Ο πρόγονος μεγάλου μέρους της σύγχρονης σκέψης σχετικά με την ψυχική κατάσταση διατυπώθηκε από έναν νευρωτικό, παράξενο, θηλυκό Εβραίο άνδρα κατώτερης τάξης,
τον Sigmund Schlomo Freud (1856-1939).
Αυτό που ακολουθεί είναι, εν μέρει, μια συμπύκνωση μιας περιγραφής αυτού του τσαρλατάνου από την πραγματεία του David McCalden «
Εξόριστοι από την Ιστορία».
Τοῦ Russ Winter
Από μικρή ηλικία, οι προσωπικές νευρωτικές δυσλειτουργίες του Freud εκδηλώνονταν με ασυνήθιστα πρότυπα συμπεριφοράς και με ψυχοσωματικές παθήσεις - ιδιαίτερα εκείνες που επηρέαζαν το στόμα, τα γεννητικά όργανα και τον πρωκτό. Στην ηλικία των 7 ετών, το προβληματικό παιδί Siggie έμπαινε στην κρεβατοκάμαρα των γονιών του και ουρούσε σκόπιμα στο πάτωμα. Λιποθυμούσε συχνά. Υπέφερε από δυσπεψία σε όλη του τη ζωή, συχνά με δυσκοιλιότητα σε ένα ευερέθιστο σπαστικό κόλον. Υπέφερε από σοβαρές φοβίες για τις επιβιβάσεις σε τρένα, για τον θάνατο και για τις επισκέψεις στη Ρώμη. Τις περισσότερες φορές, ήταν χρόνια καταθλιπτικός και ευέξαπτος.
Ο φόβος του για τον θάνατο τον κατέκλυζε και περνούσε πολύ χρόνο προσπαθώντας να καταλάβει πότε θα πέθαινε χρησιμοποιώντας τις θεωρίες αριθμολογίας ενός φίλου. Συχνά αφηγούνταν τον θάνατο του μικρότερου αδελφού του, του Julius, ο οποίος είχε πεθάνει στην παιδική του ηλικία. Δεν μπορούσε να διαχωρίσει τα συναισθήματά του.
Ο Freud εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης το 1873, όπου χρειάστηκε τρία χρόνια περισσότερο από το κανονικό για να ολοκληρώσει τις ιατρικές του σπουδές. Η διδακτορική του διατριβή, με τίτλο «Σχετικά με τον νωτιαίο μυελό των κατώτερων ψαριών», επικεντρώθηκε σε μελέτες των όρχεων των χελιών.
Ο Freud δεν ακολούθησε το ιατρικό επάγγελμα από πάθος να βοηθάει τους άλλους. Στα 70 του χρόνια, ο Freud έγραψε αναδρομικά για τα νεανικά του χρόνια και τα τελευταία χρόνια της επαγγελματικής του ζωής:
«Δεν ένιωθα κάποια ιδιαίτερη προτίμηση για τη θέση και τη δραστηριότητα του γιατρού σε αυτά τα νεανικά μου χρόνια, αλλά μετά όχι. Αντίθετα, με κινούσε ένα είδος περιέργειας, που ασχολούνταν περισσότερο με τις ανθρώπινες συνθήκες παρά με τα φυσικά αντικείμενα».
Ο ψυχαναλυτής Sandor Ferenczi αναφέρει μια δήλωση του Freud από το 1932 που αναφερόταν στους ασθενείς ως «όχλο» και «καλούς μόνο για να βγάζουν χρήματα και να σπουδάζουν».
Από το 1884 και μετά, ο Freud ήταν στην πραγματικότητα ένας πωλητής ναρκωτικών. Στη συνέχεια άρχισε να πειραματίζεται με την κοκαΐνη, χρησιμοποιώντας την στον εαυτό του και στην αρραβωνιαστικιά του, Martha Bernays (1861-1951). Αποκάλεσε την κοκαΐνη το «μαγικό του χαλί» και τελικά την έριξε σε όλους, συμπεριλαμβανομένων των αδελφών του, των φίλων του, των ασθενών του, των συναδέλφων του - όλων.
Είπε στην αρραβωνιαστικιά του ότι αυτό τον έκανε «μεγάλο, άγριο άντρα» και ότι θα «την έκανε δυνατή και θα έδινε στα μάγουλά της ένα κόκκινο χρώμα». Ο Martin L. Gross, συγγραφέας του βιβλίου «The Psychological Society», γράφει: «Κανείς δεν έχει ακόμη αξιολογήσει τις παραισθησιογόνες επιδράσεις της κοκαΐνης στο μυαλό του Freud κατά τα χρόνια διαμόρφωσης της ψυχανάλυσης».
Ο φίλος του Freud, Ernst von Fleischl-Marxov (1846-1891), είχε γίνει απελπισμένα εθισμένος, αφού ο Freud του συνταγογράφησε κοκαΐνη ως φάρμακο για έναν επώδυνο όγκο στο χέρι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο εθισμός προκάλεσε αυτόν τον πρόωρο θάνατο.
(
φωτό ἀριστερά το βιβλίο τοῦ Michel Onfray "Anti Freud ")
Ο Michel Onfray, συγγραφέας που έγραψε μια ολοκληρωμένη και κριτική μονογραφία για τον Freud το 2010, κατέγραψε θανάτους από κατάφωρη λανθασμένη διάγνωση (για παράδειγμα, ένας 14χρονος με όγκο έπασχε από υστερία) και τσαρλατάνικες θεραπείες.
Ο Freud πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει κοντά στον Γάλλο νευρολόγο Jean Martin Charcot. Ο Charcot ενδιαφερόταν για τη μελέτη της υστερίας, η οποία εκείνη την εποχή θεωρούνταν μια πάθηση που προκαλείτο από ερεθισμό της μήτρας (εξ ου και το όνομά της. Ο όρος υστερία προέρχεται από την Ελληνική λέξη “υστέρα”, που σημαίνει μήτρα ). Ο Charcot πίστευε ότι ο υπνωτισμός ήταν η απάντηση σε τέτοιες δυσλειτουργίες προσωπικότητας.
Ένας σύγχρονος σχολιαστής του έργου του Freud, ο Henry F. Ellenberger, έδειξε πρόσφατα στο βιβλίο του «Η Ανακάλυψη του Ασυνείδητου» ότι πολλές από τις «πρωτότυπες» ιδέες του Freud, όπως η ύπνωση, στην πραγματικότητα αντλήθηκαν και αντιγράφηκαν από τον Charcot και άλλους συναδέλφους του.
Μια άλλη από τις αντιγραμμένες ιδέες του Freud ήταν αυτή του συναδέλφου του Josef Brewer (1842-1925). Ο Brewer πίστευε ότι η απάντηση στην γυναικεία υστερία ήταν η κάθαρση: Η ασθενής θα θεραπευόταν μιλώντας της ήρεμα και βοηθώντας την να «μιλήσει» για τις παραισθήσεις και τους φόβους της. Ο Freud και ο Brewer συνεργάστηκαν σε ένα βιβλίο με τίτλο «Μελέτες στην Υστερία» που εκδόθηκε το 1895, το οποίο περιέγραφε λεπτομερώς τη θεραπεία.
Μία από τις πιο σημαντικές περιπτώσεις που περιγράφονται στο βιβλίο ήταν αυτή της «Άννας Ο», η οποία αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν η Bertha Pappenheimt . Συνέχισε να γίνεται μια εξέχουσα κοινωνική λειτουργός και υποστηρίκτρια της γυναικείας απελευθέρωσης στην Αυστρία. Η Pappenheimt υπέφερε από σεξουαλικές παραισθήσεις και είναι πιθανό αυτή η συγκεκριμένη περίπτωση να οδήγησε τον Freud να αναπτύξει την επόμενη θεωρία του - μια ημι-πρωτότυπη: την Ψυχοθεραπεία.
Η ψυχοθεραπεία ήταν ένα ποτ πουρί τεχνικών που είχαν αντλήσει από προηγούμενους συναδέλφους, συνοδευόμενο από μια μεγάλη δόση σεξουαλικών εμμονών, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν αποκλειστικά εβραϊκής φύσης.
Αρχικά, ο Freud έβαζε τους ασθενείς του να ξαπλώνουν σε έναν καναπέ και τους έκανε καθοδηγητικές ερωτήσεις προκειμένου να ανακαλύψει την αιτία των ανησυχιών τους. Αργότερα, τους επέτρεπε να προσφέρουν την «ελεύθερη ροή» των ιδεών τους χωρίς να τους διακόπτει. Σύντομα, χρησιμοποιώντας μια παρωδία επιστημονικής μεθόδου, ο Freud άρχισε να υποθέτει ότι τα περισσότερα από τα προβλήματα των ασθενών του ήταν σεξουαλικής φύσης.
Ο Freud επιδίωξε επίσης μια τσαρλατάνικη άποψη — την οποία διατύπωσε ο ομοφυλόφιλος εραστής του, Δρ. Wilhelm Fliess, οφθαλμίατρος — ότι οι σεξουαλικές δυσλειτουργίες προκλήθηκαν από «διαταραχές στις βλεννογόνες μεμβράνες της μύτης». Ο Freud επέτρεψε δύο φορές στον Fliess να χειρουργήσει τη μύτη του για «ρινικές μολύνσεις» ως πείραμα.
Ο Freud συνέχιζε να αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, όπως ημικρανίες, εφιάλτες, καρδιακά προβλήματα και τελικά καρκίνο του στόματος. Προς το τέλος της ζωής του, υπέστη μια σοβαρή επέμβαση στη γνάθο, με αποτέλεσμα την τεχνητή αντικατάσταση του άνω ουρανίσκου του.
Στη συνέχεια, ο Freud στράφηκε στην ερμηνεία των προσωπικών του ονείρων. Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, είχε μια φροϋδική τάση να επικεντρώνεται στον εαυτό του και στις δικές του παράξενες σκέψεις. Στη συνέχεια, πρόβαλε την κατάστασή του σε άλλους.
Ένα όνειρο που ισχυρίστηκε ότι είχε δει ήταν όπου δύο πουλιά ξάπλωσαν τη μητέρα του στο κρεβάτι. Διατύπωσε τη θεωρία ότι αυτό αντιπροσώπευε την επιθυμία του από την παιδική ηλικία να σκοτώσει τον πατέρα του και να κάνει σεξ με τη μητέρα του. Ο Freud επέμεινε στη συνέχεια ότι
ένας τέτοιος συμβολισμός ονείρου ήταν «τυπικός» στον ευρύτερο πληθυσμό και ονόμασε το φαινόμενο
Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα από έναν διάσημο ελληνικό μύθο.
Τελικά, ο Freud συνδύασε την τρελή ανάλυση των ονείρων του σε μια ολοκληρωμένη θεωρία, η οποία δημοσιεύτηκε με τον τίτλο «Η Ερμηνεία των Ονείρων». Η θεωρία του υποστήριζε ότι τα όνειρα είναι πάντα «ευσεβείς πόθοι» - παρόλο που οι «ευσεβείς πόθοι» μπορεί να είναι υποσυνείδητες και να εκδηλώνονται στο όνειρο με αρκετά διαφορετική συμβολική μορφή. Οι περισσότερες «ευσεβείς πόθοι», υποστήριξε, ήταν σεξουαλικής φύσης. Ο Freud υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι είναι εγγενώς αμφιφυλόφιλοι.
Από την αρχή, ο Freud άρχισε να αναπτύσσει το σχεδόν αναπόφευκτο εβραϊκό χαρακτηριστικό του φόβου για τον «αντισημιτισμό». Υιοθέτησε ως ήρωες της παιδικής του ηλικίας τον Αννίβα (τον οποίο φανταζόταν ως Σημιτικό ήρωα, ο οποίος πολέμησε ενάντια στους παραδοσιακούς «αντισημίτες» της εποχής, τους Ρωμαίους) και τον Oliver Cromwell (τον οποίο ταύτισε με το κίνημα χειραφέτησης).
Ο Freud αναφέρθηκε σε μια δυσλειτουργία από την οποία υπέφερε και ο ίδιος: ένα φαινόμενο που ονόμασε «νεύρωση της Ρώμης». Φαίνεται ότι για πολλά χρόνια ο Φρόιντ δεν μπορούσε να επισκεφθεί τη Ρώμη, παρόλο που είχε πάει στην Ιταλία πολλές φορές. Στο βιβλίο του, περιέγραψε πώς συχνά ονειρευόταν να κατακτήσει τη Ρώμη, όπως ακριβώς είχε προσπαθήσει να κάνει ο ήρωάς του, ο Αννίβας. Έδωσε την ακόλουθη εξήγηση:
«Στο νεανικό μου μυαλό, ο Αννίβας και η Ρώμη συμβόλιζαν τη σύγκρουση μεταξύ της επιμονής του Εβραϊσμού και της οργάνωσης της Καθολικής εκκλησίας... Έτσι, η επιθυμία να πάω στη Ρώμη είχε γίνει στην ονειρική μου ζωή ένας μανδύας και σύμβολο για μια σειρά από άλλες παθιασμένες επιθυμίες. Η πραγματοποίησή τους έπρεπε να επιδιωχθεί με όλη την επιμονή και την προσήλωση του Καρχηδονίου».
Στο εκπληκτικά ειλικρινές άρθρο του με τίτλο «Ομαδικές φαντασιώσεις και εβραϊκός ριζοσπαστισμός» που δημοσιεύτηκε στο τεύχος του φθινοπώρου του 1978 του The Journal of Psychohistory, ο Stanley Rothman προτείνει:
«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένα μεγάλο μέρος της ώθησης για την ανακάλυψη της ψυχανάλυσης προήλθε από τη γενική εχθρότητα του Freud απέναντι στον Χριστιανισμό, ιδιαίτερα τον Ρωμαιοκαθολικισμό».
Στη συνέχεια, ο Freud έστρεψε τις τρελές θεωρίες του στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα με τη δημοσίευση του 1905 του βιβλίου «Τρία Δοκίμια για τη Θεωρία της Σεξουαλικότητας». Υποστήριξε ότι οι άνθρωποι περνούν από διαφορετικά στάδια σεξουαλικής ανάπτυξης. Πρώτον, το στοματικό στάδιο κατά το οποίο τα βρέφη αντλούν ευχαρίστηση από το θηλασμό του μητρικού τους στήθους. Στη συνέχεια έρχεται το πρωκτικό στάδιο, όπου η ευχαρίστηση επικεντρώνεται στις κενώσεις. Τρίτον είναι το φαλλικό στάδιο, όταν η ερωτογενής ζώνη μεταβαίνει στα γεννητικά όργανα. Στην ηλικία των 5 ή 6 ετών, τα παιδιά εισέρχονται στην ηλικία του Οιδιπόδειου συμπλέγματος, όταν λαχταρούν τη μητέρα τους και επιδιώκουν να καταστρέψουν τον πατέρα τους, τον ερωτικό τους αντίπαλο.
Η πρώτη «διάγνωση» αυτού του συμπλέγματος από τον Freud έγινε με ένα 5χρονο αγόρι το 1909. Ένιωθε ότι το αγόρι φοβόταν τα άλογα (σύμβολα πέους) επειδή πραγματικά φοβόταν τον πατέρα του. Φοβόταν ότι τα άλογα θα δάγκωναν το δικό του μικρό πέος (φόβος ευνουχισμού από τον πατέρα του).
Ο Freud προφανώς βίωνε Οιδιπόδεια λαγνεία, μια διαταραχή που οι μη Φροϋδικοί, όπως ο παιδοψυχίατρος Δρ. Stellar Chess του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, πιστεύουν ότι επηρεάζει μόνο έναν μικρό αριθμό παιδιών. Στη συνέχεια, υπέφερε από την ψευδαίσθηση ότι η ανωμαλία του ήταν φυσιολογική και καθολική.
Στο επόμενο βιβλίο του, «Τοτέμ και Ταμπού (1913)», ο παραληρηματικός Freud υποστήριξε ότι τα σεξουαλικά έθιμα βασίζονταν στα πρότυπα συμπεριφοράς της πρωτόγονης κοινωνίας και όχι στο βιολογικό ένστικτο. Δεν είπε από πού προέρχονταν τα πρωτόγονα πρότυπα.
Η θεραπευτική του πρακτική εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια αυτών των ετών και σταδιακά ανέπτυξε διαφορετικούς κανόνες προσέγγισης. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η νεύρωση μπορούσε να θεραπευτεί μόνο ενθαρρύνοντας τη μεταφορά της σε κάτι πιο άμεσο. Η θεραπεία της «δεύτερης» νεύρωσης θα επέφερε αυτόματα τη θεραπεία των υποκείμενων νευρώσεων. Οι μόνες εξαιρέσεις, είπε, ήταν εκείνες οι νευρώσεις που ήταν ναρκισσιστικές και, ως εκ τούτου, ψυχωτικές και μη θεραπεύσιμες. Ακόμη και η σοβαρή κατάθλιψη είναι ναρκισσιστική, υποστήριξε, επειδή είναι μια μορφή μίσους εναντίον των άλλων που στρέφεται λανθασμένα εναντίον του εαυτού λόγω του κοινωνικού ταμπού στις ανοιχτές εκδηλώσεις μίσους εναντίον «αγαπημένων».
Τελικά, ο Freud κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «ο σκοπός κάθε ζωής είναι ο θάνατος» - μια λατρεία του θανάτου στοχεύει να φτάσει σε μια κατάσταση που είναι εντελώς απαλλαγμένη από όλες τις εντάσεις, τα άγχη και τις πιέσεις.
Όταν το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς ανέλαβε την εξουσία στη Γερμανία (1933)
και στην Αυστρία (1938),
ο Freud έλαβε την τιμωρία του.
Τα βιβλία του χαρακτηρίστηκαν αιρετικά και κάηκαν δημόσια.
Ο Freud δέχτηκε επίθεση από τους εθνικοσοσιαλιστές ως ο ιδρυτής της εβραϊκής υποκρισίας,
ενός δόγματος που ταπεινώνει τον άνθρωπο ως ένα εξάρτημα των γεννητικών του οργάνων.
Από τον θάνατό του το 1939, μια ομάδα αναλυτών έχει εκφράσει την άποψή του για τον Freud. Ο Δρ. Harold M. Voth, φροϋδικός ψυχίατρος στο Ίδρυμα Menninger, έγραψε:
«Νομίζω ότι ο Sigmund Freud είχε σεξουαλικές συγκρούσεις μέσα του, τις οποίες δεν έλυνε. Η πίστη του στην ιδιοσυστατική αμφιφυλοφιλία, για παράδειγμα, ήταν μια δικαιολογία για ορισμένα προσωπικά χαρακτηριστικά.»
Όταν ο βιογράφος του Freud, Ernest Jones , τον συνάντησε για πρώτη φορά το 1908, παρατήρησε: «Διαισθάνθηκα αμυδρά κάποια ελαφριά γυναικεία πτυχή στους τρόπους και τις κινήσεις του». Οι σύγχρονοι κριτικοί υποστηρίζουν ότι οι σημερινοί Φροϋδικοί επηρεάζονται τόσο πολύ από τα «γυναικεία, παθητικά συναισθήματα» του Freud που «θεωρούν την ανδρική αυτοπεποίθηση και επιθετικότητα ως νευρωτική εκδήλωση».
Ο ευρέως δημοσιευμένος Εβραίος συγγραφέας Martin L. Gross και ο προαναφερθείς Voth το συνοψίζουν:
«Ο Δρ. Voth είναι πεπεισμένος ότι ο Freud επέδειξε «σημαντικό βαθμό θηλυκότητας» στην προσωπικότητά του, ένα χαρακτηριστικό που έχει χρωματίσει ολόκληρο το επάγγελμα, καθιστώντας αυτό που αποκαλεί τον «νευρωτικά προβληματικό» Δρ.Freud πρότυπο.
«Αυτές οι κινητήριες ανάγκες έχουν διεισδύσει και στην ψυχή εκατομμυρίων ατόμων, αναδιαμορφώνοντας μεγάλο μέρος της προσωπικότητάς μας κατ' εικόνα του. Προσφέροντας τον κατάλογό του με τις αδυναμίες του ως σύμβολα της κανονικότητας, ο Freud πέτυχε την αθανασία. Έχει προβάλει με επιτυχία την προσωπικότητά του και το στυλ σκέψης του σε μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας, ειδικά στην ευαίσθητη αμερικανική ψυχή. Όλοι μας - κάποιοι συνειδητά, άλλοι άθελά μας - έχουμε γίνει τα παιδιά του Sigmund.»
«Η εχθρότητα ήταν κλεισμένη μέσα σε αυτόν τον σχεδόν ντροπαλό, κάπως θηλυκό άντρα, σαν μια γάτα σε κλουβί. Ήταν μια θυμωμένη ψυχή που μισούσε ακόμα και όταν αγαπούσε, ένα χαρακτηριστικό που μας έχει μεταδώσει ως αμφιθυμία.»
«Διαρκώς εντόπιζε ασυνείδητη εχθρότητα στις υποθέσεις του, συμπεριλαμβανομένης αυτής της Dora, του Άνθρωπου Λύκου και του Άνθρωπου Ποντικού. Το έκανε αυτό ακόμη και παρά τις εύλογες αντιρρήσεις των ασθενών του, οι οποίοι έλεγαν ότι δεν ένιωθαν καμία τέτοια εχθρότητα.»
«Παρόλο που η επίδραση της προσωπικότητας του Freud ήταν ευρεία, γενικά δεν ήταν ευεργετική. Το πορτρέτο που αναδύεται είναι αυτό ενός ανθρώπου που ωθείται από τις μανίες της εχθρότητας και του φθόνου, καταβεβλημένος από κατάθλιψη, επιθυμίες θανάτου, φοβίες και σοβαρές εξουθενωτικές νευρώσεις. Επαγγελματικά διαστρεβλώθηκε από την ακραία μυστικοπάθεια και ευπιστία του - η αντίθεση ενός ανθρώπου της επιστήμης. Ο Freud ως άνθρωπος είναι περισσότερο ο δυστυχισμένος φιλόσοφος παρά ο ατρόμητος ερευνητής που η κοινωνία πίστευε ότι θα ξεκλείδωνε το κλειδί για τη συγκεχυμένη συμπεριφορά μας».
Ο Freud είπε στον συνάδελφό του Karl Abraham ότι «πάρα πολλοί από εμάς είμαστε Εβραίοι. Δεν θέλω η ψυχανάλυση να γίνει εβραϊκή εθνική υπόθεση».
Ωστόσο,
η ψυχανάλυση βασίζεται τόσο πολύ στην μητροπολιτική εβραϊκή ζωή που ο Gross αναφέρει
11 κεντρικές πολιτείες που δεν έχουν ούτε έναν ψυχαναλυτή.
Ένα κτίριο γραφείων στο Manhattan στεγάζει περισσότερους ψυχαναλυτές από ό,τι επτά πολιτείες μαζί. Οι δύο μεγάλες αναλυτικές πρωτεύουσες (
Οι "αναλυτικές πρωτεύουσες" συνήθως αναφέρονται στους πρωταρχικούς γεωγραφικούς κόμβους και κέντρα επιρροής στον τομέα της ψυχανάλυσης.) απέχουν σχεδόν 3.000 μίλια μεταξύ τους: το Manhattan και το Los Angeles.
Η θεραπεία ενός ασθενούς ονομάζεται συνήθως «ανάπτυξη».
Ο Δρ. Jerome Frank της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Johns-Hopkins στη Baltimore υποστηρίζει ότι
ο κλάδος της θεραπείας μπορεί να διαιωνίζεται από μόνος του και να είναι αυτοεξυπηρετούμενος:
«Όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των θεραπευτικών μονάδων και όσο ευρύτερα είναι γνωστές, τόσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των ατόμων που αναζητούν τις υπηρεσίες τους. Η ψυχοθεραπεία είναι η μόνη μορφή θεραπείας που, σε κάποιο βαθμό, φαίνεται να δημιουργεί την ασθένεια που θεραπεύει.»
Ο Ισραηλινός καθηγητής φιλοσοφίας, Yeshayahu Leibowitz, προχώρησε ακόμη περισσότερο και υποστήριξε ότι η ψυχανάλυση του Freud ήταν «πρωτίστως ένα εβραϊκό σχέδιο κέρδους» και αυτό είναι «κακό σημάδι για (εμάς) τους Εβραίους». Συνέχισε λέγοντας ότι η ψυχανάλυση ήταν «εξ ολοκλήρου στα χέρια των Εβραίων» και «έχει φέρει ανείπωτη ταλαιπωρία σε εκατομμύρια ανθρώπους».
Ως υποσημείωση, στην έρευνά μας σχετικά με αυτή την απάτη, και για να είμαστε δίκαιοι, διαπιστώσαμε ότι — τουλάχιστον σε μια περίπτωση — μερικές από τις πιο λογικές φωνές που αντιτάχθηκαν στον Freud ήταν στην πραγματικότητα εβραϊκές. Σημειώνουμε επίσης ότι οι διαφωνούσες φωνές τους είναι εξίσου κατασταλμένες και κρυμμένες από τα μάτια των αδίστακτων φύλακων.
Ο
Jeffrey Masson (Εβραίος) ήταν
Διευθυντής Έργων των Αρχείων Freud, με πλήρη πρόσβαση στην αλληλογραφία του Freud και σε άλλα αδημοσίευτα έγγραφα.
Έκανε ευρήματα που τον έστρεψαν εναντίον του Freud. Ο Masson
είπε ότι ο Freud απέκρυπτε την κακοποίηση παιδιών ως ζήτημα. Ο Masson ισχυρίστηκε ότι
ο Freud δεν είχε το θάρρος να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα (και την πανταχού παρουσία)
της σεξουαλικής κακοποίησης.
Αποβλήθηκε από ψυχαναλυτικές εταιρείες για τις απόψεις του.Το «έργο» του Sigmund Freud διαμορφώθηκε σε πιο διεστραμμένα παρακλάδια και παράδρομους. Επηρέασε τη "Σχολή της Φρανκφούρτης" και τους νεοφροϊδιστές, τους οποίους προσωποποίησε ο Herbert Marcuse, ο οποίος ανασυσκεύασε την ανοησία σε ένα βιβλίο ροής συνείδησης με τίτλο «Έρως και Πολιτισμός». Ο Marcuse υποστήριξε ότι ο παλιός κατάλογος των προτεσταντικών-καπιταλιστικών ηθικών αρχών - παραγωγικότητα, επίτευγμα, ευθύνη, σεβασμός για τους συνανθρώπους μας, αρρενωπότητα, εσωτερική δύναμη και ακεραιότητα - ήταν κομφορμιστικά και, ως εκ τούτου, καταπιεστικά υπό το ανεστραμμένο φροϋδικό μοντέλο.
Ἀπό : winterwatch.net
Θυμηθεῖτε καί τούς Μοσκοβισί ...
Οἰκογένεια Μοσκοβισί :ἑβραῖοι,σιωνιστές,ψυχαναλυτές καί σοσιαλιστές !
Ἡ Πελασγική
.jpeg)
