[ Σημ. Συντάκτη : Δεδομένου ότι σήμερα είναι τα 250ά γενέθλια του αμερικανικού πειράματος στη δημοκρατία, αυτό το άρθρο είναι ιδιαίτερα επίκαιρο, καθώς έρχεται μετά την προδοσία του Τραμπ, επιτιθέμενος στο Ιράν εκ μέρους του Ισραήλ, και καταδεικνύει για άλλη μια φορά τη σύγκρουση μεταξύ των αμερικανικών εθνικών συμφερόντων και της δύναμης του Ισραηλινού Λόμπι και της οικονομικής και μιντιακής του επιρροής — για να μην αναφέρουμε την τεράστια αύξηση του πλούτου του Τραμπ και της οικογένειάς του (τουλάχιστον 2,7 δισεκατομμύρια δολάρια).]
Το Κράτος είναι το πιο ψυχρό από τα ψυχρά τέρατα. Ψεύδεται ψυχρά· και αυτό είναι το ψέμα που ξεφεύγει από το στόμα του: «Εγώ το Κράτος, εγώ είμαι ο λαός».
~ Friedrich Nietzsche
Τοῦ Pierre Simon
Η καλύτερη κριτική της δημοκρατίας, η πιο «τεκμηριωμένη, σαφής, αυστηρή και αδυσώπητη» [1] είναι αναμφίβολα αυτή του Jean Haupt. Αφού ανέλυσε όλους τους μηχανισμούς της, δηλαδή τις ιδρυτικές της αρχές, την καθολική ψηφοφορία, την αρμοδιότητα των αιρετών αξιωματούχων, τα κόμματα, το κοινοβούλιο, την κυβέρνηση και τον αρχηγό του κράτους, ο Haupt καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η δημοκρατία είναι αντίθετη στα νόμιμα συμφέροντα των πολιτών καθώς και στα ανώτερα συμφέροντα του Έθνους. [2]
Αυτή είναι μια εκπληκτική, ακόμη και σκανδαλώδης δήλωση για τη συντριπτική πλειοψηφία των Δυτικών που ορκίζονται μόνο στη δημοκρατία, αλλά μήπως είναι ο Jean Haupt, σωστά; Ας ρίξουμε μια προσεκτική ματιά σε όλους τους μηχανισμούς της.
Θεμελιώδεις Αρχές της Δημοκρατίας
Η ιερή και απαραβίαστη τριλογία μασονικής προέλευσης «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα» είναι ο ακρογωνιαίος λίθος όλων των δημοκρατιών. Τρεις μαγικές λέξεις με έντονους συνειρμούς, αλλά που περιέχουν έναν ολόκληρο κόσμο αντιφάσεων. Είναι πράγματι αδύνατο. Με τα λόγια της Εγγλέζας ειδικού σε ανατρεπτικά κινήματα, Nesta H. Webster,
Για να υπάρχει πλήρης ελευθερία και ισότητα, τα δύο αυτά αλληλοαποκλείονται. Είναι δυνατό να υπάρχει ένα σύστημα πλήρους ελευθερίας στο οποίο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να συμπεριφέρεται όπως θέλει, να κάνει ό,τι θέλει με τα δικά του, να ληστεύει ή να δολοφονεί, να ζει, δηλαδή, σύμφωνα με τον νόμο της ζούγκλας, υπό την κυριαρχία του ισχυρότερου, αλλά εκεί δεν υπάρχει ισότητα. Ή μπορεί κανείς να έχει ένα σύστημα απόλυτης ισότητας, που να υποβιβάζει τους πάντες στο ίδιο νεκρό επίπεδο, να συντρίβει κάθε κίνητρο στον άνθρωπο να ξεπεράσει τους συνανθρώπους του, αλλά εκεί δεν υπάρχει ελευθερία. Έτσι, η Μασσωνική Στοά της Μεγάλης Ανατολής, συνδυάζοντας δύο λέξεις που ήταν πάντα ασυμβίβαστες, έριξε στην αρένα ένα μήλο της έριδος για το οποίο ο κόσμος δεν έπαψε ποτέ να μαλώνει από εκείνη την ημέρα μέχρι σήμερα, και το οποίο έχει διαιρέσει σε όλη τη διάρκεια τις επαναστατικές δυνάμεις σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα. [3]
Όσο για την "αδελφοσύνη", είναι η πιο κραυγαλέα απάτη:
Η Αδελφότητα, το αγαπημένο παιδί της δημοκρατίας, βαφτίστηκε σε ένα λουτρό αίματος [τη Γαλλική Επανάσταση του 1789], και αυτό δεν ήταν το τελευταίο! Ποτέ οι άνθρωποι δεν είχαν προδοθεί, μισηθεί, φθονηθεί, ληστευτεί, βασανιστεί, δολοφονηθεί, σφαγιαστεί τόσο πολύ όσο από τότε που η Αδελφότητα χαράχθηκε στο αέτωμα των δημόσιων κτιρίων μας. Αρκεί να διασχίσουμε την ιστορία των τελευταίων εκατόν πενήντα ετών για να παρατηρήσουμε ότι η δημοκρατία είναι ένας ενδημικός και διαρκής εμφύλιος πόλεμος. [4]
Έτσι, συνδυάζοντας τρεις όρους που είναι για πάντα ασύμβατοι, ο λαός και οι υποτελείς του, που μας κυβερνούν, έχουν εισαγάγει στην κοινωνική αρένα ένα μόνιμο μήλο της έριδος. Και ακριβώς λόγω αυτής της στρατηγικής του «διαίρει και βασίλευε» ο Louis-Ferdinand Céline, ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του περασμένου αιώνα, θεώρησε ότι η δημοκρατία ήταν το τέλειο κάλυμμα για την εβραϊκή δικτατορία. [5]
Στο βιβλίο «Ο Αγών μου», ο Adolf Hitler λέει τα εξής για τη δημοκρατία:
Η δημοκρατία έχει γίνει εργαλείο στα χέρια εκείνης της [εβραϊκής] φυλής που, λόγω των εσωτερικών της στόχων, πρέπει να αποφεύγει τα αναμμένα φώτα — όπως έκανε πάντα και θα κάνει πάντα. Μόνο ο Εβραίος μπορεί να επαινέσει έναν θεσμό που είναι τόσο διεφθαρμένος και ψεύτικος όσο και ο ίδιος. [7]
Όπως λέει ο εχθρός της μετριότητας, Ezra Pound: «Η δημοκρατία ορίζεται πλέον στην Ευρώπη ως "μια χώρα που διοικείται από Εβραίους" » [8]
Ελευθερία Σκέψης
Είναι εγγυημένη η ελευθερία της σκέψης σε μια δημοκρατία; Όχι, λέει ο Jean Haupt, επειδή
Οι άνδρες, στις μέρες μας, όποιοι κι αν είναι, όπου κι αν βρίσκονται, υπόκεινται, ώρα με την ώρα, στον δρόμο, στο γραφείο, στο εργοστάσιο, στο εργαστήριο, στην εργασία τους, στον ελεύθερο χρόνο τους και στις περισπασμούς τους, ακόμη και στην οικειότητα των σπιτιών τους, μέσω της εικόνας, του βιβλίου, του τύπου, του κινηματογράφου, του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, στη συνεχή, μόνιμη, επεμβατική, δηλωμένη ή ύπουλη, βάναυση ή δόλια δράση αντιδημοκρατικής προπαγάνδας. [9]
Ό,τι δεν συμβάλλει στη δόξα της δημοκρατίας είναι κρυμμένο. Και επειδή τα μέσα ενημέρωσης ανήκουν στους κυβερνώντες ολιγάρχες, έχουν τον πλήρη έλεγχο των πολιτικών υποθέσεων της χώρας. Η δημοκρατία με αυτή την έννοια είναι μια αυταρχική κυβέρνηση που δεν λέει το όνομά της. Δεν ανέχεται τη διαφωνία και λαμβάνει όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της για να τιμωρήσει όσους δεν τηρούν την επίσημη εκδοχή των πραγμάτων. Έτσι, για να το θέσω όπως ο Jean Haupt: «Οι ευτυχισμένοι πολίτες μιας δημοκρατίας είναι τόσο ελεύθεροι όσο αυτός που είναι καταδικασμένος σε θάνατο είναι ελεύθερος να κινείται, με αλυσίδες στα πόδια του, στα δύο τετραγωνικά μέτρα του κελιού του…» [10]
Ελευθερία του Τύπου
Κανένα συστημικό μέσο ενημέρωσης σήμερα δεν είναι ελεύθερο, δηλαδή ανεξάρτητο. Όλα βρίσκονται στα χέρια κάποιου τράστ ή χρηματοοικονομικού ομίλου, και το ίδιο στα χέρια ενός Θεού ξέρει ποιας άλλης οντότητας. Είτε είναι αριστερά είτε δεξιά, Δημοκρατικοί είτε Ρεπουμπλικάνοι, φιλελεύθεροι ή συντηρητικοί, είναι κακός αστυνομικός - καλός αστυνομικός .
Οι πληροφορίες που διαδίδονται στο κοινό λογοκρίνονται, φιλτράρονται και χειραγωγούνται πλήρως από τις κρυφές δυνάμεις που εξουσιάζουν τις κυβερνήσεις μας. Και αυτό χωρίς να αναφέρουμε τις πιέσεις που ασκούνται μέσω της ψευδούς διαφήμισης.
Σχετικά με αυτά τα ερωτήματα, αξίζει να διαβάσετε τα βιβλία του John Coleman « The Tavistock Institute of Human Relations: Shaping the Moral, Spiritual, Cultural, Political, and Economic Decline of the United States of America» , του Noam Chomsky « The Manufacture of Consent and Propaganda» και « How to Manipulate Opinion in a Democracy » του Edward Bernays, του πρωτοπόρου των εταιρικών δημοσίων σχέσεων και της προπαγάνδας, ο οποίος είχε να πει τα εξής για τη δημοκρατία:
Η συνειδητή και έξυπνη χειραγώγηση των οργανωμένων συνηθειών και απόψεων των μαζών είναι ένα σημαντικό στοιχείο στη δημοκρατική κοινωνία. Όσοι χειραγωγούν αυτόν τον αόρατο μηχανισμό της κοινωνίας αποτελούν μια αόρατη κυβέρνηση που είναι η πραγματική κυρίαρχη δύναμη της χώρας μας. ... Χειραγωγούμεθα, τα μυαλά μας διαμορφώνονται, οι προτιμήσεις μας διαμορφώνονται, οι ιδέες μας προτείνονται, σε μεγάλο βαθμό από ανθρώπους που δεν έχουμε ακούσει ποτέ. Αυτό είναι ένα λογικό αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο είναι οργανωμένη η δημοκρατική μας κοινωνία. Ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων πρέπει να συνεργάζεται με αυτόν τον τρόπο εάν πρόκειται να ζήσει μαζί ως μια ομαλά λειτουργούσα κοινωνία. ... Σε σχεδόν κάθε πράξη της καθημερινής μας ζωής, είτε στον τομέα της πολιτικής είτε των επιχειρήσεων, στην κοινωνική μας συμπεριφορά ή στην ηθική μας σκέψη, χειραγωγούμεθα από έναν σχετικά μικρό αριθμό ατόμων ... που κατανοούν τις νοητικές διαδικασίες και τα κοινωνικά πρότυπα των μαζών. Αυτοί είναι που κινούν τα νήματα που ελέγχουν το δημόσιο μυαλό. [11]
Οι άνθρωποι που μας εξουσιάζουν, τα κοσμοπολίτικα χρηματοοικονομικά καρτέλ που πλουτίζουν μέσω του πολέμου, της οικονομικής κερδοσκοπίας και της τοκογλυφίας, είναι πράγματι ισχυροί — ισχυροί στα αισχροκερδή χρήματά τους και στις απεριόριστες φιλοδοξίες τους. Μπορούν να αγοράσουν τα πάντα και οποιονδήποτε: τα πιο ισχυρά μέσα ενημέρωσης, είναι αυτονόητο, αλλά και επιστήμονες που ζουν με επιδοτήσεις, απατεώνες πολιτικούς που έβαλαν στην εξουσία, αριστερούς καθηγητές πανεπιστημίου που βλέπουν τη σωτηρία μόνο στο τέλος του καπιταλισμού. δημοσιογράφους, συντάκτες, ακτιβιστές, influencers και αποτυχημένους κάθε είδους, καθώς και διαβόητους hackers, όλοι έχουν μια τιμή. Στον υλιστικό μας κόσμο, τα πάντα μπορούν να αγοραστούν. [12]
Η αναζήτηση της αλήθειας, η αμφιβολία, οι αρχές, η ηθική, η ακεραιότητα, η αγάπη για μια καλή δουλειά, οι τύψεις συνείδησης, ο φόβος της θεϊκής τιμωρίας σχεδόν δεν υπάρχουν πια. Ο λαός γενικά έχει εξημερωθεί, έχει αποβλακωθεί, ακόμη και έχει υποταχθεί από το Χρυσό Μοσχάρι και τον μεταιχμιακό καπιταλισμό. Έχοντας χάσει την ηθική και πνευματική του πυξίδα, έχοντας χάσει την εθνική, πολιτιστική και εθνοτική του ταυτότητα, βρίσκεται αφοπλισμένος μπροστά στους παγκοσμιοποιητές ψυχοπαθείς που μας κυβερνούν.
Με απλά λόγια, όποιος ελέγχει το χρήμα και τον Τύπο ελέγχει τον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο οι δημοκράτες επιβάλλουν πρώτα την «ελευθερία του Τύπου» στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις απολυταρχικές χώρες που θέλουν να ιουδαϊσθούν ( Σημ. Πελασγικῆς : ἀκριβῶς ὅ,τι προέκυψε ἀπό τήν "ἀποκατάστασιν τῆς δημοκρατίας " , στήν χώρα μας, πού σέ 20 ἡμέρες θά πανηγυρίσουν γιά 52η χρονιά ) . Γνωρίζουν πολύ καλά ότι μέσω αυτής της παραβίασης «ο χείμαρρος της ανατροπής […] θα εισβάλει, ακαταμάχητος, επιτρέποντάς τους να εισβάλουν στο καθεστώς και να καταστρέψουν τους θεσμούς του». [13], [14]
Και σαν να μην έφταναν αυτά, οι δικτάτορες της δημοκρατίας θα στραφούν στις βόμβες όπως έκαναν στη Σερβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, τη Γάζα, την Ουκρανία και το Ιράν. «Καμία ελευθερία για τους εχθρούς της ελευθερίας», είπε ο Louis Antoine de Saint-Just, πολιτικός της Γαλλικής Επανάστασης που εκτελέστηκε με γκιλοτίνα στο Παρίσι στις 28 Ιουλίου 1784, στην Πλατεία της Επανάστασης (τώρα Πλατεία της Concorde) . [ Σημ. Πελασγ. Πλατείας Ὀμόνοιας , ἐκεῖ καί ὁ ὀβελίσκος τοῦ Λοῦξορ,μέ ὅ,τι σηματοδοτεῖ αὐτό ... ].
Καθολική ψηφοφορία
«Στην απόλυτη ισότητα, η οποία, εκ φύσεως, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει», επιμένει ο Jean Haupt, «οι δημοκράτες βασίζουν τον θεσμό της καθολικής ψηφοφορίας. Είναι η περίφημη αρχή "ένας άνθρωπος, μία ψήφος "». [15] Σε αυτό το σύστημα, η ψήφος των πιο τρελών, των πιο αγράμματων, των πιο αδαών, των πιο ηθικά και πολιτικά ανίκανων, των πιο εύκολα χειραγωγούμενων από την προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης έχει ακριβώς την ίδια αξία με την ψήφο των πιο έξυπνων, των πιο μορφωμένων, των λιγότερο χειραγωγούμενων και των πιο ηθικά και πολιτικά ικανών.
Δεδομένου ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού ανήκει στην λιγότερο ικανή ομάδα, αυτή η ομάδα είναι που εκλέγει τους υποψηφίους. Σε αυτό το σύστημα, προϋποτίθεται ότι η πλειοψηφία έχει καλύτερη αναδυόμενη κρίση από την κρίση των ομάδων που την αποτελούν, του μέσου πολίτη, και αντίστροφα, προϋποτίθεται ότι μια μειοψηφία δεν μπορεί ποτέ να έχει δίκιο. Αυτό είναι ψευδές και στις δύο περιπτώσεις. Η πλειοψηφία δεν έχει απαραίτητα δίκιο και συχνά η ελίτ των διαφωνούντων μειονοτήτων είναι η πιο ικανή.
Η δημοκρατία είναι επομένως η γνώμη των μέτριων. Με καλή κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης, αρκετά χρήματα, ψευδείς προεκλογικές υποσχέσεις και σε ορισμένες χώρες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, δόλια χειραγώγηση της ψήφου, όσοι πραγματικά κυβερνούν είναι επομένως σε θέση να εκλέξουν σχεδόν οποιονδήποτε.
Κόμματα Ενάντια στο Έθνος
Όλα λέγονται σε αυτό το απόσπασμα του António de Oliveira Salazar, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της Πορτογαλίας από το 1932 έως το 1968:
Προτείναμε την κατάργηση του καθεστώτος των κομμάτων, πεπεισμένοι ότι η κομματική οργάνωση, με τους αγώνες και την ασυμβατότητά της, τα συμφέροντα και τις επιρροές της, μας είχε φέρει μόνο παράλυση του Κράτους και κυβερνητική αστάθεια, μια παραποίηση της εθνικής εκπροσώπησης, μια ζύμωση εμφυλίου πολέμου. ... Το Έθνος τείνει ενστικτωδώς να ενώνει· τα κόμματα τείνουν να διχάζουν... [16]
Στο ίδιο πνεύμα, ακολουθεί και αυτό το απόσπασμα του Jean Haupt:
Η ύπαρξη πολλαπλών κομμάτων, με τις επιτροπές τους, τις εφημερίδες τους, τα φυλλάδιά τους, τις συναντήσεις τους, τα συνέδριά τους, τις παρελάσεις τους, τις διαδηλώσεις τους, διατηρούν στην ύπαιθρο, στον δρόμο, στο γραφείο, στο εργοστάσιο και μερικές φορές ακόμη και μέσα στις οικογένειες, μια ενδημική κατάσταση αναταραχής, διχασμού, εχθρότητας, μίσους, η οποία, σε περιόδους προεκλογικής εκστρατείας... μετατρέπεται σε κρίσεις, σε ξεσπάσματα πυρετού, σε έκρηξη οξυμένων παθών. Τα κόμματα είναι μια ζύμωση εμφυλίου πολέμου. [17]
Αλλά οι διαιρέσεις δεν είναι μόνο μεταξύ των κομμάτων, αλλά και εντός των ίδιων των κομμάτων. Κάθε κόμμα έχει ένα κέντρο, μια δεξιά, μια άκρα δεξιά, μια αριστερά και μια άκρα αριστερά, με τους ηγέτες και τους οπαδούς του, μερικές φορές τόσο παθιασμένους με την πλευρά τους σαν να ήταν αντίπαλο κόμμα. Και όταν οι εσωτερικές διαμάχες γίνονται σημαντικές, το κόμμα μπορεί μερικές φορές να διασπαστεί σε αρκετές εχθρικές παρατάξεις. Αυτή η δυναμική είναι ιδιαίτερα ορατή στις πολυπολιτισμικές κοινωνίες, όπου οι ανησυχίες που βασίζονται στην ταυτότητα εισέρχονται συχνά στον πολιτικό διάλογο. Σε τέτοια πλαίσια, ομάδες που ορίζονται από τη θρησκεία, την εθνικότητα, το φύλο, τη σεξουαλικότητα ή τις περιβαλλοντικές αξίες μπορούν να υπερασπιστούν τα συγκεκριμένα δικαιώματα και συμφέροντά τους.
Επιπλέον, πώς μπορεί κάποιος να είναι δημόσιος υπάλληλος, δικαστής, αστυνομικός, γιατρός ή δάσκαλος και να είναι μέλος ενός πολιτικού κόμματος; Ο καθένας θα τείνει να υπερασπίζεται την πολιτική του επιλογή, μερικές φορές εις βάρος της κοινότητας. Έτσι, αν το κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία είναι ο αντίπαλος του κόμματος οποιουδήποτε δημόσιου υπαλλήλου, ο τελευταίος θα είναι άπιστος στην κυβέρνηση της οποίας την πολιτική αποδοκιμάζει. Θα βλάψει και θα προδώσει τους φορολογούμενους που τον πληρώνουν, νομίζοντας ότι κάνει το σωστό, επειδή είναι πεπεισμένος ότι οι πολιτικές του κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία είναι επιβλαβείς για τη χώρα. Μάλιστα, όπως λέει ο Mário Saraiva, «όταν διακυβεύονται τόσο εθνικά όσο και κομματικά συμφέροντα, η εμπειρία μας διδάσκει ότι είναι μάταιο να ελπίζουμε σε μια λύση διαφορετική από τη θυσία του εθνικού συμφέροντος για το κομματικό συμφέρον». [18]
Η ασυμβατότητα μεταξύ κομματικού και εθνικού συμφέροντος είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη όταν πρόκειται για διεθνιστικά ή παγκοσμιοποιητικά κόμματα. Κάτω από διαφορετικά παραπλανητικά ονόματα, όλα αυτά τα κόμματα υποστηρίζουν το τέλος των εθνών, την έλλειψη συνόρων, την αντικατάσταση της μετανάστευσης από πληθυσμούς του Τρίτου Κόσμου, την οικονομική καταστροφή της μεσαίας τάξης, την αποβιομηχάνιση, τη δουλεία λόγω χρέους, την ανάμειξη φυλών, τη σεξουαλική δυστοπία και την παγκόσμια διακυβέρνηση. [19]
Οι άνθρωποι που τους εξέλεξαν δεν τους ενδιαφέρουν καθόλου. Μόλις αναλάβουν την εξουσία, η πολιτική τους προκατάληψη υπερισχύει των πάντων. Το παιχνίδι τους είναι να χειραγωγούν τους πληθυσμούς, κυρίως μέσω του φόβου, προκειμένου να τους αναγκάσουν κρυφά να αποδεχτούν πολιτικές επιλογές που θα αρνούνταν εν πλήρη γνώση των γεγονότων.
Κοινοβούλιο
Το κοινοβούλιο, το οποίο είναι προϊόν κομματικών αγώνων και πλειοψηφίας, λειτουργεί με τη σειρά του σε κομματική και πλειοψηφική βάση. Με άλλα λόγια, η κοινοβουλευτική δραστηριότητα είναι μόνο η επέκταση, εντός της συνέλευσης, των διαιρέσεων, των αγώνων και των αντιπαλοτήτων των κομμάτων. Το κοινοβούλιο είναι το θέατρο όπου συγκρούονται οι ιδεολογίες, ή απλώς τα συμφέροντα των κομμάτων. Είναι η εικόνα, σε μειωμένη κλίμακα, του δημοκρατικού έθνους. Το δημοκρατικό κοινοβούλιο, με πλειοψηφία και κομματική βάση, υποφέρει από το έμφυτο, αναπόφευκτο και ανίατο κακό, το οποίο ροκανίζει από πάνω μέχρι κάτω, σαν γάγγραινα, όλα τα δημοκρατικά καθεστώτα και χώρες: τη διαίρεση, τον εμφύλιο πόλεμο, λίγο πολύ ενδημικό και λίγο πολύ δηλωμένο. [20]
Πώς μπορείς να περιμένεις να είναι διαφορετικά; Οι βουλευτές εκλέγονται για να υπερασπιστούν το κόμμα τους και τα συμφέροντά του. Η έδρα τους στο κοινοβούλιο είναι πεδίο μάχης εναντίον άλλων βουλευτών από αντίπαλα κόμματα. Δεν ενδιαφέρονται τόσο για τα συμφέροντα της κοινότητας στο σύνολό της όσο για τα κομματικά συμφέροντα μεταξύ των κομμάτων και εντός του κόμματός τους. «Γι' αυτό το λόγο το κοινοβούλιο είναι απλώς ένα κλειστό πεδίο όπου συγκρούονται οι ιδεολογίες, αναμφίβολα, αλλά όπου συγκρούονται πάνω απ' όλα τα μίση και οι φιλοδοξίες». [21]
Ικανότητα και Ακεραιότητα των Αιρετών Αξιωματούχων
Τι απαιτείται από τους βουλευτές όσον αφορά την ικανότητα; Τίποτα, εκτός από το να μπορούν να διαβάζουν και να γράφουν. Δεν τους ζητείται πλέον καν να είναι εύγλωττοι: «η αφίσα, το φυλλάδιο και το διαφημιστικό σύνθημα αντικαθιστούν την ευγλωττία και, σε αυτές τις προεκλογικές εκστρατείες «νέου στυλ»... ο μεγαλύτερος σύμμαχος του υποψήφιου βουλευτή είναι τα χρήματα». [22]
Το να είσαι νέος και όμορφος, πονηρός και ικανός να ενεργείς και να κλαίς δημόσια όταν χρειάζεται είναι σημαντικά πλεονεκτήματα στη σημερινή αφυπνισμένη κοινωνία που ζει με τα συναισθήματα. Οι ψηφοφόροι γενικά δεν μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά μεταξύ λόγων και πράξεων. Πολλοί ψηφοφόροι αναπόφευκτα θα επιλέξουν τον πιο ελκυστικό και καλύτερο ομιλητή για να τους εκπροσωπήσει, ανεξάρτητα από τα άλλα προσόντα του. Το χάσμα μεταξύ πραγματικότητας και φαινομένων γίνεται αγεφύρωτο.
Αυτοί οι φιλόδοξοι πολιτικοί — με προσανατολισμό στις πολιτικές τους προτιμήσεις και χρηματοδότηση από πλούσιους δωρητές — θα είναι de facto υπόχρεοι σε αυτούς. Δεν θα είναι ελεύθεροι να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των ψηφοφόρων τους και, ειλικρινά, ούτως ή άλλως δεν τους ενδιαφέρει καθόλου. Δεν είναι αυτός ο σκοπός τους. Σε μια τέτοια περίπτωση, είναι αδύνατο η πλειοψηφία των αιρετών αξιωματούχων να αποτελούν πρότυπα αρετής, ακεραιότητας και αξιοπρέπειας, όπως θα έπρεπε να είναι όταν εκπροσωπούν ένα έθνος.
Δεν έπαιξε άραγε ο μανιακός φιλοσημίτης Ντόναλντ Τραμπ, που χρηματοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από τον Εβραίο δισεκατομμυριούχο Sheldon Adelson και τη σύζυγό του, ρόλο για το Ισραήλ; Πόσες υποσχέσεις έδωσε αυτός ο δουλικός υποστηρικτής της επαγγελματικής πάλης; Ούτε μία. Σε πόσους Εβραίους εγκληματίες έδωσε χάρη; Πολλούς. Και δεν υπακούει ο Emmanuel Macron στους τραπεζίτες Rothschild που τον έκαναν να εκλεγεί ; Τι γινόταν με τον Trudeau όταν ήταν πρωθυπουργός του Καναδά; Λοιπόν, όπως όλοι οι Νέοι Ηγέτες που εκπαιδεύτηκαν από το πλήθος του Νταβός, ακολούθησε τις εντολές τους εις βάρος των συμφερόντων του ίδιου του λαού του; Αυτοί οι ηγέτες είναι χυδαίες μαριονέτες στην υπηρεσία των παγκοσμιοποιητικών ελίτ, των οποίων τα συμφέροντα είναι αντίθετα με εκείνα των λαών και των εθνών που κυβερνούν. [23]
Κυβέρνηση και Αρχηγός Κράτους
Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι αδύνατο για την κυβέρνηση και τον αρχηγό του κράτους να είναι ισχυροί αν οι ηγέτες δεν υπηρετούν τον λαό που τους εξέλεξε, αν το κοινοβούλιο αποδυναμωθεί από κομματικές διαμάχες και αν τα μέλη του είναι ανίκανα. Αν τα θεμέλια είναι σαθρά, θα είναι και το υπόλοιπο οικοδόμημα. Το κράτος και ο ηγέτης του θα είναι δυσλειτουργικοί, όπως συμβαίνει σε όλες τις δυτικές δημοκρατίες σήμερα, οι οποίες ελέγχονται όλες από κοσμοπολίτες χρηματοδότες. Αλλά προσέξτε τις συνέπειες:
Η «δημοκρατία» των ειδώλων χρησιμεύει σήμερα για να κατεδαφίσει τους λαούς και τις φυλές και να κατασκευάσει, όπως ο «Φρανκενστάιν», μια γκρίζα και απρόσωπη ανθρωπότητα [που] ήλπιζε να είναι ομοιογενής. Αυτή η ψευδαίσθηση θα διαλυθεί γρήγορα: το φυλετικό χάος θα αναμορφώσει, αλλά σε αταξία, τους κληρονομικούς χαρακτήρες που προορίζονταν να διαλυθούν με διασταύρωση. Οι μαθητευόμενοι μάγοι στην υπηρεσία του ειδώλου θα έχουν προετοιμάσει ένα μέλλον στο οποίο η ανθρωπότητα μπορεί να μην επιβιώσει. [24]
Τελικά, η αληθινή δημοκρατία είναι δυνατή μόνο, έλεγε ο Αριστοτέλης, σε εθνικά ομοιογενείς κοινωνίες. Δεσπότες και τύραννοι ανέκαθεν κυβερνούσαν κοινωνίες με υψηλό βαθμό κατακερματισμού, όπως οι σημερινές δυτικές κοινωνίες. Μια πολυεθνική και πολυπολιτισμική κοινωνία είναι επομένως αναγκαστικά χαοτική, επειδή στερείται εντελώς από τη φιλία , μια θεμελιώδη έννοια που ορίζεται από τον Αριστοτέλη ως μια αδελφότητα ταυτότητας που έχει τις ρίζες της στο αίμα και τη σάρκα των πολιτών. Έτσι, το πολυεθνικό και πολυπολιτισμικό χάος εμποδίζει κάθε έκφραση φιλίας , την απαραίτητη προϋπόθεση για τη συνοχή και την κυριαρχία ενός λαού.
Ἀπό : theoccidentalobserver.net
Ἡ Πελασγική
.jpg)
