Ἡ Γέννησις τῶν Πρωτοκόλλων ( μέρος β΄)

Η Έναρξη είχε γίνει το 1694, με έναν Ολλανδό βασιλιά  ( Willem III van Oranje) να ανεβαίνει στον αγγλικό θρόνο και Ολλανδούς χρηματοδότες να τοποθετούν λίγο χρυσό, αποκτώντας έτσι τη μαγική ικανότητα να πολλαπλασιάζουν τα χαρτονομίσματα - ονομαζόταν «Τράπεζα της Αγγλίας»... 

Η μόνη λύση ενάντια στο ανελέητα εξελισσόμενο σχέδιο θα ήταν να τερματιστεί αυτό που ξεκίνησε το 1694 και, αντ' αυτού, να δοθούν κράτη σε θέση να δημιουργούν και να ελέγχουν το δικό τους χρήμα χωρίς τοκογλυφία - όχι ανώνυμους ξένους - και χωρίς τόκους στην πηγή, όπου δύσκολα θα ήταν δυνατό για οποιονδήποτε να πλουτίσει έχοντας στην κατοχή του μια τράπεζα. Ένας ισλαμικός τύπος τραπεζικής πρέπει να είναι η απάντηση. Τα Πρωτόκολλα καυχιούνται ότι οι Γκογίμ δεν μπορούν ποτέ να βρουν πού βρίσκεται το κέντρο της δεσποτικής εξουσίας– αλήθεια, αλλά δεν χρειάζεται: το μόνο που θα χρειαζόμασταν είναι ένα πραγματικό χρηματικό σύστημα, που δεν θα πλουτίζει συνεχώς τους Αθέατους. Οι αλυσίδες του απατηλού χρέους πρέπει να σπάσουν.

φωτό

Τοῦ Nick Kollerstrom

... ή μια Προφητεία;

1920: Ο Henry Ford σχολίασε: «Είναι πολύ τρομερά αληθινό για μυθοπλασία, πολύ καλά τεκμηριωμένο για εικασίες, πολύ βαθιά στη γνώση του για τις μυστικές πηγές της ζωής για πλαστογραφία». (Dearborn Independent 10 Ιουλίου.)

1921: «Είναι πλαστά; Αλλά πώς μπορεί κανείς να εξηγήσει τότε αυτό το τρομερό προφητικό δώρο που προείπε όλα αυτά εκ των προτέρων; The Times, 8 Μαΐου.»[44]

Το 1991, ο Milton Cooper, στο κλασικό του έργο συνωμοσίας « Ιδού ένα χλωμό άλογο» , αναδημοσίευσε τα Πρωτόκολλα και πρόσθεσε: «Κάθε πτυχή του σχεδίου για υποδούλωσης του κόσμου έχει έκτοτε γίνει πραγματικότητα, επικυρώνοντας την αυθεντία της συνωμοσίας». σελ. 267.

2009: Henry Makow, Illuminati: « Η αυθεντικότητα των Πρωτοκόλλων είναι αυταπόδεικτη σε κάθε ενημερωμένο άτομο με ανοιχτό μυαλό. Περιγράφουν τον κόσμο στον οποίο ζούμε».

2012: Ο διαδικτυακός φιλόσοφος Kevin Boyle περιέγραψε τα Πρωτόκολλα ως «ένα έργο ιδιοφυΐας γραμμένο (προφανώς εκ πείρας) από έναν τραπεζικό ολιγάρχη που περιγράφει τη σύγχρονη κατάστασή μας με ακρίβεια και σαφήνεια που κανένας δημόσιος σχολιαστής δεν μπορεί να φτάσει».

Αυτό είναι πάνω από ένα αιώνα από τότε που εμφανίστηκαν!

Αν ….

Αν υπήρχε όντως μια τέτοια σκοτεινή πλεκτάνη, τότε θα είχε επηρεάσει τη διαδικασία αποκάλυψης, με την οποία τα Πρωτόκολλα ήρθαν στο φως της δημοσιότητας. Ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά.

1878 Ο πρώτος που έγραψε για αυτό που θεωρείται περιεχόμενο των Πρωτοκόλλων ήταν ο Maurice Joly, ο οποίος αυτοπυροβολήθηκε 14 χρόνια αφότου έγραψε το κείμενό του. Τι είδε; Είχε δει την ίδια την Πηγή τους ;

1884 Ο Joseph Schorst, όπως και ο Joly, ήταν μέλος της Τεκτονικής Στοάς Mizraim «Μεγάλη Ανατολή» στο Παρίσι. Κλέβει ένα αντίγραφο του μεγάλου μυστικού. Είναι ο Προδότης των Πρωτοκόλλων και προσπαθεί να σωθεί καταφεύγοντας στην Αίγυπτο, αλλά εκεί δολοφονείται. Θα θέλαμε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με αυτή τη ζωή και τον θάνατο - αλλά δυστυχώς, όλα έχουν εξαφανιστεί.

1897 Στη Ρωσία, ο Philip Stepanov, φίλος του Alexis Sukhotin, τυπώνει μερικά αντίγραφα αυτών των Πρωτοκόλλων, μεταφρασμένα στα ρωσικά από την Justine Glinka. Δεν έχουν απομείνει αντίγραφα.[45].- αλλά αντίγραφα πρέπει να έφτασαν στον Sergiei Nilus και στον Pavel Krushevan, αρχισυντάκτη της εφημερίδας Znamya της Αγίας Πετρούπολης.

1903 Ο εκδότης Krushevan δημοσίευσε τα Πρωτόκολλα σε δέκα διαδοχικά τεύχη. Δεν έχουν απομείνει αντίτυπα . Η εφημερίδα του έκλεισε αμέσως μετά την έκδοση και ο ίδιος βίωσε μια απόπειρα κατά της ζωής του, και έκτοτε φρόντιζε να έχει μαζί του τον δικό του μάγειρα.

1905 Ο Sergiei Nilus δημοσιεύει το βιβλίο «Το Μεγάλο μέσα στο Μικρό», ένα κεφάλαιο που περιλαμβάνει τα Πρωτόκολλα της Σιών. Το βιβλίο δεν έχει μεταφραστεί ποτέ στα Αγγλικά και έχει απομείνει μόνο ένα αντίγραφο.[46] που κατατέθηκε το 1906 στη Βρετανική Βιβλιοθήκη. Είναι ακόμα εκεί! Αυτό χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον Victor Marsden για την κλασική αγγλική μετάφρασή του, που δημοσιεύτηκε το 1923. Ο ίδιος ο Marsden πέθανε το 1920 αμέσως μετά τη μετάφραση. Ένας δημοσιογράφος της Morning Star φαίνεται να είχε κάνει μια παλαιότερη μετάφραση που δημοσιεύτηκε το 1919.

1906 Εμφανίζεται ξεχωριστή ρωσική μετάφραση, που εκδόθηκε από τον Georgi Butmi*.

1917 Στη Ρωσία μετά την Μπολσεβίκικη Επανάσταση, η κατοχή των Πρωτοκόλλων συνεπαγόταν θανατική ποινή, η οποία παρέμεινε σε ισχύ μέχρι τη δεκαετία του 1950.

1920 Ο εκδοτικός οίκος Putnam & Son της Νέας Υόρκης επρόκειτο να δημοσιεύσει ένα αγγλικό αντίγραφο των Πρωτοκόλλων, όταν ασκήθηκαν πιέσεις στον εκδότη που τον απειλούσαν με πτώχευση, και αντ' αυτού ειδοποίησε την ακύρωσή του.

1920 Ο Peer Lord Northcliffe, ιδρυτής της Daily Mail και ιδιοκτήτης των Times, έγραψε ένα άρθρο για τους Times (ανώνυμα, 8 Μαΐου, βλ. παραπάνω), αναρωτώμενος για το κείμενο και θαυμάζοντας τον προφητικό τους τόνο, λέγοντας: «Μια αμερόληπτη έρευνα αυτών των υποτιθέμενων εγγράφων και της ιστορίας τους είναι πολύ επιθυμητή». Τα επόμενα δύο χρόνια δηλώθηκε τρελός , έχασε την εφημερίδα του, πίστεψε ότι κάποιος προσπαθούσε να τον δηλητηριάσει και μετά πέθανε. Αυτή ήταν η τελευταία αναφορά σε βρετανική εφημερίδα για τα Πρωτόκολλα, για να μην τα χαρακτηρίσουμε δόλια.

1920 Ο Matvei Golovinski, πράκτορας της  Okhrana, πεθαίνει σε ηλικία 55 ετών, επομένως την επόμενη χρονιά θα μπορούσε να θεωρηθεί ο συγγραφέας των Πρωτοκόλλων.

1921 Αμοιβαία αντιφατικές αναφορές εφημερίδων που περιγράφουν πώς «πλαστογραφήθηκαν» τα Πρωτόκολλα εμφανίζονται στο Παρίσι, τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο. Ο ιδιοκτήτης των Times, Lord Northcliffe, εμφανίζεται να μην έχει πλέον τον έλεγχο της δικής του εφημερίδας και δημοσιεύεται μια αναφορά ριζικά διαφορετική από την προηγούμενη χρονιά.

Το 1924, ο Sergiei Nilus συνελήφθη από την μυστική αστυνομία (‘Cheka’) στο Κίεβο, φυλακίστηκε και βασανίστηκε. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου του είπε ότι αυτό ήταν σε αντάλλαγμα για το ότι «τους είχε κάνει ανυπολόγιστη ζημιά δημοσιεύοντας τα Πρωτόκολλα». Αφού αφέθηκε ελεύθερος για μερικούς μήνες, οδηγήθηκε ξανά ενώπιον της μυστικής αστυνομίας, της GPU ή ‘Cheka’ στη Μόσχα, και φυλακίστηκε. Απελευθερώθηκε το 1926 και πέθανε δύο χρόνια αργότερα.

1927 Ο Henry Ford, ο πλουσιότερος άνθρωπος της Αμερικής, αναγκάστηκε να ζητήσει δημόσια συγγνώμη επειδή επέτρεψε σε μια σειρά άρθρων στην εφημερίδα του, The Dearborne Independent, να συζητηθούν τα Πρωτόκολλα σαν να ήταν γνήσια.

1933: απαγγέλθηκαν ποινικές κατηγορίες εναντίον ορισμένων μελών του Ελβετικού Εθνικού Μετώπου, με σκοπό την απαγόρευση της δημοσίευσης των Πρωτοκόλλων. Πολλοί μάρτυρες κλήθηκαν από τον ενάγοντα, αλλά σε αυτούς που κλήθηκαν από τους κατηγορούμενους δεν επιτράπηκε να μιλήσουν ή επιτράπηκε μόνο σε έναν. Μετά από μια διετή δίκη, το Δικαστήριο απαγόρευσε τη δημοσίευση και ο δικαστής τα χαρακτήρισε «πλαστά». Η απόφαση αυτή (14 Μαΐου 1935) ανακοινώθηκε στον Εβραϊκό Τύπο πριν εκδοθεί από το Δικαστήριο.[47]

* Δύο ρωσικές μεταφράσεις : Ένας καθηγητής φιλοσοφίας στις ΗΠΑ εξέφρασε το ζήτημα ως εξής: «Υπήρχαν δύο ανεξάρτητες ρωσικές μεταφράσεις των Πρωτοκόλλων, η μία που δημοσιεύτηκε από τον Nilus και μια άλλη, που διέφερε σε ορισμένες λεπτομέρειες, που δημοσιεύτηκε από έναν άνδρα ονόματι Boutmi το 1905. Από την τελευταία προήλθε η γαλλική μετάφραση που δημοσιεύτηκε από τον εκδοτικό οίκο Revision το 1989. Είναι προφανώς σημαντικό να συγκεντρωθούν οι δύο εκδοχές».[48] Αυτό μπορεί να ισχύει, αλλά κανείς δεν το έχει κάνει. Μια σύντομη γεύση από την εικόνα εμφανίστηκε σε μια μαρτυρία που δόθηκε στη δίκη της Βέρνης το 1935:

Ο Boutmi ήταν ο εκδότης μιας άλλης έκδοσης των Πρωτοκόλλων, και θα παρατηρήσετε ότι στην έκδοσή του εμφανίζονται σχόλια από τον μεταφραστή [δηλαδή, από τα γαλλικά στα ρωσικά] που υποστήριζαν και υπογράμμιζαν ότι αυτοί οι Πρεσβύτεροι της Σιών δεν έχουν καμία σχέση με τη σιωνιστική οργάνωση. Ο μεταφραστής ήθελε να διορθώσει τον Boutmi, ο οποίος είχε υποστηρίξει στον πρόλογό του ότι υπήρχαν πολλά κοινά μεταξύ των Πρωτοκόλλων και της σιωνιστικής οργάνωσης.[49]

Ο ανώνυμος μεταφραστής εδώ εμφανίζεται να ήταν παρών με τον Georgy Butmi και πρόσθεσε κάποια επιχειρηματολογικά σχόλια αφού ο Butmi έγραψε τον πρόλογό του. Συμφωνούμε με αυτόν τον μεταφραστή ότι το έγγραφο δεν είχε καμία σχέση με τον Σιωνισμό. Αυτή είναι η δεύτερη φορά που ακούμε για έναν μεταφραστή, με την πρώτη μετάφραση να γίνεται από την Justine Glinka στο Παρίσι. Αυτή η ιστορία εμφανίζεται ως ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο των ισχυρισμών περί «πλαστογραφίας»: αν Ρώσοι αστυνομικοί είχαν συντάξει το κείμενο στο Παρίσι, θα είχαν πράγματι επιτρέψει να εμφανιστούν δύο διαφορετικές μεταφράσεις στα ρωσικά; [50]

Συμπεράσματα

I. Αν, λοιπόν, τα Πρωτόκολλα είναι γνήσια, τότε αποτελούν το αναθεωρημένο πρόγραμμα της φωτισμένης Τεκτονικής που σχηματίστηκε από μια εβραϊκή στοά του Τάγματος» - Nesta Webster, World Revolution, 1921, σ. 307.

Αυτή ίσως είναι η καλύτερη απάντηση που θα λάβουμε ποτέ ως προς την προέλευση αυτού του εγγράφου. Η Nesta Webster κατέληξε σοφά στο συμπέρασμα ότι «Τόσο εντυπωσιακές είναι, πράγματι, ορισμένες αναλογίες όχι μόνο μεταξύ του κώδικα του Weishaupt και των Πρωτοκόλλων, αλλά και μεταξύ των Πρωτοκόλλων και των μεταγενέστερων μυστικών εταιρειών, συνεχειών των Illuminati, που η συνέχιση της ιδέας σε όλο το κίνημα γίνεται εμφανής».[51]

Το πρόβλημα είναι ότι το «εμείς» των Πρωτοκόλλων έχει κάποιο είδος βαθιάς ταυτότητας που φαίνεται διαχρονική και δεν μοιάζει με τίποτα άλλο. Έχει τετραπλό χαρακτήρα, όντας με τη σειρά του τραπεζίτης, Εβραίος, Τέκτονας και ‘Illuminati’’.

II. Όσον αφορά τις διάφορες αφηγήσεις περί πλαστογραφίας, μπορούμε να συμφωνήσουμε με τον Henry Makow: « Κατά τη γνώμη μου, η απαγόρευση των Πρωτοκόλλων επί ποινή θανάτου στη Μπολσεβίκικη Ρωσία [52] και η καταδίκη του στη Δύση σήμερα αποδεικνύει την αυθεντικότητά του. Αν το σχέδιό σας για παγκόσμια κυριαρχία διέρρευε, τι θα κάνατε; Θα το παραδεχόσασταν; Όχι, θα χρησιμοποιούσατε έναν στρατό κρυπτογραφημένων κειμένων για να στιγματίσετε το έγγραφο ως απάτη που υποκινείται από «προκατάληψη» και «αντισημιτισμό». Έχουν εκτελέσει αυτόν τον έλεγχο ζημιών τέλεια, ένα μέτρο της δύναμής τους να εξαπατούν ακόμη και μπροστά στην αλήθεια. Αυτή είναι η μόνη συνωμοσία που έχει επικρατήσει παρά το γεγονός ότι το σχέδιο είναι ελεύθερα διαθέσιμο» - Illuminati, σελ. 112

III. Οι Γάλλοι πράκτορες της Okhrana, Golovinski και Rachovski, έπεσαν θύματα κλοπής ταυτότητας μετά θάνατον από εκείνους που επιθυμούσαν να κατασκευάσουν πλαστογραφημένες αφηγήσεις.[53] Για τον Matvei Golovinski επήλθε βολικά ο θάνατός του, το 1920, αμέσως πριν η Radziwill τον κατονομάσει ως Συγγραφέα των Πρωτοκόλλων. Δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα διαθέσιμο για τη βιογραφία του - αν και υπάρχει ένα κόμικ που μπορείτε να διαβάσετε γι' αυτόν. Εν τω μεταξύ, υποθέτω ότι δεν βρισκόταν στο Παρίσι π.χ. το 1898 ή όποτε η ιστορία της συγγραφής των Πρωτοκόλλων απαιτούσε να βρίσκεται εκεί. Ο πατέρας του γνώριζε τον Dostoevsky , κάτι που έχει οδηγήσει σε ισχυρισμούς για στυλιστική ομοιότητα με τον Θρύλο του Μεγάλου Ιεροεξεταστή (1894) του Dostoevsky. Αλλά, αυτό είναι πραγματικά υπερβολικό! Αρκεί να πούμε ότι αν ο Golovinski είχε κάποια τέτοια ρωσική έμπνευση, η ιδέα να πάει στο Παρίσι και να το συνθέσει στα γαλλικά θα γινόταν ακόμη πιο παράλογη.

IV . Λίγα αντίτυπα του Διαλόγου του Joly παρέμειναν στην Ευρώπη τον 19ο αιώνα , αφού η αστυνομία του Ναπολέοντα Γ΄ τα είχε κατασχέσει, και είναι απίθανο να υπήρχε αντίγραφο στην Αγία Πετρούπολη. Θέλετε να πιστέψετε ότι πράκτορες της Okhrana στη Ρωσία έστειλαν πράκτορες στο Παρίσι, με οδηγίες να χρησιμοποιήσουν αυτό το δυσεύρετο κείμενο, το οποίο ήταν εντελώς απαλλαγμένο από αντισημιτικά σχόλια , με μοναδικό σκοπό την υποδαύλιση του αντισημιτισμού; Αυτή η ιστορία δεν θα έχει ποτέ νόημα. Δεν είναι σαφές αν οι βιβλιοθήκες του Παρισιού είχαν αντίγραφο, πιθανώς γι' αυτό η Wikipedia ισχυρίζεται ότι η Okhrana απέκτησε το αντίγραφό της αυτού του κειμένου στη Γενεύη. Αλλά σε αυτή την περίπτωση, πώς θα ήξεραν ότι ήθελαν να το αναζητήσουν; (Μια άλλη αφήγηση αναφέρει ότι ο γιος του Joly, ο Charles, ήρθε στην Αγία Πετρούπολη το 1902 για να συναντήσει τον Golowinski και να του δώσει ένα αντίγραφο του βιβλίου, αυτή η απίθανη ιστορία εμφανίστηκε το 2001 )[54]

V. Πιο αξιόπιστες εκδοχές της ιστορίας περιλαμβάνουν ένα πρώιμο κείμενο που δόθηκε στον επικεφαλής της Okhrana στη Ρωσία, τον Nikolai Tcherevine ( ή ‘Cherevin’ ), ο οποίος πέθανε το 1896. Η πριγκίπισσα Radziwill είχε μια μακροχρόνια σχέση μαζί του, την πιο σημαντική στη ζωή της σύμφωνα με τον βιογράφο της.[55] Είναι μέρος του Μυστηρίου των Πρωτοκόλλων, επειδή θα της είχε πει κάτι σχετικά με αυτό. Μια έρευνα της βιογραφίας ή της αλληλογραφίας του Tcherevine σχετικά με αυτό θα ήταν πολύτιμη. Ομοίως, δεν υπάρχει λόγος να αμφισβητηθεί η υπογεγραμμένη και μαρτυρημένη κατάθεση του Philip Stepanov, ότι κατείχε αντίγραφο των Πρωτοκόλλων το 1895 (βλ. Σημείωση 22), καθώς και ότι είχε λάβει το αντίγραφό του από τον Alexay Sukhotin.

VI. Ο Nilus έλαβε το κείμενο στα γαλλικά, σύμφωνα με μαρτυρία στη δίκη της Βέρνης το 1935: Ο M. Du Chayla  ισχυρίστηκε ότι ο Nilus το είχε λάβει έμμεσα από τον Rachovskii, τον πράκτορα της Okhrana στο Παρίσι, ενώ ο Nilus ισχυρίστηκε ότι το είχε λάβει από τον Sukhotin. Αλλά, αν η ρωσική αστυνομία πλαστογραφούσε το έγγραφο στο Παρίσι, θα το εμπιστεύονταν πραγματικά σε έναν μοναχό, με μια αόριστη ελπίδα ότι μια μέρα θα το μετέφραζε στα ρωσικά; Αν το συνέταξαν για να προκαλέσουν αντισημιτισμό στη Ρωσία, τότε αυτό θα μπορούσε να «λειτουργήσει» μόνο με το έγγραφο στα ρωσικά. Ο Du Chayla ισχυρίστηκε στη Βέρνη ότι ο Nilus γνώριζε ότι είχε προέλθει από την Okhrana: δεν θα τον έκανε αυτό ακόμη λιγότερο πιθανό να μπει στον κόπο να το μεταφράσει στα ρωσικά; Μια τόσο ανόητη ιστορία θα λειτουργούσε μόνο αν ο Nilus ήταν πράκτορας της Okhrana, κάτι που ούτε ο Du Chayla υπαινίχθηκε. Αυτή η αφήγηση είναι κλειδωμένη σε αυτοαντιφάσεις! Στην πραγματικότητα, ο Nilus πίστευε απόλυτα ότι τα Πρωτόκολλα ήταν γνήσια, όπως αργότερα πίστευε απόλυτα ότι η μπολσεβίκικη επανάσταση του 1917 (με τη δολοφονία της ρωσικής βασιλικής οικογένειας) ήταν μια έκφραση, στην πράξη, του βαθιά δομημένου σχεδίου δράσης των Πρωτοκόλλων.

Λένιν 1918,πρῶτος χρόνος μπολσεβίκικης ἐπαναστάσεως :Εἶσαι ἀντισημίτης; Ποινή ΘΑΝΑΤΟΣ

VII . «Απομένει ένας μικρός χώρος που πρέπει να διασχίσουμε πριν όλα τα κράτη της Ευρώπης κλειδωθούν στις σπείρες του συμβολικού φιδιού με το οποίο συμβολίζουμε τον λαό μας.» Πρωτόκολλο 2 (Έλληνες πολίτες, παρακαλώ σημειώστε) Ζούμε σε έναν κόσμο σήμερα όπου μόνο πολύ λίγα έθνη δεν έχουν ακόμη κεντρικές τράπεζες που ελέγχονται από τους Rothschild - το Ιράν, η Συρία, η Βόρεια Κορέα - και τέτοια έθνη είναι αυτά που μπορεί να βομβαρδιστούν μέχρι να υποταχθούν μέχρι να το κάνουν.

Συνεπώς, τα έθνη αντιμετωπίζουν τρομερά προβλήματα από το χρέος, σχεδόν όλα είναι χρεωμένα - ή, φανταστείτε ότι είναι - μια κατάσταση που μας θυμίζει τον ορισμό της βλακείας των Χριστιανών, που ευγενικά παρέχεται στα Πρωτόκολλα:

Πόσο ξεκάθαρη είναι η υπανάπτυκτη δύναμη σκέψης των καθαρά ωμών εγκεφάλων των Χριστιανών, όπως εκφράζεται στο γεγονός ότι δανείζονται από εμάς με πληρωμή τόκων, χωρίς ποτέ να σκέφτονται ότι όλα αυτά τα χρήματα, συν μια επιπλέον πληρωμή τόκων, πρέπει να τα βρουν από τις κρατικές τους τσέπες για να τα βγάλουν πέρα ​​μαζί μας. Τι θα μπορούσε να είναι απλούστερο από το να πάρουν τα χρήματα που ήθελαν από τον ίδιο τους τον λαό;

Αλλά αποτελεί απόδειξη της ιδιοφυΐας του εκλεκτού μας μυαλού το γεγονός ότι έχουμε καταφέρει να παρουσιάσουμε το ζήτημα των δανείων προς αυτούς με τέτοιο τρόπο ώστε να έχουν δει σε αυτά ακόμη και ένα πλεονέκτημα για τον εαυτό τους. (Πρωτ. 21)

Η μόνη λύση ενάντια στο ανελέητα εξελισσόμενο σχέδιο θα ήταν να τερματιστεί αυτό που ξεκίνησε το 1694 και, αντ' αυτού, να δοθούν κράτη σε θέση να δημιουργούν και να ελέγχουν το δικό τους χρήμα χωρίς τοκογλυφία - όχι ανώνυμους ξένους - και χωρίς τόκους στην πηγή.[56] όπου δύσκολα θα ήταν δυνατό για οποιονδήποτε να πλουτίσει έχοντας στην κατοχή του μια τράπεζα. Ένας ισλαμικός τύπος τραπεζικής πρέπει να είναι η απάντηση. Τα Πρωτόκολλα καυχιούνται ότι οι Γκογίμ δεν μπορούν ποτέ να βρουν πού βρίσκεται το κέντρο της δεσποτικής εξουσίας.[57]– αλήθεια, αλλά δεν χρειάζεται: το μόνο που θα χρειαζόμασταν είναι ένα πραγματικό χρηματικό σύστημα, που δεν θα πλουτίζει συνεχώς τους Αθέατους. Οι αλυσίδες του απατηλού χρέους πρέπει να σπάσουν.

Ἀπό : unz.com

Ἡ Γέννησις τῶν Πρωτοκόλλων ( μέρος α΄)

φωτό πάνω 

Ἡ Πελασγική

Ἡ Γέννησις τῶν Πρωτοκόλλων ( μέρος α΄)

 Στήν Σοβιετική Ῥωσσία προειδοποιοῦσαν γιά ὅσους κατεῖχαν τά "Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών " :  

" Η κατοχή αυτών των εγγράφων

τιμωρείται με άμεσο θάνατο" ( φωτό ἀριστερά ) 

Τοῦ Nick Kollerstrom

... Αυτό το κείμενο δεν προήλθε από κανένα βιβλίο ή παράδοση, αλλά ήρθε μετά την κατάληψη του ελέγχου των γαλλικών και βρετανικών τραπεζικών συστημάτων. Μόνο μετά από τέτοια συντριπτικά και πρωτοφανή γεγονότα μπόρεσε η νέα, οικονομική τεχνική για την Παγκόσμια Κυριαρχία να φτάσει στην σκληρή και άκαρδη νοημοσύνη που συνέθεσε τα Πρωτόκολλα. Δεν θα μπορούσα να υποθέσω ότι συνέβη νωρίτερα, και μπορεί να ήταν περίπου μια δεκαετία μετά από αυτές τις πράξεις - όταν η εκπληκτική σημασία του πλούτου τους, καθώς και ίσως η επιτυχία του Ιλουμινισμού του  Weishaupt, άνθισε μέσα στην διαβολική πλεκτάνη...

 Εδώ υποστηρίζεται ότι «τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» συντάχθηκαν κυρίως μεταξύ 1818 και 1864. Εδώ διερευνούμε τη θέση που διατύπωσε ο Henry Makow, ότι συντάχθηκαν στο Παρίσι από ένα μέλος της τραπεζικής δυναστείας των Rothschild.[1] Θα εξεταστούν επίσης ορισμένες από τις αξιώσεις περί «πλαστογραφίας».

Ένα σύντομο σκίτσο φόντου

Το 1815, ο Lionel Nathan Rothschild νίκησε την Τράπεζα της Αγγλίας, την οποία κατέρρευσε μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Στην πραγματικότητα ανέλαβε την Τράπεζα της Αγγλίας και το 1816 έκανε σχεδόν το ίδιο με τη Γαλλία, η τράπεζά της εξαγοράστηκε από τους Rothschild: δύο εθνικές τράπεζες.[2] Κάτι τέτοιο ήταν εντελώς ανήκουστο: ότι, μέσω εικασιών, μια οικογένεια απέκτησε οικονομική δύναμη πάνω στα έθνη-κράτη. Το 1818 οι Rothschild χορήγησαν δάνεια σε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ξεκινώντας από την Πρωσία και στη συνέχεια με δάνεια στην Αγγλία, την Αυστρία, τη Νάπολη και τη Ρωσία.

Όπως παρατηρούσαν τα Πρωτόκολλα, ο Τεκτονισμός χρησιμοποιήθηκε ως μέσο απόκρυψης του νέου κινήματος, που διατυπώθηκε από τον ευφυή εγκέφαλο Adam Weishaupt στη Βαυαρία: τη δεκαετία του 1780 ένας Λουσιφεριανός «Ιλουμινισμός» άρχισε να διαπερνά τις Δυτικές Τεκτονικές Στοές, με μια φιλοσοφία ριζικά διαφορετική από αυτήν που περιείχαν νωρίτερα. Ο Weishaupt έγραψε: «Η μεγάλη δύναμη του Τάγματός μας έγκειται στην απόκρυψή του, ας μην εμφανίζεται ποτέ, πουθενά με το όνομά του, αλλά πάντα καλυμμένο από ένα άλλο όνομα και μια άλλη ενασχόληση. Κανένας δεν είναι πιο κατάλληλος από τους τρεις κατώτερους βαθμούς της Μασσωνίας. Το κοινό είναι συνηθισμένο σε αυτό, περιμένει λίγα από αυτό και ως εκ τούτου του δίνει μικρή σημασία».[3]

Το 1781, η ιεραρχία των Ιλλουμινάτι προστέθηκε στους τρεις πρώτους βαθμούς της Μασσωνίας (Τέκτονες στο Συνέδριο του Wilhelmsbad, 20 Δεκεμβρίου). Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, ο Comte de Virieu, ένας Μασσώνος από τη Μαρτινιστική στοά στη Λυών, ανέφερε : «Μπορώ μόνο να σας πω ότι όλα αυτά είναι πολύ πιο σοβαρά από ό,τι νομίζετε. Η συνωμοσία που υφαίνεται είναι τόσο καλά μελετημένη που θα είναι αδύνατο για τη Μοναρχία και την Εκκλησία να της ξεφύγουν».[4]

Τι ήταν τόσο ισχυρό στο νέο κίνημα, ποια ήταν η τρομερή του ισχύς; Ήταν αυτό που υποδηλώνουμε εδώ ως ένα πνευματικό κίνημα, που απειλεί να καταστρέψει ολόκληρη την καθιερωμένη τάξη πραγμάτων, που ήταν εβραϊκό στον πυρήνα του.[5] («οι γιατροί της Απιστίας») και βασιζόταν στον θεϊκό τρόπο με τον οποίο το χαρτονόμισμα μπορούσε να δημιουργηθεί από το τίποτα – με επιβολή τόκων πάνω σε αυτό.

Η Έναρξη είχε ξεκινήσει το 1694, δύο αιώνες νωρίτερα, με έναν Ολλανδό βασιλιά να ανεβαίνει στον αγγλικό θρόνο και Ολλανδούς χρηματοδότες να τοποθετούν λίγο χρυσό, αποκτώντας έτσι τη μαγική ικανότητα να πολλαπλασιάζουν τα χαρτονομίσματα - ονομαζόταν «Τράπεζα της Αγγλίας». Είναι μια ιστορία που έχει ειπωθεί καλά. Εδώ ασχολούμαστε μόνο με μια δημιουργική πράξη, ίσως ενάμιση αιώνα αργότερα: πότε ένα άτομο συνέθεσε τα φρικτά είκοσι τέσσερα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών»; Υποθέτουμε ότι ήταν κάποιος από τον 33ο βαθμό , στη Στοά Mizraim του Παρισιού, ο οποίος ίσως τα έδινε μηνιαίως για μερικά χρόνια.

Οι Rothschild

( φωτό ἀριστερά )

Σαφώς, υπάρχει ένα «εγώ» στο κείμενο, ένας μόνο Συγγραφέας, π.χ.: «Σήμερα θα θίξουμε το οικονομικό πρόγραμμα, το οποίο ανέβαλα για το τέλος της έκθεσής μου ως το πιο δύσκολο, το επιστέγασμα και το αποφασιστικό σημείο των σχεδίων μας». (Πρωτόκολλο 20)

Το 6ο Πρωτόκολλο περιγράφει την εμπειρία της κατάρρευσης ενός εθνικού νομίσματος, όπου «εμείς», το τρομερό μυστικό «εμείς», έχουμε τη δύναμη να το κάνουμε αυτό. Υποστηρίζουμε εδώ την άποψη του Henry Makow, ότι πρέπει να ήταν ένας Rothschild που είπε τα λόγια: « Δημιουργούμε τεράστια μονοπώλια από τα οποία εξαρτώνται ακόμη και οι μεγάλες περιουσίες των Χριστιανών, έτσι ώστε να καταλήξουν στον πάτο μαζί με την πίστωση των κρατών την επόμενη μέρα από την πολιτική συντριβή ». Αυτή η φράση πρέπει να βασίζεται στην ιστορική πραγματικότητα του 1815-1818 και να είναι γραμμένη από προσωπική εμπειρία.[6]

Αυτό το κείμενο δεν προήλθε από κανένα βιβλίο ή παράδοση, αλλά ήρθε μετά την κατάληψη του ελέγχου των γαλλικών και βρετανικών τραπεζικών συστημάτων. Μόνο μετά από τέτοια συντριπτικά και πρωτοφανή γεγονότα μπόρεσε η νέα, οικονομική τεχνική για την Παγκόσμια Κυριαρχία να φτάσει στην σκληρή και άκαρδη νοημοσύνη που συνέθεσε τα Πρωτόκολλα. Δεν θα μπορούσα να υποθέσω ότι συνέβη νωρίτερα, και μπορεί να ήταν περίπου μια δεκαετία μετά από αυτές τις πράξεις - όταν η εκπληκτική σημασία του πλούτου τους, καθώς και ίσως η επιτυχία του Ιλουμινισμού του  Weishaupt [7], άνθισε μέσα στην διαβολική πλεκτάνη.

Αν κοιτάξετε πίσω σε κάθε πόλεμο στην Ευρώπη κατά τον δέκατο ένατο αιώνα, θα δείτε ότι πάντα κατέληγαν με την εγκαθίδρυση μιας «ισορροπίας δυνάμεων». Με κάθε αναδιάταξη υπήρχε μια ισορροπία δυνάμεων σε μια νέα ομάδα γύρω από τον Οίκο των Rothschild στην Αγγλία, τη Γαλλία ή την Αυστρία. Ομαδοποιούσαν τα έθνη έτσι ώστε αν κάποιος βασιλιάς παρέκκλινε από τη γραμμή, να ξεσπάσει πόλεμος και ο πόλεμος να αποφασιστεί από την κατεύθυνση της χρηματοδότησης. Η έρευνα των χρεών των εμπόλεμων εθνών συνήθως δείχνει ποιος έπρεπε να τιμωρηθεί (οικονομολόγος Δρ. Stuart Crane [8]).

– η ακριβής πολιτική που περιγράφεται στο Πρωτόκολλο 2: « Είναι απαραίτητο για τον σκοπό μας οι πόλεμοι, στο μέτρο του δυνατού, να μην οδηγούν σε εδαφικά κέρδη: ο πόλεμος θα μεταφερθεί έτσι σε οικονομικό επίπεδο, όπου τα έθνη δεν θα παραλείψουν να αντιληφθούν στη βοήθεια που παρέχουμε τη δύναμη της κυριαρχίας μας, και αυτή η κατάσταση πραγμάτων θα θέσει και τις δύο πλευρές στο έλεος των διεθνών μας πρακτόρων».

Στις 19 Ιουνίου 1815, ο Nathan Mayer Rothschild κατέρρευσε το αγγλικό χρηματιστήριο και στις 20-21 Ιουνίου η οικογένεια Rothschild απέκτησε τον πλήρη έλεγχο της βρετανικής οικονομίας και ανάγκασε την Αγγλία να ιδρύσει μια νέα τράπεζα της Αγγλίας, την οποία ο Nathan έλεγχε πλήρως. Εκείνη τη χρονιά, ο Nathan Mayer Rothschild [9] στην ουσία ανέλαβε την Τράπεζα της Αγγλίας, και έγινε ο Nathan Mayer, Baron de Rothschild.[10] Στη συνέχεια, στη Γαλλία, στις 5 Νοεμβρίου 1818, οι πράκτορες  των Rothschild άρχισαν να αγοράζουν τεράστια ποσά γαλλικών κρατικών ομολόγων και « οι Rothschild απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο των οικονομικών της Γαλλίας». (Ibid) Ο γιος του, Amschel, ο Mayer, είναι γνωστός για τη φράση του 1838: «Επιτρέψτε μου να εκδίδω και να ελέγχω το χρήμα ενός έθνους και δεν με νοιάζει ποιος θεσπίζει τους νόμους του». Οι Rothschild επωφελήθηκαν πάρα πολύ από τους πολέμους, χρηματοδοτώντας και τις δύο πλευρές σύμφωνα με τις συμβουλές των Πρωτοκόλλων.

«Είναι πιο πιθανό ο εγγονός του Rothschild, ο Lionel Nathan Rothschild (1809-1879) ή κάποιος σαν αυτόν, να είναι ο συγγραφέας», υπέθεσε ο Henry Makow. Ο Lionel Rothschild επιλέχθηκε για τον ρόλο του τραπεζίτη «Sidonia» σε ένα μυθιστόρημα του Benjamin D’Israeli, με τίτλο «Coningsby » (1844):

Κανένας υπουργός κράτους δεν είχε τέτοια επικοινωνία με μυστικούς πράκτορες και πολιτικούς κατασκόπους όσο ο Sidonia. Διατηρούσε σχέσεις με όλους τους έξυπνους απόκληρους του κόσμου. Ο κατάλογος των γνωριμιών του, με τη μορφή Ελλήνων, Αρμενίων, Μαυριτανών, μυστικών Εβραίων, Τατάρων, Τσιγγάνων, περιπλανώμενων Πολωνών και Καρμπονάρων, θα έριχνε ένα περίεργο φως σε εκείνες τις υπόγειες υπηρεσίες για τις οποίες ο κόσμος γενικά γνωρίζει τόσο λίγα, αλλά οι οποίες ασκούν τόσο μεγάλη επιρροή στα δημόσια γεγονότα. Η μυστική ιστορία του κόσμου ήταν το χόμπι του. Η μεγάλη του ευχαρίστηση ήταν να αντιπαραβάλλει το κρυφό κίνητρο, με το δημόσιο πρόσχημα, των συναλλαγών.[11]

Ο James Meyer Rothschild (1792 – 1868) ήταν Μασσώνος Σκωτσέζου Τύπου 33ου βαθμού, ήταν σύμβουλος δύο βασιλιάδων της Γαλλίας και έγινε ο πιο ισχυρός τραπεζίτης της χώρας μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Αυτός και η εκλεπτυσμένη Βιεννέζα σύζυγός του βρέθηκαν στο επίκεντρο της παρισινής κουλτούρας. Κάποιος θα μπορούσε εδώ να προσθέσει ότι το κείμενο γράφτηκε από έναν εχθρό του αλκοόλ, από τα σχόλιά του για το αλκοόλ και τους γκόιμ.

Το μεγάλο φίδι, που κουλουριαζόταν στην 24πλη σκοτεινή του δόξα, απειλώντας να αγκαλιάσει τον κόσμο, γεννήθηκε τότε; Το μυαλό που το συνέλαβε είχε, όπως παρατήρησε ο Solzhenitsyn, «ικανότητες πολύ ανώτερες από τις κανονικές», και το σχέδιό του ήταν «πιο περίπλοκο από μια πυρηνική βόμβα».[12] Αυτό δεν είναι το κείμενο που έχουμε τώρα, επειδή είχε βελτιωθεί πριν από την εμφάνισή του στο Πρώτο Διεθνές Παγκόσμιο Σιωνιστικό Συνέδριο στη Βασιλεία το 1897.

Το κείμενο του Maurice Joly

Μερικοί αναγνώστες – ή ίσως οι περισσότεροι – θα πιστέψουν ότι τα Πρωτόκολλα ήταν «πλαστογραφία». Πλαστογραφία τινος πράγματος; Εδώ ορίζουμε αυτήν την έννοια ως την έννοια ότι τα Πρωτόκολλα συντάχθηκαν γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα . Υπάρχουν αρκετές αναφορές σε γεγονότα του τέλους του 19ου αιώνα στο κείμενο, π.χ. η ιδέα ότι υπάρχουν πολιτικοί που μπορούν να χειραγωγηθούν έχοντας κάποιο στίγμα στον χαρακτήρα τους: «κάποιο Panama». Η κρίση του Panama συνέβη το 1892. Αν πιστεύετε ότι είναι πλαστογραφία, θα πιστεύετε ότι συντάχθηκε μετά από αυτήν την ημερομηνία και έγινε από ένα μέλος της ρωσικής μυστικής αστυνομίας, την «Okhrana» – που πήγε στο Παρίσι και το έγραψε στα γαλλικά, αυτή είναι η ιστορία.[13]

Το 1864, εκδόθηκε το βιβλίο του Maurice Joly ( φωτό ἀριστερά ), « Διάλογοι στην Κόλαση » [14] το οποίο είχε σαφώς επικαλυπτόμενο υλικό από τα Πρωτόκολλα. Το ένα είχε αντιγράψει από το άλλο. Αυτό το γεγονός αποτελεί το σημείο εκκίνησης, με το οποίο συμφωνούν όλοι. Εδώ διερευνάται η υπόθεση του Henry Makow, σύμφωνα με την οποία ο Joly αντέγραψε, έχοντας δει τα Πρωτόκολλα, και όχι το αντίστροφο.

Ο Maurice Joly, «ένας Εβραίος του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Joseph Levy, ήταν ένας δια βίου Μασσώνος και μέλος της «Στοάς του Mizraim »», εξήγησε ο Henry Makow , «Ήταν ο προστατευόμενος του Adolph Cremieux (Isaac Moise Cremieux 1796-1880), επικεφαλής της στοάς και υπουργού στην υποστηριζόμενη από τους Εβραίους κυβέρνηση του Leon Gambetta».[15] Αυτή η σύνδεση με τη Στοά Mizraim είναι σημαντική.

Το κείμενο του Joly είχε θεωρηθεί ως πολεμική εναντίον του Ναπολέοντα Γ΄, ο οποίος τον συνέλαβε γι' αυτό. Λίγοι θα διάβαζαν αυτό το κείμενο σήμερα, εκτός αν μελετούσαν γαλλική λογοτεχνία - ενώ εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο διαβάζουν συνεχώς τα Πρωτόκολλα, λόγω του θλιβερού, ελπιδοφόρου τρόπου με τον οποίο φαίνεται να περιγράφει πώς εξελίσσεται ο κόσμος μας. Κανένα άλλο κείμενο δεν φαίνεται να περιγράφει τον 20ό αιώνα - και τον 21ο . Έχει χαρακτηριστεί ως το δεύτερο πιο πολυδιαβασμένο κείμενο μετά τη Βίβλο,[16] ως μόνιμα τυπωμένο σε όλο τον κόσμο, μεταφρασμένο σε κάθε γραπτή γλώσσα και ως το πιο βαθυστόχαστο πολιτικό κείμενο από την "Πολιτεία" του Πλάτωνα .[17]

Λιγότερο από το ένα έκτο του κειμένου των Πρωτοκόλλων επικαλύπτεται με το κείμενο Joly.[18] Αυτός ο βαθμός επικάλυψης μπορεί να μην είναι αρκετός για να υποδείξει την προέλευσή του. Το κείμενο του Joly είναι η τυπική μακιαβελική φιλοσοφία, σχετικά με το πώς οι πολιτικοί πρέπει να εξαπατούν και να λένε ψέματα, κ.λπ.: ενώ τα Πρωτόκολλα είναι προφητικά για το τι επρόκειτο να αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα , φτάνουν στο μέλλον, κάτι που μπορεί να σήμαινε λίγα για τον Joly. Για τον Joly, ο δεσποτισμός έπρεπε να επιτευχθεί χωρίς βία: «η βία δεν παίζει κανένα ρόλο» (σελ. 174)· «Εγώ που έχω υιοθετήσει ως τελική πολιτική, όχι τη βία, αλλά την αυτο-αφάνεια» (σελ. 226) - ενώ τα Πρωτόκολλα περιγράφουν ένα πρόγραμμα συστηματικής καταστολής των εχθρών και μυστικά.

Συγκρίνοντας δύο από τα κείμενα των Πρωτοκόλλων (με ευχαριστίες στον Henry Makow ): Οι Διάλογοι του Joly λένε: «Παντού η δύναμη προηγείται του δικαίου. Η πολιτική ελευθερία είναι απλώς μια σχετική ιδέα. Η ανάγκη για ζωή είναι αυτό που κυριαρχεί στα κράτη όπως και στα άτομα», το οποίο συγκρίνεται με το Πρώτο Πρωτόκολλο: «Από τον νόμο της φύσης το δίκαιο έγκειται στη δύναμη. Η πολιτική ελευθερία είναι μια ιδέα αλλά όχι ένα γεγονός, και πρέπει κανείς να ξέρει πώς να τη χρησιμοποιεί [την πολιτική ελευθερία] ως δόλωμα κάθε φορά που φαίνεται απαραίτητο να προσελκύσει τις μάζες... στο κόμμα κάποιου με σκοπό τη συντριβή ενός άλλου που βρίσκεται στην εξουσία». (Πρωτόκολλα 1) Η διαφορά εδώ δεν θα μπορούσε να είναι πιο εντυπωσιακή: ο Joly αναλογίζεται τα ζητήματα ως πολιτικός θεωρητικός, ενώ αντίθετα δεν μπορούμε να αμφιβάλλουμε ότι ο συγγραφέας των Πρωτοκόλλων περιγράφει την πραγματική πρακτική, τι έχει επιτευχθεί και τι επιτυγχάνεται.

Οι Διάλογοι του Joly λένε: «Οι επαναστατικές αναταραχές που καταστέλλονται στη χώρα κάποιου θα πρέπει να υποκινούνται σε όλη την Ευρώπη», εκφράζοντας μια τυπική μακιαβελική τακτική για ένα έθνος-κράτος (που ασκείται πολύ από το Λονδίνο κατά την ακμή της βρετανικής αυτοκρατορίας), και αυτό είναι συγκρίσιμο με το 7ο Πρωτόκολλο : «Σε όλη την Ευρώπη... πρέπει να δημιουργήσουμε αναταραχές, διχόνοιες, εχθρότητες». Αλλά, δεν υπάρχει καμία αναφορά στην καταστολή αυτών στη χώρα κάποιου. Ο Συγγραφέας δεν έχει έθνος-κράτος να προωθήσει, όλα τα ευρωπαϊκά κράτη πρέπει να υποταχθούν!

Δεν υπάρχει τίποτα αντισημιτικό στο κείμενο Joly, δεν περιέχει καμία υπόνοια εβραϊκής πλεκτάνης. Ενώ τα Πρωτόκολλα δεν αφορούν τίποτα άλλο. Αν η ρωσική Okhrana ήθελε να υποκινήσει τον αντισημιτισμό -υποτίθεται, όπως μας λένε, τον λόγο για την «πλαστογράφηση»- γιατί στο καλό να ήθελαν να αναφερθούν σε αυτό το κείμενο;

Ο Maurice Joly γνώριζε κάτι τρομερό. Έπρεπε να φανταστεί το 1864 μια κάθοδο στην Κόλαση για να την περιγράψει - και φυλακίστηκε για τις προσπάθειές του. Ειπώθηκε γι' αυτόν: «Είναι διαρκές του επίτευγμα το γεγονός ότι αποκάλυψε, στην ανάλυση της δικής του εποχής, τα τρωτά σημεία της σύγχρονης πολιτικής σε μια νέα μορφή τυραννίας».[19] Τι νέα τυραννία ήταν αυτή; Ο μοναδικός και ακριβής στόχος του Διαλόγου του, επιβεβαίωσε στα εισαγωγικά λόγια, ήταν να περιγράψει: «... ένα συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα που δεν έχει μεταβάλει τις μεθόδους του ούτε για μια μέρα από την ατυχή και, δυστυχώς, ήδη πολύ μακρινή ημερομηνία της εγκαινίασής του... Η υπερφυσική διάρκεια ορισμένων επιτυχιών [σε αυτόν τον τομέα] αποσκοπεί επιπλέον στη διαφθορά της ίδιας της ειλικρίνειας· αλλά η δημόσια συνείδηση ​​παραμένει, και οι ουρανοί θα παρέμβουν μια μέρα στα παιχνίδια που παίζονται εναντίον της » .

Τι θα μπορούσε να εννοεί; Ισχυρίζεται εδώ ότι έγραψε το βιβλίο του για να προειδοποιήσει για ένα τρομερό πολιτικό σχέδιο, το οποίο είχε ήδη ξεκινήσει , το οποίο θεωρούσε ότι δεν παρέκκλινε ποτέ από τον στόχο του από τότε που συνελήφθη, το οποίο φαινόταν να έχει μια υπερφυσική ικανότητα να διαφθείρει « την ίδια την ειλικρίνεια» - και ότι θα χρειαζόταν η παρέμβαση του ουρανού για να το σταματήσει! Το μήνυμά του, όπως ισχυρίστηκε, ίσχυε για όλες τις κυβερνήσεις, όχι για μία συγκεκριμένα. Λάβετε υπόψη ότι ο Joly είχε βάλει όρκο μυστικότητας στους Μασσώνους και έτσι δεν μπορούσε να πει τίποτα πιο άμεσο.

Υποστηρίζω ότι αυτά τα πολύ σημαντικά λόγια του Joly είναι συμβατά με μια ημερομηνία σύνθεσης στη δεκαετία του 1840 για τα Πρωτόκολλα: ήταν μια «μακρινή» ημερομηνία και όμως σαφώς μέσα στην προσωπική του μνήμη. Αυτή ήταν η εποχή του Marx και της μεγάλης επαναστατικής αναταραχής στην Ευρώπη.

Από τη Γαλλία στη Ρωσία [20]

Ο Sergius Alexandrovich Nilus δημοσίευσε τα Πρωτόκολλα το 1905. Είχε υπηρετήσει στην αυλή του Τσάρου Νικολάου Β' ως Υπουργός Ξένων Θρησκευμάτων και είχε διοικήσει ένα απόσπασμα Κοζάκων του Don, παρασημοφορημένος για ηρωισμό. Δήλωσε: «Έχουν περάσει σχεδόν τέσσερα χρόνια από τότε που τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών περιήλθαν στην κατοχή μου».[21]Το ρωσικό του κείμενο προέρχεται από ένα γαλλικό πρωτότυπο,[22] υπάρχει πολύ ευρεία συμφωνία σε αυτό το σημείο.

Το 1884, η κόρη ενός Ρώσου στρατηγού, η Justine Glinka, βρισκόταν στο Παρίσι για να λάβει πολιτικές πληροφορίες εκ μέρους του Τσάρου, τις οποίες μετέφερε στον στρατηγό  Orgevskii στην Αγία Πετρούπολη. Προσέλαβε τον Joseph Schorst,[23] μέλος της Εβραϊκής Τεκτονικής Στοάς Mizraim στο Παρίσι,[24] ο οποίος μια μέρα προσφέρθηκε να της εξασφαλίσει ένα έγγραφο μεγάλης σημασίας για τη Ρωσία, έναντι πληρωμής 2.500 φράγκων. Το ποσό αυτό στάλθηκε κανονικά από την Αγία Πετρούπολη, καταβλήθηκε και το έγγραφο της παραδόθηκε. Το μετέφρασε στα ρωσικά και στη συνέχεια το παρέδωσε στον Orgevskii, ο οποίος με τη σειρά του το παρέδωσε στον αρχηγό του, στρατηγό Cherevin, για να το διαβιβάσει στον Τσάρο. Ο Cherevin, έχοντας ορισμένες οικονομικές υποχρεώσεις, μπορεί να πιέστηκε να μην το διαβιβάσει και αντ' αυτού το αρχειοθέτησε.

Ο Sergius Alexandrovich Nilus και ο γιος του το 1900

Η Justine Glinka, κατά την επιστροφή της στη Ρωσία, κατοίκησε σε ένα μέρος που ονομαζόταν Orel, όπου έδωσε ένα αντίγραφο των Πρωτοκόλλων στον Στρατάρχη των Ευγενών αυτής της περιοχής, Alexis Sukhotin, ο οποίος το έδειξε σε δύο φίλους του, τον Stepanov και τον Nilus. Αυτό συνέβη το έτος 1895, και έχουμε μια υπογεγραμμένη και μαρτυρημένη κατάθεση γι᾿ αυτό, την οποία δεν φαίνεται να υπάρχει λόγος να αμφισβητήσουμε.[25] Αυτή θα μπορούσε να είναι η παλαιότερη ημερομηνία για την οριστική ύπαρξη αυτού του εγγράφου.[26]

Ο γιος του Nilus κατέθεσε στη δίκη της Βέρνης (το 1935, σχετικά με τα Πρωτόκολλα) ότι είχε δει τον Stepanov να παραδίδει ένα χειρόγραφο των Πρωτοκόλλων στα γαλλικά στον πατέρα του τον Ιούνιο του 1901.[27] Όπως θα δούμε στην επόμενη ενότητα, υπάρχουν διάφορα τμήματα των Πρωτοκόλλων που θα μπορούσαν να είχαν συνταχθεί μόνο τη δεκαετία του 1890. Ο Stepanov τύπωσε και κυκλοφόρησε ένα κείμενο ιδιωτικά το 1897, ενώ ο Nilus το δημοσίευσε το 1905 ως κεφάλαιο στο βιβλίο του The Great Within the Small, ένα αντίγραφο του οποίου κατατέθηκε στη Βρετανική Βιβλιοθήκη.

Τα Πρωτόκολλα δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1903 σε δέκα τεύχη του περιοδικού Znamya της Αγίας Πετρούπολης ως «Πρωτόκολλα των Συνόδων της Παγκόσμιας Συμμαχίας των Ελευθεροτεκτόνων και των Σοφών της Σιών»: δεν έχουν σωθεί αντίγραφα.[28]

Η γέννηση του Σιωνισμού

Το έτος 1897 «θεωρείται η αρχή του πρακτικού Σιωνισμού»[29], δηλαδή η αναζήτηση μιας εβραϊκής πατρίδας. Το βιβλίο του Theodore Hertzl εκδόθηκε το προηγούμενο έτος. Είναι αδιανόητο τα Πρωτόκολλα να συντάχθηκαν περίπου εκείνη την εποχή, αλλά να μην αναφέρονται σε αυτήν. Η πλήρης απουσία αυτού του θέματος από τα Πρωτόκολλα υποδηλώνει έντονα ότι συντάχθηκαν πολύ νωρίτερα, πριν ανθίσει ο Σιωνισμός. Οι «Σοφοί πρεσβύτεροι» δεν τόλμησαν να προσθέσουν Σιωνιστικά σχέδια στα ιερά Πρωτόκολλα, κάτι που θα ήταν μια πολύ μαζική προσαρμογή.

Σκεφτείτε προσεκτικά τις επιτυχίες που κανονίσαμε για τον Δαρβινισμό, τον Μαρξισμό, τον Νιτσεϊσμό. Σε εμάς τους Εβραίους, τουλάχιστον, θα πρέπει να είναι σαφές τι απολυτρωτική επίδραση είχαν αυτές οι οδηγίες στα μυαλά των γκοίμ» (Πρωτόκολλο 2)

Μπορεί να αμφιβάλλουμε αν οι δυναστείες των τραπεζιτών όντως οργάνωσαν τέτοιες επιτυχίες - ίσως για τον Μαρξισμό-Λενινισμό, για τον Σταλινισμό και για τον Μπολσεβικισμό, αλλά όχι για αυτούς τους διανοούμενους καθαυτούς. Ωστόσο, οι συγγραφείς (πληθυντικός) ήθελαν να ισχυριστούν κάτι τέτοιο για το Σιωνιστικό συνέδριο στη Βασιλεία ( φωτό ἀριστερά ). Επίσης, η χρήση του «σε εμάς τους Εβραίους» δεν είναι γενικά χαρακτηριστική του κύριου κειμένου, το οποίο γράφτηκε (όπως υποστήριξε ο Henry Makow) από ένα άτομο. Μόνο στα τέλη του 19ου αιώνα , όχι στα μέσα του, μπορούσε να διατυμπανιστεί η επιτυχία τέτοιων πνευματικών κινημάτων «αντιχριστιανικών». Το «εμείς οι Εβραίοι» υποδηλώνει πληθυντική συγγραφή, καθώς οι μορφωμένοι «Σοφοί της Σιών» χειρίστηκαν και προετοίμασαν το τελικό χειρόγραφο.

Υπάρχει σχεδόν κάτι αστείο σε έναν τέτοιο ισχυρισμό, ο οποίος με τη σειρά του τροφοδοτεί ισχυρισμούς ότι αυτά τα κείμενα είναι «πλαστογραφημένα».[30] Ομοίως, το κείμενο εξυμνεί την παραπλάνηση της Νεολαίας με μηδενισμό μέσω του Leon Bourgeoist, του Γάλλου Υπουργού Παιδείας γύρω στο 1990: «ένας από τους καλύτερους πράκτορές μας, ο Bourgeoist» (Πρωτόκολλο 16). Ήταν αυτό κωμική σάτιρα; Ας πούμε απλώς ότι ήταν μια προσθήκη. Ή, απειλούν να ανατινάξουν πόλεις με το μετρό-υπόγειο, το οποίο κατασκευάστηκε σε παρόμοια εποχή. Ήταν αστείο; Αν αυτές οι πινελιές του fin-de-siècle προστέθηκαν από τους «Σοφούς της Σιών» με μια Ταλμουδική αντιπάθεια για τον χριστιανικό πολιτισμό, τότε απλώς πρόσθεσαν λάμψη στο κύριο βαθύ και τρομερό επιχείρημα, που διατυπώθηκε πολύ νωρίτερα στον αιώνα.

Συμφωνούμε εδώ με τον Peter Myers : «Το επιχείρημά μου είναι ότι ο Joly δεν δημιούργησε αυτά τα παράλληλα αποσπάσματα εκ του μηδενός , αλλά τροποποίησε ένα υπάρχον επαναστατικό κείμενο (πρόδρομο των Πρωτοκόλλων ), αναδιατυπώνοντας μέρη του ώστε να ταιριάζουν στην επίθεσή του στον Ναπολέοντα Γ΄». Έτσι, ο Leon Bourgeois, Γάλλος πρωθυπουργός το 1895-6, μιλούσε συχνά υπέρ ενός συστήματος διδασκαλίας, και το 1897 αυτές οι ομιλίες δημοσιεύθηκαν σε ένα βιβλίο, L'Education de la democratie francaise . Στη συνέχεια, ένα απόσπασμα στο Πρωτόκολλο 10 αναφέρει ότι οι Πρεσβύτεροι προτείνουν την εκλογή προέδρων με κάποιο ‘Panama’ στο παρελθόν τους. Αυτό αναφέρεται σχεδόν σίγουρα στον Emile Loubet, πρωθυπουργό της Γαλλίας όταν το σκάνδαλο του ‘Panama’ έφτασε στο αποκορύφωμά του το 1892.

Όσο για το μετρό του Παρισιού, τα σχέδιά του ανακοινώθηκαν το 1894, αλλά μόλις το 1897 το δημοτικό συμβούλιο χορήγησε την παραχώρηση: ενόψει της απειλής στα Πρωτόκολλα να ανατιναχθούν οι πρωτεύουσες από τους υπόγειους σιδηροδρόμους. Το 1896, ο Ρώσος Υπουργός Οικονομικών Sergey Witte πρότεινε την εισαγωγή του χρυσού κανόνα στη Ρωσία, αντί του χρυσού και του αργύρου κανόνα που ίσχυε τότε. Και το 1897 εισήχθη. Αυτό επίσης εμφανίζεται στα Πρωτόκολλα - στο Πρωτόκολλο 19 υπάρχει η παρατήρηση ότι ο χρυσός κανόνας έχει καταστρέψει κάθε κράτος που τον έχει υιοθετήσει. Αλλά, πάνω απ 'όλα, υπάρχει ο τίτλος της ίδιας της «πλαστογραφίας». Κανονικά θα περίμενε κανείς οι μυστηριώδεις ηγεμόνες να ονομάζονται Σοφοί του Εβραϊσμού ή Πρεσβύτεροι του Ισραήλ - όπως είδαμε, το πρώτο σιωνιστικό συνέδριο [έγινε] στη Βασιλεία.[31]

Αλλά δεν θα φτάσουμε μέχρι τέλους με τον κύριο Myers:

Το έτος του συνεδρίου ήταν το 1897. Συνολικά, είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα Πρωτόκολλα κατασκευάστηκαν κάποια στιγμή μεταξύ 1894 και 1899 και πολύ πιθανό ότι συνέβησαν το 1897 ή το 1898. Η χώρα ήταν αναμφίβολα η Γαλλία, όπως αποδεικνύεται από τις πολλές αναφορές σε γαλλικές υποθέσεις.[32]

Έχει επιδείξει κάποιες εντυπωσιακές τελικές διορθώσεις κειμένου το 1897, την ίδια χρονιά του Συνεδρίου - αλλά δεν πρέπει να το συγχέουμε αυτό με τη σύνθεση του ίδιου του αριστουργήματος. Εκείνη τη χρονιά ολοκληρώθηκαν , όχι γράφτηκαν.

Μήπως ήταν πλαστογραφία…

Το 1921, ισχυρισμοί περί πλαστογραφίας εμφανίστηκαν σε εφημερίδες της Νέας Υόρκης, του Παρισιού και του Λονδίνου. Εδώ επιθυμώ να υποστηρίξω ότι η ασυναρτησία και η απιθανότητα αυτών των ιστοριών αποτελούν από μόνες τους στοιχεία κατά του ισχυρισμού περί «πλαστογραφίας».

Το πρώτο από αυτά δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα New York American Hebrew στις 25 Φεβρουαρίου, με μαρτυρία της μάλλον διαβόητης Catherine Radziwill.[33], μια Ρωσίδα πριγκίπισσα. Ισχυρίστηκε ότι ζούσε στα Ηλύσια Πεδία στο Παρίσι το 1904 (αλλά δεν το έκανε ποτέ [34]), όταν ένα μέλος της ρωσικής μυστικής αστυνομίας πέρασε και της έδειξε το γαλλικό πρωτότυπο των Πρωτοκόλλων που απλώς πλαστογραφούσε. Μήπως το έδειξε σε μια κουτσομπόλα της κοινωνίας όπως η Radziwill, η οποία μόλις είχε φυλακιστεί για δύο χρόνια με την κατηγορία της απάτης και της κλοπής; Αυτό της θύμισε ένα προηγούμενο προσχέδιο του ίδιου εγγράφου που της είχε δοθεί το 1885.[35]

Ο επόμενος ισχυρισμός περί πλαστογραφίας εμφανίστηκε σε μια εφημερίδα του Παρισιού, μια μαρτυρία του Κόμη Alexander du Chayla, με τίτλο « Ο Nilus και τα Σιωνιστικά Πρωτόκολλα» στις 12 Μαΐου . (Σημείωση: σε καμία περίπτωση τα Πρωτόκολλα δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως «Σιωνιστικά»). Ο du Chayla, ο οποίος είχε πληρωθεί για να γράψει αυτό το κείμενο, αμφισβήτησε τον χαρακτήρα του Sergius Nilus, ισχυριζόμενος ότι ο Nilus τα είχε αποκτήσει μέσω της ρωσικής μυστικής αστυνομίας Okhrana.[36] και γνώριζε ότι τα Πρωτόκολλα ήταν πλαστά όταν τα δημοσίευσε. Αλλά, ίσως αναρωτηθούμε, θα ήθελε πραγματικά η ρωσική αστυνομία να εμπιστευτεί αυτό το πολύτιμο έγγραφο σε έναν Ρώσο μοναχό, ο οποίος δεν θα έκανε τίποτα με αυτό για αρκετά χρόνια; [37]

Θα ήθελαν πραγματικά να βασιστούν σε αυτόν, για να το μεταφράσει ξανά στα ρωσικά; Τέτοιοι ισχυρισμοί έρχονται σε αντίθεση με τον πρόλογο με τον οποίο ο Nilus συνόδευσε το έργο. Ο Λόρδος Sydenham, σε επιστολή του προς την εφημερίδα Spectator το 1921, έγραψε για τον Nilus: «Ήταν, όπως μου είπε μια Ρωσίδα κυρία, απολύτως ανίκανος είτε να γράψει οποιοδήποτε μέρος των Πρωτοκόλλων είτε να συμμετάσχει σε απάτη». Ο Λόρδος Sydenham εξέφρασε την απορία του για το γεγονός ότι κανείς δεν είχε μεταφράσει το βιβλίο του Nilus του 1805 από τα ρωσικά, το οποίο περιείχε τα Πρωτόκολλα ως ένα κεφάλαιο, κάτι που θα «έδινε κάποια ιδέα για τον άνθρωπο».[38]

Στη συνέχεια, η εφημερίδα The Times (16-18 Αυγούστου 1921) αποκάλυψε το σημαντικό γεγονός ότι το κείμενο του Maurice Joly του 1864 είχε επικαλύψεις με τα Πρωτόκολλα - αλλά υπερέβαλε σε μεγάλο βαθμό τον ισχυρισμό, ισχυριζόμενη ότι υπήρχαν λίγα στα Πρωτόκολλα που δεν υπήρχαν στο κείμενο του Joly. Έβαλε τον ανταποκριτή της στην Κωνσταντινούπολη να ανακαλύψει το κείμενο του Joly. Όπως επισημαίνει ο Makow, αυτή ήταν μια απάτη, η οποία λειτούργησε μόνο επειδή εκείνη την εποχή το κείμενο του Joly δεν ήταν γενικά διαθέσιμο: «Η αστυνομία του Ναπολέοντα Γ΄ το είχε κατασχέσει».[39]

Στην 100ή επέτειο της δημοσίευσης των Πρωτοκόλλων, φαίνεται ότι δεν υπήρχε καλύτερη διαθέσιμη ιστορία, για την προέλευση των Πρωτοκόλλων, από αυτήν της Radziwill: η αφήγησή της στο The American Hebrew παρείχε την κύρια ιστορία, πολλά χρόνια αργότερα, για το The Lie that Wouldn't Die της Ισραηλινής δικηγόρου Hadassa Ben-Itto (2005). Αυτό το βιβλίο ξεχνά να αναφέρει ότι η κα Radziwill καταδικάστηκε αρκετές φορές για απάτη και πλαστογραφία.[40], ή ότι ο Γάλλος συγγραφέας André Marois την αποκάλεσε «μυθομανή», καταλήγοντας: «στη ζωή της, όλα ήταν μόνο απάτη και ψέματα» [41] Περιέγραφε πώς η ιστορία της Radziwill χωριζόταν σε δύο μέρη, με διαφορά είκοσι ετών : πρώτα το 1885 και στη συνέχεια το 1905. Πρώτον, το 1885 η Okhrana έστειλε ανώνυμους πράκτορες στο Παρίσι για να συντάξουν το έγγραφο, δηλαδή συντάχθηκε από ανώνυμους γραφειοκράτες της αστυνομίας, Ρώσους που έγραφαν στα γαλλικά. Στη συνέχεια, μια προσπάθεια να μεταφερθεί στον Αυτοκράτορα αποτυγχάνει (θα ήταν πραγματικά ρόλος της αστυνομίας να επινοήσει ένα πλαστό έγγραφο και στη συνέχεια να προσπαθήσει να παραπλανήσει τον Αυτοκράτορα με αυτό;). Στη συνέχεια, το έγγραφο μπαίνει στο ράφι για είκοσι χρόνια. Το νόημα της σύνταξής του παραμένει ασαφές, αν και σε κάποιο σημείο η Ben-Itto εξηγεί ότι «ο στόχος είναι η ολοκληρωτική απέλαση των Εβραίων από τη Ρωσία», επαναλαμβάνοντας τον ισχυρισμό της  Radziwill για τη Νέα Υόρκη. Γιατί να ήθελε η ρωσική αστυνομία να το κάνει αυτό, και αν το έκανε, γιατί να το συντάξει στα γαλλικά; Η συγγραφέας εδώ παραδέχεται ακόμη και: «Ποιος θα πίστευε ότι οι Ρώσοι στο Παρίσι είχαν πλαστογραφήσει ένα έγγραφο στα γαλλικά για να δημοσιευτεί στη Ρωσία στη ρωσική γλώσσα; Όλα φαίνονταν παράλογα και μη ρεαλιστικά». (σελ.80) Πράγματι, ισχύει, και αν το είχε σκεφτεί λίγο περισσότερο, ίσως να μην έγραφε το βιβλίο της. Γιατί να μπει σε όλο τον κόπο να επινοήσει ένα τόσο εμπρηστικό χειρόγραφο και μετά να το αφήσει σε ένα ράφι για είκοσι χρόνια;

Το 1905, διαπιστώθηκε η ανάγκη «να αναπτυχθεί και να διευρυνθεί το πρωτότυπο σε μια καλύτερη και πιο σύγχρονη μορφή» και έτσι, παρά το γεγονός ότι το παλιό κείμενο φυλασσόταν σε ρωσικό αρχείο, Ρώσοι πράκτορες στάλθηκαν ξανά στο Παρίσι για να ενημερώσουν το κείμενο - κατά τη διάρκεια της οποίας ο Ρώσος αστυνομικός πράκτορας κατάφερε να δείξει το έγγραφο στην πριγκίπισσα Radziwill, δείχνοντάς της την άκρως απόρρητη πλαστογραφία.

Αφηγήθηκε αυτή την ιστορία το 1921 στη Νέα Υόρκη, αγνοώντας ότι τα Πρωτόκολλα είχαν όντως δημοσιευτεί το 1903, γεγονός που καταρρίπτει την ιστορία της. Δεν θα έπρεπε το "Το Ψέμα που Δεν Θα Πέθαινε" να το αναφέρει αυτό; Αργότερα, αφηγήθηκε την αφήγηση του du Chayla, όπως την έδωσε σε μια δίκη το 1933-5 στη Βέρνη, η οποία αναφέρει ότι τα Πρωτόκολλα "πλαστογραφήθηκαν στο εξωτερικό κάποια στιγμή μεταξύ 1896 και 1900" (σελ. 293). Δεν θα έπρεπε αυτή η αντίφαση της προηγούμενης ιστορίας να την έχει ενοχλήσει; Ένας κριτικός παρατήρησε για αυτό το βιβλίο: "Το αποτέλεσμα είναι ένα ιδιόμορφο μείγμα γεγονότων και μυθοπλασίας, ένα είδος ιστορικού μυθιστορήματος με επινοημένα επεισόδια, διαλόγους και εσωτερικούς μονολόγους. Το βιβλίο σημείωσε τεράστια επιτυχία στους κριτικούς."[42]

Βρισκόμαστε σε μια περιοχή που θυμίζει κόμικς, και ταυτόχρονα ένα best-seller κόμικ εμφανίστηκε το 2005 για να διαδώσει το μήνυμα.[43]

Κόμικ: Μπορείτε να εντοπίσετε το σφάλμα; Όλα τα αντίτυπα του βιβλίου του Τζόλι είχαν κατασχεθεί και οι Times έπρεπε να πάνε στην Κωνσταντινούπολη το 1921 για να βρουν ένα αντίτυπο.

Συνεχίζεται ...

Ἀπό : unz.com

Ἡ Γέννησις τῶν Πρωτοκόλλων  ( μέρος β΄) 

Ἡ Πελασγική

Ἡ Ἀρχόντισσα τῶν Ἀγράφων

Ἡ Ἀρχόντισσα τῶν Ἀγράφων 

Ἐκεῖ ψηλά στά Ἄγραφα, ἐκεῖ πού ζοῦν ποιμένες. Πού ᾿χουν τά δάση τά πυκνά, τό γάργαρο νεράκι, ἔχουν καί τά νεραϊδικά πού σέρνουν τόν χορό τους. Ἐκεῖ ὅπου κελαηδεῖ κάθε αὐγή τ᾿ἀηδόνι, τῆς Φύσης τήν ἀγνή μορφή καί τήν δική της τάξη. 

Στόν τόπο αὐτό τόν ὄμορφο τῶν Σαρακατσαναίων ἐκεῖ ᾿ναι κι᾿ἡ ἀρχόντισσα, ἡ ὄμορφη Εὐμορφία. Ἄξια κυρά, γυναῖκα ἀγνή μέ τόν καλό τόν λόγο. Μέ τήν μαντῆλα τήν λευκή , τήν ἄσπρη σάν τό χιόνι, πού ἕνα ταιριάζει νά τῆς ᾿πῇς :

Κυρά μου εἶσαι Ἄνθρωπος μέ Α κεφαλαῖο. Σαρακατσάνισσας παιδί καί κόρη τῶν Ἀγράφων, πού τραγουδᾶς σάν τά πουλιά , σάν τ᾿ἀηδονιοῦ ἡ φωνή σου. Κι᾿ἄν στήν μορφή σου φαίνεται κάτι πού μοιάζει λύπη,δέν εἶν᾿ ἀπό πόνο ἤ καημό, εἶν᾿ ἀπό καλοσύνη. Ἐκεῖ ὁ Θεός σέ ἔταξε, στά δάση τά παρθένα, ἐκεῖ στά ἀψηλά βουνά, ἐκεῖ πού ᾿χεις τόν ἥλιο, γιά νά κρατήσῃς καθαρή γιά πάντα τήν ψυχή σου ! 

~ Σοφία Βλάχου 

Εὐχαριστῶ πάρα πολύ Σόφη ! 

( φωτό πάνω ) 

Ἡ Πελασγική 

Ὁ Νῖτσε γιά τόν Ὄμηρο

Τά ἔπη ὡς ἡ ζωή τῆς Δύσης

Μία από τις κεντρικές ιδέες του Nietzsche είναι ότι η αντίθεση μεταξύ λαϊκής ποίησης και ατομικής ιδιοφυΐας είναι θεμελιωδώς λανθασμένη. Κάθε ποίημα πρέπει να περάσει από το δημιουργικό μυαλό ενός ατόμου, ακόμη και όταν εκφράζει τα συναισθήματα και τις παραδόσεις ενός ολόκληρου λαού. Ομοίως, κανένας μεγάλος ποιητής δεν βρίσκεται έξω από τη ζωή του πολιτισμού του. Το άτομο και η κοινότητα δεν μπορούν να διαχωριστούν τόσο έντονα όσο υποδηλώνουν πολλές σύγχρονες θεωρίες, επειδή η ιδιοφυΐα πηγάζει από τα βαθύτερα ένστικτα ενός λαού, ενώ παραμένει έργο ενός μοναδικού δημιουργού.

 ... η οικεία εικόνα του Ομήρου δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά αποτέλεσμα αιώνων πολιτισμικής ερμηνείας.

Τοῦ Constantin von Hoffmeister

 Ο Friedrich Nietzsche τοποθετεί τον Όμηρο και τα έπη του στο επίκεντρο του δυτικού πολιτισμού, όχι απλώς ως προϊόντα ενός αρχαίου ποιητή, αλλά ως έργα που έχουν διαμορφώσει τη φαντασία της Ευρώπης για περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια. Υποστηρίζει ότι το μεγαλείο της Ιλιάδας και της Οδύσσειας δεν μπορεί να γίνει κατανοητό απλώς ρωτώντας ποιος τα έγραψε, επειδή αυτό το ερώτημα ανήκει σε μια πολύ ευρύτερη έρευνα για το πώς οι πολιτισμοί διατηρούν, μεταμορφώνουν και θυμούνται τα μεγαλύτερα δημιουργήματά τους. Τα έπη εκτιμώνται από τη δυτική ανθρωπότητα ως φαινομενικά τέλεια έργα τέχνης, θαυμάζονται από αμέτρητες γενιές και αντιμετωπίζονται ως πρότυπα που οι μεταγενέστεροι συγγραφείς μπόρεσαν να μιμηθούν αλλά ποτέ να ξεπεράσουν.

Ωστόσο, όσο πιο προσεκτικά τα εξετάζουν οι μελετητές, τόσο πιο αβέβαιη γίνεται η μορφή του Ομήρου. Ο ποιητής φαίνεται σχεδόν να διαλύεται κάτω από το βάρος του θρύλου, της παράδοσης και των αντικρουόμενων ερμηνειών. Ο Nietzsche δεν το βλέπει αυτό ως λόγο να εγκαταλείψει τον Όμηρο, αλλά ως πρόσκληση να σκεφτεί πιο βαθιά τη σχέση μεταξύ ιδιοφυΐας, ιστορίας και πολιτιστικής μνήμης. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι απλώς αν ο Όμηρος υπήρξε ως ένας άνθρωπος, αλλά γιατί αυτά τα ποιήματα έγιναν άρρηκτα συνδεδεμένα με το όνομά του και τι μας λέει αυτό για τον τρόπο με τον οποίο οι πολιτισμοί δημιουργούν τους ήρωές τους. 

Η διαρκής δύναμη της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, με τα ζωντανά πορτρέτα του θάρρους, του πόνου, της επιστροφής στην πατρίδα και της ανθρώπινης αντοχής, αποδεικνύει ότι η μεγάλη λογοτεχνία έχει μια ζωή πέρα ​​από τις ιστορικές συνθήκες της δημιουργίας της. Σύμφωνα με τον Nietzsche, το καθήκον της κλασικής φιλολογίας είναι επομένως να κατανοήσει πώς δημιουργήθηκαν και γιατί συνεχίζουν να ασκούν τόσο εξαιρετική εξουσία στη δυτική φαντασία.

Ο Nietzsche υποστηρίζει ότι η κλασική φιλολογία δεν έχει απλή ή ενιαία ταυτότητα επειδή συνδυάζει την ιστορία, τη γλωσσολογία, την αισθητική και την εκπαίδευση σε έναν ενιαίο κλάδο του οποίου τα μέρη συχνά έλκονται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Μελετά το παρελθόν με επιστημονική αυστηρότητα, ενώ ταυτόχρονα αναζητά ιδανικά ομορφιάς και μεγαλείου που μιλούν στο παρόν. Αυτή η ένταση δημιουργεί σύγχυση τόσο μεταξύ των μελετητών όσο και στο ευρύτερο κοινό, ωστόσο ο Nietzsche επιμένει ότι ακριβώς αυτός ο άβολος συνδυασμός δίνει στη φιλολογία τη σημασία της. Αντί να είναι ένας στενός τεχνικός τομέας, βρίσκεται στο σημείο συνάντησης μεταξύ γνώσης, πολιτισμού και διαμόρφωσης του ανθρώπινου χαρακτήρα.

Ο Nietzsche πιστεύει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετωπίζει η φιλολογία δεν είναι ο χλευασμός από τους ξένους, αλλά η απώλεια εμπιστοσύνης εντός των τάξεών της. Πολλοί απορρίπτουν τους φιλολόγους ως ψυχρούς ειδικούς που περνούν τη ζωή τους θαμμένοι σε ασήμαντες λεπτομέρειες, ενώ άλλοι επιτίθενται στον κλάδο επειδή διατηρεί ζωντανά ιδανικά που η σύγχρονη κοινωνία δεν επιθυμεί πλέον να τιμήσει. Ωστόσο, ο Nietzsche υποστηρίζει ότι η προσεκτική μελέτη της Ελλάδας προστατεύει τον ίδιο τον πολιτισμό διατηρώντας πρότυπα ευγένειας, ομορφιάς και πνευματικής σοβαρότητας. Χωρίς αυτή τη σύνδεση με τον κλασικό κόσμο, η τεχνική πρόοδος και η πολιτική ανάπτυξη από μόνες τους δεν μπορούν να αποτρέψουν την πολιτιστική παρακμή.

Ταυτόχρονα, ο Nietzsche παραδέχεται ότι η φιλολογία περιέχει μια εσωτερική αντίφαση. Η επιστημονική ανάλυση διασπά τα αρχαία κείμενα σε θραύσματα, συγκρίνει λέξεις και ανασυνθέτει την ιστορία, ενώ ο καλλιτεχνικός θαυμασμός λαχταρά να βιώσει τα έργα ως ζωντανά σύνολα. Ο μελετητής που αναλύει ένα αριστούργημα μπορεί άθελά του να καταστρέψει το ίδιο το θαύμα που τον ενέπνευσε για πρώτη φορά. Αυτή η σύγκρουση δεν μπορεί απλώς να εξαλειφθεί επειδή και οι δύο προσεγγίσεις ανήκουν στον κλάδο. Ο Nietzsche υποστηρίζει ότι η φιλολογία φτάνει στον πραγματικό της σκοπό μόνο όταν η επιστημονική ακρίβεια εξυπηρετεί και όχι αντικαθιστά την εκτίμηση του μεγαλείου.

Ο Nietzsche στρέφεται στο ομηρικό ζήτημα, παρουσιάζοντάς το ως το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα αυτής της σύγκρουσης. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς το αν ο Όμηρος υπήρξε ως ιστορικό άτομο, αλλά το πώς η σύγχρονη ακαδημαϊκή έρευνα θα πρέπει να προσεγγίσει την προέλευση της Ιλιάδας και της Οδύσσειας. Οι παλαιότερες γενιές αποδέχτηκαν τον Όμηρο χωρίς αμφιβολία, ενώ οι μεταγενέστεροι κριτικοί άρχισαν να διαχωρίζουν τα ποιήματα σε πολλά επίπεδα και συγγραφείς. Ο Nietzsche δεν απορρίπτει αυτές τις έρευνες, αλλά επιμένει ότι θα πρέπει να γίνουν κατανοητές ως μέρος μιας ευρύτερης αναζήτησης της αλήθειας και όχι ως πράξεις καταστροφής κατά της αρχαίας παράδοσης.

Ανιχνεύει την ιστορία της ομηρικής ακαδημαϊκής έρευνας από τους αρχαίους Έλληνες μέχρι τον Friedrich August Wolf, του οποίου το πιο σημαντικό έργο ήταν τα Προλεγόμενα στο Όμηρο (1795), στο οποίο αμφισβήτησε την παραδοσιακή πεποίθηση ότι ο Όμηρος ήταν ο μοναδικός συγγραφέας της Ιλιάδας και της Οδύσσειας. Οι αρχαίοι μελετητές πίστευαν ότι τα ποιήματα είχαν μεταδοθεί προφορικά πριν γραφτούν και αναγνώρισαν ότι οι μεταγενέστεροι εκδότες και βάρδοι είχαν τροποποιήσει μέρη τους. Ο Wolf αναβίωσε αυτά τα ερωτήματα στη σύγχρονη εποχή και έδειξε ότι ακόμη και οι πιο σεβαστές παραδόσεις πρέπει να εξεταστούν κριτικά. Για τον Nietzsche, αυτό αντιπροσώπευε μια σημαντική πρόοδο επειδή απέδειξε ότι η ιστορία μπορούσε να αμφισβητήσει τις κληρονομημένες πεποιθήσεις χωρίς να εγκαταλείψει τον σεβασμό για τα πολιτιστικά επιτεύγματα του παρελθόντος.

Ο Nietzsche υποστηρίζει ότι το ίδιο το όνομα Όμηρος άλλαξε νόημα με την πάροδο του χρόνου. Στην πρώιμη περίοδο, δεν αναφερόταν απαραίτητα σε έναν αναγνωρίσιμο ποιητή, αλλά χρησίμευε ως σύμβολο για ολόκληρη την παράδοση της ηρωικής επικής ποίησης. Μόνο αργότερα, καθώς η ελληνική καλλιτεχνική κρίση γινόταν πιο εκλεπτυσμένη, ο Όμηρος ταυτίστηκε ειδικά με την Ιλιάδα και την Οδύσσεια και τελικά έφτασε να αντιπροσωπεύει το υπέρτατο μοντέλο ποιητικής τελειότητας. Έτσι, η οικεία εικόνα του Ομήρου δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά αποτέλεσμα αιώνων πολιτισμικής ερμηνείας.

Μία από τις κεντρικές ιδέες του Nietzsche είναι ότι η αντίθεση μεταξύ λαϊκής ποίησης και ατομικής ιδιοφυΐας είναι θεμελιωδώς λανθασμένη. Κάθε ποίημα πρέπει να περάσει από το δημιουργικό μυαλό ενός ατόμου, ακόμη και όταν εκφράζει τα συναισθήματα και τις παραδόσεις ενός ολόκληρου λαού. Ομοίως, κανένας μεγάλος ποιητής δεν βρίσκεται έξω από τη ζωή του πολιτισμού του. Το άτομο και η κοινότητα δεν μπορούν να διαχωριστούν τόσο έντονα όσο υποδηλώνουν πολλές σύγχρονες θεωρίες, επειδή η ιδιοφυΐα πηγάζει από τα βαθύτερα ένστικτα ενός λαού, ενώ παραμένει έργο ενός μοναδικού δημιουργού.

Ο Nietzsche επικρίνει τη μοντέρνα πεποίθηση ότι οι ανώνυμες μάζες παράγουν μεγάλα έργα, ενώ οι μεμονωμένοι συγγραφείς απλώς τους δίνουν μορφή. Θεωρεί αυτό μια ψευδαίσθηση που γεννιέται από την παρεξήγηση της ιστορίας. Ο λαός διαθέτει ένστικτα και παραδόσεις, αλλά η τέχνη απαιτεί πάντα μια δημιουργική προσωπικότητα ικανή να δώσει σε αυτά τα ένστικτα ορατή έκφραση. Η μεγάλη λογοτεχνία, επομένως, δεν είναι ούτε προϊόν μεμονωμένης ιδιοφυΐας ούτε ενός απρόσωπου συλλογικού πνεύματος. Αναδύεται εκεί όπου ένα εξαιρετικό άτομο γίνεται η φωνή μέσω της οποίας μιλάει ένας πολιτισμός.

Ο Nietzsche είναι εξίσου επιφυλακτικός απέναντι στις προσπάθειες ανασύνθεσης της προσωπικότητας ενός συγγραφέα συναρμολογώντας θραύσματα βιογραφίας, ιστορικών περιστάσεων και ψυχολογίας. Τέτοιες μέθοδοι μπορεί να εξηγήσουν εξωτερικές επιρροές, αλλά δεν μπορούν να αποτυπώσουν τη μοναδική δημιουργική δύναμη που ορίζει την γνήσια ιδιοφυΐα. Όταν απομένουν μόνο τα έργα, οι μελετητές συχνά μπερδεύουν τις δικές τους προτιμήσεις με αντικειμενικές ανακαλύψεις. Ο Nietzsche προειδοποιεί ότι η αναγωγή του καλλιτεχνικού μεγαλείου σε μηχανικές εξηγήσεις αφαιρεί ακριβώς αυτό που το καθιστά άξιο μελέτης.

Σύμφωνα με τον Nietzsche, η τελειότητα των ομηρικών ποιημάτων δεν πρέπει να αναζητείται στον άψογο σχεδιασμό αλλά στην εξαιρετική δύναμη των μεμονωμένων σκηνών τους. Η Ιλιάδα δεν μοιάζει με μια τέλεια ενοποιημένη δομή αλλά με μια υπέροχη γιρλάντα υφασμένη από αμέτρητες λαμπρές εικόνες. Οι μεταγενέστεροι εκδότες μπορεί να επέβαλαν μεγαλύτερη οργάνωση, ωστόσο αυτό δεν μειώνει το καλλιτεχνικό επίτευγμα. Το διαρκές μεγαλείο των ποιημάτων έγκειται στη ζωντανή τους δύναμη και όχι στην αφηρημένη δομική συμμετρία.

Ο Nietzsche, επομένως, καταλήγει σε ένα εντυπωσιακό συμπέρασμα. Πιστεύει στην ύπαρξη ενός μεγάλου ποιητή πίσω από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, αλλά δεν πιστεύει ότι αυτός ο ποιητής αντιστοιχεί στη θρυλική μορφή που παραδοσιακά ονομάζεται Όμηρος. Το ιστορικό όνομα ανήκει στον μύθο και την πολιτιστική μνήμη, ενώ το καλλιτεχνικό επίτευγμα ανήκει σε έναν εξαιρετικό αλλά τελικά άγνωστο δημιουργό. Ο θρύλος και το έργο δεν πρέπει να συγχέονται, παρόλο που και τα δύο έχουν γίνει αχώριστα στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού.

Αντί να καταστρέφει το παρελθόν, ο Nietzsche υποστηρίζει ότι η φιλολογία το ανανεώνει συνεχώς. Οι προηγούμενες γενιές κληρονόμησαν αόριστες και συχνά κενές έννοιες για την αρχαιότητα. Μέσω της υπομονετικής μελέτης, αυτές οι έννοιες διαλύθηκαν, διορθώθηκαν και ξαναχτίστηκαν σε πιο σταθερά θεμέλια. Αυτό που στους κριτικούς φαίνεται ως κατεδάφιση είναι στην πραγματικότητα ανακατασκευή. Τα παλιά ονόματα παραμένουν, αλλά οι έννοιές τους γίνονται πλουσιότερες και ακριβέστερες επειδή έχουν δοκιμαστεί αντί να γίνουν αποδεκτές τυφλά.

Ο Nietzsche υπερασπίζεται επίσης τους φιλολόγους ενάντια σε εκείνους που τους κατηγορούν ότι δεν σέβονται τον αρχαίο πολιτισμό. Τα αριστουργήματα της Ελλάδας δεν επέζησαν απλώς από μόνα τους. Έπρεπε να ανακτηθούν μέσα από γενιές επίπονης εργασίας, κριτικής και ερμηνείας. Η φιλολογία δεν δημιούργησε τον αρχαίο κόσμο, αλλά τον αποκάλυψε και τον αποκατέστησε μετά από αιώνες παραμέλησης. Χωρίς αυτή την υπομονετική εργασία, μεγάλο μέρος της μεγαλύτερης κληρονομιάς της ανθρωπότητας θα είχε παραμείνει θαμμένο κάτω από την άγνοια και τις προκαταλήψεις.

Ο Nietzsche επιμένει ότι η μελέτη μεμονωμένων γεγονότων δεν είναι ποτέ αρκετή. Κάθε λεπτομέρεια πρέπει τελικά να κατανοηθεί μέσα σε ένα ευρύτερο φιλοσοφικό όραμα που δίνει ενότητα και νόημα στη γνώση. Η ακαδημαϊκή έρευνα χωρίς φιλοσοφία γίνεται μια ατελείωτη συσσώρευση ασύνδετων παρατηρήσεων, ενώ η φιλοσοφία χωρίς πειθαρχημένη μελέτη χάνει την επαφή με την πραγματικότητα. Τα δύο πρέπει να παραμείνουν αχώριστα αν η μάθηση πρόκειται να υπηρετεί τον πολιτισμό και όχι την απλή περιέργεια.

Ο Nietzsche εκφράζει την ελπίδα ότι η φιλολογία θα γίνει και πάλι μια πορεία προς τη σοφία αντί για μια συλλογή τεχνικών ασκήσεων. Ο μελετητής δεν πρέπει να αρκείται στην καταλογογράφηση θραυσμάτων του παρελθόντος, αλλά θα πρέπει να επιδιώκει να αποκαλύψει τις διαχρονικές αλήθειες που περιέχουν αυτά τα θραύσματα. 

Μόνο όταν η ιστορική γνώση καθοδηγείται από φιλοσοφική διορατικότητα, η φιλολογία εκπληρώνει τον ύψιστο σκοπό της, λειτουργώντας όχι απλώς ως επιστήμη των αρχαίων κειμένων, αλλά ως γέφυρα μεταξύ του μεγαλείου του παρελθόντος και της πνευματικής ζωής του παρόντος.

Ἀπό : eurosiberia.net

Ἡ Πελασγική

Μεγάλες Ἀλήθειες ( 25)

Charles Edward Coughlin (25 Ὁκτωβρίου 1891 – 27 Ὁκτωβρίου 1979) 

 « Ἡ Ἀμερικὴ ἔχει ὁδηγηθεῖ σὲ ἕνα σταυροδρόμι. Τὸ ἕνα ὁδηγεῖ στὸν κομμουνισμό, τὸ ἄλλο στὸν φασισμό. Ἐγὼ παίρνω τὸν δρόμο πρὸς τὸν φασισμό.» 

«Ἡ θεωρία ὅτι ὁ χρυσὸς εἶναι ἱερός, ὁ χρυσὸς εἶναι πλοῦτος, ὁ χρυσὸς εἶναι πιὸ πολύτιμος ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰ σπίτια στὰ ὁποῖα ζοῦν, εἶναι ἡ θεωρία τοῦ Εὐρωπαίου Ἑβραίου. »

« Δημοκρατία! Μιὰ χλεύη ποὺ λέει λόγια καὶ ἐμποδίζει κάθε προσπάθεια ἑνὸς ἔντιμου λαοῦ νὰ ἐγκαθιδρύσῃ μιὰ κυβέρνηση γιὰ τὴν εὐημερία του. Δημοκρατία! Ἕνας μανδύας κάτω ἀπὸ τὸν ὁποῖο κρύβονται οἱ ἔνοχοι ποὺ ἔχουν δημιουργήσει ἕναν ἀνόργανο ὄγκο κυβέρνησης ποὺ ἀπομυζᾶ τὸν πλοῦτο τῶν πολιτῶν του μέσῳ τῆς κατάσχεσης φορολογίας.» 

« Ὁ Ἄξονας Ρώμης-Βερολίνου ἀποτελεῖ ἕνα σπουδαῖο πολιτικὸ προμαχῶνα ἐνάντια στὴν ἐξάπλωση τοῦ κομμουνισμοῦ. Ὡς ἐκ τούτου, ὁ Ἄξονας Ρώμης-Βερολίνου ὑπηρετεῖ τὸν Χριστιανισμὸ μὲ ἕναν ἰδιαίτερα σημαντικὸ τρόπο » 

Leonard Edward Feeney ( 18 Φεβρουαρίου 1897- 30 Ἰανουαρίου 1978)  - φωτό -

« Μιὰ διαθρησκευτικὴ συνάντηση εἶναι ἕνας τόπος ὅπου ἕνας Ἑβραῖος ῥαββίνος, ὁ ὁποῖος δὲν πιστεύει στὴ Θεότητα τοῦ Χριστοῦ , καὶ ἕνας Προτεστάντης ἱερέας ποὺ τὴν ἀμφισβητεῖ, συναντιοῦνται μὲ ἕναν Καθολικὸ Ἱερέα, ὁ ὁποῖος συμφωνεῖ νὰ τὴν ξεχάσῃ [τήν Πίστιν του] γιὰ τὸ βράδυ.» 

« Ἔχεις τηλεόραση στό σπίτι σου ; Εἶναι σά νά ἔχῃς ἕναν ἑβραῖο στό καθιστικό σου » 

Ἡ Πελασγική

« Εἶναι οἱ λευκοί ἄνδρες πιό ἔξυπνοι ἀπό ὅλους τούς ἄλλους; »

Steve Phillips, Είναι οι Λευκοί Άνδρες πιο Έξυπνοι από Όλους τους Άλλους;: Παίζοντας Επιθετικά στον Αγώνα για Φυλετική Δικαιοσύνη στην Αμερική 2026

Ο Phillips πιστεύει ότι οι λευκοί είναι μοναδικά κακοί. Η επιτυχία τους βασίζεται στην εκμετάλλευση των μαύρων και άλλων μη λευκών, οι οποίοι ως εκ τούτου αξίζουν αποζημιώσεις. Δεν αναγνωρίζει ότι ο Δυτικός Πολιτισμός έδωσε στους μη λευκούς πολύ καλύτερες ζωές από ό,τι θα απολάμβαναν αν είχαν αφεθεί μόνοι τους.

..το βιβλίο του Steve Phillips αποτελεί άλλη μια αντιρατσιστική επιχειρηματολογία για τη μεταφορά προνομίων σε μειονότητες, ιδίως σε μαύρους.

Τοῦ R. Stuart

Ο Steve Phillips είναι ένας μαύρος δικηγόρος που ίδρυσε τα Democracy in Color και PowerPAC . Είναι επίσης συγγραφέας μπεστ σέλερ των New York Times . Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο Are White Men Smarter Than Everybody Else? (Είναι οι Λευκοί Άνδρες πιο Έξυπνοι από Όλους τους Άλλους; ) προτείνει δύο εξηγήσεις για το γιατί οι ετεροφυλόφιλοι λευκοί άνδρες υπερεκπροσωπούνται σε θέσεις εξουσίας και επιρροής στις Ηνωμένες Πολιτείες.

(Α) Οι λευκοί άνδρες είναι πιο έξυπνοι, πιο ταλαντούχοι και καλύτεροι από όλους τους άλλους, και η κοινωνία μας είναι σε μεγάλο βαθμό αξιοκρατική.

(Β) Είναι το αποτέλεσμα δομών που έχουν σχεδιαστεί για να διατηρούν την κυριαρχία των λευκών ανδρών. Το έθνος ιδρύθηκε πάνω στον ρατσισμό, τον σεξισμό και τις διακρίσεις, και αυτό το μοτίβο συνεχίζεται, σε μεγάλο βαθμό αμείωτο.

Ο Phillips απορρίπτει την πρώτη απάντηση ως «γελοία», αλλά υποψιάζομαι ότι και οι δύο είναι αληθινές. Κατά μέσο όρο, οι λευκοί είναι πιο έξυπνοι από τους περισσότερους μη λευκούς. Και όπως όλοι οι άνθρωποι, οι λευκοί στήνουν την κοινωνία τους προς όφελός τους, αν και τις τελευταίες δεκαετίες αυτή η προτίμηση έχει διαβρωθεί και σε ορισμένες περιπτώσεις έχει αντιστραφεί.

Ο Phillips πιστεύει ότι οι λευκοί είναι μοναδικά κακοί. Η επιτυχία τους βασίζεται στην εκμετάλλευση των μαύρων και άλλων μη λευκών, οι οποίοι ως εκ τούτου αξίζουν αποζημιώσεις. Δεν αναγνωρίζει ότι ο Δυτικός Πολιτισμός έδωσε στους μη λευκούς πολύ καλύτερες ζωές από ό,τι θα απολάμβαναν αν είχαν αφεθεί μόνοι τους.

Κεφάλαιο 1: Το Πλαίσιο ΒΑΛΤΟΣ

Ο Phillips αναφέρεται στην προτίμηση Λευκών Ετεροφυλόφιλων Αμερικανών Ανδρών ως «ΒΑΛΤΟ». Θέλει «έλεγχο ΒΑΛΤΟΥ» για κάθε πτυχή της αμερικανικής ζωής, για να μετρηθεί ο βαθμός υπερεκπροσώπησης των λευκών ετεροφυλόφιλων ανδρών. Πιστεύει ότι οι μέτριοι λευκοί άνδρες κατέχουν σχεδόν όλες τις θέσεις εξουσίας και επιρροής, εμποδίζοντας έτσι τις μαύρες ιδιοφυΐες και άλλους ταλαντούχους μη λευκούς.

Ετεροφυλοφιλική κυριαρχία: Υπολογίζεται ότι το 3-4% των Αμερικανών ενηλίκων είναι ομοφυλόφιλοι. Οι διακρίσεις εναντίον τους έχουν πλέον, σε ορισμένες περιπτώσεις, γίνει φιλοομοφυλοφιλικές διακρίσεις. Ωστόσο, οι ετεροφυλόφιλοι θα εξακολουθούσαν φυσικά να κατέχουν τις περισσότερες θέσεις εξουσίας, επειδή αποτελούν το 96% του πληθυσμού.

Λευκή κυριαρχία: Επιχειρηματικοί και εργατικοί λευκοί πρωτοπόροι έχτισαν μια κοινωνία από το μηδέν, εκτοπίζοντας τους Ινδιάνους που ζούσαν στην Λίθινη Εποχή. Επειδή οι λευκοί έχτισαν ολόκληρη την κοινωνία, αν και με ορισμένους μη λευκούς να συνεισφέρουν εργασία υπό λευκή επίβλεψη, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος της ηγεσίας εξακολουθεί να είναι λευκό.

Η νοημοσύνη είναι ένα ιδιαίτερα κληρονομικό και εύκολα μετρήσιμο ψυχολογικό χαρακτηριστικό. Από τότε που οι ψυχολόγοι άρχισαν να μετρούν τη νοημοσύνη, ένα από τα πιο διαχρονικά ευρήματα είναι ότι οι λευκοί Αμερικανοί έχουν μέσο IQ 100, ενώ οι μαύροι Αμερικανοί έχουν μέσο IQ 85. Οι λευκοί άνδρες έχουν διαπρέψει σε πολλούς τομείς επειδή είναι πιο έξυπνοι και πιο εργατικοί από τις περισσότερες άλλες ομάδες.

Η καμπύλη Bell και οι επακόλουθες μελέτες δείχνουν ότι αν ελέγξουμε το IQ, οι μαύροι και οι ισπανόφωνοι Αμερικανοί υπερεκπροσωπούνται σε θέσεις εργασίας υψηλού κύρους. Λόγω πολιτικών όπως η θετική δράση, οι έξυπνοι μαύροι έχουν υψηλότερο κοινωνικοοικονομικό επίπεδο από τους λευκούς με τα ίδια επίπεδα IQ. Στο βαθμό που παραμένει οποιαδήποτε προκατάληψη κατά των μαύρων, αυτό πιθανώς προκύπτει από έναν δικαιολογημένο φόβο για τους μαύρους εγκληματίες και μια ακριβή αντίληψη ότι κατά μέσο όρο, οι μαύροι έχουν χαμηλότερη νοημοσύνη και είναι λιγότερο αξιόπιστοι.

Οι λευκοί γονείς, οι οποίοι συνήθως έχουν σχετικά υψηλό δείκτη νοημοσύνης και γονιμότητα κάτω από την αναπλήρωση, έχουν λιγότερα παιδιά από τους μαύρους και τους Ισπανόφωνους και δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στην ανατροφή των παιδιών. Οι λευκοί και οι κάτοικοι της Ανατολικής Ασίας έχουν επίσης μια μεγαλύτερη «προτίμηση χρόνου» (προσανατολισμό στο μέλλον). Συγκεκριμένα, οι μαύροι είναι λιγότερο πιθανό να θυσιάσουν το παρόν για να αποκομίσουν μελλοντικά οφέλη και είναι λιγότερο πιθανό να προβλέψουν τις πιθανές συνέπειες των πράξεών τους.

Σε μια ευρεία γενίκευση, οι πιο έξυπνες φυλές δίνουν μεγαλύτερη αξία στη λιτότητα και την καθυστερημένη ικανοποίηση, ενώ οι λιγότερο έξυπνες φυλές είναι πιο παρορμητικές και κοντόφθαλμες. Αυτή η διαφορά είναι σαφής στα ποσοστά αποταμίευσης και στις οικονομικές αποφάσεις, που οδηγούν σε φυλετικές ανισότητες στη επί γενεών συσσώρευση πλούτου. Ορισμένοι Ανατολικοευρωπαίοι φαίνεται να είναι πιο κοντόφθαλμοι από τους Δυτικοευρωπαίους, παρά το γεγονός ότι οι δύο ομάδες έχουν περίπου ίση νοημοσύνη.

Αυτά τα γεγονότα βοηθούν στην εξήγηση των επιτευγμάτων των λευκών.

Αμερικανική κυριαρχία: Είναι φυσικό οι Αμερικανοί να κατέχουν τις περισσότερες θέσεις, σε όλα τα επίπεδα, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, οι Αμερικανοί εργαζόμενοι ανταγωνίζονται πλέον σε μια παγκόσμια αγορά, με τους εργοδότες να φέρνουν συχνά ξένους εργαζόμενους ως φθηνό εργατικό δυναμικό. Ορισμένοι σχετικά καλά αμειβόμενοι τομείς κυριαρχούνται πλέον από μετανάστες, όπως οι Ινδοί στον προγραμματισμό υπολογιστών.

Ανδρική κυριαρχία: Γιατί οι άνδρες κυριαρχούν στην ηγεσία; Αυτό δεν είναι μοναδικό στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι άνδρες κυριαρχούν σε όλες τις κοινωνίες. Κατά τη διάρκεια της «Εποχής των Παγετώνων», οι Ευρωπαίοι άνδρες συνεργάζονταν για να κυνηγήσουν, ενώ οι γυναίκες φρόντιζαν τα παιδιά. Αυτοί οι ρόλοι των φύλων ήταν μέρος μιας παραδοσιακής οικογενειακής δομής που διατηρήθηκε για χιλιετίες. Οι άνδρες κυριαρχούσαν εκτός σπιτιού και στη συλλογική λήψη αποφάσεων, ενώ οι γυναίκες κυβερνούσαν την οικιακή σφαίρα. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, αυτό στερούσε από ορισμένες ταλαντούχες γυναίκες την ευκαιρία να συμμετέχουν πλήρως στη δημόσια ζωή. Ωστόσο, η παραδοσιακή συναίνεση ήταν ότι η διάρθρωση της οικονομίας για την ενίσχυση των πυρηνικών οικογενειών παρείχε πλεονεκτήματα σε ολόκληρη την κοινωνία που δικαιολογούσαν τον περιορισμό των επαγγελματικών δραστηριοτήτων των γυναικών.

Οι λευκοί άνδρες έχουν μέσο IQ περίπου 4,5 μονάδες υψηλότερο από αυτό των λευκών γυναικών. Επίσης, η κατανομή του IQ των ανδρών είναι πιο μεταβλητή από αυτή των γυναικών. Κατά συνέπεια, οι άνδρες αντιπροσωπεύουν το 70 έως 80 τοις εκατό των λευκών με IQ 145 ή μεγαλύτερο. Αυτό, σε συνδυασμό με τα υψηλότερα επίπεδα επιθετικότητας και φιλοδοξίας των ανδρών, συμβάλλει στην υψηλή ανδρική επίδοση.

Κεφάλαιο 2: Πολιτειακές και Τοπικές Αυτοδιοικήσεις

Ο Phillips περιγράφει πολλούς τρόπους με τους οποίους οι λευκοί συγκρότησαν κυβερνήσεις για να αντικατοπτρίζουν τις αξίες τους και να υπηρετούν τις κοινότητές τους. Για παράδειγμα, το αρχικό σύνταγμα της πολιτείας του Oregon απαγόρευε στους μαύρους και τους Κινέζους να είναι πολίτες της πολιτείας και απαγόρευε στους μαύρους να μετακομίζουν στην πολιτεία, αν και οι μαύροι κάτοικοι είχαν την ίδια πολιτική με τους προηγούμενους. Το Oregon περιόρισε επίσης τα δικαιώματα των μαύρων και των Κινέζων να συνάπτουν συμβόλαια, να υποβάλλουν αγωγές και να κατέχουν γη.

Ο Phillips δεν εξηγεί ποτέ τι είναι κακό με το να ιδρύουν λευκοί κοινωνίες προς όφελός τους. Η Αϊτή και η Λιβερία περιορίζουν την υπηκοότητα στους μαύρους. Πολλές χώρες έχουν εθνικούς περιορισμούς. Πριν από τις νομικές μεταρρυθμίσεις του 2008, η Ταϊλάνδη περιόριζε την υπηκοότητα στους Σιαμέζους, καθώς και στους Μαλαισιανούς και τους Λάννα, τους οποίους οι Σιαμέζοι κατέκτησαν τους προηγούμενους αιώνες. Περίπου 500.000 παράνομοι μετανάστες Βιρμανικής και Hill Tribe καταγωγής, καθώς και ορισμένοι Κινέζοι, ζουν στην Ταϊλάνδη εδώ και γενιές, αλλά τους αρνήθηκαν την υπηκοότητα επειδή δεν ήταν Ταϊλανδοί. Μόλις το 2024 ξεκίνησε μια διαδικασία για την απονομή νόμιμης διαμονής ή υπηκοότητας σε ορισμένους από αυτούς τους ανθρώπους.

Ο Phillips παρέλειψε να αναφέρει ότι οι μαύροι συχνά διώχνουν άλλους από τις γειτονιές τους μέσω βίας και χυδαίας συμπεριφοράς.

Κεφάλαιο 3: Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση

Ο Phillips τονίζει ότι ο Thomas Jefferson συμπεριέλαβε τη φράση «όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι» στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Σημειώνοντας ότι ο Jefferson ήθελε να καταργήσει τη δουλεία, ο Phillips επικαλέστηκε έναν κριτικό του 18ου αιώνα που πίστευε ότι ήταν υποκριτικό για έναν ιδιοκτήτη σκλάβων να χρησιμοποιεί αυτή τη φράση.

Καταρχάς, ο Jefferson προφανώς δεν εννοούσε ότι ακόμη και δύο οποιοιδήποτε άνδρες είναι κυριολεκτικά ίσοι. Η φράση «Όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι» είναι μια παραλλαγή των αντιβασιλικών συνθημάτων που χρονολογούνται τουλάχιστον από την Επανάσταση των Άγγλων Χωρικών του 1381. Αυτή η φράση είχε σκοπό να αποκηρύξει την κληρονομική πολιτική εξουσία του μονάρχη και της αριστοκρατίας. Ο Jefferson προέβαλε το επιχείρημα του Διαφωτισμού ότι επειδή δεν υπάρχουν εγγενείς ή κληρονομικοί ηγεμόνες ή κυβερνώμενοι, οι αμερικανικές αποικίες είχαν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Κανένας ιδρυτής δεν πίστευε ότι οι φυλές ήταν ισοδύναμες.

Όσον αφορά τη δουλεία, οι ευρείες αλλαγές στην κοινωνική πολιτική μπορούν να εφαρμοστούν με επιτυχία μόνο μέσω συνεχών προσπαθειών σε επίπεδο ομάδας. Η δουλεία ασκούνταν από αμνημονεύτων χρόνων σε κάθε μεγάλη ήπειρο. Οι Κουάκεροι και οι Άγγλοι και Γάλλοι φιλόσοφοι της εποχής του Διαφωτισμού ήταν οι πρώτοι σύγχρονοι άνθρωποι που συνέλαβαν ότι η δουλεία είναι λάθος. Η κατάργηση αυτού του βαθιά ριζωμένου θεσμού χρειάστηκε δεκαετίες. Κατά τη μετάβαση από το ιδανικό στην πράξη, κάποια ασυνέπεια μεταξύ της συμπεριφοράς και του δηλωμένου στόχου δεν μπορεί να χαρακτηριστεί υποκρισία.

Κεφάλαιο 4: Ανώτατη Εκπαίδευση

Ο Phillips επικρίνει τους λευκούς που προτιμούν να ζουν, να εργάζονται και να σπουδάζουν ανάμεσα στους ομοίους τους. Ωστόσο, θυμάται με αγάπη ότι όταν ήταν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Stanford, «γρήγορα έλκομαι από τα μαθήματα Αφροαμερικανικών Σπουδών, το μαύρο διδακτικό και διοικητικό προσωπικό, την εστία με θέμα τους μαύρους και το Κέντρο Υπηρεσιών Μαύρης Κοινότητας (το Μαύρο Σπίτι)». Γράφει:

Στο Stanford, ένα σημαντικό γεγονός έλαβε χώρα το 1968 — λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Δρ. King — σε ένα συμπόσιο για τον λευκό ρατσισμό στην Αμερική, στο οποίο συμμετείχαν όλοι οι λευκοί άνδρες. Ενώ ο τότε πρύτανης Richard Lyman μίλησε στους δύο χιλιάδες συγκεντρωμένους φοιτητές, καθηγητές και προσωπικό στο Memorial Auditorium, εβδομήντα μέλη της Ένωσης Μαύρων Φοιτητών ανέβηκαν στη σκηνή, πήραν το μικρόφωνο από τον Lyman και εξέδωσαν ένα σύνολο δέκα αιτημάτων που παρείχαν το πρότυπο και το πλαίσιο για τον φοιτητικό ακτιβισμό στο Stanford για τις επόμενες δεκαετίες. Μεταξύ των αιτημάτων ήταν η «αναλογική εκπροσώπηση» στην εισαγωγή για τους μαύρους, τους Μεξικανοαμερικανούς, τους ιθαγενείς Αμερικανούς και άλλους φοιτητές από μειονότητες· ένα άμεσο σχέδιο για την «ενεργή στρατολόγηση καθηγητών από μειονότητες και την εισαγωγή προγράμματος σπουδών σχετικού με τους φοιτητές από μειονότητες»· και η μεταρρύθμιση της οικονομικής βοήθειας.

Ο Phillips θαυμάζει αυτή την αναστάτωση, η οποία κατάφερε να εκφοβίσει το Stanford ώστε να συμφωνήσει με τις περισσότερες από τις απαιτήσεις, και αυτό ενθάρρυνε τον ίδιο και άλλους μαύρους να ζητήσουν περισσότερες παραχωρήσεις.

Αυτό το περιστατικό εντασσόταν στην πρώιμη φάση της ισότιμης ιδεολογικής καταστολής που κατέληξε να διαβρώσει σοβαρά την ακαδημαϊκή ελευθερία σε σχεδόν όλα τα κολέγια στις αγγλόφωνες χώρες και στη Δυτική Ευρώπη. Το Stanford και άλλα πανεπιστήμια άρχισαν να δέχονται μη λευκούς φοιτητές και καθηγητές που δεν θα είχαν τα προσόντα βάσει αξίας.

Σύμφωνα με τον Phillips, οι λευκοί άνδρες μπόρεσαν να ιδρύσουν εταιρείες υπολογιστών στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 επειδή φοίτησαν σε κολέγια με κυρίως λευκούς, τα οποία τους παρείχαν τις γνώσεις για να χρησιμοποιούν την ψηφιακή τεχνολογία. Πιστεύει ότι ο ρατσισμός απέκλειε τους μη λευκούς από την επίσημη εκπαίδευση που θα τους επέτρεπε να απελευθερώσουν την «μαύρη ιδιοφυΐα» τους και να ιδρύσουν εταιρείες τεχνολογίας.

Στην πραγματικότητα, μερικοί από τους σημαντικότερους πρωτοπόρους της τεχνολογίας ήταν άτομα που εγκατέλειψαν το κολέγιο:

• Ο Bill Gates και Paul Allen, ιδρυτές της Microsoft
• Ο Steve Jobs και Steve Wozniak, ιδρυτές της Apple
• Larry Ellison, συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Oracle
• Michael Dell, ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Dell

Ο Steve Jobs ήταν μισός Άραβας και μισός Ευρωπαίος. Ο Ellison και ο Dell έχουν εβραϊκή καταγωγή από την Ανατολική Ευρώπη. Ο Wozniak είναι μισός Πολωνός και μισός Γερμανός.

Κεφάλαιο 5: Εκπαίδευση Νηπιαγωγείου-12

Ο Phillips σημειώνει ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί μαθητές είναι πλέον μη λευκοί και θέλει τα σχολεία να χρησιμοποιούν ένα «πρόγραμμα σπουδών χειραφέτησης» για την προώθηση της φυλετικής ισότητας. Αναφέρει την απόφαση του 1954 στην υπόθεση Brown εναντίον του Συμβουλίου Παιδείας που τερμάτισε τον σχολικό διαχωρισμό. Δεν διερευνά γιατί πολλοί λευκοί αντιστάθηκαν στην ενσωμάτωση. Κανένας λευκός γονέας δεν θέλει τα παιδιά του να ξυλοκοπούνται από μαύρους συμμαθητές, ούτε οι λευκοί θέλουν οι δάσκαλοι να σπαταλούν χρόνο σε ενισχυτική διδασκαλία για μαύρους που μαθαίνουν αργά.

Κεφάλαιο 6: Φιλανθρωπία

Ο Phillips παραπονιέται ότι μόνο ένα μικρό μέρος της φιλανθρωπίας πηγαίνει σε μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς που είναι ρητά αφιερωμένοι στην προώθηση της φυλετικής ισότητας. Αυτό μπορεί να ισχύει, αλλά ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος της φιλανθρωπίας κατευθύνεται σε γενικές φιλανθρωπικές οργανώσεις κοινωνικής δικαιοσύνης που μεταφέρουν δισεκατομμύρια δολάρια και πολλές ευκαιρίες από τους λευκούς στις άλλες ομάδες, ειδικά στους μαύρους. Σχεδόν καμία φιλανθρωπία δεν πηγαίνει σε κανένα από τα λίγα ρητά φιλολευκά ιδρύματα που δέχονται δωρεές. Τα κολέγια αρνούνται να δέχονται δωρεές από άτομα που θέλουν να δημιουργήσουν υποτροφίες για λευκούς φοιτητές, αν και κάθε άλλη εθνικότητα έχει υποτροφίες ειδικές για τη φυλή - αν και υπό τον Τραμπ, οι πιο κραυγαλέες από αυτές καταργούνται. Πιθανότατα δεν υπάρχει φιλανθρωπικό πρόγραμμα πουθενά στον κόσμο ειδικά για να βοηθήσει τους φτωχούς λευκούς.

Κεφάλαιο 7: Εταιρική Αμερική

Ο Phillips πιστεύει ότι οι μαύροι Αμερικανοί έχουν εξαπατηθεί για τόσο καιρό που αξίζουν αποζημιώσεις και οι τράπεζες θα πρέπει:

• Ακύρωση του καταναλωτικού τους χρέος
• Κατάργηση των τραπεζικών χρεώσεων
• Προσφορά άτοκων στεγαστικών δανείων
• Άτοκο δανεισμό σε μαύρες επιχειρήσεις

Ο Phillips επικαλείται μια μελέτη της McKinsey του 2020 με τίτλο « Η Διαφορετικότητα Κερδίζει: Πώς Έχει Σημασία η Ένταξη» , για να ισχυριστεί ότι οι εταιρείες με ποικιλόμορφα στελέχη είναι πιο κερδοφόρες. Ωστόσο, ακόμη και οι συγγραφείς της μελέτης τόνισαν ότι πολλές συγχυτικές μεταβλητές περιορίζουν την αξιοπιστία αυτού του ισχυρισμού. Στην πραγματική ζωή, η φυλετική και ακόμη και η σεξουαλική ποικιλομορφία καταπνίγουν την ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών, επειδή όλοι φοβούνται ότι θα τιμωρηθούν για σχόλια που μπορεί να προσβάλουν κάποιον. Ακόμα και εκτός χώρου εργασίας, το να μιλήσουμε ειλικρινά για αμφιλεγόμενα θέματα μπορεί να οδηγήσει σε αποβολή από το σχολείο ή την εκκλησία, απώλεια εργασίας ή φίλων ή σε απομόνωση από μέλη της οικογένειας.

Κεφάλαιο 8: Μέσα Ενημέρωσης και Δημοσιογραφία

Ο Phillips γράφει: «Σε όλη την ιστορία των ΗΠΑ, σχεδόν όλες οι θέσεις εξουσίας και επιρροής των μέσων ενημέρωσης έχουν καλυφθεί από ετεροφυλόφιλους λευκούς Αμερικανούς άνδρες». Το υπονοούμενο είναι ότι θα πρέπει να υπάρχει ίση εκπροσώπηση για όλους. Ισχύει αυτό και για τους Εβραίους, οι οποίοι υπερεκπροσωπούνται στα μέσα ενημέρωσης;

Κεφάλαιο 9: Τέχνες και Πολιτισμός

Ο Phillips παραπονιέται ότι υπάρχουν πάρα πολλοί ετεροφυλόφιλοι λευκοί άνδρες στις τέχνες. Μπορεί να ισχύει ότι οι διευθυντές, οι τεχνικοί και οι διοργανωτές που βρίσκονται πίσω από τα παρασκήνια είναι κυρίως λευκοί άνδρες, αλλά είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι υπερεκπροσωπούνται σε ρόλους που έχουν να κάνουν με το κοινό.

Οι ομοφυλόφιλοι υπερεκπροσωπούνται εδώ και καιρό στο θέατρο, τον κινηματογράφο, τις εικαστικές τέχνες, και υπάρχουν αμέτρητα γυναικεία μοντέλα, μουσικοί, ηθοποιοί και καλλιτέχνες που διασκεδάζουν. Στις μέρες μας, οι εθνοτικές προσφορές στη μουσική, την τέχνη και τα φεστιβάλ συχνά προτιμώνται και τυγχάνουν χρηματοδότησης έναντι της παραδοσιακής λευκής κουλτούρας. Οι μαύροι υπερεκπροσωπούνται σε μεγάλο βαθμό σε διαφημιστικές εικόνες, ρόλους υποκριτικής, ψυχαγωγία και άλλες δημόσιες θέσεις.

Δεν είναι μόνο θέμα αριθμών. Η διαφήμιση και τα μέσα ενημέρωσης συχνά δίνουν αυταρχικούς ρόλους σε μαύρους που διδάσκουν ή διαχειρίζονται αδέξιους λευκούς που παίζουν υποτακτικούς ρόλους. Ακόμα και σε ραδιοφωνικές διαφημίσεις, μαύρες και γυναικείες φωνές διδάσκουν λευκούς άνδρες.

Μια σπάνια εξαίρεση στην αυθεντική μαύρη φωνή είναι οι ραδιοφωνικές διαφημίσεις της Optima Tax Relief. Οι ευχαριστημένοι πελάτες - μαύρες φωνές και μαύρη γραμματική - εξηγούν ότι η Optima τους γλίτωσε χιλιάδες δολάρια.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, οι εμπορικές διαφημίσεις συχνά απεικονίζουν μαύρους άνδρες με λευκές γυναίκες. Οι λευκοί άνδρες συχνά εμφανίζονται με Ασιάτισσες ή Ισπανόφωνες γυναίκες ή μερικές φορές με έναν μη λευκό σύντροφο του ίδιου φύλου. Τα λευκά ζευγάρια έχουν σχεδόν εξαφανιστεί και οι διαφημίσεις συχνά περιλαμβάνουν παιδιά μιγάδων. Αυτά τα μηνύματα υποδηλώνουν ότι οι μικτοί γάμοι είναι φυσιολογικοί και επιθυμητοί.

Αυτή η αφίσα διαφημίζει ένα γκέι νυχτερινό κέντρο διασκέδασης όπου ένας «Μαύρος-Άγιος Βασίλης Μπαμπάς» θα διώξει την ενοχή σου για τους λευκούς.

Για πολλά χρόνια, αλλά ειδικά μετά τον θάνατο του George Floyd, οι φωτογραφίες αρχείου ή τα γραφικά που απεικονίζουν ανθρώπινες φιγούρες όχι μόνον δεν ήταν λευκά αλλά και δυσανάλογα μαύρα.

Η αντικατάσταση λευκών από μη λευκούς στις κινηματογραφικές εκδοχές ιστορικών δράματος είναι συνηθισμένη, σχεδόν υποχρεωτική — σε σημείο που είναι σκανδαλώδες αν ένα παραδοσιακά λευκό δράμα παίζεται μόνο με λευκούς ηθοποιούς.

Σε μια πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας, οι λευκοί υπερεκπροσωπούνται σε μεγάλο βαθμό ως εγκληματίες. Στον σταθμό του μετρό μου, οι μαύροι πηδούν συστηματικά τις πύλες εισόδου, αλλά η εικόνα που προειδοποιεί για αυτό είναι ενός λευκού άνδρα. Μια άλλη εκδοχή δείχνει μια μη λευκή υπάλληλο του σταθμού να εκδίδει κλήση σε έναν λευκό υπάλληλο που χτυπάει το εισιτήριο.

Τα μουσεία και οι γκαλερί τέχνης σπάνια προωθούν νέους καλλιτέχνες που είναι ετεροφυλόφιλοι λευκοί άνδρες. Προτιμούν κατά πολύ την «αναδυόμενη μαύρη ιδιοφυΐα». Πολλά μουσεία αναρτούν μια «πίνακα συμφραζομένων» δίπλα σε παλαιότερους πίνακες λευκών καλλιτεχνών. Για παράδειγμα, το Μουσείο de Young στο San Francisco έχει μια πλάκα δίπλα στο πορτρέτο του George Washington ( του ζωγράφου Rembrandt Peale ) που εξηγεί ότι ήταν «δουλέμπορος». Το ίδιο μουσείο εκθέτει μεσοαμερικανικές αρχαιότητες χωρίς να αναφέρει ανθρωποθυσίες, αφρικανική τέχνη χωρίς καμία αναφορά στη δουλεία ή την ανθρωποθυσία, και γλυπτά από τα Υψίπεδα της Νέας Γουινέας χωρίς να περιγράφει το κυνήγι κεφαλών ή την πρακτική του χωρισμού των νεαρών αγοριών από τις μητέρες τους και της μετατροπής τους σε fellate men ( ἀπό τό Fellatio) , ώστε να καταναλώνουν «ανδρικό γάλα», το οποίο θεωρείται απαραίτητο για την ανάπτυξη και την αρρενωπότητα.

Την εποχή που στο San Francisco κατεδαφίζονταν εντυπωσιακά χάλκινα αγάλματα λευκών ανδρών, το κύριο παράρτημα του Δημαρχείου της Δημόσιας Βιβλιοθήκης του San Francisco εξέθεσε αυτή τη μεγάλη εικόνα ενός μαύρου που χτυπάει με γροθιά το κεφάλι ενός λευκού άνδρα. Αυτή ήταν μέρος της έκθεσης «Η Μαύρη Αισθητική» από την 1η Φεβρουαρίου έως τις 15 Μαρτίου 2020.

Κεφάλαιο 10: Και Δικαιοσύνη για Όλους;

Ο Phillips ισχυρίζεται ότι η αστυνομία και οι φυλακές υπάρχουν κυρίως για να καταπιέζουν τους μη λευκούς. Παραδόξως, υπήρχαν αστυνομικές δυνάμεις και φυλακές σε κάθε πολιτεία, ακόμη και όταν η χώρα ήταν 90% λευκή. Παρ' όλα αυτά, ο Phillips έχει δίκιο όταν σημειώνει ότι υπάρχουν περισσότερες αστυνομικές δυνάμεις και φυλακές σε περιοχές όπου δεν ζουν λευκοί, αλλά αυτό οφείλεται στα υψηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας. Σε ορισμένες χρονιές, οι μαύρες γυναίκες έχουν υψηλότερα ποσοστά δολοφονιών από τους λευκούς άνδρες.

Ο Phillips έχει δίκιο ότι πρέπει να μειώσουμε το υψηλό ποσοστό φυλάκισης στην Αμερική. Προτείνω να αντιμετωπίσουμε την ηθική χρεοκοπία της μαύρης ηγεσίας. Οι μαύροι πολιτικοί και ακτιβιστές φαίνεται να θέλουν πρωτίστως εξουσία και χρηματοδότηση. Μπορεί να μην ενδιαφέρονται καν για το έγκλημα επειδή τρομάζει τους μη μαύρους, επιτρέποντάς τους έτσι να διατηρούν τον πολιτικό έλεγχο των μαύρων γειτονιών. Ωστόσο, οι μαύροι χριστιανοί ιερείς υποτίθεται ότι έχουν κάποιο είδος ηθικής συνείδησης. Η σιωπή τους είναι ιδιαίτερα κατακριτέα. Τι θα γινόταν αν οι μαύροι έκαναν τα εξής:

1. Οι μαύροι ιεροκήρυκες θα πρέπει να εκφωνούν κηρύγματα καταδικάζοντας το ήθος του «οι ρουφιάνοι παίρνουν ράμματα». Θα πρέπει να απαιτούν από το FBI να δημιουργήσει ένα αξιόπιστο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων, ώστε οι μαύροι μάρτυρες και τα μαύρα θύματα να μπορούν να παραδίδουν μαύρους εγκληματίες στην αστυνομία χωρίς φόβο αντιποίνων.
2. Προτείνετε τον επαναπατρισμό «Επιστροφή στην Αφρική» για να κενωθούν οι αμερικανικές φυλακές. Σε αντάλλαγμα για την αποκήρυξη της αμερικανικής υπηκοότητας, οι μαύροι εγκληματίες θα λάμβαναν επίδομα μετεγκατάστασης και εισιτήριο απλής μετάβασης σε οποιαδήποτε αφρικανική χώρα τους δεχόταν. Αυτή η μορφή αποζημίωσης θα πρέπει να είναι διαθέσιμη σε όλους τους μαύρους που αισθάνονται ότι η έμφυτη φύση τους είναι ασυμβίβαστη με τις απαιτήσεις του αμερικανικού πολιτισμού.
3. Οι μαύροι υπουργοί και πολιτικοί θα πρέπει να επιμείνουν στην ευγονική που χρηματοδοτείται από τους μαύρους και διοικείται από την κυβέρνηση. Υπεύθυνοι και έξυπνοι μαύροι θα επιβλέπουν τις στειρώσεις για να μειώσουν τον αριθμό των αδαών και κοινωνιοπαθητικών μαύρων. Οι υπουργοί και οι πολιτικοί θα μπορούσαν να προωθήσουν το μήνυμα ότι είναι πατριωτικό και χριστιανικό για τους μαύρους να βελτιώσουν τη φυλή τους. Οι μαύρες διασημότητες θα μπορούσαν να επισημάνουν ότι αυτό θα βελτίωνε την κατάσταση των μαύρων Αμερικανών.

Αυτά τα προγράμματα θα μείωναν δραστικά την εγκληματικότητα, θα ενίσχυαν την οικονομία και θα απελευθέρωναν την κοινωνία από τη σημερινή, σε μεγάλο βαθμό μη παραγωγική, μαύρη κατώτερη τάξη.

Κεφάλαιο 11: Δημοκρατία

Ο Phillips υποστηρίζει ότι οι Αμερικανοί πρέπει να συμμετέχουν σε οργανωμένο πολιτικό ακτιβισμό για την προώθηση της πολυφυλετικής δημοκρατίας. Είναι αμφίβολο αν η πολυφυλετική δημοκρατία είναι εφικτή μακροπρόθεσμα. Ακόμα κι αν άτομα διαφορετικών φυλών τα πάνε καλά, αναπτύσσονται φυλετικοί συνασπισμοί και οι λευκοί λιγοστεύουν αριθμητικά. Η δημοκρατία λειτουργεί καλύτερα εάν το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών είναι εθνικά ομοιογενές και με σχετικά υψηλό επίπεδο νοημοσύνης.

Καθώς ο αριθμός των λευκών μειώνεται, το Δημοκρατικό Κόμμα θα εκφυλιστεί σε μη λευκές ομάδες ειδικών συμφερόντων που θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Η ποικιλομορφία δεν θα ενισχύσει τη δημοκρατία.

Σύναψη

Συνοψίζοντας, το βιβλίο του Steve Phillips αποτελεί άλλη μια αντιρατσιστική επιχειρηματολογία για τη μεταφορά προνομίων σε μειονότητες, ιδίως σε μαύρους.

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική