 |
| φωτό |
Μόνο οι Εβραίοι είναι άνθρωποι («άνθρωποι»), ενώ οι μη-Εβραίοι, εφόσον δεν είναι άνθρωποι, είναι κατά συνέπεια ζώα. Αυτός είναι ένας σαφής εβραϊκός υπερεθνικισμός του πιο ωμού είδους, σε άσπρο-μαύρο. Και σίγουρα βοηθά να εξηγηθεί η κακόβουλη μεταχείριση που στρέφεται εναντίον των μη-Εβραίων.
Τοῦ David Skrbina
Τι είναι τα θρησκευτικά συστήματα αν όχι οδηγοί ηθικής; Κάθε θρησκεία που αξίζει τον κόπο πρέπει να δίνει στους οπαδούς της μια συγκεκριμένη έννοια της καλής ζωής - της αρετής, της δικαιοσύνης και της ευθύτητας. Πρέπει να προσφέρει μια αντίληψη για το τι θεωρείται καλό σε αυτόν τον κόσμο. Πρέπει να εξηγεί πώς ένα άτομο μπορεί να είναι καλό και πώς οι άνθρωποι συλλογικά μπορούν να δημιουργήσουν την καλύτερη δυνατή ύπαρξη για τον εαυτό τους. Αυτά τα πράγματα θα συνδέονται φυσικά με μια συγκεκριμένη αντίληψη για τον Θεό (ή τους θεούς), αλλά παρόλα αυτά, το αποτέλεσμα πρέπει να είναι συγκεκριμένοι και ακριβείς ηθικοί κανόνες. Διαφορετικά, οι οπαδοί θα μείνουν σε μεγάλο βαθμό στο σκοτάδι σχετικά με το πώς να ζήσουν μια σωστή ζωή.
Ο Ιουδαϊσμός δεν αποτελεί εξαίρεση. Το βασικό περίγραμμα αυτής της θρησκείας βρίσκεται φυσικά στην Εβραϊκή Βίβλο (Tanakh), την Παλαιά Διαθήκη . Δυστυχώς, από ηθικής άποψης, η Παλαιά Διαθήκη είναι ένα απόλυτο φιάσκο: οι ηθικές αρχές αφθονούν, αλλά είναι διφορούμενες, αντιφατικές, ανούσιες και αυθαίρετες. Και το χειρότερο: οδηγούν σε ένα καταστροφικό και αποκρουστικό σύνολο συμπεριφορών, όπως θα δείξω.
Ας ξεκινήσω, λοιπόν, με την ηθική της Παλαιάς Διαθήκης. Το πιο ξεκάθαρο κομμάτι του χάους είναι οι Δέκα Εντολές (Έξοδος κεφ. 20), αλλά αυτές είναι είτε τόσο προφανείς που είναι άσκοπες («τίμα τους γονείς σου», « οὐ κλέψεις», «οὐ φονεύσεις»), είτε τόσο αφηρημένες που είναι άνευ νοήματος («μην τιμάς άλλους θεούς», «να τηρείς την αργία του Σάββατο», «να μην αναφέρεις το όνομα του Θεού άσκοπα »). Υπάρχουν πραγματικά πολύ λίγα εδώ για να ζήσουμε, και σίγουρα τίποτα που να υποδηλώνει θεϊκή προέλευση, όπως θα αναμενόταν από έναν παντογνώστη και πανάγαθο Θεό.
Αλλά υπάρχουν χειρότερο από αυτό. Σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, υπάρχουν ακριβώς 613 «εντολές » μόνο στην Τορά! (Γένεση, Έξοδος, Λευιτικό, Αριθμοί και Δευτερονόμιο.) Κάθε φορά που κάποιος λέγεται να κάνει κάτι ή να μην κάνει κάτι, κάποιος ραβίνος το έχει μετατρέψει σε «εντολή». Τι χάος! Και μετά πόσες εντολές υπάρχουν σε ολόκληρη την Παλαιά Διαθήκη; Σίγουρα πρέπει να υπάρχουν χιλιάδες.
Και έπειτα υπάρχουν οι πολλές ασυνέπειες και αντιφάσεις. Πώς, για παράδειγμα, το «ου φονεύσεις» αντιπαραβάλλεται με τις πολλές εκκλήσεις του Θεού προς τους Εβραίους να σφάζουν αθώους; Απλώς σκεφτείτε τους φτωχούς Χαναναίους, Χετταίους, Αμορραίους και άλλους, τους οποίους ο Θεός διατάζει να «εξολοθρεύσουν ολοκληρωτικά» (Δευτ. 20:17) ή τους άτυχους Μαδιανίτες, τους οποίους ο Θεός επιμένει να σφαγιάσουν κατά χιλιάδες (Αριθμοί 31). [1] Και αυτό δεν σημαίνει ότι το κάλεσμα του Θεού προς τους Εβραίους να «σβήσουν τη μνήμη του Αμαλήκ από κάτω από τον ουρανό» (Δευτ. 25:19) - κάτι που δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια έκκληση για γενοκτονία. Οι Αμαλήκ, με τη μορφή Παλαιστινίων, Ιρανών και Λιβανέζων, σίγουρα υφίστανται ένα αρκετά μεγάλο βαθμό «αφανισμού» αυτή τη στιγμή. Άλλωστε, ποιος θα αμφισβητήσει τον λόγο του Θεού;
Πώς γίνεται ο Μωυσής να διατάσσεται να «λεηλατήσει» και να λαφυραγωγήσει τους Αιγύπτιους (Έξοδος 12:36), όταν, λίγα μόνο εδάφια αργότερα, του διατάσσεται να «μην κλέβει» (Έξοδος 20:15); Πώς γίνεται «οι αμαρτίες των πατέρων είναι αμαρτίες των γιων» (Έξοδος 20:5, 34:7), αλλά ο Ιεζεκιήλ μας πληροφορεί ότι «ο γιος δεν θα υποστεί την ανομία του πατέρα» (Ιεζεκιήλ 18:20); Πώς γίνεται «δεν θα καταπιέζεις ξένο» (Έξοδος 23:9) και όμως «μπορείς να αγοράζεις δούλους και δούλες από τα έθνη που είναι γύρω σου» (Λευ. 25:44); Καλή τύχη να το καταλάβεις αυτό.
Στην πραγματικότητα, ένα μεγάλο μέρος της σύγχυσης εξαφανίζεται όταν συνειδητοποιούμε ότι η Παλαιά Διαθήκη είναι η Εβραϊκή Βίβλος. γράφτηκε από Εβραίους, για Εβραίους και για Εβραίους. Τίποτα σε αυτήν δεν προορίζεται για μή εβραίους. Οι περίφημες Δέκα Εντολές ισχύουν μόνο μεταξύ Εβραίων. Η κλοπή, η «πλεονεξία», ακόμη και η δολοφονία επιτρέπονται όταν έχουμε να κάνουμε με μη Εβραίους. Όλα αυτά τα ωραία λόγια για τον «αδελφό» ή τον «πλησίον» ισχύουν μόνο για «τον αδελφό Εβραίο» και «τον γείτονα Εβραίο».
Αν είστε μη Εβραίος και πιστεύετε ότι οτιδήποτε σχετικά με την Παλαιά Διαθήκη ισχύει για εσάς, πρέπει να το ξανασκεφτείτε σοβαρά.
Στην πραγματικότητα, η συντριπτική πλειοψηφία των συγκεκριμένων αναφορών σε εθνικούς στην Παλαιά Διαθήκη είναι αρνητικές: Οι δούλοι; Οι μη Εβραίοι. Οι σφαγιασμένοι, οι λεηλατημένοι, οι «στιγματισμένοι»; Οι μη Εβραίοι. Το να κάνουν ειλικρινείς συμφωνίες («διαθήκες») με μη Εβραίους; Όχι (Έξοδος 34:12). Το να έχουν σχέσεις με μη Εβραίους; Όχι (Δευτερονόμιο 7:3). Το να δείχνουν έλεος ή επιείκεια προς τους μη Εβραίους; Όχι (Ψαλμός 106:34). Το να εκμεταλλεύονται μη Εβραίους μέσω τοκογλυφίας; Σίγουρα! (Δευτερονόμιο 23:20-21) Συνοψίζοντας, οι εθνικοί είναι κατάλληλοι για δουλεία, τοκογλυφία, εκμετάλλευση, κλοπή και δολοφονία, αλλά τίποτα άλλο. Τόσο για την «αγία» σας Βίβλο.
Όλα αυτά συνάδουν με την γενικά εβραϊκή υπερεθνικιστική άποψη της Παλαιάς Διαθήκης. Οι Εβραίοι, φυσικά, είναι «επιλεγμένοι» από τον Θεό. Τους «δόθηκε» η Γη και οι κάτοικοί της. Και τους ειπώθηκε από τον Θεό να κυριαρχήσουν και να κυβερνήσουν. Στην πραγματικότητα, τα δύο κυρίαρχα θέματα της Παλαιάς Διαθήκης, από μια μη εβραϊκή οπτική γωνία, είναι (1) μια θεϊκά επιβεβλημένη εβραϊκή κυριαρχία πάνω στη Γη και (2) η εβραϊκή περιφρόνηση ή μίσος προς τους μη Εβραίους, δηλαδή η μισανθρωπία. Αυτές είναι τρομερά επιβλαβείς ιδιότητες από μόνες τους, αλλά όταν συνδυάζονται και γίνονται τα καθοριστικά χαρακτηριστικά μιας ολόκληρης εθνότητας, τότε είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσουν σοβαρά προβλήματα.
 |
| φωτό |
Η Παλαιά Διαθήκη, απ' όσο γνωρίζουμε, συντάχθηκε κατά τη διάρκεια πολλών αιώνων από διάφορα άτομα, όλοι Εβραίοι, και απέκτησε κάτι σαν μια σύγχρονη μορφή γύρω στο 350 π.Χ. Μεγάλο μέρος της Παλαιάς Διαθήκης είναι ιστορία και γενεαλογία, μαζί με μια αφήγηση διαφόρων περιστατικών και περιπετειών του εβραϊκού λαού, αλλά οι ηθικές «εντολές», όπως σημειώθηκε, είναι ασαφείς και διφορούμενες. Κατά συνέπεια, οι Εβραίοι ραβίνοι άρχισαν να συζητούν για την πραγματική σημασία της Παλαιάς Διαθήκης για την καθημερινή ζωή των ανθρώπων, ειδικά μετά την ήττα τους στα χέρια των Ρωμαίων το 70 μ.Χ., το 115 μ.Χ. και το 135 μ.Χ. Περίπου 100 ραβίνοι άρχισαν να εργάζονται, συντάσσοντας ένα νέο έγγραφο - που ονομάζεται Mishnah - το οποίο προσπάθησε να μεταφράσει τις πολλές ιστορίες και τις υπαγορεύσεις της Παλαιάς Διαθήκης σε κοινές, καθημερινές απαιτήσεις. Η Mishnah συντάχθηκε κατά τη διάρκεια αρκετών δεκαετιών, ενοποιήθηκε περίπου το 250 μ.Χ. και περιείχε το ισοδύναμο περίπου 200.000 αγγλικών λέξεων. (Η Παλαιά Διαθήκη, αντίθετα, αποτελείται από περίπου 600.000 λέξεις στα αγγλικά.)
Αξίζει να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να εξετάσετε τη δομή αυτού του εγγράφου. Η Mishnah είναι οργανωμένο σε έξι μέρη (sedarim): 1) Zeraim (‘Seeds’), 2) Moed (‘Festival’), 3) Nashim (‘Women’), 4) Nezikin (‘Damages’), 5) Kodashim (‘Holy items’), and 6) Tahorot (‘Purities’). [2] Κάθε sedar διαιρείται με τη σειρά του σε έναν αριθμό ονομαστικών «πραγματειών», οι οποίες στη συνέχεια διαιρούνται σε κεφάλαια. Οι αριθμοί συνοψίζονται παρακάτω:
Zeraim: 11 πραγματείες, 74 συνολικά κεφάλαια
Moed : 12 πρακτικά, 88 κεφάλαια
Nashim : 7 πραγματείες, 71 κεφάλαια
Nezikin : 10 πραγματείες, 72 κεφάλαια
Kodashim : 11 πραγματείες, 90 κεφάλαια
Tahorot : 12 πραγματείες, 126 κεφάλαια
Μόλις η Mishnah εδραιώθηκε, άλλοι ραβίνοι άρχισαν αμέσως να το αναλύουν και να το σχολιάζουν. Αυτός ο σχολιασμός αναπτύχθηκε ραγδαία, φτάνοντας να περιλαμβάνει εσωτερικές συζητήσεις, εικασίες, «σχολιασμό επί του σχολιασμού» και ούτω καθεξής. Επιπλέον, η διαδικασία της ανάλυσης οδήγησε πολλούς ραβίνους να καταλήξουν σε εφαπτομενικές συζητήσεις, συχνά σημαντικής διάρκειας, αλλά ίσως όχι καν άμεσα συνδεδεμένες με το αρχικό θέμα. Με την πάροδο του χρόνου, μπορούμε κάλλιστα να φανταστούμε πώς ένας τέτοιος σχολιασμός θα μπορούσε να αναπτυχθεί εκθετικά.
Ακόμα χειρότερα, υπήρχαν δύο κέντρα ανάλυσης, το ένα στην Ιερουσαλήμ και το άλλο στη Βαβυλώνα. Τελικά, Εβραίοι λόγιοι συγκέντρωσαν τα διάφορα σχόλια σε αυτό που ονομάστηκε «Gemara» ή «συμπλήρωση» της αρχικής Mishnah. Αλλά δεδομένων των δύο κέντρων μάθησης, προέκυψαν δύο Gemara - ένα στην Ιερουσαλήμ και ένα στη Βαβυλώνα, και τα δύο γύρω στο 500 μ.Χ. Και αυτά είναι τεράστια: κάθε Gemara περιέχει περίπου 2,5 εκατομμύρια λέξεις στα αγγλικά, ή περίπου 10 φορές το μέγεθος της αρχικής Mishnah.
Το τελικό και προφανές βήμα, λοιπόν, ήταν να συνδυαστεί η αρχική Mishnah με την Gemara για να δημιουργηθεί ένα ενιαίο, γιγάντιο έγγραφο που περιείχε την πιο ολοκληρωμένη ενσάρκωση της εβραϊκής μάθησης και θεολογίας ανά τους αιώνες: το Ταλμούδ . Δεδομένου ότι υπάρχουν δύο Gemara, υπάρχουν, τεχνικά, δύο Ταλμούδ : το πιο κοινό Βαβυλωνιακό Ταλμούδ και το λιγότερο κοινό Ταλμούδ της Ιερουσαλήμ. Και τα δύο ενσωματώνουν η ίδια αρχική Mishnah, αλλά στη συνέχεια το συμπληρώνουν με διαφορετικές ερμηνείες και αναλύσεις - διαφορετικά Gemara - από τις διάφορες οπτικές γωνίες τους.
Ως εκ τούτου, το Βαβυλωνιακό Ταλμούδ («το» Ταλμούδ) είναι ένα τεράστιο έργο: περίπου 2,7 εκατομμύρια αγγλικές λέξεις ισοδύναμες, συγκρίσιμες με περίπου 18 τόμους της τυπικής εγκυκλοπαίδειας World Book . (Η προσωπική μου έκδοση του World Book του 2003 έχει 21 τόμους, επομένως αυτό είναι περίπου το μέγεθος του Ταλμούδ.) Πραγματικά «εγκυκλοπαιδική» εβραϊκή σοφία.
Για όσους από εμάς, που δεν είμαστε Εβραίοι, προσπαθήσουμε να αναλύσουμε αυτό το τερατούργημα, είναι απαραίτητο να έχουμε μια καλή αγγλική μετάφραση—κατά προτίμηση, μια ηλεκτρονική. Έχω χρησιμοποιήσει δύο: www.sefaria.org (προτιμώμενη) και www.chabad.org . Δυστυχώς, και πιθανώς σκόπιμα, καμία από τις δύο ιστοσελίδες δεν έχει μια σαφή και λογική ανάλυση των διαφόρων sederim και πραγματειών. Η αρχική σελίδα της sefaria παραθέτει περίπου 14 υποσελίδες «βιβλιοθήκης», εκ των οποίων οι δύο είναι το «Ταλμούδ» και το «Mishnah». Η σελίδα Mishnah παραθέτει και τα έξι sederim και τα αντίστοιχα πρακτικά. Στη σελίδα του Ταλμούδ , βρίσκουμε κοντά στην κορυφή τις δύο εκδοχές—Βαβυλωνιακή (προεπιλογή) και Ιερουσαλήμ. Κάτω από αυτήν, βρίσκουμε τα έξι sederim («Σέντερ Ζεράιμ» κ.λπ.), και στο τέλος, συνδέσμους προς περίπου 15 λεγόμενα δευτερεύοντα πρακτικά, ακολουθούμενα από διάφορα ξεχωριστά σχόλια, αρχαία και σύγχρονα.
Όπως όμως αναφέρθηκε, εξακολουθεί να προκαλεί σύγχυση. Η σελίδα του Ταλμούδ, στο Seder Zeraim, αναφέρει μόνο ένα κείμενο (Berakhot) ενώ στην πραγματικότητα υπάρχουν συνολικά 11. Αυτά βρίσκονται μόνο στη σελίδα Mishnah, κάτω από το ίδιο seder. Ωστόσο, η σελίδα « Berakhot » του Ταλμούδ αριθμείται διαφορετικά από τη σελίδα « Berakhot » της Mishnah, παρόλο που το κείμενο είναι (προφανώς) το ίδιο. Για να θολώσει περαιτέρω τα νερά, η σελίδα του Ταλμούδ της Ιερουσαλήμ , στο Seder Zeraim, αναφέρει και τα 11 κείμενα. Πράγματι, προκαλεί σύγχυση. Οι Εβραίοι σίγουρα δεν κάνουν εύκολη τη ζωή μας, για εμαςτους φτωχούς εθνικούς ( μή εβραίους).
Αν το κεφάλι του αναγνώστη ζαλίζεται σε αυτό το σημείο, είναι απολύτως κατανοητό· δεν εφηύραν τη φράση «Ταλμουδική λογική» τυχαία.
Μερικά πραγματικά κακόβουλα περιεχόμενα
Όπως μπορεί κανείς να φανταστεί, μεγάλο μέρος του Ταλμούδ είναι εντελώς κοινότοπο: ασήμαντα και παράλογα λεπτομερή σχόλια και επιχειρηματολογία για κάθε είδους καθημερινά ζητήματα, από το μαγείρεμα, το εμπόριο, τη γεωργία, τις διαπροσωπικές σχέσεις, μέχρι πιο ενδιαφέροντα σχόλια για την ηθική, τη σεξουαλικότητα και την αλληλεπίδραση με τους τρομερούς «γκοΐμ», τους μη Εβραίους.
Όπως θα δείξω παρακάτω, ορισμένα από τα σχόλια είναι πραγματικά αηδιαστικά. Αλλά πρέπει να έχουμε κατά νου ότι, όπως και στα περισσότερα θρησκευτικά σχόλια, υπάρχει μια ποικιλία απόψεων και γνωμών μεταξύ των «ειδικών». Δεν συμφωνούν όλοι και δεν είναι όλοι αποκρουστικοί. Δυστυχώς, όμως, όλα καταγράφονται στο Ταλμούδ και ως εκ τούτου είναι όλα διαθέσιμα σε έναν Εβραίο, οποιονδήποτε Εβραίο, για να τα αξιοποιήσει για να δικαιολογήσει τις πράξεις του. Αυτό το σημείο τέθηκε εύστοχα από τον Γερμανό συγγραφέα Theodore Fritsch το 1922:
Ως εκ τούτου, ακόμη και τα χειρότερα από αυτά που διαβάζουμε παρακάτω εξακολουθούν να είναι «εβραϊκός νόμος» και να είναι διαθέσιμα για να καθοδηγήσουν τις εβραϊκές ενέργειες, όσο κατακριτέες κι αν είναι. Ο Fritsch τονίζει ακριβώς αυτό το σημείο: «Τα πιο διανοητικά ραβινικά γραπτά αποδεικνύουν στην πραγματικότητα ότι, μεταξύ των Εβραίων, το αίσθημα για την αληθινή ηθική και για την ηθική συνείδηση απουσιάζει εντελώς. Δεν υπάρχει καλό και κακό για αυτούς. όλα κρίνονται από το στιγμιαίο πλεονέκτημα» (σελ. 140). Θα ήθελα επίσης να σημειώσω ότι δεν είναι μόνο οι ορθόδοξοι Εβραίοι που αισθάνονται την ανάγκη να ακολουθήσουν το Ταλμούδ. Ακόμη και οι κοσμικοί, μη θρησκευόμενοι Εβραίοι αντλούν τα ηθικά τους ερεθίσματα, έστω και υποσυνείδητα, από τη μακροχρόνια εβραϊκή παράδοση όπως καταγράφεται εκεί.
Τι, λοιπόν, βρίσκουμε στο Ταλμούδ; Κάθε είδους παράξενα, αλλόκοτα, ενοχλητικά, σοκαριστικά, προσβλητικά πράγματα. Είναι καλά θαμμένα, φυσικά, και σπάνια αναφέρονται σε ευγενική παρέα - κι όμως όλα αυτά υπάρχουν το ίδιο και αξίζουν λίγο φως, αν θέλουμε να κατανοήσουμε καλύτερα τον εβραϊκό λαό, τα κίνητρα και την ηθική του. Επιτρέψτε μου να περιηγηθώ σε μερικά από τα έξι sederim και να επιλέξω μερικά, ας πούμε, ενδιαφέροντα αποσπάσματα.
Το πρώτο seder, Zeraim, περιλαμβάνει ένα ωραίο απόσπασμα για το «ονειρευόμενος σκ@τά»:
Όποιος αφοδεύει σε όνειρο, είναι καλός οιωνός γι' αυτόν, όπως αναφέρεται: «Όποιος σκύβει θα λυθεί γρήγορα· και δεν θα κατέβει στον λάκκο πεθαίνοντας, ούτε θα λείψει το ψωμί του» (Ησαΐας 51:14). Η Gemara σημειώνει ότι αυτό ισχύει μόνο όταν δεν σκουπίζει και δεν λερώνει τα χέρια του. ( Berakhot 57α,14 )
Είναι, λοιπόν, καλή τύχη να ονειρεύεσαι ότι κάνεις ακαθαρσίες, λόγω των όσων λέει ο Ησαΐας. Στην πραγματικότητα, το αναφερόμενο απόσπασμα στον Ησαΐα είναι αρκετά κρυπτικό και φαίνεται να μην έχει καμία σχέση με την αφόδευση. Αλλά αυτή είναι η Ταλμουδική τους λογική. Ίσως εμείς οι γκόϊμ να είμαστε απλώς πολύ ηλίθιοι για να κατανοήσουμε το βαθύτερο νόημα εδώ.
Seder Nashim
Αυτό το Seder έχει μια σειρά από ενδιαφέροντα σχόλια, ξεκινώντας με το πραγματεία Yevamot, όπου μαθαίνουμε ότι είναι επιτρεπτό - ή τουλάχιστον, δεν αποκλείει - στις γυναίκες να έχουν σεξουαλικές επαφές με ζώα:
Ο Ραβίνος Shimi bar Ḥyya είπε: Μια γυναίκα που είχε σεξουαλική επαφή με ένα ζώο είναι σαν κάποια της οποίας ο υμένας σκίστηκε κατά λάθος. Συνεπώς, δεν είναι zona και είναι κατάλληλη για την ιεροσύνη. Αυτό διδάσκεται επίσης σε ένα baraita : Εάν μια γυναίκα είχε σεξουαλική επαφή με κάποιον που δεν είναι άνδρας, δηλαδή είναι ζώο, αν και υπόκειται σε λιθοβολισμό εάν το έκανε σκόπιμα και παρουσία μαρτύρων που την προειδοποίησαν για την τιμωρία της, είναι παρόλα αυτά κατάλληλη για την ιεροσύνη. ( Yevamot 59b,6 )
Μια «zona» είναι μια γυναίκα η οποία, λόγω του ιστορικού της σε ακατάλληλη σεξουαλική δραστηριότητα, όπως με έναν μη-Εβραίο, αποκλείεται από ορισμένα προνόμια, συμπεριλαμβανομένου του γάμου με άτομα ανώτερης τάξης. Μια γυναίκα που έχει σεξουαλικές επαφές με ζώα δεν είναι zona, επομένως δεν αποκλείεται από τέτοια προνόμια. (Απλώς μην το κάνετε «μπροστά σε μάρτυρες» ή μπορεί να σας λιθοβολήσουν.)
Στο πραγματεία Nedarim, βρίσκουμε το περίφημο «Kol Nidre», στο οποίο οι Εβραίοι μπορούν να ακυρώσουν προληπτικά οποιουσδήποτε όρκους ή υποσχέσεις που μπορεί να δώσουν τον επόμενο χρόνο:
[Κάποιος] που επιθυμεί να μην τηρηθούν οι όρκοι του για ολόκληρο το έτος, πρέπει να σηκωθεί στο Ρος Χασάνα και να πει: «Οποιοσδήποτε όρκος που θα δώσω στο μέλλον θα είναι άκυρος». Και αυτή η δήλωση ισχύει, υπό την προϋπόθεση ότι θυμάται κατά τη στιγμή του όρκου ότι η πρόθεσή του στην αρχή του έτους ήταν να τον ακυρώσει. ( Nedarim 23β,1 )
Αυτό λειτουργεί ιδιαίτερα καλά με τους Γκόϊμ, στους οποίους ένας Εβραίος μπορεί να δώσει οποιαδήποτε υπόσχεση ή δέσμευση, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι την έχει ήδη ακυρώσει!
Τότε τα πράγματα γίνονται πραγματικά αηδιαστικά. Στο κείμενο του Ketubot, μαθαίνουμε ότι η σεξουαλική επαφή με κορίτσια κάτω των τριών ετών δεν είναι «τίποτα»:
Ο Ράβα είπε ότι αυτό λέει η Mishnah: Ένας ενήλικας άνδρας που έχει σεξουαλική επαφή με ένα ανήλικο κορίτσι κάτω των τριών ετών δεν έχει κάνει τίποτα, καθώς η σεξουαλική επαφή με ένα κορίτσι κάτω των τριών ετών ισοδυναμεί με το να βάζεις ένα δάχτυλο στο μάτι. Στην περίπτωση ενός ματιού, αφού πέσει ένα δάκρυ από αυτό, σχηματίζεται ένα άλλο δάκρυ για να το αντικαταστήσει. Ομοίως, ο ρήγμα του υμένα ενός κοριτσιού κάτω των τριών ετών αποκαθίσταται [με φυσική επούλωση]. ( Ketubot 11b,6 )
Τώρα, δεν είμαι παιδίατρος, αλλά από όσο καταλαβαίνω, ένας σχισμένος υμένας δεν θα αποκατασταθεί ποτέ στην αρχική του, μη σχισμένη κατάσταση, όσο μικρό κι αν είναι το κορίτσι. Αλλά οι Εβραίοι το πιστεύουν αυτό, και χρησιμοποιούν αυτό το γεγονός για να δικαιολογήσουν το σεξ με κορίτσια κάτω των (!) τριών ετών. Δεν είναι «τίποτα». Το να βυθίζεις το πέος σου μέσα της δεν διαφέρει από το να βυθίζεις το δάχτυλό σου στο μάτι κάποιου. Δυσάρεστο για τον παραλήπτη, ίσως, αλλά όχι αμαρτία. (Και αναρωτιόμαστε γιατί οι Εβραίοι, όπως ο Jeffrey Epstein, εμπλέκονται τόσο συχνά στην παιδεραστία.)
Επίσης στο Nashim, βρίσκουμε την περίφημη δήλωση για τον μισητό Ιησού που φέρεται να «βράζει στα σκουπίδια» στην κόλαση:
Ο Onkelos του είπε: «Ποια είναι η τιμωρία αυτού του ανθρώπου», ένας ευφημισμός για τον ίδιο τον Ιησού, «στον άλλο κόσμο;» Ο Ιησούς του είπε: «Τιμωρείται με βραστά περιττώματα». Όπως είπε ο Δάσκαλος: «Όποιος χλευάζει τα λόγια των Σοφών θα καταδικαστεί σε βραστά περιττώματα». Και αυτή ήταν η αμαρτία του, καθώς χλεύαζε τα λόγια των Σοφών. Η Gemara σχολιάζει: Ελάτε να δείτε τη διαφορά μεταξύ των αμαρτωλών του Ισραήλ και των προφητών των [εθνικών] εθνών του κόσμου. Όπως ο Βαλαάμ, που ήταν προφήτης, ευχήθηκε κακό στον Ισραήλ, ενώ ο Ιησούς ο Ναζωραίος, που ήταν Εβραίος αμαρτωλός, επιδίωκε την ευημερία τους. ( Gittin 57α,4 )
Αυτό είναι αρκετά περίεργο, επειδή ο ίδιος ο Ιησούς φέρεται να ήρθε για να εκπληρώσει τον εβραϊκό νόμο (Ματθαίος 5:17) και να τηρήσει τις εντολές (Ματθαίος 19:17). Και ο ίδιος ο Παύλος είπε «η ζωή της υπηρεσίας του Χριστού ήταν για χάρη των Ιουδαίων» (Ρωμ. 15:8). Αλλά οι ορθόδοξοι Ιουδαίοι δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι αυτός ο υποτιθέμενος σωτήρας πέθανε σε σταυρό, γι' αυτό δήλωσαν ότι απλώς χλεύαζε τους προφήτες - εξ ου και η βραστή μετά θάνατον ζωή.
Σε αυτό το επόμενο Seder, έχουμε αρκετά αξιοσημείωτα αποσπάσματα, ξεκινώντας με τον κραυγαλέο ισχυρισμό ότι οι Εβραίοι επιτρέπεται να «ξεγελούν» και να εξαπατούν τους μη εβραίους :
Ο Rav Ashi είπε: Το Mishnah [για την είσπραξη φόρων] εκδίδει την απόφασή του σχετικά με έναν μή εβραίο φοροεισπράκτορα, τον οποίο κάποιος μπορεί να εξαπατήσει: Στην περίπτωση ενός Εβραίου και ενός μη εβραίου που προσφεύγουν στο δικαστήριο για κρίση σε μια νομική διαφορά, αν μπορείτε να δικαιώσετε τον Εβραίο σύμφωνα με τον εβραϊκό νόμο, δικαιώστε τον και πείτε στον μη εβραίο: Αυτός είναι ο νόμος μας . Αν μπορεί να δικαιωθεί σύμφωνα με τον μη εβραϊκό νόμο, δικαιώστε τον και πείτε στον μη εβραίο: Αυτός είναι ο νόμος σας . Και αν δεν είναι δυνατόν να τον δικαιώσετε σύμφωνα με κανένα από τα δύο συστήματα δικαίου, προσεγγίζοντας την υπόθεση με νομικά τεχνάσματα , αναζητώντας μια δικαιολογία για να δικαιώσει τον Εβραίο. ... Προφανώς, επιτρέπεται να εξαπατήσει έναν μη εβραίο. ( Bava Kamma 113a,21-22α )
Η επίπτωση, φυσικά, δεν αφορά μόνο ζητήματα είσπραξης φόρων, αλλά και οποιαδήποτε περίσταση που μπορεί να συνεπάγεται «νομική διαφορά». Οι Εβραίοι μπορούν να αναφέρονται στον «[εβραϊκό] νόμο μας» ή στον «[μη εβραϊκό] νόμο σας», όπως επιθυμούν — όποιο από τα δύο τους εξυπηρετεί.
Στο ίδιο κείμενο, μαθαίνουμε ότι οι Εβραίοι μπορούν να κρατήσουν οτιδήποτε έχει «χάσει» ένας εθνικός — είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά:
Επιτρέπεται η διατήρηση του χαμένου αντικειμένου ενός μἠ εβραίου... «Από πού προέρχεται ότι επιτρέπεται η διατήρηση του χαμένου αντικειμένου ενός μη εβραίου; Προέρχεται από ένα εδάφιο, όπως αναφέρεται: «Με κάθε χαμένο πράγμα του αδελφού σου» (Δευτ. 22:3), που υποδηλώνει ότι μόνο στον αδελφό σου [Εβραίο] επιστρέφεις ένα χαμένο αντικείμενο, αλλά δεν επιστρέφεις ένα χαμένο αντικείμενο σε έναν μη εβραίο ». [...] Ο Σαμουήλ λέει ότι επιτρέπεται να επωφεληθεί κανείς οικονομικά από ένα επιχειρηματικό λάθος ενός Εθνικού... ( Bava Kamma 113β,8-10 )
Έτσι, αν ένας μη-Εβραίος χάσει κάτι επειδή του έπεσε από την τσέπη, ή επειδή άφησε κάτι πεταμένο τριγύρω, ή επειδή δεν ήταν αρκετά έξυπνος και ύπουλος — τότε, όλα αυτά προς όφελος των Εβραίων.
Δεδομένων τέτοιων πραγμάτων, είναι σχεδόν σαν οι Εβραίοι να πρέπει να φέρονται στους εθνικούς σαν θηρία, σαν ζώα. Και στην πραγματικότητα, αυτό είναι αλήθεια:
Ο Ραβίνος Shimon ben Yoḥai λέει ότι οι τάφοι των εθνικών δεν καθιστούν κάποιον ακάθαρτο, όπως αναφέρεται: «Και εσείς, τα πρόβατά μου, τα πρόβατα της βοσκής μου, είστε άνθρωποι» (Ιεζεκιήλ 34:31), το οποίο διδάσκει ότι εσείς, δηλαδή, ο εβραϊκός λαός, ονομάζεστε «άνθρωπος», αλλά οι μη εβραίοι δεν ονομάζονται «άνθρωποι». ( Bava Metzia 114b,2 )
Μόνο οι Εβραίοι είναι άνθρωποι («άνθρωποι»), ενώ οι μη-Εβραίοι, εφόσον δεν είναι άνθρωποι, είναι κατά συνέπεια ζώα. Αυτός είναι ένας σαφής εβραϊκός υπερεθνικισμός του πιο ωμού είδους, σε άσπρο-μαύρο. Και σίγουρα βοηθά να εξηγηθεί η κακόβουλη μεταχείριση που στρέφεται εναντίον των μη-Εβραίων.
Συνεχίζεται...
Ναί ἔχει κι᾿ἄλλη ...δόσιν ἀπό "περιούσια σκέψιν " ...
Γιά νά μήν λένε, οἱ πολλοί, «δέν γνωρίζαμε» ...
Ἡ Πελασγική
