Γιατί μᾶς μισοῦν ; ( μέρος Β΄)

...στο εβραϊκό εσχατολογικό μυαλό, υπάρχει ένας συνεχιζόμενος πόλεμος μεταξύ Ρώμης και Ιερουσαλήμ, ότι είμαστε η Ρώμη και ότι είμαστε έτοιμοι να καταστραφούμε ενώ ο Ναός πρόκειται να ξαναχτιστεί, εξηγείται σε μεγάλο βαθμό το μίσος των Εβραίων κατά των Λευκών...

... η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν είναι μόνο το καταπιεσμένο όνειρο της Ευρώπης ως πολιτικού εγχειρήματος. Ως κληρονόμος της Κλασικής Ελλάδας, από όπου κατέβηκε ο αληθινός Λόγος, η Ρώμη ήταν η μεγαλύτερη διαμορφωτική δύναμη του ευρωπαϊκού πολιτισμού. 

... η ύψιστη σκέψη της Ρώμης βρίσκεται στην ελληνορωμαϊκή φιλοσοφική παράδοση, που συνδέει τη λογική, την επιστήμη, τη μεταφυσική και την ηθική. Αυτή είναι η πνευματική κληρονομιά που πρόδωσε η Ρώμη αφήνοντας την Ιερουσαλήμ να κατακτηθεί...

... αν ο Κωνσταντίνος ήταν Στωικός αντί για Χριστιανός, το ρωμαϊκό κράτος-πολιτισμός θα μπορούσε να είχε ένα εξίσου πολλά υποσχόμενο μέλλον. Ο Σωκράτης, η ηρωική μορφή της φιλοσοφίας, θα μπορούσε να ήταν για εμάς ό,τι είναι ο Κομφούκιος για τους Κινέζους

Τοῦ Laurent Guyénot

 Εβραίοι εναντίον Ρώμης

Ας ρωτήσουμε τον Sigmund Freud. Μεγάλωσε σε μια ανατολικοευρωπαϊκή εβραϊκή οικογένεια από τη Γαλικία, τότε μέρος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και τώρα στην Ουκρανία. Ο πατέρας του, Jakob, ήταν έμπορος μαλλιού και περιγράφεται ως άνθρωπος που είχε χασιδικές διασυνδέσεις. Ο μαθητής και πρώτος βιογράφος του Freud, Ernest Jones, δήλωσε ότι ο Freud «ένιωθε τον εαυτό του Εβραίο μέχρι το κόκκαλο, και προφανώς αυτό σήμαινε πολλά για αυτόν».[6] Ο ίδιος ο Freud αναφέρθηκε στην βαθιά ριζωμένη εβραϊκή του καταγωγή σε μια ομιλία που γράφτηκε για τη Στοά B'nai B'rith της Βιέννης, στην οποία είχε ενταχθεί σε ηλικία σαράντα ετών. Ανέφερε την «ακαταμάχητη έλξη» και τις «σκοτεινές συναισθηματικές δυνάμεις» του Ιουδαϊσμού πάνω του.[7] (Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο μου για τον Freud ).

Στην Ερμηνεία των Ονείρων (1899), ο Freud έγραψε ότι η εβραϊκή του ταυτότητα πήρε από νεαρή ηλικία τη μορφή μιας ταύτισης με τον Καρχηδόνιο στρατηγό Αννίβα και τη φαντασίωση της «εκδίκησης από τους Ρωμαίους»:

Έτσι, η επιθυμία να πάω στη Ρώμη έχει γίνει στην ονειρική μου ζωή η μάσκα και το σύμβολο μιας σειράς θερμά αγαπημένων επιθυμιών, για την πραγματοποίησή τους έπρεπε να εργαστεί κανείς με την επιμονή και την αποφασιστικότητα του Καρχηδονιακού στρατηγού, αν και η εκπλήρωσή τους κατά καιρούς φαινόταν τόσο μακρινή όσο η μακρόχρονη επιθυμία του Αννίβα να εισέλθει στη Ρώμη.[8]

Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα μαρτυρία που αντικατοπτρίζει μια ευρέως διαδεδομένη εβραϊκή στάση απέναντι στη Ρώμη. Στο ίδιο απόσπασμα, ο Freud έγραψε ότι η Ρώμη ήταν για αυτόν ένα «σύμβολο» της Καθολικής Εκκλησίας. Αλλά υπάρχει πολύ περισσότερο από μια συμβολική σχέση μεταξύ της αυτοκρατορικής Ρώμης και της παπικής Ρώμης. Στη ραβινική κουλτούρα, οι δύο είναι ουσιαστικά ταυτόσημες. Η αυτοκρατορική Ρώμη μετατράπηκε σε Χριστιανισμό στην Ύστερη Αρχαιότητα, αλλά εξακολουθεί να είναι Ρώμη.

Ο λόγος για τον οποίο η Ρώμη έγινε μυθικός εχθρός στην εβραϊκή κουλτούρα δεν είναι επειδή κατέστρεψε την Καρχηδόνα το 146 π.Χ., ωστόσο - αν και ως φοινικική πόλη, η Καρχηδόνα θεωρούνταν από τους Εβραίους αδελφοποιημένη πόλη με το Ισραήλ, και σύμφωνα με μια εύλογη θεωρία , πολλοί Καρχηδόνιοι υιοθέτησαν την εβραϊκή ταυτότητα μετά την καταστροφή του πολιτισμού τους. Η εβραϊκή δυσαρέσκεια εναντίον της Ρώμης δικαιολογείται, φυσικά, κυρίως από τη μνήμη του πρώτου Ρωμαιοεβραϊκού Πολέμου και την πυρπόληση του Ναού το 70 μ.Χ. Πολύ νωρίς, η Ρώμη αναγνωρίστηκε ως η τέταρτη αυτοκρατορία του οράματος του Δανιήλ, η οποία θα καταστραφεί πριν ο Θεός εγκαθιδρύσει την αιώνια βασιλεία του στην Ιερουσαλήμ.

Η Ρώμη αναγνωρίστηκε επίσης ως Εδώμ, ο αρχετυπικός εχθρός του Ισραήλ, που καταγόταν από τον αδελφό του Ιακώβ, τον Ησαύ, και έτσι απέκτησε έναν διιστορικό ρόλο στο βιβλικό δράμα Ισραήλ εναντίον Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τον  Israel Yuval,

Ο Ραββίνος Ακίμπα [περίπου 50-135 μ.Χ.] φαίνεται να ήταν ο πρώτος που κατανόησε την Εδώμ ως μετωνυμία της Ρώμης. Ερμήνευσε το εδάφιο «ένα αστέρι [kokhav] θα βγει από τον Ιακώβ» (Αριθμοί 24:17) ως προφητεία που αναφέρεται στον Μπαρ Κόχμπα, επειδή τα επόμενα εδάφια συνεχίζουν: «Ο Εδώμ θα απογυμνωθεί. ... Από τον Ιακώβ θα ασκηθεί κυριαρχία και οι επιζώντες μιας πόλης θα καταστραφούν» (Αριθμοί 24:18-19), όπου η «πόλη» ερμηνεύεται ως Ρώμη.[9]

Αν και η διασπορά των Εβραίων προϋπήρχε πολύ των Ρωμαιοεβραϊκών πολέμων, έγινε κοινώς κατανοητή ως Γκαλούτ Εδώμ, «η εξορία του Εδώμ». Στο Gittin 56β-57β του Βαβυλωνιακού Ταλμούδ, τα όπλα του Ησαύ στη Γένεση 27:22 ερμηνεύονται ως «το πονηρό βασίλειο της Ρώμης, το οποίο κατέστρεψε τον Ναό μας, έκαψε το Ιερό μας και μας εξόρισε από τη γη μας». Το ίδιο απόσπασμα επικαλείται το Ιεζ. 25:14: «Και θα επιβάλω την εκδίκησή μου στον Εδώμ διαμέσου του λαού μου Ισραήλ».

Ο Τίτος, ο οποίος ήταν άμεσα υπεύθυνος για την πυρπόληση του Ναού και τη λεηλασία των χρυσών ιερών αντικειμένων του - που απεικονίζονται διάσημα στην Αψίδα του Τίτου στη Ρώμη ( φωτό ἀριστερά ) - είναι ένας από τους κακοποιούς στο Ταλμούδ, ο οποίος τιμωρήθηκε δεόντως, διαβάζουμε στο Gittin 56β, από ένα κουνούπι που εισήλθε στον εγκέφαλό του από τη μύτη του και τον βασάνισε για επτά χρόνια.

Καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η εβραϊκή προφητική φαντασία συνέχισε να συνδέει την ανοικοδόμηση του Τρίτου Ναού με την εκδίκηση του Θεού εναντίον της Ρώμης. Από εσχατολογικής-μεσσιανικής άποψης, η Ρώμη περιλάμβανε την Ανατολική Ρωμαϊκή (ή Βυζαντινή) Αυτοκρατορία, αλλά και όλα τα Δυτικά βασίλεια που παρέμειναν υποταγμένα στην εξουσία της παπικής Ρώμης - συμπεριλαμβανομένης, φυσικά, της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (του Πρώτου Ράιχ). Ολόκληροι οι απόγονοι της αρχαίας Ρώμης ήταν ο Εδώμ, που προοριζόταν για την εκδίκηση του Θεού, όπως προφητεύτηκε για παράδειγμα στον Ησαΐα 34:5 και στον Ψαλμό 137:7.

Ο μεγάλος πολιτικός και λόγιος Isaac Abravanel (1437-1508) είναι ένας σημαντικός συνδημιουργός αυτής της αντι-ρωμαϊκής εσχατολογικής μυθολογίας. Το 1492, μετά το Διάταγμα της Αλάμπρα ( Πελασγ. ἔχουμε γράψει παλαιώτερα ἐδῶ ) από τους Καθολικούς Μονάρχες Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας και Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης, επέλεξε την εξορία αντί της προσηλυτισμού και κατέφυγε στην Ιταλία. Βαθιά αγανακτισμένος με τα χριστιανικά βασίλεια, δημοσίευσε εσχατολογικές συνθήκες στις οποίες η εκδίκηση κατά της Ρώμης κατείχε κεντρική θέση (η Ισπανία και η Πορτογαλία βρίσκονταν τότε στη διαδικασία να γίνουν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία). Σύμφωνα με τον βιογράφο του Benzion Netanyahu, «Η εκδίκηση είναι το θέμα που τονίζεται συχνότερα στα μεσσιανικά γραπτά του Abravanel,... η πρώτη πράξη στο μεσσιανικό δράμα, το σημείο εκκίνησης όλων των κατακλυσμικών εξελίξεων καθώς και η βάση για την ίδια τη λύτρωση».[10]

Τελικά, η μνήμη των Ρωμαιοεβραϊκών πολέμων έπαιξε σημαντικό ρόλο στην άνοδο του σύγχρονου Σιωνισμού. Στον γερμανόφωνο κόσμο, προσωπικότητες όπως ο Moses Hess (συγγραφέας του « Ρώμη και Ιερουσαλήμ ») και ο Theodor Herzl (συγγραφέας του «Το Εβραϊκό Κράτος » και ιδρυτής του Σιωνιστικού Κογκρέσου) αντιμετώπισαν την εβραϊκή ιστορία μέσα από ένα σύγχρονο εθνικιστικό πρίσμα που διαμορφώθηκε από το έργο του Heinrich Graetz, του οποίου η πολύτομη « Ιστορία των Εβραίων» έγινε η πιο σημαντική εβραϊκή ιστορία. Ο τέταρτος τόμος, αφιερωμένος στην περίοδο γύρω από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και μετά, ήταν ο πρώτος που δημοσιεύτηκε, το 1853. Ως παράδειγμα της επιρροής αυτής της ιστοριογραφίας στον Σιωνισμό, μπορούμε να σημειώσουμε ότι ο David Ben-Gurion, γεννημένος ως David Grün, πήρε το όνομα ενός Εβραίου ηγέτη που πολέμησε εναντίον των ρωμαϊκών λεγεώνων.[11]

Ο Benjamin Netanyahu ενσαρκώνει μια σύνθεση αυτών των παραδόσεων, καθώς ο πατέρας του ήταν προσωπικός γραμματέας του υπερσιωνιστή Ze’ev Jabotinsky και διάσημος μελετητής του μεσαιωνικού Ιουδαϊσμού, με μεγάλο θαυμασμό για τον Abravanel. Αυτό το υπόβαθρο βοηθά στην κατανόηση του τι εννοεί ο νυν πρωθυπουργός με τη λέξη «Ρώμη», στο σύντομο βίντεο που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2025, στο οποίο εξέφρασε την άποψή του ότι εξακολουθεί να υπάρχει πόλεμος μεταξύ Εβραίων και Ρώμης. Οι Εβραίοι έχασαν τον πρώτο αιώνα μ.Χ., αλλά τώρα πρόκειται να κερδίσουν, φάνηκε να υπονοεί ο Netanyahu. Σχολίαζε το πρόσφατο βιβλίο του Barry Strauss « Εβραίοι εναντίον Ρώμης» , το οποίο καλύπτει τον Εβραϊκό Πόλεμο από το 66 έως το 74 μ.Χ., την Εξέγερση της Διασποράς από το 116 έως το 117 και την Εξέγερση του Bar Kokhba από το 132 έως το 136. «Ελπίζω», γράφει ο Strauss στην εισαγωγή του, «ότι η ιστορία αυτής της περιόδου, αυτοί οι άνθρωποι και αυτοί οι αγώνες, θα προσφέρουν ένα πλαίσιο για τη σύγκρουση των πολιτισμών που βλέπουμε σήμερα και θα σφυρηλατήσουν μια βαθύτερη κατανόηση των δυνάμεων που τους ωθούν».[12] Το έκανε αυτό, προφανώς, για τον Netanyahu.

Σημειώστε καλά ότι η φράση «σύγκρουση πολιτισμών» εφαρμόζεται εδώ στους Ρωμαιοεβραϊκούς πολέμους. Αυτό ισχύει και στον ίδιο τον τίτλο ενός άλλου βιβλίου για τα ίδια ιστορικά γεγονότα: του Martin Goodman, « Ρώμη και Ιερουσαλήμ: Η Σύγκρουση των Αρχαίων Πολιτισμών» (2007). Το υπονοούμενο είναι ότι η σύγκρουση πολιτισμών που έχει ενορχηστρώσει το Ισραήλ μεταξύ της Δύσης και του αραβο-μουσουλμανικού κόσμου δεν είναι παρά ένα επεισόδιο της πραγματικής σύγκρουσης που ξεκίνησε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, μεταξύ Ρώμης και Ιερουσαλήμ.

Προτείνω, επομένως, τη θεωρία ότι αυτό που βιώνουμε ως εβραϊκό μίσος εναντίον των «Λευκών» έχει στον πυρήνα του μια μεσσιανική-αποκαλυπτική λαχτάρα για την εκδίκηση του Θεού εναντίον της Ρώμης, με την ίδια τη Ρώμη να γίνεται κατανοητή όχι μόνο ως ο καταστροφέας του Ναού, αλλά και ως η τελευταία στη σειρά των εχθρικών αυτοκρατοριών που ξεκίνησαν με την Ασσυρία και τη Βαβυλώνα στην βιβλική ιστορία, και ως ο αρχετυπικός Εδώμ, ο αιώνιος εχθρός του Ισραήλ.

Αυτή η οπτική επιλύει την αντίφαση που αναφέρθηκε παραπάνω σχετικά με την αμφιλεγόμενη σχέση μεταξύ Εβραίων και λευκής ταυτότητας: Οι Εβραίοι μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται ως λευκοί όταν αυτό εξυπηρετεί τους σκοπούς τους, αλλά στο θεμελιώδες επίπεδο της εβραϊκής τους ταυτότητας, οι Εβραίοι δεν είναι λευκοί επειδή δεν είναι Ρωμαίοι. Όταν οι Εβραίοι εκφράζουν το μίσος τους προς τους λευκούς -ειδικά τους λευκούς άνδρες, η σχέση τους με τους shiksa είναι διαφορετικής φύσης- υπάρχει πάντα, στο παρασκήνιο, αυτή η δίψα για εκδίκηση εναντίον της Ρώμης.

Οι περισσότεροι Εβραίοι μπορεί να μην μας βλέπουν ως Ρωμαίους, αλλά η γνωστική τους ελίτ μας βλέπει, και είναι αυτή που διαμορφώνει το γνωστικό πλαίσιο. Αν καταλάβουμε ότι είμαστε η Ρώμη στα μάτια τους, τότε μπορούμε να αρχίσουμε να κατανοούμε τι συμβαίνει. Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτή η θεωρία εξηγεί τα πάντα, αλλά νομίζω ότι βοηθά στην κατανόηση του πυρήνα του εβραϊκού μίσους και προσδίδει κάποιο είδος ορθολογικότητας σε αυτό.

Τι έκαναν οι Ρωμαίοι στους Εβραίους

Για να κατανοήσουμε τη φύση αυτού του άρρητου αλλά πολύ πραγματικού πολέμου εκδίκησης που διεξήγαγαν οι Εβραίοι εναντίον της Ρώμης, είναι κρίσιμο να σχηματίσουμε μια γενική ιδέα για την προέλευσή του: τους Ρωμαιοεβραϊκούς Πολέμους του πρώτου και δεύτερου αιώνα μ.Χ. Θα κάνω την ιστορία όσο το δυνατόν πιο σύντομη.

Το Ισραήλ βρίσκεται στη μέση της Εύφορης Ημισελήνου, στην περιοχή της Συρίας-Παλαιστίνης που συνέδεε τους Μεσοποταμιακούς και Αιγυπτιακούς πολιτισμούς, και ήταν περιζήτητη και από τους δύο καθ' όλη τη διάρκεια της πρώτης χιλιετίας π.Χ. Μετά την κατάκτηση από τον Μεγάλο Αλέξανδρο, το Ισραήλ βρέθηκε εμπλεκόμενο στη σύγκρουση μεταξύ των δύο ελληνιστικών αυτοκρατοριών: της Λαγιδικής ή Πτολεμαϊκής Αυτοκρατορίας, με επίκεντρο τη νεόκτιστη Αλεξάνδρεια, και της Σελευκιδικής Αυτοκρατορίας, που κυβερνούσε αρχικά από τη Σελεύκεια στον Τίγρη, αλλά αργότερα από την Αντιόχεια στη νότια Ανατολία.

Η Ιουδαία έπεσε αρχικά υπό την κυριαρχία των Πτολεμαίων, οι οποίοι έφεραν πολιτική σταθερότητα και οικονομική ευημερία στην περιοχή. Επίσης, ενθάρρυναν τους Εβραίους να εγκατασταθούν στην Αίγυπτο υπό ευνοϊκές συνθήκες, με αποτέλεσμα η Αλεξάνδρεια να έχει τόσους Εβραίους όσο και η Ιερουσαλήμ. Όταν, μετά από μια σειρά πέντε Συριακών Πολέμων, η Ιουδαία πέρασε από την Πτολεμαϊκή στην Σελευκιδική κυριαρχία το 198 π.Χ., οι Εβραίοι βρέθηκαν υπό μια λιγότερο ευνοϊκή δυναστεία. Το 169-167 π.Χ., εξοργισμένος από αυτό που αντιλαμβανόταν ως πράξεις προδοσίας, ο Σελευκίδης βασιλιάς Αντίοχος Δ΄ ο Επιφανής λεηλάτησε τον ναό και, πιστεύοντας στους Εβραίους ότι λάτρευαν τον υπέρτατο και παγκόσμιο Θεό, τον αφιέρωσε στην ελληνική εκδοχή του, τον Ολύμπιο Δία. Αυτό είναι το «βδέλυγμα της ερήμωσης» που θρηνείται στο Βιβλίο του Δανιήλ (9:27 και 11:31) και το πλαίσιο για την εξέγερση των Μακκαβαίων. Η εβραϊκή γιορτή της Χανουκά τιμά τον καθαρισμό του Ναού και την αποκατάσταση της λατρείας μετά την νίκη του Ιούδα Μακκαβαίου και των δυνάμεών του επί του στρατού των Σελευκιδών.

" Χανουκά " : Μία ἀντι- ἑλληνική συκοφαντία αἵματος

Το βασίλειο των Ασμοναίων επέζησε μέχρι το 63 π.Χ., όταν ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπήιος παρενέβη σε έναν ακόμη εμφύλιο πόλεμο, θέτοντας τέλος στην εβραϊκή ανεξαρτησία. Η εισβολή του στα Άγια των Αγίων του Ναού προκάλεσε οργή μεταξύ των Εβραίων. Αφού νίκησε τους Σελευκίδες στη Συρία και έθεσε την Πτολεμαϊκή Αίγυπτο υπό ρωμαϊκό έλεγχο, η Ρώμη αναδείχθηκε ως η κυρίαρχη δύναμη της Μεσογείου.

Ο Ηρώδης εγκωμιάστηκε ως βασιλιάς της Ιουδαίας από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο το 40 π.Χ., με τη στρατιωτική υποστήριξη του Μάρκου Αντώνιου και του Οκταβιανού. Κατά τη διάρκεια της περίπου τέταρτης δεκαετούς καριέρας του ως βασιλιάς, ο Ηρώδης προώθησε την ελληνορωμαϊκή πολεοδομία, την αρχιτεκτονική και την πολιτική κουλτούρα, σεβόμενος παράλληλα τις εβραϊκές παραδόσεις και χτίζοντας για τον Γιαχβέ έναν Ναό που προοριζόταν να ανταγωνιστεί τα θαύματα του αρχαίου κόσμου.

Μετά τον θάνατο του Ηρώδη, η Ιουδαία βυθίστηκε σε πολιτική αστάθεια και εξέγερση, που κορυφώθηκε με άμεση ρωμαϊκή παρέμβαση, η οποία τροφοδότησε περαιτέρω αναταραχή μεταξύ των εβραϊκών κοινοτήτων σε όλη τη Διασπορά. Το 66 μ.Χ., μια νέα εβραϊκή εξέγερση προκάλεσε σοβαρές απώλειες στον ρωμαϊκό στρατό. Ο αυτοκράτορας Νέρωνας διόρισε τον Βεσπασιανό ως διοικητή της στρατιωτικής εκστρατείας. Ο γιος του Τίτος σύντομα τον ακολούθησε. Ο Εβραίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος - η μόνη μας πηγή για αυτόν τον πόλεμο - ισχυρίζεται ότι 1,1 εκατομμύριο Εβραίοι πέθαναν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ που διεξήγαγε ο Τίτος και έληξε με τη λεηλασία και την καταστροφή του Ναού. Ισχυρίζεται επίσης ότι 97.000 Εβραίοι αιχμαλωτίστηκαν κατά τη διάρκεια ολόκληρου του πολέμου ( Ο Εβραϊκός Πόλεμος VI.9.3). Ταυτόχρονα, οι εβραϊκές εξεγέρσεις καταστάλθηκαν βίαια στην Αλεξάνδρεια, τη Δαμασκό και άλλες πόλεις σε όλη την ανατολική Μεσόγειο. Ο Ιώσηπος ισχυρίζεται ότι περίπου 50.000 Εβραίοι σκοτώθηκαν από ρωμαϊκά στρατεύματα μόνο στην Αλεξάνδρεια.[13]

Τα λάφυρα πολέμου που μεταφέρθηκαν πίσω στη Ρώμη από την Ιερουσαλήμ ήταν τεράστια. Πιστεύεται ότι η κατασκευή του Αμφιθεάτρου των Φλαβίων, πιο γνωστού ως Κολοσσαίο, χρηματοδοτήθηκε από τα λάφυρα του Ναού της Ιερουσαλήμ—ο οποίος ναός λειτουργούσε ως ένα είδος κεντρικής τράπεζας.

Εκτός από την καταστροφή του Ναού —της γεωγραφικής, πολιτικής και συμβολικής καρδιάς της εβραϊκής ταυτότητας— ο Βεσπασιανός, ο οποίος έγινε αυτοκράτορας το 68, επέβαλε την ταπείνωση του fiscus Iudaicus : αντί για το μισό σέκελ που οι Εβραίοι ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν ετησίως στον Ναό, ο Βεσπασιανός με τον φόρο αυτό επί των εβραίων, ανακατεύθηνε τά κεφάλαια για την ανοικοδόμηση του Ναού του Καπιτωλίου Διός στη Ρώμη.

Η αιματηρή καταστολή των επόμενων εβραϊκών εξεγέρσεων τον δεύτερο αιώνα και η περαιτέρω μαζική διασπορά που ακολούθησε, μεγέθυναν μόνο την καταστροφή. Το 115–117 μ.Χ., ο αυτοκράτορας Τραϊανός, του οποίου ο πατέρας είχε υπηρετήσει ως στρατηγός υπό τον Βεσπασιανό κατά τη διάρκεια του Ιουδαϊκού Πολέμου, διέταξε την καταστολή σημαντικών εβραϊκών εξεγέρσεων στην Αίγυπτο, την Κυρήνη, την Κύπρο και τη Μεσοποταμία. Αυτές οι εξεγέρσεις, συλλογικά γνωστές ως Πόλεμος του Κίτου, ήταν από τις πιο βίαιες εβραϊκές εξεγέρσεις κατά της ρωμαϊκής κυριαρχίας τον δεύτερο αιώνα. Σύμφωνα με τον Αρριανό, γράφοντας λίγα χρόνια αργότερα, «ο Τραϊανός ήταν αποφασισμένος πάνω απ' όλα, αν ήταν δυνατόν, να καταστρέψει ολοκληρωτικά το [εβραϊκό] έθνος, αλλά αν όχι αυτό, τουλάχιστον να το συντρίψει και να σταματήσει την αλαζονική του κακία».[14]

Ο θετός γιος και διάδοχος του Τραϊανού, Αδριανός, αντιμετώπισε μια ακόμη εβραϊκή εξέγερση στην Ιουδαία, με επικεφαλής τον Simon bar Kokhba, τον οποίο ορισμένοι από τους οπαδούς του (με πιο γνωστό τον Ραββίνο Akiba) χαιρέτισαν ως τον Μεσσία. Ο Δίων Κάσσιος συνοψίζει το αποτέλεσμα της ρωμαϊκής στρατιωτικής εκστρατείας, στην οποία συμμετείχε προσωπικά ο Αδριανός:

Στην Ιερουσαλήμ, ο Αδριανός ίδρυσε μια πόλη στη θέση εκείνης που είχε ισοπεδωθεί, ονόμασε την Αίλια Καπιτωλίνα [από τον Αίλιο , το επώνυμο του Αδριανού, και τον Δία Καπιτωλίνο, τον κύριο Ρωμαϊκό θεό που λατρευόταν στον λόφο του Καπιτωλίου στη Ρώμη], και στη θέση του ναού του θεού ανήγειρε έναν νέο ναό αφιερωμένο στον Δία.

Οι Εβραίοι αποκλείστηκαν από την πόλη για αόριστο χρονικό διάστημα. Στην επαρχία δόθηκε ξανά το αρχαίο ελληνικό της όνομα, Συρία Παλαιστίνη (σε ανάμνηση των Φιλισταίων που είχαν χαθεί προ πολλού, αιγαιακής καταγωγής). Όπως σχολιάζει ο Martin Goodman: «Στα μάτια της Ρώμης και κατ' εντολή του Αδριανού, οι Εβραίοι είχαν πάψει να υπάρχουν ως έθνος στη γη τους».[15] Ο Αδριανός αναφέρεται στο Gittin 57a, στο πλαίσιο της καταστροφής του οχυρού του Bar Kokhba, του Betar (του οποίου το όνομα υιοθέτησε αργότερα ο Jabotinsky για το σιωνιστικό νεανικό κίνημά του). Το Ταλμούδ περιγράφει μια τεράστια σφαγή: «Ογδόντα χιλιάδες αξιωματικοί που κρατούσαν σάλπιγγες μάχης... μπήκαν στην πόλη Betar... και σκότωσαν άνδρες, γυναίκες και παιδιά...» Το αίμα έφτανε μέχρι τη Μεγάλη Θάλασσα.

Ωστόσο, η καταστροφή του Ναού παρέμεινε η μεγάλη ταπείνωση, ξεπερνώντας αναμφισβήτητα την Έξοδο στην εβραϊκή συλλογική μνήμη. Ήταν μια «καθοριστική στιγμή στη διαμόρφωση του ραβινικού Ιουδαϊσμού», όπως δείχνει η Susan Sorek στο βιβλίο της « Οι Εβραίοι κατά της Ρώμης ».[16] Ο Ιουδαϊσμός, με την ορθή έννοια, γεννήθηκε από αυτό το γεγονός: είναι η θρησκεία ενός διασκορπισμένου λαού που θρηνεί την απώλεια του Ναού του, προσεύχεται για την αποκατάστασή του και την επιστροφή του στους Αγίους Τόπους, καθώς και για την εκδίκηση του Θεού επί του Εδώμ.

Ο Χριστιανισμός γεννήθηκε επίσης την ίδια περίοδο. Και παρόλο που ο Παύλειος Χριστιανισμός αναπτύχθηκε στη Διασπορά, η ανάπτυξή του πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο της αιματηρής σύγκρουσης πολιτισμών μεταξύ Ρώμης και Ιερουσαλήμ. Δεδομένου ότι, σύμφωνα με τον John Kelly, «μέχρι τα μέσα του δεύτερου αιώνα, ... η χριστιανική θεολογία διαμορφωνόταν σε κυρίως ιουδαϊστικά καλούπια»,[17] Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η χριστιανική λογοτεχνία που εμφανίστηκε λίγο μετά την καταστροφή του Ναού περιέχει ισχυρά ρεύματα αντι-ρωμαϊκού εβραϊκού αισθήματος. Το Βιβλίο της Αποκάλυψης, η τελευταία λέξη στον χριστιανικό κανόνα, είναι ένα αποκαλυπτικό κείμενο επηρεασμένο από το Βιβλίο του Δανιήλ, στο οποίο η Ρώμη, «η μεγάλη πόλη που έχει εξουσία πάνω σε όλους τους άρχοντες της γης», χαρακτηρίζεται κρυπτικά ως «Βαβυλώνα η Μεγάλη, η μητέρα όλων των πορνών», «καβαλώντας ένα κόκκινο θηρίο που είχε επτά κεφάλια και δέκα κέρατα και είχε βλάσφημους τίτλους γραμμένους παντού»· «μέσα σε μία μόνο ημέρα, οι πληγές θα πέσουν πάνω της: ασθένεια και πένθος και πείνα. Θα καεί μέχρι θανάτου». Ακολουθεί ένα όραμα της αναγέννησης της «Ιερουσαλήμ, της αγίας πόλης, που κατεβαίνει από τον Θεό από τον ουρανό» (Αποκάλυψη 17:3-21:10).

Είμαστε ακόμα Ρωμαίοι;

Η εβραϊκότητα είναι μνήμη. «Μόνο στο Ισραήλ και πουθενά αλλού η εντολή να θυμόμαστε γίνεται αισθητή ως θρησκευτική επιταγή για έναν ολόκληρο λαό», έγραψε ο Yosef Yerushalmi στο βιβλίο του Zakhor: Jewish History and Jewish Memory (1982). Οι περισσότεροι Εβραίοι σήμερα ορίζουν την εβραϊκότητά τους με βάση τη μνήμη του Ολοκαυτώματος. Αυτό δείχνει μια δημοσκόπηση της Pew Research του 2013. Στο ερώτημα «Τι είναι απαραίτητο για να είσαι Εβραίος;» «Η ανάμνηση του Ολοκαυτώματος» έρχεται πρώτη για το 73% των Αμερικανών Εβραίων. Φυσικά, η μνήμη τους για το Ολοκαύτωμα είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό ένα σύνδρομο ψευδούς μνήμης, που παράγεται από μια συνεχή πλύση εγκεφάλου με ιστορίες τρόμου, όπως δείχνει ο Germar Rudolf . Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η μνήμη μπορεί να είναι πολύ διαφορετική από την ιστορία.

Αν και για τους μέσους Εβραίους κατατάσσεται μετά το Ολοκαύτωμα, η Εβραϊκή Βίβλος παραμένει η θεμελιώδης συλλογική μνήμη του παγκόσμιου Ισραήλ και το πρότυπο με το οποίο οι Εβραίοι ερμηνεύουν ολόκληρη την μετέπειτα ιστορία τους. Τον Οκτώβριο του 2023, ο Netanyahu αναφέρθηκε στους Παλαιστίνιους της Γάζας ως Αμαλήκ και, πιο πρόσφατα, χαρακτήρισε το Ιράν ως Αμαλήκ .

Οι πόλεμοι εναντίον της Ρώμης δεν αναφέρονται στη Βίβλο, αλλά έχουν το ίδιο βάρος στη σημερινή εβραϊκή μνήμη. Όπως είπα και πριν, αποτελούν το τραυματικό γεγονός που διαμόρφωσε τον ραβινικό Ιουδαϊσμό και, πιο πρόσφατα, αποτελούν έναν σημαντικό ιδρυτικό μύθο του Σιωνισμού.

Αναγνωρίζοντας ότι, στο εβραϊκό εσχατολογικό μυαλό, υπάρχει ένας συνεχιζόμενος πόλεμος μεταξύ Ρώμης και Ιερουσαλήμ, ότι είμαστε η Ρώμη και ότι είμαστε έτοιμοι να καταστραφούμε ενώ ο Ναός πρόκειται να ξαναχτιστεί, εξηγείται σε μεγάλο βαθμό το μίσος των Εβραίων κατά των Λευκών. Το μίσος για τον εχθρό είναι μια φυσιολογική πτυχή κάθε πολέμου. Και όσο μεγαλύτερος είναι ο πόλεμος, τόσο πιο έντονο και επίμονο είναι το μίσος. Έτσι, αν σκεφτούμε το εβραϊκό πρόβλημα ως ουσιαστικά έναν πόλεμο δύο χιλιάδων ετών, το εβραϊκό μίσος γίνεται κατανοητό.

Μπορεί να μας φαίνεται εντελώς παράλογο να ταυτιζόμαστε με τη Ρώμη. Έχουμε πάψει να νιώθουμε Ρωμαίοι εδώ και πολύ, πολύ καιρό. Αλλά εδώ είναι που το εβραϊκό μίσος μπορεί στην πραγματικότητα να λειτουργήσει ως καθρέφτης για να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να ανακαλύψουμε κάτι για τον εαυτό μας. Αφού μελέτησα την Ύστερη Αρχαιότητα για περίπου ένα χρόνο και έγραψα γι' αυτήν στο νέο μου βιβλίο " Τι έκαναν οι Χριστιανοί στους Ρωμαίους" , έχω συνειδητοποιήσει πόσο βαθιά ρωμαϊκός - και πόσο επιφανειακά χριστιανικός - είναι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός στα πιο λαμπρά του επιτεύγματα. Στο προηγούμενο βιβλίο μου, " Η Παπική Κατάρα" , έδειξα ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία παρέμεινε ομόφωνα το ιδανικό των πολιτικών στοχαστών καθώς και των απλών ανθρώπων σε όλο τον Μεσαίωνα, και ότι η τελική αποτυχία της γερμανικής προσπάθειας να αναβιώσει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οφειλόταν εξ ολοκλήρου στις αντίπαλες αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του παπισμού.

Πρόσφατα ανακάλυψα ότι ο Γερμανός φιλόσοφος Peter Sloterdijk, στο Falls Europa erwacht ( Αν η Ευρώπη ξυπνήσει ), είχε καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα:

Η κατεξοχήν λειτουργία του ευρωπαϊκού συντάγματος έγκειται σε έναν μηχανισμό για τη μεταφορά της Αυτοκρατορίας. Η Ευρώπη τίθεται σε κίνηση και παραμένει σε κίνηση στο βαθμό που καταφέρνει να διεκδικήσει την Αυτοκρατορία που υπήρχε πριν από αυτήν και να την μεταμορφώσει. Η Ευρώπη αποτελεί επομένως ένα στάδιο για τις μεταμορφώσεις της Αυτοκρατορίας· η κατευθυντήρια αρχή της πολιτικής της φαντασίας είναι ένα είδος μετεμψύχωσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσω των αποφασιστικών ευρωπαϊκών λαών που είναι ικανοί να διαμορφώσουν την ιστορία.[18]

Στο μπεστ σέλερ βιβλίο του με τίτλο «China Wave: The Rise Of A Civilizational State» , ο Weiwei Zhang κάνει την εξής περαστική δήλωση: «αν η αρχαία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία δεν είχε διαλυθεί και δεν είχε καταφέρει να μεταμορφωθεί σε ένα σύγχρονο κράτος, τότε η σημερινή Ευρώπη θα μπορούσε επίσης να είναι ένα μεσαίου μεγέθους πολιτισμικό κράτος».[19] Αυτό είναι απολύτως προφανές, κι όμως σπάνια περνάει από το μυαλό των Ευρωπαίων.

Αὐτοκράτωρ Ἀδριανός φωτό

Στο νέο μου βιβλίο, προσπάθησα να δείξω ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν είναι μόνο το καταπιεσμένο όνειρο της Ευρώπης ως πολιτικού εγχειρήματος. Ως κληρονόμος της Κλασικής Ελλάδας, από όπου κατέβηκε ο αληθινός Λόγος, η Ρώμη ήταν η μεγαλύτερη διαμορφωτική δύναμη του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Είμαι πεπεισμένος ότι εξακολουθεί να αποτελεί τη μήτρα από την οποία μπορεί κάποια μέρα να αναγεννηθεί η Ευρώπη. Η Ευρώπη θα μπορούσε να είναι ξανά μεγάλη αν μπορούσε να είναι ξανά Ρωμαϊκή.

Τι πρέπει, λοιπόν, να γίνει; Δεν ξέρω. Αλλά υποθέτω ότι το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε -και να ευαισθητοποιήσουμε και τους άλλους- για το τι πραγματικά συμβαίνει. Είτε μας αρέσει είτε όχι, εξακολουθούμε να είμαστε παγιδευμένοι στη «σύγκρουση των πολιτισμών» μεταξύ Ρώμης και Ιερουσαλήμ. Και ο Χριστιανισμός δεν μας εξυπηρετεί καλά σε αυτόν τον αγώνα. Ούτε η Λευκότητα: πώς μπορεί το να είμαστε Λευκοί να μας βοηθήσει σε αυτόν τον αγώνα αν οι Εβραίοι μπορούν να είναι Λευκοί;

Η πολιτική φαντασία του εβραϊκού λαού επικεντρώνεται στην ανοικοδόμηση του Ναού και στην ολοκλήρωση του βιβλικού αυτοκρατορικού έργου, του οποίου η Βασιλεία του Σολομώντα είναι μια αναδρομική εικόνα. Αυτή η προφητική φαντασία είναι εξαιρετικά ζωντανή. Συγκριτικά, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μοιάζει με μια νεκρή ιδέα, μια εξαφανιζόμενη ανάμνηση, ένα μουσειακό έκθεμα, κάτι που δεν μας αφορά ή δεν μας ανήκει. Όταν ο Peter Sloterdijk, μιλώντας για την Ευρώπη, λέει ότι «η καθοδηγητική ιδέα της πολιτικής της φαντασίας είναι ένα είδος μετεμψύχωσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας», αναφέρεται σε μια βαθιά καταπιεσμένη ιδέα και αποτελεί φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ.

Αυτό που, κατά την άποψή μου, θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζωπύρωση αυτής της πολιτικής φαντασίας είναι να ξεκινήσουμε δίνοντας νέα πνοή στη θρησκευτική και φιλοσοφική φαντασία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η κατευθυντήρια αρχή αυτής της φαντασίας δεν είναι ο «παγανισμός» και θεωρώ ότι η χρήση αυτού του όρου ως θρησκευτικού λάβαρου είναι άστοχη: paganus σημαίνει αγρότης και χρησιμοποιούνταν από τους Χριστιανούς ως υποτιμητικός όρος για τους αβάπτιστους παραδοσιακούς. Το να αυτοαποκαλείται κανείς παγανιστής σημαίνει να αυτοπροσδιορίζεται με χριστιανικούς όρους. Επίσης, τις περισσότερες φορές, είναι σα να εκστομίζει ανοησίες.

Κατά την άποψή μου, η ύψιστη σκέψη της Ρώμης βρίσκεται στην ελληνορωμαϊκή φιλοσοφική παράδοση, που συνδέει τη λογική, την επιστήμη, τη μεταφυσική και την ηθική. Αυτή είναι η πνευματική κληρονομιά που πρόδωσε η Ρώμη αφήνοντας την Ιερουσαλήμ να κατακτηθεί, όπως προσπάθησα να καταδείξω στο βιβλίο μου « Τι έκαναν οι Χριστιανοί στους Ρωμαίους» .

Όπως έχω κατά καιρούς προτείνει, κάθε εις βάθος σκέψη για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την κληρονομιά της επωφελείται από το γεγονός ότι φωτίζεται από το κινεζικό πολιτισμικό φαινόμενο. Δεν είναι παράλογο να σκεφτούμε ότι, αν ο Κωνσταντίνος ήταν Στωικός αντί για Χριστιανός, το ρωμαϊκό κράτος-πολιτισμός θα μπορούσε να είχε ένα εξίσου πολλά υποσχόμενο μέλλον. Ο Σωκράτης, η ηρωική μορφή της φιλοσοφίας, θα μπορούσε να ήταν για εμάς ό,τι είναι ο Κομφούκιος για τους Κινέζους - γεννήθηκαν με διαφορά 8.000 μιλίων, αλλά μόνο 80 ετών.

Μπορούμε να γίνουμε ξανά Ρωμαίοι;

Ἀπό : unz.com

Γιατί μᾶς μισοῦν ; ( μέρος Α΄)

Ἡ Πελασγική

Γιατί μᾶς μισοῦν ; ( μέρος Α΄)

Πρόκειται για τον Χριστό, τη Λευκότητα ή τη Ρώμη;

η ύψιστη σκέψη της Ρώμης βρίσκεται στην ελληνορωμαϊκή φιλοσοφική παράδοση, που συνδέει τη λογική, την επιστήμη, τη μεταφυσική και την ηθική. Αυτή είναι η πνευματική κληρονομιά που πρόδωσε η Ρώμη αφήνοντας την Ιερουσαλήμ να κατακτηθεί 

 ... Αν οι Εβραίοι μας μισούν επειδή είμαστε Χριστιανοί, γιατί εξακολουθούν να μας μισούν τώρα που έχουμε, σε μεγάλο μέρος, πάψει να είμαστε Χριστιανοί;

... Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι Χριστιανοί που πηγαίνουν στην εκκλησία στην υποσαχάρια Αφρική από ό,τι στην Ευρώπη. Γιατί οι Εβραίοι είναι τόσο πρόθυμοι να κατακλύσουν τις χώρες μας με αυτούς και να μας κάνουν να διασταυρωθούμε μαζί τους; 

...Το εβραϊκό μίσος δεν στρέφεται κατά των Χριστιανών, αλλά κατά των Λευκών. Όσο οι Λευκοί ήταν στην συντριπτική τους πλειοψηφία Χριστιανοί και ο Χριστιανισμός ήταν η θρησκεία των Λευκών, η διάκριση ήταν πιθανώς ασήμαντη στο μυαλό ορισμένων Εβραίων όπως ο Al Goldstein. Συνειδητά ή όχι, το όνομα «Χριστός» ήταν συνώνυμο της «Λευκότητας».

...Η απόλυτη απόδειξη ότι μας μισούν ως λευκούς είναι ότι θέλουν να μας σκουρίνουν. Είναι ενοχλητικά προφανές. Αλλά τι σχέση έχει με τον Χριστιανισμό; Αφορά τη Λευκότητα. Το «Black Lives Matter» είναι ένας ευγενής σκοπός, ενώ το «White Lives Matter» βρωμάει ναζισμό.

... οι ίδιοι οι Εβραίοι είναι διχασμένοι ως προς το αν είναι λευκοί ή όχι.

...Το σημαντικό συμπέρασμα είναι ότι η Λευκότητα δεν είναι ακόμα το πραγματικό αντικείμενο του μίσους τους. Βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο που βρισκόμασταν και πριν όσον αφορά τους Εβραίους και τον Χριστιανισμό: δεν είναι η Λευκότητα αυτό που μισούν σε εμάς, όπως ακριβώς δεν είναι και ο Χριστιανισμός.

...με τον όρο «Λευκός» δεν είναι το χρώμα του δέρματος, ούτε ένα γενετικό χαρακτηριστικό, ούτε καν μια κοινή καταγωγή. Είναι μια ιστορία δύο χιλιάδων ετών, παλαιότερη από τον ίδιο τον Χριστιανισμό.

Τοῦ Laurent Guyénot

 Μας μισούν. Σχεδόν όλα όσα φαίνεται να έχουν επινοηθεί ειδικά για να μας βλάψουν προέρχονται από αυτούς. Υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά ο κανόνας «κάθε φορά» ισχύει σχεδόν κάθε φορά. Δεν θα κάνω μια λίστα με αυτά που μας κάνουν. Είναι εθνοκτονία. Είναι μαζική πνευματική δολοφονία. Είναι η Γάζα με διαφορετικά μέσα. Είναι τόσο σίγουροι ότι θα μας αποτελειώσουν σύντομα που τώρα μας φτύνουν το μίσος τους κατάμουτρα, αλλά απαιτούν να το ονομάσουμε αγάπη. Αν απλώς επισημαίνουμε το μίσος τους για τους Goyim, φωνάζουν «μίσος για τους Εβραίους!».

Το μίσος τους είναι προγονικό, οργανωμένο, επίμονο, ακλόνητο, ευρηματικό, μυστικιστικό. Νομίζουν ότι είναι θεόπνευστο. Είναι βέβαιοι, ότι ο ίδιος ο Θεός μάς μισεί.

Το μίσος τους είναι άσχημο και προτιμάμε να μην το βλέπουμε. Είναι ένα δυσάρεστο και περίπλοκο θέμα, δύσκολο να το κατανοήσει κανείς, ακόμη πιο δύσκολο να το εκφράσει. Δεν φαίνεται καν να διαθέτουμε τα γνωστικά εργαλεία για να το συλλάβουμε εννοιολογικά. Είναι τόσο αλλόκοτο!

Ωστόσο, δεν υπάρχει πιο επείγον καθήκον από το να αναλύσουμε αυτό το μίσος ορθολογικά, επιστημονικά. Πρέπει να μελετήσουμε την ιστορική του προέλευση, τα γνωστικά του πρότυπα, τους τρόπους μετάδοσής του. Πρέπει να προσπαθήσουμε να φτάσουμε στη ρίζα του, ακόμα κι αν είναι απύθμενο.

Γιατί μας μισούν; Τι μισούν σε εμάς; Παραδόξως, η κατανόηση του πώς μας βλέπουν μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε ποιοι είμαστε, ποιοι ήμασταν και ποιοι μπορεί να θέλουμε να γίνουμε. Αν καταλάβουμε γιατί μας μισούν, θα μάθουμε κάτι για αυτούς, αλλά και κάτι για «εμάς».

Μπορεί να πείτε ότι το μίσος τους δεν έχει καμία σχέση με εμάς, αλλά έχει να κάνει με τη δική τους συλλογική κοινωνιοπάθεια. Είναι ένα μίσος γραμμένο στο Ιερό τους Βιβλίο. Αυτό είναι αλήθεια, και το λέω τα τελευταία δέκα χρόνια. Είναι ένα μίσος που χαράζεται στη σάρκα τους μόλις γεννιούνται. Αυτό μπορεί επίσης να είναι αλήθεια.

Αλλά γιατί αυτό το μίσος στρέφεται εναντίον μας ; Ποιοι είμαστε στα μάτια τους;

Μισούν οι Εβραίοι τους Χριστιανούς;

Η χριστιανική θεωρία είναι ότι οι Εβραίοι μας μισούν ως Χριστιανούς. Αυτό που μισούν μέσα μας είναι ο Χριστιανισμός, επειδή διακατέχονται από ένα σατανικό μίσος για τον Χριστό. Εφόσον ο Χριστός είναι Θεός, το να μισούμε τον Χριστό είναι σαν να μισούμε τον Θεό. Το επακόλουθο είναι ότι, αν μόνο οι Εβραίοι δέχονταν τον Ιησού στην καρδιά τους, θα σταματούσαν να μας μισούν.

Αυτή η θεωρία είναι αποδεδειγμένα λανθασμένη και είναι καιρός να το συνειδητοποιήσουμε. Οι Εβραίοι δεν μισούν τον Χριστό, για τον απλό λόγο ότι δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του Χριστού. Στο μυαλό των περισσότερων Εβραίων, ο Ιησούς είναι ένας Γαλιλαίος Εβραίος που πίστευε λανθασμένα - ή μήπως μόνο οι οπαδοί του; - ότι ήταν ο Μεσσίας. Αν ο Ιησούς ήταν απλώς ένας Εβραίος που έζησε σε ταραγμένες εποχές και εκτελέστηκε από τους Ρωμαίους υπό την πίεση ενός διεφθαρμένου ιερατείου, γιατί οι Εβραίοι να τρέφουν ένα αιώνιο και άπειρο μίσος γι' αυτόν; Δεν τρέφουν. Οι περισσότεροι Εβραίοι που έχω ακούσει ποτέ να μιλάνε για τον Ιησού δεν τρέφουν έντονη εχθρότητα απέναντί ​​του και μάλλον θα κατηγορήσουν τον Παύλο για τον Χριστιανισμό. Δείτε τι λέει για τον Ιησού τον εβραίο, ο Ραββίνος Shmuley, που μας μισεί.

Οι Χριστιανοί κάνουν μεγάλη κουβέντα για το Ταλμουδικό απόσπασμα που λέει ότι ο Ιησούς τιμωρείται με καυτά περιττώματα, αλλά το ίδιο απόσπασμα εξηγεί ότι όποιος χλευάζει τα λόγια των σοφών τιμωρείται με τον ίδιο τρόπο.[1] Ο Ιησούς δεν τυγχάνει ειδικής μεταχείρισης. Στο ίδιο Ταλμούδ, ο Βαλαάμ, ένας μάντης που αναφέρεται στους Αριθμούς 22-24 της Παλαιάς Διαθηκης, λέγεται ότι «μαγειρέυτηκε σε βραστό σπέρμα». (Μερικοί Χριστιανοί ισχυρίζονται ότι ο Βαλαάμ είναι μια κωδική λέξη για τον Ιησού, αλλά για κανέναν άλλο λόγο ο Βαλαάμ υποτίθεται ότι πέθανε περίπου στην ίδια ηλικία.)[2]

Η ιδέα ότι το Ταλμούδ είναι γεμάτο βλασφημία κατά του Χριστού είναι μια χριστιανική φαντασίωση, όπως ακριβώς και η ιδέα ότι οι Εβραίοι καταναλώνονται από το μίσος για τον Χριστό. Υπάρχουν μόνο επτά αποσπάσματα στα δύο Ταλμούδ που αναφέρουν έναν Γεσού, και μόνο δύο αναφέρονται αναμφισβήτητα στον Ιησού. Στο δεύτερο, ο Γεσού χα-Νοτζρί - που μεταφράζεται διστακτικά ως Ιησούς ο Ναζωραίος - λιθοβολείται μέχρι θανάτου από ένα εβραϊκό δικαστήριο, «επειδή ασκούσε μαγεία και δελέαζε και παρέσυρε τον Ισραήλ».[3] Αυτό δύσκολα αντικατοπτρίζει την αφήγηση του Ευαγγελίου και, σε κάθε περίπτωση, δεν μοιάζει με την έκφραση ενός βαθέος, μεταφυσικού μίσους.

Δεν μπορείς να μισείς κάτι αν δεν πιστεύεις ότι υπάρχει. Ένας Χριστιανός θα υποστήριζε ότι, βαθιά μέσα στην καρδιά του, ξέρει ότι απέρριψε τον Θεό και τη σωτηρία του και καταναλώνεται από την καταπιεσμένη ενοχή του, η οποία τον τρελαίνει. Αλλά αν δεν είσαι Χριστιανός και δεν πιστεύεις ότι ο Ιησούς ήταν Θεός, τότε μπορείς να καταλάβεις ότι οι Εβραίοι, που ούτε αυτοί το πιστεύουν, απλώς δεν νοιάζονται και τόσο για τον Χριστό. Ακόμα και από τον τρόπο που κάποιοι αρέσκονται να τον κοροϊδεύουν, μπορείς να καταλάβεις ότι δεν τον παίρνουν στα σοβαρά. Απλώς κοροϊδεύουν τη γοτθική μας θρησκεία.

Η χριστιανική θεωρία σχετικά με την προέλευση του εβραϊκού μίσους είναι όπως κάθε χριστιανική θεωρία: καθαρή ανοησία. Είναι μια επιβεβαιωτική προκατάληψη που ενισχύει την πεποίθηση των ίδιων των Χριστιανών ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού - τον οποίο οι Εβραίοι θα έπρεπε να είχαν αναγνωρίσει, αν και έπρεπε να τον απορρίψουν, επειδή αν δεν υπήρχε σταύρωση, τότε δεν υπήρχε και ανάσταση, κ.λπ.

Η χριστιανική θεωρία αποδεικνύεται ψευδής με την αποχριστιανοποίηση της Δύσης. Αν οι Εβραίοι μας μισούν επειδή είμαστε Χριστιανοί, γιατί εξακολουθούν να μας μισούν τώρα που έχουμε, σε μεγάλο μέρος, πάψει να είμαστε Χριστιανοί;

Και γιατί εμείς, μεταξύ των Χριστιανών; Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι Χριστιανοί που πηγαίνουν στην εκκλησία στην υποσαχάρια Αφρική από ό,τι στην Ευρώπη. Γιατί οι Εβραίοι είναι τόσο πρόθυμοι να κατακλύσουν τις χώρες μας με αυτούς και να μας κάνουν να διασταυρωθούμε μαζί τους; Δεν έχει καμία σχέση με την καταστροφή του Χριστιανισμού, αλλά έχει να κάνει με την καταστροφή της Λευκότητας. Οι μόνοι Χριστιανοί που μισούν είναι οι Λευκοί Χριστιανοί. Και όταν μισούν τους Λευκούς Χριστιανούς, είναι το «Λευκό» κομμάτι που μισούν. Μισούν τον Χριστιανισμό μόνο στο βαθμό που - και για όσο διάστημα - ο Χριστιανισμός είναι ουσιαστικό μέρος του να είσαι Λευκός Ευρωπαίος.

Και έχετε παρατηρήσει ότι, όσο λιγότερο Χριστιανοί είμαστε, τόσο περισσότερο αρχίζουν να συμπαθούν τον Χριστό και τον Χριστιανισμό; Στην πραγματικότητα ανησυχούν για την παρακμή του Χριστιανισμού στη Δύση. Ο Ben Shapiro είναι ένας Ορθόδοξος Εβραίος που έγραψε : «Όλοι όσοι μεγάλωσαν σε χριστιανικό σπίτι και των οποίων οι παππούδες ήταν Χριστιανοί πρέπει να πηγαίνουν στην εκκλησία. Όλοι». Ο Yoram Hazony, συγγραφέας του ψευδο-ακαδημαϊκού hasbara, θρηνεί που οι Εθνικοί δεν γνωρίζουν πλέον την Παλαιά Διαθήκη τους. Το σιωνιστικό ανδρείκελο Mike Huckabee θέλει οι Αμερικανοί να επιστρέψουν στην Εκκλησία για να ξεπεράσουν τον «βιβλικό αναλφαβητισμό» τους. Η Γαλλία δεν έχει πιο ενθουσιώδη υποστηρικτή του Καθολικισμού από τον (κρυφά Ορθόδοξο) Εβραίο και υποψήφιο πρόεδρο Eric Zemmour: κι αυτός έγραψε ένα βιβλίο που καλεί τους Γάλλους να έρθουν σε επαφή με τον εσωτερικό τους Εβραίο επιστρέφοντας στην Εκκλησία.

Μισούν οι Εβραίοι τους Λευκούς;

Θυμάμαι ότι πριν από περίπου μια δεκαετία, είχα προβληματιστεί όταν διάβασα στο διαβόητο άρθρο του Nathan Abrams το 2004 με θέμα «Εβραίοι στην αμερικανική βιομηχανία πορνό», ότι ο Al Goldstein, ο εκδότης του Screw, όταν ρωτήθηκε γιατί τόσοι πολλοί Εβραίοι ασχολούνται με τη βιομηχανία πορνό, απάντησε: «Ο μόνος λόγος που οι Εβραίοι ασχολούνται με την πορνογραφία είναι ότι πιστεύουμε ότι ο Χριστός δεν αξίζει τίποτα».[4] Αυτή η δήλωση ενός Εβραίου πορνογράφου κυκλοφορεί ευρέως από τους Χριστιανούς ως απόδειξη της θεωρίας τους. Αλλά αναρωτιέμαι. Πώς βλάπτει η πορνογραφία τον Χριστό; Στοχεύει η πορνογραφία συγκεκριμένα τους Χριστιανούς; Όχι. Αναμφισβήτητα, οι Χριστιανοί είναι καλύτερα οπλισμένοι εναντίον της από τους άθεους. Βλάπτει η πορνογραφία τον Χριστιανισμό; Ούτε λίγο. Μπορεί στην πραγματικότητα να αυξήσει τον αριθμό των ευσεβών Χριστιανών, καθώς εκατομμύρια εθισμένοι στην πορνογραφία χρειάζονται σωτηρία. Η πορνογραφία είναι ένα όπλο μαζικής ηθικής καταστροφής εναντίον των Λευκών, όχι εναντίον των Χριστιανών.

Το εβραϊκό μίσος δεν στρέφεται κατά των Χριστιανών, αλλά κατά των Λευκών. Όσο οι Λευκοί ήταν στην συντριπτική τους πλειοψηφία Χριστιανοί και ο Χριστιανισμός ήταν η θρησκεία των Λευκών, η διάκριση ήταν πιθανώς ασήμαντη στο μυαλό ορισμένων Εβραίων όπως ο Al Goldstein. Συνειδητά ή όχι, το όνομα «Χριστός» ήταν συνώνυμο της «Λευκότητας».

Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Πρέπει να έχετε παρατηρήσει ότι, την τελευταία δεκαετία ή δύο δεκαετίες, οι Εβραίοι έχουν πάψει να μισούν τους Χριστιανούς. Μπορεί ακόμα να παραπονιούνται, περιστασιακά, για τον Χριστιανισμό που τους κατηγορεί για θεοκτονία, αλλά αυτό είναι ρητορικό. Τώρα είναι ειλικρινείς: μισούν τους Λευκούς, ανεξαρτήτως θρησκείας. Και αυτό που μισούν στους Λευκούς είναι η Λευκότητα.

Η τάση δεν είναι εντελώς καινούργια. Ήταν το 1967 που η Susan Sontag αποκάλεσε τη λευκή φυλή «τον καρκίνο της ανθρώπινης ιστορίας».[5] Οι εβραϊκές επιθέσεις κατά της λευκής φυλής έγιναν πιο κοινότοπες και mainstream τη δεκαετία του 1990. Ήταν το 1993 που ο καθηγητής Noel Ignatiev, με σπουδές στο Harvard, ίδρυσε το περιοδικό Race Traitor, με το σύνθημα: «Η προδοσία στη λευκότητα είναι πίστη στην ανθρωπότητα». Το εναρκτήριο κύριο άρθρο του πρώτου τεύχους , με τίτλο «Καταργήστε τη Λευκή Φυλή—Με Οποιοδήποτε Μέσο Είναι Απαραίτητο», τόνισε το εξής: «Το κλειδί για την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων της εποχής μας είναι η κατάργηση της λευκής φυλής. Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτό το έργο, ακόμη και η μερική μεταρρύθμιση θα αποδεικνύεται ανέφικτη...»

Η απόλυτη απόδειξη ότι μας μισούν ως λευκούς είναι ότι θέλουν να μας σκουρίνουν. Είναι ενοχλητικά προφανές. Αλλά τι σχέση έχει με τον Χριστιανισμό; Αφορά τη Λευκότητα. Το «Black Lives Matter» είναι ένας ευγενής σκοπός, ενώ το «White Lives Matter» βρωμάει ναζισμό.

Μερικοί Χριστιανοί θα υποστηρίξουν ότι το μίσος των Εβραίων για τους Λευκούς αποτελεί κάλυψη για το μίσος τους για τον Χριστό. Νομίζω ότι ισχύει το αντίθετο. Οι Εβραίοι, ούτως ή άλλως, έχουν μια εθνική άποψη για την ανθρωπότητα, παρά μια θρησκευτική. Γι' αυτό μπορούν να γίνουν Χριστιανοί -ή Βουδιστές- χωρίς να πάψουν να είναι Εβραίοι. Ξέρουν -αλλά εμείς όχι- ότι τα ανθρώπινα όντα είναι γενεαλογικά στον πυρήνα τους. Η πίστη είναι πολιτισμική.

Αλλά εδώ έρχεται η αντίρρηση: πώς μπορούν οι Εβραίοι να μισούν τους Λευκούς όταν είναι και οι ίδιοι Λευκοί;

Μια άλλη αντίρρηση είναι ότι η «λευκότητα» είναι μια πρόσφατη έννοια και το μίσος για τους Εβραίους είναι πολύ παλαιότερο. Είναι βιβλικό.

Ας ρίξουμε λοιπόν μια πιο προσεκτική ματιά σε αυτή την έννοια του «Λευκού» και ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι πραγματικά εννοούν όταν οι Εβραίοι λένε «Λευκός».

Είναι οι Εβραίοι λευκοί;

Η σχέση των Εβραίων με τη Λευκότητα είναι περίπλοκη. Σε ένα άρθρο της Washington Post το 2016 , ο Ραββίνος Jonah Dov Pesner έγραψε: «Φέτος, όταν ψάξω την ψυχή μου, θα επικεντρωθώ στην αντιμετώπιση του δικού μου λευκού προνομίου». Αλλά σε ένα άλλο άρθρο της Washington Post που δημοσιεύτηκε το προηγούμενο έτος, ο Ραββίνος Gil Steinlauf έγραψε: «Πρέπει να σταματήσουμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας μέρος του κοινωνικού οικοδομήματος της λευκότητας...» Το ερώτημα του κατά πόσον οι Εβραίοι είναι λευκοί είναι το θέμα του άρθρου της Cynthia Levine-Rasky με τίτλο «Λευκό Προνόμιο» που δημοσιεύτηκε στο Journal of Modern Jewish Studies το 2008. Το επιχείρημά της είναι ότι η εβραϊκότητα και η λευκότητα είναι ασταθείς κατηγορίες, εξαρτώμενες από το εκάστοτε πλαίσιο.

Έτσι, οι ίδιοι οι Εβραίοι είναι διχασμένοι ως προς το αν είναι λευκοί ή όχι. Στην πραγματικότητα, ένας Εβραίος μπορεί να έχει δύο αντίθετες απόψεις επί του θέματος. Αυτό συμβαίνει επειδή το ερώτημα αν οι Εβραίοι είναι λευκοί ή όχι είναι σαν το ερώτημα αν η εβραϊκότητα είναι εθνικότητα ή θρησκεία. Εξαρτάται από τα συμφραζόμενα, δηλαδή από το σε ποιον μιλάς.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι, ως λαός διασκορπισμένος στα έθνη ενώ μοιράζεται το μίσος του Θεού για τα έθνη, οι Εβραίοι έχουν αναπτύξει όχι μόνο μια διπλή αφοσίωση, αλλά μια διπλή ταυτότητα και μια διπλή προσωπικότητα. Έχουν μια κεντρική, συμπαγή προσωπικότητα για το εβραϊκό τους περιβάλλον και μια ρευστή, μιμητική για την αντιμετώπιση των Εθνικών. Μπορούν να είναι Λευκοί ανάμεσα σε Λευκούς Εθνικούς, αλλά το αίσθημα του ανήκειν στη Λευκότητα είναι περιστασιακό, όχι ουσιώδες. Γι' αυτό οι Εβραίοι μπορούν να συζητούν αν οι Εβραίοι είναι Λευκοί, αλλά δεν θα ρωτούσαν ποτέ αν οι Λευκοί είναι Εβραίοι.

Η εβραϊκή τους προσωπικότητα είναι αφοσιωμένη στην εβραϊκή αλληλεγγύη, ενώ η μη-Εβραϊκή προσωπικότητά τους θα προσπαθήσει να ενσωματωθεί, αλλά, όταν είναι δυνατόν, θα εργαστεί για την αποδυνάμωση του έθνους υποδοχής. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η μη-Εβραϊκή προσωπικότητά τους μπορεί να είναι εξαιρετικά ατομικιστική, ανατρεπτική και επαναστατική, ενώ παραμένουν φατρικοί και κομφορμιστές ως Εβραίοι. Η εβραϊκή επιβίωση ως λαός εξαρτάται από την ικανότητά τους να διατηρήσουν αυτές τις δύο ταυτότητες λειτουργικές και σαφώς ξεχωριστές.

Όταν γράφω έτσι, ουσιοποιώ τους Εβραίους, πράγμα που σημαίνει ότι στην πραγματικότητα μιλάω για την εβραϊκότητα, ή τους Εβραίους στο μέτρο της σημασίας που δίνουν στο να είναι Εβραίοι. Μερικοί άνθρωποι εβραϊκής καταγωγής, υποθέτω, δεν αισθάνονται πολύ Εβραίοι, ή μόνο ανάμεσα σε άλλους Εβραίους, ή στα γεράματά τους, κ.λπ. Η εβραϊκότητα, όπως και η Λευκότητα, είναι μια αφαίρεση· αλλά δεν είναι μια σταθερή, αμετάβλητη Πλατωνική Ιδέα. Μιλάω εδώ για τη σύγχρονη εβραϊκότητα που είναι σχεδόν συνώνυμη με την «υποστήριξη του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ».

Οι παραπάνω σκέψεις βοηθούν να εξηγηθεί, ελπίζω, γιατί ο ίδιος Εβραίος μπορεί να παρουσιάσει τον εαυτό του ως λευκό που χτυπάει το στήθος του για το λευκό του προνόμιο, και την επόμενη μέρα να πει ήρεμα ότι δεν είναι λευκός. Σε αυτόν τον ιστότοπο παρατίθενται παραδείγματα Εβραίων συγγραφέων που γράφουν ως Λευκοί κατά της Λευκότητας: Tim Wise ( White Like Me ), Jonathan Metzl ( Dying of Whiteness ), Paul Kivel ( Uprooting Racism ), Maurice Berger ( White Lies: Myths of Whiteness ), Michel Kimmel ( Angry White Men ), George Liptsitz ( The Possessive Investment in Whiteness ), Eric Kaufmann ( Whiteshift ), Paula Rothenberg ( White Privilege ), Barbara Appelbaum ( Being White: Being Good ).

Όλοι αυτοί είναι Εβραίοι που προσπαθούν να διδάξουν στους λευκούς συνανθρώπους τους να μισούν τη δική τους Λευκότητα, ενώ παράλληλα παραμένουν άτρωτοι στην παθολογία που διαδίδουν. Σε αντίθεση με εμάς, οι Εβραίοι μπορούν ανά πάσα στιγμή να φορέσουν ή να αφαιρέσουν - ή ακόμα και να απορρίψουν εντελώς - τη λευκή τους ταυτότητα. Μπορούν να την υποστηρίξουν όταν χρειαστεί ή να μας την επιβάλουν για να μας κατηγορήσουν ή και τα δύο ταυτόχρονα.

Το σημαντικό συμπέρασμα είναι ότι η Λευκότητα δεν είναι ακόμα το πραγματικό αντικείμενο του μίσους τους. Βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο που βρισκόμασταν και πριν όσον αφορά τους Εβραίους και τον Χριστιανισμό: δεν είναι η Λευκότητα αυτό που μισούν σε εμάς, όπως ακριβώς δεν είναι και ο Χριστιανισμός. Το «Οι Εβραίοι μισούν τους Λευκούς» είναι μια άλλη λανθασμένη ένδειξη, αν και προς τη σωστή γενική κατεύθυνση.

Μερικοί Εβραίοι όντως μισούν τους Λευκούς, αλλά αυτό που εννοούν με τον όρο «Λευκός» δεν είναι το χρώμα του δέρματος, ούτε ένα γενετικό χαρακτηριστικό, ούτε καν μια κοινή καταγωγή. Είναι μια ιστορία δύο χιλιάδων ετών, παλαιότερη από τον ίδιο τον Χριστιανισμό.

Συνεχίζεται 

Ἀπό : unz.com

Γιατί μᾶς μισοῦν ; ( μέρος Β΄)

Ἡ Πελασγική

Γιατί ἡ Γαλλία εἶναι στίς φλόγες ;

 ...η αναταραχή ενός δυτικού έθνους είναι συνάρτηση της παρουσίας μη δυτικών δημογραφικών παραγόντων - ή με απλά λόγια, συνάρτηση του αριθμού των ανθρώπων μη δυτικής εθνικής καταγωγής... τρεις μη δυτικές δημογραφικές ομάδες βρίσκονται ιστορικά στο επίκεντρο της κοινωνικής αναταραχής στην Ευρώπη: οι Εβραίοι, οι Μαύροι και οι Μουσουλμάνοι...

η Γαλλία, κατά πολύ, έχει σαφώς τον μεγαλύτερο πληθυσμό και από τις τρεις αυτές προβληματικές εθνότητες ( εβραίοι 600.000,μαύροι 5.500.000,μουσουλμάνοι 6.600.000 )

...η Γαλλία σήμερα βρίσκεται σε σχεδόν τελική φάση. Το να έχει κανείς τα περισσότερα από οποιαδήποτε από αυτές τις τρεις μειονότητες είναι αρκετά κακό, αλλά για ένα μόνο έθνος το να έχει τα περισσότερα και από τις τρεις είναι καταστροφικό μακροπρόθεσμα...  η Γαλλία δεν έχει καμία ελπίδα κοινωνικής σταθερότητας. Η συνεχιζόμενη παρακμή είναι αναπόφευκτη μέχρι να μειώσει ριζικά τον αριθμό και των τριών ομάδων...

φωτό

Τοῦ David Skrbina 

Δεν αποτελεί είδηση ​​το γεγονός ότι πολλά από τα ευρωπαϊκά έθνη αγωνίζονται αυτή τη στιγμή. Ο πληθωρισμός, η ανεργία, οι δημοσιονομικές κρίσεις και το υψηλό κόστος ενέργειας έχουν όλα τα πλήγματα. Πολλές κυβερνήσεις υποφέρουν επίσης από κρίση αξιοπιστίας, καθώς λαμβάνουν ακραία και αντιδημοκρατικά μέτρα για να αποκρούσουν την «άκρα δεξιά» - και με αυτόν τον τρόπο, παραλύουν , τόσο μέσω εσωτερικών διχασμών όσο και μέσω αδύναμης ηγεσίας. Επιπλέον, τα ευρωπαϊκά έθνη έχουν συλλογικά λάβει ορισμένες καταστροφικές αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής. Έχουν υποστηρίξει πλήρως και υπερασπίζονται την Ουκρανία, δεν έχουν κάνει τίποτα για να αντιταχθούν στα ισραηλινά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην Παλαιστίνη και δεν έχουν κάνει τίποτα για να αντιταχθούν στον παράνομο και ανήθικο πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν. Χάνουν και στα τρία μέτωπα, ταυτόχρονα.

Από όλα τα έθνη που βρίσκονται σε κρίση αυτή τη στιγμή, κανένα δεν βρίσκεται σε χειρότερη θέση από τη Γαλλία. Οι ταραχές σ᾿ολόκληρη τήν χώρα βρίσκονται καθημερινά στις ειδήσεις και η κυβέρνηση, μέχρι στιγμής, έχει αποδειχθεί εντελώς ανίκανη να ανταποκριθεί επαρκώς. Η κάλυψη και η ανάλυση των ειδήσεων είναι απαράδεκτες. Κανείς δεν έχει προσφέρει κάτι περισσότερο από την πιο ασήμαντη εκτίμηση της κατάστασης («τάξεις με υπεράριθμους μαθητές», «υποχρηματοδοτούμενα κοινωνικά προγράμματα», «υψηλό κόστος ζωής» κ.λπ.).

Μια προφανής προσέγγιση για να κατανοήσουμε γιατί η Γαλλία βρίσκεται σε τόσο κακή κατάσταση είναι να εξετάσουμε τα υποκείμενα κοινωνικά δημογραφικά στοιχεία. Ακόμα και οι πιο σύντομες έρευνες προς αυτή την κατεύθυνση είναι διαφωτιστικές.

Θα διατύπωσα την υπόθεση ότι η κοινωνική σταθερότητα ή αναταραχή ενός δυτικού έθνους είναι συνάρτηση της παρουσίας μη δυτικών δημογραφικών παραγόντων - ή με απλά λόγια, συνάρτηση του αριθμού των ανθρώπων μη δυτικής εθνικής καταγωγής. Τα έθνη με τους λιγότερους μη δυτικούς θα απολαύσουν τη μεγαλύτερη σταθερότητα και αρμονία, ενώ εκείνα με τους πολλούς θα υποφέρουν από τη μεγαλύτερη δυσαρέσκεια και αναταραχή. Ή τουλάχιστον έτσι υποστηρίζω.

Τουλάχιστον για τον τελευταίο αιώνα, τρεις μη δυτικές δημογραφικές ομάδες βρίσκονται ιστορικά στο επίκεντρο της κοινωνικής αναταραχής στην Ευρώπη: οι Εβραίοι, οι Μαύροι και οι Μουσουλμάνοι. Έτσι, ως μια γρήγορη, πρώτης τάξεως αξιολόγηση της κατάστασης, μπορεί κανείς απλώς να αξιολογήσει τον αριθμό καθεμίας από αυτές τις τρεις εθνότητες στα ευρωπαϊκά έθνη και στη συνέχεια να αναζητήσει συσχετίσεις με την κοινωνική αναταραχή.

Η Γαλλία εδώ και καιρό αυτοπροσδιορίζεται ως ένα έθνος με αχρωματοψία, όπου οι φυλετικές προκαταλήψεις δεν έχουν θέση. Το «Χρώμα της Ελευθερίας» ασχολείται με τέσσερα κύρια θέματα: την εξέλιξη της φυλής ως ιδέας στη Γαλλία, τις αναπαραστάσεις του «άλλου» στη γαλλική λογοτεχνία, την τέχνη, την κυβέρνηση και το εμπόριο, τις διεθνείς διαστάσεις της γαλλικής φυλετικής σκέψης... "Το Χρώμα της Ελευθερίας" Ιστορίες Φυλής στη Γαλλία   ( 2003)  ἐδῶ

Αν κάνουμε έστω και μια πρόχειρη αξιολόγηση αυτών των τριών εθνοτήτων, διαπιστώνουμε ότι τρία έθνη έχουν τους μεγαλύτερους πληθυσμούς: η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία. (Εξαιρώ από αυτήν την ανάλυση τα ευρωπαϊκά μικροέθνη όπως το Μονακό και η Ανδόρα, και εξαιρώ τη Ρωσία, την Ουκρανία και την Τουρκία, οι οποίες, με βάση ορισμένα μέτρα, είναι «ευρωπαϊκές».) Από τη μία πλευρά, αυτό δεν αποτελεί έκπληξη επειδή αυτά είναι τα τρία μεγαλύτερα έθνη σε συνολικό πληθυσμό και, ως εκ τούτου, θα ήταν αναμενόμενο να έχουν μεγάλο αριθμό όλων των μειονοτικών ομάδων. Ωστόσο, οι μεγάλοι αριθμοί έχουν μαζική επίδραση, ειδικά όταν βρίσκονται εντός ενός μόνο έθνους. Αυτή είναι μια καθιερωμένη έννοια, που έχει διάφορες ονομασίες, όπως «θεωρία κρίσιμης μάζας», «θεωρία ενσωμάτωσης» και σε διάφορες πτυχές της κοινωνικής φιλοσοφίας. Ως αποτέλεσμα, η Ουγγαρία, για παράδειγμα, έχει περισσότερους Εβραίους σε ποσοστιαία βάση από τη Γερμανία, αλλά οι Ούγγροι Εβραίοι δεν διαθέτουν το κοινωνικό κεφάλαιο ή τη συλλογική ενέργεια που διαθέτει η μεγαλύτερη ομάδα Γερμανών Εβραίων. Και η Σουηδία έχει υψηλότερο ποσοστό Μουσουλμάνων (8%) από τη Γερμανία ή το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά ο μικρός αριθμός τους αποδίδει μικρότερο συνολικό αποτέλεσμα.

Οι εκτιμήσεις μου για κάθε εθνικότητα έχουν ως εξής: όπου βρήκα ένα δεδομένο εύρος, χρησιμοποίησα τα υψηλότερα στοιχεία, υποθέτοντας ότι οι «επίσημοι» αριθμοί είναι σχεδόν σίγουρα υποεκτιμημένοι:

Εβραίοι:

Γερμανία 170.000

Ηνωμένο Βασίλειο 310.000

Γαλλία 600.000

Μαύροι:

Γερμανία 1.000.000

Ηνωμένο Βασίλειο 3.000.000

Γαλλία 5.500.000

Μουσουλμάνοι:

Ηνωμένο Βασίλειο 4.100.000

Γερμανία 5.600.000

Γαλλία 6.600.000

Το αμέσως προφανές γεγονός είναι ότι η Γαλλία, κατά πολύ, έχει σαφώς τον μεγαλύτερο πληθυσμό και από τις τρεις αυτές προβληματικές εθνότητες — τον μεγαλύτερο, στην πραγματικότητα, από οποιοδήποτε ευρωπαϊκό έθνος. Και πάλι, αυτό δεν είναι προφανές, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι η Γαλλία έχει τον μικρότερο πληθυσμό από τα τρία έθνη που αναφέρονται εδώ.

Αυτά τα στοιχεία παρουσιάζονται παρακάτω, πρώτα για τους Μαύρους και τους Μουσουλμάνους και στη συνέχεια για τους Εβραίους:

Σύμφωνα με τη θέση μου ότι αυτές οι συγκεκριμένες εθνοτικές ομάδες ήταν παραδοσιακά οι πιο προβληματικές στην Ευρώπη, θα πρέπει να αναμένουμε, δεδομένων αυτών των αριθμών, ότι η Γαλλία θα υπέφερε από τη μεγαλύτερη διχόνοια και την περισσότερη κοινωνική αναταραχή - και πράγματι, αυτό φαίνεται να ισχύει τώρα. Αυτή δεν είναι μια νέα εξέλιξη. Τα προβλήματα σιγοβράζουν εκεί για πάνω από έναν αιώνα. Ο εντατικός αποικισμός τόσο της βόρειας όσο και της υποσαχάριας Αφρικής ξεκίνησε για τη Γαλλία τη δεκαετία του 1830 και συνεχίστηκε και στον εικοστό αιώνα. Οι αποικίες είναι ιστορικά γνωστό ότι ήταν ο αρχικός παράγοντας που οδήγησε στη μη δυτική μετανάστευση. Όσο για τους Εβραίους, άρχισαν να κατακλύζουν τη χώρα περίπου από το 1700, με τον αριθμό να αυξάνεται σε σχεδόν 100.000 στα τέλη του 1800. Ήταν εκείνη την εποχή που κριτικοί όπως ο Eduard Drumont μπόρεσαν να γράψουν το ορόσημο έργο του, «Εβραϊκή Γαλλία» (1886), υποστηρίζοντας μια μεγάλης κλίμακας διαφθορά της γαλλικής κοινωνίας ήδη από εκείνη την ημερομηνία. Ο Drumont ισχυρίστηκε, στην πραγματικότητα, ότι οι Εβραίοι κατείχαν λίγο περισσότερο από το ήμισυ του συνολικού πλούτου στη Γαλλία, παρά το γεγονός ότι αποτελούσαν μειονότητα 0,2% - μια εκπληκτική κατάσταση.

Σε κάθε περίπτωση, αυτές οι συνθήκες έχουν σαφώς επηρεάσει αρνητικά. Σύμφωνα με την ανάλυσή μου, η Γαλλία σήμερα βρίσκεται σε σχεδόν τελική φάση. Το να έχει κανείς τα περισσότερα από οποιαδήποτε από αυτές τις τρεις μειονότητες είναι αρκετά κακό, αλλά για ένα μόνο έθνος το να έχει τα περισσότερα και από τις τρεις είναι καταστροφικό μακροπρόθεσμα. Σύμφωνα με τη θέση μου, η Γαλλία δεν έχει καμία ελπίδα κοινωνικής σταθερότητας. Η συνεχιζόμενη παρακμή είναι αναπόφευκτη μέχρι να μειώσει ριζικά τον αριθμό και των τριών ομάδων.

Υπό τις τρέχουσες συνθήκες, με τις προεδρικές εκλογές να έρχονται σε έξι μήνες, φαίνεται ότι η Marine Le Pen είναι πιθανό να γίνει πρόεδρος. Αν ήμουν σύμβουλός της, θα πρότεινα μια ριζοσπαστική πορεία δράσης: να καταστρωθεί ένα σχέδιο για τη μείωση και των τριών ομάδων κατά 90% εντός τεσσάρων ετών. Κάτι τέτοιο σίγουρα θα οδηγούσε σε μια θαυματουργή αναγέννηση για τη Γαλλία, και η ίδια η Le Pen θα χαιρετιζόταν ως αληθινή εθνική ηρωίδα - ένας Charles Martel και μια Joan of Arc ενωμένα μεταξύ τους. Ας δούμε πώς θα τα πάει σε αυτό το μέτωπο.

Τέλος, σημειώνω χωρίς σχόλια ότι οι ΗΠΑ έχουν μεγάλους πληθυσμούς και των τριών ατυχών μειονοτήτων: 6 εκατομμύρια Μουσουλμάνοι, 7 εκατομμύρια Εβραίοι και 53 εκατομμύρια Μαύροι. Αφήνω στον αναγνώστη να συγκρίνει αυτούς τους αριθμούς με τη Γαλλία και να αξιολογήσει τις μελλοντικές προοπτικές της Αμερικής.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική

1971 – Μία χρονιά-ὁρόσημο καί τό πραγματικό «σημεῖο καμπῆς γιά τίς ΗΠΑ»

Το Σοκ του Nixon και το Υπόμνημα Powell διαμόρφωσαν τον «καπιταλισμό» και τη «δημοκρατία» στις ΗΠΑ όπως τις γνωρίζουμε σήμερα

Μαζί, το Σοκ Nixon και το Υπόμνημα Powell μετατόπισαν τις ΗΠΑ από μια οικονομία βασισμένη στην παραγωγή (επικεντρωμένη στην κατασκευή αγαθών, την αύξηση των μισθών και την αυστηρή ρύθμιση) σε μια οικονομία χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας (επικεντρωμένη στις φούσκες περιουσιακών στοιχείων, την κεφαλαιαγορά και την απορρύθμιση).

Επειδή το χρήμα δεν ήταν πλέον συνδεδεμένο με τον χρυσό, το κεφάλαιο μπορούσε να αυξηθεί εκθετικά χωρίς περιορισμούς.

Τα εταιρικά λόμπι που οργανώθηκαν από το Υπόμνημα Powell αποσύνδεσαν με επιτυχία τους μισθούς από την παραγωγή.

Ο πλούτος που παράγεται από την παραγωγικότητα των Αμερικανών εργαζομένων δεν πηγαίνει πλέον σε μισθούς. Αντίθετα, διοχετεύεται απευθείας σε εταιρικά κέρδη, σε φούσκες περιουσιακών στοιχείων της Wall Street και σε εκτοξευόμενα μπόνους στελεχών...

Η άνοδος του αρπακτικού χρηματοπιστωτικού τομέα ανέδειξε επίσης την εβραϊκή τάξη της τοκογλυφίας σε εξέχουσα θέση στην οικονομική και πολιτική ζωή των ΗΠΑ, με διαρκή ζημιά μέχρι σήμερα.

Τοῦ Hua Bin

Το 1971 ήταν μια χρονιά-ορόσημο που χώρισε την ιστορία των ΗΠΑ σε πριν και μετά .

Δύο καθοριστικά γεγονότα συνέβησαν κατά τη διάρκεια του έτους, τα οποία ενίσχυσαν το ένα το άλλο και επαναπροσδιόρισαν τον καπιταλισμό και τη δημοκρατία στις ΗΠΑ.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ακούσει για το περίφημο «Σοκ του Nixon» το 1971, όταν ο Richard Nixon ανακοίνωσε στις 15 Αυγούστου ότι το δολάριο ΗΠΑ θα αποσυνδεθεί από τον χρυσό «προσωρινά».

Η «προσωρινή» αποσύνδεση, η οποία αποτελούσε παραβίαση της κυρίαρχης υπόσχεσης των ΗΠΑ προς τον υπόλοιπο κόσμο, έγινε μόνιμη και διέλυσε την μεταπολεμική παγκόσμια οικονομική τάξη.

Λίγοι γνωρίζουν ένα εξίσου σημαντικό γεγονός που συνέβη 8 ημέρες αργότερα.

Στις 23 Αυγούστου, ο δικηγόρος καπνοβιομηχανίας Lewis Powell υπέβαλε το εμπιστευτικό του «Υπόμνημα Powell» στο Εμπορικό Επιμελητήριο των ΗΠΑ, στο οποίο περιέγραφε το σχέδιο για την εταιρική εξαγορά αμερικανικών ιδρυμάτων.

Αυτό το οκταήμερο διάστημα αντιπροσωπεύει τη διπλή κατάρρευση του παλαιού συστήματος.

Καθώς ο Nixon άλλαζε ριζικά τη φύση του παγκόσμιου χρήματος, ο Powell ολοκλήρωνε ένα μακροπρόθεσμο πολιτικό μανιφέστο για να διασφαλίσει ότι η καπιταλιστική τάξη θα έλεγχε όποιο σύστημα έπαιρνε τη θέση της.

Τα δύο γεγονότα του Αυγούστου 1971 οδήγησαν στην χρηματιστικοποίηση της οικονομίας των ΗΠΑ, στην έξοδο του εθνικού χρέους από τον έλεγχο, στην αποβιομηχάνιση και στην άνοδο της εταιρικής κυριαρχίας σε κάθε πτυχή της κοινωνίας των ΗΠΑ.

Σοκ Nixon

Η Συμφωνία του Bretton Woods, η οποία υπογράφηκε το 1944 πριν από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, καθιέρωσε το δολάριο ΗΠΑ ως την τυπική μονάδα ανταλλαγής για τις διεθνείς συναλλαγές.

Οι ΗΠΑ υποσχέθηκαν να διατηρήσουν το δολάριο ίσο με το 1/35 της ουγγιάς χρυσού. ( φωτό)

Για να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμο του Βιετνάμ και τα κοινωνικά προγράμματα του LBJ «Μεγάλη Κοινωνία» , οι ΗΠΑ τύπωσαν πολύ περισσότερα χάρτινα δολάρια από ό,τι πραγματικό χρυσό στο θησαυροφυλάκιό τους.

Το 1971, οι ΗΠΑ αθέτησαν την υπόσχεσή τους να ανταλλάξουν το δολάριο με χρυσό.

Η αποσύνδεση σηματοδότησε το τέλος της Συμφωνίας του Bretton Woods και είδε την άνοδο του fiat νομίσματος ( Το fiat νόμισμα (ή παραστατικό χρήμα) είναι ένα χρήμα χωρίς εγγενή ή εσωτερική αξία (δεν υποστηρίζεται από κάποιο φυσικό αγαθό, όπως ο χρυσός ή ο άργυρος), το οποίο υποστηρίχθηκε μόνο από το κυβερνητικό τυπογραφείο.

Η αποκοπή του δολαρίου από τον χρυσό άλλαξε ριζικά τη νομισματική πολιτική, οδηγώντας σε αυξημένο χρέος, πληθωρισμό και συγκέντρωση πλούτου.

Το 1971, ένα καινούργιο σπίτι κόστιζε δυόμισι χρόνια ετήσιου εισοδήματος ενός μέσου αμερικανικού νοικοκυριού. Τώρα, κοστίζει περισσότερο από 10 φορές το μέσο ετήσιο εισόδημα.

Το ενοίκιο κόστιζε περίπου το 1/6 του μηνιαίου εισοδήματος το 1971 και σήμερα αυτό είναι περίπου το 40%.

Ένα αυτοκίνητο κόστιζε κατά μέσο όρο 35% του ετήσιου εισοδήματος στη δεκαετία του '70 και τώρα κοστίζει 60% (μέσο εισόδημα 89.000 δολάρια και μέση τιμή καινούργιου αυτοκινήτου 49.855 δολάρια).

Η πανεπιστημιακή εκπαίδευση στις αρχές της δεκαετίας του '70, όταν είχε πραγματικά σημασία για τους εργοδότες να λένε ότι έχεις πτυχίο πανεπιστημίου, κόστιζε 2.600 δολάρια ετησίως σε δίδακτρα σε ένα φημισμένο πανεπιστήμιο όπως το Harvard. Σήμερα κοστίζει 63.000 δολάρια.

Εκτός από τον πληθωρισμό, από το 1971 έως το 2025 η παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε από 100% σε 110%, ενώ η αύξηση των πραγματικών μισθών για τον μέσο εργαζόμενο ήταν μόνο μεταξύ 30% και 34%, σύμφωνα με το Γραφείο Στατιστικών Εργασίας.

Το εθνικό χρέος των ΗΠΑ εκτινάχθηκε από 398 δισεκατομμύρια δολάρια το 1971 σε 40,34 τρισεκατομμύρια δολάρια σήμερα, μια εκπληκτική αύξηση άνω του 10.000%.

Το αυξανόμενο χρέος έχει αντιμετωπιστεί με τεχνητή επέκταση της προσφοράς χρήματος και χαμηλά επιτόκια από την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ. Με απλά λόγια, με την εκτύπωση περισσότερου χαρτονομίσματος.

Αυτή η δυναμική, στην πραγματικότητα, λειτουργεί ως μια μορφή κοινωνικοποιημένης αναδιανομής του πλούτου.

Το εθνικό χρέος αποτελεί κόστος για όλα τα μέλη της κοινωνίας, ενώ οι πληρωμές τόκων πηγαίνουν στους πιστωτές (δηλαδή στους πλούσιους).

Καθώς η εκτύπωση χρήματος είναι πολύ πιο εύκολη από το να βγάζεις χρήματα μέσω της εργασίας και της βιομηχανίας, η αποβιομηχάνιση και ο πληθωρισμός αναπόφευκτα ακολουθούν την ίδια πορεία.

Οι ΗΠΑ μπορούν απλώς να εκτυπώσουν κομμάτια πράσινου χαρτιού για να αγοράσουν αγαθά και υπηρεσίες από το εξωτερικό.

Ως αποτέλεσμα, η οικονομία της έχει μετατοπιστεί από την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών στην ιεράρχηση της χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας και των περιουσιακών στοιχείων που βασίζονται στο χρέος.

Μια τέτοια χρηματιστικοποίηση της οικονομίας ωφελεί όσους έχουν κεφάλαιο, ενώ παράλληλα δυσκολεύει τον μέσο άνθρωπο να αποταμιεύσει ή να προοδεύσει.

Το αποτέλεσμα είναι υψηλότερο κόστος ζωής, συστηματική παρακμή της παραγωγικής ικανότητας και αυξανόμενη οικονομική ανισότητα.

Καθώς το σοκ του Nixon έθεσε τις ΗΠΑ στο δρόμο της χρηματιστικοποίησης, το Υπόμνημα Powell , ουσιαστικά ένα «Καπιταλιστικό Μανιφέστο», καθιέρωσε το σχέδιο για την εταιρική κατάληψη της αμερικανικής κοινωνίας.

φωτό

Υπόμνημα Powell

Ο Lewis Powell ήταν δικηγόρος καπνοβιομηχανίας για την Philip Morris. Του ανατέθηκε να συντάξει ένα εμπιστευτικό έγγραφο για το Εμπορικό Επιμελητήριο των ΗΠΑ με σκοπό την ανάκτηση και επέκταση της εταιρικής ισχύος.

Οι μεγάλες επιχειρήσεις στη χώρα απειλούνταν από το προοδευτικό κύμα κινημάτων υπέρ της εργασίας και υπέρ της κατανάλωσης τη δεκαετία του 1960. Το έγγραφο, με τίτλο «Επίθεση στο Αμερικανικό Σύστημα Ελεύθερων Επιχειρήσεων», έγινε γνωστό ως το «Υπόμνημα Powell».

Χρησίμευσε ως ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το σύγχρονο, άκρως οργανωμένο εταιρικό lobbying και το κίνημα πολιτικής δράσης στις ΗΠΑ.

Ο Powell υποστήριξε ότι το αμερικανικό σύστημα ελεύθερης επιχειρηματικότητας δεχόταν συστηματική επίθεση από πανεπιστήμια, μέσα ενημέρωσης, διανοούμενους και υποστηρικτές των καταναλωτών όπως ο Ralph Nader.

Προειδοποίησε ότι οι ηγέτες των επιχειρήσεων επιτρέπουν παθητικά την καταστροφή τους, αποτυγχάνοντας να αντισταθούν στους κανονισμούς και στο αντιεπιχειρηματικό αίσθημα.

Ο Powell ζήτησε επιθετική πολιτική κινητοποίηση των εταιρειών, θέτοντας τις ιδεολογικές βάσεις για το σύγχρονο συντηρητικό νομικό κίνημα και τα δικαιώματα ελευθερίας του λόγου στις εταιρείες.

Ο Powell συνέστησε ένα σύνολο ολοκληρωμένων σχεδίων δράσης για την απελευθέρωση της εταιρικής ισχύος και την απόκτηση αχαλίνωτου πολιτικού ελέγχου, τα οποία περιλαμβάνουν:

• Συλλογική πολιτική δράση : Ο Powell προέτρεψε τις εταιρείες να σταματήσουν να ενεργούν ανεξάρτητα και αντ' αυτού να συνδυάσουν τους οικονομικούς τους πόρους για να αλλάξουν την κοινή γνώμη και την πολιτική.
• Παρέμβαση στην πανεπιστημιούπολη : Υποστήριξε την αγορά χώρου σε σχολικά βιβλία, τη χρηματοδότηση καθηγητών που τάσσονται υπέρ της αγοράς και τη δημιουργία φιλικών προς τις επιχειρήσεις αφηγημάτων για την αντιμετώπιση της αντιληπτής φιλελεύθερης προκατάληψης στα πανεπιστήμια.
• Κυριαρχία στα μέσα ενημέρωσης : Το υπόμνημα ζητούσε την αξιοποίηση του εταιρικού διαφημιστικού προϋπολογισμού για την απαίτηση φιλοεπιχειρηματικής κάλυψης στα έντυπα μέσα ενημέρωσης και την τηλεόραση.
• Δικαστική δράση : Ο Powell συμβούλεψε περαιτέρω τις μεγάλες επιχειρήσεις να χρησιμοποιήσουν τα δικαστήρια ως όπλο, υποβάλλοντας αγωγές για να ανατρέψουν τους κανονισμούς και να προωθήσουν τα εταιρικά συμφέροντα.

Επιπλέον, ο Powell πρότεινε την ανάπτυξη ενός αγωγού δικαστικής εξουσίας, όπως η Ομοσπονδιακή Εταιρεία, για τον απροκάλυπτο έλεγχο των δικαστηρίων.

Οι συστάσεις του Powell υποστηρίχθηκαν πλήρως από την επιχειρηματική κοινότητα. Ο στρατηγικός σχεδιασμός εφαρμόζεται συστηματικά έκτοτε μέχρι σήμερα.

Το Υπόμνημα Powell άλλαξε οριστικά τη σχέση μεταξύ των αμερικανικών επιχειρήσεων και της πολιτικής. Ουσιαστικά σηματοδότησε την ανατροπή της επικρατούσας συναίνεσης για το New Deal του Roosevelt .

(Μια παρένθεση: Ο Powell διορίστηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο από τον Nixon δύο μήνες μετά το υπόμνημα. Υπηρέτησε ως δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου για πάνω από 15 χρόνια.)

Μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του υπομνήματος Powell

Το υπόμνημα ενέπνευσε άμεσα τη δημιουργία και τη χρηματοδότηση ισχυρών συντηρητικών δεξαμενών σκέψης, συμπεριλαμβανομένων του Heritage Foundation και του Cato Institute.

Η επιχειρηματική επιρροή άρχισε να διαπερνά την εκπαίδευση, τα μέσα ενημέρωσης και την ποπ κουλτούρα.

Οι αξίες των μετόχων έλαβαν προτεραιότητα έναντι των παροχών των εργαζομένων και αντέστρεψαν την προοδευτική κατανομή του εισοδήματος από την εποχή του New Deal.

Το Υπόμνημα Powell οδήγησε σε μια τεράστια αύξηση των εταιρειών lobbying εταιρικών ομάδων και στη δημιουργία ομάδων όπως η Business Roundtable για να επηρεάσουν τη νομοθεσία.

Ο σωρευτικός αντίκτυπος κορυφώθηκε με την απόφαση της Citizens United του 2010 , η οποία παραχώρησε στις εταιρικές οντότητες δικαιώματα της Πρώτης Τροπολογίας, ουσιαστικά νομιμοποιώντας τα χρήματα στην πολιτική και αποποινικοποιώντας τη διαφθορά.

 

Η άνοδος των Reaganomics τη δεκαετία του 1980 ενίσχυσε περαιτέρω την τάση υπέρ των επιχειρήσεων που προανήγγειλε το Υπόμνημα Powell.

Η ιδιωτικοποίηση, η απορρύθμιση, ο φονταμενταλισμός της ελεύθερης αγοράς και η διάβρωση της εργασίας αντικατέστησαν τις οικονομικές πολιτικές του New Deal από τη δεκαετία του 1930.

Ο Lewis Powell θα ήταν περήφανος βλέποντας την συγκαλυμμένη κατάληψη της πολιτικής εξουσίας όλα αυτά τα χρόνια. Η άνοδος της ασύδοτης εταιρικής εξουσίας έχει τοποθετήσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου πάνω από το κράτος και το κοινό 50 χρόνια αργότερα.

Πώς το Σοκ του Nixon και το Υπόμνημα Powell έχουν διαμορφώσει τον καπιταλισμό και τη δημοκρατία στις ΗΠΑ

Η ευθυγράμμιση του Υπομνήματος Powell και του Σοκ Nixon το 1971 αποτέλεσε το δομικό εφαλτήριο για τη σύγχρονη χρηματιστικοποίηση των ΗΠΑ, την αποβιομηχάνιση και την αντιστροφή του New Deal.

Απελευθερώνοντας ταυτόχρονα το χρήμα από φυσικούς περιορισμούς και οργανώνοντας την πολιτική εξουσία των εταιρειών, αυτά τα δύο γεγονότα αναδιαμόρφωσαν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο η αμερικανική οικονομία παράγει πλούτο.

Το χρήμα ως εμπόρευμα

Πριν από το 1971, το χρήμα χρησίμευε κυρίως για τη διευκόλυνση του εμπορίου φυσικών αγαθών.

Μόλις το δολάριο αποσυνδέθηκε από τον χρυσό και κυμαινόταν ελεύθερα, το ίδιο το χρήμα έγινε ένα εξαιρετικά κερδοσκοπικό εμπόρευμα, γεννώντας τεράστιες παγκόσμιες αγορές συναλλάγματος, συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης και παραγώγων.

Ο Karl Marx το προέβλεψε αυτό στο έργο του Das Kapital στα τέλη του 19ου αιώνα και ονόμασε τον κύκλο «το χρήμα παράγει περισσότερο χρήμα» (MM^) «πλασματικό κεφάλαιο».

Από το 1971, η οικονομία των ΗΠΑ άρχισε να μετατοπίζεται από μια οικονομία παραγωγής σε μια οικονομία χρηματοπιστωτικού τομέα.

Η Wall Street πάνω από την Πραγματική Οικονομία

Υπό τον κανόνα του χρυσού, οι τράπεζες αναπτύχθηκαν δανείζοντας σε εγχώριες επιχειρήσεις που κατασκεύαζαν φυσικά αντικείμενα.

Μετά το 1971, η ανάπτυξη στράφηκε στη χρηματοοικονομική μηχανική, τη δημιουργία χρέους και την κερδοσκοπία επί περιουσιακών στοιχείων, καθιστώντας τον χρηματοπιστωτικό τομέα πολύ πιο κερδοφόρο από τη μεταποίηση.

Η άνοδος του αρπακτικού χρηματοπιστωτικού τομέα ανέδειξε επίσης την εβραϊκή τάξη της τοκογλυφίας σε εξέχουσα θέση στην οικονομική και πολιτική ζωή των ΗΠΑ, με διαρκή ζημιά μέχρι σήμερα.

Έκρηξη χρέους

Χωρίς περιορισμούς στον χρυσό, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ απέκτησε την εξουσία να επεκτείνει γρήγορα την προσφορά χρήματος. Αυτό τροφοδότησε μια μόνιμη εξάρτηση από φθηνή πίστωση και εκτοξεύτηκε στα ύψη το εταιρικό, κρατικό και καταναλωτικό χρέος για τη διατήρηση της οικονομικής ανάπτυξης.

Το χρέος έχει γίνει το κύριο εργαλείο για την καπιταλιστική τάξη να αποσπά πλούτο από την εργατική τάξη.

Η κατάρρευση της μεταπολεμικής συναίνεσης για το New Deal

Η «Τάξη του New Deal», που θεσπίστηκε τη δεκαετία του 1930 για να διορθώσει τις υπερβολές του αχαλίνωτου καπιταλισμού, βασιζόταν σε μια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ ισχυρών εργατικών συνδικάτων, κυβερνητικών ρυθμίσεων και εταιρικής διοίκησης.

Το υπόμνημα του Powell χρησιμοποίησε το εταιρικό κεφάλαιο ως όπλο για να σπάσει συστηματικά αυτή την τριμερή συναίνεση.

Το οργανωμένο δίκτυο εταιρικών lobbying που οραματίστηκε ο Powell βοήθησε στη διάδοση των νεοφιλελεύθερων οικονομικών δογμάτων, ιδιαίτερα της άποψης του Milton Friedman ότι το μόνο καθήκον μιας εταιρείας είναι να μεγιστοποιεί τα κέρδη για τους μετόχους, αντί να υποστηρίζει τους εργαζόμενους ή τις κοινότητες.

Ὁ βραβευμένος μέ Νόμπελ οἰκονομολόγος, ἑβραῖος Milton Friedman, ἀνάμεσα στούς συναδέλφους του οἰκονομολόγους George Stigler καί John Kenneth Galbraith (φωτό)

Ο Milton Friedman ήταν Εβραίος καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Chicago, ο οποίος ήταν ο μεγάλος υποστηρικτής της υπεροχής του κεφαλαίου έναντι όλων των άλλων. Δείτε την κριτική μου για το Πανεπιστήμιο του Chicago εδώ :  Έχει καταστρέψει το Πανεπιστήμιο του Chicago τις ΗΠΑ;

Δεξαμενές σκέψης και ομάδες πίεσης που υποστηρίζονταν από εταιρείες πίεσαν με επιτυχία για νομοθεσία κατά των συνδικάτων και διορισμούς δικαστών.

Καθώς τα συνδικάτα κατέρρεαν, ο ιστορικός σύνδεσμος μεταξύ της αυξανόμενης παραγωγικότητας των εργαζομένων και των αυξανόμενων μισθών διακόπηκε, οδηγώντας στην ανισότητα πλούτου που παρατηρείται σήμερα.

Η αποβιομηχάνιση έγινε αναπόφευκτη επιλογή

Το πρόσφατα απελευθερωμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, σε συνδυασμό με πολιτικές ελεύθερου εμπορίου που υποστηρίχθηκαν από εταιρικά λόμπι, τιμώρησε τις εταιρείες που διατήρησαν τις ακριβές θέσεις εργασίας στον αμερικανικό κατασκευαστικό κλάδο.

Η Wall Street πίεσε τις εταιρείες να αναθέσουν τα εργοστάσιά τους σε περιοχές με φθηνότερο εργατικό δυναμικό και λιγότερους κανονισμούς, ώστε να μεγιστοποιήσουν τα τριμηνιαία κέρδη.

Επειδή το κυμαινόμενο δολάριο παρέμεινε το κύριο αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο, η παγκόσμια ζήτηση διατήρησε το δολάριο τεχνητά ισχυρό.

Ενώ αυτό έκανε τις εισαγωγές ξένων καταναλωτών φθηνές για τους Αμερικανούς, έκανε τις εξαγωγές αμερικανικών προϊόντων απαγορευτικά ακριβές στο εξωτερικό, υποβαθμίζοντας συστηματικά τη Ζώνη της Σκουριάς.( Βιομηχανική Ζώνη σε παρακμή ).

Η χρηματιστικοποίηση άλλαξε την εταιρική συμπεριφορά. Αντί να επανεπενδύουν τα κέρδη σε εγχώρια εργοστάσια, εξοπλισμό ή εκπαίδευση εργαζομένων, οι εταιρείες χρησιμοποιούσαν όλο και περισσότερο τα μετρητά τους για να αγοράσουν πίσω τις δικές τους μετοχές, αυξάνοντας τεχνητά τις τιμές των μετοχών για να πλουτίσουν τα στελέχη και τους επενδυτές της Wall Street.

Η Κληρονομιά του 1971

Μαζί, το Σοκ Nixon και το Υπόμνημα Powell μετατόπισαν τις ΗΠΑ από μια οικονομία βασισμένη στην παραγωγή (επικεντρωμένη στην κατασκευή αγαθών, την αύξηση των μισθών και την αυστηρή ρύθμιση) σε μια οικονομία χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας (επικεντρωμένη στις φούσκες περιουσιακών στοιχείων, την κεφαλαιαγορά και την απορρύθμιση).

Επειδή το χρήμα δεν ήταν πλέον συνδεδεμένο με τον χρυσό, το κεφάλαιο μπορούσε να αυξηθεί εκθετικά χωρίς περιορισμούς.

Το κεφάλαιο κινείται παγκοσμίως με την ταχύτητα ενός πλήκτρου για να κυνηγήσει την υψηλότερη απόδοση οπουδήποτε στον κόσμο.

Τα εταιρικά λόμπι που οργανώθηκαν από το Υπόμνημα Powell αποσύνδεσαν με επιτυχία τους μισθούς από την παραγωγή.

Ο πλούτος που παράγεται από την παραγωγικότητα των Αμερικανών εργαζομένων δεν πηγαίνει πλέον σε μισθούς. Αντίθετα, διοχετεύεται απευθείας σε εταιρικά κέρδη, σε φούσκες περιουσιακών στοιχείων της Wall Street και σε εκτοξευόμενα μπόνους στελεχών.

Οι σύγχρονες κρίσεις του πληθωρισμού, της αποβιομηχάνισης και της συρρίκνωσης της μεσαίας τάξης είναι τα άμεσα αποτελέσματα αυτής της στροφής του 1971.

Κοιτάζοντας πίσω πάνω από μισό αιώνα αργότερα, το 1971 ήταν το πραγματικό σημείο καμπής για τις ΗΠΑ.

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική