Μήν πεῖτε πώς δέν γνωρίζατε... !

Στο τέλος, ανακαλύψαμε γιατί ο Zion Don ( Σιών Ντόναλντ Τράμπ ), δεν έδειξε ανθρωπιστικό συναίσθημα: Ήταν απλώς ένας πορτοκαλότριχος πίθηκος που λάτρευε τις μπανάνες και δούλευε για τον Σατανιάχου

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτό είναι μια πραγματική παρουσίαση PowerPoint που πραγματοποίησε ο Jared Kushner ( γαμπρός τοῦ Τράμπ ), στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ !  Όλα αυτά τα μικρά μωρά που βομβαρδίστηκαν, νήπια με άκρα ακρωτηριασμένα χωρίς αναισθησία και φρικτά εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον αθώων οικογενειών, παιδιών και χριστιανών στη Γάζα… όλα για το εγχείρημα του Kushner με ακίνητα !  ΠΟΤΕ δεν αφορούσε το «να νικήσουμε τη Χαμάς»  ( ἐδῶ)

Ἑβραῖος συγγραφέας ἰσχυρίζεται πώς πρέπει νά στειρωθῇ ὅλη ἡ γερμανική φυλή

Ο συγγραφέας του βιβλίου που συγκλόνισε δύο ηπείρους, ο Theodore N. Kaufman αρνείται τους ισχυρισμούς του ναζιστικού Τύπου ότι είναι ο «έμπιστος φίλος» του Προέδρου Franklin Roosevelt . Το βιβλίο του Kaufman με τίτλο «Η Γερμανία πρέπει να χαθεί» ( 1941), αποτελεί επιχείρημα υπέρ της στείρωσης όλων των Γερμανών.

Αρνούμενος κατηγορηματικά ότι θα εφάρμοζε τις ίδιες διαδικασίες εξόντωσης στους Αμερικανούς γερμανικής καταγωγής που προτείνει στο παρόν βιβλίο του για τους σημερινούς Γερμανούς υπηκόους στην «Ευρώπη» - προκειμένου να επιτευχθεί η τελική εξαφάνιση των τελευταίων ως μέσο για την επίτευξη παγκόσμιας ειρήνης για πάντα - ο Theodore N. Kaufman από το Newark, γνωστός Εβραίος συγγραφέας του διεθνούς αισθήματος «Η Γερμανία Πρέπει να Χαθεί», δήλωσε στον συγγραφέα σήμερα σε μια αποκλειστική συνέντευξη για την NEW YORK EN-QUTRER ότι μια τέτοια ιδέα ήταν το πιο μακρινό πράγμα από το μυαλό του όταν έκανε την πρότασή του και παραμένει έτσι. Το «Η Γερμανία Πρέπει να Χαθεί», που κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάρτιο, τώρα σε 100.000 αντίτυπα, με προοπτικές για συνεχώς αυξανόμενες πωλήσεις, προσφέρει την ιδέα της αποστείρωσης όλων των γερμανικών εθνικοτήτων στη Γερμανία από ναζιστικές ιμπεριαλιστικές ή δημοκρατικές συμπάθειες ως τη μόνη ελπίδα για τη διάσωση του πολιτισμού από μια γρήγορη επανάληψη των γερμανικών πολέμων και τη συνεχή απειλή της γερμανικής παγκόσμιας κυριαρχίας για το υπόλοιπο του χρόνου. Η άρνηση του κ. Kaufman ότι η πρότασή του επεκτείνεται και σε Αμερικανούς γερμανόφωνους ήρθε βιαστικά σε μια ερώτηση που προκλήθηκε από φήμες για φόβους που φέρεται να έχουν προκύψει από εκείνους που ισχυρίζονται ότι έχουν μετριάσει την αίσθηση του πατριωτισμού σε αυτή την πυρετώδη περίοδο ότι μπορεί να ξεκινήσουν ξανά επιθέσεις εναντίον των Αμερικανών τευτονικής καταγωγής.

ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ

«Σε καμία περίπτωση δεν σκοπεύω να συμπεριλάβω τους πολιτογραφημένους Αμερικανούς στο σχέδιο για την ταχεία προστασία. Στην πραγματικότητα, προσπάθησα να καταστήσω πολύ σαφές ότι οι μόνες εξαιρέσεις από την αυστηρή εφαρμογή του θα πρέπει να είναι εκείνες οι χώρες που η Γερμανία, σε σχέση με άλλες χώρες, θα μπορούσαν να αναλάβουν οικονομική ευθύνη για τη μετανάστευσή τους σε τέτοιες χώρες και για τη διατήρηση και την ειρηνική συμπεριφορά μετά την άφιξή τους σε αυτές τις χώρες. Αυτός ο περιορισμός θα πρέπει να είναι επαρκής για να δει κανείς ότι οι πολίτες γερμανικού αίματος από χώρες εκτός της Γερμανίας δεν θα πρέπει να κρατούνται.»

Οἱ θρησκευόμενοι ἑβραῖοι στήν Ἀμερική ἐκπαιδεύονται στήν χρήση ὅπλων γιά νά «ἀμυνθοῦν»

Επισημάνθηκε ως ασφαλές

                            Πιστεύοντας σε οποιαδήποτε σιωνιστική σκατο-προπαγάνδα που προωθούν

Τα θανατηφόρα εμβόλια κατά της Covid παρασκευάστηκαν στο Ισραήλ το 2019. Ισχυρίζονται ότι ήταν τυχαίο...

Ἄστο φίλε, θά τό χειριστῶ ἐγώ...

ἐδῶ

Ὅλες οἱ φωτό καί βίντεο, ἀπό :  gabcom 

Ἡ Πελασγική

Ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ !

Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ , ἔργο τῆς Σοφίας Βλάχου ἐδῶ

 -Κολοκοτρώνα ! Κολοκοτρώνα ! 

Ἔτσι ἔλεγαν τά τουρκάκια στά βάθη τῆς Ἀσίας καί τό αἷμα τους ἐπάγωνε. Ἡ φαντασία τους τόν ἔπλαθε τεράστιο γίγαντα μέ τρία μάτια. Τό μεσιανό, πελώριο, ἐπάνω ἀπό τήν μύρη, στό μέτωπο. Τόν ἤθελαν τριχωτό σάν ἀρκούδαμέ φοβερά δόντια κάπρου,γυριστά, κοφτερά σάν χατζάρια.  

Καὶ πῶς τὸν ἐφαντάσθηκαν οἱ Εὐρωπαῖοι ; Μεγαλοκέφαλο, τρομερὸν ἀτσίγγανο μ᾽ ἀλλοίθωρα μάτια. Καὶ οἱ ἄλλοι, ποὺ τὸν εἶδαν κοντά; Μυτερὸ σταχτόχρωμο βράχο, ἀπ᾽ αὐτοὺς ποὺ εἶναι σπαρμένοι στὸ Αἰγαῖο,ἄγρια μορφή, σκαμμένη ἀπὸ τὸν καιρό, χαλασμένη ἀπὸ τὸν πόλεμο, φαγωμένη ἀπὸ τὴν ἀδιάχοπη ἀνησυχία, ὅμοια μὲ βράχο, ποὺ τὸν δέρνουν τὰ κύματα. Καὶ ἕνας Γάλλος συνταγματάρχης, ποὺ ἧταν μαζί του στὴν Τρίπολι, σ᾽ ὁλάκερη τὴν πολιορκία, τοῦ κολλάει ἕνα μουστάκι πελώριο.

Ἕνας νέος εἶχε φθάσει ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Ἀνατολῆς, στὰ 1823, πρόσφυγας στὴν Τρίπολι. Μὲ φαντασία γεμάτη ἀπὸ τὰ παραμύθια τῆς Ἀσίας γιὰ τὸν Κολοκοτρώνη, ἔτρεξε,ἅμα ἔφθασε, στὸ σπίτι του νὰ ἰδῇ τὸ ὑπεράνθρωπο τέρας. Εὑρῆκε κόσμο πολὺ ἐκεῖ πέρα. Ὁ Γέρος ἦταν μὲ ἄλλους καπεταναίους, σὲ ἕνα ἰσόγειο δωμάτιο, ἀμέσως μετὰ τὴν αὐλή. Λαὸς καὶ ἔνοπλοι ἀκόλουθοι ἔφραζαν τὴν πόρτα. Ὁ νέος δὲν μποροῦσε νὰ ἰδῇ τίποτα, ἔσπρωχνε καὶ σπρωχνότανε νὰ ἀνοίξῃ δρόμο. Ὁ Οἰκονόμου, γραμματικὸς τοῦ ἀρχηγοῦ, τὸν ἔβλεπε, τοῦ κίνησε τὴν περιέργεια.

- Ποῦ θὲς νὰ πᾶς; τὸν ρώτησε. Τί γυρεύεις;

- Νὰ ἰδῶ τὸν Κολοκοτρώνη.

Ὁ Οἰκονόμου τὸν ἐβοήθησε νὰ φθάσῃ ἕως τὴν θύρα.

- Μὰ ποιός εἶναι; Ποιός;

Ἐκοίταξε ὅλους τοὺς ἄλλους, ἔξω ἀπὸ τὸ Γέρο, καὶ ἃς ἦταν ὀρθός. Ὅταν τοῦ εἶπαν τέλος « αὐτὸς εἶναι », ἀπόμεινε βουβός, σὰν κάποιος ποὺ βλέπει νὰ σωριάζεται ἐμπρός του πύργος τετράψηλος. Δὲν μποροῦσε νὰ ᾿ρθῇ στὰ σύγκαλά του. Σὰν νὰ μὴν ἦταν ἐκεῖ κανένας ἄλλος, εἶπε δυνατὰ μιλῶντας μὲ τὸν ἑαυτό του:

- Μπᾶ! εἶναι σὰν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

Ἂν τὸ φυσικὸ μποροῦσε ποτὲ νὰ δώσῃ τὴν παραμικρὴ ἰδέα τοῦ μεγαλείου τῆς ψυχῆς, νὰ ζωγραφήσῃ τὴν ἀπροσμέτρήτη δύναμί της, αὐτὸ δὲν ἦταν σίγουρα τὸ δικό του φυσικό. Ἀνάστημα μέτριο, κορμὶ κανονικό, συμμετρικό, λιγνό,σβέλτο, χωρὶς τίποτε τὸ ἐξαιρετικό. ᾿Εμπρὸς σὲ ἄλλους κλέφτες θὰ φαινότανε νᾶνος. Ἡ μορφὴ του, σουρωμένη, ξεροψημένη, ἔδειχνε ἀκόμη πιὸ ἀδύνατη μέσα στὰ μακριὰ μαλλιά του, ποὺ ἐκυμάτιζαν στοὺς ὥμους. Τὸ μέτωπό του, ψηλὸ καὶ στερεό, αὐλάκωναν δυὸ τρεῖς βαθειὲς ρυτίδες. 'Η μύτη του, κάπως χονδρή, μεγαλούτσικη, ἐλαφρὰ γυριστή. Δυὸ μεγάλες γραμμὲς ἐπάνω ἀπὸ τὸ δασὺ μουστάκι, κατέβαιναν ἀπὸ τὴν ἄκρη τῶν ρουθουνιῶν καὶ ἔζωναν μὲ ἕνα μισοφέγγαρο, τὸ πλατύ, παχὺ στόμα του. Ἕνα δόντι ἐκαβαλλίκευε λιγάκι τὸ κάτω χεῖλος, ποὺ δὲν ἔσμιγε ἐντελῶς μὲ τὸ ἐπάνω. Τὸ σαγόνι του ἄρχιζε μὲ ἀδρὴ γραμμή, ἔσβηνε ὅμως πιὸ κάτω ἀπαλά, Δὲν εἶχε μεγάλα μάτια. Κάτω ἀπὸ πυκνὰ φρύδια, μέσα στὶς βαθειὲς κόγχες τους, ἐφαίνονταν μάλιστα μικρότερα πολὺ ἀπὸ ὅσο ἦταν πραγματικά. Ἡ ἔκφρασίς τους ἐστεκόταν ὅλη στὴν ματιά του. Ἥσυχη, ἄμεση, ἄτρομη, ἐχωνόταν ὁλόισια, σὰν μύτη ἀτσαλιοῦ, στὸ εἶναι τῶν ἄλλων!

Ἧταν κοντολογῆς μορφὴ χαρακτηριστική, μὰ ὄχι φωναχτή καὶ αὐστηρή, χωρὶς νὰ εἶναι ἄγρια. Κάτι ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ξαφνιάσῃ στὸ τραχύ του πρόσωπο δὲν ἦταν οὔτε μύτες,οὔτε στόματα, οὔτε μῆλα πεταγμένα καὶ βαθουλώματα, μὰ ἕνας ἀέρας, γεμᾶτος χριστιανικὴ ἐγκαρτέρησι͵ βαθειὰ καλωσύνη καὶ ἀνθρωπιά, μιὰ γλύκα σὰν ἀσκητής, ποὺ δὲν ἥξερες τί γυρεύει σ᾽ ἕναν πρωτοκλέφτη, ποὺ εἶχε σπείρει μὲ ἀνοικτὰ τὰ χέρια, τόσες φορές, τὸν θάνατο.

Εύχολο δὲν ἦταν νὰ διαβάσῃς αὐτὴ τὴν μορφή. Κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιφανειακὴ ἁπλότητά της, ἐξεχώριζες τὶς πιὸ σύνθετες καὶ ἀπροσδόκητες ἐνώσεις. Ἔφθανε πολλὲς φορὲς ἕνας λόγος, γιὰ νὰ πάρῃ τὸ ἥσυχο μάτι του μιὰ ἔκφρασι τρομερή, παγερή. Τὸ πρόσωπό τοῦ ἄλλαζε ἀπότομα. Ὁ ἀγγελικὸς ἀέρας τῆς ταπεινοφροσύνης καὶ τῆς ὑποταγῆς, ἡ ἐγκαρδιότης καὶ ἡ γλύκα ἔσβηναν στὴν στιγμή. ᾿Εφώναζε σὰν λεοντάρι. Καὶ ἀντιλαλοῦσαν τὰ φαράγγια τοῦ Μωριᾶ, σὰ νὰ ἐβροντοῦσε ἀπὸ ψηλά. Τὸ ἴδιο καὶ στὸ ξέσπασμα τοῦ κεφιοῦ του. Μὰ ἕνας μονάχα θὰ μποροῦσε νὰ σταθῇ πλάι του. Ὁ νικητής τῆς Ἀράχωβας. Μεγάλος στρατιώτης, γεννημένος στρατηγός, ὁ Καραϊσκάκης.

Ἀλλὰ θὰ ἐστένευε κανένας πολὺ παράξενα τὴν μορφὴ τοῦ Γέρου, ἄν τὸν ἔπαιρνε σὰν ἁπλῇ στρατιωτιχκὴ ἀξία. Ὁ Ἰμπραήμ μάλιστα ἔφθασε νὰ πῇ, ὅτι ὁ Κολοκοτρώνης, ὡς στρατιωτικός, δὲν ἄξιζε δυὸ παρᾶδες  Ὅχι σωστός, βέβαια, λόγος, ἀφοῦ καὶ αὐτὸς ὁ Γάλλος στρατηγὸς Ῥαιμπώ, ποὺ δὲν ἐχώνευε διόλου τὸν Κολοκοτρώνη, τοῦ ἀναγνωρίζει τὴν « φυσικὴ ἀντίληψι τοῦ πολέμου », μὲ ἄλλα λόγια τὸ στρατηγικὸ μυαλό. 

Μὰ ὁ Κολοκοτρώνης δὲν εἶναι μονάχα ὁ μεγάλος πολέμαρχος. Εἶναι κάτι πολὺ πλατύτερο ἀπ' αὐτό. Εἶναι ὁ γνήσιος « ἄνθρωπος τοῦ Εἰκοσιένα ».

Δὲν ὑπάρχουν γιὰ τὸν Κολοκοτρώνη ραγιᾶδες.

- Ἕλληνες  ! φωνάζει στὸν ἐλεύθερο λαό, ποὺ θέλει νὰ ξεσηκώσῃ ὁλάκερο.

φωτό

Βλαστάρι τοῦ Μωριᾷ μιλεῖ σὰν ἀρχηγὸς λαοῦ, ποὺ δὲν ἐδέχθηκε ποτὲ ζυγό. Εἶναι γεμᾶτος ἀπὸ τὴν ἀνάμνησι καὶ τὴν ὑπερηφάνεια γιὰ τὰ παλιὰ Ἑλληνικὰ τρόπαια. Ἔρχεται νὰ ξαναδέσῃ, τὴν κομμένη παράδοσι.

Ὅταν ἐπῆραν τὸ Ναύπλιο, ἐπῆγε ὁ Ἄγγλος πλοίαρχος Ἄμιλτον καὶ τὸν εἶδε. Τοῦ εἶπε ὅτι ἔπρεπε νὰ ζητήσουν οἱ Ἕλληνες συμβιβασμὸ καὶ ἡ ᾿Αγγλία νὰ μπῇ στὴ μέση.

- Αὐτὸ δὲν γίνεται, εἶπε ξερὰ ὁ Κολοκοτρώνης. ἐλευθερία ἣ θάνατος! ᾿Εμεῖς ποτὲ συμβιβασμὸ δὲν ἐκάμαμε μὲ τὸν Σουλτάνο. Ἄλλους ἔκοψε, ἄλλους ἐσκλάβωσε μὲ τὸ σπαθὶ καὶ ἄλλοι, καθὼς ἐμεῖς, ἐζούσαμε ἐλεύθεροι ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά. Ὁ βασιλέας μας ἐσκοτώθη καμμιὰ συνθήκη, δὲν ἔκαμε. Η φρουρά του εἶχε παντοτινὸ πόλεμο μὲ τοὺς Τούρκους καὶ δυὸ κάστρα ἦταν ἄπαρτα.

- Ποιά εἶναι ἡ φρουρά του; Καὶ ποιά τὰ κάστρα:

- Ἡ φρουρὰ τοῦ βασιλιὰ μας εἶναι οἱ κλέφτες. Καὶ τὰ κάστρα μας. ἡ Μάνη, τὸ Σούλι καὶ τὰ βουνά.

Ὁκτὼ γενιὲς Κολοκοτρωναίων ἐστάθηκαν μὲ τὸ σπαθὶ στὸ χέρι κατὰ τῶν Τούρκων. Ἀβοήθητος, ἀφημένος τόσες φορὲς ἀπὸ τὸ πρῶτο φυσέκι. Καὶ ὅμως ἐφύσησε στοὺς Ἕλληνες τὴν ἀδάμαστη πνοή, ποὺ ἐψύχωνε τὰ δικά του στήθη. Τοὺς ἀπλοῦς γεωργούς, ἀπὸ λαγούς, ποὺ ἔτρεμαν τὰ ὅπλα καὶ ἄκουγαν «Τοῦρκοι» καὶ ἐγίνονταν ἄφαντοι, σὲ λίγες ἑβδομάδες μέσα τοὺς ἀνέδειξε ἥρωες καὶ σὲ λίγο ἐρωτοῦσαν:

- Ποῦ εἶναι οἱ Τοῦρκοι;

Γιὰ νὰ τοὺς κυνηγήσουν. Τοὺς ἔμαθε νὰ ἀγαπιοῦνται, νὰ πονοῦν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, τόσο νὰ φυλάγωνται, ὅσο καὶ νὰ ἀψηφοῦν τὰ βόλια. Νὰ μάχωνται ἐναντίον τοῦ ἱππικοῦ, νὰ ρίχνουν φρούρια δυνατά, νὰ συντρίβουν καὶ νὰ σκορπίζουν στρατιές.  Νὰ σέρνουν νικημένους τοὺς πασᾶδες, νὰ κερδίζουν μὲ τὸ σπαθί τοὺς ἄρματα βαρύτιμα καὶ μυριοπλουμισμένα.

Στὰ Δερβενάκια, στὴν καταστροφὴ τοῦ Δράμαλη, ἕνας νέος χωριάτης μὲ μιὰν ἀγκλίτσα ἐστεκόταν ἐμπρός τον καὶ ἐχάζευε.

- Τί εἶσαι ἐσύ, Ἕλληνα ;

- Βοσκός.

- Καὶ γιατί δὲν πᾷς νὰ πολεμήσῃς ;

- Δὲν ἔχω ἄρματα.

- Καί ἡ ἀγκλίτσα εἶναι ὅπλο, Ἕλληνα ! Πήγαινε μ᾿αὐτή νά σκοτώσῃς Τούρκους καί νά πάρῃς τ᾿ἄρματά τους. 

Ἐγύρισε κάποτε σάν ἀστακός, ἐτρόμαξε κι᾿ὁ ἴδιος νά τόν γνωρίσῃ. Τόν εἶχε ἀλλάξει σέ πολεμιστή μέσα σέ λίγες ὥρες. Ἐφύτεψε τήν ἀσάλευτη πίστι του βαθιἀ στούς ἄλλους. Καί στίς πιό δύσκολες ὥρες, ὅταν καί οἱ δυνατώτεροι ἐλύγιζαν σάν καλάμια, ἔφθανε νά κτυπήσῃ τήν γῆ μέ τό σπαθί του, γιά νά βγάλῃ νέους πολεμιστές. 

" Ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ"   τοῦ  Σπύρου Μελᾶ ( διασκευή) 

ἀπό τό Ἀναγνωστκό ΣΤ΄ Δημοτικοῦ ( 1967 ) σελ. 63-68

φωτό

ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ 1821 !  

ΖΗΤΩ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΗΡΩΕΣ !  

ΖΗΤΩ ΟΙ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΑΙΟΙ ! 

ΖΗΤΩ Ο ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΜΩΡΙΑΣ ! 

Οἱ Κολοκοτρωναῖοι 

Λάμπει ὁ ηλιος στά βουνά, λάμπει καί στά λαγκάδια, 

Ἔτσι λάμπει καί ἡ κλεφτουριά, οἱ Κολοκοτρωναῖοι 

πὄχουν τ᾿ἀσήμια τά πολλά, τίς ἀσημένιες πάλες,

ὅπου δέν καταδέχονται τήν γῆς νά τήν πατήσουν.

*

Καβάλλα πᾶν᾿ στήν ἐκκλησιά, καβάλλα προσκυνᾶνε 

καβάλλα παίρν᾿ἀντίδωρο ἀπ᾿ τοῦ παπᾶ τό χέρι. 

Ῥίχνουν φλωριά στήν Παναγιά, φλωριά καί στούς ἁγίους

καί στόν ἀφέντη τόν Χριστό, τίς ἀσημένιες πάλες. 

                                                                     "δημῶδες"

  ἀπό τό Ἀναγνωστκό ΣΤ΄ Δημοτικοῦ ( 1967 ) σελ. 69  

Ἡ Πελασγική

ΚΑΙ ὁ ΥΠΕΞ τῶν ΗΠΑ ὁμολογεῖ πώς μπῆκαν στόν πόλεμο ἐπεί δή τό Ἰσραήλ τούς ἀνάγκασε

Επί χρόνια, οι επικριτές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής υποστήριζαν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμεύουν ως στρατιωτική επέκταση των ισραηλινών συμφερόντων στη Μέση Ανατολή. Επί χρόνια, αυτός ο ισχυρισμός απορρίπτονταν ως θεωρία συνωμοσίας. Εν συνεχεἰα, ο υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio άνοιξε το στόμα του.

Στις 2 Μαρτίου 2026, ο 72ος Υπουργός Εξωτερικών στάθηκε ενώπιον δημοσιογράφων στο Καπιτώλιο και εξήγησε γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες μόλις είχαν εξαπολύσει μια μαζική αιφνιδιαστική επίθεση στο Ιράν παράλληλα με το Ισραήλ. Τα λόγια του ήταν συγκλονιστικά:

«Γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να υπάρξει ισραηλινή δράση· γνωρίζαμε ότι αυτό θα επιτάχυνε μια επίθεση εναντίον των αμερικανικών δυνάμεων· και γνωρίζαμε ότι αν δεν τους κυνηγούσαμε προληπτικά πριν εξαπολύσουν αυτές τις επιθέσεις, θα είχαμε μεγαλύτερες απώλειες, και ίσως ακόμη περισσότερους νεκρούς, και τότε θα ήμασταν όλοι εδώ απαντώντας σε ερωτήσεις σχετικά με το γιατί το γνωρίζαμε αυτό και δεν ενεργήσαμε».

Αναμφίβολα, ο Rubio είχε πει δυνατά αυτό που ήταν κοινό μυστικὀ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επιτέθηκαν στο Ιράν επειδή το Ιράν αποτελούσε άμεση απειλή για την Αμερική. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτέθηκαν στο Ιράν επειδή το Ισραήλ επρόκειτο να επιτεθεί στο Ιράν ούτως ή άλλως, και η Ουάσινγκτον ένιωσε την υποχρέωση να συμμετάσχει αντί να αφήσει το Ισραήλ να δράσει μόνο του και να αντιμετωπίσει τις συνέπειες.

Η θύελλα αντιδράσεων ήταν άμεση. Ο συντηρητικός σχολιαστής Matt Walsh, ο οποίος εργάζεται υπό τον Εβραίο συντηρητικό Ben Shapiro στο The Daily Wire, έγραψε στο X ότι ο Rubio «μας έλεγε κατηγορηματικά ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο με το Ιράν επειδή το Ισραήλ μας ανάγκασε να το κάνουμε. Αυτό είναι ουσιαστικά το χειρότερο δυνατό πράγμα που θα μπορούσε να πει». Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Abbas Araghchi άδραξε την ευκαιρία. «Ο κ. Rubio παραδέχτηκε αυτό που όλοι ξέραμε: οι ΗΠΑ έχουν εισέλθει σε έναν πόλεμο επιλογής για λογαριασμό του Ισραήλ. Δεν υπήρξε ποτέ καμία λεγόμενη ιρανική «απειλή»».

Ο ίδιος ο Πρόεδρος Τραμπ διέψευσε τον Υπουργό Εξωτερικών του την επόμενη κιόλας μέρα. Όταν ρωτήθηκε αν ο Νετανιάχου είχε εμπλέξει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε πόλεμο, ο Τραμπ απάντησε: «Όχι. Μπορεί να τους ανάγκασα να παρέμβουν». Ο Πρόεδρος αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι το Ισραήλ είχε αναγκάσει τις ΗΠΑ να αναλάβουν δράση, επιμένοντας «αν μη τι άλλο, μπορεί να ανάγκασα το Ισραήλ να παρέμβει. Αλλά το Ισραήλ ήταν έτοιμο και ήμαστανκι εμεις έτοιμοι».

Ο Rubio πέρασε τις 3 Μαρτίου ανακαλώντας τα σχόλιά του, εμφανώς ταραγμένος. «Ο πρόεδρος αποφάσισε ότι δεν θα χτυπηθούμε πρώτοι. Είναι τόσο απλό, παιδιά», επέμεινε. Αλλά η ζημιά είχε γίνει. Όπως σημείωσε το Axios , τα αρχικά σχόλια του Rubio σηματοδότησαν την πρώτη φορά που ένας αξιωματούχος της κυβέρνησης Τραμπ αναγνώρισε ρητά το Ισραήλ ως σημαντικό παράγοντα στην πυροδότηση της κλιμάκωσης σε πόλεμο.

Το γεγονός ότι ο Marco Rubio θα ήταν αυτός που θα το άφηνε αυτό να ξεφύγει δεν θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν από όσους έχουν παρακολουθήσει την καριέρα του. Λίγες προσωπικότητες στην αμερικανική πολιτική έχουν βαθύτερους δεσμούς με το σιωνιστικό λόμπι ή ένα πιο συνεπές ιστορικό ιεράρχησης των ισραηλινών συμφερόντων έναντι των αμερικανικών.

Ο Rubio έχει λάβει πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια σε δωρεές για την προεκλογική του εκστρατεία από την AIPAC και φιλοϊσραηλινές ομάδες λόμπι από τότε που εξελέγη για πρώτη φορά στη Γερουσία το 2010, γεγονός που τον καθιστά έναν από τους κορυφαίους αποδέκτες στο Κογκρέσο. Το βάθος αυτής της σχέσης αποκαλύφθηκε στη Σύνοδο Κορυφής του Κογκρέσου του 2025, όπου ο Διευθύνων Σύμβουλος Elliott Brandt, μιλώντας σε μια ανεπίσημη συνεδρίαση που αργότερα διέρρευσε στο The Grayzone , ονόμασε τον Rubio ως έναν από τους τρεις πρώην συμμάχους του Κογκρέσου που βρίσκονται τώρα σε ανώτερες θέσεις εθνικής ασφάλειας και οι οποίοι θα παραχωρούσαν στην AIPAC πρόσβαση σε εσωτερικές κυβερνητικές συζητήσεις.

Ο αείμνηστος μεγιστάνας των καζίνο Sheldon Adelson, ο οποίος δαπάνησε μεταξύ 100 και 150 εκατομμυρίων δολαρίων υποστηρίζοντας τους Ρεπουμπλικάνους στον κύκλο των εκλογών του 2012, φέρεται να ευνόησε τον Rubio για την προεδρική κούρσα του 2016. Πηγές κοντά στον Adelson δήλωσαν στο Politico ότι ο Adelson «συμπαθεί την ισχυρή στάση του γερουσιαστή της Φλόριντα στην άμυνα, συμπεριλαμβανομένης της έντονης υποστήριξής του προς το Ισραήλ». Η χήρα του, Miriam Adelson, συνεισέφερε πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια στην εκστρατεία του Τραμπ για το 2024 μέσω της Επιτροπής Προστασίας της Αμερικής (PAC) και φέρεται να υποστήριξε τον διορισμό του Rubio ως Υπουργού Εξωτερικών.

Ο Paul Singer, ιδρυτής του hedge fund Elliott Management και διευθυντής του Ρεπουμπλικανικού Εβραϊκού Συνασπισμού , υποστήριξε τον Rubio τον Οκτώβριο του 2015. Η εταιρεία του ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη πηγή δωρεών του Rubio στην προεκλογική εκστρατεία μεταξύ 2009 και 2014, συνολικού ύψους 122.620 δολαρίων. Ο Singer ήταν μεταξύ των μεγαλύτερων δωρητών του Ιδρύματος για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών, του Έργου Ισραήλ και του Ρεπουμπλικανικού Εβραϊκού Συνασπισμού, ενός δικτύου φιλοϊσραηλινών οργανώσεων που έχουν διαμορφώσει εδώ και καιρό τη σκέψη των Ρεπουμπλικανών για την εξωτερική πολιτική.

Το νομοθετικό ιστορικό του Rubio αντικατοπτρίζει αυτές τις διασυνδέσεις. Συνυποστήριξε τον Νόμο κατά του Μποϊκοτάζ του Ισραήλ και εισήγαγε τον Νόμο για την Καταπολέμηση του BDS, ο οποίος ψηφίστηκε από τη Γερουσία το 2019 με ψήφους 77 έναντι 23. Υποστήριξε τον Νόμο Taylor Force , ο οποίος μείωσε τη χρηματοδότηση των ΗΠΑ προς την Παλαιστινιακή Αρχή. Συνυποστήριξε τον Νόμο για την Ευαισθητοποίηση κατά του Αντισημιτισμού και τον Νόμο για την Εξουσιοδότηση Βοήθειας για την Ασφάλεια μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ. Ήταν από τους πιο ένθερμους αντιπάλους της πυρηνικής συμφωνίας με το Ιράν, υποστήριξε τη μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ και συνυποστήριξε το διακομματικό νομοσχέδιο για τις κυρώσεις κατά του Ιράν του 2017 , το οποίο επέκτεινε τις κυρώσεις για την ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων, εκτός από την φερόμενη υποστήριξη της τρομοκρατίας και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Επί δεκαετίες, οι αμερικανικοί πόλεμοι στη Μέση Ανατολή δικαιολογούνταν με επικλήσεις στη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προώθηση ανοιχτών κοινωνιών. Ο πραγματικός ρόλος των ισραηλινών συμφερόντων στη διαμόρφωση αυτών των συγκρούσεων έχει επισκιαστεί προσεκτικά πίσω από στρώματα κοινοτοπιών και ευφημισμών. Η συνεχιζόμενη σύγκρουση με το Ιράν είναι η τελική, αδιαμφισβήτητη απόδειξη της πλήρους εβραϊκής κατάληψης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Έχουμε ξεπεράσει την εποχή του τυπικού νεοσυντηρητισμού και του νεοφιλελευθερισμού —ιδεολογίες που ήταν ήδη υποταγμένες στα εβραϊκά συμφέροντα και επιδίωκαν να αναδιαμορφώσουν τον κόσμο κατά την δυσλειτουργική εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών— και έχουμε εισέλθει σε μια εποχή γυμνής πολιτικής «Μόνο Ισραήλ». Αυτή είναι η αγνή, αφιλτράριστη ενσάρκωση του εβραϊκού υπερεθνικισμού, όπου το αμερικανικό κράτος λειτουργεί αποκλειστικά ως στρατιωτικός βραχίονας για τη μεγάλη στρατηγική του Ισραήλ για κυριαρχία πλήρους φάσματος στη Δυτική Ασία.

Η πρόσφατη ρητορική του Rubio επιβεβαιώνει ότι η πολιτική τάξη δεν αισθάνεται πλέον την ανάγκη να συμβουλεύεται το αμερικανικό κοινό ή έστω να προσφέρει μια εύλογη δικαιολογία για αυτούς τους πολέμους. Υλοποιούν μια ατζέντα εξωτερικής πολιτικής που είναι θεμελιωδώς εχθρική προς την εθνική μας κυριαρχία.

Το κοινό μυστικό είναι τώρα η πολιτική, και η αμερικανική κυριαρχία είναι η προκαθορισμένη θυσία στο βωμό του ιουδαιο-επιταχυνσιτισμού .

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική

Ἰσραήλ καί Σατανισμός

Το Ισραήλ έχει περισσότερους Σατανιστές, Αποκρυφιστές και Λουσιφεριανούς Μυημένους, ανά τετραγωνικό πόδι, από οποιοδήποτε άλλο κράτος στη γη

Τοῦ JD Hall

 Στην έρημο Negev, κάτω από τον μαύρο ουρανό των νότιων συνόρων του Ισραήλ, υπάρχει μια φωτιά που δεν έπρεπε ποτέ να είχε αναζωπυρωθεί. Χιλιάδες συγκεντρώνονται κάτω από το φως της, βαμμένοι, τρυπημένοι και δαιμονισμένοι. Σχηματίζουν φυλετικούς κύκλους γύρω από τεράστια ομοιώματα φτιαγμένα για καταστροφή - είδωλα σε σχήμα φιδιών, θηρίων, παραμορφωμένων θεών ή γεωμετρικών θρόνων. Οι γυναίκες στριφογυρίζουν στον ρυθμό των τυμπάνων, με τα γυμνά σώματά τους λερωμένα με στάχτη και συμβολισμούς.

Άνδρες ουρλιάζουν επικλήσεις ενώ οι φλόγες ανεβαίνουν προς τα πάνω, κατακαίνοντας ναούς που έχουν ανεγερθεί με μοναδικό σκοπό την δική τους εξόντωση. Αυτό δεν είναι τέχνη. Αυτό δεν είναι πολιτιστική έκφραση. Αυτό δεν είναι ένας κοσμικός εορτασμός της δημιουργικότητας. Αυτό είναι το Midburn, το επίσημο παρακλάδι του Burning Man στο Ισραήλ, και είναι η κυριολεκτική ανάσταση των λατρειών γονιμότητας της Χαναάν, που αναβιώνουν όχι κρυφά αλλά με υπερηφάνεια, τελετουργία και τελετή.

Το Midburn λαμβάνει χώρα στην ίδια την έρημο όπου ο Γιαχβέ βροντοφώναζε κάποτε τις εντολές Του από το Σινά. Φιλοξενείται στο ίδιο έδαφος όπου κάποτε ο Ισραήλ έτρεμε παρουσία της θεϊκής φωτιάς. Μόνο που τώρα η φωτιά έχει αλλάξει χέρια. Αντί για αίμα στις παραστάδες των θυρών, υπάρχει νέον χρώμα και συνθετική έκσταση. Αντί για διαθήκη, υπάρχει σαρκικότητα. Αντί για λατρεία, υπάρχει μαζική πορνεία κάτω από έναν ουρανό από πεφταστέρια και όξινες παραισθήσεις. Οι «ναοί» χτίζονται και καίγονται ως πράξεις απελευθέρωσης, αλλά η απελευθέρωση προέρχεται από τον Γιαχβέ - όχι από τη δουλεία. Αυτοί είναι βωμοί, όχι εγκαταστάσεις τέχνης. Η κορύφωση του φεστιβάλ δεν είναι η ψυχαγωγία. Είναι μια τελετουργία. Οι φωτιές δεν είναι μεταφορικές. Είναι προσφορές.

Ένας αποκρυφιστής οπαδός του Midburn, ντυμένος ως αρχαίος Χαναναίος που λάτρευε τον Μολόχ, προετοιμάζεται για νυχτερινή λατρεία.

ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ, Ο ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ

Αλλά το να πιστεύουμε ότι το Midburn είναι το τέλος του θα ήταν σαν να παρερμηνεύουμε την κλίμακα. Το Midburn δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι το δημόσιο πρόσωπο μιας βαθύτερης πνευματικής ασθένειας που έχει μολύνει το σύγχρονο Ισραήλ, από την πολιτική του μέχρι τα πάρκα του, από τις συναγωγές του μέχρι τα σχολεία του. Αν οι φωτιές του Midburn είναι οι νέοι υψηλοί τόποι, είναι απλώς η ορατή κορυφή του στύλου της Asherah. Κάτω από την επιφάνεια - και όλο και περισσότερο, πάνω από αυτήν - το Ισραήλ αφιερώνεται τελετουργικά όχι στον Θεό του Αβραάμ, αλλά στις ίδιες τις θεότητες που κάποτε καταδίκασε ονομαστικά. Οι θεοί των Αμορραίων, τα πνεύματα της Βαβυλώνας, οι δαίμονες της ερήμου - έχουν επιστρέψει.

Και τα στοιχεία δεν είναι πνευματική μεταφορά. Είναι εγκληματικά και κυριολεκτικά. Τη δεκαετία του 1990, οι ισραηλινές αρχές αποκάλυψαν μια σατανική αίρεση που λειτουργούσε στη Ρισόν Λε Ζιόν, μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις της χώρας. Δεν ήταν μια περιθωριακή ομάδα διαταραγμένων εφήβων με μεταμφιέσεις. Ήταν ένα οργανωμένο τελετουργικό κύκλωμα. Η αστυνομία βρήκε στοιχεία για θυσίες ζώων, τελετουργικές σεξουαλικές πράξεις, συμφωνίες αίματος και επικλήσεις σκοτεινών πνευμάτων που ψάλλονταν τόσο στα εβραϊκά όσο και στα λατινικά. Έφηβοι στρατολογήθηκαν και στιγματίστηκαν. Νεκροταφεία βεβηλώθηκαν. Οι τοπικοί ραβίνοι προειδοποίησαν ότι ο σατανισμός εξαπλωνόταν, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων. Αλλά ακόμα και όταν οι αρχές επιβολής του νόμου προσπαθούσαν να περιορίσουν τους τίτλους, η φωτιά συνέχιζε να εξαπλώνεται.

Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000 και του 2010, οι αναφορές για αποκρυφιστικό βανδαλισμό και τελετουργική δραστηριότητα αυξήθηκαν. Τα δάση κοντά στη Haifa, την Safed ( θυμηθεῖτε σχετικά μέ τήν Safed παλαιώτερα θέματά μας : ΕΔΩ ) και τους λόφους της Ιουδαίας έγιναν εστίες σατανικής δραστηριότητας. Οι πεζοπόροι έπεσαν πάνω σε βωμούς φτιαγμένους από οστά, ανεστραμμένες εβραϊκές γραφές γραμμένες με σπρέι σε βράχους και πτώματα ζώων ακρωτηριασμένα με μοτίβα που είναι γνωστό ότι συνδέονται με τελετουργική μαγεία. Σε μια ιδιαίτερα ανησυχητική περίπτωση, μια κατσίκα βρέθηκε ξεκοιλιασμένη κοντά σε ένα κιμπούτς, με τα όργανά της διατεταγμένα σε ένα πεντάγραμμο. Αυτές δεν είναι φήμες στο διαδίκτυο. Πρόκειται για αστυνομικές αναφορές, μερικές από τις οποίες έγιναν θέματα σε μεγάλες εφημερίδες, συμπεριλαμβανομένης της Haaretz, της οποίας οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι παραδέχτηκαν ότι υπήρχαν τουλάχιστον δύο δωδεκάδες αποκρυφιστικές ομάδες που δρούσαν στο Ισραήλ με δεσμούς τόσο με τον δυτικό σατανισμό όσο και με τον εβραϊκό μυστικισμό.

Τα σύμβολα που χρησιμοποιούν δεν είναι ξένα εισαγόμενα. Υπάρχουν παντού στην ισραηλινή κουλτούρα - πωλούνται σε καταστήματα δώρων, ζωγραφίζονται σε τοιχογραφίες και φοριούνται γύρω από τον λαιμό των τουριστών που νομίζουν ότι έχουν αγοράσει κάτι βιβλικό. Το Hamsa, για παράδειγμα, εμφανίζεται σχεδόν σε κάθε ισραηλινό σπίτι, συχνά κρεμασμένο στην πόρτα ως υποτιθέμενο φυλαχτό από το κακό μάτι. Για τους περισσότερους Χριστιανούς, μοιάζει με ένα εξωτικό ισραηλινό χέρι - κάτι αρχαίο και ίσως ευλογημένο. Στην πραγματικότητα, είναι το φυλαχτό μιας θεάς. Το Hamsa προέρχεται από τη φοινικική και καρχηδονιακή θρησκεία, όπου συμβόλιζε το χέρι της Tanit, μιας θεότητας γονιμότητας που συνδέεται με τη θυσία παιδιών. Το μάτι στο κέντρο του δεν είναι η προστασία του Θεού - είναι σύμβολο μαγικής επιτήρησης, ενός κόσμου που κυβερνάται από δυνάμεις που πρέπει να κατευναστούν, όχι να υπακούσουν. Στη σύγχρονη χρήση, το Hamsa έχει απορροφηθεί από την Καμπάλα και χρησιμοποιείται ως φυλαχτό, όχι ως ομολογία πίστης. Είναι ένα δεισιδαιμονικό φυλαχτό, όχι θεολογικό σύμβολο. Είναι το χέρι μιας μάγισσας, όχι το χέρι της Miriam ( προφήτισσα τοῦ Ἰσραήλ ,ἀδελφή τοῦ Μωϋσῆ, ἐδῶ ).

Το Hamsa είναι ένα απροκάλυπτα αποκρυφιστικό φυλαχτό φοινικικής προέλευσης, που χρονολογείται από τις αρχαίες σατανικές πρακτικές. Κρέμεται σχεδόν σε κάθε ισραηλινό σπίτι και πωλείται σχεδόν παντού στα ισραηλινά καταστήματα.

Έπειτα, υπάρχει το λεγόμενο Άστρο του Δαβίδ, το οποίο κοσμεί την εθνική σημαία του Ισραήλ, τις συναγωγές, τις στολές των IDF, ακόμη και την εθνική μενόρα. Αλλά αυτό που οι Χριστιανοί αποκαλούν Άστρο του Δαβίδ δεν είναι καθόλου Δαβιδικό. Δεν έχει καμία παρουσία στο βιβλικό αρχείο - ούτε στους Βασιλείς, ούτε στα Χρονικά, ούτε στους Ψαλμούς. Εμφανίζεται αιώνες αργότερα σε Καμπαλιστικά γραπτά και στην ισλαμική μαγεία ως η Σφραγίδα του Σολομώντα, ένα εξάγραμμα που χρησιμοποιείται για να διατάζει πνεύματα, να δεσμεύει τζίνι και να εκτελεί μαγικές λειτουργίες. Σε grimoires ( λίστες ὐπερφυσικῶν ὀντοτήτων ) όπως το Κλειδί του Σολομώντα και το Μικρότερο Κλειδί του Σολομώντα, το εξάγραμμα σχεδιάζεται σε κύκλους, γεμίζεται με ονόματα αγγέλων και δαιμόνων και χρησιμοποιείται σε τελετουργική επίκληση. Όταν ο προφήτης Αμώς επέπληξε το Ισραήλ επειδή ύψωσε το αστέρι του θεού τους Ρεμφάν ( ξαναθυμηθεῖτε τό θέμα μας : Τό ἄστρο τοῦ Ῥεμφάν ) , δεν ήταν μεταφορική η έννοια. Αυτό το αστέρι -εξάκτινο, γεωμετρικό και ειδωλολατρικό- ήταν ένα βδέλυγμα. Σήμερα, το ίδιο αστέρι κυματίζει πάνω από το Κράτος του Ισραήλ, μεταφέρεται από τανκς, ραμμένο σε στολές και χαραγμένο σε εθνικά μνημεία.

Και αν νομίζετε ότι αυτός ο συμβολισμός είναι αρχαία ιστορία ή κακώς εφαρμοσμένη σύμπτωση, κοιτάξτε την τέχνη που παράγουν οι σύγχρονοι Ισραηλινοί μουσικοί και πολιτιστικά είδωλα. Η Narkis, μια διάσημη Ισραηλινή τραγουδίστρια, ερμηνεύει τραγούδια που δοξάζουν τη Shekinah ως θεϊκή θηλυκή δύναμη, επικαλούμενη όχι τον Θεό του Ισραήλ αλλά τη μυστικιστική θεά που κρύβεται στην Καμπαλιστική παράδοση. Οι συναυλίες της είναι πνευματικές εκδηλώσεις, με μουσική έκστασης, θυμίαμα, διαλογιστικές ψαλμωδίες και αυτό που η ίδια αποκαλεί «αφύπνιση του ιερού θηλυκού». Αυτές δεν είναι συναυλίες. Είναι τελετουργίες θεάς στα εβραϊκά, που εκτελούνται σε πλήθη χιλιάδων.

Στη μέταλ σκηνή, η σήψη είναι ακόμη πιο απροκάλυπτη. Συγκροτήματα όπως οι Salem και Arallu βεβηλώνουν ανοιχτά την Τορά, υμνούν τον Σατανά και γιορτάζουν τις στρατιωτικές νίκες του Ισραήλ ως πράξεις δαιμονικής εκδίκησης. Οι στίχοι τους είναι βουτηγμένοι σε αντιβιβλική βλασφημία. Τα εξώφυλλα των άλμπουμ τους απεικονίζουν ανεστραμμένες μενορά, φιγούρες με κεφάλια τράγων και τελετουργικές αιματοχυσίες. Αυτοί οι καλλιτέχνες δεν είναι στο περιθώριο. Προσκαλούνται σε φεστιβάλ, παίζονται στο εθνικό ραδιόφωνο και ακολουθούνται από στρατιώτες και φοιτητές πανεπιστημίου.  Ο Lucifer έχει γίνει ποπ στο Ισραήλ και κανείς δεν κλείνει τα μάτια του.

Τι βλέπουμε λοιπόν; Βλέπουμε ένα έθνος που διεκδικεί θεϊκή κληρονομιά αλλά χορεύει στις στάχτες όλων των ιερών πραγμάτων. Βλέπουμε ένα κράτος που κυματίζει μια μαγική σφραγίδα και την αποκαλεί θεϊκή, που φοράει τα φυλαχτά των δαιμόνων της γονιμότητας και την αποκαλεί κληρονομιά, που διοργανώνει όργια φωτιάς στην ερημιά και την αποκαλεί τέχνη, που χύνει αίμα κατσίκας στους λόφους και την αποκαλεί μύθο, που γράφει τραγούδια σε δαίμονες και την αποκαλεί πολιτισμό. Βλέπουμε έναν λαό που δεν έχει απλώς ξεχάσει τον Νόμο - έχει ξεθάψει τους θεούς που ο Νόμος στάλθηκε να καταστρέψει.

ΤΑ GROVES ( ἄλση) ΕΧΟΥΝ ΞΑΝΑΡΘΕΙ.

Τα άλση ξαναχτίζονται. Οι υψηλοί τόποι ξαναφυτεύονται. Οι βωμοί ξαναφωτίζονται. Τα παιδιά χορεύουν ξανά γύρω από το χρυσό μοσχάρι, μόνο που τώρα το μεταδίδουν ζωντανά στο Instagram και πουλάνε εισιτήρια για την τελετή. Και μέσα σε όλα αυτά, οι Αμερικανοί Χριστιανοί εξακολουθούν να στέλνουν χρήματα, εξακολουθούν να κυματίζουν σημαίες, εξακολουθούν να τραγουδούν τραγούδια για την ευλογία του Ισραήλ. Χρηματοδοτούν τελετουργική μαγεία υπό τη σημαία της προφητείας.

Οι Αμερικανοί ευαγγελικοί έχουν εκπαιδευτεί —όχι, προγραμματιστεί— να βλέπουν το σύγχρονο κράτος του Ισραήλ ως ένα είδος πνευματικής Disneyland: ένα έθνος με διαθήκη, που αναγεννήθηκε θεϊκά το 1948, βαδίζοντας στα βήματα του Αβραάμ και τηρώντας τους νόμους του Μωυσή. Μιλούν για «στάση με το Ισραήλ» σαν το ίδιο το έθνος να τρέμει ακόμα μπροστά στο Σινά, τηρώντας το kosher, τηρώντας το Σάββατο, τηρώντας την Τορά και τηρώντας τη διαθήκη. Είναι μια υπέροχη ψευδαίσθηση —τόσο όμορφη, στην πραγματικότητα, που το να την παραβιάσεις μοιάζει σχεδόν σκληρό.

Αλλά πρέπει να το καταστρέψουμε. Επειδή η αλήθεια δεν είναι μόνο ότι το Ισραήλ είναι κοσμικό - η αλήθεια είναι ότι το Ισραήλ είναι ένα φυτώριο αποκρυφισμού, μυστικισμού και ανοιχτής εωσφορικής συμβολολογίας. Και ενώ οι παρελάσεις υπερηφάνειας του Τελ Αβίβ και η εμμονή του Ισραήλ με την Καμπάλα μπορεί να θεωρηθούν αριστερές υπερβολές, το πραγματικό σοκ έρχεται όταν συνειδητοποιείς ότι αυτοί οι πνευματικοί ρύποι δεν είναι περιθωριακοί - είναι θεμελιώδεις. Είναι σμιλεμένοι στην πέτρα, χυτευμένοι σε μπρούντζο και ενσωματωμένοι στην ίδια την αρχιτεκτονική του κράτους.

Στην πραγματικότητα, μίλι προς μίλι, το Ισραήλ έχει περισσότερους Σατανιστές, αποκρυφιστές και Λουσιφεριανούς μυημένους ανά τετραγωνικό πόδι από οποιοδήποτε έθνος στη γη. Αυτό μπορεί να ακούγεται τρελό. Αλλά περιμένετε μέχρι να δείτε τι κρύβεται σε κοινή θέα.

Η ΜΕΝΟΡΑ ΠΟΥ ΕΜΠΑΙΖΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ

Ακριβώς έξω από την Κνεσέτ - την έδρα του ισραηλινού κοινοβουλίου - βρίσκεται μια πανύψηλη χάλκινη μενόρα, ύψους πάνω από 4,5 μέτρων. Παρουσιάζεται στον κόσμο ως ένα περήφανο αντίγραφο της ιερής λυχνίας από τη Σκηνή του Μαρτυρίου. Οι προσκυνητές βγάζουν φωτογραφίες μαζί της. Τα παιδιά εκ γενετής τη θαυμάζουν. Οι χριστιανοί ξεναγοί την επισημαίνουν ως «σύμβολο του φωτός του Θεού». Αλλά δεν σας λένε τι είναι σκαλισμένο σε αυτήν. Δεν σας λένε τι ιστορίες αφηγείται αυτό το είδωλο.

Η βάση της μενοράς περιβάλλεται από 29 ανάγλυφα πάνελ—το καθένα απεικονίζει σκηνές από την εβραϊκή ιστορία, αλλά με μια ανησυχητική ανατροπή. Ενώ θα περίμενε κανείς απεικονίσεις του Μωυσή να λαμβάνει τον Νόμο ή του Ηλία να καλεί να κατέβει φωτιά από τον ουρανό, αυτό που στην πραγματικότητα παίρνει είναι μια παράξενη συλλογή από Ταλμουδικούς σοφούς, νοσταλγία της βαβυλωνιακής εξορίας, μυστικιστικά εσωτερικά στοιχεία και πολιτικές σιωνιστικές εικόνες.

ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: ΤΟ ΛΟΥΣΙΦΕΡΙΑΝΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

Αν περπατήσετε λίγα τετράγωνα από την Κνεσέτ, θα βρείτε ένα άλλο αρχιτεκτονικό θαύμα: το Κτίριο του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ισραήλ, που κατασκευάστηκε με δωρεές από το Ίδρυμα Ρότσιλντ. Αν η μενόρα έξω από το κοινοβούλιο είναι σύμβολο πνευματικής σύγχυσης, το Ανώτατο Δικαστήριο είναι ένας πλήρως ανεπτυγμένος Λουσιφεριανός ναός - σχεδιασμένος σύμφωνα με τις τεκτονικές αρχές, την παγανιστική γεωμετρία και την απόκρυφη πνευματική φιλοσοφία.

Ας ξεκινήσουμε από την κορυφή. Στην οροφή, σε έναν απομονωμένο κήπο, βρίσκεται μια πυραμίδα με τόν Πανόπτη Οφθαλμό—το ίδιο εικονίδιο που βρίσκεται στο χαρτονόμισμα του δολαρίου ΗΠΑ, τη Μεγάλη Σφραγίδα, και μέσα σε σχεδόν κάθε Τεκτονική στοά στη γη. Τι κάνει αυτό το σύμβολο στην κορυφή του ανώτατου δικαστηρίου ενός υποτιθέμενου εβραϊκού κράτους;

Το ίδιο το κτίριο είναι ένας ναός «ανόδου». Οι εσωτερικές σκάλες μοιάζουν με ζιγκουράτ, σπειροειδώς ανεβαίνουν ως σύμβολο της αυτοθέωσης του ανθρώπου. Η διάταξη λέγεται ότι αντιπροσωπεύει «το ταξίδι από το σκοτάδι στη φώτιση» - μια σαφή Γνωστική αντιστροφή του βιβλικού ταξιδιού από την αμαρτία στην υπακοή. Στο Λουσιφεριανό δόγμα, ο άνθρωπος δεν ταπεινώνει τον εαυτό του ενώπιον του Θεού - ανεβαίνει για να Τον αντικαταστήσει.

Υπάρχουν οβελίσκοι, ηλιακά μοτίβα και ιερή γεωμετρία παντού. Οι αίθουσες είναι ευθυγραμμισμένες με αστρολογικά μοτίβα. Το σχήμα του κτιρίου υπακούει στη χρυσή τομή, έναν τύπο που εκτιμούν οι αποκρυφιστές, οι οποίοι πιστεύουν ότι η θεϊκή δύναμη είναι προσβάσιμη μέσω των μαθηματικών και της γεωμετρίας, όχι μέσω διαθήκης.

Αυτό δεν είναι τυχαίο. Αυτός είναι ένας ναός για την ανθρώπινη κυριαρχία, χτισμένος από τις ελίτ ενός έθνους που διεκδικεί τη θεϊκή εύνοια ενώ απορρίπτει τη θεϊκή εξουσία. Η δικαιοσύνη, σε αυτό το κτίριο, αποφασίζεται από εκείνους που κάθονται στη θέση του Μωυσή, αλλά δεν θα κάνουν ό,τι είπε ο Μωυσής.

Βγείτε έξω από την αυλή και θα διαπιστώσετε ότι ολόκληρο το έθνος έχει γίνει ένας καμβάς απόκρυφης αρχιτεκτονικής, κάθε τοποθεσία σχεδιασμένη με την ίδια ακάθαρτη γραμματική της ιερής γεωμετρίας. Οι δημόσιες πλατείες είναι γεμάτες με σπειροειδείς λαβύρινθους, πάντα τυλιγμένους για να προσελκύουν ενέργεια προς τα μέσα—χρησιμοποιούνται σε εσωτερικούς κύκλους για διαλογισμό, γείωση και δαιμονική κοινωνία. Στη Haifa και το Tel Aviv, τα δημοτικά κτίρια είναι διακοσμημένα με γιγάντιες κυκλικές πύλες—πέτρινους δακτυλίους που δεν εξυπηρετούν κανέναν δομικό σκοπό, αλλά αντικατοπτρίζουν τους δακτυλίους που χρησιμοποιούνται σε παγανιστικές πέτρες, καλώντας σε κατώφλια μεταξύ βασιλείων.

ΦΙΔΙΑ, ΑΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΗΛΙΑΚΟΙ ΘΕΟΙ

Ίσως πιστεύετε ότι όλος αυτός ο συμβολισμός περιορίζεται σε χώρους ελίτ. Δεν είναι. Ο παγανισμός είναι παντού στο Ισραήλ - στο έδαφος, στα πάρκα και στις συναγωγές . Πάρτε για παράδειγμα τη Συναγωγή Beth Alpha, η οποία αναπαλαιώθηκε και γιορτάστηκε από την ισραηλινή κυβέρνηση ως εθνικός θησαυρός. Στο εσωτερικό, στο δάπεδο του ιερού, υπάρχει ένα τεράστιο μωσαϊκό ζωδιακού κύκλου. Στο κέντρο βρίσκεται ο Ήλιος, ο Έλληνας θεός του ήλιου, να ιππεύει ένα άρμα με τέσσερα άλογα. Γύρω του βρίσκονται τα δώδεκα ζώδια. Τι κάνει ένας Έλληνας θεός σε μια συναγωγή; Και γιατί το κράτος το διατηρεί και το προωθεί αυτό ως ιερή εβραϊκή κληρονομιά;

Ο ΖΩΔΙΑΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΥ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛΟΥ»

Σε δημόσια πάρκα σε όλο το Tel Aviv, την Haifa, και την Jerusalem, θα βρείτε αγάλματα φιδιών, τοτέμ και είδωλα θεών της γονιμότητας. Αγάλματα γυναικών με υπερβολικά στήθη και ανοιχτές μήτρες είναι διάσπαρτα σε πολιτιστικά κέντρα και πανεπιστημιακούς κήπους. Αφηρημένα έργα «τέχνης» απεικονίζουν φαλλικούς πύργους, σπείρες, μάτια και γεωμετρικές πύλες - όλα σύμβολα με βαθιές ρίζες στην ερμητική μαγεία, την Καμπάλα και τις αρχαίες λατρείες γονιμότητας των Χαναναίων.

Ακόμη και τα παιδικά πάρκα δεν εξαιρούνται. Μερικά είναι γεμάτα με εγκαταστάσεις «μυθικών πλασμάτων» και «ιερών σχημάτων» που δεν μοιάζουν με τίποτα περισσότερο από στύλους Asherah και βωμούς του Βάαλ, προσαρμοσμένα για σύγχρονη κατανάλωση.

Αυτό δεν είναι τυχαίο πολεοδομικό σχέδιο. Είναι μια σκόπιμη επανένταξη των παλιών θεών, που τώρα είναι ντυμένοι με «πολιτισμό» και «τέχνη». Οι υψηλές θέσεις επέστρεψαν — και αυτή τη φορά, χρηματοδοτούνται από τους φορολογούμενους.

Τα πάρκα και οι κήποι σε όλο το Ισραήλ είναι γεμάτοι με φαλλικά μνημεία, στύλους και οβελίσκους - σύμβολα της λατρείας του ήλιου, της γονιμότητας και της δύναμης του Nimrod. ( βιβλικό πρόσωπο σύμβολο ἀνυπακοῆς ἀπέναντι στόν Θεό . ἐδῶ  κι᾿ἐδῶ ) Παρουσιάζονται ως «μοντέρνα γλυπτά», αλλά η μορφή και η λειτουργία τους είναι αρχαία. Μερικά συνδυάζονται με κύπελλα που μοιάζουν με κρατήρες στη βάση τους, που προορίζονται για να δέχονται προσφορές ή φλόγες. Οι επισκέπτες ρίχνουν κέρματα μέσα σε αυτά, αγνοώντας ότι αναπαριστούν προσφορές στα πόδια του Βάαλ. Πολλές από αυτές τις τοποθεσίες είναι γεωγραφικά ευθυγραμμισμένες ώστε να ταιριάζουν με τα σημεία ανατολής ή δύσης του ηλίου στα ηλιοστάσια - κλασικούς απόκρυφους ημερολογιακούς δείκτες, που χρησιμοποιούνται όχι για τη γεωργία, αλλά για τον χρονισμό τελετουργικών θυσιών.

Οι περισσότερες συναγωγές κατασκευάζονται για να αντικατοπτρίζουν αυτή την πνευματική μετατόπιση. Στις κοσμικές πόλεις, κατασκευάζονται νέοι ναοί με ιερά σε σχήμα κύβου, ζωδιακές ηλιακές στέγες και δαιδαλώδεις επιστρώσεις δαπέδου. Μερικοί περιλαμβάνουν σπειροειδείς σκάλες που κατεβαίνουν αντί να ανεβαίνουν, σημειωμένες με εβραϊκά γράμματα σχεδιασμένες να λειτουργούν ως σφραγίδες, όχι ως προσευχές. Αυτοί δεν είναι πλέον οίκοι λατρείας. Είναι τελετουργικοί θάλαμοι για μια νέα θρησκεία, μια θρησκεία που χρησιμοποιεί την εβραϊκή αισθητική για να στεγάσει μια καμπαλιστική αντιστροφή της βιβλικής πίστης.

Και όλα αυτά -κάθε κύβος, κάθε τρίγωνο, κάθε αίθουσα με χρυσή τομή- πληρώνονται από τα ίδια χέρια που χρηματοδότησαν την ίδρυση του κράτους: τους Ρότσιλντ, τους τεχνοκράτες, την ελίτ της παγκοσμιοποίησης, που εισήγαγαν όχι μόνο κεφάλαιο αλλά και θρησκεία. Ούτε τον Ιουδαϊσμό. Ούτε καν τον Ταλμουδισμό. Αλλά μια εσωτερική, Λουσιφεριανή ιδεολογία που μιλάει εβραϊκά μόνο ως κοστούμι, με την πραγματική της πίστη να στηρίζεται στους αρχαίους θεούς της Αιγύπτου, της Βαβυλώνας και της Ρώμης.

Ἀπό : insighttoincite.substack.com

Ἀκόμη μία φορά : Ἡ ῥίζα τοῦ Κακοῦ ...

Ο Νεταναχιου σε απιστευτα βλασφημη δηλωση σημερα κατα του Χριστιανισμου : 

" Ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν μπορεῖ νά νικήσῃ τόν Τζέγκινς Χάν. Ἄν εἶσαι κακός, ἀδυσώπητος, ἐπιθετικος, δέν μπορῇ νά σέ σταματησῃ ὁ Χριστός." ( ἀπό ἐδῶ )

Ἡ Πελασγική

Joe Kent : « Ξεκινήσαμε αὐτό τόν πόλεμο γιά χάρη τοῦ Ἰσραήλ »

 «Το Ιράν δεν αποτελούσε καμία άμεση απειλή για το έθνος μας και είναι σαφές ότι ξεκινήσαμε αυτόν τον πόλεμο λόγω πιέσεων από το Ισραήλ και το ισχυρό αμερικανικό λόμπι του»

Γράφει ὁ Leo Hohmann

Ο Joe Kent, διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας υπό τον Πρόεδρο Τραμπ, παραιτήθηκε την Τρίτη λόγω διαφωνιών σχετικά με τον πόλεμο στο Ιράν, καθιστώντας τον τον πρώτο ανώτερο αξιωματούχο της κυβέρνησης Τραμπ που παραιτείται από μια στρατιωτική επιχείρηση που φαίνεται να έχει βγει εκτός ελέγχου και θα διαρκέσει πολύ περισσότερο από το προγραμματισμένο.

Ο Kent είναι ένας βετεράνος με πολλά παράσημα στο ενεργητικό του και ένθερμος υποστηρικτής της ατζέντας « Πρώτα η Αμερική». Η σύζυγός του, Shannon, επίσης μέλος του αμερικανικού στρατού, σκοτώθηκε στη Συρία το 2019 «σε έναν πόλεμο που κατασκεύασε το Ισραήλ», έγραψε στην επιστολή παραίτησής του.

Πρόκειται, λοιπόν, για έναν άνθρωπο που γνωρίζει πολύ καλά το κόστος της διεξαγωγής ενός πολέμου με ψευδείς προφάσεις, ισχυριζόμενος ότι συμβαίνει για έναν λόγο ενώ σαφώς συνδέεται με έναν άλλο. Ο πρώην Πρασινοσκούφης και Στρατιωτικός Δακτύλιος είδε 11 αποστολές ως βετεράνος μάχης και αργότερα έθεσε υποψηφιότητα ανεπιτυχώς για το Κογκρέσο στην πολιτεία της Ουάσινγκτον. Έχει επίσης υπηρετήσει ως αναλυτής της CIA.

Χαρακτήρισε την έναρξη του πολέμου στο Ιράν ως ένα σοβαρό λάθος του Προέδρου Τραμπ.

Η παραίτηση του Kent είναι η πρώτη ένδειξη ότι η Βουλή των Αντιπροσώπων του Τραμπ είναι διχασμένη σχετικά με το ζήτημα της διεξαγωγής πολέμου στο Ιράν. Ίσως η Tulsi Gabbard να είναι η επόμενη σύμβουλος του Τραμπ που θα ακολουθήσει το παράδειγμά του και θα παραιτηθεί αντί να προσποιείται ότι υποστηρίζει έναν πόλεμο για τον οποίο δεν είναι πεπεισμένη ότι αξίζει το κόστος.

Ο Kent δήλωσε ότι δεν μπορούσε «με ήσυχη τη συνείδησή του» να συνεχίσει να κάνει τη δουλειά του ενώ οι ΗΠΑ διεξάγουν πόλεμο στη Μέση Ανατολή, έναν πόλεμο που, όπως είπε, δεν συμβαδίζει με την ατζέντα «Πρώτα η Αμερική» του προέδρου Τραμπ.

«Το Ιράν δεν αποτελούσε καμία άμεση απειλή για το έθνος μας και είναι σαφές ότι ξεκινήσαμε αυτόν τον πόλεμο λόγω πιέσεων από το Ισραήλ και το ισχυρό αμερικανικό λόμπι του», έγραψε ο Kent στην επιστολή παραίτησής του.

Ο Τραμπ, φυσικά, είπε ακριβώς το αντίθετο όταν ξεκίνησε τον πόλεμο πριν από σχεδόν τρεις εβδομάδες.

Ο Τραμπ επισήμανε «άμεσες απειλές» που, όπως είπε, θέτουν άμεσα σε κίνδυνο τα αμερικανικά στρατεύματα, τις βάσεις στο εξωτερικό και τους συμμάχους τους.

«Για αυτούς τους λόγους, ο στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών αναλαμβάνει μια μαζική και συνεχή επιχείρηση για να αποτρέψει αυτή την πολύ μοχθηρή, ριζοσπαστική δικτατορία από το να απειλήσει την Αμερική και τα βασικά μας συμφέροντα εθνικής ασφάλειας», δήλωσε ο Τραμπ στην αρχή του πολέμου στις 28 Φεβρουαρίου.

Ο Kent είπε ότι εξακολουθεί να υποστηρίζει τις αξίες για τις οποίες ο Τραμπ υποστήριξε την προεκλογική εκστρατεία του το 2016, το 2020 και το 2024, δηλώνοντας:

«Μέχρι τον Ιούνιο του 2025, καταλάβατε ότι οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή ήταν μια παγίδα που λήστεψε την Αμερική από τις πολύτιμες ζωές των πατριωτών μας και εξάντλησε τον πλούτο και την ευημερία του έθνους μας».

Ο Kent είπε κατά την πρώτη θητεία του προέδρου ότι ο Τραμπ «καταλάβαινε καλύτερα από οποιονδήποτε σύγχρονο πρόεδρο» πώς να «εφαρμόσει αποφασιστικά τη στρατιωτική ισχύ χωρίς να μας παρασύρει σε ατελείωτους πολέμους».

Αλλά το γεγονός ότι ο Τραμπ μοιάζει με μια μακρινή ανάμνηση και υπάρχει μια σαφής ένδειξη ότι έκανε συμφωνίες με δισεκατομμυριούχους δωρητές που εκπροσωπούν την πιο ριζοσπαστική νεοσυντηρητική πτέρυγα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Στην πραγματικότητα, πολλοί από τους δισεκατομμυριούχους δωρητές του Τραμπ ήταν προηγουμένως Δημοκρατικοί. Άλλαξαν στρατόπεδο επειδή είδαν μια ευκαιρία σε έναν άνθρωπο που ήταν τόσο απεγνωσμένος να κερδίσει την επάνοδό του στον Λευκό Οίκο, που ήταν πρόθυμος να συμφωνήσει σε μερικές από τις πιο εξωφρενικές δεσμεύσεις που έχει υπογράψει ποτέ οποιοσδήποτε πρόεδρος. Θα έκανε το αδιανόητο, ακόμη και να εισβάλει σε μια χώρα 92 εκατομμυρίων με έναν πολιτισμό 5.000 ετών που έχει ιστορία να χρησιμεύει ως νεκροταφείο αυτοκρατοριών που εισβάλλουν από τη Δύση. Θα το έκανε παρόλο που ήταν το αντίθετο από αυτό που υποσχέθηκε στην προεκλογική του εκστρατεία. Θα το έκανε ακόμη και ενάντια στις συμβουλές των δικών του στρατιωτικών συμβούλων. Θα το έκανε απλώς επειδή μπορούσε και το Ισραήλ το ήθελε.

Το πρόβλημα είναι ότι τόσο οι Ισραηλινοί όσο και οι Χριστιανοί Σιωνιστές εντός της κυβέρνησης Τραμπ, άνθρωποι όπως ο Pete Hegseth και ο Mike Huckabee, δεν ζουν στον πραγματικό κόσμο. Προωθούν πολιτικές που πιστεύουν ότι θα προωθήσουν τις προσωπικές τους ερμηνείες των βιβλικών προφητειών. Επειδή πιστεύουν σε αυτές τις ερμηνείες, πιστεύουν ότι είναι αδύνατο να χάσουν αυτόν τον πόλεμο επειδή ο Θεός είναι με το μέρος τους. Αυτό το ψευδές παράδειγμα θα αποκαλυφθεί στο εγγύς μέλλον σε όλους. Αυτοί οι αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του Τραμπ, θα αποκαλυφθούν ως ριζοσπαστικοί φανατικοί που θέτουν πρώτα το Ισραήλ και δεν έχουν κατά νου τα συμφέροντα της Αμερικής παρά του Ισραήλ. Απλώς ζουν σε έναν ονειρικό κόσμο δικής τους δημιουργίας που ανάγει τα ίχνη τους σε ψευδοπροφήτες από την Αγγλία του 19ου αιώνα.

Ο Kent επικαλέστηκε «υψηλόβαθμους Ισραηλινούς αξιωματούχους και ισχυρά μέλη των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης» που ανέπτυξαν μια εκστρατεία παραπληροφόρησης που «υπονόμευε πλήρως την πλατφόρμα σας «Πρώτα η Αμερική » και « έσπειρε φιλοπολεμικά αισθήματα για να ενθαρρύνει έναν πόλεμο με το Ιράν».

Ο Kent δήλωσε περαιτέρω:

«Αυτός ο θάλαμος ηχούς χρησιμοποιήθηκε για να σας ξεγελάσει ώστε να πιστέψετε ότι το Ιράν αποτελούσε άμεση απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι αν χτυπούσατε τώρα, υπήρχε ένας σαφής δρόμος προς μια γρήγορη νίκη. Αυτό ήταν ένα ψέμα και είναι η ίδια τακτική που χρησιμοποίησαν οι Ισραηλινοί για να μας σύρουν στον καταστροφικό πόλεμο του Ιράκ που κόστισε στο έθνος μας τη ζωή χιλιάδων από τους καλύτερους άνδρες και γυναίκες μας. Δεν μπορούμε να κάνουμε ξανά αυτό το λάθος.»

Η αντίδραση του Τραμπ στην παραίτηση του Joe Kent θα είναι προβλέψιμη.

Ετοιμαστείτε για ένα μπαράζ από tweets κατά του Joe Kent που θα τον κατακρίνουν ως αδύναμο και αντιαμερικανό. Πιθανότατα θα τον αποκαλέσουν «χαμένο» που δεν ξέρει τι λέει, παρά τα χρόνια εμπειρίας του στον αμερικανικό στρατό και στις μυστικές υπηρεσίες.

Κάθε φορά που ο Τραμπ έρχεται αντιμέτωπος με την αλήθεια, καταφεύγει σε επιθέσεις ad hominem ( ὄχι ἐπί τῆς οὐσίας ἀλλά πρός τό ἄτομο ὡς προσβολή ).  Το μόνο χαρακτηριστικό που πραγματικά εκτιμά σε έναν σύμβουλο είναι η απόλυτη αφοσίωση στις προκαταλήψεις του για απαράμιλλη υπεροχή των ΗΠΑ σε στρατιωτική και οικονομική κλίμακα, κάτι που απλά δεν υπάρχει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το μεγαλύτερο μέρος του υπουργικού του συμβουλίου είναι γεμάτο με άτομα που υποστηρίζουν με σιγουριά και αρνούνται να του δώσουν στέρεες συμβουλές ή να υπερασπιστούν τη θέση τους όταν αυτός αντιβαίνει σε αυτές τις συμβουλές.

Αλλά τα γεγονότα έχουν έναν τρόπο να προσεγγίζουν την πραγματικότητα και ο Τραμπ πλησιάζει σε αυτό το σημείο.

Το συμπέρασμα είναι το εξής: Όσο το Ιράν μπορεί να κρατήσει το Στενό του Ορμούζ κλειστό για την εμπορική ναυτιλία των ΗΠΑ και των συμμάχων του, έχει το πάνω χέρι σε αυτόν τον πόλεμο. Δεν έχει καν σημασία αν το Ιράν ξεμείνει από πυραύλους για να εκτοξεύσει εναντίον του Ισραήλ. Όσο μπορεί να διατηρήσει το καθεστώς του άθικτο και να συνεχίσει να κατασκευάζει αρκετά χαμηλού κόστους drones για να πυροβολεί πλοία που διασχίζουν το Στενό, θα είναι ο μεγάλος νικητής σε αυτόν τον πόλεμο.

Το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι οι ηττημένοι, επειδή θα θεωρηθούν ως οι επιτιθέμενοι που εξαπέλυσαν έναν περιττό πόλεμο επιλογής που έφερε οικονομικό πόνο σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ακόμη και χώρες που ιστορικά έχουν ταχθεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες στις παγκόσμιες υποθέσεις θα αρχίσουν να αναρωτιούνται τι έχουν να κερδίσουν παραμένοντας σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, μιας χώρας που αποφασίζει μονομερώς να ξεκινήσει πολέμους που επηρεάζουν κάθε χώρα, συμπεριλαμβανομένων των συμμάχων, με αρνητικό τρόπο.

Η Ρωσία και η Κίνα θα είναι οι μεγάλοι νικητές. Η Ρωσία αντλεί και πουλάει περισσότερο πετρέλαιο από ποτέ, και κάθε όπλο που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ εναντίον του Ιράν είναι ένα λιγότερο που μπορούν να παράσχουν στην Ουκρανία στον πόλεμο δι' αντιπροσώπων της Δύσης εναντίον της Ρωσίας.

Η Κίνα συνεχίζει να προμηθεύεται πετρέλαιο από το Ιράν και θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την εμμονή της Αμερικής με το Ιράν και τους πολέμους του Ισραήλ για να ξεκινήσει την κατάληψη της Ταϊβάν.

Οι επιλογές του Τραμπ στο μέλλον φαίνονται δυσοίωνες.

Μπορεί να διακηρύξει μια ψεύτικη νίκη ισχυριζόμενος ότι έχει αποδεκατίσει τον ιρανικό στρατό, παρόλο που αυτό που έχει υποβαθμιστεί, κυρίως οι πύραυλοί του και οι εκτοξευτές πυραύλων του, μπορεί γρήγορα να ανοικοδομηθεί, ενώ ο μεγάλος στρατός του παραμένει εντελώς άθικτος.

Ή, μπορεί να κλιμακώσει περαιτέρω τον πόλεμο με έναν από τους δύο τρόπους. Θα μπορούσε να εξαπολύσει χερσαία εισβολή, μια κίνηση σχεδόν βέβαιη ότι θα συνοδευτεί από καταστροφικές απώλειες αμερικανικών στρατευμάτων όταν συναντήσουν μεγάλο αριθμό ιρανικών μονάδων που έχουν προετοιμαστεί για αυτή τη μάχη εδώ και 25 χρόνια.

Η άλλη επιλογή είναι ίσως η πιο δυσοίωνη και σας εγγυώμαι ότι εξετάζεται σοβαρά - η έναρξη μιας πυρηνικής επίθεσης στις στρατιωτικές μονάδες του Ιράν, η οποία θα περιλαμβάνει, κατ' ανάγκη, πλήγμα σε κατοικημένα κέντρα σε όλο το Ιράν. Αυτό πιθανότατα θα πραγματοποιηθεί από το Ισραήλ, αλλά θα μπορούσε επίσης να προέλθει από αμερικανικά πλοία που είναι εξοπλισμένα με πυρηνικά όπλα στην περιοχή.

Εξετάζοντας αυτά τα σενάρια στο μέλλον, αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οποιοσδήποτε έχει μείνει έστω και μισή συνείδηση ​​στην κυβέρνηση Τραμπ θα παραιτηθεί; 

Ἀπό : leohohmann.substack.com

Ἡ Πελασγική

Τό Ἰράν καί ἡ ἄνοδος τῆς « Σιιτικῆς Ἡμισελήνου »

 Στη γεωπολιτική αρχιτεκτονική της Μέσης Ανατολής και του ισλαμικού κόσμου, το Ιράν κατέχει μια μοναδική θέση: είναι το κύριο σιιτικό κράτος και ένας από τους λίγους παράγοντες που είναι ικανοί να αρθρώσουν ταυτόχρονα θρησκευτική, πολιτική και στρατηγική ισχύ. Αυτός ο συνδυασμός έχει μετατρέψει την Τεχεράνη σε βασικό κομμάτι στη διαμόρφωση μιας διεθνούς τάξης που γίνεται ολοένα και πιο πολυπολική.

Ιστορικά, το Ιράν εδραιώθηκε ως προπύργιο του Σιιτισμού από τον δέκατο έκτο αιώνα, όταν η δυναστεία των Σαφαβιδών μετέτρεψε τη χώρα σε κέντρο του δωδεκαθεϊστικού σιιτικού Ισλάμ, ξεχωρίζοντάς την από το σε μεγάλο βαθμό σουνιτικό περιβάλλον της περιοχής. Αυτή η διαδικασία κατέστησε το Ιράν τον κύριο θρησκευτικό και πολιτιστικό πόλο του Σιιτισμού, μια κατάσταση που συνεχίζει να επηρεάζει τη σύγχρονη εξωτερική πολιτική του.

Μετά την Ιρανική Επανάσταση του 1979, αυτή η θρησκευτική διάσταση ενσωματώθηκε σε μια ευρύτερη πολιτική στρατηγική. Το νέο ιρανικό κράτος προώθησε ένα δίκτυο σχέσεων με σιιτικές κοινότητες και κινήματα σε διάφορες χώρες, συνδυάζοντας τη θρησκευτική διπλωματία, την πολιτική υποστήριξη και τη στρατιωτική συνεργασία. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό το δίκτυο επεκτάθηκε από το Ιράν προς το Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο και την Υεμένη, σχηματίζοντας αυτό που αρκετοί αναλυτές αποκαλούν «Σιιτική Ημισέληνο», μια ζώνη επιρροής που συνδέει τον Περσικό Κόλπο με τη Μεσόγειο Θάλασσα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Ιράν δεν λειτουργεί απλώς ως παραδοσιακό έθνος-κράτος, αλλά ως το ιδεολογικό κέντρο και οργανωτής ενός αστερισμού κρατικών και μη κρατικών φορέων. Οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, οι σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ και το κίνημα Χούθι στην Υεμένη έχουν διατηρήσει πολιτικούς, οικονομικούς ή στρατιωτικούς δεσμούς με την Τεχεράνη. Μαζί αποτελούν μέρος αυτού που ορισμένες μελέτες περιγράφουν ως τον «Άξονα Αντίστασης» ενάντια στη δυτική επιρροή και τους περιφερειακούς συμμάχους όπως το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία.

Αυτός ο ρόλος αποκτά μια πρόσθετη διάσταση στο πλαίσιο του αναδυόμενου πολυπολικού κόσμου. Το Ιράν παρουσιάζεται ως ένας από τους γεωπολιτικούς κόμβους που συνδέουν τη Μέση Ανατολή με την ευρύτερη ευρασιατική δυναμική, διατηρώντας στρατηγικές σχέσεις με δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα, ενώ παράλληλα συμμετέχει σε οικονομικά και διπλωματικά δίκτυα που λειτουργούν ως εναλλακτικές λύσεις στο δυτικό σύστημα. Αν και αυτές οι συμμαχίες δεν είναι ούτε ομοιόμορφες ούτε απαλλαγμένες από εντάσεις, συμβάλλουν στην τοποθέτηση του Ιράν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο παγκόσμιας ισχύος.

Ταυτόχρονα, η ιρανική επιρροή δεν είναι ούτε απόλυτη ούτε ομοιογενής. Εντός των ίδιων των σιιτικών κοινοτήτων, υπάρχουν ποικίλα θρησκευτικά και πολιτικά ρεύματα, και ορισμένες χώρες με σημαντικούς σιιτικούς πληθυσμούς διατηρούν ανεξάρτητες θέσεις ή ακόμη και επικριτικές στάσεις απέναντι στην Τεχεράνη. Η σχέση μεταξύ θρησκευτικής ταυτότητας και γεωπολιτικής είναι επομένως πολύπλοκη και δυναμική.

Εν ολίγοις, το Ιράν λειτουργεί ως ακρογωνιαίος λίθος του σύγχρονου σιιτικού κόσμου, όχι μόνο λόγω του δημογραφικού ή θρησκευτικού του βάρους, αλλά και λόγω της ικανότητάς του να αρθρώνει πολιτικά, ιδεολογικά και στρατηγικά δίκτυα που υπερβαίνουν τα σύνορά του. Κατά τη μετάβαση προς ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα, αυτός ο ρόλος καθιστά την Τεχεράνη κεντρικό παράγοντα για την κατανόηση των νέων διαμορφώσεων ισχύος στη Μέση Ανατολή και πέρα ​​από αυτήν.

Ἀπό : substack.com

Ἡ Πελασγική

ΗΠΑ, οἱ χαμένες τοῦ Πολέμου...

Ένας ανώτερος αξιωματούχος των ιρανικών μυστικών υπηρεσιών, μιλώντας αποκλειστικά σε έναν ανταποκριτή του Press TV, αποκάλυψε λεπτομερείς εκτιμήσεις για τις ζημιές που προκλήθηκαν στον αμερικανικό στρατό στην περιοχή κατά τις πρώτες επτά ημέρες του συνεχιζόμενου πολέμου.

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο, εξωπεριφερειακές πηγές παρείχαν στο Ιράν μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση των αμερικανικών απωλειών - τόσο σε ανθρώπινες όσο και σε υλικές απώλειες από τις ιρανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις αντιποίνων από τις 28 Φεβρουαρίου.

Το κύριο εύρημα υποδεικνύει μια σοβαρή εξάντληση των αποθεμάτων αεράμυνας τόσο για τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και για το ισραηλινό καθεστώς, μια εξέλιξη που χαρακτηρίζεται ως «πολύ σοβαρή» από τον αξιωματούχο.

Οι πληροφορίες αναφέρουν περαιτέρω σημαντικές απώλειες, αναφέροντας ότι τουλάχιστον 200 Αμερικανοί στρατιωτικοί σκοτώθηκαν και πάνω από 3.000 τραυματίστηκαν την πρώτη εβδομάδα.

Οι υλικές απώλειες που περιγράφονται είναι εξίσου σημαντικές.

Ο αξιωματούχος δήλωσε ότι οι ΗΠΑ έχασαν 150 πλατφόρμες εκτόξευσης πυραύλων και 23 συστήματα αεράμυνας Patriot. Συνολικά 37 αεροσκάφη και ελικόπτερα καταστράφηκαν επίσης.

Η έκθεση σημείωσε επίσης ότι το 43% των αποθεμάτων όπλων των ΗΠΑ έχει εξαλειφθεί.

Ο πόλεμος κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου με τη δολοφονία του Ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης,Ayatollah Seyyed Ali Khamenei, και ορισμένων ανώτατων στρατιωτικών διοικητών σε μια δειλή πράξη επιθετικότητας.

Στο ίδιο αρχικό κύμα, σχεδόν 170 μαθήτριες σκοτώθηκαν επίσης όταν ένα δημοτικό σχολείο στο νότιο Ιράν έγινε σκόπιμα στόχος του αμερικανο-ισραηλινού πολεμικού συνασπισμού.

Σε αντίποινα, οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις έχουν μέχρι στιγμής πραγματοποιήσει 58 κύματα της Επιχείρησης True Promise 4, χτυπώντας ισραηλινές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στα κατεχόμενα εδάφη και αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις σε όλη την περιοχή.

Ενώ οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι παρέμειναν σιωπηλοί σχετικά με την κλίμακα των ζημιών που προκλήθηκαν από τις ιρανικές επιθέσεις, ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης και αναλυτές εκτιμούν ότι το κόστος της καταστροφής ανέρχεται σε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια.

Συγκεκριμένα, έχουν επισημάνει την σχεδόν ολοκληρωτική εξάλειψη των αμυντικών συστημάτων και ραντάρ των ΗΠΑ-Ισραήλ στις ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις ακριβείας, με αναφορές να υποδηλώνουν ότι το καθεστώς του Τελ Αβίβ ζητά από τις ΗΠΑ περισσότερη στρατιωτική βοήθεια, ενώ η Ουάσινγκτον παρακαλεί τους περιφερειακούς συμμάχους της να έρθουν σε βοήθειά της.

Ἀπό : presstv.ir

Την Τρίτη 17 Μαρτίου 2026, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) και ο Ιρανικός Στρατός διεξήγαγαν πολλαπλές επιχειρήσεις στο πλαίσιο της Επιχείρησης True Promise 4, η οποία ξεκίνησε αμέσως μετά την απρόκλητη επιθετική ενέργεια του συνασπισμού ΗΠΑ-Ισραήλ κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου.

Οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις έχουν μέχρι στιγμής πραγματοποιήσει 60 κύματα επιθέσεων με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη με προηγμένα όπλα που στοχεύουν ισραηλινές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στα κατεχόμενα εδάφη, καθώς και αμερικανικές βάσεις κατοχής και περιουσιακά στοιχεία διάσπαρτα σε όλη την περιοχή της Δυτικής Ασίας.

Το κίνημα αντίστασης της Χεζμπολάχ του Λιβάνου και η Ισλαμική Αντίσταση στο Ιράκ έχουν επίσης ενταχθεί στο μέτωπο κατά των εξωτερικών επιτιθέμενων, προκαλώντας βαριά πλήγματα στον εχθρό.

Οι επιχειρήσεις της Χεζμπολάχ επικεντρώνονται κυρίως σε ισραηλινές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στα κατεχόμενα εδάφη. Οι επιχειρήσεις της αποτελούν απάντηση τόσο στη δολοφονία του Ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης, Ayatollah Seyyed Ali Khamenei, όσο και στις αδιάκοπες παραβιάσεις της εκεχειρίας από το ισραηλινό καθεστώς τον τελευταίο χρόνο.

Ιρακινές ομάδες αντίστασης διεξάγουν επίσης καθημερινές επιχειρήσεις, κυρίως εναντίον αμερικανικών στρατιωτικών περιουσιακών στοιχείων στο Ιράκ και σε άλλες αραβικές χώρες.

Παρακάτω είναι μια λίστα με επιχειρήσεις που πραγματοποίησαν οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις, καθώς και τα κινήματα αντίστασης στον Λίβανο και το Ιράκ, εναντίον των ΗΠΑ και του σιωνιστικού καθεστώτος την Τρίτη 17 Μαρτίου:

Διαβᾶστε τά στοιχεῖα τῆς ἰρανικῆς στρατιωτικῆς ἐπιχείρησης ΕΔΩ

Ἡ Πελασγική

Εἶναι τό σχέδιο τοῦ Τράμπ νά «μήν ἔχεις πολεμικό σχέδιο» ;

 Οι Ιρανοί αποφασίζουν για το πότε θα τελειώσει ο πόλεμος. Και λένε ότι μόλις ξεκίνησε.

Τοῦ Alastair Crooke

Το μοντέλο αεροπορικών επιδρομών μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ, που χαρακτηρίζεται από αστάθεια, αμφισβητείται από έναν αρκετά διαφορετικό στρατηγικό ασύμμετρο πόλεμο - έναν πόλεμο που σχεδιάστηκε για πρώτη φορά από το Ιράν πριν από περισσότερα από 20 χρόνια.

Αυτό είναι σημαντικό να κατανοήσουμε όταν προσπαθούμε να κρίνουμε πού βρίσκεται πραγματικά ο απολογισμός του πολέμου. Είναι σαν να συγκρίνουμε πορτοκάλια με λεμόνια. Έχουν ουσιαστικά διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ρίχνουν πολλά πυρομαχικά κατά του Ιράν. Αλλά μέχρι ποιο σημείο και με ποιο αποτέλεσμα; Δεν γνωρίζουμε.

Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι το Ιράν έχει το ασύμμετρο πολεμικό του σχέδιο. Και μόλις ξεκινά, προχωρώντας σταδιακά προς την πλήρη εφαρμογή του. Το πλήρες οπλοστάσιο των ιρανικών πυραύλων δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί - ούτε οι τελευταίοι πύραυλοί του, ούτε τα υποβρύχια drones και τα ταχύπλοα σκάφη εξοπλισμένα με πυραύλους κατά πλοίων που δεν έχουν ακόμη αναπτυχθεί. Επομένως, δεν γνωρίζουμε το πλήρες δυναμικό του Ιράν - και δεν μπορούμε να πούμε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της πλήρους ανάπτυξής του. Η Hizbullah είναι πλέον πλήρως επιχειρησιακή και οι Houthi (προφανώς) περιμένουν το «πράσινο φως» για να καταλάβουν την Bab el-Mandeb, παράλληλα με τον αποκλεισμό του Ορμούζ.

Η ρίζα της κίνησης αυτού του ιρανικού ασύμμετρου παραδείγματος προέκυψε μετά την ολοκληρωτική καταστροφή της κεντρικής στρατιωτικής διοίκησης του Ιράκ από τις ΗΠΑ το 2003 - το αποτέλεσμα μιας μαζικής αεροπορικής επίθεσης τριών εβδομάδων.

Το ζήτημα που προέκυψε για τους Ιρανούς μετά τον πόλεμο στο Ιράκ ήταν πώς το Ιράν θα μπορούσε να δημιουργήσει μια αποτρεπτική στρατιωτική δομή όταν δεν είχε - και δεν θα μπορούσε να έχει - κάτι που να μοιάζει με αντίστοιχη αεροπορική ικανότητα. Και όταν οι ΗΠΑ θα μπορούσαν επίσης να υποτιμήσουν την έκταση της στρατιωτικής υποδομής του Ιράν από τις δορυφορικές κάμερες υψηλής ανάλυσης.

Λοιπόν, η πρώτη απάντηση ήταν απλώς να υπάρχει όσο το δυνατόν λιγότερη από την ιρανική στρατιωτική δομή στο ύπαιθρο για να είναι ορατή από ψηλά - από το διάστημα. Τα εξαρτήματά της έπρεπε να θαφτούν, και μάλιστα βαθιά (πέρα από την εμβέλεια των περισσότερων βομβών).

Η δεύτερη απάντηση ήταν ότι οι βαθιά θαμμένοι πύραυλοι θα μπορούσαν πράγματι να γίνουν η «αεροπορική δύναμη» του Ιράν - δηλαδή θα μπορούσαν να γίνουν υποκατάστατο μιας συμβατικής αεροπορίας. Έτσι, το Ιράν κατασκευάζει και αποθηκεύει πυραύλους για περισσότερα από είκοσι χρόνια.

Με το Ιράν να επικεντρώνεται έντονα στην έρευνα στην τεχνολογία πυραύλων, φέρεται να κατασκευάζει περίπου 10-12 μοντέλα πυραύλων κρουζ και βαλλιστικών πυραύλων. Μερικοί είναι υπερηχητικοί, ενώ άλλοι μπορούν να μεταφέρουν μια σειρά από εκρηκτικά υπο-πυρομαχικά που είναι κατευθυνόμενα (για την αποφυγή αμυντικών αναχαιτιστών).

Οι μεγάλοι πύραυλοι εκτοξεύονται από βαθιά υπόγεια σιλό που είναι διάσπαρτα σε όλο το Ιράν (το οποίο έχει το μέγεθος της δυτικής Ευρώπης και είναι πλούσιο σε οροσειρές και δάση). Επίσης, οι πύραυλοι ξηράς-πλοίου εκτοξεύονται με κυψέλη στην παράκτια έκταση του Ιράν.

Η τρίτη απάντηση ήταν να βρεθεί μια λύση για τον επιτυχημένο αποκεφαλισμό της στρατιωτικής διοίκησης του Saddam Hussein το 2003, ο οποίος προκάλεσε σοκ και δέος.

Το 2007, εισήχθη η Μωσαϊκό Δόγμα

Η σκέψη πίσω από το δόγμα ήταν να διαιρεθεί η στρατιωτική υποδομή του Ιράν σε αυτόνομες επαρχιακές διοικήσεις — καθεμία με τα ξεχωριστά της αποθέματα πυρομαχικών, τα ξεχωριστά σιλό πυραύλων και, όπου κρίνεται σκόπιμο, τις δικές της ξεχωριστές ναυτικές δυνάμεις και πολιτοφυλακή.

Στους διοικητές δόθηκαν προκαθορισμένα σχέδια μάχης, καθώς και η εξουσία να ξεκινήσουν στρατιωτική δράση με δική τους πρωτοβουλία, σε περίπτωση καίριου χτυπήματος της πρωτεύουσας. Τα σχέδια μάχης και τα πρωτόκολλα έπρεπε να ενεργοποιούνται αυτόματα μετά την εξόντωση ενός Ανώτατου Ηγέτη.

Το άρθρο 110 του Συντάγματος του Ιράν του 1979 παραχωρεί την εξουσία διοίκησης των ενόπλων δυνάμεων αποκλειστικά στον Ανώτατο Ηγέτη. Κανείς, και κανένας θεσμός, δεν μπορεί να παρακάμψει ή να ανακαλέσει τις οδηγίες του. Σε περίπτωση που ο νέος Ηγέτης δολοφονηθεί στη συνέχεια, οι προηγούμενες προαναφερθείσες οδηγίες θα τεθούν σε ισχύ και θα είναι μη αναστρέψιμες από οποιαδήποτε άλλη αρχή.

Εν ολίγοις, η στρατιωτική μηχανή του Ιράν – σε περίπτωση επίθεσης με εξόντωση της ηγεσίας – λειτουργεί ως μια αυτοματοποιημένη, αποκεντρωμένη μηχανή αντιποίνων που δεν μπορεί εύκολα να σταματήσει ή να ελεγχθεί.

Η στρατιωτική σχολιάστρια Patricia Marins παρατηρεί :

«Το Ιράν διεξάγει έναν σχεδόν τέλειο ασύμμετρο πόλεμο, απορροφώντας επιθέσεις, καθιστώντας στρατηγικά άχρηστες τις γύρω βάσεις, καταστρέφοντας ραντάρ και διατηρώντας τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, διατηρώντας παράλληλα την ικανότητά του να εκτοξεύει πυραύλους».

«Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βρίσκονται σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση επειδή γνωρίζουν μόνο ένα είδος πολέμου: [αδιάκριτους αεροπορικούς βομβαρδισμούς σε μεγάλο βαθμό πολιτικών στόχων, καθώς αποτυγχάνουν να καταστρέψουν τις υπόγειες πόλεις με πυραύλους]. Τώρα αντιμετωπίζουν ένα στρατηγικά καλά τοποθετημένο Ιράν που πολεμά με τους δικούς του όρους και χρονοδιάγραμμα. Τι έκανε το Ιράν; Επικεντρώθηκε στην ανθεκτικότητα έναντι των βομβαρδισμών - και διατήρησε σχεδόν ολόκληρο το οπλοστάσιό του σε μεγάλες υπόγειες βάσεις στις οποίες οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν ήδη δαπανήσει τεράστιες ποσότητες πυρομαχικών προσπαθώντας να διεισδύσουν».

Ένα επιπλέον σημαντικό μάθημα που πήρε το Ιράν από τον πόλεμο του Ιράκ το 2003 ήταν ότι ο «τρόπος πολέμου» των ΗΠΑ και του Ισραήλ επικεντρώνεται εξ ολοκλήρου σε σύντομους αεροπορικούς βομβαρδισμούς για την εξόντωση κλιμακίων ηγεσίας και δομών διοίκησης. Η ευπάθεια της ύπαρξης μιας κεντρικής δομής διοίκησης αντισταθμίστηκε από τη δομή Mosaic που αποκέντρωσε και αφοπλίζει τη διοίκηση σε μεγάλο βαθμό και σε πολλαπλές διοικήσεις - έτσι ώστε να μην μπορεί να καταρρεύσει σε περίπτωση αιφνιδιαστικής επίθεσης εξοντόσεως της ηγεσίας.

Και μια περαιτέρω στρατηγική αντίληψη που άντλησε το Ιράν από τον πόλεμο στο Ιράκ ήταν ότι η Δύση είναι στρατιωτικά δομημένη γύρω από σύντομους εντατικούς αεροπορικούς πολέμους.

Το αντίδοτο στην ιρανική ανάλυση ήταν το «τράβηξέ το χρονικά»: Η στρατηγική απόφαση της σημερινής ιρανικής ηγεσίας να επιλέξει έναν μακροχρόνιο πόλεμο πηγάζει άμεσα από αυτή την αντίληψη - ότι οι δυτικοί στρατοί είναι κατασκευασμένοι για την προσέγγιση «πυροβόλησε και εκτέλεσε» - καθώς και από την πεποίθησή τους ότι ο ιρανικός λαός έχει μεγαλύτερη ανθεκτικότητα να αντέξει τον πόνο του πολέμου, από ό,τι το ισραηλινό ή το δυτικό κοινό.

Οι μηχανισμοί για την επιλογή παράτασης ενός πολέμου για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από ό,τι θα βολεύε τον Τραμπ ουσιαστικά καταλήγουν στην εφοδιαστική.

Η εφοδιαστική αλυσίδα του Ιράν «πιέζει»

Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ αρχικά προετοιμάστηκαν και εξοπλίστηκαν για έναν σύντομο πόλεμο. Στην περίπτωση των ΗΠΑ, πολύ σύντομο - από το πρωί του Σαββάτου, όταν δολοφονήθηκε ο  Khomeini, μέχρι τη Δευτέρα, όταν επρόκειτο να ανοίξουν οι χρηματιστηριακές αγορές των ΗΠΑ.

Το Ιράν απάντησε εντός μιας ώρας από τη δολοφονία του Ιμάμη Khamenei στο προετοιμασμένο σχέδιο του Μωσαϊκού Δόγματος στοχεύοντας αμερικανικές βάσεις στον Περσικό Κόλπο. Σύμφωνα με πληροφορίες, το IRGC χρησιμοποίησε παλιούς βαλλιστικούς πυραύλους και drones από τον κύκλο παραγωγής 2012/2013. Ο σκοπός της χρήσης παλιών πυραύλων και drones τόσο παραγωγικά ήταν σαφώς η υποβάθμιση του αποθέματος πυραύλων αναχαίτισης που διατηρούν οι αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο.

Μια παρόμοια διαδικασία υποβάθμισης του αποθέματος αναχαιτιστικών πυραύλων του Ισραήλ ακολουθήθηκε παράλληλα. Η εξάντληση των αναχαιτιστικών πυραύλων σε όλο τον Κόλπο και το Ισραήλ έχει γίνει προφανής. Αυτό αποτελούσε το πρώτο επίπεδο της «συμπίεσης» της εφοδιαστικής.

Το δεύτερο επίπεδο είναι η οικονομική και ενεργειακή συμπίεση που προκαλείται από το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ σε όλους τους «αντιπάλους», αλλά όχι σε «φίλους». Το κλείσιμο του Ορμούζ έχει ως στόχο να προκαλέσει μια οικονομική κρίση και κρίση εφοδιασμού στη Δύση, ώστε να «συμπιέσει» τις οικονομικές προοπτικές που ο πόλεμος θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι προσφέρει στη Δύση. Η αποδυνάμωση των αγορών ισοδυναμεί με την αποδυνάμωση της αποφασιστικότητας του Τραμπ.

Η τρίτη «πίεση» επικεντρώνεται στην υποστήριξη του κοινού στον πόλεμο στις ΗΠΑ. Η άρνηση του Ιράν να αποδεχτεί κατάπαυση του πυρός ή διαπραγματεύσεις, αλλά μάλλον να επιλέξει έναν μακροχρόνιο πόλεμο, ανατρέπει τις προσδοκίες του κοινού, αμφισβητεί τις προσδοκίες της συναίνεσης και αυξάνει το άγχος και την αβεβαιότητα.

Ποιοι είναι οι πιθανοί στρατηγικοί στόχοι του Ιράν;

Ποιοι θα μπορούσαν λοιπόν να είναι οι απώτεροι στόχοι του Ιράν; Πρώτον, να εξαλείψει τη συνεχή απειλή στρατιωτικής επίθεσης· να επιβάλει την άρση της συνεχούς πολιορκίας του ιρανικού λαού μέσω κυρώσεων· την επιστροφή των παγωμένων περιουσιακών του στοιχείων και την άρση της κατοχής της Γάζας και των παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ.

Ενδεχομένως το Ιράν πιστεύει επίσης ότι θα «ανατρέψει» την γεωπολιτική ισορροπία στην περιοχή του Περσικού Κόλπου, αφαιρώντας τα ναυτικά σημεία συμφόρησης και τους θαλάσσιους διαδρόμους της περιοχής από την ηγεμονία των ΗΠΑ και ανοίγοντάς τα στη διέλευση πλοίων των BRICS, χωρίς κυρώσεις, κατασχέσεις ή αποκλεισμούς από την Ουάσιγκτον. Να ξεκινήσει μια αντίστροφη «ελευθερία ναυσιπλοΐας», όπως θα λέγαμε, με την αρχική έννοια της φράσης.

Σαφώς, η ιρανική ηγεσία κατανοεί πολύ καλά ότι η επιτυχής ανάπτυξη του ασύμμετρου πολεμικού της σχεδίου θα μπορούσε να ανατρέψει την γεωστρατηγική ισορροπία όχι μόνο της Δυτικής Ασίας, αλλά και ολόκληρου του πλανήτη.

Και λοιπόν, τι γίνεται με το σχέδιο του Τραμπ; Ο βιογράφος του Προέδρου Τραμπ,Michael Wolff, δήλωσε μόλις χθες :

«[Ο Τραμπ] δεν έχει σχέδιο. Δεν ξέρει τι συμβαίνει. Δεν είναι πραγματικά ικανός να διαμορφώσει ένα σχέδιο. Δημιουργεί ένα cliffhanger και αυτό γίνεται κάτι στο μυαλό του ως σημείο υπερηφάνειας: Κανείς δεν ξέρει τι θα κάνω στη συνέχεια. Έτσι όλοι με φοβούνται - οπότε αυτό μου δίνει μέγιστη μόχλευση. Το να μην έχω σχέδιο γίνεται το σχέδιο».

Η μεταφορά, όπως υποστηρίζει ο Wolff, είναι μια από αυτές που απεικονίζουν τον Τραμπ ως ερμηνευτή:

«Είναι πάνω στη σκηνή και τα επινοεί όλα καθώς προχωρά και είναι πολύ περήφανος για αυτή του την ικανότητα, η οποία είναι μια σημαντική ικανότητα».

Ο Wolff χαρακτηρίζει τον Τραμπ λέγοντας:

«Θα σταματήσουμε τον πόλεμο. Θα ξεκινήσουμε τον πόλεμο. Θα τους βομβαρδίσουμε. Θα διαπραγματευτούμε. Θα έχουμε μια άνευ όρων παράδοση. Τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς να προέρχεται από αυτόν [τον Τραμπ]. Και αυτό αλλάζει από στιγμή σε στιγμή».

Στην πραγματικότητα, το μόνο μέτρο που έχει σημασία για τον Τραμπ είναι να θεωρείται νικητής. Χθες, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ «κέρδισαν» τον πόλεμο — «Κερδίσαμε. Κερδίσαμε το στοίχημα. Την πρώτη ώρα» . Αλλά μέσα σε μερικές εβδομάδες, η ευαλωτότητα της αστάθειάς του μπορεί να γίνει πιο εμφανής καθώς οι αγορές πετρελαίου, μετοχών και ομολόγων καταρρέουν. Ο Τραμπ τηλεφωνεί προσπαθώντας να βρει κάποιον που μπορεί να του δώσει μια νικηφόρα «διέξοδο» από τον πόλεμο που ξεκίνησε.

Αλλά οι Ιρανοί έχουν αποφασίζουν για το πότε θα τελειώσει ο πόλεμος. Και λένε ότι μόλις ξεκίνησε...

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική