Οι Δυτικοί σχολιαστές επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι η ιρανική αεράμυνα έχει καταρρεύσει και ότι η δυτική αεροπορική δύναμη λειτουργεί πλέον ελεύθερα πάνω από το πεδίο της μάχης, σαν οι πόλεμοι μεταξύ ανθεκτικών κρατών να κρίνονται από εντυπωσιακές εξόδους και όχι από δομικές πραγματικότητες:
Η σιγουριά πίσω από αυτούς τους ισχυρισμούς αντανακλά μια γνώριμη πεποίθηση ότι η τεχνολογική πολυπλοκότητα και ο αεροπορικός βομβαρδισμός από μόνες τους μπορούν να οδηγήσουν στην παράδοση, μια πεποίθηση που έχει επανειλημμένα αποτύχει όταν στρέφεται εναντίον μεγάλων και ανθεκτικών κοινωνιών με βαριά βιομηχανία...
Οι λάτρεις αυτής της αφήγησης επισημαίνουν επιτυχημένες επιθέσεις και εντυπωσιακά πλάνα, αγνοώντας σιωπηλά τους βαθύτερους υλικοτεχνικούς, γεωγραφικούς και βιομηχανικούς περιορισμούς που τελικά καθορίζουν την έκβαση των παρατεταμένων συγκρούσεων, σε αντίθεση με το εν λόγω θέαμα:
Τα σύγχρονα όπλα ακριβείας μπορούν σίγουρα να καταστρέψουν κτίρια, υποδομές και σημεία ραντάρ, ωστόσο η ιστορία δείχνει ότι οι πολύπλοκες κοινωνίες σπάνια καταρρέουν απλώς και μόνο επειδή πέφτουν βόμβες από τον ουρανό, ακόμη και αν τα εν λόγω εκρηκτικά σκοτώνουν πολλούς πολίτες και προκαλούν ζημιές...
Αντίθετα, αυτό που διαπιστώνει κανείς είναι ότι οι πόλεμοι μεταξύ μεγάλων κρατών εκτυλίσσονται με την πάροδο του χρόνου μέσω πιο αργών διαδικασιών αντοχής, αναγέννησης δυνάμεων και της ικανότητας των πολιτικών συστημάτων να απορροφούν τις αναταραχές χωρίς να χάνουν τη συνοχή τους, οδηγώντας σε έναν ανταγωνισμό φθοράς...
Έτσι, μόλις εξεταστεί ο Τρίτος Πόλεμος του Κόλπου μέσα από αυτό το δομικό πρίσμα, οι βέβαιες προβλέψεις για την επικείμενη κατάρρευση του Ιράν αρχίζουν να μοιάζουν λιγότερο με ανάλυση και περισσότερο με ευσεβείς πόθους από εκείνους που έχουν δεχτεί δέος από τον ποικίλο ναρκισσιστικό εθνοκεντρικό σολιψισμό τους:
Η κεντρική στρατηγική πραγματικότητα που διαμορφώνει τη σύγκρουση είναι το de facto κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ , του πιο ζωτικού οικονομικού σημείου συμφόρησης στο παγκόσμιο ενεργειακό σύστημα... μέσω του οποίου διέρχεται περίπου το 1/4+ περίπου όλης της διαμετακόμισης πετρελαίου και φυσικού αερίου μέσω εκατοντάδων πλοίων και δεξαμενόπλοιων...
Αυτός ο στενός θαλάσσιος διάδρομος μεταφέρει κανονικά ένα σημαντικό μερίδιο του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και φυσικού αερίου, πράγμα που σημαίνει ότι οποιαδήποτε παρατεταμένη διαταραχή έχει άμεση απήχηση στις παγκόσμιες αγορές και το κάνει με δυσανάλογα υψηλότερες ανταμοιβές έναντι των «ώριμων» οικονομιών...
Μόλις το στενό γίνει ένα πεδίο μάχης γεμάτο με πυραύλους, drones, ναυτικές νάρκες και παράκτια συστήματα εκτόξευσης, το άνοιγμα του δεν θα αποτελεί πλέον μια συνήθη επιχείρηση ναυτικής αστυνόμευσης. Κι όμως, ακριβώς εκεί οδεύουν τα πράγματα, δεδομένων των ενεργειών αστυνόμευσης του Ιράν!
Τα πολεμικά πλοία μπορούν σίγουρα να περιπολούν τα νερά μέσα και γύρω από τα Στενά, αλλά η διασφάλιση της ασφαλούς διέλευσης χιλιάδων εμπορικών δεξαμενόπλοιων εντός ενός διαδρόμου υπό συνεχή απειλή από μη επανδρωμένα αεροσκάφη είναι ένα πιο περίπλοκο έργο... και καθίσταται σχεδόν αδύνατο από εκατοντάδες ASBM...
Κάθε ανόητη αποστολή συνοδείας τοποθετεί έτσι εξαιρετικά πολύτιμα σκάφη εντός εμβέλειας όπλων που έχουν σχεδιαστεί για να εκμεταλλεύονται την τοπογραφία της ακτογραμμής του Ιράν... από την οποία ακόμη και τα συνηθισμένα πυρά πυροβολικού μπορούν να εκτινάξουν τα ασφάλιστρα και να καταστήσουν τη διέλευση οικονομικά αδύνατη:
Όσο περισσότερο παραμένουν κλειστά τα Στενά, τόσο μεγαλύτερο είναι το οικονομικό σοκ που μεταδίδεται μέσω των διεθνών ενεργειακών αγορών και τόσο μεγαλύτερη είναι η πίεση στις εξαγωγικές οικονομίες του Κόλπου, καθώς και στις ασιατικές σατραπείες των ΗΠΑ, όπως η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα...
Το Ιράν δεν έχει περιορίσει τη στρατηγική του μόνο στις θαλάσσιες αναταράξεις, αλλά έχει επεκτείνει το πεδίο της μάχης χτυπώντας ενεργειακές υποδομές σε όλα τα κράτη του Κόλπου... πράγμα που σημαίνει ότι ο επιχειρησιακός στόχος είναι πλέον αντίτιμο, σαν να προκαλεί μόνιμη οικονομική ζημία:
Οι τερματικοί σταθμοί πετρελαίου, οι εγκαταστάσεις επεξεργασίας φυσικού αερίου, οι αγωγοί και τα σχετικά δίκτυα logistics έχουν γίνει στόχοι μιας εκστρατείας που έχει σχεδιαστεί για να διαταράξει τις ενεργειακές ροές που τροφοδοτούν τις ευρωπαϊκές και ασιατικές αγορές... όλους τους πιστωτές και τους αγοραστές αμερικανικών ομολόγων και μετοχών:
Ως εκ τούτου, αυτές οι επιθέσεις μετατρέπουν τη σύγκρουση σε έναν Άγριο Οικονομικό Πόλεμο που απειλεί την οικονομική αρχιτεκτονική που βασίζεται στο παγκόσμιο εμπόριο ενέργειας και δεν είναι απλώς «τυχαία βία καθαυτή», όπως ισχυρίζονται τώρα ορισμένοι εξαιρετικά αφελείς Δυτικοί αναλυτές...
Καταστρέφοντας τις υποδομές που υποστηρίζουν τις εξαγωγές ενέργειας, το Ιράν ασκεί πίεση όχι μόνο στα περιφερειακά κράτη αλλά και στα οικονομικά συστήματα που συνδέονται με αυτές τις ενεργειακές ροές, τα οποία δεν μπορούν να βρουν επαρκή και έγκαιρα υποκατάστατα σε κλίμακα και εύρος:
Οι επιθέσεις έχουν επίσης αποκαλύψει πόσο ευάλωτες είναι στην πραγματικότητα οι υποδομές, που κάποτε θεωρούνταν ασφαλείς υπό την αμερικανική προστασία, όταν αντιμετωπίζουν επίμονες επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη που εύκολα υπερνικούν τις δυτικές άμυνες με τεράστιο αριθμό στρατιωτών!
Σε όλα τα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου , στρατιωτικές βάσεις, αεροδρόμια, εγκαταστάσεις ραντάρ, μονάδες αφαλάτωσης και βιομηχανικές εγκαταστάσεις έχουν υποστεί επανειλημμένες επιθέσεις και οι περισσότερες από αυτές τις εγκαταστάσεις δεν θα επισκευαστούν σύντομα στο εγγύς μέλλον.
Η καταστροφή αυτών των διαφόρων εγκαταστάσεων στον Κόλπο καταδεικνύει ότι οι λεγόμενες «προηγμένες αμυντικές τεχνολογίες» δεν μπορούν να προστατεύσουν πλήρως τις σταθερές υποδομές όταν ένας αντίπαλος διαθέτει μεγάλο αριθμό φθηνών, αναπτυσσόμενων συστημάτων κρούσης που έχουν αναπτυχθεί μαζικά!
Ακόμα και στο Ισραήλ , του οποίου η αρχιτεκτονική πυραυλικής άμυνας είναι από τις πιο πολυεπίπεδες στον κόσμο, τα μαθηματικά του κορεσμού έχουν γίνει ολοένα και πιο εμφανή, καθώς όλο και περισσότερα πυρομαχικά διασποράς και μη επανδρωμένα αεροσκάφη χτυπούν χωρίς ουσιαστική αντίσταση και έγκαιρες σειρήνες...
Τα αμυντικά συστήματα μπορούν να αναχαιτίσουν μεγάλο αριθμό διαφόρων εισερχόμενων απειλών, αλλά κάθε επιτυχημένη αναχαίτιση καταναλώνει πολλά αναχαιτιστικά συστήματα που πρέπει αργότερα να αντικατασταθούν μέσω αργών βιομηχανικών διαδικασιών και είναι τάξεις μεγέθους πιο ακριβά στην κατασκευή τους!
Αντιθέτως, οι πύραυλοι και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που αναχαιτίζονται είναι πολύ φθηνότερα και μπορούν να παραχθούν σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς, ειδικά από μια κοινωνία της οποίας το κύριο αμυντικό δόγμα αξιοποιεί το εν λόγω φθηνό συμβατικό αποτρεπτικό μέσο που έχει αναπτυχθεί μαζικά σε εθνικό επίπεδο εδώ και δεκαετίες:
Αυτή η διαφορά αποδίδει μια διαρθρωτική αναλογία ανταλλαγής στην οποία τα επιθετικά συστήματα μπορούν να αναγεννηθούν ταχύτερα από ό,τι μπορούν να αντικατασταθούν οι άμυνες (αν αντικατασταθούν καν, δεδομένων των δεκαετιών προβλημάτων της Αμερικής με τις προμήθειες, τις αλυσίδες εφοδιασμού, την αποβιομηχάνιση κ.λπ.)...
Το δυτικό δόγμα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από ένα πολύπλοκο δίκτυο drones επιτήρησης, συστημάτων ραντάρ, πλατφορμών ηλεκτρονικού πολέμου και υποδομών διοίκησης... όλα ευάλωτα σε υψηλά ποσοστά φθοράς έναντι φθηνότερων, πιο αξιόπιστων και πιο εύκολων στην κατασκευή συστημάτων όπλων!
Αυτά τα συστήματα παρέχουν μεγάλη επίγνωση της κατάστασης, ωστόσο αντιπροσωπεύουν επίσης περιουσιακά στοιχεία υψηλής αξίας που απαιτούν σημαντικό χρόνο και βιομηχανική ικανότητα για την κατασκευή τους... τίποτα από τα οποία δεν υπάρχει σε μια ολοένα και πιο κενή Αμερική με τα ποικίλα κοινωνικοοικονομικά της προβλήματα!
Όταν τέτοια λεγόμενα «συστήματα υψηλής αξίας» αποσυντίθενται σε μάχη, δεν μπορούν να αντικατασταθούν γρήγορα, επειδή οι αγωγοί προμηθειών για προηγμένη στρατιωτική τεχνολογία λειτουργούν με χρονοδιαγράμματα που μετρώνται όχι σε εβδομάδες αλλά σε χρόνια, μερικές φορές ακόμη και σε δεκαετίες ή και καθόλου!
Η καταστροφή ακόμη και ενός μέτριου αριθμού πλατφορμών ραντάρ, drones επιτήρησης, μαχητικών αεροσκαφών και συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου αποφέρει έτσι αποτελέσματα που συσσωρεύονται σταδιακά αλλά αδιάκοπα κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης, ειδικά βραχυπρόθεσμα έως μεσοπρόθεσμα:
Κάθε κατεστραμμένος κόμβος αισθητήρα μειώνει την επίγνωση των πληροφοριών από τις οποίες εξαρτώνται οι Δυτικοί για τον συντονισμό της αεροπορικής ισχύος, της πυραυλικής άμυνας και των ναυτικών επιχειρήσεων... καθιστώντας τους εκ των πραγμάτων κωφούς, άλαλους και τυφλούς σε έναν εχθρό που έχει ήδη το πλεονέκτημα της «Εγχώριας Επικράτειας» !
Καθώς αυτά τα κενά πληροφόρησης διευρύνονται, η αποτελεσματικότητα των κατά τα άλλα εξελιγμένων οπλικών συστημάτων αρχίζει να υποβαθμίζεται, επειδή λειτουργούν ολοένα και περισσότερο με ελλιπή δεδομένα στόχευσης... και έτσι οι εναέριες εξόδους μεγαλύτερης εμβέλειας γίνονται ακόμη πιο άτονες!
Η επακόλουθη διάβρωση της επίγνωσης της κατάστασης μετατρέπει αυτό που αρχικά φαίνεται να είναι η δυτική τεχνολογική υπεροχή σε ένα εύθραυστο πλεονέκτημα που σιγά σιγά διαλύεται υπό συνεχή πίεση... όπου το Ιράν επιτίθεται, αξιοποιώντας την υπεροχή του σε ισχύ πυρός στο θέατρο επιχειρήσεων...
Σε αυτό το σημείο, οι Δυτικοί σχολιαστές συχνά υποστηρίζουν ότι η απειλή των πυραύλων σύντομα θα εξουδετερωθεί με τον εντοπισμό και την καταστροφή πλατφορμών εκτόξευσης, ωστόσο αυτό το εύκολο επιχείρημα παρερμηνεύει την κατανεμημένη, αυτοσχέδια φύση των σύγχρονων συστημάτων εκτόξευσης!
Πολλά συστήματα πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών μπορούν να τοποθετηθούν σε τροποποιημένα εμπορικά οχήματα που εξωτερικά μοιάζουν με συνηθισμένα πολιτικά φορτηγά και επομένως μπορούν εύκολα να ενσωματωθούν σε κανονικά πρότυπα κυκλοφορίας, καθιστώντας τα έτσι φθηνά, αξιόπιστα, περιττά και εξαιρετικά πανταχού παρόντα!
Τέτοια οχήματα μπορούν να τροποποιηθούν σε πολύ σύντομα χρονικά διαστήματα και να διασκορπιστούν σε ευρείες περιοχές, καθιστώντας τον εντοπισμό όλων των πιθανών σημείων εκτόξευσης εξαιρετικά δύσκολο, για να μην αναφέρουμε ότι είναι εντελώς αμφίβολο δεδομένης της μάζας και του όγκου των πολιτικών οχημάτων που εμπλέκονται!
Η καταστροφή ενός εκτοξευτή χρησιμοποιώντας ακριβά πυρομαχικά απόσβεσης (πολλά από τα οποία είναι εντελώς αναντικατάστατα!) δεν εξαλείφει την υποκείμενη δυνατότητα, επειδή τα νέα οχήματα μπορούν να προετοιμαστούν και να αναπτυχθούν ταχύτερα από ό,τι μπορούν να τα αναγνωρίσουν τα δίκτυα επιτήρησης...
Έτσι, το πεδίο της μάχης εξελίσσεται σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο δίκτυο κινητής ικανότητας εκτόξευσης αντί για σταθερές εγκαταστάσεις που μπορούν να εξαλειφθούν μόνιμα, δεδομένης της συνολικής έλλειψης πυρομαχικών και χωρητικότητας (σε απόδοση ισοδύναμη με TNT) από την επιτιθέμενη πλευρά!
Μια άλλη δομική ανισορροπία που διαμορφώνει τη σύγκρουση προκύπτει από τη σχέση μεταξύ των εισερχόμενων πυραύλων και των συστημάτων αναχαίτισης που έχουν σχεδιαστεί για να τους σταματήσουν. Μια σχέση που γίνεται καλύτερα κατανοητή όταν ληφθούν υπόψη τόσο οι οικονομικές όσο και οι υλικές συνθήκες και των δύο:
Οι πύραυλοι αναχαίτισης είναι από τα πιο τεχνολογικά πολύπλοκα όπλα που έχουν παραχθεί ποτέ, ενσωματώνοντας προηγμένους αισθητήρες, συστήματα ακριβείας καθοδήγησης και εξαιρετικά εξειδικευμένες διαδικασίες κατασκευής. Είναι de facto όπλα «Λευκού Ελέφαντα» ...
Λόγω των προαναφερθέντων πολυπλοκοτήτων που εμπλέκονται, παράγονται αργά και σε περιορισμένες ποσότητες, και τα αποθέματα δεν μπορούν να επεκταθούν γρήγορα μόλις ξεκινήσει η σύγκρουση... Αυτή είναι η Φύση των εν λόγω πυρομαχικών, δεδομένων των υλικών υψηλής ποιότητας και της εξειδικευμένης εργασίας που απαιτούνται...
Αντιθέτως, το απόθεμα πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών του Ιράν συχνά βασίζεται σε συγκριτικά απλούστερες διαδικασίες κατασκευής και επομένως μπορεί να παραχθεί σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς, χρησιμοποιώντας πολύ απλούστερα υλικά και εξαρτώμενο από μια πολύ πιο γενικευμένη και αξιόπιστη προσφορά εργατικού δυναμικού...
Όταν τα επιθετικά συστήματα υπερτερούν αριθμητικά των αμυντικών αναχαιτιστικών συστημάτων με μεγάλη διαφορά, τα δίκτυα αντιπυραυλικής άμυνας αντιμετωπίζουν τον συνεχή κίνδυνο κορεσμού ανεξάρτητα από την τεχνική τους πολυπλοκότητα... πράγμα που με τη σειρά του σημαίνει ότι η δαπάνη όλων αυτών των χρημάτων καθίσταται επιβάρυνση:
Οι επιπτώσεις αυτής της οικονομικής και υλικής ανισορροπίας στην άμυνα έναντι της επίθεσης... έχουν ήδη γίνει ορατές στην πίεση που ασκείται στα αμυντικά συστήματα σε ολόκληρη την περιοχή, λόγω της μαζικής ανάπτυξης φθηνών, αξιόπιστων και εύκολα στην προμήθεια drones και πυραύλων:
Ακόμα και όταν τα ποσοστά αναχαίτισης παραμένουν υψηλά για τα βλήματα που κινούνται πιο αργά, κάτω από τα 5 Mach... η σταθερή κατανάλωση αναχαιτιστικών εξαντλεί τα αποθέματα που δεν μπορούν να αναπληρωθούν, γεγονός που ανοίγει για άλλη μια φορά τον δρόμο για επιθέσεις στα εν λόγω βλήματα που κινούνται πιο αργά!
& καθώς τα αποθέματα μειώνονται, οι αμυντικοί σχεδιαστές αναγκάζονται να λαμβάνουν ολοένα και πιο δύσκολες αποφάσεις σχετικά με το ποιοι στόχοι προστατεύονται και ποιοι πρέπει να μείνουν εκτεθειμένοι... εισερχόμενοι ουσιαστικά σε μια τακτική Zugzwang στην οποία καμία από τις δύο καταδιώξεις δεν μπορεί να αποφέρει νίκη!
Τέτοιες ανισόρροπες ανταλλαγές αποκαλύπτουν ότι η πυραυλική άμυνα δεν είναι απλώς ένα τεχνολογικό ζήτημα αλλά και ένα οικονομικό... δείχνοντας αποφασιστικά ότι οι τρόποι επίθεσης χαμηλής ενέργειας είναι το μέλλον όσον αφορά την εξάντληση των παλαιών, δαπανηρών αμυντικών συστημάτων:
Με την πάροδο του χρόνου, οι προαναφερθείσες ωμές αριθμητικές μεθόδους φθοράς ευνοούν την πλευρά που είναι ικανή να παράγει περισσότερα επιθετικά συστήματα με χαμηλότερο κόστος, και ομοίως την πλευρά που μπορεί στη συνέχεια να αξιοποιήσει τα εν λόγω συστήματα με επαρκή μάζα και όγκο σε όλο τον ευρύτερο χώρο της μάχης...
Ένας άλλος τρόπος με τον οποίο ο Τρίτος Πόλεμος του Κόλπου υποδηλώνει μια ολοκληρωτική στρατηγική ήττα για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είναι η απουσία οποιασδήποτε ρεαλιστικής επιλογής χερσαίας εισβολής, δεδομένων των τοπογραφικών πραγματικοτήτων μιας μεγάλης χώρας υψηλού υψομέτρου όπως το Ιράν:
Δεν υπάρχει επί του παρόντος μεγάλος συμμαχικός στρατός στο θέατρο των εχθροπραξιών ικανός να εξαπολύσει μια συμβατική χερσαία εκστρατεία σε όλη την ιρανική επικράτεια, καθώς μια τέτοια δύναμη θα έπρεπε να αριθμεί πολύ πάνω από ένα εκατομμύριο άνδρες για να διασχίσει τα τεράστια δίκτυα κοιλάδων ποταμών του Ιράν:
Η κινητοποίηση και μόνο που απαιτείται για τη συγκέντρωση μιας τέτοιας δύναμης θα περιλάμβανε τεράστιες υλικοτεχνικές προετοιμασίες και πολιτικές δεσμεύσεις που δεν έχουν πραγματοποιηθεί, ούτε μπορούν να γίνουν δεδομένων των τρεχουσών πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών δεινών και αναταραχών στην Αμερική.
& ακόμη και αν επιχειρούνταν τέτοιες προετοιμασίες, θα συναντούσαν ισχυρή αντίσταση (ένοπλη και μη) εντός των δυτικών κοινωνιών που έχουν γίνει δύσπιστες απέναντι στους παρατεταμένους ξένους πολέμους και όπου μεγάλα τμήματα των πολιτών απλώς δεν έχουν καμία όρεξη για αυτούς!
Ως αποτέλεσμα, η σύγκρουση παραμένει περιορισμένη κυρίως στους θαλάσσιους και εναέριους τομείς, όπου οι δομικές δυναμικές που περιγράφηκαν προαναφερθέντα σε προηγούμενα τμήματα... συνεχίζουν να διαμορφώνουν τη στρατηγική ισορροπία, προς όφελος του Ιράν και του Άξονα της Αντίστασης.
Τα όρια που επιβάλλονται από τις προαναφερθείσες δομικές πραγματικότητες γίνονται ακόμη πιο ξεκάθαρα όταν η κλίμακα των σημερινών αναπτύξεων συγκρίνεται με προηγούμενες συγκρούσεις στη Δυτική Ασία, δηλαδή τον Πρώτο και Δεύτερο Πόλεμο του Κόλπου εναντίον του Ιράκ του Σαντάμ (το 1991 και το 2003, αντίστοιχα):
Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του συνασπισμού κατά του Ιράκ στις αρχές της δεκαετίας του 1990, πραγματοποιήθηκε μια τεράστια συγκέντρωση αεροπορικής και ναυτικής δύναμης πολλούς μήνες πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών... με αποτέλεσμα η συμμαχία του Πρώτου Πολέμου του Κόλπου να διαθέτει περίπου ~2.400 αεροσκάφη:
Εκατοντάδες αεροσκάφη, μεγάλες ομάδες αεροπλανοφόρων, τεράστια υλικοτεχνικά αποθέματα και μια τεράστια πολυεθνική επίγεια δύναμη κινητοποιήθηκαν για την προετοιμασία του Πολέμου του Κόλπου, στον οποίο η συμμαχία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ παρέταξε πάνω από 950.000 στρατιώτες από πάνω από τρεις δωδεκάδες έθνη:
& όμως, ακόμη και με αυτούς τους συντριπτικούς πόρους, ο προαναφερθείς συνασπισμός αφιέρωσε μήνες στη διαμόρφωση του πεδίου της μάχης πριν ξεκινήσει τις μεγάλες επιθετικές επιχειρήσεις του εναντίον ενός ιρακινού στρατού που είχε αποδυναμωθεί από έναν πόλεμο που διήρκεσε σχεδόν μια δεκαετία εναντίον του γείτονα του Ιράν...
Η κλίμακα των δυνάμεων που αναπτύσσονται αυτήν τη στιγμή είναι πολύ μικρότερη από αυτήν του προαναφερθέντος ιστορικού σημείου αναφοράς, παρά το γεγονός ότι το Ιράν είναι περίπου 4 φορές μεγαλύτερο σε έκταση, πάνω από ~5 φορές πιο πυκνοκατοικημένο από το Ιράκ το 1991 και πολύ πιο αμυντικό από ό,τι ήταν ποτέ το Ιράκ του Σαντάμ!
Η προσπάθεια εξαναγκασμού ενός πολύ μεγαλύτερου κράτους με σημαντικά μικρότερη συγκέντρωση δύναμης (δηλαδή, περίπου 40.000 χερσαίους στρατιώτες το πολύ), επομένως, εισάγει άμεσους στρατηγικούς περιορισμούς που δεν μπορούν εύκολα να επιτευχθούν (αν όχι καθόλου!) μόνο μέσω της υποτιθέμενης «Υψηλής Τεχνολογίας» .
Το έδαφος του Ιράν επιδεινώνει αυτούς τους περιορισμούς, καθώς μεγάλα τμήματα της χώρας κυριαρχούνται από τραχιά ορεινά συστήματα που ευνοούν σε μεγάλο βαθμό τις αμυντικές επιχειρήσεις και είναι εφιαλτικά για όλους τους εισβολείς στρατούς που εξαρτώνται από τα σύγχρονα υλικοτεχνικά πλαίσια!
Σε τέτοια βάναυσα περιβάλλοντα, οι αμυνόμενες μονάδες μπορούν να εκμεταλλευτούν την απόκρυψη, το υψόμετρο και τις εσωτερικές γραμμές κίνησης για να επιβάλουν δυσανάλογες απώλειες σε οποιαδήποτε εισβάλλουσα δύναμη, ειδικά όταν χρησιμοποιούν Σύγχρονες Νάρκες Ξηράς, Πυροβολικό, Ρουκέτες, Drones και SRBMs...
Η ιστορία καταδεικνύει επανειλημμένα ότι το προαναφερθέν ορεινό έδαφος εξουδετερώνει πολλά πλεονεκτήματα που απολαμβάνουν οι φερόμενοι ως «τεχνολογικά προηγμένοι» εκστρατευτικοί στρατοί… στρατοί που (όπως σημείωνε ο
Clausewitz πολλά, πολλά χρόνια πριν )
βρίσκουν στα βουνά μια έντονη «επιβραδυντική μεταβλητή».
Μόνο και μόνο για αυτόν τον λόγο, η προοπτική διεξαγωγής συνεχών χερσαίων επιχειρήσεων από εξωτερικές δυνάμεις εντός του Ιράν είναι αδύνατη, ειδικά για οτιδήποτε πέρα από μικρές αψιμαχίες με τη χρήση ειδικών δυνάμεων... οι οποίες δεν θα εξαιρούνταν από τις προαναφερθείσες κυρώσεις...
Έτσι, η σύγκρουση συνεχίζει να περιστρέφεται γύρω από κοινωνικοοικονομικές αναταραχές, ανταλλαγές πυραύλων και τη σταδιακή διάβρωση των στρατιωτικών υποδομών αντί για αποφασιστικές εδαφικές μάχες, δεδομένης της αδυναμίας του επιτιθέμενου να συμμετάσχει σε τόσο μεγάλες επιδιώξεις.
Ο στρατηγικός στόχος του Ιράν δεν απαιτεί την κατάκτηση εδαφών ή την ήττα των δυτικών δυνάμεων σε συμβατικές μάχες πεδίου, αν και μπορεί να είναι ικανό και για τα δύο, δεδομένων των σύγχρονων ενόπλων δυνάμεών του και του πενιχρού, σκελετού των εχθρών του αυτή τη στιγμή...
Αντίθετα, απαιτεί την επιβολή επαρκούς οικονομικής αναστάτωσης και στρατιωτικής φθοράς για να αλλάξει τους πολιτικούς υπολογισμούς των αντιπάλων του, έτσι ώστε να καταστούν ανίκανοι να συνεχίσουν τον πόλεμο χωρίς τεράστιες κοινωνικοοικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες...
Διότι αν το κόστος της συνέχισης του πολέμου αυξηθεί ταχύτερα από τα αντιληπτά οφέλη, η πολιτική πίεση αναπόφευκτα θα συσσωρευτεί εντός των κρατών-συνασπισμών για την αναζήτηση διεξὀδου από τη σύγκρουση, ιδίως μεταξύ των διαφόρων Ασιατών και Ευρωπαίων υποτελών και σατραπειών της Αυτοκρατορίας των ΗΠΑ.
Τέτοιες δυναμικές έχουν διαμορφώσει την έκβαση πολυάριθμων συγκρούσεων στις οποίες η ισχυρότερη δύναμη αρχικά υπέθεσε ότι η υποτιθέμενη «τεχνολογική ανωτερότητα» θα εγγυόταν ταχεία επιτυχία... μόνο και μόνο για να καταρριφθεί από τις προαναφερθείσες περιοριστικές μεταβλητές εν καιρώ!
Ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας που διαμορφώνει το ευρύτερο στρατηγικό περιβάλλον είναι η δεινή θέση του Ισραήλ , το οποίο έχει ήδη εμπλακεί σε συνεχή πόλεμο από τα γεγονότα των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου και έκτοτε έχει ταλαιπωρηθεί σε διάφορα μέτωπα τα τελευταία χρόνια...
Από εκείνη τη στιγμή, πριν από 2 και πλέον χρόνια, το Ισραήλ λειτουργεί υπό συνεχή στρατιωτική κινητοποίηση, η οποία έχει ασκήσει σημαντική πίεση στην οικονομία του, στους πολιτικούς θεσμούς του και στην κοινωνική του συνοχή, με τους πολιτικούς θεσμούς του να λυγίζουν υπό πίεση...
Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού έχουν συρθεί σε παρατεταμένη στρατιωτική θητεία, ενώ η οικονομική δραστηριότητα έχει επανειλημμένα διαταραχθεί από τις απαιτήσεις της συνεχιζόμενης σύγκρουσης... όπου αρκετές εταιρείες, επιχειρήσεις κ.λπ. έχουν χρεοκοπήσει ή έχουν εγκαταλείψει οριστικά:
Με την πάροδο του χρόνου, τέτοιες πιέσεις συσσωρεύονται, διαβρώνοντας σταδιακά την αντοχή που απαιτεί κάθε κοινωνία για να διατηρήσει μακροχρόνιους πολέμους... ακόμη και μια κοινωνία που εξαρτάται από έναν πλούσιο προστάτη στο εξωτερικό (δηλαδή τις ΗΠΑ) , αν και ο εν λόγω προστάτης «οδεύει προς τις εξόδους» δεδομένων των διαφόρων επιδεινούμενων σοκ...
Διότι ακόμη και τα στρατιωτικοποιημένα κράτη τελικά αντιμετωπίζουν όρια ως προς το χρονικό διάστημα που μπορούν να διατηρήσουν μεγάλης κλίμακας κινητοποιήσεις χωρίς να βιώσουν εσωτερική κόπωση, και αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους Ισραηλινούς, οι οποίοι σταματούν να λειτουργούν χωρίς αμερικανικά πυρομαχικά και χρηματοδότηση!
Η είσοδος σε έναν ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο ενώ βρίσκεται ήδη υπό σημαντική πίεση, επομένως, παρουσιάζει σοβαρούς στρατηγικούς κινδύνους για το Ισραήλ, καθώς τα προαναφερθέντα όρια αρχίζουν τώρα να εμφανίζονται στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας των πολιτών... μιας κοινωνίας των πολιτών που βρίσκεται «στα σχοινιά» ( ...
εξαντλημένος καθώς πλησιάζει η ήττα ή η κατάρρευση ἐδῶ) εδώ και καιρό...
Η πρόσθετη πίεση από τις πυραυλικές επιθέσεις, την οικονομική αναστάτωση και την παρατεταμένη κινητοποίηση αναπόφευκτα θα εντείνουν τις υπάρχουσες πολιτικές διαιρέσεις εντός της κοινωνίας, οδηγώντας σε πολιτικές αναταραχές και συγκρούσεις σε εθνικό επίπεδο, οι οποίες, με τη σειρά τους, θα οδηγήσουν σε εμφύλιο πόλεμο.
Υπό αυτές τις συνθήκες, το ερώτημα δεν γίνεται απλώς το αν οι στρατιωτικές δυνάμεις μπορούν να συνεχίσουν να πολεμούν, αλλά και το αν η ευρύτερη κοινωνία μπορεί να αντέξει τα οικονομικά και κοινωνικά βάρη της παρατεταμένης σύγκρουσης, και για το Ισραήλ, η απάντηση είναι ένα «Όχι» χωρίς την παρουσία των ΗΠΑ...
Η στρατηγική αντοχή εξαρτάται τελικά από την αλληλεπίδραση μεταξύ των στρατιωτικών επιχειρήσεων και της πολιτικής σταθερότητας της κοινωνίας που τις υποστηρίζει, όπως διαπιστώνουμε σε όλες τις αποτυχημένες κοινωνίες... Μου έρχεται στο μυαλό η
ήττα της Ροδεσίας στον πόλεμο των Μπους, που διήρκεσε
δύο δεκαετίες...
Διότι αν αυτές οι πιέσεις συσσωρευτούν γρηγορότερα από ό,τι μπορούν να απορροφηθούν, η ικανότητα ακόμη και φερόμενων ως «τεχνολογικά προηγμένων» κρατών να διατηρήσουν παρατεταμένη σύγκρουση μπορεί να αρχίσει να αποδυναμώνεται, όπως είδαμε με τη Ροδεσία έναντι των διαφόρων πιο «πρωτόγονων» αφρικανικών πολιτοφυλακών εχθρών της...
Η τελική συνέπεια του Τρίτου Πολέμου του Κόλπου, λοιπόν... δεν έγκειται μόνο στα περιφερειακά στρατιωτικά αποτελέσματα, αλλά και στην καταστροφή της οικονομικής αρχιτεκτονικής που έχει στηρίξει την παγκόσμια ισχύ των ΗΠΑ για μισό αιώνα, μετά την άνοδό τους μετά τους Παγκόσμιους Πολέμους...
Αυτή η αρχιτεκτονική είναι το σύστημα των πετροδολαρίων, η ρύθμιση μέσω της οποίας το παγκόσμιο εμπόριο πετρελαίου τιμολογείται σε δολάρια ΗΠΑ και τα έσοδα που προκύπτουν επιστρέφουν στις αμερικανικές χρηματοπιστωτικές αγορές... γιατί αν το Ισραήλ, ο «μεγαλύτερος» σύμμαχος, βρεθεί σε αδιέξοδο, κανένας Αμερικανός σύμμαχος δεν είναι ασφαλής!
Για δεκαετίες, το σύστημα των πετροδολαρίων εγγυόταν τη συνεχή διεθνή ζήτηση για δολάρια, επειδή κάθε κράτος που επιθυμούσε να αγοράσει πετρέλαιο χρειαζόταν πρώτα πρόσβαση σε αποθέματα σε δολάρια ΗΠΑ... και χτίστηκε με βάση την de facto υπόθεση της στρατιωτικής υπεροχής των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία!
Οι εξαγωγείς πετρελαίου ανακύκλωσαν στη συνέχεια τα εν λόγω έσοδα σε αμερικανικά ομόλογα, μετοχές και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ενισχύοντας έτσι τα οικονομικά θεμέλια της αμερικανικής γεωπολιτικής κυριαρχίας... η οποία για άλλη μια φορά στηριζόταν στον μύθο της «αήττητης» στρατιωτικής δύναμης των ΗΠΑ.
Η καταστροφή αυτού του συστήματος ξεκίνησε τη στιγμή που το Ιράν άσκησε αδιαμφισβήτητη επιρροή στα Στενά του Ορμούζ ,
από τα οποία πρέπει να περάσει ένα μεγάλο μέρος της παγκόσμιας ενέργειας...
αλλά προς το παρόν δεν μπορεί, δεδομένων των αποφασιστικών ενεργειών του Ιράν να το κλείσει!
Ο έλεγχος αυτού του λεπτού θαλάσσιου διαδρόμου ουσιαστικά καθιστά το Ιράν τον de facto διαχειριστή των σταθμών διοδίων. Μία από τις πιο σημαντικές αρτηρίες στην παγκόσμια οικονομία... Μόνο το Ιράν καθορίζει προς το παρόν ποιος στην Ασία και τον Ειρηνικό θα λάβει τις εν λόγω εκροές και ποιος όχι.
Η στρατηγική συνέπεια είναι άμεση και αδιαμφισβήτητη, επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες δικαιολογούν εδώ και καιρό την παγκόσμια ναυτική τους παρουσία ισχυριζόμενες ότι από μόνες τους εγγυώνται ελεύθερες ροές ενέργειας στους ωκεανούς, ωστόσο αυτό τώρα αμφισβητείται άμεσα και υπερισχύει κατάφωρα!
Όταν το Ιράν καταδεικνύει ότι οι αμερικανικοί στόλοι δεν μπορούν να ανοίξουν ξανά το στενό παρά τις συνεχείς στρατιωτικές προσπάθειες, η αξιοπιστία αυτής της υπόσχεσης καταρρέει μπροστά σε όλο τον κόσμο, όπως βλέπουμε σήμερα με τις άξεστες απειλές του Τραμπ... να είναι άσχετες:
Οι εισαγωγείς και οι εξαγωγείς ενέργειας αναγνωρίζουν ότι η πρόσβαση στο πετρέλαιο του Κόλπου εξαρτάται πλέον από την καλή μεταχείριση του Ιράν και όχι από την εξάρτηση από την προστασία των ΗΠΑ, καθώς η εν λόγω προστασία δεν έχει φτάσει και δεν θα έρθει καθόλου, δεδομένης της φθαρμένης, αδύναμης κατάστασης του ναυτικού...
Σε αυτό το διάστημα εβδομάδων και μηνών (στο οποίο βρισκόμαστε τώρα στην αρχή!), το πετροδολάριο χάνει την στρατηγική εγγύηση ασφάλειας που το στήριζε για δεκαετίες... γιατί εδώ ο «Αυτοκράτορας» δεν έχει ούτε ρούχα ούτε μεγάλα μπαστούνια για να χτυπήσει τους εχθρούς του...
Οι συνέπειες εκτείνονται πολύ πέρα από τις αγορές συναλλάγματος, επειδή η αμερικανική ισχύς ανέκαθεν εξαρτιόταν από μια αύρα συντριπτικής στρατιωτικής αήττητης... και μετά το πέρας του προαναφερθέντος διαστήματος, δεν θα υπάρχει τέτοια αύρα ούτε για τους αντιπάλους των ΗΠΑ ούτε για τους υποτελείς τους...
Για γενιές, η Ουάσινγκτον καλλιέργησε την πεποίθηση ότι ακόμη και μια περιορισμένη δύναμη των ΗΠΑ θα μπορούσε να νικήσει γρήγορα και αποφασιστικά οποιονδήποτε περιφερειακό εχθρό... ωστόσο, αυτό πεθαίνει τη στιγμή που οι ΗΠΑ υπογράφουν μια συνθήκη ειρήνης με όρους που ευνοούν το Ιράν... καταρρίπτοντας για πάντα τον εν λόγω μύθο της «Ισχύος» των ΗΠΑ.
Αυτή η αντίληψη της αβίαστης ανωτερότητας αποθάρρυνε τους αντιπάλους από το να δοκιμάσουν άμεσα την αμερικανική ισχύ, επειδή το αναμενόμενο αποτέλεσμα φαινόταν προκαθορισμένο, και ένα αποτέλεσμα που δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί δεδομένης της «άχρηστης» φύσης της άμεσης αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ...
Μόλις αυτή η αύρα διαλύεται μέσω μιας στρατηγικής ήττας εναντίον του Ιράν, το αποτρεπτικό αποτέλεσμα που δημιουργούσε για δεκαετίες εξαφανίζεται αμέσως... και δημιουργείται ένα πλεονέκτημα, Θεωρητικά, για όλους τους αντιπάλους της Αμερικής να επιτεθούν από όλες τις κατευθύνσεις ταυτόχρονα...
Το διεθνές σύστημα εισέρχεται στη συνέχεια στην αντίθετη συνθήκη από το αξίωμα του Ρίγκαν της «ειρήνης μέσω της δύναμης», μια συνθήκη που περιγράφεται καλύτερα μέσω του αντίστροφου αξιώματος του «πολέμου μέσω της αδυναμίας», όπου ο παγκόσμιος πόλεμος και η σύγκρουση γίνονται πανταχού παρόντες σε λίγους μόνο μήνες.
Τα αντίπαλα κράτη που παρατηρούν την κατάρρευση της αμερικανικής αξιοπιστίας επανεκτιμούν αμέσως τους κινδύνους πρόκλησης των αμερικανικών δυνάμεων στις δικές τους περιοχές... και αυτό, με τη σειρά του, ωθεί διάφορους μικρότερους παίκτες (κράτη, υποκρατικούς παράγοντες, τρομοκράτες, πολέμαρχους, καρτέλ κ.λπ.) να επιτεθούν κι αυτοί!
Οι κυβερνήσεις στην Κίνα , τη Ρωσία , τη Βόρεια Κορέα και το Πακιστάν αναγνωρίζουν ότι η αποτρεπτική ασπίδα που προστατεύει τις θέσεις των ΗΠΑ έχει εξαφανιστεί... και σε αυτό το σημείο θα κάνουν τις κινήσεις τους, οι οποίες με τη σειρά τους θα συσσωρευτούν και θα επιδεινωθούν, επηρεάζοντας τους προαναφερθέντες μικρότερους παίκτες...
Ως εκ τούτου, μόλις εξαφανιστεί η αντίληψη του αήττητου, τα κίνητρα για ταυτόχρονες προκλήσεις σε πολλαπλά θέατρα αυξάνονται δραματικά, με αποτέλεσμα η ταυτόχρονη ύπαρξη των εν λόγω Σύνθετων Σοκ (Πόλεμος, Οικονομική Κρίση κ.λπ.) να παραλύει τις ΗΠΑ...
Στρατηγική πίεση αναδύεται στη συνέχεια από κάθε κατεύθυνση, καθώς οι αντίπαλοι δοκιμάζουν τα όρια των αμερικανικών δεσμεύσεων στην Ευρώπη, την Ανατολική Ασία και τη Μέση Ανατολή... με την εγκατάλειψη και την πτώση της τελευταίας στα χέρια του Ιράν να παρακινεί τους εχθρούς σε συλλογική, τιμωρητική δράση...
Η κατάρρευση της αποτροπής, επομένως, μετατρέπει έναν μόνο περιφερειακό πόλεμο σε μια παγκόσμια κρίση της αμερικανικής ισχύος... όπου η εν λόγω αδυναμία απλώς δεν τελειώνει με το τέλος της Αυτοκρατορίας, αλλά και με τον διαμελισμό του αμερικανικού έθνους και των λαών του...
Η καταστροφή μιας αύρας αήττητου, επομένως, παράγει καταρρακτώδεις στρατηγικές συνέπειες πολύ πέρα από το αρχικό πεδίο της μάχης... συνέπειες που βιώνουμε αυτή τη στιγμή καθώς η αναπόφευκτη υποχώρηση της Αμερικής από τη Μέση Ανατολή πλησιάζει όλο και περισσότερο...
Στο σύγχρονο διεθνές σύστημα, η κατάρρευση της αμερικανικής αξιοπιστίας εξαπολύει παρόμοιες πιέσεις, καθώς οι σύμμαχοι εγκαταλείπουν την εξάρτησή τους από την Ουάσιγκτον, ενώ οι αντίπαλοι εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες για να επεκτείνουν την επιρροή τους... βρισκόμαστε όμως στις πρώτες ημέρες της εν λόγω κατάρρευσης...
Η καταστροφή του πετροδολαρίου από το Ιράν, επομένως, σηματοδοτεί τη στιγμή που οι οικονομικοί, ναυτικοί και ψυχολογικοί πυλώνες της παγκόσμιας τάξης των ΗΠΑ διαλύονται ταυτόχρονα... και πολλαπλοί πόλεμοι ξεκινούν με εχθρούς που μοιράζονται τις διάφορες σφαίρες επιρροής τους...
Διότι
αυτό που βλέπουμε δεν είναι μια κίνηση προς μια Πολυπολική Παγκόσμια Τάξη, αλλά μάλλον
η αρχή μιας Νέας Σκοτεινής Εποχής, όπου ο αέναος πόλεμος, οι συγκρούσεις και οι αντιξοότητες αποτελούν τον κανόνα, όχι την εξαίρεση...
σε έναν Δαρβινικό και Χομπσιανό ανταγωνισμό « όλοι εναντίον όλων»...
