεται έτσι ένας τρόπος μολύνσεως της χριστιανικής κουλτούρας και, καθώς διεισδύει στην καρδιά του αμερικανικού mainstream (και αναμφίβολα καταναλώνεται από τους ίδιους αυτούς WASP), ο ανατρεπτικός της χαρακτήρας γίνεται πιο φορτισμένος.[70]

Το έργο του Abrams έχει δημοσιευτεί από ακαδημαϊκά κέντρα όπως οι Rutgers University Press, και κανείς δεν τον έχει κατηγορήσει ποτέ ως αντισημίτη. Μάλιστα, έχει λάβει μεγάλες επαίνους για τη συγγραφή προκλητικών έργων. Σε παρόμοιο πνεύμα, στο μπεστ σέλερ βιβλίο του "Born to Kvetch ", που δημοσιεύτηκε στους New York Times , ο Εβραίος συγγραφέας Michael Wex δηλώνει απερίφραστα: "Οι Εβραίοι δεν είναι απλώς εκτός ρυθμού με τον χριστιανικό πολιτισμό, αλλά τον περιφρονούν. Μπορεί να δανείζονται περιστασιακά έννοιες ή πρακτικές - τι να περιμένεις, είναι άθλιες - αλλά το γενικό πλαίσιο τους αρρωσταίνει... Δεν υπάρχει πιθανότητα συμφιλίωσης. Το σωστό δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με το λάθος, ούτε η αλήθεια μπορεί να συμφιλιωθεί με το ψέμα. Όλα δεν μπορούν ποτέ να συμφωνήσουν με το Τίποτα".[71]

Η ακαδημαϊκός Laurie Marhoefer, στη διεισδυτική της μελέτη με τίτλο « Σεξ και Δημοκρατία της Βαϊμάρης: Η Γερμανική Ομοφυλοφιλική Χειραφέτηση και η Άνοδος των Ναζί» , παρέχει αδιάσειστα στοιχεία που έμμεσα δείχνουν ότι οι ευγενικοί άνθρωποι αυτού του κόσμου κατέστρεφαν κρυφά τον γερμανικό πολιτισμό μέσω της ηθικής διαφθοράς και της υποβάθμισης, αν και η ίδια η Marhoefer θα ονόμαζε τη διαφθορά σεξουαλική ελευθερία και δημοκρατία. Ένας από αυτούς τους ευγενικούς ανθρώπους δεν ήταν άλλος από τον Magnus Hirschfeld.

Ο Hirschfeld εισήγαγε τη σεξουαλική απελευθέρωση, την οποία, σύμφωνα με τον Marhoefer, όλοι θα έπρεπε να χειροκροτήσουν, αλλά οι Γερμανοί παραδοσιακοί πίστευαν ότι έφερνε την καταστροφή. Αυτός ήταν ένας λόγος για τον οποίο ο Hirschfeld εκφοβιζόταν σφοδρά, όχι επειδή οι παραδοσιακοί ήταν εκ φύσεως αντισημίτες. Ο Hirschfeld προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την «επιστήμη» για να διαιωνίσει την ιδέα ότι η ομοφυλοφιλία είναι «καθαρά βιολογική, όχι παθολογική».[72] και αυτό τον έφερε ξανά σε σύγκρουση με τη γερμανική κουλτούρα, η οποία θεωρούσε το ζήτημα ηθικό και όχι βιολογικό.

Ο Marhoefer γράφει: «Έτσι, νόμοι όπως η παράγραφος 175 της Γερμανίας, η οποία απαγόρευε το σεξ μεταξύ ανδρών, συγκρούονταν με την επιστήμη. «Αυτό που είναι φυσικό δεν μπορεί να είναι ανήθικο», έγραψε ο Hirschfeld. «Όταν το κράτος και η κοινωνία, η οικογένεια και το άτομο επιμένουν στην παλιά τους προκατάληψη κατά των ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών, μια προκατάληψη που βασίζεται στην άγνοια, τότε διαπράττεται αδικία, μια αδικία που έχει μόνο λίγες ομοιότητες στην ανθρώπινη ιστορία».[73]

Ο Hirschfeld «κάλεσε τους συμμάχους του στη νέα κυβέρνηση, τους Σοσιαλδημοκράτες, να καταργήσουν γρήγορα τον νόμο περί σοδομίας. Αυτοί αρνήθηκαν να το πράξουν». Το Ινστιτούτο Σεξουαλικής Επιστήμης του Hirschfeld «υποστήριξε την αρχή ότι η επιστήμη και όχι η θρησκευτική ηθική θα έπρεπε να υπαγορεύει τον τρόπο με τον οποίο το κράτος και η κοινωνία αντιδρούν στη σεξουαλικότητα».[74]

Ο κινηματογράφος, λοιπόν, χρησιμοποιούνταν ευρέως ως μορφή ανατροπής της γερμανικής κουλτούρας, των παραδόσεων και των ηθών. Η υπότροφος του Χάρβαρντ Maria Tatar γράφει στο Lustmord: Σεξουαλική Δολοφονία στη Βαϊμάρη της Γερμανίας :

( Ἡ ἑβραϊκή «καλλιτεχνική ἔκφρασις, σέ πίνακα τοῦ ἐλεεινοῦ τιτλοφορούμενου "ζωγράφου" George Grosz. φωτό )  

Ο George Grosz, ο οποίος ζωγράφισε περισσότερα από όσα του αναλογούσαν από αυτά που ονόμαζε «γυναίκες δολοφόνοι» (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) και τα ακρωτηριασμένα θύματά τους, κάποτε είχε φωτογραφηθεί στη πόζα του Τζακ του Αντεροβγάλτη. Απειλώντας το θύμα του με ένα μαχαίρι στραμμένο στα γεννητικά του όργανα, μεταμορφώνεται από τον δημιουργικό καλλιτέχνη που πλαισιώνει, περιέχει και οικειοποιείται τη σαγηνευτική γοητεία του μοντέλου του σε έναν δολοφόνο έτοιμο να καταστρέψει την πηγή της ανδρικής ετεροφυλοφιλικής επιθυμίας και της καλλιτεχνικής έμπνευσης.[75]

Η Tatar συνεχίζει λέγοντας: «Το γεγονός ότι ο Grosz όχι μόνο ζωγράφισε και ζωγράφισε ακρωτηριασμένα γυναικεία πτώματα, αλλά ένιωσε επίσης την ανάγκη να υποδυθεί τον ρόλο της δολοφονίας φαίνεται ενδεικτικό, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη ότι υπήρχε μια πραγματική ερωτική σχέση μεταξύ του Grosz στη φωτογραφία και του μοντέλου του».[76]

Ο Grosz, υποστηρίζει η Tatar, διεξήγαγε έναν «βίαιο» πόλεμο ενάντια στην αισθητική. «Οι κλασικές γυμνές σπουδές, οι σκηνές δρόμου που δείχνουν πόρνες να παζαρεύουν με τους πελάτες τους για την τιμή, τα σκηνικά πορνείων και οι οικιακές βινιέτες μπορεί να φαίνονται τεχνητά σεμνότυφες χωρίς εκτεθειμένα σώματα. Αλλά ξεφυλλίζοντας το έργο του Grosz, η κανονικότητα με την οποία το γυμνό γυναικείο σώμα παρουσιάζεται με γκροτέσκα λεπτομέρεια είναι εκπληκτική».[77]

Ο Grosz ουσιαστικά « παραμόρφωνε γυμνά σώματα», τα οποία τελικά αποδείχθηκαν «αηδιαστικά».[78]

Ο Grosz, σύμφωνα με ορισμένους κριτικούς, έριχνε «τα εμπόδια ανάμεσα στο «μυστικό» βασίλειο της πορνογραφίας και το δημόσιο βασίλειο της υψηλής τέχνης».[79]Ο ίδιος ο Grosz δήλωσε: «Λατρεύαμε τον Ζόλα, τον Στρίντμπεργκ, τον Βάινινγκερ, τον Βέντεκιντ — φυσιοδίφες διαφωτιστές, αναρχικούς αυτοβασανιστές, λάτρεις του θανάτου και ερωτομανείς».[80]

Το κυρίαρχο γνωμικό του Grosz; «Οι άνθρωποι είναι χοίροι».[81]

Η Tatar δηλώνει ότι ο Grosz άρχισε να βλέπει τον εαυτό του ως άτομο που κατέχεται από σατανικές δυνάμεις στην ηλικία των δεκατεσσάρων ετών. Ο Grosz περιέγραψε λεπτομερώς αυτή την αφήγηση στην αυτοβιογραφία του, με τίτλο « Ένα μικρό ναι και ένα μεγάλο όχι» .

Κανένα έγγραφο δεν ρίχνει περισσότερο φως στην εμμονή του Grosz με το γυμνό γυναικείο σώμα και το προσωπικό του ενδιαφέρον για την αναπαράστασή του από ένα κεφάλαιο της αυτοβιογραφίας του, με τίτλο «Ένα μικρό ναι και ένα μεγάλο όχι». Σε αυτό, ο Grosz περιγράφει με συναρπαστική λεπτομέρεια μια σκηνή που φέρεται να είδε ως δεκατετράχρονο αγόρι. Φτάνοντας στο σπίτι ενός φίλου για να διαβάσει μια ιστορία περιπέτειας, έριξε «αθώα» μια ματιά στο δωμάτιο του αγοριού από έξω και —τρομαγμένος από το θέαμα της τριανταοκτάχρονης θείας να ζει με την οικογένεια— συνειδητοποίησε ότι είχε ανοίξει λάθος παράθυρο.

Ο νεαρός Grosz, ωστόσο, ήταν καθηλωμένος στο σημείο: «κάτι ισχυρό με άρπαξε και με έκανε να νιώθω αδύναμος... Μια μυστηριώδης λαχτάρα να δω με είχε κρατήσει στη διαβολική του λαβή... Σαν να τον τρύπησαν μικροσκοπικές φλεγόμενες βελόνες και να τον οδηγούσε ένα πάθος που δεν είχα ξαναζήσει, στάθηκα εκεί και παρακολουθούσα τη γυναίκα». Ο Gross δεν είναι ο εαυτός του. Είναι εντελώς αποδυναμωμένος από τη γυναίκα και κατακλυσμένος από συναισθήματα εντελώς ξένα προς την ύπαρξή του (μια μυστηριώδης λαχτάρα» και ένα πάθος που «δεν έχει ξαναζήσει»). Σε αυτή την αναδρομική αφήγηση του γεγονότος της παιδικής ηλικίας, ο ενήλικας Grosz απεικονίζει τον εαυτό του ως το καταβεβλημένο θύμα μιας δύναμης πέρα ​​από τον έλεγχό του, μιας δύναμης που πηγάζει από το γυναικείο σώμα και είναι ταυτόχρονα σεξουαλική («κινούμενη από ένα πάθος») και σατανική («με είχε στη διαβολική του λαβή»).

Στην καλλιτεχνική του παραγωγή όπως και στην προσωπική του ζωή, ο Grosz δεν έπαψε ποτέ να συνδέει τη σεξουαλική επιθυμία με δαιμονικές δυνάμεις που μεταμορφώνουν, παραλύουν ή με άλλο τρόπο κατακλύζουν τους άνδρες. Η αυτοβιογραφία του, για παράδειγμα, περιγράφει τις πειθαρχημένες προσπάθειές του να αντισταθεί στις επιθυμίες που του διεγείρουν οι σαγηνευτικά αισθησιακές κόρες ενός σπιτονοικοκύρη. Όταν κοιτάζει τα στήθη τους, νιώθει να τον κατέχει ένας «αισθητικός διάβολος» και θρηνεί τον «διάβολο του αισθησιασμού που τον καταδιώκει».[82]

Εν ολίγοις, «ο Grosz αποκαλύπτει τον εαυτό του ως αυτό που η Angela Carter έχει αποκαλέσει τον «πορνογράφο ως τρομοκράτη»».[83]

Το έργο του Grosz, σύμφωνα με τα λόγια της ίδιας της Tatar, ήταν «ανατρεπτικό».[84]

Σε παρόμοιο πνεύμα, ο Otto Dix, ο επαναστατικός συνεργάτης του Grosz, ξεκίνησε αμέσως ένα είδος αισθητικού πολέμου αμέσως μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. «Αυτό που βρίσκουμε στην μεταπολεμική καλλιτεχνική παραγωγή του Ντιξ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα και με έναν πολύ διαφορετικό αντίπαλο. Είναι σαν ο πόλεμος να λειτουργεί ως ένα γεγονός που απελευθέρωσε τις δημιουργικές ενέργειες των καλλιτεχνών και νομιμοποίησε την αναπαράσταση της βάναυσης βίας που στρέφεται εναντίον της γυναίκας εχθρού στο εγχώριο μέτωπο και όχι εναντίον του άνδρα αντιπάλου στο στρατιωτικό πεδίο της μάχης».[85]

Η «Νύχτα της Βαλπούργης» (1914) του Dix , λέει η Tatar, είναι μια κλασική αναπαράσταση «ερωτικής ενέργειας με δαιμονική σεξουαλικότητα» και «το σχέδιο αναπαριστά τόσο τη γυναικεία σεξουαλικότητα ως σαγηνευτική όσο και ως απειλητική».[86]

Ήταν απειλητικό επειδή ήταν ολοκληρωμένη πορνογραφία. Η Tatar συμφωνεί ότι η Νύχτα της Βαλπούργης του Dix παρουσιάζει «μια παγανιστική τελετή γονιμότητας στον τόπο ενός ακόλαστου, αυτοτραυματικού οργίου».[87]

Ο ίδιος ο Dix παραδέχτηκε ότι ουσιαστικά διεξήγαγε πόλεμο κατά του γερμανικού πολιτισμού και τελικά κατά του Λόγου. «Σε τελική ανάλυση», δήλωσε ο Dix, «όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται για και εξαιτίας του αιδοίου».[88]

Η «Νύχτα της Βαλπούργης» (1914) του Dix ( φωτό)

Το «The Flare» του Dix (1917), «Σεξουαλικός φόνος» (1922), «Πορτρέτο του ζωγράφου Karl Schwesig με το μοντέλο του» (1925), «Μητρόπολη» (1927-1928), «Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα» (1933), ήταν όλα αισθητικά όπλα που στόχευαν άμεσα τον ηθικό ιστό της Γερμανίας. Και το Βερολίνο ήταν ο τόπος «ενός πεδίου μάχης όπου οι άνθρωποι παραδίδονται σε μια άθλια ζωή σιωπηλής παθητικότητας και ενός εξευτελιστικού θανάτου. Το Βερολίνο ως Πόρνη της Βαβυλώνας, ως η ενσάρκωση της αδηφάγας σεξουαλικότητας, ήταν ακριβώς αυτό που αιχμαλώτισε τη φαντασία του Dix».[89]

Αλλά η Maria Tatar, όπως πολλοί πολιτιστικοί ιστορικοί και συγγραφείς της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης,[90] τολμά να μην αναφέρει ότι οι Grosz, Otto Dix, μεταξύ άλλων, ήταν Εβραίοι επαναστάτες των οποίων οι πνευματικοί πρόγονοι διεξάγουν πόλεμο εναντίον της Δύσης από την αυγή του χριστιανικού κινήματος.[91] Η  Tatar φαίνεται να αποφεύγει αυτό το ζήτημα προφανώς για πολιτικούς λόγους. Ο Εβραίος μελετητής Josh Lambert θα μπορούσε εύκολα να είχε απευθυνθεί σε ανθρώπους σαν την Tatar όταν γράφει στο βιβλίο του «Βρώμικο στόμα : Αισχρότητα, Εβραίοι και Αμερικανικός Πολιτισμός»:

Οι ιστορικοί του πολιτισμού και του δικαίου και οι μελετητές της λογοτεχνίας που έχουν μελετήσει τη λογοτεχνική αισχρότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αγγλία έχουν την τάση να αποφεύγουν το ζήτημα της σχέσης της εβραϊκής καταγωγής με το θέμα τους. Μη θέλοντας να αναπαράγουν τον εθνικιστικό αντισημιτισμό του Comstock και άλλων σταυροφόρων κατά της ισότητας ή να υποστηρίξουν τους ρατσιστικούς ισχυρισμούς για την εβραϊκή σεξουαλικότητα που διατυμπανίζουν οι δηλωμένοι αντισημίτες, οι σοβαροί μελετητές του αμερικανικού δικαίου και του πολιτισμού τείνουν να μην ασχολούνται με την εβραϊκή καταγωγή τόσων πολλών από τις προσωπικότητες που έπαιξαν βασικούς ρόλους στην ιστορία της αισχρότητας και της πορνογραφίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη και ενώ οι ίδιοι αυτοί μελετητές παρακολουθούν σχολαστικά τις θρησκευτικές και εθνοτικές πεποιθήσεις των Προτεσταντών και των Καθολικών. Η εβραϊκή καταγωγή αναφέρεται συνήθως στα καλύτερα βιβλία για το θέμα αυτό μόνο όταν τίθεται αναπόφευκτα από τους ίδιους τους συμμετέχοντες, και οι μελετητές τότε συνήθως αποφεύγουν οποιοδήποτε σχόλιο.[92]

Ο Lambert συνεχίζει αλλού:

Πολλοί κατηγορούμενοι σε κρίσιμες, πρωτοφανείς υποθέσεις αισχρότητας στο Ανώτατο Δικαστήριο ήταν Εβραίοι άνδρες, ειδικά στις υποθέσεις Burstyn εναντίον Wilson (1952), Roth εναντίον Ηνωμένων Πολιτειών (1957), Freedman εναντίον Maryland (1965), Mishkin εναντίον Νέας Υόρκης (1966), Ginzburg εναντίον Ηνωμένων Πολιτειών (1966), Ginsberg εναντίον Νέας Υόρκης (1968), Cohen εναντίον Καλιφόρνιας (1971) και Miller εναντίον Καλιφόρνιας (1973). Ως συμβατικοί και δι' αλληλογραφίας εκδότες, συντάκτες, διανομείς ταινιών, έμποροι εφημερίδων και κοινωνικοί διαδηλωτές, οι άνδρες που κατονομάστηκαν σε αυτές τις υποθέσεις δοκίμασαν τα όρια του αμερικανικού νόμου περί αισχρότητας και της Πρώτης Τροπολογίας....

Οι Αμερικανοί Εβραίοι έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στις διαμάχες για την αισχρότητα, όχι μόνο ως κατηγορούμενοι αλλά και ως δικηγόροι, δικαστές και μάρτυρες. Οι Εβραίοι δικηγόροι ήταν συχνά πρόθυμοι να υπερασπιστούν άτομα που κατηγορούνταν για αισχρότητα, ακόμη και όταν οι φιλελεύθεροι μη Εβραίοι συνάδελφοί τους δεν ήταν... Στις μεταπολεμικές δεκαετίες, πολλοί από τους πιο επιδραστικούς δικηγόρους που αναλάμβαναν υποθέσεις αισχρότητας ήταν επίσης Εβραίοι: ο Charles Rembar  συμβούλεψε τον ξάδερφό του Norman Mailer να μετατρέψει το «fuck» σε «fug» στο βιβλίο The Naked and the Dead (1948) και διετέλεσε επικεφαλής δικηγόρος για τις εκδόσεις Rosset's Grove Press... Ο Stanley Fleishman ήταν ο πιο εξέχων δικηγόρος της Πρώτης Τροποποίησης στο Λος Άντζελες για αρκετές δεκαετίες. Και ο Ephraim London υποστήριξε βασικές υποθέσεις λογοκρισίας ταινιών ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Εκτός από το νομικό τους έργο, αυτοί οι δικηγόροι έγραφαν ή επιμελούνταν επίσης βιβλία και δοκίμια για το ευρύ κοινό, στα οποία αγωνίζονταν κατά της καταστολής της λογοτεχνίας και της τέχνης, παρουσιάζοντας σχετικά επιχειρήματα σε συγγραφείς, εκδότες και ευρύ κοινό που ήταν απίθανο να συμβουλευτούν άρθρα σε νομικά περιοδικά. Ορισμένοι Εβραίοι δικαστές άσκησαν επίσης σημαντική επιρροή στην ανάπτυξη του δικαίου της άσεμνης συμπεριφοράς.[93]

Αυτό που βλέπουμε εδώ είναι ότι ο E. Michael Jones ήταν εύστοχος όταν έγραψε πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια:

Η πορνογραφία είναι μόνο ένα όπλο σε μια πανοπλία πολιτισμικού πολέμου που διεξάγεται κατά το ήμισυ σε αυτοάμυνα, κατά το ήμισυ σε υπολειμματική εχθρότητα εναντίον των παραδοσιακών χριστιανικών πολιτισμών της πλειοψηφίας, ακόμη και όταν, όπως συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες, η αρχική συνταγή δεν ταιριάζει πλέον στην πραγματική κατάσταση... Αυτός είναι ο ιστορικός τρόπος λειτουργίας των Εβραίων. Είναι ξένοι παντού εκτός από το Ισραήλ, και όταν εμφανίζονται για πρώτη φορά σε οποιαδήποτε κοινωνία εθνών και αρχίζουν να επιδιώκουν την εξουσία, συναντούν αντίσταση. Η κοινωνία αντιμετωπίζει τους Εβραίους ως ξένους, ως αλλοδαπούς, και προσπαθεί να τους εμποδίσει να αποκτήσουν τον έλεγχο. Η εβραϊκή μέθοδος αντιμετώπισης αυτής της αντίθεσης είναι να εργάζονται αθόρυβα για να συσσωρεύσουν όσο το δυνατόν περισσότερο πλούτο. Ταυτόχρονα, εργάζονται για να διαφθείρουν τους ηγέτες της κοινωνίας με χρήματα και να σπείρουν διχόνοια μεταξύ των μαζών, να στρέφουν τη μία κοινωνική τάξη εναντίον της άλλης, να διαλύουν την αλληλεγγύη και τη συνοχή της κοινωνίας, έτσι ώστε να υπάρχει λιγότερη αντίσταση στη διείσδυσή τους στην κοινωνία.

Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και το πρώτο μέρος του 20ού αιώνα, η υποκίνηση του ταξικού πολέμου ήταν η πιο επιτυχημένη τεχνική τους στην Ευρώπη. Με άλλα λόγια, η εμπλοκή των Εβραίων στην πορνογραφία πηγαίνει βαθύτερα τόσο εμπορικά όσο και φιλοσοφικά από ό,τι είναι διατεθειμένος να παραδεχτεί ο Abe Foxman. Από τη στιγμή που η πλειοψηφία των Αμερικανών Εβραίων αυτοπροσδιορίστηκε ως σεξουαλικά αποκλίνουσα, η πορνογραφία, μαζί με τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, τον φεμινισμό και τη λατρεία της θεάς της Νέας Εποχής, θα γινόταν μια φυσική έκφραση της κοσμοθεωρίας τους, και δεδομένου ότι έλεγχαν το Χόλιγουντ, ήταν σε θέση να κάνουν την κοσμοθεωρία τους κανονιστική για τον πολιτισμό γενικότερα. Η παραδοσιακή εχθρότητα κατά της κουλτούρας της πλειοψηφίας σε συνδυασμό με την παρακμή του ηθικού ενδοιασμού θα οδηγούσε φυσικά «τους υποστηρικτές του Woody Allen» να εμπλακούν στην πορνογραφία ως μορφή πολιτισμικού πολέμου.[94]

 Οι Εβραίοι επαναστάτες επιμένουν να διαδίδουν πορνογραφία υπό το πρόσχημα της τέχνης σε ένα σημαντικό μέρος του πολιτισμού μας. Αν πιστεύετε ότι έχουν σταματήσει να σεξουαλικοποιούν μεγάλο μέρος του δυτικού κόσμου ή να διαιωνίζουν στερεότυπα, ίσως θελήσετε να επανεξετάσετε επεισόδια όπως το "The Idol". Αυτή η σειρά, που δημιουργήθηκε από τους Sam Levinson, Abel "The Weeknd" Tesfaye και Reza Fahim, έχει περιγραφεί ως «φαντασία βιασμού» και αποδίδεται στα «άρρωστα και διεστραμμένα μυαλά» των δημιουργών της. Σύμφωνα με μια αναφορά στο Rolling Stone, η σειρά χαρακτηρίζεται ως «πορνογραφία βασανιστηρίων».[95] Η USA Today την επικρίνει ως «σεξιστική, άσκοπη», «εκμεταλλευτική», επισημαίνοντας περαιτέρω τη χρήση γυμνού, βωμολοχίας, ναρκωτικών, σπέρματος, σαδισμού, μαζοχισμού, ψυχικών ασθενειών και υπερβολικού καπνίσματος τσιγάρων σε μια απροκάλυπτη προσπάθεια να φανεί προκλητική και ανατρεπτική.[96]

The Idol 

Το The Weeknd δεν είναι η μόνη τηλεοπτική εκπομπή που συμβάλλει στην ηθική διαφθορά του πολιτισμού. Παρόμοιες ανησυχίες για την ηθική παρακμή είναι εμφανείς σε έργα όπως τα The Boys και η Γενιά V των Eric Kripke, Seth Rogen και Evan Goldberg. Οι Kripke, Rogen και Goldberg φαίνεται να δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στη διαφθορά των εφήβων μέσω της Γενιάς V. Αν ο Eli Roth έχει δίκιο, ότι οι ταινίες του σκοπεύουν να «σκατώσουν μια ολόκληρη γενιά»,[97]τότε οι Gripke, Rogen και Goldberg κάνουν ακριβώς αυτό μέσω των The Boys και Gen V.

Έχει γίνει ολοένα και πιο προφανές ότι τα επαναστατικά κινήματα έχουν χρησιμοποιήσει την πορνογραφία ως σκόπιμο μέσο για να υπονομεύσουν τα ηθικά θεμέλια των πολιτισμών που βασίζονται στον ηθικό νόμο ή σε αρχές της πρακτικής λογικής. Όπως έχουμε υποστηρίξει, αυτή η στρατηγική μπορεί να εντοπιστεί τουλάχιστον μέχρι το 1919, και μητροπολιτικά κέντρα όπως η Νέα Υόρκη δεν εξαιρέθηκαν με κανέναν τρόπο από αυτές τις εξελίξεις.[98]

Αν ο Alexander Solzhenitsyn έχει δίκιο, ωστόσο, η αλήθεια τελικά θα επικρατήσει παρά τη συνεχή αντίθεση. Ο ισχυρισμός του ότι «μία λέξη αλήθειας υπερτερεί ολόκληρου του κόσμου» υπογραμμίζει την ιδέα ότι η αλήθεια δεν απαιτεί θεσμική εξουσία ή μαζική κινητοποίηση για να διαρκέσει. Ακόμα και όταν διατυπώνεται από ένα μόνο άτομο, η αλήθεια διατηρεί την ικανότητά της να αμφισβητεί το ψεύδος. Ακριβώς αυτή η διαρκής δύναμη βοηθά να εξηγηθεί γιατί οι φωνές που επικαλούνται τον ηθικό νόμο, την πρακτική λογική και την αντικειμενική αλήθεια τόσο συχνά περιθωριοποιούνται ή καταστέλλονται στον σύγχρονο λόγο.

Ἀπό : unz.com ὅπου μπορεῖται νά ᾿δεῖτε ὅλες τίς παραπομπές. 

Ἡ Ἑβραϊκή Πορνοποίηση καί Ἡθική Διαφθορά τῆς Γερμανίας καί τῆς Ἀμερικῆς ἀπό τό 1919 ( μέρος α΄)

Ἡ Πελασγική