Ἡ ἀπάτη πού ἀκόμη ἐπικρατεῖ

Πώς το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο εφηύρε το Ολοκαύτωμα 

Αναμφίβολα, οι αποφασιστικές προσπάθειες των ηγετών και των φίλων του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου στην επιδίωξη της θέσης περί εξόντωσης ήταν αυτές που τελικά απέδωσαν καρπούς για τους Εβραίους. Από το καλοκαίρι του 1942, «ο Stephen Wise έκανε συνεχώς εκστρατείες για να λάβουν οι συμμαχικές κυβερνήσεις δημόσια θέση καταδικάζοντας άμεσα την υποτιθέμενη εξόντωση των Εβραίων στην Ευρώπη». Ο J. Breckenridge Long του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ ήταν αυτός που αντιστάθηκε σθεναρά στην προπαγάνδα.

«Ο Wise πάντα υιοθετεί έναν τόσο υποκριτικό ύφος και εκλιπαρεί για τους «διανοούμενους και τα γενναία πνεύματα, τους πρόσφυγες από τα βασανιστήρια των δικτατόρων» ή για παρόμοια λόγια. Φυσικά, μόνο ένα απειροελάχιστο κλάσμα των μεταναστών ανήκει σε αυτή την κατηγορία - και μερικοί είναι σίγουρα Γερμανοί πράκτορες».

Σε αυτή τη συνάντηση στη Γενεύη της Ελβετίας το 1936, το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο ιδρύθηκε ως μόνιμος οργανισμός

Τῆς Carolyn Yeager

«Οι πρώτες και συνεχιζόμενες αναφορές ότι οι Εβραίοι εξοντώνονταν από τους Ναζί στην Πολωνία δόθηκαν σε εφημερίδες σε όλο τον κόσμο από το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο» … ΑΠΑΤΗ

«Οι πρώτες πληροφορίες σχετικά με την απόφαση του Hitler να «εξοντώσει» τους Ευρωπαίους Εβραίους — που αποδίδονται σε έναν ανώνυμο Γερμανό βιομήχανο που λέγεται ότι επισκέφθηκε την Ελβετία τον Ιούλιο του 1942 — προήλθαν από το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο» … ΑΠΑΤΗ

«Η πρώτη αφήγηση «αυτόπτη μάρτυρα» για την εσωτερική λειτουργία του συγκροτήματος θαλάμου αερίων/κρεματορίου Auschwitz-Birkinau προήλθε από δύο δραπέτευσαντες Σλοβάκους Εβραίους που συνεργάζονταν με το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο» … ΑΠΑΤΗ

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΤΗ που έχει ήδη αποκαλυφθεί. Αλλά το κατεστημένο δεν θα το εγκαταλείψει.

Αντί για απάτη, θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε τέχνασμα, με την έννοια των κόλπων που χρησιμοποιούν οι μάγοι. (Η λέξη «φάρσα» προέρχεται από τη μαγική επωδό hocus pocus). Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε μύθο, εκτός από το ότι δημιουργήθηκε σκόπιμα για να εξαπατήσει και να αποκτήσει πλεονέκτημα, και συνεχίζει να υποστηρίζεται για τον σκοπό αυτό. Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε πολεμική προπαγάνδα που ξέφυγε από τον έλεγχο, και πράγματι έχει ξεφύγει από την εξειδίκευσή της κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και έχει γίνει ένα ανεξάρτητο φαινόμενο, τροφοδοτώντας τις παγκόσμιες «εκστρατείες κατά του αντισημιτισμού» με συνεχώς επεκτεινόμενους νόμους που απαγορεύουν την κακοποίηση των Εβραίων ή/και του Ισραήλ.

Αλλά δικαίως ονομάζεται φάρσα επειδή δημιουργήθηκε σκόπιμα από μερικούς άνδρες στις ανώτερες τάξεις του Παγκόσμιου Εβραϊκού Κογκρέσου (WJC), χρησιμοποιώντας το στενό δίκτυο των επιδραστικών, καλά τοποθετημένων συνεργών τους σε όλη την Ευρώπη, τη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ήταν εμπνευσμένο από φήμες που κυκλοφορούσαν από Πολωνούς και Εβραίους κρατούμενους στο στρατόπεδο εργασίας/συγκέντρωσης/διέλευσης Auschwitz-Birkinau που βρίσκεται στην Πολωνία κοντά στην εκτεταμένη εγκατάσταση καουτσούκ IG Farben Buna.

Μερικοί από αυτούς τους κρατούμενους οργανώθηκαν σε μυστικά υπόγεια δίκτυα που διατηρούσαν ασύρματη επικοινωνία με την εξόριστη πολωνική κυβέρνηση στο Λονδίνο. Όλα αυτά αναφέρθηκαν στο βιβλίο που κυκλοφόρησε το 1976 από τον Arthur R. Butz, Ph.D., με τίτλο « Η φάρσα του εικοστού αιώνα» , το οποίο παρέθεσα εκτενώς από εδώ και στο οποίο θα αναφερθώ αργότερα.

Φέτος, όπως κάθε χρόνο από τότε που πέρασε το ψήφισμα το 2005 με φωνητική ψηφοφορία στα Ηνωμένα Έθνη, το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο πρωτοστατεί στην αναγνώριση και προώθηση μιας επετείου που είναι ευρέως γνωστή ως «Διεθνής Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος». Τα μέσα ενημέρωσης αναδεικνύουν πιστά την ημέρα και οι κυβερνήσεις σε όλο τον Δυτικό κόσμο αποτίουν φόρο τιμής. Είναι εκπληκτικό αν σκεφτεί κανείς την εμβέλειά της.

ΦΕΤΟΣ, το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο ανακοίνωσε ότι «γίγαντες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης» θα συνεργαστούν μαζί τους το 2019 για να δημιουργήσουν «μαζική παγκόσμια ευαισθητοποίηση» ενόψει της ημέρας μνήμης που ξεκίνησε το Ισραήλ (ωστόσο, φαίνεται ότι μόνο το Twitter το άκουσε). Μαζί με τα Ηνωμένα Έθνη, τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης και τους σημαντικούς ηγέτες κυβερνήσεων, το Μουσείο Μνήμης στο Auschwitz-Birkinau τιμά επίσης την ημέρα με ειδικές εκδηλώσεις. Η 27η Ιανουαρίου 1945 επιλέχθηκε επειδή είναι η ημέρα που λέγεται ότι το στρατόπεδο του Auschwitz «απελευθερώθηκε» από τον Κόκκινο Στρατό.

Ναι, είναι εκπληκτικό το πόσο μεγάλο μέρος της Πραγματικότητάς μας δημιουργείται και αναπτύσσεται χωρίς την απόφασή μας, αλλά απλώς με τη συναίνεσή μας σε φαινομενικά ακίνδυνες (και συνήθως συγκαλυμμένες με ηθικούς όρους) ψήφους σε μεγάλα σώματα όπως η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ή του Κογκρέσου και τα κοινοβούλια.

Στα άρθρα που έχω δημοσιεύσει προηγουμένως για το Παγκόσμιο Εβραϊκό Συνέδριο (ειδικά εδώ , εδώ και εδώ ), βασιζόμενη στο έργο αξιόλογων ιστορικών και αναθεωρητών, η απάντηση στο ποιος, τι, γιατί περί του Ολοκαυτώματος έχει ήδη παρουσιαστεί. Σε αυτό το άρθρο θα συγκεντρώσω όλες αυτές τις πληροφορίες σε μια προσπάθεια να παρουσιάσω πλήρως το γιατί η απάτη του Ολοκαυτώματος μπορεί να αποδοθεί στο Παγκόσμιο Εβραϊκό Συνέδριο πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μεμονωμένη οντότητα. Θα δούμε ότι οι πρώτες ανεπιβεβαίωτες αναφορές για μαζικές εκτελέσεις Εβραίων προήλθαν από το Παγκόσμιο Εβραϊκό Συνέδριο, καθώς και οι πρώτες ανεπιβεβαίωτες αναφορές για θαλάμους αερίων και μαζικές καύσεις προήλθαν επίσης από το Παγκόσμιο Εβραϊκό Συνέδριο.

Το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο είναι ο κύριος διεθνής θεσμός που είναι αφιερωμένος στη διάδοση της πίστης στο Ολοκαύτωμα. Το Ολοκαύτωμα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος των άλλων κύριων στόχων του, που είναι η «υπεράσπιση των Εβραίων σε όλο τον κόσμο» και η «υποστήριξη του Ισραήλ».

Θα ξεκινήσουμε με τον Udo Walendy, Γερμανό ιστορικό, συγγραφέα και εκδότη, και την εργασία του που δημοσιεύτηκε το 1948 με τίτλο «Ενότητα σε Διασπορά , μια Ιστορία του Παγκόσμιου Εβραϊκού Κογκρέσου και ιδιαίτερα η εβραϊκή επιρροή στην προεδρία Roosevelt και τις απαρχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου».

Το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο είναι μια ανοιχτά σιωνιστική οργάνωση. Το όνομά του απηχεί το πρώτο Παγκόσμιο Σιωνιστικό Κογκρέσο που πραγματοποιήθηκε στη Βασιλεία της Ελβετίας το 1897, το οποίο συγκλήθηκε από τον Δρ. Theodore Herzl , έναν Εβραίο γεννημένο στην Ουγγαρία (αριστερά). Το πορτρέτο του Herzl κρέμεται σε περίοπτη θέση στο γραφείο του προέδρου στην έδρα του Παγκόσμιου Εβραϊκού Κογκρέσου στη Νέα Υόρκη.

Στο ίδιο πνεύμα ένωσης των Εβραίων για τον καθορισμό και την υπεράσπιση των συμφερόντων τους, το Παγκόσμιο Εβραϊκό Συνέδριο συγκλήθηκε για πρώτη φορά 39 χρόνια αργότερα στη Γενεύη της Ελβετίας από τον Δρ. Stephen S. Wise, έναν ακόμη απόγονο ραβίνων που γεννήθηκε στη Βουδαπέστη και μεταφέρθηκε στη New York ως βρέφος.

Σε αυτό το Συνέδριο , για το οποίο καυχιόντουσαν ότι είχαν 230 αντιπροσώπους που εκπροσωπούσαν 32 χώρες σε όλο τον κόσμο, η συντριπτική πλειοψηφία (181) προερχόταν από τέσσερις χώρες: τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Πολωνία, τη Ρουμανία και τη Μεγάλη Βρετανία. Από επτά χώρες υπήρχε μόνο ένας αντιπρόσωπος, και από τις υπόλοιπες, μεταξύ 2 και 10. Το κέντρο των παγκόσμιων εβραϊκών συμφερόντων και ηγεσίας είχε μεταφερθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πριν από αυτό το πρώτο Συνέδριο το 1936, πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1932, επίσης στη Γενεύη, ένα προπαρασκευαστικό Παγκόσμιο Εβραϊκό Συνέδριο. Πρόεδρος ήταν ο Δρ. Nahum Goldmann, ένας Εβραίος γεννημένος στη Ρωσία που μεγάλωσε στη Γερμανία. Ορισμένες αντισιωνιστικές γερμανοεβραϊκές ομάδες αρνήθηκαν να συμμετάσχουν. Ο Goldmann όρισε τον σκοπό ως τη δημιουργία μιας νόμιμης συλλογικής εκπροσώπησης και των 16 εκατομμυρίων Εβραίων στον κόσμο. Σε αυτό το συνέδριο, οι Nahum Goldmann και Stephen Wise ανέλαβαν ηγετικές θέσεις. Σε δύο ακόμη προπαρασκευαστικά συνέδρια το '33 και το '34, η άνοδος στην εξουσία του Εθνικοσοσιαλισμού έγινε κύριο θέμα.

[Επίσης, το 1936, ο Samuel Untermeyer , ο οποίος είχε ζητήσει ιερό πόλεμο εναντίον της Γερμανίας το 1933, ίδρυσε ένα Παγκόσμιο Αντιναζιστικό Συμβούλιο για την Αγώνα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Συνεργάστηκε με τον Βρετανό Ενωτικό Walter Citrine , και το Συμβούλιο λειτούργησε ως πράκτορας «ψυχολογικού πολέμου» και -κρυμμένο από το κοινό- επρόκειτο να χρηματοδοτηθεί από το Εβραϊκό Ταμείο Άμυνας. Ο Winston Churchill έγινε ένας από τους ακτιβιστές του.]

Στο Συνέδριο του 1936, ο Nahum Goldmann έκανε τη ριζοσπαστική ανακοίνωση ότι η υπάρχουσα κυριαρχία των εθνών θα έπρεπε να θεωρείται ξεπερασμένη! Η Κοινωνία των Εθνών θα έπρεπε να ενισχυθεί (στρατιωτικά, προφανώς) για να διαφυλάξει τα συμφέροντα των ασθενέστερων ομάδων στον κόσμο. Με αυτές τις ασθενέστερες ομάδες εννοούσε τους Εβραίους.

Εκατομμύρια Εβραίοι στην ανατολική Ευρώπη στερούνται πολιτικών δικαιωμάτων και τρομοκρατούνται στο όνομα της υπεροχής του κράτους και του κυρίαρχου έθνους.

είπε, και

Όταν θίγονται τα ίσα δικαιώματα μιας εβραϊκής κοινότητας […], αυτό καθίσταται κοινό, παγκόσμιο εβραϊκό ενδιαφέρον.

(Έννοια: Η παραίτηση από τα εβραϊκά δικαιώματα οπουδήποτε ισοδυναμεί με παράδοση παντού.)

Γνωρίζουμε ότι μπορούμε να πετύχουμε μόνο ενώνοντας τις δυνάμεις μας με τους πολλούς άλλους στον κόσμο που πρέπει να αγωνιστούν μαζί μας.

Ο Goldmann είπε επίσης ότι η ανθρωπότητα έπρεπε να αγωνιστεί ενάντια σε «μια επιθετικότητα που ξεκίνησε η Γερμανία», τονίζοντας ότι «η καταπολέμηση του Χιτλερισμού είναι ένα από τα πιο σημαντικά καθήκοντα» και ότι «ο αντισημιτισμός πρέπει να χαρακτηριστεί ως διεθνές έγκλημα». Δήλωσε επίσης ότι «η προπαγάνδα είναι επί του παρόντος ένα από τα κύρια όργανα της εξωτερικής πολιτικής», με τα μποϊκοτάζ και τις διεθνείς υπηρεσίες πληροφοριών να απαιτούνται για να χρησιμοποιούνται ως όπλα. Θυμηθείτε ότι αυτό συνέβη το 1936, όταν ο Hitler εξακολουθούσε να θαυμάζεται για την επαναφορά της Γερμανίας στην οικονομική ευρωστία!

Stephen Wise

Ο Goldmann έγινε Πρόεδρος της Μόνιμης Διοικητικής Επιτροπής και ο Ραβίβνος Wise Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής. Τον Ιούλιο του 1940, το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο μετέφερε την έδρα του στη Νέα Υόρκη, με το γραφείο της Γενεύης να συνεχίζει να υπάρχει υπό τους 29χρονους Δρ. και Δρ. Abraham Silberschein, διατηρώντας επαφή με τις γερμανοκρατούμενες χώρες και τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό.

Το WJC δημιουργεί το Ινστιτούτο Εβραϊκών Υποθέσεων ως ερευνητικό βραχίονα

Το 1941, ιδρύθηκε ένα άλλο τμήμα του Παγκόσμιου Εβραϊκού Κογκρέσου ως το « Ινστιτούτο Εβραϊκών Υποθέσεων ». Του ανατέθηκε το έργο της συλλογής πληροφοριών από όλα τα μέρη του κόσμου σχετικά με τις εβραϊκές υποθέσεις, με στόχο την υποβολή εβραϊκών αιτημάτων στη διάσκεψη ειρήνης στο τέλος των εχθροπραξιών. Οι Εβραίοι προσπαθούσαν να αποκομίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα οφέλη από τον πόλεμο - έναν πόλεμο στον οποίο γνώριζαν πολύ καλά ότι δεν πολεμούσαν σωματικά! Έτσι, ήθελαν να τονίσουν τις απώλειές τους ως πολιτικά θύματα του Hitler.

Προκειμένου να εδραιωθούν, αποφάσισαν να θεωρήσουν την περίοδο από το 1919 έως το 1939 «ανακωχή» και όχι ειρήνη. Τόνισαν ότι πρέπει να δημιουργηθεί μια βάση βάσει της οποίας τα «εγκλήματα πολέμου» θα μπορούσαν να τιμωρηθούν αναδρομικά από το 1933. Και φυσικά, θα ήταν τα θύματα αυτών των εγκλημάτων πολέμου.

Τον Ιούνιο του 1942, το Συμβουλευτικό Επιτελείο για Ευρωπαϊκά Εβραϊκά Θέματα (του Ινστιτούτου Εβραϊκών Υποθέσεων) συναντήθηκε σε συντονισμό με το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο. Εκεί, διατυπώθηκε για πρώτη φορά το αίτημα να μην διεξάγονται ποτέ ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις χωρίς τη συμμετοχή εκπροσώπων του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συμβουλίου.

Το Ινστιτούτο Εβραϊκών Υποθέσεων διατηρούσε στενές σχέσεις με το γραφείο της Γενεύης και το Βρετανικό Τμήμα του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου (WJC) στο Λονδίνο. Το Βρετανικό Τμήμα είχε συγκεντρώσει ένα ερευνητικό προσωπικό άνω των τριάντα ειδικών, επιτρέποντας στο Ινστιτούτο να συγκεντρώσει μια αξιοσημείωτη ποσότητα υλικού, συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων εγγράφων, ρεπορτάζ, εργασιών, έργων, σχεδίων και χειρογράφων έτοιμων για εκτύπωση. Μερικές από τις πιο σημαντικές δημοσιεύσεις είναι:

• Zorach Warhaftig, Λιμός στην Ευρώπη (1943)
• Εβραίοι στη ναζιστική Ευρώπη, Πού θα πάνε; Δεν κατονομάζονται οι συγγραφείς, (1941)
• Ο Δεκαετής Πόλεμος του Hitler κατά των Εβραίων (1943) (αυτό το βιβλίο έκανε τεράστια εντύπωση στις συμμαχικές κυβερνήσεις και χρησίμευσε ως βασικό εγχειρίδιο στο Στρατιωτικό Δικαστήριο της Νυρεμβέργης)

Ένα σημαντικό έγγραφο που διαβιβάστηκε στις αμερικανικές αρχές ήταν το « Η Συνωμοσία κατά του Εβραϊκού Λαού », τα κύρια κεφάλαια του οποίου είχαν ως εξής:

1. Το αρχικά σχεδιασμένο σχέδιο εξόντωσης του εβραϊκού λαού
2. Τα Διαφορετικά Στάδια του Εγκλήματος Εναντίον του Εβραϊκού Λαού
3. Η Ευθύνη των Ατόμων και των Οργανισμών (μετάφραση από το γερμανικό πρωτότυπο).

Στην Ευρώπη, τον Ιανουάριο του 1942, η Εθνική Επιτροπή της «Ελεύθερης Γαλλίας» συγκλήθηκε για συζήτηση σχετικά με τα γερμανικά εγκλήματα πολέμου. Αλλά δεν έγινε καμία αναφορά στα εγκλήματα κατά των Εβραίων. Έτσι, τον Φεβρουάριο, το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο ζήτησε μια συγκεκριμένη δήλωση σχετικά με τα «πολλά και ιδιαίτερα εγκλήματα κατά των Εβραίων». Χρειάστηκαν τρεις μήνες πριν ο Πρόεδρος της Διάσκεψης για τα εγκλήματα, Στρατηγός Wladyslaw Sikorski , απαντήσει ότι η συγκεκριμένη αναφορά στους Εβραίους «θα μπορούσε να ισοδυναμεί με την αναγνώριση φυλετικών θεωριών που όλοι απορρίπτουμε». ( Μπορούμε να δούμε από αυτό ότι δεν συμφωνούσαν όλοι για το ποια ήταν τα θύματα των Γερμανών. Δεδομένου ότι οι Πολωνοί προφανώς δεν ήθελαν να αναφέρουν τους Εβραίους, οι Εβραίοι τους παρέκαμψαν.)

Μετά από αυτή την απόρριψη, το βρετανικό τμήμα του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου οργάνωσε τον Ιούνιο το δικό του Συνέδριο Τύπου του Ελεύθερου Κόσμου, όπου ανακοινώθηκαν «Γεγονότα Συστηματικής Εξόντωσης των Ευρωπαίων Εβραίων» (αλλά δεν αποκαλύφθηκαν στα πρακτικά του συνεδρίου). Αυτή θα ήταν η πρώτη υπόδειξη για εξόντωση των Εβραίων. Άμεσες αντιδράσεις σημειώθηκαν στη Βρετανία και στο εξωτερικό. Το BBC μετέδωσε αυτό το είδος ειδήσεων για πρώτη φορά - και υπήρξαν μαζικές διαδηλώσεις στις ΗΠΑ (οργανωμένες από Εβραίους) που αφορούσαν τα εγκλήματα πολέμου και την ανάγκη διάσωσης των Ευρωπαίων Εβραίων. Στις 21 Ιουλίου 1942, ο πρωθυπουργός Winston Churchill έστειλε μήνυμα σε μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο Madison Square Garden της New York, το οποίο περιείχε τα εξής:

Οι Εβραίοι ήταν τα πρώτα θύματα του Hitler και έκτοτε βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αντίστασης στη ναζιστική επιθετικότητα.

Το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο αντέδρασε θετικά και ανακοίνωσε ότι «Αυτή η πρόταση ορθώς χαρακτήριζε τους Εβραίους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, ως συμμαχικό λαό των Ηνωμένων Εθνών (το όνομα που έδωσαν οι Σύμμαχοι στον εαυτό τους εκείνη την εποχή). Το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο δήλωσε ότι ήθελε όλοι οι Εβραίοι να γίνουν δεκτοί ως «ένα έθνος» που εκπροσωπείται από το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο».

Το Τηλεγράφημα Riegner

Διαισθανόμενος την κατάλληλη στιγμή, στις 8 Αυγούστου 1942, ο νεαρός Gerhart Riegner, ως Γραμματέας του γραφείου του Παγκοσμίου Συνεδρίου της Γενεύης, έστειλε τηλεγράφημα ( φωτό ἀριστερά ) στο Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών και στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, μέσω ασφαλών διπλωματικών διαύλων που γνώριζε το Παγκοσμίο Συνέδριο. Το τηλεγράφημα έγραφε:

Έλαβα ανησυχητική αναφορά που αναφέρει ότι, στο Αρχηγείο του Φύρερ, έχει συζητηθεί και βρίσκεται υπό εξέταση ένα σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι Εβραίοι σε χώρες που κατέχονται ή ελέγχονται από τη Γερμανία, που αριθμούν 3,5 έως 4 εκατομμύρια, θα πρέπει, μετά την απέλαση και τη συγκέντρωση στην Ανατολή, να εξοντωθούν μονομιάς, προκειμένου να επιλυθεί οριστικά το εβραϊκό ζήτημα στην Ευρώπη. Αναφέρεται ότι σχεδιάζεται δράση για το φθινόπωρο. Οι τρόποι εκτέλεσης εξακολουθούν να συζητούνται, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης πρωσικού οξέος. Μεταδίδουμε αυτές τις πληροφορίες με κάθε απαραίτητη επιφύλαξη, καθώς η ακρίβεια δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί από εμάς. Αναφέρεται ότι ο πληροφοριοδότης μας έχει στενές σχέσεις με τις ανώτατες γερμανικές αρχές και οι αναφορές του είναι γενικά αξιόπιστες. Παρακαλούμε ενημερώστε και συμβουλευτείτε τη New York.

Λοιπόν, μια ανώνυμη αναφορά, και υποτίθεται ότι όχι η πρώτη από αυτήν την «πηγή». Το Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών άργησε να προωθήσει το τηλεγράφημα, ζητώντας να διερευνηθεί πρώτα, και το Υπουργείο Εξωτερικών ήταν επίσης πολύ επιφυλακτικό. Μόλις 3 εβδομάδες αργότερα, στις 28 Αυγούστου, έφτασε στον Stephen Wise, Πρόεδρο του WJC στη Νέα Υόρκη, ο οποίος αποφάσισε να μην το δημοσιοποιήσει. Αλλά αυτό το τηλεγράφημα είναι ο λόγος που το WJC και οι ακόλουθοί του μπορούν να πουν ότι οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου γνώριζαν από το 1942 ότι οι Εβραίοι εξοντώνονταν. (Φυσικά, δεν γνώριζαν τίποτα τέτοιο.)

Ο πληροφοριοδότης σε αυτή την περίπτωση είναι ο « μυστηριώδης Γερμανός βιομήχανος » για τον οποίο έγραψε ο Bradley Smith και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε. Και δεν υπήρχε, μέχρι 40 χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 1983, όταν ισχυρίστηκαν οι New York Times , χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, ότι ήταν ο Eduard Schulte, στέλεχος μιας μεταλλευτικής εταιρείας που πέθανε το 1966 στην Ελβετία. Είκοσι χρόνια μετά τον θάνατό του, τον θάνατο της πρώτης του συζύγου και ενός από τους γιους του, και των περισσότερων που θα μπορούσαν να αντικρούσουν την ιστορία, ο Schulte κατονομάζεται ως ο «πληροφοριοδότης». Ακόμα και ο Gerhart Riegner, στέλεχος της WJC ισοβίως, αρνήθηκε να επιβεβαιώσει τον Schulte για τους NYTimes, φέρεται να χρησιμοποιούσε ως δικαιολογία ότι «δεν έχω αναγνωρίσει τον άνδρα εδώ και 40 χρόνια και δεν βλέπω κανένα λόγο να μην κρατήσω το μοναδικό αίτημα που μου ζήτησε». Η πληθώρα βιογραφικών και επιχειρηματικών πληροφοριών που γράφτηκαν στο άρθρο των Times δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση απόδειξη για τον ισχυρισμό - ο μόνος σκοπός της παρουσίας του είναι να κάνει να φαίνεται σε όσους δεν το διαβάζουν στην πραγματικότητα ότι πρόκειται για μια μεγάλη ιστορία με πολλές πληροφορίες από πίσω της.

Δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει τίποτα. Αλλά η τωρινή ηγεσία του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου θεώρησε σκόπιμο να ενισχύσει τον ισχυρισμό της για «εσωτερικές πληροφορίες» σχετικά με σχέδια εξόντωσης που προέρχονταν απευθείας από τον Adolf Hitler το 1942, παρέχοντας το όνομα ενός πραγματικού προσώπου 40 χρόνια μετά το γεγονός. Χωρίς να δοθεί πηγή, η φράση ότι ο Schulte ήταν «ο πρώτος που είπε στον κόσμο για την εξόντωση των Εβραίων» έχει προστεθεί στις σελίδες της Wikipedia, όπως εδώ , εδώ , εδώ και εδώ . Αυτή η προσπάθεια να ξεγελαστεί το κοινό αποτελεί από μόνη της απόδειξη ότι δεν υπήρξε ποτέ πληροφοριοδότης, ότι η ιστορία ήταν μια επινόηση του Gerhart Riegner και των συμμάχων του στο Παγκόσμιο Εβραϊκό Συνέδριο.

Στην ιστοσελίδα του WJC, αυτό το άρθρο χαρακτηρίζει την αξία του τηλεγραφήματος πολύ πιο πέρα ​​από ό,τι στην πραγματικότητα ήταν. Σημειώστε τις λέξεις «αξιόπιστο» και «έγκυρο» στην πρώτη παράγραφο, καμία από τις οποίες δεν είναι καθόλου κατάλληλη, καθώς επρόκειτο για φήμες.

Η Δημιουργία του Συμβουλίου Προσφύγων του Πολέμου

Από το 1942 έως το 1944, το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο συνέχισε να στέλνει μηνύματα στο Υπουργείο Εξωτερικών με πληροφορίες από ανώνυμες πηγές σχετικά με φρικαλεότητες που λάμβαναν χώρα εναντίον Εβραίων στην κατεχόμενη από τη Γερμανία Ευρώπη. Πολλά ήταν αρκετά παρόμοια με τις διαψευσμένες ψευδείς ιστορίες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, και αυτό επισημάνθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών.

Μια σύγκρουση αναπτύχθηκε μεταξύ του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ με επικεφαλής τον Εβραίο Henry Morgenthau Jr. ( φωτό ἀριστερά), ο οποίος ήταν καλός φίλος με την ηγεσία του Παγκόσμιου Εβραϊκού Κογκρέσου. Μια ιδιαίτερη διαφωνία αφορούσε ένα σχέδιο αποστολής 7.000 Ρουμάνων Εβραίων στην Παλαιστίνη με κόστος 1.200 δολάρια ανά άτομο. Εκτός από το ποιος θα πλήρωνε τα χρήματα και πώς, υπήρχαν βρετανικές αντιρρήσεις για την είσοδο Εβραίων στην Παλαιστίνη. Το Υπουργείο Εξωτερικών το θεώρησε προβληματικό, ενώ το Υπουργείο Οικονομικών και το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο πίεζαν για το προτεινόμενο έργο, επιμένοντας ότι η μόνη εναλλακτική λύση ήταν ο θάνατος των Εβραίων στα χέρια του Hitler. Από τη Βικιπαίδεια:

Ενώ το Υπουργείο Οικονομικών είχε χορηγήσει στο Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο την άδεια να στείλει τα χρήματα στην Ελβετία τον Ιούλιο του 1943, το Υπουργείο Εξωτερικών χρησιμοποίησε διάφορες δικαιολογίες, καθυστερώντας την άδεια μέχρι τον Δεκέμβριο, οκτώ ολόκληρους μήνες αφότου το πρόγραμμα προτάθηκε για πρώτη φορά.

Ο Roosevelt τελικά ενεπλάκη σε αυτή την διένεξη μεταξύ του Κράτους και του Υπουργείου Οικονομικών και, λόγω της στενής του φιλίας με τον Morgenthau, υποστήριξε το Υπουργείο Οικονομικών. Ακριβώς όπως είχε πιέσει το Παγκόσμιο Συμβούλιο Προσφύγων (WJC), ο Roosevelt συμφώνησε στη συνέχεια να βοηθήσει στη διαφυγή των Ευρωπαίων Εβραίων με τη δημιουργία του Συμβουλίου Πολεμικών Προσφύγων τον Ιανουάριο του 1944. Τοποθέτησε επικεφαλής τον Morgenthau, τον Γραμματέα Επικρατείας Cordell Hull και τον Γραμματέα Πολέμου Henry Stimson. Ωστόσο, ο εκτελεστικός διευθυντής ήταν το ξανθομάλλικο αγόρι του Morgenthau, John Pehle , με τον Josiah DuBois ως γενικό σύμβουλο, καθιστώντας το διοικητικό συμβούλιο του Morgenthau.

Όχι μόνο αυτό, αλλά ο Morgenthau είχε αναθέσει όλες τις εξουσίες του Υπουργείου Οικονομικών στους τομείς που αφορούσαν το WRB στον Harry Dexter White , ο οποίος αργότερα αποκαλύφθηκε ως σοβιετικός πράκτορας. Έτσι, το Συμβούλιο έγινε όργανο του Ραββίνου Wise και των Σιωνιστών, και ως εκ τούτου το κύριο επίτευγμά του ήταν το φυλλάδιο με τίτλο « Γερμανικά στρατόπεδα εξόντωσης: Auschwitz -Birkenau» , Εκτελεστικό Γραφείο του Προέδρου, Washington, Νοέμβριος 1944, εφεξής αναφερόμενο ως έκθεση του WRB.

Σύμφωνα με τον αναθεωρητή Arthur R. Butz, αυτή η έκθεση αποτέλεσε τη γέννηση της επίσημης θέσης περί εξοντώσεων μέσω θαλάμων αερίων στο Auschwitz. Μόλις η Washington υποστήριξε τον ισχυρισμό ότι το Auschwitz ήταν στρατόπεδο εξόντωσης, άνοιξε ο δρόμος για τις εφημερίδες να δημοσιεύσουν την ιστορία. Δημοσιεύτηκε στην πρώτη σελίδα των New York Times στις 26 Νοεμβρίου 1944, με ορισμένα αποσπάσματα. Περιγράφεται ως δύο αναφορές, η μία γραμμένη από «δύο νεαρούς Σλοβάκους Εβραίους» και η άλλη από «έναν Πολωνό ταγματάρχη» που ήταν κρατούμενοι στο Auschwitz από την άνοιξη του 1942 μέχρι την άνοιξη του 1944, όταν δραπέτευσαν. Όλα τα βασικά στοιχεία του «Ολοκαυτώματος» βρίσκονται σε αυτήν.

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την έκθεση,εδώ, αν θέλετε. Αλλά αμφιβάλλω αν θα θέλετε. Είναι πολύ βαρετό, όπως συμβαίνει συχνά με τα ψέματα. Στο τέλος ο συγγραφέας λέει:

Σύντομα έχασα τη σχετικά άνετη δουλειά μου [Οκτώβριος 1942;] στην Aufräumungskommando και ως τιμωρία μεταφέρθηκα στο Birkenau, όπου πέρασα ενάμιση χρόνο.

Ρωτάω, τι έκανε ένας υγιής νεαρός άνδρας στο Birkenau για ενάμιση χρόνο; Δεν ήταν γνωστό ως στρατόπεδο εργασίας. Φυσικά, αυτό προϋποθέτει ότι βρισκόταν όντως εκεί. Η εξέταση δείχνει ότι οι πληροφορίες στην έκθεση είναι κάτι που θα μπορούσε να είχε δημιουργηθεί από δεδομένα των μυστικών υπηρεσιών. Αυτό ακριβώς θα έπρεπε να περιμένει κανείς, καθώς οι εχθροί της Γερμανίας είχαν τα μέσα να συλλέγουν πληροφορίες για τα γερμανικά στρατόπεδα και για τα γεγονότα στην Ευρώπη. Το Κομμουνιστικό Κόμμα, όντας «ο πιο αποτελεσματικός οργανισμός πληροφοριών στον κόσμο», μπορούσε να μεταδώσει οποιαδήποτε πληροφορία επιθυμούσε σε οποιονδήποτε προορισμό χωρίς να χρειάζεται «δραπέτες κρατούμενους» για να παράσχουν τα γεγονότα.

Σύναψη

Η έκθεση του WRB παρουσιάστηκε ως αποδεικτικό στοιχείο στο Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο στις 14 Δεκεμβρίου 1945. Δεν υπήρξε καμία αντίρρηση από την υπεράσπιση και έτσι έγινε δεκτή ως αποδεικτικό στοιχείο. Ωστόσο, στη μεταγενέστερη δίκη του Farben, η υπεράσπιση έφερε αντίρρηση στην έκθεση, αμφισβητώντας την «αρμοδιότητα και την ουσιώδη σημασία κάθε εγγράφου στο βιβλίο» και η αντίρρηση έγινε δεκτή από το δικαστήριο αυτό.

Αναμφίβολα, οι αποφασιστικές προσπάθειες των ηγετών και των φίλων του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου στην επιδίωξη της θέσης περί εξόντωσης ήταν αυτές που τελικά απέδωσαν καρπούς για τους Εβραίους. Από το καλοκαίρι του 1942, «ο Stephen Wise έκανε συνεχώς εκστρατείες για να λάβουν οι συμμαχικές κυβερνήσεις δημόσια θέση καταδικάζοντας άμεσα την υποτιθέμενη εξόντωση των Εβραίων στην Ευρώπη». Ο J. Breckenridge Long του Υπουργείου Εξωτερικών (αριστερά) ήταν αυτός που αντιστάθηκε σθεναρά στην προπαγάνδα. Ο Long δεν πίστευε ποτέ στη συζήτηση περί εξόντωσης και έγραψε ότι:

«Ο Wise πάντα υιοθετεί έναν τόσο υποκριτικό ύφος και εκλιπαρεί για τους «διανοούμενους και τα γενναία πνεύματα, τους πρόσφυγες από τα βασανιστήρια των δικτατόρων» ή για παρόμοια λόγια. Φυσικά, μόνο ένα απειροελάχιστο κλάσμα των μεταναστών ανήκει σε αυτή την κατηγορία - και μερικοί είναι σίγουρα Γερμανοί πράκτορες».

Αυτό που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι, τελικά, το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο επικράτησε και ότι συνεχίζει να εργάζεται ακούραστα τόσο για τον σιωνιστικό σκοπό του Ισραήλ όσο και για την ευημερία κάθε Εβραίου στον κόσμο. Τι περισσότερο ή λιγότερο είναι μια απάτη για αυτούς μπροστά σε ένα τόσο μνημειώδες εγχείρημα;

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική

Ὁ Ronald Lauder ξαναχτύπησε, στήν Ῥουμανία ...

Όπως και οι προσπάθειές του στην Ελλάδα , αυτό που έχει δημιουργήσει ο Lauder στη Ρουμανία είναι ένα πρωτότυπο. Απέδειξε ότι ένας άνθρωπος, οπλισμένος με πλούτο, ένα ίδρυμα, ένα διεθνές δίκτυο Εβραίων ακτιβιστών και μια απόλυτη απροθυμία για συμβιβασμό, μπορεί να μετατρέψει ένα κοινοβούλιο σε όργανο εβραϊκής οργανωτικής βούλησης. Ο υπόλοιπος κόσμος θα πρέπει να παρακολουθεί στενά, επειδή έχει ήδη αρχίσει να φτιάχνει αντίγραφα αυτού του εβραϊκού υπερεθνικιστικού σχεδίου.

Τοῦ Jose Nino

φωτό

Ο Ronald Lauder δεν κατέχει κανένα ρουμανικό αξίωμα, δεν έχει δικαίωμα ψήφου στη Ρουμανία και δεν κατέχει πλέον ρουμανικό τηλεοπτικό δίκτυο. Ωστόσο, λίγοι ξένοι έχουν διαμορφώσει τους νόμους, τα σχολεία και τη δημόσια μνήμη της χώρας με τόση επιμονή όσο ο κληρονόμος της Estée Lauder τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Το ρουμανικό του ιστορικό αποτελεί παράδειγμα μελέτης για το πώς ένας πλούσιος Εβραίος προβάλλει εξουσία πέρα ​​από τα σύνορα και πώς αυτή η εξουσία βασίζεται τώρα σε ένα κυρίαρχο κοινοβούλιο για να επιτύχει τα αποτελέσματα που θέλει.

Γεννημένος το 1944 στη δυναστεία των καλλυντικών που έχτισε η μητέρα του, ο Lauder υπηρέτησε ως αναπληρωτής βοηθός υπουργός Άμυνας και στη συνέχεια ως πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αυστρία από το 1986 έως το 1987. Η Βιέννη τον επαναπροσανατόλισε προς τις εβραϊκές κοινότητες της περιοχής και το 1987 ίδρυσε το Ίδρυμα Ronald S. Lauder.

Ηγείται του Παγκόσμιου Εβραϊκού Κογκρέσου από το 2007, προεδρεύει του Ιδρύματος Μνήμης Auschwitz-Birkenau και ηγείται του Παγκόσμιου Οργανισμού Εβραϊκής Αποζημίωσης . Κατατάσσεται επίσης μεταξύ των πιο σταθερών Ρεπουμπλικανών δωρητών και συμμάχων του Τραμπ στην αμερικανική ζωή. Αυτοί οι ρόλοι του δίνουν αρκετό κύρος ώστε οι περισσότεροι αρχηγοί κρατών να απαντούν όταν τους καλεί.

φωτό

Το μεγαλύτερο εμπορικό του μερίδιο στη Ρουμανία προερχόταν από την τηλεόραση. Το 1991, ο Lauder και ο Mark Palmer, πρώην πρέσβης στην Ουγγαρία, ίδρυσαν αυτό που αργότερα έγινε η Central European Media Enterprises. Η εταιρεία εισήλθε στη Ρουμανία το 1995 μέσω του τοπικού παραγωγού Adrian Sârbu και λάνσαρε την Pro TV την 1η Δεκεμβρίου 1995. Το κανάλι κυριάρχησε γρήγορα στην αγορά. Σύμφωνα με τον Διεθνή Κατάλογο Ιστορικών Εταιρειών , «ένα χρόνο αργότερα, η PRO TV έφτασε στο 55% τηλεθέασης του πληθυσμού της Ρουμανίας των 23 εκατομμυρίων και είχε αποσπάσει το 40% των εσόδων από τηλεοπτικές διαφημίσεις».

Ο Lauder προήδρευσε του διοικητικού συμβουλίου ως μη εκτελεστικό μέλος για περίπου 20 χρόνια και υπέγραψε εκ νέου τον Μάρτιο του 2014 - λιγότερο από ένα χρόνο αφότου ο Sârbu παραιτήθηκε από πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της CME. Ο Sârbu συνελήφθη τον επόμενο Φεβρουάριο, το 2015, με κατηγορίες για φοροδιαφυγή και ξέπλυμα χρήματος που σχετίζονταν με τον ξεχωριστό όμιλό του Mediafax. Ο όμιλος PPF αγόρασε αργότερα την CME σε μια συμφωνία αξίας σχεδόν 2,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Οι Ρουμάνοι εθνικιστές σχολιαστές ισχυρίζονταν εδώ και καιρό ότι ο Lauder χρησιμοποίησε την Pro TV για να κατευθύνει την κοινή γνώμη προς τα αμερικανικά και ισραηλινά συμφέροντα, μια κατηγορία που απέρριψαν οι εκπρόσωποί του. Όποια και αν ήταν τα πλεονεκτήματα, το δίκτυο του έδωσε ένα μεγάφωνο που λίγοι ξένοι έχουν ποτέ.

Το φιλανθρωπικό κανάλι αποδείχθηκε πιο διαρκές. Το 1997, το ίδρυμά του άνοιξε το εκπαιδευτικό συγκρότημα Lauder-Reut στη θέση ενός πρώην εβραϊκού σχολείου στην παλιά εβραϊκή συνοικία του Βουκουρεστίου, το οποίο είχε παραμείνει κλειστό καθ' όλη τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και του Ψυχρού Πολέμου. Το συγκρότημα διδάσκει τώρα περισσότερους από 600 μαθητές από το νηπιαγωγείο μέχρι το λύκειο, πολλοί από τους οποίους δεν ήταν Εβραίοι, και κατατάσσεται μεταξύ των ελίτ ιδιωτικών σχολείων της πρωτεύουσας. Το 2019, ο ρουμανικός βραχίονας απέκτησε λειτουργική και οικονομική αυτονομία και πήρε το όνομα Ίδρυμα Reut.

Η αποκατάσταση της περιουσίας παρέχει έναν τρίτο μοχλό. Μέσω του WJC και του WJRO, ο Lauder άσκησε πιέσεις στη ρουμανική κυβέρνηση να επιστρέψει την κατασχεμένη εβραϊκή κοινοτική περιουσία και να αποζημιώσει τους Εβραίους που διώχθηκαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έργο που διοχετεύτηκε μέσω του Ιδρύματος Caritatea που ιδρύθηκε το 1997. Τον Ιούλιο του 2024, το WJRO ανακοίνωσε «τη διανομή περισσότερων από 10 εκατομμυρίων δολαρίων σε σχεδόν 4.100 Ρουμάνους επιζώντες του Ολοκαυτώματος παγκοσμίως, στο πλαίσιο του Προγράμματος Αρωγής Επιζώντων της Ρουμανίας (RSRP) και του Προγράμματος Έκτακτης Βοήθειας της Ρουμανίας (REAP)». Ο Lauder έχει επίσης χρησιμεύσει ως μόνιμο σημείο πίεσης στη μνήμη του Ολοκαυτώματος. Όταν η Ρουμανία απαγόρευσε την άρνηση του Ολοκαυτώματος το 2015, συνεχάρη τον Πρόεδρο Klaus Iohannis και προέτρεψε άλλους ηγέτες να αντιγράψουν την κίνηση. Νωρίτερα, σε μια διάσκεψη για την αποκατάσταση της περιουσίας το 2012 στην Πράγα , είχε ξεχωρίσει τη Ρουμανία μαζί με την Πολωνία και τη Λετονία για τις καθυστερήσεις που καθυστερούν την αποκατάσταση της περιουσίας.

φωτό

Η πιο ξεκάθαρη επίδειξη της επιρροής της Lauder έγινε τον Ιούνιο του 2019, ενώ η Ρουμανία ασκούσε την εκ περιτροπής προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Παγκόσμιο Εβραϊκό Συμβούλιο (WJC) συνδιοργάνωσε την Πρωθυπουργό Viorica Dăncilă και την Ομοσπονδία Εβραϊκών Κοινοτήτων της Ρουμανίας με την Πρωθυπουργό Viorica Dăncilă και την Ομοσπονδία Εβραϊκών Κοινοτήτων της Ρουμανίας την πρώτη Διεθνή Συνάντηση Ειδικών Απεσταλμένων και Συντονιστών για την Καταπολέμηση του Αντισημιτισμού στο Μέγαρο του Κοινοβουλίου. Η συγκέντρωση προσέλκυσε ηγέτες περισσότερων από 50 εβραϊκών κοινοτήτων και πάνω από 30 κυβερνητικούς απεσταλμένους, και η προεδρία της ΕΕ την ολοκλήρωσε με επίσημη δήλωση . Μήνες νωρίτερα, τον Φεβρουάριο του 2019, ο Lauder είχε απευθυνθεί σε αξιωματούχους της ΕΕ σε σχετικό συνέδριο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, μια εκδήλωση που διοργάνωσε ο Dăncilă , στην οποία παρευρέθηκε ο Πρώτος Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Frans Timmermans, και ο Ρουμάνος βουλευτής, ο οποίος θα γινόταν ο στενότερος εγχώριος συνεργάτης του, ο εβραιοςρουμάνος Silviu Vexler .

Ο Vexler είναι ο άνθρωπος που μετατρέπει το διεθνές κύρος του Lauder σε δεσμευτικό ρουμανικό δίκαιο. Γεννημένος στις 8 Δεκεμβρίου 1988, σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Hyperion και ήταν σύμβουλος του προκατόχου του, Aurel Vainer, πριν κερδίσει την έδρα της Βουλής των Αντιπροσώπων που προοριζόταν για την εβραϊκή μειονότητα τον Δεκέμβριο του 2016. Το 2020 έγινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εβραϊκών Κοινοτήτων και εκείνη τη χρονιά η Ρουμανία τον διόρισε Ύπατο Εκπρόσωπό της για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού και την προστασία της μνήμης του Ολοκαυτώματος. Προεδρεύει της ομάδας φιλίας που συνδέει τη Ρουμανία με το Ισραήλ.

( φωτό ἀριστερά ὁ ἑβραιορουμάνος Silviu Vexler)

Το βουλευτικό του έργο δεν έχει αντίπαλο στην μετακομμουνιστική εποχή. Υπήρξε ο επικεφαλής του νόμου περί αντισημιτισμού του 2018, του νόμου του 2019 για τη δημιουργία του Εθνικού Μουσείου Εβραϊκής Ιστορίας και του Ολοκαυτώματος, και του νόμου του 2021 που συνέταξε με τον Γερμανό βουλευτή της μειονότητας Ovidiu Ganț, ο οποίος κατέστησε την εβραϊκή ιστορία και το Ολοκαύτωμα υποχρεωτικό μάθημα λυκείου. Ο Lauder επαίνεσε αυτή την εκπαιδευτική εντολή ως εργαλείο για να διδάξει στους Ρουμάνους «τους κινδύνους του αντισημιτισμού και άλλων μορφών φυλετικού και θρησκευτικού μίσους». Τον Οκτώβριο του 2024, η Γερμανία απένειμε στον Vexler τον Σταυρό της Αξίας για αυτό που η αναφορά της χαρακτήρισε «ακούραστη και επιτυχημένη δέσμευσή του στην υπηρεσία των ρουμανο-γερμανικών σχέσεων».

Η συνεργασία τους έφερε το μεγαλύτερο βάρος της το 2025, όταν το μοντέλο του διμερούς σχεδίου έδειξε την πλήρη μορφή του. Το πιο σαρωτικό νομοσχέδιο του Vexler, γνωστό ευρέως ως Νόμος Vexler, επέβαλε ποινές για την προώθηση του φασισμού, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, συμπεριλαμβανομένων ποινών φυλάκισης για τη διάδοση τέτοιου υλικού στο διαδίκτυο. Το Κοινοβούλιο το ψήφισε τον Ιούνιο, αλλά ο Πρόεδρος Nicușor Dan το επέστρεψε για επανεξέταση, υποστηρίζοντας ότι οι ορισμοί του δεν ήταν ακριβείς.

Ο Lauder δεν ήταν ικανοποιημένος με τις ανησυχίες του Ρουμάνου προέδρου. Σε δήλωσή του τον Ιούλιο, δήλωσε ότι ανησυχούσε «βαθιά» για την απόφαση του Dan να καθυστερήσει τη νομοθεσία που «θα ενίσχυε σημαντικά την ικανότητα της Ρουμανίας να αντιμετωπίσει τον αντισημιτισμό» και προειδοποίησε ότι η κίνηση είχε «ευρύτερα αντιληφθεί, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, ως νομιμοποίηση των προσπαθειών αποκατάστασης εγκληματιών πολέμου και ενθάρρυνση όσων επιδιώκουν να αρνηθούν ή να διαστρεβλώσουν το Ολοκαύτωμα». Η δήλωσή του, η οποία αντήχησε στον διεθνή Τύπο, μετέτρεψε μια ρουμανική συνταγματική διαμάχη σε απειλή για τη φήμη του ίδιου του προέδρου. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, ο Vexler επέστρεψε το Εθνικό Παράσημο Αξίας του, λέγοντας ότι η ενέργεια του προέδρου «θα ενθάρρυνε άμεσα ή έμμεσα τη συνέχιση της προώθησης της ιδεολογίας της Σιδηράς Φρουράς».

Τα εγχώρια γεγονότα έγιναν ταραγμένα τον Δεκέμβριο, καθώς το νομοσχέδιο επέστρεψε στην ολομέλεια. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ένας εθνικιστής βουλευτής έβαλε στο βήμα μια σελίδα με εικόνες ρουμανικών πολιτιστικών προσωπικοτήτων με αντισημιτικό παρελθόν. Ο Vexler την έσκισε μπροστά στην κάμερα και στη συνέχεια είπε ότι αντέδρασε ενστικτωδώς. Το Ινστιτούτο Elie Wiesel ανέφερε «έκρηξη αντισημιτικών εκδηλώσεων στα κοινωνικά δίκτυα, με υποκίνηση σε μέγιστη βία». Το Ευρωπαϊκό Εβραϊκό Κογκρέσο καταδίκασε την παρενόχληση και το Παγκόσμιο Εβραϊκό Συμβούλιο τάχθηκε δημόσια στο πλευρό του. Στις 17 Δεκεμβρίου 2025, η Βουλή επανυιοθέτησε τον νόμο στην αρχική του μορφή.

Όπως και οι προσπάθειές του στην Ελλάδα , αυτό που έχει δημιουργήσει ο Lauder στη Ρουμανία είναι ένα πρωτότυπο. Απέδειξε ότι ένας άνθρωπος, οπλισμένος με πλούτο, ένα ίδρυμα, ένα διεθνές δίκτυο Εβραίων ακτιβιστών και μια απόλυτη απροθυμία για συμβιβασμό, μπορεί να μετατρέψει ένα κοινοβούλιο σε όργανο εβραϊκής οργανωτικής βούλησης. Ο υπόλοιπος κόσμος θα πρέπει να παρακολουθεί στενά, επειδή έχει ήδη αρχίσει να φτιάχνει αντίγραφα αυτού του εβραϊκού υπερεθνικιστικού σχεδίου.

Ἀπό: theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική

Δημοκρατία, ἕνας βόθρος μετριότητας πού διευθύνεται ἀπό ἐχθρικές, ἰδιοτελεῖς ἐλίτ

[  Σημ. Συντάκτη : Δεδομένου ότι σήμερα είναι τα 250ά γενέθλια του αμερικανικού πειράματος στη δημοκρατία, αυτό το άρθρο είναι ιδιαίτερα επίκαιρο, καθώς έρχεται μετά την προδοσία του Τραμπ, επιτιθέμενος στο Ιράν εκ μέρους του Ισραήλ, και καταδεικνύει για άλλη μια φορά τη σύγκρουση μεταξύ των αμερικανικών εθνικών συμφερόντων και της δύναμης του Ισραηλινού Λόμπι και της οικονομικής και μιντιακής του επιρροής — για να μην αναφέρουμε την τεράστια αύξηση του πλούτου του Τραμπ και της οικογένειάς του (τουλάχιστον 2,7 δισεκατομμύρια δολάρια).] 

Το Κράτος είναι το πιο ψυχρό από τα ψυχρά τέρατα. Ψεύδεται ψυχρά· και αυτό είναι το ψέμα που ξεφεύγει από το στόμα του: «Εγώ το Κράτος, εγώ είμαι ο λαός».

    ~ Friedrich Nietzsche

Ὦ δημοκρατία, ποῦ μᾶς ὀδηγεῖς ; ( Ἀριστοφάνης, " Ὄρνιθες", στιχ. 1570 ) ἀπό ἐδῶ

Τοῦ Pierre Simon

Η καλύτερη κριτική της δημοκρατίας, η πιο «τεκμηριωμένη, σαφής, αυστηρή και αδυσώπητη» [1] είναι αναμφίβολα αυτή του Jean Haupt. Αφού ανέλυσε όλους τους μηχανισμούς της, δηλαδή τις ιδρυτικές της αρχές, την καθολική ψηφοφορία, την αρμοδιότητα των αιρετών αξιωματούχων, τα κόμματα, το κοινοβούλιο, την κυβέρνηση και τον αρχηγό του κράτους, ο Haupt καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η δημοκρατία είναι αντίθετη στα νόμιμα συμφέροντα των πολιτών καθώς και στα ανώτερα συμφέροντα του Έθνους. [2]

Αυτή είναι μια εκπληκτική, ακόμη και σκανδαλώδης δήλωση για τη συντριπτική πλειοψηφία των Δυτικών που ορκίζονται μόνο στη δημοκρατία, αλλά μήπως είναι ο Jean Haupt, σωστά; Ας ρίξουμε μια προσεκτική ματιά σε όλους τους μηχανισμούς της.

Θεμελιώδεις Αρχές της Δημοκρατίας

Η ιερή και απαραβίαστη τριλογία μασονικής προέλευσης «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα» είναι ο ακρογωνιαίος λίθος όλων των δημοκρατιών. Τρεις μαγικές λέξεις με έντονους συνειρμούς, αλλά που περιέχουν έναν ολόκληρο κόσμο αντιφάσεων. Είναι πράγματι αδύνατο. Με τα λόγια της Εγγλέζας ειδικού σε ανατρεπτικά κινήματα, Nesta H. Webster,

Για να υπάρχει πλήρης ελευθερία και ισότητα, τα δύο αυτά αλληλοαποκλείονται. Είναι δυνατό να υπάρχει ένα σύστημα πλήρους ελευθερίας στο οποίο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να συμπεριφέρεται όπως θέλει, να κάνει ό,τι θέλει με τα δικά του, να ληστεύει ή να δολοφονεί, να ζει, δηλαδή, σύμφωνα με τον νόμο της ζούγκλας, υπό την κυριαρχία του ισχυρότερου, αλλά εκεί δεν υπάρχει ισότητα. Ή μπορεί κανείς να έχει ένα σύστημα απόλυτης ισότητας, που να υποβιβάζει τους πάντες στο ίδιο νεκρό επίπεδο, να συντρίβει κάθε κίνητρο στον άνθρωπο να ξεπεράσει τους συνανθρώπους του, αλλά εκεί δεν υπάρχει ελευθερία. Έτσι, η Μασσωνική Στοά της Μεγάλης Ανατολής, συνδυάζοντας δύο λέξεις που ήταν πάντα ασυμβίβαστες, έριξε στην αρένα ένα μήλο της έριδος για το οποίο ο κόσμος δεν έπαψε ποτέ να μαλώνει από εκείνη την ημέρα μέχρι σήμερα, και το οποίο έχει διαιρέσει σε όλη τη διάρκεια τις επαναστατικές δυνάμεις σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα. [3]

Όσο για την "αδελφοσύνη", είναι η πιο κραυγαλέα απάτη:

Η Αδελφότητα, το αγαπημένο παιδί της δημοκρατίας, βαφτίστηκε σε ένα λουτρό αίματος [τη Γαλλική Επανάσταση του 1789], και αυτό δεν ήταν το τελευταίο! Ποτέ οι άνθρωποι δεν είχαν προδοθεί, μισηθεί, φθονηθεί, ληστευτεί, βασανιστεί, δολοφονηθεί, σφαγιαστεί τόσο πολύ όσο από τότε που η Αδελφότητα χαράχθηκε στο αέτωμα των δημόσιων κτιρίων μας. Αρκεί να διασχίσουμε την ιστορία των τελευταίων εκατόν πενήντα ετών για να παρατηρήσουμε ότι η δημοκρατία είναι ένας ενδημικός και διαρκής εμφύλιος πόλεμος. [4]

Έτσι, συνδυάζοντας τρεις όρους που είναι για πάντα ασύμβατοι, ο λαός και οι υποτελείς του, που μας κυβερνούν, έχουν εισαγάγει στην κοινωνική αρένα ένα μόνιμο μήλο της έριδος. Και ακριβώς λόγω αυτής της στρατηγικής του «διαίρει και βασίλευε» ο Louis-Ferdinand Céline, ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του περασμένου αιώνα, θεώρησε ότι η δημοκρατία ήταν το τέλειο κάλυμμα για την εβραϊκή δικτατορία. [5]

Όπως σημειώνει ο συνταξιούχος καθηγητής ανθρωπιστικών επιστημών, Thomas Dalton , η δημοκρατία είναι ένα πολιτικό σύστημα που χρησιμοποιείται από τις εβραϊκές ελίτ για να αποκτήσουν πλούτο, να ελέγξουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και να επηρεάσουν τους πολιτικούς, ενώ παραμένουν κρυμμένοι από το κοινό. Αυτή η υλιστική και αντιπνευματική «ιουδαϊκή δημοκρατία», καταλήγει ο Dalton, εξυψώνει «μέτριους» και εύκολα χειραγωγούμενους πολιτικούς όπως ο Donald Trump και οι Νέοι Ηγέτες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ - Angela Merkel, Tony Blair, Justin Trudeau, Emmanuel Macron, και η Jacinda Arden - για να εξυπηρετήσουν τα εβραϊκά συμφέροντα εις βάρος των δικών τους πολιτών. [6]

Στο βιβλίο «Ο Αγών μου», ο Adolf Hitler λέει τα εξής για τη δημοκρατία:

Η δημοκρατία έχει γίνει εργαλείο στα χέρια εκείνης της [εβραϊκής] φυλής που, λόγω των εσωτερικών της στόχων, πρέπει να αποφεύγει τα αναμμένα φώτα — όπως έκανε πάντα και θα κάνει πάντα. Μόνο ο Εβραίος μπορεί να επαινέσει έναν θεσμό που είναι τόσο διεφθαρμένος και ψεύτικος όσο και ο ίδιος. [7]

Όπως λέει ο εχθρός της μετριότητας, Ezra Pound: «Η δημοκρατία ορίζεται πλέον στην Ευρώπη ως "μια χώρα που διοικείται από Εβραίους" » [8]

Ελευθερία Σκέψης

Είναι εγγυημένη η ελευθερία της σκέψης σε μια δημοκρατία; Όχι, λέει ο Jean Haupt, επειδή

Οι άνδρες, στις μέρες μας, όποιοι κι αν είναι, όπου κι αν βρίσκονται, υπόκεινται, ώρα με την ώρα, στον δρόμο, στο γραφείο, στο εργοστάσιο, στο εργαστήριο, στην εργασία τους, στον ελεύθερο χρόνο τους και στις περισπασμούς τους, ακόμη και στην οικειότητα των σπιτιών τους, μέσω της εικόνας, του βιβλίου, του τύπου, του κινηματογράφου, του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, στη συνεχή, μόνιμη, επεμβατική, δηλωμένη ή ύπουλη, βάναυση ή δόλια δράση αντιδημοκρατικής προπαγάνδας. [9]

Ό,τι δεν συμβάλλει στη δόξα της δημοκρατίας είναι κρυμμένο. Και επειδή τα μέσα ενημέρωσης ανήκουν στους κυβερνώντες ολιγάρχες, έχουν τον πλήρη έλεγχο των πολιτικών υποθέσεων της χώρας. Η δημοκρατία με αυτή την έννοια είναι μια αυταρχική κυβέρνηση που δεν λέει το όνομά της. Δεν ανέχεται τη διαφωνία και λαμβάνει όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της για να τιμωρήσει όσους δεν τηρούν την επίσημη εκδοχή των πραγμάτων. Έτσι, για να το θέσω όπως ο Jean Haupt: «Οι ευτυχισμένοι πολίτες μιας δημοκρατίας είναι τόσο ελεύθεροι όσο αυτός που είναι καταδικασμένος σε θάνατο είναι ελεύθερος να κινείται, με αλυσίδες στα πόδια του, στα δύο τετραγωνικά μέτρα του κελιού του…» [10]

Ελευθερία του Τύπου

Κανένα συστημικό μέσο ενημέρωσης σήμερα δεν είναι ελεύθερο, δηλαδή ανεξάρτητο. Όλα βρίσκονται στα χέρια κάποιου τράστ ή χρηματοοικονομικού ομίλου, και το ίδιο στα χέρια ενός Θεού ξέρει ποιας άλλης οντότητας. Είτε είναι αριστερά είτε δεξιά, Δημοκρατικοί είτε Ρεπουμπλικάνοι, φιλελεύθεροι ή συντηρητικοί, είναι κακός αστυνομικός - καλός αστυνομικός .

Οι πληροφορίες που διαδίδονται στο κοινό λογοκρίνονται, φιλτράρονται και χειραγωγούνται πλήρως από τις κρυφές δυνάμεις που εξουσιάζουν τις κυβερνήσεις μας. Και αυτό χωρίς να αναφέρουμε τις πιέσεις που ασκούνται μέσω της ψευδούς διαφήμισης.

Σχετικά με αυτά τα ερωτήματα, αξίζει να διαβάσετε τα βιβλία του John Coleman « The Tavistock Institute of Human Relations: Shaping the Moral, Spiritual, Cultural, Political, and Economic Decline of the United States of America» , του Noam Chomsky « The Manufacture of Consent and Propaganda» και « How to Manipulate Opinion in a Democracy » του Edward Bernays, του πρωτοπόρου των εταιρικών δημοσίων σχέσεων και της προπαγάνδας, ο οποίος είχε να πει τα εξής για τη δημοκρατία:

Η συνειδητή και έξυπνη χειραγώγηση των οργανωμένων συνηθειών και απόψεων των μαζών είναι ένα σημαντικό στοιχείο στη δημοκρατική κοινωνία. Όσοι χειραγωγούν αυτόν τον αόρατο μηχανισμό της κοινωνίας αποτελούν μια αόρατη κυβέρνηση που είναι η πραγματική κυρίαρχη δύναμη της χώρας μας. ... Χειραγωγούμεθα, τα μυαλά μας διαμορφώνονται, οι προτιμήσεις μας διαμορφώνονται, οι ιδέες μας προτείνονται, σε μεγάλο βαθμό από ανθρώπους που δεν έχουμε ακούσει ποτέ. Αυτό είναι ένα λογικό αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο είναι οργανωμένη η δημοκρατική μας κοινωνία. Ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων πρέπει να συνεργάζεται με αυτόν τον τρόπο εάν πρόκειται να ζήσει μαζί ως μια ομαλά λειτουργούσα κοινωνία. ... Σε σχεδόν κάθε πράξη της καθημερινής μας ζωής, είτε στον τομέα της πολιτικής είτε των επιχειρήσεων, στην κοινωνική μας συμπεριφορά ή στην ηθική μας σκέψη, χειραγωγούμεθα από έναν σχετικά μικρό αριθμό ατόμων ... που κατανοούν τις νοητικές διαδικασίες και τα κοινωνικά πρότυπα των μαζών. Αυτοί είναι που κινούν τα νήματα που ελέγχουν το δημόσιο μυαλό. [11]

Οι άνθρωποι που μας εξουσιάζουν, τα κοσμοπολίτικα χρηματοοικονομικά καρτέλ που πλουτίζουν μέσω του πολέμου, της οικονομικής κερδοσκοπίας και της τοκογλυφίας, είναι πράγματι ισχυροί — ισχυροί στα αισχροκερδή χρήματά τους και στις απεριόριστες φιλοδοξίες τους. Μπορούν να αγοράσουν τα πάντα και οποιονδήποτε: τα πιο ισχυρά μέσα ενημέρωσης, είναι αυτονόητο, αλλά και επιστήμονες που ζουν με επιδοτήσεις, απατεώνες πολιτικούς που έβαλαν στην εξουσία, αριστερούς καθηγητές πανεπιστημίου που βλέπουν τη σωτηρία μόνο στο τέλος του καπιταλισμού. δημοσιογράφους, συντάκτες, ακτιβιστές, influencers και αποτυχημένους κάθε είδους, καθώς και διαβόητους hackers, όλοι έχουν μια τιμή. Στον υλιστικό μας κόσμο, τα πάντα μπορούν να αγοραστούν. [12]

Η αναζήτηση της αλήθειας, η αμφιβολία, οι αρχές, η ηθική, η ακεραιότητα, η αγάπη για μια καλή δουλειά, οι τύψεις συνείδησης, ο φόβος της θεϊκής τιμωρίας σχεδόν δεν υπάρχουν πια. Ο λαός γενικά έχει εξημερωθεί, έχει αποβλακωθεί, ακόμη και έχει υποταχθεί από το Χρυσό Μοσχάρι και τον μεταιχμιακό καπιταλισμό. Έχοντας χάσει την ηθική και πνευματική του πυξίδα, έχοντας χάσει την εθνική, πολιτιστική και εθνοτική του ταυτότητα, βρίσκεται αφοπλισμένος μπροστά στους παγκοσμιοποιητές ψυχοπαθείς που μας κυβερνούν.

Με απλά λόγια, όποιος ελέγχει το χρήμα και τον Τύπο ελέγχει τον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο οι δημοκράτες επιβάλλουν πρώτα την «ελευθερία του Τύπου» στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις απολυταρχικές χώρες που θέλουν να ιουδαϊσθούν (  Σημ. Πελασγικῆς : ἀκριβῶς ὅ,τι προέκυψε ἀπό τήν "ἀποκατάστασιν τῆς δημοκρατίας " , στήν χώρα μας, πού σέ 20 ἡμέρες θά πανηγυρίσουν γιά 52η χρονιά ) . Γνωρίζουν πολύ καλά ότι μέσω αυτής της παραβίασης «ο χείμαρρος της ανατροπής […] θα εισβάλει, ακαταμάχητος, επιτρέποντάς τους να εισβάλουν στο καθεστώς και να καταστρέψουν τους θεσμούς του». [13], [14]

Και σαν να μην έφταναν αυτά, οι δικτάτορες της δημοκρατίας θα στραφούν στις βόμβες όπως έκαναν στη Σερβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, τη Γάζα, την Ουκρανία και το Ιράν. «Καμία ελευθερία για τους εχθρούς της ελευθερίας», είπε ο Louis Antoine de Saint-Just, πολιτικός της Γαλλικής Επανάστασης που εκτελέστηκε με γκιλοτίνα στο Παρίσι στις 28 Ιουλίου 1784, στην Πλατεία της Επανάστασης (τώρα Πλατεία της Concorde) . [ Σημ. Πελασγ. Πλατείας Ὀμόνοιας , ἐκεῖ καί ὁ ὀβελίσκος τοῦ Λοῦξορ,μέ ὅ,τι σηματοδοτεῖ αὐτό ... ].

ἀπό ἐδῶ

Καθολική ψηφοφορία

«Στην απόλυτη ισότητα, η οποία, εκ φύσεως, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει», επιμένει ο Jean Haupt, «οι δημοκράτες βασίζουν τον θεσμό της καθολικής ψηφοφορίας. Είναι η περίφημη αρχή "ένας άνθρωπος, μία ψήφος "». [15] Σε αυτό το σύστημα, η ψήφος των πιο τρελών, των πιο αγράμματων, των πιο αδαών, των πιο ηθικά και πολιτικά ανίκανων, των πιο εύκολα χειραγωγούμενων από την προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης έχει ακριβώς την ίδια αξία με την ψήφο των πιο έξυπνων, των πιο μορφωμένων, των λιγότερο χειραγωγούμενων και των πιο ηθικά και πολιτικά ικανών.

Δεδομένου ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού ανήκει στην λιγότερο ικανή ομάδα, αυτή η ομάδα είναι που εκλέγει τους υποψηφίους. Σε αυτό το σύστημα, προϋποτίθεται ότι η πλειοψηφία έχει καλύτερη αναδυόμενη κρίση από την κρίση των ομάδων που την αποτελούν, του μέσου πολίτη, και αντίστροφα, προϋποτίθεται ότι μια μειοψηφία δεν μπορεί ποτέ να έχει δίκιο. Αυτό είναι ψευδές και στις δύο περιπτώσεις. Η πλειοψηφία δεν έχει απαραίτητα δίκιο και συχνά η ελίτ των διαφωνούντων μειονοτήτων είναι η πιο ικανή.

Η δημοκρατία είναι επομένως η γνώμη των μέτριων. Με καλή κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης, αρκετά χρήματα, ψευδείς προεκλογικές υποσχέσεις και σε ορισμένες χώρες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, δόλια χειραγώγηση της ψήφου, όσοι πραγματικά κυβερνούν είναι επομένως σε θέση να εκλέξουν σχεδόν οποιονδήποτε.

Κόμματα Ενάντια στο Έθνος

Όλα λέγονται σε αυτό το απόσπασμα του António de Oliveira Salazar, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της Πορτογαλίας από το 1932 έως το 1968:

Προτείναμε την κατάργηση του καθεστώτος των κομμάτων, πεπεισμένοι ότι η κομματική οργάνωση, με τους αγώνες και την ασυμβατότητά της, τα συμφέροντα και τις επιρροές της, μας είχε φέρει μόνο παράλυση του Κράτους και κυβερνητική αστάθεια, μια παραποίηση της εθνικής εκπροσώπησης, μια ζύμωση εμφυλίου πολέμου. ... Το Έθνος τείνει ενστικτωδώς να ενώνει· τα κόμματα τείνουν να διχάζουν... [16]

«Ἡ δημοκρατία εἶναι ἡ χειρότερη μορφή διακυβέρνησης, ἐκτός ἀπό ὅλες τίς ἄλλες μορφές πού ἔχουν δοκιμαστεῖ » -Winston Churchill ἐδῶ

Στο ίδιο πνεύμα, ακολουθεί και αυτό το απόσπασμα του Jean Haupt:

Η ύπαρξη πολλαπλών κομμάτων, με τις επιτροπές τους, τις εφημερίδες τους, τα φυλλάδιά τους, τις συναντήσεις τους, τα συνέδριά τους, τις παρελάσεις τους, τις διαδηλώσεις τους, διατηρούν στην ύπαιθρο, στον δρόμο, στο γραφείο, στο εργοστάσιο και μερικές φορές ακόμη και μέσα στις οικογένειες, μια ενδημική κατάσταση αναταραχής, διχασμού, εχθρότητας, μίσους, η οποία, σε περιόδους προεκλογικής εκστρατείας... μετατρέπεται σε κρίσεις, σε ξεσπάσματα πυρετού, σε έκρηξη οξυμένων παθών. Τα κόμματα είναι μια ζύμωση εμφυλίου πολέμου. [17]

Αλλά οι διαιρέσεις δεν είναι μόνο μεταξύ των κομμάτων, αλλά και εντός των ίδιων των κομμάτων. Κάθε κόμμα έχει ένα κέντρο, μια δεξιά, μια άκρα δεξιά, μια αριστερά και μια άκρα αριστερά, με τους ηγέτες και τους οπαδούς του, μερικές φορές τόσο παθιασμένους με την πλευρά τους σαν να ήταν αντίπαλο κόμμα. Και όταν οι εσωτερικές διαμάχες γίνονται σημαντικές, το κόμμα μπορεί μερικές φορές να διασπαστεί σε αρκετές εχθρικές παρατάξεις. Αυτή η δυναμική είναι ιδιαίτερα ορατή στις πολυπολιτισμικές κοινωνίες, όπου οι ανησυχίες που βασίζονται στην ταυτότητα εισέρχονται συχνά στον πολιτικό διάλογο. Σε τέτοια πλαίσια, ομάδες που ορίζονται από τη θρησκεία, την εθνικότητα, το φύλο, τη σεξουαλικότητα ή τις περιβαλλοντικές αξίες μπορούν να υπερασπιστούν τα συγκεκριμένα δικαιώματα και συμφέροντά τους.

Επιπλέον, πώς μπορεί κάποιος να είναι δημόσιος υπάλληλος, δικαστής, αστυνομικός, γιατρός ή δάσκαλος και να είναι μέλος ενός πολιτικού κόμματος; Ο καθένας θα τείνει να υπερασπίζεται την πολιτική του επιλογή, μερικές φορές εις βάρος της κοινότητας. Έτσι, αν το κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία είναι ο αντίπαλος του κόμματος οποιουδήποτε δημόσιου υπαλλήλου, ο τελευταίος θα είναι άπιστος στην κυβέρνηση της οποίας την πολιτική αποδοκιμάζει. Θα βλάψει και θα προδώσει τους φορολογούμενους που τον πληρώνουν, νομίζοντας ότι κάνει το σωστό, επειδή είναι πεπεισμένος ότι οι πολιτικές του κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία είναι επιβλαβείς για τη χώρα. Μάλιστα, όπως λέει ο Mário Saraiva, «όταν διακυβεύονται τόσο εθνικά όσο και κομματικά συμφέροντα, η εμπειρία μας διδάσκει ότι είναι μάταιο να ελπίζουμε σε μια λύση διαφορετική από τη θυσία του εθνικού συμφέροντος για το κομματικό συμφέρον». [18]

Η ασυμβατότητα μεταξύ κομματικού και εθνικού συμφέροντος είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη όταν πρόκειται για διεθνιστικά ή παγκοσμιοποιητικά κόμματα. Κάτω από διαφορετικά παραπλανητικά ονόματα, όλα αυτά τα κόμματα υποστηρίζουν το τέλος των εθνών, την έλλειψη συνόρων, την αντικατάσταση της μετανάστευσης από πληθυσμούς του Τρίτου Κόσμου, την οικονομική καταστροφή της μεσαίας τάξης, την αποβιομηχάνιση, τη δουλεία λόγω χρέους, την ανάμειξη φυλών, τη σεξουαλική δυστοπία και την παγκόσμια διακυβέρνηση. [19]

Οι άνθρωποι που τους εξέλεξαν δεν τους ενδιαφέρουν καθόλου. Μόλις αναλάβουν την εξουσία, η πολιτική τους προκατάληψη υπερισχύει των πάντων. Το παιχνίδι τους είναι να χειραγωγούν τους πληθυσμούς, κυρίως μέσω του φόβου, προκειμένου να τους αναγκάσουν κρυφά να αποδεχτούν πολιτικές επιλογές που θα αρνούνταν εν πλήρη γνώση των γεγονότων.

Κοινοβούλιο

Το κοινοβούλιο, το οποίο είναι προϊόν κομματικών αγώνων και πλειοψηφίας, λειτουργεί με τη σειρά του σε κομματική και πλειοψηφική βάση. Με άλλα λόγια, η κοινοβουλευτική δραστηριότητα είναι μόνο η επέκταση, εντός της συνέλευσης, των διαιρέσεων, των αγώνων και των αντιπαλοτήτων των κομμάτων. Το κοινοβούλιο είναι το θέατρο όπου συγκρούονται οι ιδεολογίες, ή απλώς τα συμφέροντα των κομμάτων. Είναι η εικόνα, σε μειωμένη κλίμακα, του δημοκρατικού έθνους. Το δημοκρατικό κοινοβούλιο, με πλειοψηφία και κομματική βάση, υποφέρει από το έμφυτο, αναπόφευκτο και ανίατο κακό, το οποίο ροκανίζει από πάνω μέχρι κάτω, σαν γάγγραινα, όλα τα δημοκρατικά καθεστώτα και χώρες: τη διαίρεση, τον εμφύλιο πόλεμο, λίγο πολύ ενδημικό και λίγο πολύ δηλωμένο. [20]

Πώς μπορείς να περιμένεις να είναι διαφορετικά; Οι βουλευτές εκλέγονται για να υπερασπιστούν το κόμμα τους και τα συμφέροντά του. Η έδρα τους στο κοινοβούλιο είναι πεδίο μάχης εναντίον άλλων βουλευτών από αντίπαλα κόμματα. Δεν ενδιαφέρονται τόσο για τα συμφέροντα της κοινότητας στο σύνολό της όσο για τα κομματικά συμφέροντα μεταξύ των κομμάτων και εντός του κόμματός τους. «Γι' αυτό το λόγο το κοινοβούλιο είναι απλώς ένα κλειστό πεδίο όπου συγκρούονται οι ιδεολογίες, αναμφίβολα, αλλά όπου συγκρούονται πάνω απ' όλα τα μίση και οι φιλοδοξίες». [21]

Ικανότητα και Ακεραιότητα των Αιρετών Αξιωματούχων

Τι απαιτείται από τους βουλευτές όσον αφορά την ικανότητα; Τίποτα, εκτός από το να μπορούν να διαβάζουν και να γράφουν. Δεν τους ζητείται πλέον καν να είναι εύγλωττοι: «η αφίσα, το φυλλάδιο και το διαφημιστικό σύνθημα αντικαθιστούν την ευγλωττία και, σε αυτές τις προεκλογικές εκστρατείες «νέου στυλ»... ο μεγαλύτερος σύμμαχος του υποψήφιου βουλευτή είναι τα χρήματα». [22]

Το να είσαι νέος και όμορφος, πονηρός και ικανός να ενεργείς και να κλαίς δημόσια όταν χρειάζεται είναι σημαντικά πλεονεκτήματα στη σημερινή αφυπνισμένη κοινωνία που ζει με τα συναισθήματα. Οι ψηφοφόροι γενικά δεν μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά μεταξύ λόγων και πράξεων. Πολλοί ψηφοφόροι αναπόφευκτα θα επιλέξουν τον πιο ελκυστικό και καλύτερο ομιλητή για να τους εκπροσωπήσει, ανεξάρτητα από τα άλλα προσόντα του. Το χάσμα μεταξύ πραγματικότητας και φαινομένων γίνεται αγεφύρωτο.

Πολιτικάντικη μπόχα 

Αυτοί οι φιλόδοξοι πολιτικοί — με προσανατολισμό στις πολιτικές τους προτιμήσεις και χρηματοδότηση από πλούσιους δωρητές — θα είναι de facto υπόχρεοι σε αυτούς. Δεν θα είναι ελεύθεροι να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των ψηφοφόρων τους και, ειλικρινά, ούτως ή άλλως δεν τους ενδιαφέρει καθόλου. Δεν είναι αυτός ο σκοπός τους. Σε μια τέτοια περίπτωση, είναι αδύνατο η πλειοψηφία των αιρετών αξιωματούχων να αποτελούν πρότυπα αρετής, ακεραιότητας και αξιοπρέπειας, όπως θα έπρεπε να είναι όταν εκπροσωπούν ένα έθνος.

Δεν έπαιξε άραγε ο μανιακός φιλοσημίτης Ντόναλντ Τραμπ, που χρηματοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από τον Εβραίο δισεκατομμυριούχο Sheldon Adelson και τη σύζυγό του, ρόλο για το Ισραήλ; Πόσες υποσχέσεις έδωσε αυτός ο δουλικός υποστηρικτής της επαγγελματικής πάλης; Ούτε μία. Σε πόσους Εβραίους εγκληματίες έδωσε χάρη; Πολλούς. Και δεν υπακούει ο Emmanuel Macron στους τραπεζίτες Rothschild που τον έκαναν να εκλεγεί ; Τι γινόταν με τον Trudeau όταν ήταν πρωθυπουργός του Καναδά; Λοιπόν, όπως όλοι οι Νέοι Ηγέτες που εκπαιδεύτηκαν από το πλήθος του Νταβός, ακολούθησε τις εντολές τους εις βάρος των συμφερόντων του ίδιου του λαού του; Αυτοί οι ηγέτες είναι χυδαίες μαριονέτες στην υπηρεσία των παγκοσμιοποιητικών ελίτ, των οποίων τα συμφέροντα είναι αντίθετα με εκείνα των λαών και των εθνών που κυβερνούν. [23]

Κυβέρνηση και Αρχηγός Κράτους

Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι αδύνατο για την κυβέρνηση και τον αρχηγό του κράτους να είναι ισχυροί αν οι ηγέτες δεν υπηρετούν τον λαό που τους εξέλεξε, αν το κοινοβούλιο αποδυναμωθεί από κομματικές διαμάχες και αν τα μέλη του είναι ανίκανα. Αν τα θεμέλια είναι σαθρά, θα είναι και το υπόλοιπο οικοδόμημα. Το κράτος και ο ηγέτης του θα είναι δυσλειτουργικοί, όπως συμβαίνει σε όλες τις δυτικές δημοκρατίες σήμερα, οι οποίες ελέγχονται όλες από κοσμοπολίτες χρηματοδότες. Αλλά προσέξτε τις συνέπειες:

Η «δημοκρατία» των ειδώλων χρησιμεύει σήμερα για να κατεδαφίσει τους λαούς και τις φυλές και να κατασκευάσει, όπως ο «Φρανκενστάιν», μια γκρίζα και απρόσωπη ανθρωπότητα [που] ήλπιζε να είναι ομοιογενής. Αυτή η ψευδαίσθηση θα διαλυθεί γρήγορα: το φυλετικό χάος θα αναμορφώσει, αλλά σε αταξία, τους κληρονομικούς χαρακτήρες που προορίζονταν να διαλυθούν με διασταύρωση. Οι μαθητευόμενοι μάγοι στην υπηρεσία του ειδώλου θα έχουν προετοιμάσει ένα μέλλον στο οποίο η ανθρωπότητα μπορεί να μην επιβιώσει. [24]

Ἡ δημοκρατία ἐξομοιώνει τά ἀνόμοια, ἐξισώνει τά ἄνισα  "Πολιτικά " (1301b)

Τελικά, η αληθινή δημοκρατία είναι δυνατή μόνο, έλεγε ο Αριστοτέλης, σε εθνικά ομοιογενείς κοινωνίες. Δεσπότες και τύραννοι ανέκαθεν κυβερνούσαν κοινωνίες με υψηλό βαθμό κατακερματισμού, όπως οι σημερινές δυτικές κοινωνίες. Μια πολυεθνική και πολυπολιτισμική κοινωνία είναι επομένως αναγκαστικά χαοτική, επειδή στερείται εντελώς από τη φιλία , μια θεμελιώδη έννοια που ορίζεται από τον Αριστοτέλη ως μια αδελφότητα ταυτότητας που έχει τις ρίζες της στο αίμα και τη σάρκα των πολιτών. Έτσι, το πολυεθνικό και πολυπολιτισμικό χάος εμποδίζει κάθε έκφραση φιλίας , την απαραίτητη προϋπόθεση για τη συνοχή και την κυριαρχία ενός λαού.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική

Ἡ 4η Ἰουλίου καί τό τέλος τῆς Ἀμερικανικῆς Αὐτοκρατορίας

Η αυτοκρατορία που αναδύθηκε κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα εισέρχεται στο τελευταίο της κεφάλαιο επειδή οι συνθήκες που τη διατήρησαν έχουν εξαφανιστεί. Η προσκόλληση στα απομεινάρια της θα επιδεινώσει μόνο την παρακμή...

Τοῦ Constantin von Hoffmeister 

 Κάθε 4η Ιουλίου, οι Αμερικανοί γιορτάζουν τη γέννηση μιας δημοκρατίας που κήρυξε την ανεξαρτησία της από μια αυτοκρατορία. Πυροτεχνήματα, σημαίες και ομιλίες τιμούν έναν λαό που απέρριψε την μακρινή διακυβέρνηση, τις ξένες εμπλοκές και τη συγκέντρωση εξουσίας πέρα ​​από τη συγκατάθεση των δικών του κοινοτήτων. Ωστόσο, η βαθύτερη ειρωνεία της γιορτής είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες σταδιακά έγιναν αυτό ακριβώς που δημιουργήθηκαν για να αντισταθούν. 

Η δημοκρατία των αγροτών, των εμπόρων, των τεχνιτών και των αυτοδιοικούμενων κρατών μετατράπηκε σε μια παγκόσμια αυτοκρατορία με στρατιωτικές βάσεις διάσπαρτες σε ηπείρους, στόλους που περιπολούν κάθε ωκεανό και πολιτικές φιλοδοξίες που εκτείνονται πολύ πέρα ​​από τις δικές της ακτές. Η επέτειος της αμερικανικής ανεξαρτησίας εγείρει επομένως ένα πιο επείγον ερώτημα από ό,τι συνήθως επιτρέπουν οι πατριωτικές τελετές: αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να γίνουν ξανά δημοκρατία ή αν θα συνεχίσουν να εξαντλούνται προσπαθώντας να διατηρήσουν μια παγκόσμια τάξη που δεν υπάρχει πια.

Η άνοδος ενός πολυπολικού κόσμου έχει αποκαλύψει τα όρια του αυτοκρατορικού σχεδίου με αυξανόμενη σαφήνεια. Για δεκαετίες, η Ουάσιγκτον απολάμβανε μια θέση που της επέτρεπε να διαμορφώνει τα διεθνή οικονομικά, τις στρατιωτικές συμμαχίες και τους διπλωματικούς θεσμούς με σχετικά μικρή αντίσταση. Αυτή η περίοδος έχει φτάσει στο τέλος της. Νέα κέντρα εξουσίας έχουν αναδυθεί σε όλη την Ευρασία και τον ευρύτερο Παγκόσμιο Νότο, όχι επειδή τους δόθηκε η άδεια να το κάνουν, αλλά επειδή η οικονομική ανάπτυξη, η τεχνολογική πρόοδος και η δημογραφική αλλαγή έχουν αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων. Καμία ποσότητα στρατιωτικών δαπανών ή διπλωματικής πίεσης δεν μπορεί να αντιστρέψει μόνιμα αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές. Η προσπάθεια διατήρησης της μονοπολικής κυριαρχίας έχει αντίθετα προκαλέσει ατελείωτους πολέμους, αυξανόμενο δημόσιο χρέος, εγχώριο διχασμό και αυξανόμενη δυσπιστία μεταξύ των συμμάχων που αναγνωρίζουν όλο και περισσότερο ότι ο κόσμος αλλάζει ανεξάρτητα από τις αμερικανικές επιθυμίες. Το τέλος της αυτοκρατορίας δεν είναι επομένως αποτέλεσμα μιας μόνο ήττας, αλλά ενός ιστορικού μετασχηματισμού που κανένα κράτος δεν μπορεί απλώς να νομοθετήσει.

Αυτός ο μετασχηματισμός αποκαλύπτει επίσης μια σύγκρουση εντός της ίδιας της Αμερικής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πάντα περιείχαν δύο ανταγωνιστικές παρορμήσεις. Η μία στρέφεται προς τη θάλασσα, επιδιώκοντας εμπορική επέκταση, οικονομική επιρροή, στρατιωτική προβολή και μια παγκόσμια αποστολή που εκτείνεται σε όλο τον κόσμο. Η άλλη στρέφεται προς την ξηρά, δίνοντας έμφαση στην παραγωγική βιομηχανία, τις τοπικές κοινότητες, τα ασφαλή σύνορα, την εθνική συνοχή και την καλλιέργεια της δημοκρατίας στο εσωτερικό. Αυτές οι παραδόσεις συνυπήρχαν παράλληλα από την πρώιμη ιστορία της χώρας, ωστόσο το θαλάσσιο όραμα σταδιακά υπερίσχυσε του ηπειρωτικού. Η βιομηχανική ισχύς εξυπηρετούσε ολοένα και περισσότερο οικονομικά συμφέροντα, οι ξένες δεσμεύσεις πολλαπλασιάζονταν και η εγχώρια ανανέωση τέθηκε σε δεύτερη μοίρα έναντι της παγκόσμιας διαχείρισης. Καθώς οι αυτοκρατορικές υποχρεώσεις επεκτάθηκαν, τα θεμέλια της δημοκρατίας αποδυναμώθηκαν. Οι υποδομές γήρανσαν, η μεταποίηση μειώθηκε σε πολλές περιοχές, οι κοινότητες διαλύθηκαν και η πολιτική ζωή καταναλώθηκε από αγώνες για μακρινές κρίσεις, ενώ τα προβλήματα στο εσωτερικό συσσωρεύονταν χρόνο με το χρόνο.

Η υπόσχεση του κινήματος «Πρώτα η Αμερική» φάνηκε για λίγο να αναγνωρίζει αυτή την πραγματικότητα. Εκατομμύρια ψηφοφόροι κατάλαβαν ότι οι ατελείωτες παρεμβάσεις στο εξωτερικό είχαν αποφέρει ελάχιστα οφέλη στους απλούς Αμερικανούς, ενώ παράλληλα επέβαλαν τεράστιο οικονομικό και ανθρώπινο κόστος. Ήλπιζαν σε μια επιστροφή σε μια εξωτερική πολιτική που καθοδηγείται από αυτοσυγκράτηση, εθνικό συμφέρον και συνταγματικά όρια αντί για ιδεολογικές αποστολές στο εξωτερικό. Ωστόσο, οι ελπίδες από μόνες τους δεν μπορούν να ξεπεράσουν τους εδραιωμένους θεσμούς. Οι προεκλογικές υποσχέσεις συγκρούστηκαν με ένα πολιτικό, γραφειοκρατικό, στρατιωτικό και χρηματοοικονομικό κατεστημένο που είχε επενδύσει βαθιά στη διατήρηση της υπάρχουσας τάξης. Είτε μέσω συμβιβασμού, πίεσης, υπολογισμού είτε πεποίθησης, το κίνημα που υποσχόταν εθνική ανανέωση βρέθηκε όλο και περισσότερο να συμμετέχει σε πολλά από τα ίδια μοτίβα που κάποτε καταδίκαζε. Για πολλούς υποστηρικτές, αυτό δεν αντιπροσώπευε απλώς μια πολιτική απογοήτευση, αλλά μια υπενθύμιση ότι η αλλαγή προσωπικοτήτων είναι ευκολότερη από την αλλαγή των δομών μιας αυτοκρατορίας που έχει αναπτυχθεί με το πέρασμα των γενεών.

Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμούν να ανακτήσουν τη δύναμή τους, πρέπει να εγκαταλείψουν την ψευδαίσθηση ότι η παγκόσμια κυριαρχία μπορεί να αποκατασταθεί μέσω μεγαλύτερης προσπάθειας. Μια δημοκρατία γίνεται ανθεκτική όχι κυβερνώντας τον κόσμο αλλά κυβερνώντας σωστά τον εαυτό της. Η οικονομική παραγωγή, η τεχνολογική καινοτομία, η ασφάλεια των συνόρων, οι υποδομές, η εκπαίδευση και η σταθερότητα των τοπικών κοινοτήτων συμβάλλουν περισσότερο στο εθνικό μεγαλείο από μια ακόμη στρατιωτική δέσμευση στην άλλη άκρη του πλανήτη. Μια γνήσια πολιτική «Πρώτα η Αμερική» θα αποδεχόταν επομένως την εμφάνιση της πολυπολικότητας αντί να την αντιμετωπίζει ως καταστροφή. Θα αναγνώριζε άλλους μεγάλους πολιτισμούς ως μόνιμα χαρακτηριστικά της διεθνούς ζωής, ενώ θα συγκέντρωνε τους αμερικανικούς πόρους στην ανοικοδόμηση της ίδιας της χώρας. Μια τέτοια πορεία δεν θα αντιπροσώπευε παράδοση αλλά στρατηγική ωριμότητα, αντικαθιστώντας την αυτοκρατορική υπερέκταση με εθνική ενοποίηση.

Συνεπώς, η 4η Ιουλίου θα πρέπει να γίνει κάτι περισσότερο από ένας απλός εορτασμός του παρελθόντος. Θα πρέπει να χρησιμεύσει ως ευκαιρία να θυμηθούμε τον αρχικό σκοπό της αμερικανικής ανεξαρτησίας και να μετρήσουμε πόσο έχει απομακρυνθεί το έθνος από αυτόν. 

Η αυτοκρατορία που αναδύθηκε κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα εισέρχεται στο τελευταίο της κεφάλαιο επειδή οι συνθήκες που τη διατήρησαν έχουν εξαφανιστεί. Η προσκόλληση στα απομεινάρια της θα επιδεινώσει μόνο την παρακμή. Η ανάκτηση της δημοκρατίας, αντίθετα, παραμένει δυνατή εάν οι Αμερικανοί ανακαλύψουν ξανά τη σοφία που ενέπνευσε την ίδρυσή τους: ότι ένας ελεύθερος λαός πρέπει να κυβερνά τον εαυτό του αντί να επιδιώκει να κυβερνά τον κόσμο. Η εποχή των αυτοκρατοριών τελειώνει. Το αν αυτό σηματοδοτεί την παρακμή της Αμερικής ή την αρχή της ανανέωσής της εξαρτάται από το αν το έθνος επιλέξει να παραμείνει αυτοκρατορία ή να γίνει ξανά δημοκρατία.

Ἀπό : multipolarpress.com

Κάνοντας λόγο περί δημοκρατίας, τό ἄρθρο τοῦ Constantin von Hoffmeister, λές καί εἶναι κάτι τό ...ἰδανικό, εἶναι καλό νά θυμηθοῦμε, γιά ἀκόμη μία φορά, τήν σχετική σειρά πού ἔχουμε δημοσιεύσει περί δημοκρατίας. Διότι, ἡ ἐξιδανίκευσις ἑνός πολιτικοῦ θεσμοῦ, κατασκευασμένου ἀπό ἀνθρώπους ( ἤ τέλος πάντων ἀπό κάποιους, ὅποιους... ) σαφῶς καί δέν μπορεῖ νά παραβλέψῃ πώς ἡ ἀνθρώπινη συμβολή αὐτομάτως ἐμπεριέχει καί τίς ὅποιες ἀδυναμίες καί βεβαίως χαρακτηριστικά πού ἐκφράζονται μέσῳ τῆς ἀνάγκης ἀσκήσεως ἐξουσίας ἐπί τῶν πολλῶν ἀπό τούς ὀλίγους. Δέν μπορεῖ νά παραβλέψῃ ἕνας λογικός ἄνθρωπος, πώς ἡ ἐξουσία γιά νά ὑφίσταται πρέπει νά ἐλέγχῃ καί ὅταν ἐλέγχει προκαλεῖ ἀντιδράσεις. Ἡ δημοκρατία τους λοιπόν "ἀνακάλυψε" πῶς καί μέ τί τρόπο θά μποροῦσε νά μετατρέψῃ τόν ἔλεγχο σέ "ἀνθρώπινο δικαίωμα". Νά παραπλανήσῃ, δῆλα δή, ὥστε νά ἀσκεῖται ὄχι ἁπλῶς χωρίς ἐμπόδια ἀλλά μέ τήν σύμφωνη ἔκγρισιν τῶν πολλῶν καί μάλιστα δημιουργώντας καί ὑπερηφάνεια ! 

Καί μιά καί στήν Ἑλλαδική ὅλα ὅσα ἀναφέραμε ἰσχύουν στό ἔπακρον, δεδομένου κυρίως πώς ἡ γέννησις τῆς δημοκρατίας τους ἔχει τίς ῥίζες της ἐδῶ, ἀλλά καί ἐπεί δή σέ εἴκοσι ἡμέρες θά ὑπάρχουν οἱ ἐτήσιοι ἀνάλογοι ἑορτασμοί, ναί, νά ξαναδιαβάσουμε τό σημαντικό, πρό ἐννέα ἐτῶν, θέμα μας ὅπου θά βρεῖτε πολλές ὁμοιότητες μέ τήν πορεία τῶν δημοκρατικῶν ΗΠΑ  ( ὄχι τυχαίως φυσικά ... ) : 

Τό ἄριστο σχέδιον τῶν ἐξουσιαστῶν ἡ ...δημοκρατία τους ...

Μέ τήν ἐλπίδα οἱ ΗΠΑ καί οἱ κάτοικοί της, νά καταλάβουν πώς τό καλό τους δέν περνᾷ μέσα ἀπό ψευδεπίγραφες πολιτικές ἀξίες καί ἰδέες ἀλλά ἀπό οὐσιαστικές καί πραγματικές πού θέτουν τό καθῆκον πρός τό Ἔθνος καί τίς κοινωνίες σέ προτεραιότητα, τούς εὐχόμαστε ἡ 250η ἐπέτειός τους νά λειτουργήσῃ ἔτσι ἐποικοδομητικά στήν σκέψιν τους.  

Ἡ Πελασγική