Τά κρυμένα μηνύματα στήν "Λίστα τοῦ Schindler"

φωτό

... οι Εβραίοι γνωρίζουν εκ πείρας ότι η φυλετική συνείδηση ​​είναι η καλύτερη στρατηγική επιβίωσης. Η θέση τους στις κοινωνίες μας το αποδεικνύει αυτό. Το Ισραήλ και η εβραϊκή διασπορά στην πραγματικότητα ενθαρρύνονται από μια ισχυρή αίσθηση πεπρωμένου και ταυτότητας που βασίζεται στη φυλετική συνείδηση. Ως εκ τούτου, οι Εβραίοι βλέπουν τους εαυτούς τους ως μια συλλογική ομάδα που ευδοκιμεί χάρη στη φυλετική ομοιογένεια, την ενότητα, την αλληλεγγύη και «ό,τι είναι καλό για τους Εβραίους», κάτι που απαγορεύουν ρητά στους Λευκούς να κάνουν ακριβώς επειδή δεν θέλουν ο κύριος φυλετικός ανταγωνιστής τους να ξεφύγει από την αδράνεια του και να αντισταθεί στην αντικατάσταση και την εξαφάνισή του.

Παρουσιάζοντας τους Γερμανούς, και συναφώς τους Λευκούς, ως την ενσάρκωση του απόλυτου κακού, αυτός ο συστηματικός στιγματισμός χρησιμεύει για να εξουδετερώσει με ενοχή τη φυλετική συνείδηση ​​ολόκληρης της λευκής φυλής και, κατ' επέκταση, το ένστικτό της για αυτοσυντήρηση. Αν μείνουν ανυπεράσπιστοι, οι Λευκοί είναι ανίκανοι να αμυνθούν ενάντια στην αντικατάστασή τους από εξωευρωπαίους και, τελικά, στην εβραϊκή-παγκόσμια διακυβέρνηση και σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα.

Τοῦ Pierre Simon

 Για να τεκμηριώσουμε τη σημασία των υποσυνείδητων μηνυμάτων στις ταινίες, ας στραφούμε σε μια από τις πιο αξιομνημόνευτες ταινίες όλων των εποχών: τη Λίστα του Schindler, μια μυθοπλασία του Εβραίου σκηνοθέτη Steven Spielberg. Στόχος μας είναι να δείξουμε πώς το Χόλιγουντ, που ανήκει σε Εβραίους, κρύβει και παραποιεί τα γεγονότα για να αμαυρώσει τη λευκή κουλτούρα. [1] Όπως σημειώνει ο Mark Weber του Ινστιτούτου Ιστορικής Αναθεώρησης( φωτό κάτω ἀριστερά ):

Ακόμα και πολλοί από εκείνους που αναγνωρίζουν εύκολα την τεράστια επιρροή του αμερικανικού κινηματογράφου και της τηλεόρασης φαίνεται να μην κατανοούν πλήρως το τρομερό εύρος της δύναμης πίσω από το Χόλιγουντ ή την προοπτική και την ατζέντα όσων ασκούν αυτή την εξουσία... Το Χόλιγουντ, μαζί με τα υπόλοιπα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης που κυριαρχούνται από τους Εβραίους-Σιωνιστές, εντυπωσιάζουν και διαστρεβλώνουν τα τρέχοντα γεγονότα, παραποιούν συστηματικά την ιστορία, προωθούν την υποτιμημένη «ψυχαγωγία» και τα διεστραμμένα πολιτιστικά πρότυπα και καθιστούν δυνατή την Εβραίο-Σιωνιστική επιρροή στην αμερικανική πολιτική ζωή. [2]

Όπως εξηγείται παρακάτω με περισσότερες λεπτομέρειες, αναπόφευκτα, αυτή η ταινία και πολλές άλλες, όπως η Επιλογή της Σόφι , η Ζώνη Ενδιαφέροντος και η Νυρεμβέργη, αποτελούν ουσιαστικά αποτρεπτικά στοιχεία για τη φυλετική συνείδηση ​​και την εθνική κυριαρχία, δείχνοντας πώς μπορούν να οδηγήσουν σε γενοκτονία και αδιανόητο σαδισμό και σκληρότητα, όταν συνδυάζονται με ιδεολογίες ανωτερότητας, απανθρωποποίησης και κρατικής εξουσίας. Αυτό απεικονίζεται έντονα από τον ψυχοπαθή Amon Göeth, έναν από τους κύριους χαρακτήρες της Λίστας του Schindler , ο οποίος τυχαίνει, παραδόξως, να είναι φτυστός η εικόνα των ελεύθερων σκοπευτών των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, οι οποίοι συστηματικά και σκόπιμα πυροβολούν Παλαιστίνια παιδιά στο κεφάλι. [3]

Amon Göeth, φτυστός ἡ εἰκόνα τῶν ἐλευθέρων σκοπευτῶν τῶν IDF 

Αυτό που συμβαίνει σε αυτή τη μυθοπλασία ωχριά σε σύγκριση με την πραγματικότητα της απάνθρωπης, αδυσώπητης και ωμής βίας των στρατιωτών και των εποίκων των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων στη Δυτική Όχθη: Η καμένη γη, η καθοδηγούμενη από την Τεχνητή Νοημοσύνη Palantir κονιορτοποίηση νοσοκομείων, σχολείων, γεφυρών, επιχειρήσεων και κατοικιών· η σκόπιμη δολοφονία γιατρών και δημοσιογράφων· η λιμοκτονία των Παλαιστινίων, οι οποίοι απανθρωποποιούνται χαρακτηρίζοντάς τους ως «ζώα»· τα σεξουαλικά πάρτι των στρατιωτών των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, ο εμπαιγμός των Παλαιστινίων, η λεηλασία των σπιτιών τους και ο αποκλεισμός και η κλοπή της διεθνούς βοήθειας· ο δημόσιος εξευτελισμός των ακτιβιστών του στολίσκου βοήθειας από τον υπουργό Εθνικής Ασφάλειας, Itamar Ben-Gvir· ο βιασμός και τα βασανιστήρια ενηλίκων και ανηλίκων και των δύο φύλων· οι μαζικοί τάφοι ανθρώπων που έχουν ταφεί ζωντανοί· η δίψα για αίμα από τον «εκλεκτό λαό» του Θεού, που έχει πείσει τον εαυτό του για την ανωτερότητά του έναντι των αδελφών του, των Αράβων Σημιτών· και η επιθυμία τους για εκδίκηση κατά του Αμαλήκ, του αρχετυπικού εχθρού της εβραϊκής φυλής, μετατρέπει σε χλευασμό το κύριο Ταλμουδικό μήνυμα της Λίστας του Schindler : «Όποιος σώσει έστω και μια ζωή, σώζει ολόκληρο τον κόσμο».

«Ποτέ Ξανά»: Το Μαγικό Ραβδί της Δημοκρατίας.

Πριν εξετάσουμε την αλήθεια της πιο φρικιαστικής σκηνής της Λίστας του Schindler , της σκηνής στο μπαλκόνι, ας εξετάσουμε πρώτα τα κρυμμένα μηνύματα της ταινίας:

Αποτρεπτικό στοιχείο για τη φυλετική συνείδηση

Παρουσιάζοντας τους Γερμανούς, και συναφώς τους Λευκούς, ως την ενσάρκωση του απόλυτου κακού, αυτός ο συστηματικός στιγματισμός χρησιμεύει για να εξουδετερώσει με ενοχή τη φυλετική συνείδηση ​​ολόκληρης της λευκής φυλής και, κατ' επέκταση, το ένστικτό της για αυτοσυντήρηση. Αν μείνουν ανυπεράσπιστοι, οι Λευκοί είναι ανίκανοι να αμυνθούν ενάντια στην αντικατάστασή τους από εξωευρωπαίους και, τελικά, στην εβραϊκή-παγκόσμια διακυβέρνηση και σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα.

DeepSeek στη Μεγάλη Αντικατάσταση

«Αυτό που φοβούνται περισσότερο οι Εβραίοι», γράφει ο συγγραφέας F. Britton στο βιβλίο του « Πίσω από τον Κομμουνισμό» , «είναι μια αναζωπύρωση της φυλετικής συνείδησης μεταξύ της συντριπτικής λευκής πλειοψηφίας του δυτικού κόσμου. Θυμούνται ότι την ίδια στιγμή που ο γερμανικός λαός ανέκτησε τη φυλετική του συνείδηση, στράφηκε με θανατηφόρα οργή εναντίον των Εβραίων. [4]

Το Εβραϊκό Ενδιαφέρον για την Πολυεθνική Μετανάστευση και την Πολυπολιτισμικότητα

Πράγματι, οι Εβραίοι γνωρίζουν εκ πείρας ότι η φυλετική συνείδηση ​​είναι η καλύτερη στρατηγική επιβίωσης. Η θέση τους στις κοινωνίες μας το αποδεικνύει αυτό. Το Ισραήλ και η εβραϊκή διασπορά στην πραγματικότητα ενθαρρύνονται από μια ισχυρή αίσθηση πεπρωμένου και ταυτότητας που βασίζεται στη φυλετική συνείδηση. Ως εκ τούτου, οι Εβραίοι βλέπουν τους εαυτούς τους ως μια συλλογική ομάδα που ευδοκιμεί χάρη στη φυλετική ομοιογένεια, την ενότητα, την αλληλεγγύη και «ό,τι είναι καλό για τους Εβραίους», κάτι που απαγορεύουν ρητά στους Λευκούς να κάνουν ακριβώς επειδή δεν θέλουν ο κύριος φυλετικός ανταγωνιστής τους να ξεφύγει από την αδράνεια του και να αντισταθεί στην αντικατάσταση και την εξαφάνισή του.

Μωυσής, ο πρώτος «Φύρερ» στην Ιστορία: Εβραϊκή Φυλετική Συνείδηση ​​και Υπερρατσισμός

Αποτρεπτικό στοιχείο για την Εθνική Κυριαρχία

Η φυλετική συνείδηση ​​οδηγεί στον πατριωτισμό και την πολιτιστική, κοινωνική, οικονομική και χρηματοοικονομική κυριαρχία. Αυτή ήταν η αμαρτία που οδήγησε στην πτώση του Χίτλερ. Σύμφωνα με την «φρικτή παραδοχή» του Churchill, γράφει ο Jean-Jacques Stormay στο βιβλίο του « Σκέψεις για τον Εθνικισμό» , «Το ασυγχώρητο έγκλημα της Γερμανίας πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η προσπάθειά της να αποσπάσει την οικονομική της δύναμη από το παγκόσμιο εμπορικό σύστημα και να γίνει οικονομικά κυρίαρχη». [5]

Οι εβραιο-ηγέτες Αγγλοαμερικανοί τραπεζίτες του City, της Wall Street και των κεντρικών τραπεζών-δορυφόρων τους [6] —αυτοί που ξεκίνησαν τον Πρώτο και Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, [7] και τους περισσότερους πολέμους από τότε [8]— δεν μπορούσαν να ανεχθούν ότι η Γερμανία, η οποία προηγουμένως βρισκόταν υπό την κυριαρχία τους, είχε γίνει ένα ισχυρό κυρίαρχο έθνος, με φυλετική συνείδηση ​​και πατριωτικό χαρακτήρα, με αυτάρκεια και ανεξάρτητο εμπορικό σύστημα.

Για να παραφράσω τον JJ Stormay: «αυτοί που η επίσημη ιστορία και οι συμβάσεις της γλώσσας μας υποχρεώνουν να αποκαλούμε «Σύμμαχους» δεν παρενέβησαν για να «απελευθερώσουν» την Ευρώπη από τη "βαρβαρότητα" του Χίτλερ». Παρενέβησαν, προς όφελος των τραπεζιτών με επικεφαλής τους Εβραίους, «για να καταστρέψουν την παραδοσιακή Ευρώπη, η οποία είχε γίνει ακόμη πιο επικίνδυνη γι' αυτούς επειδή βρισκόταν στη διαδικασία να ξαναγίνει ο εαυτός της - χάρη στον εθνικισμό που υιοθέτησαν τα παραδοσιακά της έθνη, τα οποία είχαν επιτέλους γίνει κυρίαρχα, συμπληρωματικά και όχι πλέον αντικρουόμενα»· παρόμοια με τις χώρες BRIC όπως η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν, οι οποίες προσπαθούν να απελευθερωθούν από την ηγεμονία των δυτικών τραπεζών με επικεφαλής τους Εβραίους. [9]

Στόχος του Χίτλερ ήταν μια «Ευρώπη κυρίαρχων εθνών» βασισμένη στη φυλή και παρόμοια με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στο απόγειο της δύναμής της κατά τη διάρκεια της Pax Romana (27 π.Χ.—180 μ.Χ.). Σύμφωνα με τον Βέλγο πολιτικό Léon Degrelle, έναν από τους πιο λαμπρούς στρατιώτες του Χίτλερ, [10] ο Φύρερ ήθελε μια πανευρωπαϊκή ένωση με ελευθερία κινήσεων εντός αυτής, αλλά περιοριζόμενη στους ανθρώπους που αποτελούν μέρος της ευρωπαϊκής γονιδιακής δεξαμενής.

Παραφράζοντας τον Αμερικανό εξελικτικό ψυχολόγο, Δρ. Kevin MacDonald, μια τέτοια φυλετικά ρεαλιστική άποψη θα είχε τονίσει πρώτα τα γενετικά συμφέροντα των Ευρωπαίων. Θα αποτελούσε μια ομαδική εξελικτική στρατηγική στο βαθμό που είχε την πολιτική βούληση να κρατήσει έξω άλλες φυλές. Θα είχε μετατρέψει την Ευρώπη σε μια υπερδύναμη εξίσου ισχυρή, αν όχι μεγαλύτερη, με οποιονδήποτε από τους ανταγωνιστές της. [11]

Το πρόβλημα, φυσικά, προέρχεται από το γεγονός ότι μια τέτοια πολιτική που βασίζεται σε εθνικό-φυλετικό επίπεδο ήταν εντελώς αντίθετη με τα συμφέροντα της εβραϊκής τάξης του μεγάλου χρήματος, όπως συμβαίνει σήμερα, περισσότερο από ποτέ. Έτσι, φυσικά, έπρεπε να σταματήσει, όπως όλες οι σημερινές κυρίαρχες χώρες, οι οποίες δεν είναι υποταγμένες στην τάξη του Epstein.

Πολλές χώρες έκτοτε έχουν καταστραφεί από αυτή τη «μηχανή του χρήματος» και πολλές άλλες, όπως η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν, απειλούνται με καταστροφή αν δεν βρουν διέξοδο από το στόχαστρο των τραπεζιτών.

Η σκηνή στο μπαλκόνι

φωτό

Μετά από αυτή τη σύντομη ανασκόπηση των κρυφών μηνυμάτων της Λίστας του Schindler, ας ρίξουμε μια ματιά σε μια από τις πιο εμβληματικές σκηνές της: τη σκηνή στο μπαλκόνι. Σε αυτό το εντυπωσιακό πορτρέτο της φερόμενης γερμανικής σκληρότητας, γράφει ο πρώην πιλότος του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ Benton Bradberry στο βιβλίο του, Ο Μύθος της Γερμανικής Κακίας ,

Ο Ναζί διοικητής του στρατοπέδου συγκέντρωσης (υποτίθεται ότι ήταν το στρατόπεδο Plaszow έξω από την Κρακοβία, όχι μακριά από το Auschwitz) στέκεται γυμνός στο μπαλκόνι του σπιτιού του με ένα κυνηγετικό τουφέκι στους γυμνούς ώμους του. Το τουφέκι είναι εξοπλισμένο με τηλεσκοπικό σκόπευτρο. Στην ταινία, το σπίτι βρίσκεται σε έναν λόφο πάνω από το στρατόπεδο, ώστε να μπορεί να κοιτάζει από κάτω τα πλήθη των κρατουμένων που στριφογυρίζουν στο συγκρότημα από κάτω. Σηκώνει το τουφέκι στον ώμο του και μέσω του τηλεσκοπίου αρχίζει να σαρώνει αδιάφορα από τον έναν κρατούμενο στον άλλο. Η εικόνα μέσω του τηλεσκοπίου γεμίζει τώρα την οθόνη της ταινίας. Το στόχαστρο του σκοπευτικού σταματά σε έναν τυχαία επιλεγμένο κρατούμενο. Τραβάει τη σκανδάλη και ο κρατούμενος πέφτει στο έδαφος, νεκρός. Η οθόνη στη συνέχεια επιστρέφει στον Ναζί διοικητή για να δείξει βαριεστημένη αδιαφορία καθώς ενεργοποιεί το κλείστρο του τουφέκι του και το σηκώνει αδιάφορα πίσω στον ώμο του. Πυροβολεί ξανά, και πάλι ένας κρατούμενος πέφτει στο έδαφος, νεκρός. Βαριεστημένος με την «εξάσκηση σκοποβολής» του, στρέφει την προσοχή του στην όμορφη, σέξι, γυμνή γυναίκα που βρίσκεται σε ένα κρεβάτι ακριβώς μέσα στο σπίτι από το μπαλκόνι. Η γυναίκα φέρεται να είναι μια από τις Εβραίες υπηρέτριές του που επιλέχθηκαν από το στρατόπεδο, η οποία προφανώς χρησιμεύει και ως σεξουαλική σκλάβα του. Το πρόσωπό του εκφράζει περιφρονητικό, αν και αδιάφορο, κυνισμό . [12]

Όπως επισημαίνει ο  Benton Bradberry, ο σκοπός αυτής της φρικιαστικής σκηνής, καθώς και η παρουσία της γυμνής Εβραίας υπηρέτριας, είναι να κάνει τον αξιωματικό να μοιάζει με έναν εντελώς διεφθαρμένο ψυχοπαθή.

Τι είναι ψευδές: Αυτή η σκηνή είναι εντελώς φανταστική. Το πραγματικό στρατόπεδο στο Plaszow ήταν εντελώς εκτός ορατότητας από το μπαλκόνι του διοικητή. Έτσι, ακόμα κι αν ήθελε, δεν μπορούσε να πυροβολήσει μέσα στο στρατόπεδο από την κορυφή του μπαλκονιού του, προκειμένου να ενισχύσει τη σκληρότητα του χαρακτήρα. Επιπλέον, ο διοικητής Amon Göeth όντως επέλεξε δύο Εβραίες υπηρέτριες ανάμεσα στους κρατούμενους του στρατοπέδου, αλλά δεν ήταν όμορφες και σέξι όπως αυτές στην ταινία, και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι είχε ακατάλληλες σχέσεις μαζί τους. Αυτή η ιστορία σεξ προστέθηκε στην ταινία μόνο και μόνο για να την κάνει πιο πικάντικη. [13]

Τι είναι αλήθεια : Ο Ταγματάρχης Göeth ήταν πράγματι ένας άθεος, σκληρός και αιμοδιψής ψυχοπαθής, από αυτούς που συναντώνται παντού, ειδικά σε περιόδους πολέμου, σε ένα περιβάλλον φτιαγμένο για τέτοια τέρατα. [14]

Τι είναι ψευδές : Αυτό που δεν γνωρίζουν τα εκατομμύρια θεατών που είδαν τη Λίστα του Schindler είναι ότι δεν επρόκειτο για μια γενικευμένη συμπεριφορά, τυπική όλων των Εθνικοσοσιαλιστών και όλων των Γερμανών, όπως υπονοεί η ταινία. Επιπλέον, οι Εβραίοι δεν ήταν τα μόνα θύματα. [15]

Τι ισχύει : Ενώ οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις σπάνια τιμωρούν στρατιώτες για εγκλήματα πολέμου κατά Παλαιστινίων, με στοιχεία που υποδηλώνουν σχεδόν πλήρη ατιμωρησία, [16] τα SS διέθεταν μια εσωτερική αστυνομική δύναμη ασφαλείας, της οποίας η αποστολή ήταν να διώκει το προσωπικό των γερμανικών στρατοπέδων που εμπλέκονταν σε διαφθορά ή βαρβαρότητα. Εκατοντάδες παραβάτες συνελήφθησαν, δικάστηκαν και τιμωρήθηκαν από τους Γερμανούς με ποινές που κυμαίνονταν από φυλάκιση έως εκτέλεση. Τον Σεπτέμβριο του 1944, ο Göeth, για παράδειγμα, συνελήφθη και φυλακίστηκε για δωροδοκία και δολοφονία κρατουμένων από το SS HaupAmt Gericht , το κεντρικό γραφείο δικαιοσύνης των SS. Η συλλήψη του Göeth (εκτελέστηκε μετά τον πόλεμο το 1946) έγινε μετά από έρευνα του Γερμανού στρατιωτικού δικαστή Georg Konrad Morgen και αξιωματικών του Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ. [17] , [18]

Τελικά, η ύπαρξη αυτής της εσωτερικής αστυνομίας ασφαλείας είναι απλώς άλλη μια από εκείνες τις παραξενιές που περιβάλλουν το Ολοκαύτωμα -και την εικόνα του Ολοκαυτώματος που μας παρουσιάζουν το Χόλιγουντ και τα μέσα ενημέρωσης- που μας κάνει να αναρωτιόμαστε τι πραγματικά συνέβη κατά τη διάρκεια εκείνης της τραγικής περιόδου.

Οι Εβραίοι και άλλες μειονότητες πράγματι διώχθηκαν και φυλακίστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και πολλοί απελάθηκαν από τη χώρα όταν ξεκίνησε ο πόλεμος το 1939. Κανείς δεν αρνείται ότι διαπράχθηκαν φρικαλεότητες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έντονης αναταραχής. Οικογένειες χωρίστηκαν, ηλικιωμένοι και άρρωστοι πέθαναν ανίκανοι να αντισταθούν στις κακουχίες του πολέμου.

Οι κυριότεροι ισχυρισμοί που διατυπώνονται από τους ιστορικούς αναθεωρητές είναι:

• Δεν υπήρξε γενοκτονία των Εβραίων. Η τελική λύση ήταν μια εδαφική λύση.
• Οι θάλαμοι αερίων δεν χρησιμοποιούνταν για να σκοτώνουν Εβραίους, αλλά για να σκοτώνουν ψείρες και να σώζουν ζωές, καθώς η θανατηφόρα ασθένεια του τύφου, η οποία προκαλούσε τους περισσότερους θανάτους στα στρατόπεδα, μεταδίδεται από τις ψείρες. Το Zyklon B είναι στην πραγματικότητα ένα εντομοκτόνο αέριο.
• 6 εκατομμύρια Εβραίοι δεν πέθαναν κατά τη διάρκεια του πολέμου.
• Η επίσημη αφήγηση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου είναι ψευδής. Οι Γερμανοί ήταν οι καλοί.

Η εξέταση αυτών των ζητημάτων ξεπερνά το πεδίο εφαρμογής αυτού του άρθρου, αλλά τα ανήσυχα μυαλά, που αποζητούν την γνώση για την τρέχουσα κατάσταση του κόσμου, θα πρέπει να εξετάσουν το ζήτημα για χάρη της δικαιοσύνης και της προόδου, καθώς ένα από τα κύρια εμπόδια για τον θάνατο της εβραϊκής παγκοσμιοποιητικής ουτοπίας και τη γέννηση ενός ειρηνικού πολυπολικού κόσμου είναι η επίσημη αφήγηση του Ολοκαυτώματος και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Ἀπό ἐδῶ : theoccidentalobserver.net, ὅπου μπορεῖτε νά βρεῖτε τίς πηγές γιά περαιτέρῳ ἔρευνα καί βεβαίως τίς παραπομπές τοῦ θέματος . 

Ἡ Πελασγική

Ἡ κατάρα τῆς Ἐπίγνωσης

 « Τὰ πιὸ ἀληθινὰ λόγια ἦταν του Nietzsche ὅταν εἶπε ὅτι ὅποιος ἄνθρωπος γνωρίζει, ξέρει πὼς δὲν μπορεῖ νὰ ταιριάξει πουθενὰ καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ κατάρα τῆς Ἐπίγνωσης. Μόλις ἀρχίσεις νὰ ἐμβαθύνῃς κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια, τότε συνειδητοποιεῖς ὅτι ὅλος ὁ κόσμος, δὲν εἶναι κάτι τόσο ἁπλό. Καὶ ἀρχίζεις νὰ παρατηρῇς ποιοί εἶναι πραγματικὰ οἱ ἄνθρωποι καί τὰ παιχνίδια ποὺ παίζουν καὶ αὐτὴ τὴν ψεύτικη αὐτοπεποίθηση γιὰ τὰ κρυφὰ κίνητρα. Καὶ συνειδητοποιεῖς ὅτι αὐτὴ ἡ τρελὴ κοινωνία εἶναι χτισμένη πάνω σὲ ψέματα καὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὰ πρόβατα. Καὶ μόλις τὸ δεῖς αὐτό, δὲν μπορεῖς νὰ τὸ ξεπεράσῃς, ὁπότε προσπαθεῖς νὰ τὸ πῇς στοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ σοῦ λένε " ὄχι, ὄχι, ἀντιδρᾶς ὑπερβολικά, εἶσαι τρελός", ὁπότε σταματᾶς νὰ μιλᾶς. Ἀλλὰ ἐσὺ ἀκόμα παρατηρεῖς, ἀκόμα παρακολουθεῖς, ἀλλὰ ξέρεις ὅτι δὲν ἀνήκεις πιά. Καὶ δὲν εἶναι ἐπειδὴ νομίζεις ὅτι εἶσαι πολὺ καλὸς γιὰ ὁποιονδήποτε. Ὄχι, ὄχι, ὄχι. Εἶναι ἐπειδὴ εἶδες πάρα πολλὰ καὶ παρακολουθεῖς τὰ πάντα. Καὶ τώρα ξέρεις ὅτι δὲν μπορεῖς νὰ ἐπιστρέψεις πιὰ στὸ ὅπως ἦταν πρίν. Καὶ ἡ ἐπίγνωση σὲ ἀπομονώνει. Καὶ εἶναι τὸ τίμημα τῆς σαφήνειας τοῦ ὅτι τὰ πλήθη ἀπομακρύνονται. Ἀλλὰ τότε τοὐλάχιστον ξέρεις ποιός εἶσαι.» 

                                                                                - The Curse of Awareness | Russell Geoffrey Banks

Δέν χρειάζεται τίποτε ἄλλο. Προφανῶς...

Ἡ Πελασγική 

Οἱ πανικόβλητοι κλόουν τῆς Δύσης, μετά τό ῥωσσικό ...κέρασμα, ΣΙΩΠΟΥΝ ...

Εικόνα που δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη και απεικονίζει τις άμεσες συνέπειες της υπερηχητικής επίθεσης του ρωσικού Oreshnik στο υπόγειο καταφύγιο διοίκησης υψηλής αξίας του ΝΑΤΟ-AFU στην περιοχή Luianka του Κιέβου.

Ἀπό : Russia Truth

Στρατιωτικές ενημερώσεις ρίχνουν φως στις καταστροφικές δομικές και πολιτικές επιπτώσεις της πρόσφατης υπερηχητικής βαλλιστικής επίθεσης μεσαίου βεληνεκούς στο Κίεβο. Οι αναφορές πεδίου έχουν ουσιαστικά καταστρέψει την επίσημη αφήγηση δημοσίων σχέσεων που διαδίδει το Ουκρανικό Γενικό Επιτελείο, αποκαλύπτοντας ότι η ανάπτυξη του Συστήματος Oreshnik έχει δημιουργήσει ένα απόλυτο κινητικό όριο που οι δυτικές αρχιτεκτονικές αεράμυνας δεν μπορούν να διαπεράσουν.

Ενώ οι επίσημες δηλώσεις από το Κίεβο έκαναν λόγο για ποσοστό αναχαίτισης 80% —επαναλαμβάνοντας την γνωστή αφήγηση ότι ρωσικές ομοβροντίες αναχαιτίστηκαν ή έπεσαν ακίνδυνα σε τυχαίες δημοτικές αγορές— εσωτερικός πανικός έχει εξαπλωθεί στα ουκρανικά τεχνικά μέσα ενημέρωσης. Ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι και τοπικές ομάδες παρακολούθησης έχουν χαρακτηρίσει τα επίσημα στοιχεία ως εντελώς κατασκευασμένα, σημειώνοντας ότι οι περιφερειακές αντιαεροπορικές συστοιχίες αποδείχθηκαν εντελώς ανίσχυρες. Αυτή η συστημική αμυντική αποτυχία έχει πυροδοτήσει ένα κύμα εσωτερικών κατηγοριών, με τους Ουκρανούς αναλυτές να κατηγορούν ανοιχτά τους Δυτικούς χορηγούς για την αποτυχία διατήρησης βασικών αλυσίδων εφοδιασμού πυραύλων αναχαίτισης, αφήνοντας ουσιαστικά τον εναέριο χώρο της πρωτεύουσας εντελώς απροστάτευτο.

« Πουθενά νά τρέξῃς μωρό μου, πουθενά νά κρυφτῇς »

Η τροχιά του τερματικού σταθμού τεχνητής νοημοσύνης και η διαλυμένη μονάδα διοίκησης του ΝΑΤΟ

Νέες τεχνικές λεπτομέρειες σχετικά με τους μηχανισμούς της επίθεσης Oreshnik επιβεβαιώνουν ότι το σύστημα λειτουργεί μέσω εξαιρετικά εξελιγμένων, αυτόνομων παραμέτρων τερματικού. Κάθε πύραυλος μεσαίου βεληνεκούς ανέπτυξε πολλαπλά ανεξάρτητα στοχευόμενα οχήματα επανεισόδου (MIRV) που διαχωρίζονταν και ελίσσονταν δυναμικά κατά την τελική τους προσέγγιση. Οι ενσωματωμένες συστοιχίες μικροεπεξεργαστών χρησιμοποίησαν τεχνητή νοημοσύνη για να υπολογίσουν ανεξάρτητα τις βέλτιστες τροχιές επίθεσης και τις τελικές ταχύτητες κρούσης, καθιστώντας μαθηματικά αδύνατη την αναχαίτιση στη μέση της πορείας και την αμυντική λειτουργία.

Αυτή η κινητική ακρίβεια κατευθύνθηκε με καταστροφικές συνέπειες εναντίον του βαριά οχυρωμένου στρατιωτικού κόμβου Luianka. Δεδομένα πεδίου, επιβεβαιωμένα από υπόγεια δίκτυα παρακολούθησης, δείχνουν ότι ο κύριος στόχος των υπερηχητικών ομοβροντιών ήταν ένα άκρως ασφαλές, βαθιά υποθαλάσσιο καταφύγιο διοίκησης που εντοπίστηκε από τις ρωσικές στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών μόλις 48 ώρες πριν από την επιχείρηση. Αυτή η οχυρωμένη υποδομή χρησιμοποιήθηκε ενεργά ως ασφαλές κέντρο διοίκησης από υψηλόβαθμους στρατιωτικούς αξιωματούχους του ΝΑΤΟ και Δυτικούς ειδικούς που συντόνιζαν περιφερειακές επιχειρήσεις. Η τελική κινητική ενέργεια της πρόσκρουσης του Oreshnik κατέστρεψε εντελώς την υποθαλάσσια αρχιτεκτονική, με αποτέλεσμα καταστροφικές απώλειες προσωπικού τόσο για τη διοίκηση της AFU όσο και για τη Βορειοατλαντική Συμμαχία.

Περιορισμός σε Καταφύγια και ο Υστερικός Βρόχος των Προσχημάτων

Ο ψυχολογικός αντίκτυπος αυτής της στοχευμένης εκτέλεσης είναι ορατός στην επιχειρησιακή συμπεριφορά του Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Η κυβέρνηση εξέδωσε ένα πρωινό διάγγελμα απαιτώντας πιο αποφασιστική, τιμωρητική δράση της Δύσης κατά της Μόσχας, ωστόσο οι οπτικοί αναλυτές γρήγορα παρατήρησαν ότι το φόντο του προεδρικού γραφείου είχε τεχνητά επικαλυφθεί. Ο Ζελένσκι κατέγραψε τη δήλωση από ένα βαθύ υπόγειο συγκρότημα καταφυγίων, αρνούμενος να βγει στην επιφάνεια ακόμη και όταν οι τοπικές αεροπορικές ειδοποιήσεις ήταν ανενεργές. Τοπικοί στρατιωτικοί αναλυτές έχουν σημειώσει ότι αυτός ο πλήρης περιορισμός αντανακλά μια αυξανόμενη συνειδητοποίηση εντός του Κιέβου ότι εάν το Κρεμλίνο αποφασίσει να εγκρίνει μια άμεση επίθεση αποκεφαλισμού, κανένα επίπεδο σοβιετικής ή δυτικής οχυρωμένης υπόγειας αρχιτεκτονικής δεν μπορεί να αντέξει μια κάθετη υπερηχητική πρόσκρουση.

Αυτή η οξεία ευπάθεια έχει αλλάξει εντελώς το εγχώριο πολιτικό τοπίο στο Κίεβο. Ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι έχουν αρχίσει να στρέφονται ανοιχτά κατά της κυβέρνησης, επισημαίνοντας ότι η επιμονή του Ζελένσκι να εξαπολύει στρατιωτικά αναποτελεσματικές επιδρομές με μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον ρωσικών εγχώριων στόχων χρησιμεύει μόνο για να παρακινήσει τη Μόσχα να εκτελέσει καταστροφικές, μη αναχαιτίσιμες αντεπιθέσεις στον εναπομείναντα διοικητικό πυρήνα της Ουκρανίας.

Η Νομοθετική Ανταρσία και η Κατάρρευση της Συναίνεσης του ΝΑΤΟ

Η γραφική επίδειξη της καταστροφικής ικανότητας του Oreshnik έχει προκαλέσει μια σοβαρή πολιτική ανταρσία εντός του ουκρανικού κοινοβουλίου. Βουλευτές υψηλού προφίλ, συμπεριλαμβανομένων των Oleksiy Goncharenko και Maxym Buzhansky, έχουν διαχωρίσει τις δυνάμεις τους με την εκτελεστική εξουσία, απαιτώντας δημόσια την άμεση παύση περαιτέρω προκλήσεων κατά της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Οι βουλευτές έχουν καλέσει την κυβέρνηση να εγκαταλείψει την άκαμπτη διπλωματική της στάση και να προχωρήσει στην υπογραφή μιας δεσμευτικής συνθήκης ειρήνης με τη Μόσχα πριν από την πλήρη διάλυση του εναπομείναντος διοικητικού πλαισίου του κράτους.

Αυτός ο πανικός εξαπλώθηκε γρήγορα στη Δυτική Ευρώπη, διαταράσσοντας τη θεσμική συναίνεση εντός του ΝΑΤΟ. Η έντονη προειδοποίηση που δόθηκε από την ανεξέλεγκτη καταστροφή του διοικητικού κέντρου της Luianka έχει εκφοβίσει πλήρως την ιστορικά επιθετική ευρωπαϊκή ηγεσία. Σε μια έκτακτη συνέλευση στις 25 Μαΐου, η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία ηγήθηκαν μιας ομάδας πέντε κρατών μελών του ΝΑΤΟ που μπλόκαρε με επιτυχία το μακροπρόθεσμο πλαίσιο της συμμαχίας για ετήσια στρατιωτική βοήθεια προς τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, σηματοδοτώντας ένα σημαντικό ρήγμα στη δυτική αποφασιστικότητα καθώς η υλική πραγματικότητα του υπερηχητικού πολέμου πετυχαίνει διάνα.

Ἀπό : russiatruthdotcom.substack.com

 Η Επιστροφή του Oreshnik: Η Καταστροφή του Γενικού Επιτελείου του Κιέβου και η Παγίδα της Ασύμμετρης Κλιμάκωση

Ἡ Πελασγική

Ἡ Ἀνοδος τοῦ Παγκοσμίου Νότου

Η αγριότητα και η αλαζονεία του Τραμπ δεν μπορούν να συγκαλύψουν την αδυναμία των ΗΠΑ. Η άρνηση των συμμάχων της Αμερικής να εισακούσουν την έκκληση του Τραμπ να τον βοηθήσουν να ανοίξει ξανά το Στενό, μαζί με την οικονομική δυστυχία που έχουν υποστεί τα έθνη που αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν τις ελλείψεις και το αυξανόμενο κόστος των προμηθειών ενέργειας και λιπασμάτων, αποτελούν έντονη απόδειξη του καθεστώτος παρία της Ουάσινγκτον.

Ο πόλεμος κατά του Ιράν είναι η κρίση του Σουέζ της Ουάσιγκτον.  Αυτό μπορεί να μην είναι το τέλος της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας, αλλά είναι η αρχή του τέλους 

Τοῦ Chris Hedges

Η ταπεινωτική ήττα του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών στον πόλεμό τους κατά του Ιράν, μαζί με την αγριότητα της συνεχιζόμενης γενοκτονίας στη Γάζα, εγκαινιάζουν μια νέα παγκόσμια τάξη. Αυτή η τάξη είναι μια τάξη όπου φωνές λογικής και σταθερότητας δεν προέρχονται από τη Δύση - η οποία δαπάνησε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια για να στηρίξει τη γενοκτονία του Ισραήλ - αλλά από τον Παγκόσμιο Νότο, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας. Είναι μια τάξη όπου οι συμμαχίες αναδιαμορφώνονται γρήγορα για να προστατεύσουν τις χώρες από ένα αδίστακτο αμερικανικό κράτος που επιτίθεται σαν πληγωμένο θηρίο, καθώς οδεύει προς την τελική παρακμή.

Το τέλος της Αυτοκρατορίας των ΗΠΑ, με επικεφαλής έναν ορμητικό και ανίδεο Ντόναλντ Τραμπ, είναι μη αναστρέψιμο. Οι ΗΠΑ έχασαν τον έκτο πόλεμό τους στη Μέση Ανατολή μέσα σε 25 χρόνια. Η ισχύς του Ιράν έχει ενισχυθεί όχι μόνο επειδή - μαζί με το Ομάν - ελέγχει το Στενό του Ορμούζ - από όπου διέρχεται περίπου το 25% του παγκόσμιου πετρελαίου που μεταφέρεται μέσω θαλάσσης και το 20% του παγκόσμιου υγροποιημένου φυσικού αερίου που μεταφέρεται μέσω θαλάσσης - αλλά επειδή έχει στείλει ένα αυστηρό μήνυμα, με τα drones και τους πυραύλους του, στους συμμάχους και τις βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή, ενώ παράλληλα έχει οδηγήσει την παγκόσμια οικονομία σε κατάρρευση.

Ο Τραμπ και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu — ο οποίος φέρεται να παρέσυρε τον Τραμπ στον πόλεμο με τα οράματα της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων για εύκολη αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν μετά τις επιθέσεις αποκεφαλισμού εναντίον της χώρας στις 28 Φεβρουαρίου 2026, οι οποίες περιελάμβαναν τη δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Ayatollah Ali Khamenei , και άλλων πολιτικών και στρατιωτικών προσωπικοτήτων, μαζί με 168 μαθήτριες και τους δασκάλους τους — μπορεί να χτυπήσουν ξανά το Ιράν. Είναι απελπισμένοι. Αλλά ένας νέος βομβαρδισμός του Ιράν δεν θα λειτουργήσει. Η μωσαϊκή αμυντική στρατηγική του Ιράν διασφαλίζει ότι όλοι οι πολιτικοί και στρατιωτικοί διοικητές θα αντικατασταθούν εύκολα.

Το Ιράν μπορεί να στραγγαλίσει την παγκόσμια οικονομία κλείνοντας το Στενό του Ορμούζ. Μπορεί να επιταχύνει τον πόνο πείθοντας τους συμμάχους του στην Υεμένη - την Ansar Allah ( Χούθι ) - να κλείσουν το Στενό Bab el-Mandeb στην Ερυθρά Θάλασσα, όπως ακριβώς έκαναν με τα πλοία που κατευθύνονται στο Ισραήλ όταν υπερασπίζονταν τους Παλαιστίνιους μετά τις 7 Οκτωβρίου. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε πλήρη αποκλεισμό. Η Σαουδική Αραβία, με το Στενό Bab el-Mandeb ανοιχτό, είναι σε θέση να παρακάμψει το Στενό του Ορμούζ και να εξάγει πέντε εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα μέσω του αγωγού της σε δεξαμενόπλοια στο λιμάνι Yanbu της Ερυθράς Θάλασσας.

Εάν δεν επιτευχθεί σύντομα εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, η παγκόσμια οικονομία θα καταρρεύσει, ίσως μέσα σε λίγες εβδομάδες. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, όπως η Ιαπωνία , έχουν απελευθερώσει ορισμένα από τα εκτεταμένα στρατηγικά τους αποθέματα πετρελαίου, ωστόσο δεν θα είναι σε θέση να καλύψουν τις αγορές επ' αόριστον. Τα αποθέματα στο Στρατηγικό Αποθεματικό Πετρελαίου της Αμερικής βρίσκονται κοντά στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 40 και πλέον ετών. Μόλις εξαντληθούν αυτά τα αποθέματα, η τιμή των καυσίμων θα εκτοξευθεί. Εάν ένα βαρέλι πετρελαίου φτάσει τα 200 δολάρια, η τιμή στην αντλία θα μπορούσε να φτάσει τα 10 δολάρια ανά γαλόνι. Αυτό, σε συνδυασμό με τις ελλείψεις άλλων προϊόντων με βάση το πετρέλαιο, μαζί με αζωτούχα λιπάσματα, αλουμίνιο και ήλιο - ένα απαραίτητο στοιχείο στην παραγωγή μηχανημάτων μαγνητικής τομογραφίας και ημιαγωγών - έχουν ήδη κλείσει ζωτικές βιομηχανίες και έχουν αυξήσει τις τιμές των βασικών προϊόντων.

Η Παγκόσμια Τράπεζα προβλέπει αύξηση 31% μόνο στο κόστος των αζωτούχων λιπασμάτων — τα οποία παράγονται στον Περσικό Κόλπο και διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ — εάν συνεχιστεί ο πόλεμος. Αυτό θα σημάνει απότομη αύξηση της τιμής των τροφίμων.

Ο Τραμπ είναι σαν σκύλος που τον σπρώχνουν απρόθυμα σε ένα κλουβί. Όταν φαίνεται ότι μια συμφωνία με το Ιράν είναι κοντά, γρυλίζει και γαβγίζει, σαμποτάροντας την προτεινόμενη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός διάρκειας 30 έως 60 ημερών. Οι κρίσεις αποπληξίας του Netanyahu για οποιαδήποτε συμφωνία που θα σταματούσε τις ισραηλινές επιθέσεις εναντίον του Λιβάνου, μαζί με την πιθανή αποδέσμευση ορισμένων από τα περίπου 100 δισεκατομμύρια δολάρια σε παγωμένα περιουσιακά στοιχεία του Ιράν, πυροδοτούν την στιγμιαία ανυπακοή του Τραμπ.

Αλλά ο χρόνος τρέχει. Απομένει λίγος χρόνος. Και όσο περισσότερο περιμένει ο Τραμπ, τόσο χειρότερα θα γίνονται τα πράγματα. Ούτε ο Τραμπ ούτε ο Netanyahu είναι οι κυρίαρχοι αυτού του παιχνιδιού. Το Ιράν κρατάει τα χαρτιά.

Το όνειρο του Ισραήλ να επισημοποιήσει την ηγεμονία του στη Μέση Ανατολή, που κωδικοποιήθηκε στις Συμφωνίες του Αβραάμ κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Τραμπ — οι οποίες ομαλοποίησαν τις σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και περιφερειακών κρατών — είναι νεκρό. Αυτός ο πόλεμος και η γενοκτονία στη Γάζα το σκότωσαν.

Ο Τραμπ προσπαθεί να τις αναβιώσει εισάγοντάς τες σε μια συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου κατά του Ιράν. Έχει απαιτήσει από κράτη που προηγουμένως δεν είχαν εμπλακεί στις Συμφωνίες του Αβραάμ, όπως το Πακιστάν και τελικά το Ιράν, να υπογράψουν για την ομαλοποίηση των σχέσεων με το Ισραήλ. Το Πακιστάν - το μόνο κράτος που ανταποκρίθηκε δημόσια - απέρριψε την πρόσκληση λόγω αυτού που χαρακτήρισε σύγκρουση με τις «θεμελιώδεις ιδεολογίες» της χώρας. Κάθε άλλο κράτος στο οποίο απευθύνθηκε ο Τραμπ αντέδρασε με σαστισμένη σιωπή.

Το Ιράν απαιτεί την άρση των κυρώσεων και τον τερματισμό του ναυτικού αποκλεισμού — τον οποίο η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Ιράν μπορεί να αντέξει για μήνες προτού αντιμετωπίσει σοβαρές οικονομικές δυσκολίες — σε αντάλλαγμα για το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ. Η προτεινόμενη συμφωνία δεν κάνει καμία αναφορά στο οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν, το οποίο οι στρατιωτικοί και οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ πιστεύουν ότι παραμένει στο 70% των προπολεμικών επιπέδων, σύμφωνα με τους New York Times.

Το Ιράν, το Πακιστάν, η Τουρκία και το Κατάρ — επικεφαλής διαπραγματευτής με τη Χαμάς — είναι οι νέοι ισχυροί παράγοντες στην περιοχή.

Το Πακιστάν όχι μόνο υπέγραψε ένα σύμφωνο αμοιβαίας άμυνας με τη Σαουδική Αραβία το 2025, αλλά ανέπτυξε στρατεύματα, αεροσκάφη και συστήματα αεράμυνας στη δικτατορία του Κόλπου τον Απρίλιο. Φιλοξενεί επίσης συνομιλίες για την κατάπαυση του πυρός μεταξύ του διδύμου των επικεφαλής διαπραγματευτών του Τραμπ, του «Ηλίθιου και Πανηλίθιου» - του αδίστακτου γαμπρού του Jared Kushner και του συναδέλφου του κατασκευαστή ακινήτων και συνεργάτη του στο γκολφ, Steve Witkoff.

Ο πόλεμος έχει ενισχύσει το κύρος και τη δύναμη της Κίνας, η οποία, σε σύγκριση με την Ουάσινγκτον, θεωρείται παγκοσμίως ως η ενσάρκωση ορθολογικής, συνετής και σταθερής ηγεσίας. Το Ιράν, σε ένδειξη της νέας παγκόσμιας τάξης, επιτρέπει σε κινεζικά και πακιστανικά δεξαμενόπλοια, μαζί με άλλα πλοία που δεν είναι σύμμαχοι με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, να ταξιδεύουν μέσω του Πορθμού.

Το Ισραήλ, ανίκανο να πείσει τις ΗΠΑ να κάνουν τη βρώμικη δουλειά του βομβαρδίζοντας το Ιράν σε ένα αποτυχημένο κράτος, αναμένω ότι θα επιτεθεί με ανανεωμένη οργή στη Γάζα, ίσως καταλαμβάνοντας το υπόλοιπο 30% όσων έχουν απομείνει από την πολιορκημένη περιοχή. Θα συνεχίσει την πολιτική του, που μοιάζει με τη Γάζα, να μετατρέπει κάθε κτίριο νότια του ποταμού Λιτάνι του Λιβάνου σε ερείπια, τα οποία βομβαρδίζει καθημερινά, παρά το γεγονός ότι το Ιράν δηλώνει ότι οι επιθέσεις στον Λίβανο παραβιάζουν την τρέχουσα συμφωνία κατάπαυσης του πυρός.

Η αγριότητα και η αλαζονεία του Τραμπ - απείλησε να «ανατινάξει» το Ομάν αν δεν «συμμορφωθεί» μετά από αναφορές για κοινή χρέωση διοδίων από το Ομάν με το Ιράν για τα πλοία που διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ - δεν μπορούν να συγκαλύψουν την αδυναμία των ΗΠΑ. Η άρνηση των συμμάχων της Αμερικής να εισακούσουν την έκκληση του Τραμπ να τον βοηθήσουν να ανοίξει ξανά το Στενό, μαζί με την οικονομική δυστυχία που έχουν υποστεί τα έθνη που αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν τις ελλείψεις και το αυξανόμενο κόστος των προμηθειών ενέργειας και λιπασμάτων, αποτελούν έντονη απόδειξη του καθεστώτος παρία της Ουάσινγκτον.

Οι αυτοκρατορίες, τυφλωμένες από τον μύθο της παντοδυναμίας και της στρατιωτικής τους ανωτερότητας, μπερδεύονται στα τελικά στάδια σε συγκρούσεις χωρίς να κατανοούν επαρκώς πού οδεύουν. Αποξενώνουν τους συμμάχους τους. Σκοντάφτουν από το ένα στρατιωτικό φιάσκο στο άλλο, όπως κάνουν οι ΗΠΑ εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες στη Μέση Ανατολή.

Η Βρετανική Αυτοκρατορία το 1956, ήδη σε απότομη παρακμή, ταπεινώθηκε όταν συνωμότησε με τη Γαλλία και το Ισραήλ για να καταλάβει τη Διώρυγα του Σουέζ, την οποία ο Gamal Abdel Nasser είχε εθνικοποιήσει. Οι ΗΠΑ ανάγκασαν και τις τρεις χώρες να σταματήσουν την εισβολή. Η βρετανική λίρα στερλίνα έδωσε τη θέση της στο πετροδολάριο. Αυτό σηματοδότησε το τελευταίο κεφάλαιο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Ο πόλεμος κατά του Ιράν είναι η κρίση του Σουέζ της Ουάσιγκτον.  Αυτό μπορεί να μην είναι το τέλος της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας, αλλά είναι η αρχή του τέλους 

Ἀπό : scheerpost.com

Ἡ Πελασγική

Ἐγκλήματα πού ποτέ δέν δικάστηκαν !

«Αυτό που οι Γερμανοί δεν μπόρεσαν να κάνουν σε πέντε χρόνια στο Άουσβιτς, το έκανα εγώ σε πέντε μήνες στο Schwientochlowitz». - Salomon Morel

Ἀπό Muruacus Media

 Όποιος έχει μεγαλώσει στη Δύση έχει κατακλυστεί από την ιστορία και την εκπαίδευση του Ολοκαυτώματος. Η γενοκτονία των Εβραίων από τους Ευρωπαίους έχει ενσωματωθεί σε κάθε δομή της σχολικής εκπαίδευσης και των μέσων ενημέρωσης. Σε ορισμένες χώρες υπάρχουν νόμοι κατά του αντισημιτισμού και της άρνησης του Ολοκαυτώματος για να διατηρηθεί η υπεροχή του Ολοκαυτώματος ως η κατεξοχήν τραγωδία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ωστόσο, μετά από αυτό το γεγονός, ακολούθησε ένα παρόμοιο γεγονός όπου οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί. Και παρά τον κατακλυσμό της εκπαίδευσης για το Ολοκαύτωμα, πολύ λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν αυτό το γεγονός. Είναι η γενοκτονία των Γερμανών που διαπράχθηκε από Εβραίους.

Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Eintrachthutte (Schwientochlowitz)

Ο John Sack, ένας Εβραίος δημοσιογράφος που είχε γράψει για έντυπα όπως το The Atlantic και το The New Yorker , είχε καταγράψει τη συστηματική εθνοκάθαρση Γερμανών που διαπράχθηκαν από Εβραίους ξεκινώντας γύρω στο 1945. Αναγκάστηκε να συνεχίσει την έρευνα πάνω σε αυτό το θέμα όχι μόνο για να επιστήσει την προσοχή στα βάσανα των αθώων Γερμανών, αλλά και για να αφηγηθεί μια ιστορία για την «εβραϊκή εξιλέωση», μια φράση που χρησιμοποιεί αρκετές φορές στο βιβλίο του « Οφθαλμός αντί οφθαλμού » . Συναισθήματα συμπάθειας και αντιπάθειας συμπίπτουν σε όλες τις σελίδες καθώς ο συγγραφέας προσπαθεί να εξισορροπήσει τη δίψα για εκδίκηση των Εβραίων με την παράδοξη περιφρόνηση της γενοκτονίας και των βασανιστηρίων.

Μερικά από τα ονόματα που χρησιμοποιεί ο Sack είναι ψευδώνυμα, ενώ άλλα είναι πραγματικά. Η αφήγησή του ακολουθεί κυρίως τη Lola Potok (τώρα Lola Blatt), μια Πολωνοεβραία που είχε επιβιώσει ως εκ θαύματος από το Άουσβιτς και είχε δραπετεύσει από τη γερμανική αιχμαλωσία. Αυτή και άλλοι Εβραίοι που είχαν την ίδια μοίρα στρατολόγησαν άλλους στις σοβιετικά κατεχόμενες περιοχές της Πολωνίας και της Γερμανίας. Δημιούργησαν το Γραφείο Κρατικής Ασφάλειας, μια ομάδα που λειτουργούσε από Εβραίους με στόχο τον βασανισμό και τη δολοφονία Γερμανών. Ενώ ορισμένα ιδρυτικά μέλη σκόπευαν να στοχεύουν μόνο τους Εθνικοσοσιαλιστές στρατιώτες, τα θύματά τους περιλάμβαναν οποιονδήποτε Γερμανό μπορούσε να βρει, είτε ήταν άνδρες, γυναίκες, παιδιά είτε ηλικιωμένοι.

Φωτογραφία του John Sack

Τα σημαντικότερα στρατόπεδα και τοποθεσίες που χρησιμοποιήθηκαν για την καταδίωξη των Γερμανών περιλάμβαναν το Blechhamer, το Hohensalza, το Myslowitz, το Potulice, και το Schwientochlowitz. Μερικοί Γερμανοί εξαναγκάστηκαν να εισέλθουν σε αυτά τα στρατόπεδα, ενώ άλλοι συνελήφθησαν από στρατιώτες του OSS (Office of Strategic Services,υπηρεσία πληροφοριών που σχηματίστηκε από τις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου) . Υπολογίζεται ότι συνολικά 60.000 έως 80.000 Γερμανοί είχαν βασανιστεί και δολοφονηθεί σε αυτά τα στρατόπεδα. Λιμοκτονούνταν σκόπιμα, αναγκάζονταν να ζουν σε θαλάμους γεμάτους τύφο και βασανίζονταν για την ψυχαγωγία των Εβραίων απαγωγέων τους.

«Αυτό που οι Γερμανοί δεν μπόρεσαν να κάνουν σε πέντε χρόνια στο Άουσβιτς, το έκανα εγώ σε πέντε μήνες στο Schwientochlowitz».

- Salomon Morel ( πολωνός ἑβραϊκῆς καταγωγῆς ἀξιωματικός στο Υπουργείο Δημόσιας Ἀσφάλειας , διοικητής στρατοπέδων συγκέντρωσης-ἐδῶ)

Οι Γερμανοί ξυλοκοπούνταν με ράβδους και λαβές από τα πυροβόλα όπλα των αξιωματικών. Τους φορούσαν κουβέρτες για να κρύψουν τα σημάδια από τον φόβο της έρευνας των πολωνικών δικαστηρίων. Οι Εβραίοι έβγαζαν τα νύχια των Γερμανών κρατουμένων τους. Τους μαστίγωναν και έριχναν βραστό καφέ στις πληγές τους. Τους έβγαζαν τα δόντια και τους αποκαλούσαν γουρούνια. Έσβυναν τσιγάρα στο δέρμα τους.

Ένα από τα πιο ανησυχητικά περιστατικά αφορούσε μια νεαρή Γερμανίδα:

«Στο Άουσβιτς, οι Εβραίοι δεν βιάστηκαν (οι άνδρες των SS μπορούσαν να απαγχονιστούν γι' αυτό), αλλά στο Gleiwitz ένας ένθερμος ανακριτής έβγαλε τα ρούχα μιας Γερμανίδας, την τράβηξε στην αγκαλιά του και της είπε: "Ας το κάνουμε! Έχω ένα περσικό παλτό αρνιού για σένα!", αλλά αν η Lola το γνώριζε, απλώς το αγνόησε. Με τον καιρό, οι κραυγές των Γερμανών φάνηκαν χαρακτηριστικό της ατμόσφαιρας της φυλακής, αλλά η Lola δεν έλεγε τίποτα, και αν κάποια εσωτερική φωνή έλεγε στους Εβραίους φρουρούς: «Δεν ξέρετε ότι είναι ένοχος », τότε τα ξανθά μαλλιά, τα μπλε μάτια των Γερμανών και η γερμανική γλώσσα των Γερμανών βεβαίωναν ότι ήταν οι "χασάπηδες του Χίτλερ" ».

- John Sack, An Eye For An Eye ( ἐδῶ)

Παραδόξως, οι Εβραίοι που λειτουργούσαν αυτά τα στρατόπεδα δεν χρησιμοποίησαν ποτέ θαλάμους αερίων για να σκοτώσουν ή να βασανίσουν Γερμανούς. Όπως και να 'χει, δεκάδες χιλιάδες Γερμανοί υπέστησαν εθνοκάθαρση ως πράξη εθνοτικού μίσους από Εβραίους αποστάτες και τιμωρούς. Κανένας από αυτούς, απ' όσο γνωρίζω, δεν καταδικάστηκε ποτέ από διεθνές δικαστήριο ή εγχώρια αρχή. Στην πραγματικότητα, η έρευνα για αυτή την θηριωδία λογοκρίνεται αυστηρά και θεωρείται από τους κριτικούς αντισημιτική.

Ο Sack παρέχει τις πηγές του στο παράρτημα, οι οποίες αποτελούνται από συνεντεύξεις με αξιωματικούς της Κρατικής Ασφάλειας, τους φίλους και τις οικογένειές τους ως αυτόπτες μάρτυρες, συνεντεύξεις Γερμανών κρατουμένων, Εβραίων αστυνομικών στην Πολωνία και άλλες μαρτυρίες από δημοσιογράφους και ιστορικούς. Όπως αναμενόταν, υπάρχουν εκείνοι που επιθυμούν να αμφισβητήσουν αυτά τα γεγονότα και την αξιοπιστία των παρεχόμενων πηγών. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα με τέτοιες αντιρρήσεις, το οποίο είναι ότι το ίδιο είδος πηγών χρησιμοποιούνται ως αποδεικτικά στοιχεία για το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα. Εάν αυτές οι πηγές χρησιμοποιούνται για τη σύλληψη ανθρώπων που αρνούνται το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα, σε ποια βάση πρέπει να απορριφθούν για το Γερμανικό Ολοκαύτωμα;

Η εφημερίδα New Republic δημοσίευσε ένα άρθρο που προσπαθούσε να αντικρούσει τη δημοσιογραφία του Sack. Αμφισβήτησε την άποψη ότι αυτά τα στρατόπεδα διοικούνταν από Εβραίους. Ο Sack προσπάθησε να δημοσιεύσει την απάντησή του στην εφημερίδα The New Republic , αλλά αρνήθηκαν τη δημοσίευσή του δύο φορές. Ο εκδοτικός οίκος Piper Verlag σταμάτησε επίσης την έκδοση του βιβλίου, αφού δέχθηκε έντονη κριτική για το περιεχόμενό του ως αντισημιτικό. Δεν είναι τυχαίο, θα έλεγα, ότι είναι δύσκολο να βρεθούν αντίτυπα αυτού του βιβλίου και παρόμοιων εκδόσεων που χρησιμοποιήθηκαν ως πηγή. Μεγάλο μέρος του παραμένει στα πολωνικά και προφανώς έχει υπάρξει ένα κύμα λογοκρισίας που απαγορεύει στους ανθρώπους να μελετήσουν αυτό το σημαντικό κομμάτι της ιστορίας.

«Διάβασα αυτή την εξαιρετικά συναρπαστική και πειστική αφήγηση των φρικτών γεγονότων που συνόδευσαν το τέλος του πολέμου και την εκδίωξη των Γερμανών από αυτό που έμελλε να γίνει η Δυτική Πολωνία μονομιάς. Ήταν αδύνατο να το αφήσω από τα χέρια μου... Το θέμα της εβραϊκής συμμετοχής σε αυτές τις πράξεις καταπίεσης είναι αμφιλεγόμενο, αλλά, κατά την άποψή μου, μόνο δύο ερωτήματα χρειάζονται να τεθούν. Το πρώτο αφορά το κίνητρο του συγγραφέα και εδώ είμαι πεπεισμένος ότι ο κ. Sack προσπάθησε, όπως γράφει ο ίδιος, να πει «κάτι περισσότερο από την ιστορία της εβραϊκής εκδίκησης: την ιστορία της εβραϊκής λύτρωσης». Το δεύτερο είναι αν η ιστορία είναι αληθινή και σε τι βασίζεται. Και εδώ, είμαι ικανοποιημένος που ο συγγραφέας είναι σοβαρός ερευνητής... Το βιβλίο αποτελεί στην πραγματικότητα μια σημαντική συμβολή στην κατανόησή μας... Σίγουρα συνιστώ τη δημοσίευση.»

-Antony Polonsky

Καθηγητής Εβραϊκής Ιστορίας της Ανατολικής Ευρώπης , Πανεπιστήμιο Brandeis

Η συστηματική γενοκτονία των Γερμανών που διαπράχθηκε από Εβραίους είναι ένα ιστορικό γεγονός που δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστεί. Μας υπενθυμίζει πώς η μισαλλοδοξία και ο αντι-γερμανισμός μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βάση για εθνοκάθαρση. Είναι δική μας ευθύνη, ως υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να ενημερώσουμε όσους δεν γνωρίζουν αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. 

Ἀπό : muruacusmedia.substack.com

Ἀπό παλαιές μας δημοσιεύσεις : 

Δύο Ἐγκληματίες Πολέμου πού δέν δικάστηκαν ποτέ. Γιατί;

Salomon Morel - Helena Wolińska-Brus 

«Ποτέ Ξανά»: Τό Μαγικό Ῥαβδί τῆς Δημοκρατίας τους

Οι Εβραίοι το ονόμασαν «εκδίκηση», αλλά, στην πραγματικότητα, ήταν μια απλή δολοφονία ανυπεράσπιστων ανδρών που μπορεί να ήταν ή να μην ήταν ένοχοι για οτιδήποτε εκτός από το ότι υπηρέτησαν στον Γερμανικό Στρατό για την υπεράσπιση της χώρας τους.  Και περισσότεροι από ένας νεαροί Εβραίοι αυτής της ταξιαρχίας ακούστηκαν να λένε: «Πρέπει να σκοτώσω έναν Γερμανό εν ψυχρώ, πρέπει. Και πρέπει να βιάσω μια Γερμανίδα. Αυτός είναι ο πολεμικός μας στόχος, η εκδίκηση! Όχι οι τέσσερις ελευθερίες του Roosevelt ή η μεγαλύτερη δόξα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ή η ιδεολογία του Stalin, αλλά η εκδίκηση, η εβραϊκή εκδίκηση»

Γιατί ἡ Ἀλήθεια πρέπει νά φαίνεται πεντακάθαρα,ἀπό κάθε πλευρά. Καί κυρίως ἡ κρυφή της ὅψις πού κρύβει τό μεγαλύτερο μυστικό τῆς ῥίζας τοῦ Κακοῦ πού βασανίζει τήν Ἀνθρωπότητα ἀρχαιόθεν... 

( φωτό πάνω ) 

Ἡ Πελασγική 

Πικρή ἡμέρα, Μεγάλο τό Χρέος !!!

« Πάρθεν ἡ Ρωμανία » 

Ἕναν πουλίν, καλὸν πουλὶν ἐβγαίν᾿ ἀπὸ τὴν Πόλιν, 

οὐδὲ στ᾿ ἀμπέλια κόνεψεν οὐδὲ στὰ περιβόλιαν, 

ἐπῆγεν καί-ν ἐκόνεψεν ἅ σου Ἠλί᾿ τὸν κάστρον. 

Ἐσεῖξεν τ᾿ ἕναν τὸ φτερὸν σὸ αἷμα βουτεμένον, 

ἐσεῖξεν τ᾿ ἄλλο τὸ φτερόν, χαρτὶν ἔχει γραμμένον, 

Ἀτὸ κανεὶς κι ἀνέγνωσεν, οὐδ᾿ ὁ μητροπολίτης 

ἕναν παιδίν, καλὸν παιδίν, ἔρχεται κι ἀναγνώθει. 

Σίτ᾿ ἀναγνῶθ᾿ σίτε κλαίγει, σίτε κρούει τὴν καρδίαν. 

«Ἀλὶ ἐμᾶς καὶ βάι ἐμᾶς, πάρθεν ἡ Ρωμανία!» 

Μοιρολογοῦν τὰ ἐκκλησιάς, κλαῖγνε τὰ μοναστήρια 

κι ὁ Γιάννες ὁ Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπιέται, 

-Μὴ κλαῖς, μὴ κλαῖς Ἅϊ-Γιάννε μου, καὶ δερνοκοπισκᾶσαι 

-Ἡ Ρωμανία πέρασε, ἡ Ρωμανία ῾πάρθεν. 

-Ἡ Ρωμανία κι ἂν πέρασεν, ἀνθεῖ καὶ φέρει κι ἄλλον.

                                                                    ( Δημοτικό τοῦ Πόντου ) 

« Μαρμαρωμένε Βασιλιᾶ » 

Καὶ ρίχτηκε μὲ τ᾿ ἄτι του μὲς στῶν ἐχθρῶν τὰ πλήθια, 

τὸ πύρινο τὸ βλέμμα του σκορποῦσε τὴν τρομάρα, 

καὶ τὸ σπαθί του τὴ θανή. Στὰ χάλκινά του στήθια, 

ἐξέσπασε ἡ ὄργητα σὲ βροντερὴ κατάρα. 

Ἐθόλωσαν τὰ μάτια του. Τ᾿ ἁγνὸ τὸ μέτωπό του, 

θαρρεῖς ὁ φωτοστέφανος τῆς Δόξας τ᾿ ἀγκαλιάζει. 

Κι ἔπεσε χάμου ὁ Τρανός! Θρηνῆστε τὸ χαμό του. 

Μά, μή! Σὲ τέτοιο θάνατο ὁ θρῆνος δὲν ταιριάζει. 

Κι ἔπεσε χάμου ὁ Τρανός! Κυλίστηκε στὸ χῶμα, 

ἕνας Τιτᾶν π᾿ ἀκόμα χτὲς ἐστόλιζ᾿ ἕνα θρόνο, 

κι ἐσφάλισε - ὀϊμένανε! - γιὰ πάντ᾿ αὐτὸ τὸ στόμα, 

ποὺ κάθε πίκρα ρούφαγε κι ἔχυν᾿ ἐλπίδες μόνο, 

Μαρμαρωμένε Βασιλιά, πολὺ δὲ θὰ προσμένεις. 

Ἕνα πρωὶ ἀπ᾿ τὰ νερὰ τοῦ Βόσπορου κεῖ πέρα 

θὲ νὰ προβάλει λαμπερός, μιᾶς Λευτεριᾶς χαμένης, 

ὁ ἀσημένιος ἥλιος. Ὤ, δοξασμένη μέρα!

 

                                               ~  Κώστας Καρυωτάκης 

« Θεόφιλος Παλαιολόγος » 

Ὁ τελευταῖος χρόνος εἶν᾿ αὐτός. Ὁ τελευταῖος τῶν Γραικῶν 

αὐτοκρατόρων εἶν᾿ αὐτός. Κι᾿ ἀλλοίμονον 

τί θλιβερὰ ποὺ ὁμιλοῦν πλησίον του. 

Ἐν τῇ ἀπογνώσει του, ἐν τῇ ὀδύνῃ 

ὁ Κὺρ Θεόφιλος Παλαιολόγος 

λέγει «Θέλω θανεῖν μᾶλλον ἢ ζῆν». 

 

Ἂ Κὺρ Θεόφιλε Παλαιολόγο 

πόσον καϋμὸ τοῦ γένους μας, καὶ πόση ἐξάντλησι 

(πόσην ἀπηύδησιν ἀπὸ ἀδικίες καὶ κατατρεγμό) 

οἱ τραγικές σου πέντε λέξεις περιεῖχαν. 

Πάρθεν 

Αὐτὲς τὲς μέρες διάβαζα δημοτικὰ τραγούδια, 

γιὰ τ᾿ ἄθλα τῶν κλεφτῶν καὶ τοὺς πολέμους, 

πράγματα συμπαθητικά· δικά μας, Γραικικά. 

 

Διάβαζα καὶ τὰ πένθιμα γιὰ τὸν χαμὸ τῆς Πόλης 

«Πῆραν τὴν Πόλη, πῆραν την· πῆραν τὴν Σαλονίκη». 

Καὶ τὴν Φωνὴ ποὺ ἐκεῖ ποὺ οἱ δυὸ ἐψέλναν, 

«ζερβὰ ὁ βασιληᾶς, δεξιὰ ὁ πατριάρχης», 

ἀκούσθηκε κ᾿ εἶπε νὰ πάψουν πιὰ 

«πάψτε παπάδες τὰ χαρτιὰ καὶ κλεῖστε τὰ βαγγέλια» 

πῆραν τὴν Πόλη, πῆραν την· πῆραν τὴν Σαλονίκη. 

 Ὅμως ἀπ᾿ τ᾿ ἄλλα πιὸ πολὺ μὲ ἄγγιξε τὸ ᾄσμα 

τὸ Τραπεζούντιον μὲ τὴν παράξενή του γλώσσα 

καὶ μὲ τὴν λύπη τῶν Γραικῶν τῶν μακρυνῶν ἐκείνων 

ποὺ ἴσως ὅλο πίστευαν ποὺ θὰ σωθοῦμε ἀκόμη. 

 Μὰ ἀλοίμονον μοιραῖον πουλὶ «ἀπαὶ τὴν Πόλην ἔρται» 

μὲ στὸ «φτερούλιν ἀθε χαρτὶν περιγραμμένον 

κι οὐδὲ στὴν ἄμπελον κονεύ᾿ μηδὲ στὸ περιβόλι 

ἐπῆγεν καὶ ἐκόνεψεν στοῦ κυπαρίσ᾿ τὴν ρίζαν». 

Οἱ ἀρχιερεῖς δὲν δύνανται (ἢ δὲν θέλουν) νὰ διαβάσουν 

«Χέρας υἱὸς Γιανίκας ἕν» αὐτὸς τὸ παίρνει τὸ χαρτί, 

καὶ τὸ διαβάζει κι ὀλοφύρεται. 

«Σίτ᾿ ἀναγνῶθ᾿ σίτ᾿ ἀνακλαῖγ᾿ σίτ᾿ ἀνακροῦγ᾿ τὴν κάρδιαν. 

Ν᾿ ἀοιλλὴ ἐμᾶς νὰ βάϊ ἐμᾶς ἡ Ρωμανία πάρθεν».

                                                              ~  Κωνσταντῖνος Π. Καβάφης

« Τὸ ἀνακάλημα τῆς Κωνσταντινουπόλεως » 

 Θρῆνος κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς καὶ στεναγμὸς καὶ λύπη, 

Θλῖψις ἀπαραμύθητος ἔπεσεν τοῖς Ρωμαίοις. 

Ἐχάσασιν τὸ σπίτιν τους, τὴν Πόλιν τὴν ἁγία, 

τὸ θάρρος καὶ τὸ καύχημα καὶ τὴν ἀπαντοχήν τους. 

Τὶς τό ῾πεν; Τὶς τὸ μήνυσε; Πότε ῾λθεν τὸ μαντάτο; 

Καράβιν ἐκατέβαινε στὰ μέρη τῆς Τενέδου 

καὶ κάτεργον τὸ ὑπάντησε, στέκει καὶ ἀναρωτᾶ το: 

- Καράβιν, πόθεν ἔρκεσαι καὶ πόθεν κατεβαίνεις; 

- Ἔρκομαι ἂκ τὰ᾿ ἀνάθεμα κι ἐκ τὸ βαρὺν τὸ σκότος, 

ἂκ τὴν ἀστραποχάλαζην, ἂκ τὴν ἀνεμοζάλην· 

ἀπὲ τὴν Πόλην ἔρχομαι τὴν ἀστραποκαμένην. 

Ἐγὼ γομάριν δὲ βαστῶ, ἀμὲ μαντάτα φέρνω 

κακὰ διὰ τοὺς χριστιανούς, πικρὰ καὶ δολωμένα. 

Οἱ Τοῦρκοι ὅτε ἤρθασιν, ἐπήρασιν τὴν Πόλην 

ἀπώλεσαν τοὺς χριστιανοὺς ἐκεῖ καὶ πανταχόθεν. 

                                                            (Δημοτικό, ἀπόσπασμα) 

 Καί ᾿μεῖς οἱ σημερινοί κάτοικοι τῆς Ἑλλαδικῆς, τί ; 

Ναί, λίγοι οἱ πιστοί στό ΧΡΕΟΣ ...

Εὐχαριστοῦμε Σταμάτη Σπανουδάκη ! 

( φωτό,φωτό,φωτό,φωτό )

Ἡ Πελασγική

Θερμοπῦλες : Στρατηγική καί Ἡρωϊσμός

Ο Λεωνίδας ήταν ένας διοικητής που κατανοούσε πλήρως τη φύση της αποστολής του. Όταν έφτασαν αναφορές για περσική κίνηση γύρω από τα βουνά, διέταξε τις περισσότερες δυνάμεις του να αποσυρθούν και να διαφυλαχθούν για μελλοντικούς αγώνες. ..  Προστάτευε τους υποχωρούντες Έλληνες και εξέφραζε μέσα από τη δράση το βαθύτερο πνεύμα που διαπνέει την ίδια την αντίσταση. 

 Ο Λεωνίδας αντιπροσώπευε κάτι περισσότερο από προσωπική γενναιότητα αναζητώντας τη δόξα σε ένα πεδίο μάχης. Η συμπεριφορά του μετέτρεψε το θάρρος σε ένα συνειδητό όργανο που εξυπηρετούσε μεγαλύτερους στόχους. Μέσω αυτού, οι Έλληνες απέδειξαν ότι ο πόλεμος περιλάμβανε ηθική δύναμη τόσο βαθιά όσο και τη σωματική δύναμη.

 Τοῦ Constantin von Hoffmeister

Η Μάχη του Μαραθώνα είχε αποκαλύψει την πρώτη μεγάλη αλήθεια των Περσικών Πολέμων. Ο τεράστιος μηχανισμός της αυτοκρατορίας, που είχε μετακινηθεί σε βασίλεια και έθνη με μια σχεδόν στοιχειώδη δύναμη, είχε συναντήσει αντίσταση που είχε εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Η ελληνική νίκη είχε νόημα πέρα ​​από την ήττα ενός μόνο εκστρατευτικού σώματος. Η Περσία έμαθε ότι η Ελλάς απαιτούσε μεγαλύτερη προσπάθεια, μεγαλύτερους πόρους και μεγαλύτερη αποφασιστικότητα για να πετύχει η κατάκτηση. 

Η Ελλάδα εν τω μεταξύ απέκτησε μια βαθύτερη κατανόηση των δυνατοτήτων της και των αδυναμιών της. Ο Μαραθώνας είχε δείξει πώς η πειθαρχία, η τακτική ευφυΐα και το προσεκτικά επιλεγμένο έδαφος μπορούσαν να αντισταθμίσουν μικρότερους αριθμούς. Η ίδια η νίκη, ωστόσο, ελάχιστα έλυσε. Η μεγαλύτερη καταιγίδα παρέμεινε ζωντανή πέρα ​​από τον ορίζοντα. Ο Ξέρξης, Μέγας Βασιλιάς της Περσίας και ηγεμόνας της αχανούς Περσικής Αυτοκρατορίας, άρχισε να προετοιμάζει ένα εγχείρημα πολύ μεγαλύτερων διαστάσεων και ο αγώνας τώρα προχώρησε πέρα ​​από ένα ενιαίο πεδίο μάχης προς έναν αγώνα που περιελάμβανε βουνά, στόλους, συμμαχίες, αντίπαλα συμφέροντα και τη στρατηγική μοίρα ολόκληρου του ελληνικού κόσμου. Ο ίδιος ο πόλεμος εξελίχθηκε από μια συνάντηση μεταξύ των στρατών σε έναν αγώνα σχετικά με τη μορφή του πολιτισμού και της πολιτικής επιβίωσης. 

Ο Γερμανός ιστορικός Hans Delbrück (1848-1929) παρουσιάζει τις Θερμοπύλες ως κάτι πολύ πιο περίπλοκο από μια ιστορία ένδοξης αντίστασης λαξευμένη σε πέτρα από τον μύθο. Υποστηρίζει ότι ο αγώνας μεταξύ Ελλήνων και Περσών έφερε μέσα του την εξέλιξη της ίδιας της στρατιωτικής σκέψης. Ο Μαραθώνας είχε ήδη δείξει στην Περσία ότι η κατάκτηση της Ελλάδας απαιτούσε ισχυρότερες δυνάμεις και πιο εκτεταμένη προετοιμασία για να πετύχει. Ένας πολύ μεγαλύτερος στρατός λοιπόν εμφανίστηκε για τη δεύτερη εισβολή, τόσο μεγάλος που η μεταφορά μόνο με στόλο κατέστη ανέφικτη. Ο Ξέρξης επέλεξε μια χερσαία προέλαση που θα ανάγκαζε επίσης την υποταγή από εδάφη που συναντούσαν κατά μήκος της διαδρομής. Ένας μεγάλος στόλος συνόδευε την πορεία, κουβαλώντας προμήθειες, υποστηρίζοντας στρατιωτικές επιχειρήσεις, νικώντας τους εχθρούς στη θάλασσα και δημιουργώντας δυνατότητες κίνησης γύρω από εμπόδια όποτε η γεωγραφία απαιτούσε ευελιξία. Ο Delbrück προσπαθεί να αφαιρέσει την ανάπτυξη του θρύλου και να αποκαταστήσει την πρακτική δομή που κρύβεται από κάτω. Η στρατιωτική ιστορία γι' αυτόν υπάρχει ως ένας ζωντανός μηχανισμός του οποίου οι εσωτερικές κινήσεις μπορούν ακόμα να παρατηρηθούν κάτω από αιώνες ηρωικής εξωραϊσμού. Οι Θερμοπύλες γίνονται μέρος αυτής της ευρύτερης διαδικασίας ανακάλυψης του πώς ο ίδιος ο πόλεμος αναπτύσσεται μέσω της εμπειρίας και της αναγκαιότητας.

Το πρώτο ένστικτο των Ελλήνων επικεντρώθηκε στην ίδια τη γεωγραφία. Τα βουνά εμφανίζονταν ως φυσικά τείχη που υψώθηκαν από τη γη για να προστατεύσουν τα νότια εδάφη της Ελλάδας. Τα στενά περάσματα έδειχναν ικανά να εξουδετερώσουν τεράστιους στρατούς μειώνοντας τον χώρο και συμπιέζοντας την κίνηση. Η Βόρεια Ελλάδα περιείχε μόνο έναν περιορισμένο αριθμό διαδρομών που οδηγούσαν στην καρδιά της χώρας και οι Έλληνες ηγέτες θεωρούσαν φυσικά αυτά τα περάσματα ως αμυντικές ευκαιρίες. Το πέρασμα των Τεμπών τράβηξε πρώτα την προσοχή και οι δυνάμεις κινήθηκαν εκεί προσδοκώντας να σταματήσουν την περσική προέλαση. Ο προβληματισμός σύντομα αποκάλυψε αδυναμίες σε αυτή την επιλογή. Εναλλακτικές διαδρομές υπήρχαν μακρύτερα στην ενδοχώρα, ενώ η πολιτική πίστη μεταξύ των γειτονικών κατοίκων μετατοπίστηκε υπό πίεση. Μερικές κοινότητες προσχώρησαν στην Περσία ενώ άλλες δίστασαν μεταξύ αντίστασης και στέγασης. Η προσοχή λοιπόν στράφηκε προς τις Θερμοπύλες, στριμωγμένες μεταξύ βουνού και θάλασσας, όπου ο Λεωνίδας καθιέρωσε τη θέση του με μια σχετικά μικρή δύναμη. Η ίδια η γεωγραφία φαινόταν να υπόσχεται ένα μέρος όπου το θάρρος και η πειθαρχία θα μπορούσαν να σταθούν απέναντι σε συντριπτικούς αριθμούς.

Ο Delbrück εγείρει ένα μεγαλύτερο ερώτημα σχετικά με την ίδια τη φύση της άμυνας στο βουνό. Αναρωτιέται εάν η ελληνική χρήση των Θερμοπυλών αντιπροσώπευε γνήσια στρατηγική σοφία ή απλώς ένα κατανοητό ένστικτο που προέκυψε από το έδαφος. Η σύγχρονη στρατιωτική σκέψη προσεγγίζει τα βουνά με μεγαλύτερη καχυποψία. Κάθε ορεινό σύστημα περιέχει κρυμμένα μονοπάτια, δύσκολες πλαγιές, ξεχασμένα μονοπάτια και δυνατότητες που παραμένουν αόρατες με την πρώτη ματιά. Ορισμένες διαδρομές προσκαλούν το πέρασμα ανοιχτά, ενώ άλλες κρύβονται ανάμεσα σε βράχους και δάση. Η ανθρώπινη αποφασιστικότητα ανακαλύπτει τελικά αυτά τα ανοίγματα. Ένας αμυνόμενος που προσπαθεί να καταλάβει κάθε προσέγγιση σκορπάει δύναμη σε μια πολύ μεγάλη περιοχή και δημιουργεί διαχωρισμό μεταξύ των δυνάμεων. Μόλις ένας επιτιθέμενος ξεπεράσει ένα μόνο σημείο, οι αμυνόμενοι αλλού γίνονται ευάλωτοι από πίσω. Η υποχώρηση γίνεται δύσκολη, η επικοινωνία καταρρέει και απομονωμένες ομάδες αγωνίζονται να ενωθούν ξανά μεταξύ τους. Τα βουνά λοιπόν δημιουργούν δύναμη και κίνδυνο ταυτόχρονα. Η φαινομενική ασφάλειά τους μπορεί να κρύψει κρυμμένες αδυναμίες κάτω από μια εμφάνιση στιβαρότητας. 

Η λαϊκή μνήμη συχνά μεταμορφώνει τις Θερμοπύλες σε μια τραγωδία με επίκεντρο έναν άνθρωπο που ονομάζεται Εφιάλτης, του οποίου η προδοσία υποτίθεται ότι άνοιξε το πέρασμα και άλλαξε την ιστορία. Ο Delbrück απορρίπτει αυτή την παρήγορη απλότητα. Η στρατιωτική εμπειρία σε όλη την ιστορία δείχνει επανειλημμένα ότι οι διαδρομές γύρω από τα εμπόδια αναδύονται τελικά μέσω πληρωμής, πίεσης, φόβου, πειθούς ή τοπικής γνώσης. Οδηγοί εμφανίζονται σε κατακτημένα εδάφη με πολλά μέσα. Ολόκληρες εκστρατείες σε όλη την αρχαιότητα αποκαλύπτουν παρόμοια μοτίβα. Οι ίδιες οι περσικές παραδόσεις περιείχαν ιστορίες αμυνόμενων περασμάτων που ξεπεράστηκαν μέσω ελιγμών και όχι απευθείας επίθεσης. Κοντά στις Θερμοπύλες, πολλά μονοπάτια διέσχιζαν τα βουνά, συμπεριλαμβανομένων των διαδρομών που χρησιμοποιήθηκαν αργότερα από Πέρσες, Γαλάτες και Ρωμαίους σε διαφορετικούς αιώνες. Μερικά μονοπάτια απαιτούσαν τεράστιες προσπάθειες και κακουχίες, ωστόσο οι στρατοί κατόρθωσαν επανειλημμένα να τα διασχίσουν. Ο Ξέρξης διέθετε επαρκή δύναμη για να δοκιμάσει πολλές διαδρομές ταυτόχρονα. Οι δυνάμεις του είχαν ήδη βαδίσει σε χωριστές στήλες κατά μήκος παράλληλων δρόμων, γεγονός που αύξησε τις ευκαιρίες για ελιγμούς. Οι Θερμοπύλες έφεραν λοιπόν από την αρχή δομικές αδυναμίες.

Ένας στρατός που προσπαθεί να αντισταθεί σε έναν ισχυρότερο εισβολέα πρέπει να αποφύγει την αραιή εξάπλωση των δυνάμεων σε κάθε είσοδο και κάθε μονοπάτι. Η συγκέντρωση δύναμης δημιουργεί την αληθινή αρχή της άμυνας. Αντίθετα, ένας υπερασπιστής θα πρέπει να περιμένει έως ότου ένας εχθρός αρχίσει να αναδύεται από στενό έδαφος και στη συνέχεια να χτυπήσει ενώ μόνο μέρος του εχθρικού στρατού έχει αναπτυχθεί σε ανοιχτό έδαφος. Τα στρατεύματα που κινούνται μέσα από περιορισμένους χώρους παραμένουν ευάλωτα, αποδιοργανωμένα και προσωρινά απομονωμένα από την υποστήριξη. Η νίκη εναντίον αυτών των μπροστινών στοιχείων θα μπορούσε να προκαλέσει μεγάλες απώλειες και σύγχυση. Η υποχώρηση μέσα από στενούς χώρους δημιουργεί πανικό και αναταραχή. Τα διχασμένα στοιχεία ενός μεγαλύτερου στρατού μπορούν επομένως να υποστούν διαδοχική καταστροφή. Ο Delbrück τονίζει ότι τέτοια στρατηγική κατανόηση υπήρχε ήδη στη μακρινή αρχαιότητα. Οι αρχαίες ιστορίες σχετικά με τις εκστρατείες των Ασσυρίων κατά της Βακτριανής αποκαλύπτουν παρόμοιες μεθόδους. Τα ανθρώπινα όντα ανακάλυψαν επανειλημμένα συγκρίσιμες στρατιωτικές αρχές σε διαφορετικούς πολιτισμούς και εποχές.

Οι ελληνικές συνθήκες εμπόδισαν την υιοθέτηση μιας τέτοιας στρατηγικής. Οι πολιτικές συνθήκες επέβαλαν περιορισμούς πριν καν αρχίσουν οι στρατιωτικοί υπολογισμοί. Η Ελλάδα αποτελούνταν από πολλές ανεξάρτητες κοινότητες, καθεμία από τις οποίες είχε τοπικές ανησυχίες και ξεχωριστές προτεραιότητες. Οι ηγέτες δίστασαν να δεσμεύσουν ολόκληρους πληθυσμούς μακριά από την πατρίδα τους, ενώ ο κίνδυνος παρέμενε μακριά από το άμεσο έδαφος. Οι πολίτες περίμεναν προστασία για τα εδάφη τους πριν αναλάβουν ευρύτερες δεσμεύσεις. Η Αθήνα εν τω μεταξύ κατευθύνει τεράστια ενέργεια στη ναυτική προετοιμασία, η οποία κατανάλωσε ανθρώπινο δυναμικό και πόρους. Οι τακτικές εκτιμήσεις πρόσθεσαν περαιτέρω περιπλοκές. Το περσικό ιππικό αντιπροσώπευε μια επικίνδυνη δύναμη σε ανοιχτό έδαφος. Ο Μαραθώνας πέτυχε κάτω από συνθήκες που μείωσαν τα περσικά πλεονεκτήματα και ενίσχυσαν το ελληνικό πεζικό. Παρόμοιες περιστάσεις δύσκολα θα μπορούσαν να εγγυηθούν για δεύτερη φορά. Ως εκ τούτου, οι Έλληνες ηγέτες αντιμετώπισαν μια κατάσταση όπου ο πολιτικός διχασμός και η στρατιωτική πραγματικότητα μαζί περιόρισαν τις διαθέσιμες επιλογές και ανάγκασαν έναν συμβιβασμό. 

Ο Θεμιστοκλής, ο διορατικός Αθηναίος πολιτικός και αρχιτέκτονας της ελληνικής ναυτικής δύναμης, εμφανίζεται ως μια προσωπικότητα με ευρύτερο στρατηγικό όραμα από πολλούς γύρω του. Οι μεταγενέστερες παραδόσεις δείχνουν ότι ευνοούσε την εξάρτηση από τη ναυτική δύναμη από την αρχή της εκστρατείας. Ο Delbrück θεωρεί αυτή την πιθανότητα πολύ εύλογη. Η ναυτική αντιπαράθεση έγινε τελικά αναπόφευκτη. Η επιτυχία στη θάλασσα θα επηρέαζε κάθε εξέλιξη στη στεριά. Η νίκη επί του περσικού στόλου θα αφαιρούσε την υποστήριξη των περσικών ελιγμών κατά μήκος των ακτών και θα εμπόδιζε τη μεταφορά προμηθειών και στρατευμάτων. Ναύτες από νικηφόρους ελληνικούς στόλους μπορούσαν επίσης να αποβιβαστούν και να ενισχύσουν στρατούς στην ξηρά. Οι στρατηγικές δυνατότητες στην ξηρά επεκτάθηκαν μέσω γεγονότων που συμβαίνουν πολύ μακριά στο νερό. Ο Θεμιστοκλής φαίνεται λοιπόν να έχει αντιληφθεί μια ευρύτερη πραγματικότητα σχετικά με τη διασυνδεδεμένη φύση της σύγκρουσης. Η θαλάσσια δύναμη επέκτεινε την επιρροή πολύ πέρα ​​από τα ίδια τα πλοία και έφτασε σε κάθε διάσταση του πολέμου.

Οι πρακτικές πραγματικότητες εμπόδισαν την άμεση εφαρμογή αυτής της ιδανικής στρατηγικής. Τα τμήματα του ελληνικού ναυτικού απαιτούσαν χρόνο για συγκέντρωση και προετοιμασία. Τα ανεξάρτητα κράτη κινούνταν με διαφορετικές ταχύτητες και διέθεταν διαφορετικές δυνατότητες. Μερικά πλοία παρέμειναν μη διαθέσιμα ενώ άλλα έφτασαν καθυστερημένα. Εν τω μεταξύ, οι περσικοί στόλοι απέφυγαν την απερίσκεπτη αντιπαράθεση και προχώρησαν προσεκτικά παράλληλα με τις χερσαίες δυνάμεις τους. Οι Έλληνες ηγέτες επέλεξαν λοιπόν μια μέση οδό μεταξύ χερσαίας και θαλάσσιας άμυνας. Οι Θερμοπύλες έγιναν υποστηρικτική δράση ενώ ο στόλος συγκεντρώθηκε κοντά στο Αρτεμίσιο στο βόρειο άκρο της Εύβοιας. Η Αθήνα συγκέντρωσε τη δύναμή της στις ναυτικές δυνάμεις και έστειλε μικρή υποστήριξη στον Λεωνίδα. Ως εκ τούτου, οι Θερμοπύλες λειτούργησαν ως ασπίδα σχεδιασμένη για να κερδίσει χρόνο και να διατηρήσει τη στρατηγική ευελιξία ενώ μεγαλύτερα σχέδια εκτυλίσσονταν αλλού. Ο Delbrück μετατρέπει το διάσημο πέρασμα από την κεντρική πράξη του πολέμου σε δευτερεύουσα γραμμή που εξυπηρετεί έναν ευρύτερο σκοπό. 

Τα ερωτήματα που αφορούν το μικρό μέγεθος της δύναμης του Λεωνίδα λαμβάνουν μια πρακτική εξήγηση στην ανάλυση του Delbrück. Οι μεταγενέστερες γενιές συχνά αναρωτιόντουσαν γιατί η Σπάρτη έστειλε μόνο τριακόσιους Σπαρτιάτες παρά το γεγονός ότι διέθετε μεγαλύτερο αριθμό εκπαιδευμένων πολεμιστών. Ο Delbrück βλέπει τον υπολογισμό παρά την παραμέληση. Μεγάλες δυνάμεις παγιδευμένες σε στενές αμυντικές θέσεις δημιουργούν σοβαρές δυσκολίες κατά την υποχώρηση και εκθέτουν μεγαλύτερους αριθμούς σε καταστροφή εάν τα γεγονότα στραφούν εναντίον τους. Μια αποτυχημένη άμυνα απειλούσε με αφανισμό. Το περσικό ιππικό και οι τοξότες αντιπροσώπευαν ιδιαίτερα επικίνδυνους διώκτες ενάντια στα στρατεύματα που υποχωρούσαν που αγωνίζονταν σε δύσκολα εδάφη. Μικρότεροι αριθμοί πληρούσαν τις άμεσες απαιτήσεις, περιορίζοντας ταυτόχρονα την πιθανή καταστροφή. Το ίδιο το πέρασμα απαιτούσε σχετικά λίγους άνδρες για το επάγγελμα. Η αδυναμία σε αριθμούς δεν προκάλεσε τελικά μικρή δυσκολία. Η ελληνική ήττα προέκυψε λόγω της αδυναμίας παρατήρησης των κινήσεων γύρω από το πέρασμα παρά από την ανεπαρκή δύναμη στο ίδιο το μέτωπο.

Επομένως, οι Θερμοπύλες είχαν έναν σκοπό που εκτείνεται πέρα ​​από τους υπολογισμούς σχετικά με τους αριθμούς και το έδαφος. Ο Delbrück το περιγράφει ως ηθική αναγκαιότητα. Η Ελλάδα δύσκολα θα μπορούσε να παραδώσει την είσοδο στην πατρίδα της με απλή απόσυρση και παθητική παρατήρηση. Οι κοινωνίες που αντιμετωπίζουν τεράστιο κίνδυνο αναζητούν παραδείγματα αντοχής και επιδείξεις αποφασιστικότητας. Η στρατιωτική λογική από μόνη της σπάνια διατηρεί τη συλλογική βούληση σε στιγμές κρίσης. Οι επίσημοι υπολογισμοί θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν την στάση ως στρατηγικά ελαττωματική, αν και οι πολιτικές και ηθικές πραγματικότητες της έδιναν τεράστια σημασία. Οι Θερμοπύλες ανακοίνωσαν ότι ο δρόμος προς την Ελλάδα θα απαιτούσε τιμή. Ακόμα κι αν η ήττα παρέμενε πιθανή, η ίδια η αντίσταση είχε αξία. Η δράση απέκτησε νόημα μέσω του συμβολισμού καθώς και μέσω της πρακτικής επίδρασης, και οι κοινωνίες συχνά αντλούν δύναμη από σύμβολα που επιβιώνουν πολύ αφότου τα ίδια τα στρατιωτικά γεγονότα περάσουν στα βιβλία της ιστορίας. 

Ο Λεωνίδας ήταν ένας διοικητής που κατανοούσε πλήρως τη φύση της αποστολής του. Όταν έφτασαν αναφορές για περσική κίνηση γύρω από τα βουνά, διέταξε τις περισσότερες δυνάμεις του να αποσυρθούν και να διαφυλαχθούν για μελλοντικούς αγώνες. Παρέμεινε με τους Σπαρτιάτες και ένα μικρό σώμα συντρόφων. Η στάση του είχε δύο σκοπούς ταυτόχρονα. Προστάτευε τους υποχωρούντες Έλληνες και εξέφραζε μέσα από τη δράση το βαθύτερο πνεύμα που διαπνέει την ίδια την αντίσταση. 

Ο Delbrück απορρίπτει ερμηνείες που ανάγουν το γεγονός είτε σε καθαρή θυσία είτε σε απλή στρατιωτική αναγκαιότητα. Στρατηγικός σκοπός και συμβολικό νόημα συγχωνεύτηκαν σε μια δράση. Ο Λεωνίδας αντιπροσώπευε κάτι περισσότερο από προσωπική γενναιότητα αναζητώντας τη δόξα σε ένα πεδίο μάχης. Η συμπεριφορά του μετέτρεψε το θάρρος σε ένα συνειδητό όργανο που εξυπηρετούσε μεγαλύτερους στόχους. Μέσω αυτού, οι Έλληνες απέδειξαν ότι ο πόλεμος περιλάμβανε ηθική δύναμη τόσο βαθιά όσο και τη σωματική δύναμη.

Ἀπό : eurosiberia.net

 «Ὦ ξεῖν', ἀγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ὅτι τῇδε κείμεθα, τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι».

φωτό,φωτό, φωτό,φωτό

Ἡ Πελασγική