«Καληνύχτα φεγγάρι,
δὲν σὲ βλέπω, ἀλλὰ σὲ νιώθω.
Τί νὰ πῶ ἢ νὰ κάνω;
Εἶσαι πάντα ἐκεῖ ὅταν ὀνειρεύομαι.
Μὲ κάνεις νὰ χαμογελάω.
Μὲ κάνεις νὰ κλαίω.
Νιώθω τὴ γῆ νὰ γυρίζῃ.
Καληνύχτα, φεγγάρι.
Θὰ σὲ περιμένω κάθε βράδυ.
Νὰ γεμίζῃς τὴν καρδιά μου μὲ ἐλπίδα.
Ὅταν ὅλα εἶναι ἀπελπιστικά.
Νὰ μὲ κάνῃς σύντροφό σου.
Καὶ νὰ πετάω ἀνάμεσα στὰ ὄνειρά μου.
Μὴν στεναχωριέσαι, εἶμαι δική σου κάθε βράδυ.
Ἁπλῶς μερικὲς φορὲς κοιμόμουν πολὺ γρήγορα.
Καὶ εἶμαι πολὺ κουρασμένη, τόσο πολὺ κουρασμένη.
Γιὰ νὰ σοῦ πῶ τὴν καληνύχτα μου»
~ Mirela Stancu
Τό ποίημα ἀπό ἐδῶ
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου