«Ἡ τραγωδία εἶναι τὸ τίμημα τῆς δόξης »
«Τὸ νὰ ὑπάρχεις σημαίνει νὰ ἀψηφᾶς ὅλα ὅσα σὲ ἀπειλοῦν. Τὸ νὰ εἶσαι ἐπαναστάτης δὲν σημαίνει νὰ συσσωρεύεις μιὰ βιβλιοθήκη ἀνατρεπτικῶν βιβλίων ἢ νὰ ὀνειρεύεσαι φανταστικὲς συνωμοσίες ἢ νὰ κατακτᾶς τὰ βουνά. Σημαίνει νὰ φτιάχνεις τὸν δικό σου νόμο. Νὰ βρίσκεις μέσα σου αὐτὸ ποὺ μετράει. Νὰ βεβαιώνεσαι ὅτι δὲν θὰ «θεραπευτεῖς» ποτὲ ἀπὸ τὴ νεότητά σου. Νὰ προτιμᾶς νὰ τοὺς στήνεις ὅλους στὸν τοῖχο παρὰ νὰ μένεις ξαπλωμένος. Νὰ λεηλατεῖς ὅ,τι μπορεῖ νὰ μετατραπεῖ σὲ νόμο σου, χωρὶς νὰ ἀνησυχεῖς γιὰ τὴν ἐμφάνισή σου.»
«Ὁ κόσμος μας δὲν θὰ σωθῇ ἀπὸ τυφλοὺς ἐπιστήμονες ἢ ἀπόμακρους μελετητές. Θὰ σωθῇ ἀπὸ ποιητὲς καὶ ἀγωνιστές, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ σφυρηλάτησαν τὸ «μαγικὸ σπαθὶ» γιὰ τὸ ὁποῖο μίλησε ὁ Ernst Jünger, τὸ πνευματικὸ σπαθὶ ποὺ κάνει τὰ τέρατα καὶ τοὺς τυράννους νὰ ὠχριοῦν. Ὁ κόσμος μας θὰ σωθῇ ἀπὸ τοὺς φρουροὺς ποὺ βρίσκονται στὰ σύνορα τοῦ βασιλείου καὶ τοῦ χρόνου.»
«Υἱοθετῶντας τὴν διασταύρωση ὡς ὁρίζοντά τους, οἱ περισσότερες χῶρες τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης εὐνόησαν τὰ μεταναστευτικὰ ρεύματα ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ ἢ τὴν Ἀφρική. Ὑπό το φῶς τῶν νέων νόμων, μέσῳ μιᾶς πλήρους ἀνατροπῆς τῆς ζωτικῆς ἠθικῆς, ὁ ἔνοχος ἔπαψε νὰ εἶναι αὐτὸς ποὺ κατέστρεψε τὸν λαό του, γιὰ νὰ γίνει αὐτὸς πού, ἀντίθετα, ἐργάστηκε γιὰ τὴ διατήρησή του. Δὲν ὑπάρχει ἱστορικὸ παράδειγμα πολιτισμοῦ ποὺ νὰ ἔχει ὠθήσει σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο τὴν ἄρνηση ἐπιβίωσης καὶ τὴ θέληση γιὰ αὐτοεξάλειψη. Τὸ φαινόμενο εἶναι ἀκόμη πιὸ διεστραμμένο στὸ ὅτι συνοδεύεται ἀπὸ ἐμφανεῖς ἐκδηλώσεις ἰσχύος, μιᾶς οἰκονομικῆς καὶ τεχνικῆς ἀποτελεσματικότητας ποὺ χρησιμεύει ὡς μάσκα γιὰ τὴν παρακμὴ καὶ καταφύγιο γιὰ τὶς δημιουργικὲς ἱκανότητες τῶν λαῶν εὐρωπαϊκῆς καταγωγῆς. Αὐτὴ ἡ ἐναλλαγὴ συνέπεσε μὲ ἕνα ἀντίθετο κίνημα στὴν Ἀφρική, τὴν Ἀσία καὶ γενικὰ ἐκτὸς τῶν ὁρίων τοῦ πρώην «λευκοῦ κόσμου».
Παντοῦ, ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τῆς ἀποαποικιοποίησης, μειονότητες εὐρωπαϊκῆς καταγωγῆς ἀποκλείστηκαν ἢ ἐκδιώχθηκαν μὲ βία. Αὐτὴ ἡ ἐξάλειψη πραγματοποιήθηκε στὸ ὄνομα τῆς ἀρχῆς τῆς ἐθνικῆς ὁμοιογένειας, τὴν ὁποία οἱ Δυτικοὶ εἶναι οἱ μόνοι ποὺ ἀποκηρύσσουν. Ἂν ἔχουν φτάσει σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο, εἶναι σὲ ἐξιλέωση γιὰ τὴ συλλογική τους αὐτοκτονία στοὺς δύο παγκόσμιους πολέμους.»
«Ὅ,τι καὶ ἂν λέει ἡ ψευδὴς καὶ ἰδιοτελὴς προπαγάνδα, τὰ πολυεθνικὰ κράτη εἶναι ἀναπόφευκτα καταδικασμένα σὲ διαιρέσεις καὶ διχασμένες θρησκευτικὲς πεποιθήσεις. Τὰ σύνορά τους δὲν εἶναι μόνο ἐξωτερικά, ἀλλὰ καὶ ἐσωτερικά. Διασταυρώνονται μεταξὺ πολλαπλῶν καὶ ἀντίθετων δεσμῶν, δημιουργῶντας τόσες πολλὲς γραμμὲς ρήξης.»
«Ὅσο πιὸ «σύγχρονος» ὁ ἄνθρωπος, δηλαδή, ἀστικοποιεῖται, τόσο περισσότερο μεγαλώνει τὸ μῖσος του γιὰ τὴ φύση. Πιστεύει ὅτι ἀγαπᾶ τὰ ζῶα, ἐνῷ καταδικάζει τοὺς κυνηγούς, γιὰ παράδειγμα, χωρὶς νὰ βλέπει ὅτι ἔτσι ὑπακούει σὲ μιὰ συμπονετικὴ ἠθικὴ ξένη πρὸς τὴ φύση. Στὴν πραγματικότητα, αὐτὸ ποὺ μισεῖ στοὺς κυνηγοὺς εἶναι τὸ μέρος της ζωικότητας, τῆς ἀληθινῆς φύσης καὶ τῆς ἀγριότητας ποὺ διατηρεῖται ἀκόμα σὲ αὐτούς.»
«Ὁ ἄνθρωπος «καθαυτὸς» τοῦ Διαφωτισμοῦ δὲν ὑπάρχει. Ὑπάρχουν μόνο συγκεκριμένοι ἄνθρωποι, γιοὶ μιᾶς κληρονομιᾶς, μιᾶς γῆς, μιᾶς ἐποχῆς, ἑνὸς πολιτισμοῦ, μιᾶς ἱστορίας, μιᾶς παράδοσης ποὺ ἀποτελοῦν τὸ πλαίσιο τοῦ πεπρωμένου τους.»
«Ἐλπίζω ὅτι στὸ μέλλον θὰ συνεχίσουμε νὰ ἀκοῦμε τὸν ἁπαλὸ ἦχο τῶν καμπανῶν τῶν ἐκκλησιῶν ἀπὸ τὸ καμπαναριὸ τοῦ χωριοῦ μου καὶ τοὺς πύργους τῶν καθεδρικῶν ναῶν μας. Ἀλλὰ ἐλπίζω ἀκόμη περισσότερο ὅτι οἱ προσευχὲς ποὺ ἐκφωνοῦνται κάτω ἀπὸ τοὺς θόλους τους θὰ ἀλλάξουν. Ἐλπίζω ὅτι κάποιος θὰ πάψει νὰ ζητάει συγχώρεση καὶ ἔλεος καὶ ἀντ' αὐτοῦ θὰ ζητάει δύναμη, ἀξιοπρέπεια καὶ ἐνέργεια.»
«Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ὑλισμό, ἡ παράδοση δὲν ἐξηγεῖ τὸ ἀνώτερο μέσῳ τοῦ κατώτερου, τὴν ἠθικὴ μέσῳ τῆς κληρονομικότητας, τὴν πολιτικὴ μέσῳ τῶν συμφερόντων, τὴν ἀγάπη μέσῳ τῆς σεξουαλικότητας. Ὡστόσο, ἡ κληρονομικότητα ἔχει τὸν ρόλο της στὴν ἠθικὴ καὶ τὸν πολιτισμό, τὸ συμφέρον ἔχει τὸν ρόλο του στὴν πολιτικὴ καὶ ἡ σεξουαλικότητα ἔχει τὸν ρόλο της στὴν ἀγάπη. Ὡστόσο, ἡ παράδοση τὰ ἱεραρχεῖ. Κατασκευάζει τὴν προσωπικὴ καὶ συλλογικὴ ὕπαρξη ἀπὸ πάνω πρὸς τὰ κάτω.»
«Δύναμη καὶ ὀμορφιά. Ἡ Ἰλιάδα δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ποίημα γιὰ τὸν Τρωικὸ Πόλεμο, ἀφορᾶ τὴ μοῖρα ὅπως τὴν κατανοοῦσαν οἱ Βορειοανατολικοὶ πρόγονοί μας, εἴτε ἦταν Ἕλληνες, Κέλτες, Γερμανοί, Σλάβοι ἢ Λατῖνοι. Ὁ ποιητὴς τραγουδᾶ γιὰ τὴν ἀριστοκρατία ἀπέναντι στὸν πόλεμο, τοὺς γενναίους ἥρωες ποὺ σκοτώνουν καὶ πεθαίνουν, τὴ θυσία ὅσων ὑπερασπίζονται τὴν πατρίδα τους, τὶς λῦπες τῶν γυναικῶν, τὸν ἀποχαιρετισμὸ τοῦ πατέρα στὸν γιό του ποὺ συνεχίζει νὰ ζεῖ, τὴν ἔνταση τῶν γηρατειῶν. Τραγουδᾶ γιὰ πολλὰ ἄλλα πράγματα: τὶς φιλοδοξίες τῶν βασιλιάδων, τὴ ματαιοδοξία τους, τὶς διαμάχες τους. Τραγουδᾶ γιὰ τὴν ἀνδρεία καὶ τὴ δειλία, τὴ φιλία, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν τρυφερότητα. Γιὰ τὴν ἀνάγκη γιὰ δόξα ποὺ ἀνεβάζει τοὺς ἀνθρώπους στὸ ὕψος τῶν θεῶν».
~ Dominique Venner
ἀπό τά βιβλία :
« The Shock of History: Religion, Memory, Identity » (Τό Σόκ τῆς Ἱστορίας: Θρησκεία, Μνήμη, Ταυτότητα )
« Un samouraï d'Occident: Le Bréviaire des insoumis » ( Ἕνας Σαμουράϊ τῆς Δύσης: Ἡ Σύνοψη τῶν Ἐπαναστατῶν )
« Histoire et Tradition des Européens : 30000 ans d'identité » ( Ἱστορία καί Παράδοση τῶν Εὐρωπαίων: 30.000 Χρόνια Ταυτότητας)
Ὀλιγάρκεια
Σὰν τί προσμένει ἀπὸ σὲ ὁ ποιητής, Ἀπόλλωνα;
Ποιά τάχα χάρη σου ζητᾶ, καθὼς ἀπ τὸ κροντήρι
χύνοντας νιόβγαλτο κρασὶ κάνει σπονδὴ σὲ σένα;
Ὄχι, δὲν σοῦ ζητάει αὐτὸς τὰ πλούσια βοσκοτόπια
τῆς Σαρδηνίας κι οὔτε βοδιῶν κοπάδια της Καλαβρίας
Οὔτε χρυσάφι λαχταράει ἀπὸ τὶς Ἰνδίες καὶ φίλντισι ἤ
τοὺς ἀγροὺς ποὺ ἁπαλὰ μὲ τὰ νερά του
τὸ ἥσυχο ποτάμι ὁ Λίρης γλείφοντας ποτίζει.
Ἄλλοι ἂς κλαδεύουν καὶ ἂς τρυγοῦν
τῆς Καμπανίας τ’ ἀμπέλια ποὺ ἡ τύχη τους ἐδώρισε.
κι ὁ ἔμπορος ὁ πλούσιος ἂς πίνει
ἀπὸ τὰ χρυσᾶ κύπελλα γλυκὸ κρασί
ποὺ ἀπέκτησε ἐδῶ κομίζοντας ἐκλεχτή πραμάτεια
ἀπ τὴ Συρία. Θὰ ἦταν ἀλήθεια ἀγαπημένος τῶν Θεῶν,
ἀφοῦ τρεῖς καὶ τέσσερις φορὲς τὸν χρόνο ἐδιάβη
ἀτιμώρητα καὶ ἀνέβλαβα τὸ πέλαγος τὸ Ἀτλαντικό.
Τίποτε δὲν ζητῶ ἀπὸ αὐτά.
μένα μὲ θρέφουν λίγες ἐλιές, ραδίκια ἀπὸ τὸ βουνὸ κι οἱ ταπεινὲς μολόχες.
Γιέ τῆς Λητώς, ἄμποτε νὰ μοῦ χαρίζεις ὑγεία καὶ καθάριο νοῦ
νὰ χαίρομαι ὅσα ἔχω, σὲ ἄθλια νὰ μὴν πέσω γηρατειά
Κι ἂς μοῦ εἶναι πάντα βολετὸ νὰ κρούω τὴν κιθάρα.
Ὡδές Ὁρατίου ( Βιβλίο 1, 31 )
Ἡ Πελασγική
