Μήν πεῖτε πώς δέν γνωρίζατε... !

Στο τέλος, ανακαλύψαμε γιατί ο Zion Don ( Σιών Ντόναλντ Τράμπ ), δεν έδειξε ανθρωπιστικό συναίσθημα: Ήταν απλώς ένας πορτοκαλότριχος πίθηκος που λάτρευε τις μπανάνες και δούλευε για τον Σατανιάχου

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτό είναι μια πραγματική παρουσίαση PowerPoint που πραγματοποίησε ο Jared Kushner ( γαμπρός τοῦ Τράμπ ), στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ !  Όλα αυτά τα μικρά μωρά που βομβαρδίστηκαν, νήπια με άκρα ακρωτηριασμένα χωρίς αναισθησία και φρικτά εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον αθώων οικογενειών, παιδιών και χριστιανών στη Γάζα… όλα για το εγχείρημα του Kushner με ακίνητα !  ΠΟΤΕ δεν αφορούσε το «να νικήσουμε τη Χαμάς»  ( ἐδῶ)

Ἑβραῖος συγγραφέας ἰσχυρίζεται πώς πρέπει νά στειρωθῇ ὅλη ἡ γερμανική φυλή

Ο συγγραφέας του βιβλίου που συγκλόνισε δύο ηπείρους, ο Theodore N. Kaufman αρνείται τους ισχυρισμούς του ναζιστικού Τύπου ότι είναι ο «έμπιστος φίλος» του Προέδρου Franklin Roosevelt . Το βιβλίο του Kaufman με τίτλο «Η Γερμανία πρέπει να χαθεί» ( 1941), αποτελεί επιχείρημα υπέρ της στείρωσης όλων των Γερμανών.

Αρνούμενος κατηγορηματικά ότι θα εφάρμοζε τις ίδιες διαδικασίες εξόντωσης στους Αμερικανούς γερμανικής καταγωγής που προτείνει στο παρόν βιβλίο του για τους σημερινούς Γερμανούς υπηκόους στην «Ευρώπη» - προκειμένου να επιτευχθεί η τελική εξαφάνιση των τελευταίων ως μέσο για την επίτευξη παγκόσμιας ειρήνης για πάντα - ο Theodore N. Kaufman από το Newark, γνωστός Εβραίος συγγραφέας του διεθνούς αισθήματος «Η Γερμανία Πρέπει να Χαθεί», δήλωσε στον συγγραφέα σήμερα σε μια αποκλειστική συνέντευξη για την NEW YORK EN-QUTRER ότι μια τέτοια ιδέα ήταν το πιο μακρινό πράγμα από το μυαλό του όταν έκανε την πρότασή του και παραμένει έτσι. Το «Η Γερμανία Πρέπει να Χαθεί», που κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάρτιο, τώρα σε 100.000 αντίτυπα, με προοπτικές για συνεχώς αυξανόμενες πωλήσεις, προσφέρει την ιδέα της αποστείρωσης όλων των γερμανικών εθνικοτήτων στη Γερμανία από ναζιστικές ιμπεριαλιστικές ή δημοκρατικές συμπάθειες ως τη μόνη ελπίδα για τη διάσωση του πολιτισμού από μια γρήγορη επανάληψη των γερμανικών πολέμων και τη συνεχή απειλή της γερμανικής παγκόσμιας κυριαρχίας για το υπόλοιπο του χρόνου. Η άρνηση του κ. Kaufman ότι η πρότασή του επεκτείνεται και σε Αμερικανούς γερμανόφωνους ήρθε βιαστικά σε μια ερώτηση που προκλήθηκε από φήμες για φόβους που φέρεται να έχουν προκύψει από εκείνους που ισχυρίζονται ότι έχουν μετριάσει την αίσθηση του πατριωτισμού σε αυτή την πυρετώδη περίοδο ότι μπορεί να ξεκινήσουν ξανά επιθέσεις εναντίον των Αμερικανών τευτονικής καταγωγής.

ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ

«Σε καμία περίπτωση δεν σκοπεύω να συμπεριλάβω τους πολιτογραφημένους Αμερικανούς στο σχέδιο για την ταχεία προστασία. Στην πραγματικότητα, προσπάθησα να καταστήσω πολύ σαφές ότι οι μόνες εξαιρέσεις από την αυστηρή εφαρμογή του θα πρέπει να είναι εκείνες οι χώρες που η Γερμανία, σε σχέση με άλλες χώρες, θα μπορούσαν να αναλάβουν οικονομική ευθύνη για τη μετανάστευσή τους σε τέτοιες χώρες και για τη διατήρηση και την ειρηνική συμπεριφορά μετά την άφιξή τους σε αυτές τις χώρες. Αυτός ο περιορισμός θα πρέπει να είναι επαρκής για να δει κανείς ότι οι πολίτες γερμανικού αίματος από χώρες εκτός της Γερμανίας δεν θα πρέπει να κρατούνται.»

Οἱ θρησκευόμενοι ἑβραῖοι στήν Ἀμερική ἐκπαιδεύονται στήν χρήση ὅπλων γιά νά «ἀμυνθοῦν»

Επισημάνθηκε ως ασφαλές

                            Πιστεύοντας σε οποιαδήποτε σιωνιστική σκατο-προπαγάνδα που προωθούν

Τα θανατηφόρα εμβόλια κατά της Covid παρασκευάστηκαν στο Ισραήλ το 2019. Ισχυρίζονται ότι ήταν τυχαίο...

Ἄστο φίλε, θά τό χειριστῶ ἐγώ...

ἐδῶ

Ὅλες οἱ φωτό καί βίντεο, ἀπό :  gabcom 

Ἡ Πελασγική

«Ἡ Γερμανία πρέπει ν᾿ἀφανισθῇ»

«Οἱ Γερμανοί εἶναι μία ὑπάνθρωπη πανοῦκλα.» Οἱ Ναζί πῆραν αὐτόν τόν ὁδηγό τῆς γερμανικῆς γενοκτονίας,ἀπό ἕναν ἑβραῖο καί ἄλλαξαν τόν τῖτλον. 

Γιά ἑκατομμύρια ἑβραίους,ἡ κατεχόμενη ναζιστική Εὐρώπη,τό 1941,ἦταν ἕνα σπίτι γεμάτο ἀέρια.

Γιατί ἕνας ἑβραῖος τῆς Ἀμερικῆς θά πέταγε ἕνα «ἀναμμένο φυτίλι» ὑποστηρίζοντας τήν στείρωσιν καί ἐξόντωσιν τῶν Γερμανῶν; Αὐτό συνέβη πρίν ξεκινήσει τό ὁλοκαύτωμα τῶν ἑβραίων.Ἡ Ἀμερική δέν εἶχε μπῆ κἄν στόν πόλεμο.

Ὑποτίθεται πώς ὁ Theodore Nathan Kaufman λειτούργησε ἀπό μόνος του,προφανῶς εἶχε πλούσιους ὑποστηρικτές πίσω του. Τό βιβλίο του διαφημίστηκε ἀπό μεγάλες ἐφημερίδες.Ἐπί πλέον,ἄν καί τό ἐξέδωσε ὁ ἴδιος,τό βιβλίο ἔλαβε εὐνοϊκές κριτικές ἀπό τά μμε,κάτι πολύ ἀσυνήθιστο...

Ὁ Kaufman εἶχε ἕνα μεσσιανικό ὅραμα γιά μία «εἰρηνική» Παγκόσμια Κυβέρνησιν πού θά διοικοῦνταν ἀπό ἑβραίους.

Ὑπονοοῦσε ὅτι οἱ Γερμανοί ἦσαν οἱ ἀντίπαλοι τῶν ἑβραίων,στόν τομέα τῆς παγκοσμίου κυριαρχίας.Ἡ μαζική δολοφονία,«θυσία καύσεως» -ὁλοκαύτωμα-,τῶν ἑβραίων πού εἶχαν ἀφομοιωθῆ στίς κοινωνίες πού ζοῦσαν,ἦταν ἀπαραίτητη γιά νά καθιερωθῇ ἡ Νέα Παγκόσμια Τάξις,μέ κέντρο τό Ἰσραήλ.

Τό βιβλίο του ἦταν μία ψυχολογική ἐπιχείρησις πού προωθοῦσε αὐτή τήν ἀτζέντα.

«Πιστεύω ὅτι οἱ ἑβραῖοι ἔχουν μία ἀποστολή στήν ζωή.Πρέπει νά μεριμνήσουν ὥστε τά ἔθνη τοῦ κόσμου νά ἑνωθοῦν σέ μία ἀπέραντη ὁμοσπονδία» -Theodore Nathan Kaufman

Τό θέμα βασίσθηκε σέ πληροφορίες σχετικές μέ τό βιβλίο, ἀπό τό Amazon Reviews καί τό Wikipedia

ἀνάρτησις τῆς  5ης Μαρτίου 2019

ἀπό τόν Henry Makow PhD

Σύμφωνα μέ τόν Ντέιβιντ Ίρβινγκ,τὀ βιβλίο «ἡ Γερμανία πρέπει νά ἀφανισθῇ»,ἕνα βιβλίο πού ἐκδόθηκε ἀπό τόν ἴδιο τόν συγγραφέα του,τόν Θεόδωρο Νάθαν Κάουφμαν,ὥθησε τόν Γκαῖμπελς νά ξεκινήσῃ τίς ἐκτοπίσεις τῶν ἑβραίων τοῦ Βερολίνου πρός τίς χῶρες τῆς Βαλτικῆς,ὅπου σφαγιάστηκαν ἀπό τούς τοπικούς πληθυσμούς σέ ἐκδίκησιν τῶν κομμουνιστικῶν φρικαλεοτήτων . 

Τί θά ὁδηγοῦσε ἕναν ὁμόφυλο ἑβραῖο νά τούς θέσῃ σέ θανάσιμο κίνδυνο ὑποστηρίζοντας τήν στείρωσιν ὅλων τῶν γερμανῶν ἀνδρῶν κάτω τῶν 65 ἐτῶν καί τῶν γυναικῶν κάτω τῶν 45 ; 

Ὁ Κάουφμαν ἔγραψε : «Ὅσον ἀφορᾷ τά ἀρσενικά πού ὑπόκεινται σέ στείρωσιν :οἱ στρατιωτικές ὁμάδες,ὡς ὁργανωμένες μονάδες θά ἦταν ἡ εὐκολότερη καί ταχύτερη ἀντιμετώπισις. Ἔχοντας 20.000 χειρουργούς καί μέ τήν προϋπόθεσιν ὅτι ὁ καθένας θά πραγματοποιοῦσε τοὐλάχιστον 25 ἐπεμβάσεις καθημερινῶς,θά χρειαζόταν περίπου ἕναν μῆνα,τό πολύ,γιά ὁλοκληρωθῇ ἡ στείρωσις τῶν ἀνδρῶν... Ἠ ἐξισορρόπισις τοῦ ἀνδρικοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ τῆς Γερμανίας θά μποροῦσε νά ἀντιμετωπισθῇ ἐντός τριῶν μηνῶν. Ἐφ ὅσον ἡ στείρωσις τῶν γυναικῶν χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνον,μπορεῖ νά ὑπολογισθῇ πώς γιά ὁλόκληρο τόν γυναικεῖο πληθυσμό τῆς Γερμανίας θά στειρωνόταν ἐντός μιᾶς περιόδου τριῶν ἐτῶν ἤ λιγότερο.» ( σελ. 88) 

Στό ὁπισθόφυλλο παρατίθενται οἱ ἀκόλουθες ἐπικροτήσεις : « Ἕνα σχέδιο γιά μόνιμη εἰρήνη μεταξύ τῶν πολιτισμένων ἐθνῶν»  - New York Times. «Μία ἐντυπωσιακή ἰδέα» - Time Magazine, «Μία προκλητική θεωρία- Μία ἐνδιαφέρουσα παρουσίασις» - Washington Post. 

Οἱ παρουσιάσεις τοῦ βιβλίου στούς  New York Times καί στό New York Post,τό περιγράφουν ὡς  : «Ἕνας ἐνδιαφέρον τόμος πού σκιαγραφεῖ ἕνα σχέδιο γιά τήν ἐξαφάνισιν τῆς Γερμανίας καί περιέχει ἕναν χάρτη πού δείχνει ἕναν πιθανό τεμαχισμό καί διαμερισμό τῶν ἐδαφῶν της» Τό βιβλίο κατηγορεῖ τούς Γερμανούς γιά ὅσα κατηγοροῦνται οἱ ἑβραῖοι - τό κείμενο ἐδῶ.

Σέ συνέντευξίν του στό τεῦχος τοῦ «Τά Καναδικά Ἰουδαϊκά Χρονικά»,τῆς 26ης Σεπτεμβρίου 1941,ὁ Κάουφμαν ὑπερασπίστηκε τήν πρότασίν του : «Πιστεύω ὅτι οἱ ἑβραῖοι ἔχουν μία ἀποστολή στήν ζωή.Πρέπει νά μεριμνήσουν ὥστε τά ἔθνη τοῦ κόσμου νά ἑνωθοῦν σέ μία ἀπέραντη ὁμοσπονδία...Σιγά-σιγά ἀλλά σίγουρα,ὁ κόσμος θά ἐξελιχθῇ σέ παράδεισο.Θά ἔχουμε διαρκή εἰρήνη.Καί οἱ ἑβραῖοι θά κάνουν τά περισσότερα γιά νά πραγματοποιήσουν αὐτή τήν ὁμοσπονδία ἐπεί δή ἔχουν περισσότερα νά κερδίσουν. Ἀλλά πῶς μπορεῖ νά ἔχῃ κανείς Εἰρήνη ὅταν ὑπάρχει ἡ Γερμανία; Ὁ μόνος τρόπος γιά νά κερδίσουμε μία αἰώνια εἰρήνη εἶναι νά κάνουμε τήν τιμωρία γιά τήν διεξαγωγή πολέμου πιό φρικτή ἀπό τόν ἴδιο τόν πόλεμο. Οἱ ἄνθρωποι τιμωροῦνται γιά τήν πρᾶξιν τῆς δολοφονίας,ἔτσι δέν εἶναι; Λοιπόν,ἡ Γερμανία ξεκινᾶ ὅλους τούς μεγάλους πολέμους.Ἄς στειρώσουμε ὅλους τούς Γερμανούς καί οἱ πόλεμοι γιά παγκόσμια κυριαρχία θά λάβουν τέλος ! »

Ἡ ἀντίδρασις τῶν Ναζί

Στό  "Last Train From Berlin"  (1942),ὁ ἀείμνηστος Χάουαρντ Κ.Σμίθ,ἔγραψε πώς οἱ Ναζί ἦσαν ἐνθουσιασμένοι ἀπό αὐτή τήν προπαγάνδα. Σύμφωνα μέ τόν Σμίθ,στήν ἀρχή οἱ Ναζί πούλησαν ἁπλῶς τό φυλλάδιο τοῦ Κάουφμαν φθηνά,ἀλλά τελικῶς διένειμαν ἀπό ἕνα ἀντίγραφο σέ κάθε γερμανική οἰκογένεια μαζύ μέ τό δελτίο σισητίου τους. Τό βιβλίο τοῦ Κάουφμαν ἔδωσε στούς Ναζί ἐκτός τῆς προπαγάνδας καί μία ἀκόμη δικαιολογία γιά τήν ἐξάλειψιν τῶν ἑβραίων τῆς Γερμανίας.

«Κανένας ἄνθρωπος δέν ἔχει προσφέρη ποτέ μία τόσο ἀνεύθυνη κακή ὑπηρεσία στό σκοπό γιά τόν ὁποῖο παλεύει καί ὑποφέρει τό ἔθνος του ,ὅσο ὁ Κάουφμαν»,ἔγραψε ὁ Σμίθ. «Τό «μεσοβέζικο» φυλλάδιό του,παρεῖχε στούς Ναζί ἕνα ἀπό τά πιό ἐκλεκτά μέρη ἐλαφροῦ πυροβολικοῦ πού χρησιμοποίησαν,ὅπως τό χρησιμοποίησαν οἱ Ναζί. Χρησίμευσε γιά νά ἐνισχύσῃ αὐτόν τόν τρόμο πού ἀναγκάζει τούς Γερμανούς πού ἀντιπαθοῦν τούς Ναζί,νά τούς ὑποστηρίξουν,νά πολεμήσουν καί νά πεθάνουν γιά νά κρατήσουν ζωντανό τόν ναζισμό...»

Ἡ ἡμερήσια ἐφημερίδα τοῦ Βερολίνου,Der Angriff,στίς 23 Ἰουλίου 1941,διακήρυττε : «Διαβολικό σχέδιο γιά τήν ἐξόντωσιν τοῦ Γερμανικοῦ Λαοῦ» καί ὅτι ὁ Κάουφμαν ἦταν  ἔργο τοῦ «μίσους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης». Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο ἐμφανίστηκαν στήν ἑβδομαδιαῖα ἐφημερίδα Das Reich ,πού κυκλοφόρησε σέ ἐθνικό ἐπίπεδο,στίς 3 Αὐγούστουθ 1941.

Τό φυλλάδιο παρουσίαζε μία ἀναπαραγωγή τοῦ «8 σημεῖα τοῦ σχεδίου» τοῦ Κάουφμαν καί στήν συνέχεια φέρει τόν τῖτλον : «Γερμανικέ λαέ ! Τώρα ξέρεις τί σκοπεύουν νά κάνουν οἱ αἰώνιοι ἐχθροί σου. Γιά νά σταματήσῃς τό σχέδιο ἐξοντώσεώς σου,ὑπάρχει μόνον ἕνα πρᾶγμα πού πρέπει νά κάνεις : ΜΑΧΗ,ΕΡΓΟ,ΝΙΚΗ ! 

Προβάλλοντας τά γραπτά τοῦ Κάουφμαν,τό ναζιστικό μήνυμα πρός τόν γερμανικό λαό ἦταν ἁπλό: Πᾶρτε τα πρίν σᾶς τά πάρουν.

Τόν Σεπτέμβριο τοῦ ᾿41,ὁ Julius Streicher,δημοσίευσε ἕνα δοκίμιο στό Der Sturmer πού χαρακτήρισε τό βιβλίο τοῦ Κάουφμαν «ἡ τρελλή σκέψις ἐνός τρελλοῦ ἑβραϊκοῦ ἐγκεφάλου». Ἀφοῦ ἀνεφέρθη ἐκτενῶς περί τοῦ Κάουφμαν στήν συνέχεια σχολίασε : « Καταστρέφοντας τόν γερμανικό λαό,ὁ ἑβραῖος θέλει νά σταματήσῃ τήν ἄνοιξη τήν ὁποία ἀπό τήν άρχή ὁ κόσμος βρῆκε,στό πάντα δημιουργικό αἷμα του,τήν πηγή ὅλων ὅσων εἶναι ὄμορφα,καλά καί εὐγενῆ.»

Μετά τήν εἴσοδο τῶν ΗΠΑ στόν Β΄Π.Π.,ὁ Ἀδόλφος Χῖτλερ ἰσχυρίστηκε ὅτι ἡ μαζική στείρωσις τῶν Γερμανῶν ἀνδρῶν ἦταν ἕνα «πρωταρχικός στόχος» τῶν ἀμερικανῶν : 

«Ὁ ἑβραῖος πρόεδρος τῆς Ἀμερικανικῆς Ὁμοσπονδίας Εἰρήνης δέν εἶναι ἕνα ἀνώνυμο ἄτομο,κάποιος φανατικός πού τόν ἀπορρίπτει ὁ ἑβραϊκός κόσμος.Δέν εἶναι διανοητικά ἄρρωστος,ἀλλά μᾶλλον ἠγετική καί εὐρέως γνωστή ἑβραϊκή προσωπικότης στίς ΗΠΑ. Αὐτός ἀνήκει στήν ἀποκαλουμένη ὁμάδα διανοιῶν τοῦ Ῥοῦσβελτ,ἡ ὁποία παρέχει πνευματική καί πολιτική ἐκπαίδευσιν καί συμβουλές στόν ἀμερικανό πρόεδρο. «Εἶναι λοιπόν ἀναμφισβήτητο ὅτι τό βιβλίο του καί ἡ ἀπαίτησίς του ὅτι «ἡ Γερμανία πρέπει νά ἀφανισθῇ» εἶναι ἀνάλογος τῆς ἐπισήμου γνώμης τῶν κορυφαίων κύκλων τῆς παγκόσμιας πλουτοκρατίας».

Ὅταν οἱ ἑβραῖοι τοῦ Ἀννοβέρου ἐκδιώχθησαν στίς 8 Σεπτεμβρίου 1941 καί οἱ τοπικές ἀρχές ἀναφέρθηκαν στό βιβλίο τοῦ Κάουφμαν. Ὁ Κάουφμαν ἀπάντησε : «Αὐτό εἶναι ἁπλῶς ἕνα σαθρό πρόσχημα γιά μία ἄλλη ἀπό τίς ἔμφυτες σκληρότητες τοῦ γερμανικοῦ λαοῦ...Δέν νομίζω πώς ἦταν τό βιβλίο μου πού προκάλεσε αὐτή τήν βαρβαρότητα. Χρησιμοποίησαν κάθε δυνατή γερμανική σκληρότητα ἐναντίον τῶν ἑβραίων πολύ πρίν τό βιβλίο μου ἐκδοθεῖ.»

Ὁ Γερμανός φιλόσοφος καί ἱστορικός Ernst Nolte,ὑποστηρίζει ὅτι ἡ γερμανική ἀντίδρασις στό «ἡ Γερμανία πρέπει νά ἀφανισθῇ» στηρίζει τόν ἰσχυρισμό ὅτι ὁ Β΄Π.Π. ἦταν μία μία πραγματική ἀπάντησις στούς φόβους τῶν γερμανῶν,γιά μία παγκόσμια ἑβραϊκή συνωμοσία.

Ὁ ὑπουργός τῆς ναζιστικῆς προπαγάνδας Joseph Goebbels,ἔγραψε στό ἡμερολόγιό του : «Αὐτός ὁ ἑβραῖος παρεῖχε μία πραγματική ὑπηρεσία γιά τήν ἐχθρική [γερμανική] πλευρά.Ἄν εἶχε γράψη ἕνα βιβλίο γιά λογαριασμό μας,δέν θά μποροῦσε νά τό κάνει καλλίτερο.»

Τήν 1η Σεπτεμβρίου 1941,οἱ Ναζί ἀπαίτησαν ἀπό τούς ἑβραίους τῆς Γερμανίας νά φοροῦν ἕνα κίτρινο ἀστέρι πάνω τους.Ὁ Γκαῖμπελς ἰσχυρίσθηκε ὅτι ὁ Χῖτλερ ἐνέκρινε αὐτή τήν ἐπιβολή ἀφοῦ διάβασε τό βιβλίο «Germany Must Perish» !

Ἀπό τό ἀσφαλές καταφύγιό τους,οἱ ἑβραῖοι τῆς Ἀμερικῆς δέν εἶχαν κανέναν ἐνδοιασμό νά θέσουν σ᾿ αὐτόν τόν κίνδυνο τούς ὁμόφυλούς τους ἑβραίους,γιά τούς ὁποίους ἰσχυρίζονταν ὅτι νοιάζονταν. Αὐτό ἦταν μέρος ἑνός εὐρυτέρου σχεδίου τῶν ἑβραίων Illuminati (σιωνιστῶν) πού ἐπέτρεπε τό ὁλοκαύτωμα. Οἱ Σιωνιστές συμμετεῖχαν στό ὁλοκαύτωμα καί στήν συνέχεια ἀπεκόμισαν τό ἠθικό κεφάλαιο ἀπό τό ἔγκλημά τους.

-------------------------------

Σημείωσις : Μία προηγουμένη πρόκλησις πού ἔθεσε σέ κίνδυνο τούς ἑβραίους τῆς Γερμανίας. «Οἱ ἑβραῖοι τοῦ κόσμου κηρύσσουν τώρα ἕναν Ἱερό Πόλεμο ἐναντίον τῆς Γερμανίας.Ἔχουμε τώρα ἐμπλακεῖ  σέ μία ἱερή σύγκρουσιν ἐναντίον τῶν Γερμανῶν.Καί θά τούς πείσουμε νά παραδοθοῦν.Θά χρησιμοποιήσουμε ἕνα μποϊκοτάζ ἐναντίον τους.Θά τούς καταστρέψῃ ἐπεί δή ἐξαρτῶνται ἀπό τίς ἐξαγωγικές τους δραστηριότητες.» Samuel Untermyer (1933) -σημ. Πελ. διαβάζουμε σχετικῶς μέ τόν συγκεκριμένο σιωνιστή καί τήν ἀντι-ναζιστική κίνησιν ( στήν οὐσία ἕνα οἰκονομικό μποϋκοτάζ) πού ἵδρυσε τό 1933,ἐδῶ. Γιά νά δεῖτε πόσο ὁργανωμένο ἦταν τό σχέδιο τῶν σιωνιστῶν τόσο γιά τόν Β'Π.Π. ὅσο καί γιά τό ὁλοκαύτωμα τῶν ὁμοφύλων τους ἑβραίων.-

henrymakow.com

Λοιπόν,γιά νά κάνουμε καί κάποιες σκέψεις ἐπί τοῦ θέματος. Ἡ σχέσις τῶν ἑβραίων μέ τόν γερμανικό λαό εἶναι πραγματικῶς ἕνα θέμα πού πρέπει νά προσεχθῇ ἰδιαιτέρως. Ἱστορικῶς βλέπουμε πώς οἱ Μεροβίγγειοι ἦσαν αὐτοί πού ἕνωσαν τά διάφορα φύλα τῶν Γότθων καί δημιούργησαν τούς Φράγκους. Καί ὄχι μόνον,ἔτσι; Ἀπό ἐκεῖ ξεκίνησε καί ἡ κατάκτησις τῆς Βρεττανίας,ἀλλά πρωτίστως ἡ δημιουργία τῆς Ἁγίας Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας ὑπό τόν Καρλομάγνο.Ὅλοι ἀπό ἕναν Ἰωσήφ εἶχαν ξεκινήση ( ἐδῶ)καί ὅλοι στά γερμανικά φῦλα βασίσθηκαν. Ἐννοεῖται πώς ἤξεραν πολύ καλῶς ποιούς ἔπρεπε νά ἐκμεταλλευτοῦν.Ποιούς ἐκμεταλλεύονταν ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἀλαρίχου μέχρι τόν Χῖτλερ ! 

ὁ Τσῶρτσιλ πού καθιέρωσε τά κέρατα τοῦ διαβόλου ὡς τό σημἀδι τῆς «νίκης»

Θά ἐρωτήσῃ κάποιος,«γιατί αὐτούς; » Νομίζω πώς ἡ ἀπάντησις δέν εἶναι καί πολύ δύσκολη. Τά γερμανικά φῦλα ἦσαν πολυπληθῆ καί ἐκ τῆς φύσεώς τους δυνατά,φιλοπόλεμα,μέ ἄτομα ( γυναῖκες καί ἄνδρες) εὔσωμα καί ῥωμαλέα. Δέν εἶχαν σχεδόν καθόλου ἐπαφές μέ τούς πολιτισμούς τῶν νοτίων περιοχῶν τῆς Εὐρώπης ( Ἑλλάδα,Ἰταλία,νότιο Γαλατία) καί στό θέμα τῆς πίστεως βρίσκονταν σέ μία προτόγονη κατάστασιν ὅπου ἡ δύναμις τῆς φύσεως ἀποτελοῦσε γι᾿αὐτούς  ἕνα εἶδος θεότητος,ἀφοῦ ἡ ἔλλειψις γνώσεων δέν τούς ἄφηνε ἄλλα περιθώρια. Μποροῦσαν λοιπόν οἱ περιούσιοι νά βροῦν καλλίτερη βάσιν γιά νά δημιουργήσουν τήν δύναμιν πού θ᾿ἀντικαθιστοῦσε τήν Ῥωμαϊκή Αὐτοκρατορία ( ἡ ὁποία καί αὐτή δική τους ἦταν ); 

Ὅμως πάντα γνωρίζουν μέ τί εἶδος λαοῦ ἔχουν νά κάνουν,γιά τόν λόγον αύτό καί ἐπιζητοῦσαν τήν ἀπόλυτον ἐξουσίαν του. Ἐννοεῖται πώς γιά νά τό ἐπιτύχουν αὐτό ἔπρεπε νά πάρουν στά χέρια τους κάθε μορφή ἐξουσίας καί κυρίως τήν οἰκονομική. Αὐτή ἡ «πάλη» μέ τόν γερμανικό λαό ἦταν συνεχής,σέ πολλά ἐπίπεδα. Ὁ Β΄Π.Π. καί τό ὁλοκαύτωμα ἔδωσαν τό τελειωτικό χτύπημα. Πράγματι,ὅπως τό λέει ὁ ἀρχι-σιωνιστής Σαμουήλ Οὐντερμάγιερ : «Ἔχουμε τώρα ἐμπλακεῖ  σέ μία ἱερή σύγκρουσιν ἐναντίον τῶν Γερμανῶν.Καί θά τούς πείσουμε νά παραδοθοῦν.» Προσέξτε τόν ὅρο «ἱερή σύγκρουσις»...

Καί ἔτσι ἔγινε. Ἡ Κάσνερ-Κάσμιερτσακ-Μέρκελ ἀποτελεῖ τήν ἀπόδειξιν τῆς ἐπιτυχίας τους. Ἄν μάλιστα συνδυάσετε καί τήν ἐξ Ἀνατολῶν ἐπιτυχία τους μέσω τῶν τουρανομογγόλων,θά ἔχετε κάθε ἀπάντησιν. 

Ἡ ἀπορία μου εἶναι :οἱ Γερμανοί τό ἔχουν καταλάβη; ! ! !  

Υ.Γ. Καί μετά περιμέναμε ἀπό τήν ἑβραιο-σιωνίστρια Μέρκελ καί τήν παρέα της νά μᾶς εὐχηθοῦν γιά τά 200 χρόνια ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάστασιν τοῦ 1821 !  Ἔτσι εὔκολο εἶναι νά τούς χαλᾷς τά σχέδια; ...

Σημ. Ὅπως θά ᾿δεῖτε,ἡ ἀνωτέρῳ παραπομπή στό Άμαζον πού ὁδηγοῦσε σέ σελίδα σχετικῶς μέ τό βιβλίο τοῦ Κάουφμαν, ἔχει διεγραφῆ. Προσπάθησα νά ψάξω μέ τό ὄνομα τοῦ συγγραφέα ἤ καί τοῦ βιβλίου,ἀλλά κανένα ἀποτέλεσμα.Ναί,ἔχει διεγραφῆ. Τό γιατί δέν εἶναι καθόλου δύσκολο νά τό καταλάβουμε. Ἡ ἀπορία μου εἶναι πῶς καί τό βίκιπαίδεια τό διατηρεῖ ἀκόμη,τόσο τό βιβλίο ὅσο καί τό βιογραφικό τοῦ Theodore Kaufman ὅπου ἐπίσης ὑπάρχει ἐκτενής ἀναφορά στό ἐν λόγῳ βιβλίο. Πιθανῶς εἶναι θέμα χρόνου νά διαγραφῇ καί ἀπό ἐκεῖ. Πρός τό παρόν μπορεῖτε νά διαβάσετε τά στοιχεῖα περί τοῦ βιβλίου καί τοῦ συγγραφέως του.

Ἀπό τό σχόλιο ἀνωνύμου ( 8:54 μ.μ.) σημαντικότατα στοιχεῖα περί τῆς ἑβραϊκῆς παρουσίας σέ Γερμανία καί Αὐστρία :

« Το 1933 έτος ανόδου των εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία τρία σημαντικά κόμματα ήσαν εβραιογενή, το σοσιαλιστικό, η διάσπασις του το κομμουνιστικό και το φιλελεύθερο που είχε ιδρύσει ο εβραίος τραπεζίτης Λούντβιχ Μπάρμπεγκερ ομού με έτερον τοιούτο τον Έντγκαρ Γιτζάκ Λάσκερ. Το αυτό έτος 1870 ίδρυσε και την γνωστή Ντώυτσε Μπανκ. 

Είναι το έτος που αποδίδεται η ιδιότης του πολίτου σε Εβραίους στο ενιαίο πλέον γερμανικό κράτος πλην Αυστρίας. 

Τα πληθυσμιακά δεδομένα του 1933, 570.000 εσκέναζυ Εβραίοι έποικοι και 200.000 στην Αυστρία. Στο Βερολίνο 170.000,στην Βιέννη 190.000.Το 1800 γερμανική πόλις με τον μεγαλύτερο εβραϊκό πληθυσμό το Αμβούργο με 6.500, το 1933 είχε 20.000. Το Βερολίνο το 1726 φιλοξενεί 110 οικογένειες, τέλος του αιώνος 440. 

Στην σημερινή έκταση της Αυστρίας το 1867 είχον εγκατασταθή 60.000, έτος αποδόσεως της ιδιότητος του πολίτου από τους Αψβούργους. Άνωθι διαφαίνεται ο εποικισμός εντός δύο γενεών.» 

Τόν εὐχαριστοῦμε πολύ γιά τίς ἄκρως σημαντικές πληροφορίες ! 

Ἡ Πελασγική

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος : Πόση ἀλήθεια καί πόσο ψέμα κρύβεται πίσω ἀπό τήν ἱστορία του ; ( Μέρος β΄- Οἱ «ἐξαφανισμένοι» ἱστορικοί)

Ἕνας ἀπό τούς πιό κρύους χειμώνες στήν ζωντανή μνήμη: τά ἐρείπια τοῦ Ράιχσταγκ στό κατεστραμμένο Βερολίνο, χειμώνας 1946  ( Der Hungerjahr - «Ἔτος Πείνας» 1946-1947)

 
Ἐρώτηση 3: Ἡ ἐκκαθάριση τῶν ἀντιπολεμικῶν διανοουμένων

Στή δεκαετία τοῦ 1940, ὑπῆρξε μιά ἐκκαθάριση ἀπό ἀντιπολεμικούς διανοούμενους καί εἰδικούς παρόμοια μέ τήν ἐκκαθάριση τῶν ἐπικριτῶν τῆς ἀμερικανικῆς πολιτικῆς στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης σήμερα. Μπορεῖτε νά ἐξηγήσετε ἐν συντομίᾳ τί συνέβη, ποιοί στοχοποιήθηκαν καί ἐάν ἡ πρώτη τροπολογία πρέπει νά ἐφαρμόζεται σέ περιόδους ἐθνικῆς κρίσης;

Ron Unz —Γύρω στό 2000, ξεκίνησα ἕνα ἔργο γιά τήν ψηφιοποίηση τῶν ἀρχείων πολλῶν ἀπό τίς κορυφαῖες ἐκδόσεις μας τῶν τελευταίων 150 ἐτῶν καί μέ ἔκπληξη ἀνακάλυψα ὅτι μερικές ἀπό τίς πιό σημαίνουσες προσωπικότητές μας ἀπό τά χρόνια πρίν ἀπό τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εἶχαν «ἐξαφανιστεῖ» ἀπολύτως, πού δέν εἶχα ἀκούσει ποτέ γι' αὐτούς. Αὐτό ἔπαιξε σημαντικό ρόλο στίς αὐξανόμενες ὑποψίες μου ὅτι ἡ τυπική ἀφήγηση πού ἀποδεχόμουν πάντα ἦταν ψευδής , καί ἀργότερα περιέγραψα τήν κατάσταση χρησιμοποιῶντας την ἀναλογία τῶν περιβόητων ἱστορικῶν ψεμάτων τῆς παλιᾶς Σοβιετικῆς Ἕνωσης:

Μερικές φορές φανταζόμουν τόν ἑαυτό μου λίγο σάν ἕναν σοβαρό νεαρό Σοβιετικό ἐρευνητή τῆς δεκαετίας τοῦ 1970 πού ἄρχισε νά σκάβει στά μουχλιασμένα ἀρχεῖα τῶν ξεχασμένων ἀρχείων τοῦ Κρεμλίνου καί ἔκανε μερικές ἐκπληκτικές ἀνακαλύψεις. Ὁ Τρότσκι προφανῶς δέν ἦταν ὁ διαβόητος κατάσκοπος καί προδότης τῶν Ναζί πού ἀπεικονίζεται σέ ὅλα τά σχολικά βιβλία, ἀλλά ἀντίθετα ἦταν τό δεξί χέρι τοῦ ἴδιου τοῦ «ἁγίου» Λένιν κατά τίς ἔνδοξες ἡμέρες τῆς μεγάλης ἐπανάστασης τῶν Μπολσεβίκων καί γιά μερικά χρόνια μετά παρέμεινε στίς κορυφαῖες τάξεις τῆς ἐλίτ τοῦ Κόμματος. Καί ποιές ἦταν αὐτές οἱ ἄλλες προσωπικότητες—Ζινόβιεφ, Καμένεφ, Μπουχάριν, Ρίκοφ—που πέρασαν ἐπίσης ἐκεῖνα τά πρῶτα χρόνια στήν κορυφή τῆς κομμουνιστικῆς ἱεραρχίας; Στά μαθήματα ἱστορίας, μόλις καί μετά βίας εἶχαν ἀξιολογήσει μερικές ἀναφορές, ὡς μικροπράκτορες τοῦ καπιταλισμοῦ πού ξεμπροστιάστηκαν γρήγορα καί πλήρωσαν γιά τήν προδοσία τους μέ τή ζωή τους. Πῶς μποροῦσε ὁ μεγάλος Λένιν, ὁ πατέρας τῆς Ἐπανάστασης, νά ἦταν τόσο ἡλίθιος πού εἶχε περικυκλωθεῖ σχεδόν ἀποκλειστικά μέ προδότες καί κατασκόπους;

Ὅμως, σέ ἀντίθεση μέ τά σταλινικά ἀνάλογά τους ἀπό μερικά χρόνια νωρίτερα, τά Ἀμερικανικά θύματα πού ἐξαφανίστηκαν γύρω στό 1940 οὔτε πυροβολήθηκαν οὔτε ἐκτοπίσθηκαν σέ "γκούλαγκ- στρατόπεδα ἐξοντώσεως-", ἀλλά ἁπλῶς ἀποκλείστηκαν ἀπό τά κυρίαρχα μέσα ἐνημέρωσης πού καθορίζουν τήν πραγματικότητά μας, σβήνοντάς τους ἔτσι ἀπό τή μνήμη μας, ὥστε οἱ μελλοντικές γενιές σταδιακά νά ξεχάσουν πώς ὑπῆρχαν κάποτε.

( φωτό ἀριστερά ) 

Ἕνα κορυφαῖο παράδειγμα ἑνός τέτοιου «ἐξαφανισμένου» Ἀμερικανοῦ ἦταν ὁ δημοσιογράφος John T. Flynn , πιθανότατα σχεδόν ἄγνωστος σήμερα, ἀλλά τοῦ ὁποίου τό ἀνάστημα ἦταν κάποτε τεράστιο. Ὅπως ἔγραψα :

Φανταστεῖτε λοιπόν τήν ἔκπληξή μου ὅταν ἀνακάλυψα ὅτι κατά τή διάρκεια τῆς δεκαετίας τοῦ 1930 ἦταν μιά ἀπό τίς μοναδικές φιλελεύθερες φωνές μέ τή μεγαλύτερη ἐπιρροή στήν ἀμερικανική κοινωνία, ἕνας συγγραφέας οἰκονομικῶν καί πολιτικῶν τοῦ ὁποίου ἡ ἰδιότητα μπορεῖ νά προσέγγιζε κατά προσέγγιση αὐτή του Paul Krugman, ἄν καί μέ μιά ἔντονη χροιά.  Ἡ ἑβδομαδιαία στήλη του στή Νέα Δημοκρατία του ἐπέτρεψε νά χρησιμεύσει ὡς lodestar ( ὀδηγός,πυξίδα) γιά τήν προοδευτική ἐλίτ τῆς Ἀμερικῆς, ἐνῶ οἱ τακτικές ἐμφανίσεις του στό Colliers , μιά εἰκονογραφημένη ἑβδομαδιαία μαζική κυκλοφορία πού προτιμᾶται ἀπό πολλά ἑκατομμύρια Ἀμερικανούς, τοῦ παρεῖχε μιά πλατφόρμα συγκρίσιμη μέ αὐτή μιᾶς μεγάλης τηλεοπτικῆς προσωπικότητας, κατά τήν τελευταία περίοδο ἀκμῆς τῆς δικτυακῆς τηλεόρασης.

Σέ κάποιο βαθμό, ἡ ἐξέχουσα θέση του Flynn μπορεῖ νά ποσοτικοποιηθεῖ ἀντικειμενικά. Πρίν ἀπό μερικά χρόνια, ἔτυχε νά ἀναφέρω τό ὄνομά του σέ ἕναν καλά διαβασμένο καί ἀφοσιωμένο ἀριστεριστή πού γεννήθηκε τή δεκαετία τοῦ 1930, καί δέν ἦταν ἔκπληξη τό γεγονός ὅτι δέν μπόρεσε νά δώσῃ καμμία ἀπάντηση, ἀλλά ἀναρωτήθηκε ἄν θά μποροῦσε νά ἦταν λίγο σάν τόν Walter Lippmann, τόν πολύ διάσημο ἀρθρογράφο ἐκείνη τήν ἐποχή. Ὅταν ἔλεγξα, εἶδα ὅτι σέ ἑκατοντάδες περιοδικά στό σύστημα ἀρχειοθέτησής μου, ὑπῆρχαν μόνο 23 ἄρθρα του Lippmann ἀπό τή δεκαετία τοῦ 1930, ἀλλά πλήρως 489 ἀπό τόν Flynn.

Ο Χάρι Έλμερ Μπαρνς (15 Ιουνίου 1889 – 25 Αυγούστου 1968) ήταν Αμερικανός ιστορικός, εγκληματολόγος, κοινωνιολόγος και οικονομολόγος. Ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς πρώιμους ιστορικούς ρεβιζιονιστές . Ο Μπαρνς έγραψε και επιμελήθηκε πολλά βιβλία που αμφισβήτησαν και αντέκρουαν την άποψη ότι η Γερμανία ήταν η μόνη ένοχη για την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου . [1] Μέσω της εκπληκτικής επιστημονικής του παραγωγής, ο Μπαρνς εκτιμήθηκε ιδιαίτερα ως ιστορικός...(φωτό)

Ἕνας ἀκόμη ἰσχυρότερος ἀμερικανικός παραλληλισμός μέ τόν Τέϊλορ ἦταν αὐτός τοῦ ἱστορικοῦ Χάρι Ἔλμερ Μπάρνς, μιά φιγούρα σχεδόν ἄγνωστη σέ μένα, ἀλλά στήν ἐποχή του ἀκαδημαϊκός μέ μεγάλη ἐπιρροή καί ἀνάστημα:

Φανταστεῖτε τήν ἔκπληξή μου ὅταν ἀνακάλυψα ἀργότερα ὅτι ὁ Μπάρνς ἦταν στήν πραγματικότητα ἕνας ἀπό τούς πιό συχνούς πρώτους συνεισφέροντες στό Foreign Affairs , ὑπηρετῶντας ὡς βασικός κριτής βιβλίων γιά αὐτήν τήν ἀξιοσέβαστη ἔκδοση ἀπό τήν ἵδρυσή της τό 1922 καί μετά, ἐνῶ τό ἀνάστημά του ὡς ἑνός ἀπό τούς κορυφαίους φιλελεύθερους ἀκαδημαϊκούς τῆς Ἀμερικῆς ὑποδείχθηκε ἀπό τίς πολλές ἐμφανίσεις του στά The Nation καί The New Republic σε ὅλη αὐτή τή δεκαετία. Πράγματι, τοῦ πιστώνεται ὅτι ἔπαιξε κεντρικό ρόλο στήν «ἀναθεώρηση» τῆς ἱστορίας τοῦ Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ἔτσι ὥστε νά ἀφαιρεθεῖ ἡ γελοιογραφική εἰκόνα τῆς ἀνείπωτης γερμανικῆς κακίας πού ἄφησε πίσω του ὡς κληρονομιά τῆς ἀνέντιμης προπαγάνδας ἐν καιρῷ πολέμου πού παρήγαγαν οἱ ἀντίπαλοι Βρετανική καί Ἀμερικανική κυβέρνησις. Καί τό ἐπαγγελματικό του ἀνάστημα ἀποδείχτηκε ἀπό τά τριάντα πέντε ἤ περισσότερα βιβλία του, πολλά ἀπό τά ὁποῖα ἐπιδροῦν ἀκαδημαϊκοί τόμοι, μαζί μέ τά πολυάριθμα ἄρθρα του στό The American Historical Review , στό Political Science Quarterly καί σέ ἄλλα κορυφαῖα περιοδικά.

Πρίν ἀπό μερικά χρόνια ἔτυχε νά ἀναφέρω τόν Μπάρνς σέ ἕναν ἐπιφανῆ Ἀμερικανό ἀκαδημαϊκό τοῦ ὁποίου ἡ γενική ἑστίαση στίς πολιτικές ἐπιστῆμες καί τήν ἐξωτερική πολιτική ἦταν ἀρκετά παρόμοια, καί ὡστόσο τό ὄνομα δέν σήμαινε τίποτα. Μέχρι τά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1930, ὁ Μπάρνς εἶχε γίνει ὁ κορυφαῖος ἐπικριτής τῆς προτεινόμενης ἐμπλοκῆς τῆς Ἀμερικῆς στόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο καί ὡς συνέπεια «ἐξαφανίστηκε» ὁριστικά, ἀποκλείστηκε ἀπό ὅλα τά κυρίαρχα μέσα ἐνημέρωσης, ἐνῶ μιά μεγάλη ἁλυσίδα ἐφημερίδων πιέστηκε ἔντονα νά τερματίσει ἀπότομα ἡ μακροχρόνια συνδικαλιστική ἐθνική στήλη του τόν Μάϊο τοῦ 1940.

Πολλοί ἀπό τούς φίλους καί συμμάχους τοῦ Μπάρνς ἔπεσαν στήν ἴδια ἰδεολογική κάθαρση, τήν ὁποία περιέγραψε στά δικά του κείμενα καί ἡ ὁποία συνεχίστηκε μετά τό τέλος τοῦ πολέμου:

...Δείχνει πῶς η κυβέρνηση Ρούσβελτ χειραγωγοῦσε σκόπιμα τά γεγονότα στήν Εὐρώπη καί τήν Ἀσία γιά νά βάλλῃ τίς ΗΠΑ στον πόλεμο. πῶς ὁ Ρούσβελτ γνώριζε τήν ἡμερομηνία, ὥρα καί τόν τόπο τῆς ἐπίθεσης στό Περλ Χάρμπορ πρίν συμβεῖ καί σκόπιμα τήν ἄφησε νά πραγματοποιηθῇ καί πολλά ΑΚΟΜΑ....( ἐδῶ)

Πάνω ἀπό δώδεκα χρόνια μετά τήν ἐξαφάνισή του ἀπό τά ἐθνικά μας μέσα ἐνημέρωσης, ὁ Μπάρνς κατάφερε νά δημοσιεύσει τό Perpetual War for Perpetual Peace , μιά μακροσκελῆ συλλογή δοκιμίων ἀπό μελετητές καί ἄλλους εἰδικούς πού συζητοῦσαν τίς συνθῆκες γύρω ἀπό τήν εἴσοδο τῆς Ἀμερικῆς στόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.πού ἐκτυπώθηκε ἀπό ἕνα μικρό ἐκτυπωτή στό Ἀϊντάχο. Ἡ δική του συνεισφορά ἦταν ἕνα δοκίμιο 30.000 λέξεων μέ τίτλο «Revisionism and the Historical Blackout» ( καί ἐδῶ) καί ἀναφερόταν στά τεράστια ἐμπόδια πού ἀντιμετώπιζαν οἱ ἀντιφρονοῦντες στοχαστές ἐκείνης τῆς περιόδου.

Τό ἴδιο τό βιβλίο ἦταν ἀφιερωμένο στή μνήμη τοῦ φίλου του, ἱστορικοῦ Charles A. Beard . Ἀπό τά πρῶτα χρόνια τοῦ 20ου αἰῶνα, ὁ Beard εἶχε καταταγεῖ ὡς πνευματική φιγούρα μέ τό μεγαλύτερο ἀνάστημα καί ἐπιρροή, συνιδρυτής του The New School στή Νέα Ὑόρκη καί ὑπηρετοῦσε ὡς πρόεδρος τόσο τῆς American Historical Association ὅσο καί τῆς American Political Science Association.  Ὡς κορυφαῖος ὑποστηρικτής τῶν οἰκονομικῶν πολιτικῶν του New Deal, ἐπαινέστηκε συντριπτικά γιά τίς ἀπόψεις του.

  Το κύριο επιχείρημα του Beard είναι ότι τόσο οι Δημοκρατικοί όσο και οι Ρεπουμπλικάνοι ηγέτες, αλλά ο Ρούσβελτ πάνω απ' όλα, εργάστηκαν αθόρυβα το 1940 και το 1941 για να υπονοήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Βασίζοντας τη δουλειά του σε διαθέσιμα αρχεία του Κογκρέσου και διοικητικές εκθέσεις, ο Beard καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η εικόνα του Ρούσβελτ ως ουδέτερου, ειρηνόφιλου ηγέτη ήταν ένα προπέτασμα καπνού, πίσω από το οποίο σχεδίαζε τον πόλεμο κατά της Γερμανίας και της Ιαπωνίας πολύ πριν την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ...( ἐδῶ)

Ὡστόσο, μόλις στράφηκε ἐνάντια στήν πολεμική ἐξωτερική πολιτική τοῦ Ροῦσβελτ, οἱ ἐκδότες του ἔκλεισαν τίς πόρτες καί μόνο ἡ προσωπική του φιλία μέ τόν ἐπί κεφαλῆς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Γέϊλ ἐπέτρεψε στόν κριτικό του τόμο τοῦ 1948 President Roosevelt and the Coming of the War, 1941 νά ἐμφανιστεῖ ἀκόμη καί σέ ἔντυπη μορφή .  Ἡ ἀστρική φήμη του Beard φαίνεται ὅτι ἄρχισε μιά ραγδαία πτώση ἀπό ἐκεῖνο τό σημεῖο καί μετά, ἔτσι ὥστε μέχρι τό 1968 ὁ ἱστορικός Richard Hofstadter ἔγραφε : «Σήμερα ἡ φήμη του Beard στέκει σάν ἕνα ἐπιβλητικό ἐρείπιο στό τοπίο τῆς ἀμερικανικῆς ἱστοριογραφίας. Αὐτό πού κάποτε ἦταν τό πιό μεγαλειῶδες σπίτι τῆς ἐπαρχίας εἶναι τώρα μιά κατεστραμμένη ἐπιβίωση». Πράγματι, ἡ κάποτε κυρίαρχη «οἰκονομική ἑρμηνεία τῆς ἱστορίας» του Beard θά μποροῦσε σχεδόν αὐτές τίς μέρες νά ἀπορριφθεῖ ὡς προώθηση «ἐπικίνδυνων θεωριῶν συνωμοσίας» καί ὑποπτεύομαι ὅτι λίγοι μή ἱστορικοί ἔχουν ἀκούσει κἄν γι' αὐτόν.

Ἕνας ἄλλος σημαντικός συνεισφέρων στόν τόμο του Barnes ἦταν ὁ William Henry Chamberlin , ὁ ὁποῖος γιά δεκαετίες κατατάσσονταν μεταξύ τῶν κορυφαίων δημοσιογράφων ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Ἀμερικῆς, μέ περισσότερα ἀπό 15 βιβλία στό ἐνεργητικό του, τά περισσότερα ἀπό τά ὁποῖα εἶχαν εὐρέως καί εὐνοϊκές κριτικές. Ὡστόσο, ἡ Δεύτερη Σταυροφορία τῆς Ἀμερικῆς , ἡ κριτική του ἀνάλυση τοῦ 1950 γιά τήν εἴσοδο τῆς Ἀμερικῆς στόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ἀπέτυχε νά βρεῖ ἕναν βασικό ἐκδότη καί, ὅταν ἐμφανίστηκε, ἀγνοήθηκε εὐρέως ἀπό τούς κριτικούς. Πρίν ἀπό τή δημοσίευσή του, τό byline του εἶχε κυκλοφορήσει τακτικά στά πιό σημαντικά ἐθνικά περιοδικά μας, ὅπως τό The Atlantic Monthly καί τό Harpers . Στή συνέχεια, ὅμως, ἡ γραφή του περιορίστηκε σχεδόν ἐξ ὁλοκλήρου σέ ἐνημερωτικά δελτία καί περιοδικά μικρῆς κυκλοφορίας, ἑλκυστικά σέ στενά συντηρητικά ἤ ἐλευθεριακά ἀκροατήρια.

Στίς μέρες τοῦ Διαδικτύου, ὁ καθένας μπορεῖ εὔκολα νά δημιουργήσει ἕναν ἱστότοπο γιά νά δημοσιεύσει τίς ἀπόψεις του, καθιστῶντας τις ἔτσι ἄμεσα διαθέσιμες σέ ὅλους στόν κόσμο. Τά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης ὅπως τό Facebook καί τό Twitter μποροῦν νά φιλοξενοῦν ἐνδιαφέρον ἤ ἀμφιλεγόμενο ὑλικό ἐλκύοντας τήν προσοχή ἑκατομμυρίων μέ μερικά μόνο κλίκ τοῦ ποντικιοῦ, παρακάμπτοντας ἐντελῶς την ἀνάγκη γιά ὑποστήριξη μεσαζόντων τοῦ κατεστημένου. Εἶναι εὔκολο γιά ἐμᾶς νά ξεχάσουμε πόσο ἐξαιρετικά προκλητική ἦταν ἡ διάδοση διαφορετικῶν ἰδεῶν τήν ἐποχή τῆς ἐκτύπωσης, τοῦ χαρτιοῦ καί τοῦ μελανιοῦ καί νά ἀναγνωρίσουμε ὅτι ἕνα ἄτομο πού θά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τήν τακτική διάθεση τοῦ ἔργου του, μπορεῖ νά χρειαστοῦν πολλά χρόνια γιά νά ἀνακτήσει ὁποιαδήποτε σημαντική βάση γιά τήν διανομή του.

Εἶχα γράψει αὐτές τίς τελευταῖες λέξεις τόν Ἰούνιο τοῦ 2018 καί κατά εἰρωνικό τρόπο, οἱ σαρωτικές ἐκκαθαρίσεις στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης καί οἱ σκιώδεις ἀπαγορεύσεις κατέκλυσαν σύντομα πολλούς σημερινούς διαφωνοῦντες, μειώνοντας σημαντικά τήν ἱκανότητά τους νά διανέμουν τίς ἰδέες τους.

Ἐρώτηση 4: Μεταπολεμική Γερμανία

Οἱ περισσότεροι Ἀμερικανοί πιστεύουν ὅτι ὁ γερμανικός λαός ἀντιμετωπίστηκε ἀνθρωπιστικά μετά τό τέλος τῶν ἐχθροπραξιῶν καί ὅτι τό Σχέδιο Μάρσαλ βοήθησε στήν ἀνοικοδόμηση τῆς Εὐρώπης. Εἶναι αὐτός ἕνας ἀκριβής ἀπολογισμός του τί πραγματικά συνέβη; (Freda Utley)

Ron Unz — Ἄν καί σήμερα ξεχασμένη ἐδῶ καί πολύ καιρό, ἡ Freda Utley ἦταν μιά δημοσιογράφος στά μέσα τοῦ αἰῶνα μέ κάποια ἐξέχουσα θέση. Γεννημένη Ἀγγλίδα, εἶχε παντρευτεῖ ἕναν Ἑβραῖο κομμουνιστή καί μετακόμισε στή Σοβιετική Ρωσία καί στή συνέχεια κατέφυγε στήν Ἀμερική ἀφοῦ ὁ σύζυγός της ἔπεσε σέ μιά ἀπό τίς ἐκκαθαρίσεις τοῦ Στάλιν. Ἄν καί δέν συμπαθοῦσε καθόλου τους ἡττημένους Ναζί, συμμεριζόταν σθεναρά τήν ἄποψη τοῦ Beaty γιά τήν τερατώδη διαστροφή τῆς δικαιοσύνης στή Νυρεμβέργη καί ἡ ἀφήγηση της ἀπό πρῶτο χέρι γιά τούς μῆνες πού πέρασε στήν κατεχόμενη Γερμανία εἶναι ἐντυπωσιακή στήν περιγραφή τῆς φρικτῆς ταλαιπωρίας πού ἐπιβλήθηκε στόν προσκυνημένο ἄμαχο πληθυσμό ἀκόμη καί χρόνια μετά τό τέλος τοῦ πολέμου.

Οι κριτικές της Utley για τις πολιτικές των Συμμάχων στο βιβλίο της The High Cost of Vengeance από το 1949 περιλάμβαναν κατηγορίες για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας»:

«Ένας σκεπτόμενος Αμερικανός καθηγητής, τον οποίο συνάντησα στη Χαϊδελβέργη, εξέφρασε την άποψη ότι οι στρατιωτικές αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών, όταν εισήλθαν στη Γερμανία και είδαν τη φρικιαστική καταστροφή που προκλήθηκε από τους βομβαρδισμούς εξάλειψης, φοβούνταν ότι η γνώση του θα προκαλούσε αποστροφή της κοινής γνώμης για την Αμερική και θα απέτρεπε την εφαρμογή της πολιτικής της Ουάσιγκτον για τη Γερμανία, ξυπνώντας τη συμπάθεια για τους ηττημένους και την πραγματοποίηση των εγκλημάτων πολέμου. Αυτός, πιστεύει, είναι ο λόγος που ένας ολόκληρος στόλος αεροσκαφών χρησιμοποιήθηκε από τον στρατηγό Αϊζενχάουερ για να φέρει δημοσιογράφους, βουλευτές και εκκλησιαστικούς να δούν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης· η ιδέα είναι ότι η θέα των λιμοκτονούντων θυμάτων του Χίτλερ θα εξαφάνιζε τη συνείδηση ​​της δικής μας ενοχής. Σίγουρα λειτούργησε έτσι».

Άλλες δηλώσεις όπως: « Δεν υπάρχει κανένα έγκλημα που διέπραξαν οι Ναζί και δεν το διαπράξαμε εμείς ή οι σύμμαχοί μας » προκάλεσαν διαμάχη. Η Utley έγραψε στο The High Cost of Vengeance : « Είχα αναφερθεί στους βομβαρδισμούς μας για την εξάλειψη, τη μαζική απαλλοτρίωση και εκδίωξη από τα σπίτια τους δώδεκα εκατομμυρίων Γερμανών λόγω της φυλής τους, την πείνα των Γερμανών κατά τα πρώτα χρόνια της κατοχής. χρήση κρατουμένων ως εργάτες σκλάβων, τα ρωσικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι λεηλασίες που διέπραξαν Αμερικανοί και Ρώσοι »...( ἀπό :  Freda Utley,Μεταπαίδεια )

Τό 1948 πέρασε ἀρκετούς μῆνες ταξιδεύοντας στήν κατεχόμενη Γερμανία καί τόν ἑπόμενο χρόνο δημοσίευσε τίς ἐμπειρίες της στό The High Cost of Vengeance , τό ὁποῖο μοῦ ἄνοιξε τά μάτια. Σέ ἀντίθεση μέ τή συντριπτική πλειονότητα τῶν ἄλλων Ἀμερικανῶν δημοσιογράφων, πού γενικά ἔκαναν σύντομες ἐπισκέψεις, ἡ Utley μιλοῦσε πραγματικά γερμανικά καί ἦταν ἀρκετά ἐξοικειωμένη μέ τή χώρα, ἀφοῦ τήν ἐπισκεπτόταν συχνά κατά τήν ἐποχή τῆς Βαϊμάρης. Ἐνῶ ἡ συζήτηση τῆς Grenfell ἦταν πολύ συγκρατημένη καί σχεδόν ἀκαδημαϊκή στόν τόνο της, ἡ δική της γραφή ἦταν πολύ πιό σκληρή καί συναισθηματική, πού δέν ἐκπλήσσει καθόλου, δεδομένης τῆς ἄμεσης συνάντησής της μέ ἐξαιρετικά ὀδυνηρό θέμα. Ἡ μαρτυρία της ἀπό αὐτόπτες μάρτυρες φαινόταν ἀρκετά ἀξιόπιστη καί οἱ πραγματικές πληροφορίες πού παρεῖχε, στηριζόμενες ἀπό πολυάριθμες συνεντεύξεις καί ἀνέκδοτες παρατηρήσεις, ἦταν συναρπαστικές.

Περισσότερα ἀπό τρία χρόνια μετά τό τέλος τῶν ἐχθροπραξιῶν, ἡ Utley συνάντησε μιά γῆ πού ἦταν ἀκόμα σχεδόν ὁλοκληρωτικά ἐρειπωμένη, μέ μεγάλα τμήματα τοῦ πληθυσμοῦ νά ἀναγκάζονται νά ἀναζητήσουν καταφύγιο σέ κατεστραμμένα ὑπόγεια ἤ νά μοιράζονται μικροσκοπικά δωμάτια σέ γκρεμισμένα κτίρια. Ὁ πληθυσμός θεωροῦσε τόν ἑαυτό του ὡς «χωρίς δικαιώματα», συχνά ὑπόκεινται σέ αὐταρχική μεταχείριση ἀπό στρατεύματα κατοχῆς ἤ ἄλλα προνομιοῦχα στοιχεῖα, τά ὁποῖα βρίσκονταν ἐντελῶς ἐκτός τῆς νομικῆς δικαιοδοσίας τῆς τακτικῆς τοπικῆς ἀστυνομίας. Οἱ Γερμανοί σέ μεγάλους ἀριθμούς ἀπομακρύνονταν τακτικά ἀπό τά σπίτια τους, τά ὁποῖα χρησιμοποιοῦνταν ὡς κατάλυμα γιά τά ἀμερικανικά στρατεύματα ἤ ἄλλους πού τούς ἔκαναν χάρη, μιά κατάσταση πού εἶχε σημειωθεῖ μέ ὀργή στά δημοσιευμένα, μετά θάνατον, ἡμερολόγια τοῦ στρατηγοῦ George Patton. Ἀκόμη καί σέ αὐτό τό σημεῖο, ἕνας ξένος στρατιώτης μποροῦσε μερικές φορές νά ἁρπάξει ὁτιδήποτε ἤθελε ἀπό Γερμανούς πολῖτες, μέ δυνητικά ἐπικίνδυνες συνέπειες ἐάν διαμαρτύρονταν γιά τήν κλοπή. 

Η Utley ἀναφέρει χαρακτηριστικά ἕναν πρώην Γερμανό στρατιώτη πού εἶχε ὑπηρετήσει κατοχικά καθήκοντα στή Γαλλία καί παρατήρησε ὅτι αὐτός καί οἱ σύντροφοί του εἶχαν λειτουργήσει ὑπό τήν αὐστηρότερη πειθαρχία καί δέν μποροῦσαν ποτέ νά φανταστοῦν ὅτι συμπεριφέρονταν στούς Γάλλους ἀμάχους μέ τόν τρόπο πού τά σημερινά συμμαχικά στρατεύματα συμπεριφέρονταν τώρα στά γερμανικά.

Ὁρισμένοι ἀπό τούς ἀναφερόμενους ἰσχυρισμούς τῆς Utley εἶναι ἀρκετά ἐκπληκτικοί, ἀλλά φαίνεται νά βασίζονται σταθερά σέ ἀξιόπιστες πηγές καί νά ἐπιβεβαιώνονται πλήρως ἀλλοῦ. Κατά τή διάρκεια τῶν πρώτων τριῶν ἐτῶν τῆς εἰρήνης, τό ἡμερήσιο μερίδιο φαγητοῦ πού διατέθηκε σέ ὁλόκληρο τόν ἄμαχο πληθυσμό τῆς Γερμανίας ἦταν περίπου 1550 θερμίδες, περίπου ἴδιες μέ αὐτές πού παρεῖχαν στούς κρατούμενους τῶν γερμανικῶν στρατοπέδων συγκέντρωσης κατά τή διάρκεια τοῦ πολέμου πού ἔληξε πρόσφατα, καί μερικές φορές ἔπεφτε πολύ, πολύ χαμηλότερα.  Κατά τή διάρκεια τοῦ δύσκολου χειμῶνα τοῦ 1946-47, ὁλόκληρος ὁ πληθυσμός τοῦ Ρούρ, τῆς βιομηχανικῆς καρδιᾶς τῆς Γερμανίας, εἶχε λάβει μόνο μερίδες πείνας 700-800 θερμίδων τήν ἡμέρα καί μερικές φορές ἔφταναν ἀκόμη χαμηλότερα ἐπίπεδα.

Ἐπηρεασμένη ἀπό τήν ἐχθρική ἐπίσημη προπαγάνδα, ἡ διαδεδομένη στάση τοῦ συμμαχικοῦ προσωπικοῦ πρός τούς ἁπλούς Γερμανούς ἦταν σίγουρα τόσο κακή ὅσο ὁτιδήποτε ἀντιμετώπιζαν οἱ ἰθαγενεῖς πού ζοῦσαν ὑπό ἕνα εὐρωπαϊκό ἀποικιακό καθεστώς. Ξανά καί ξανά, ἡ Utley σημειώνει τούς ἀξιοσημείωτους παραλληλισμούς μέ τή μεταχείριση καί τή στάση πού εἶχε δεῖ προηγουμένως τους Δυτικούς νά παίρνουν πρός τούς γηγενεῖς Κινέζους κατά τό μεγαλύτερο μέρος τῆς δεκαετίας τοῦ 1930 ἤ πού εἶχαν ἐκφράσει οἱ Βρετανοί στούς Ἰνδούς ἀποικιακούς ὑπηκόους τους. Μικρά γερμανάκια ἀγόρια, χωρίς παπούτσια, ἄπορα καί πεινασμένα, ἔδιναν τίς μπάλες πού ἀστοχοῦσαν,στούς παίκτες, σέ ἀμερικανικά ἀθλητικά κλάμπ γιά πενταροδεκάρες. Σήμερα ἀμφισβητεῖται μερικές φορές ἐάν οἱ ἀμερικανικές πόλεις κατά τά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνα περιεῖχαν ὄντως πινακίδες πού ἔγραφαν «No Irish Need Apply» ( "δέν χρειάζεται νά ἰσχύῃ ἡ Ἰρλανδία" . Μία ῥατσιστική ἔκφρασις διακρίσεων στήν ἐργασία πού ἴσχυε στίς ΗΠΑ τόν 19ο αἰ.), ἀλλά ἡ Utley σίγουρα εἶδε πινακίδες πού ἔγραφαν «No Dogs or Germans Allowed» (  Δέν ἐπιτρέπονται σκύλοι ἤ Γερμανοί) ἔξω ἀπό πολυάριθμες ἐγκαταστάσεις ὅπου σύχναζε συμμαχικό προσωπικό.

Μέ βάση τά τυπικά ἐγχειρίδια ἱστορίας μου, πάντα πίστευα ὅτι ὑπῆρχε μιά συνολική διαφορά νύχτας-μέρας στή συμπεριφορά πρός τούς ντόπιους ἀμάχους μεταξύ τῶν γερμανικῶν στρατευμάτων πού κατέλαβαν τή Γαλλία ἀπό τό 1940-44 καί τῶν συμμαχικῶν στρατευμάτων πού κατέλαβαν τή Γερμανία ἀπό τό 1945 καί μετά. Ἀφοῦ διάβασα τίς λεπτομερεῖς ἀναφορές τῆς Utley καί ἄλλων σύγχρονων πηγῶν, νομίζω ὅτι ἡ γνώμη μου ἦταν ἀπολύτως σωστή, ἀλλά ἀντιστρόφως .

Ἡ Utley πίστευε ὅτι μέρος τῆς αἰτίας αὐτῆς τῆς ἐντελῶς καταστροφικῆς κατάστασης ἦταν ἡ ἐσκεμμένη πολιτική τῆς ἀμερικανικῆς κυβέρνησης. Ἄν καί τό Σχέδιο Μοργκεντάου -μέ στόχο τήν ἐξάλειψη περίπου τοῦ μισοῦ πληθυσμοῦ τῆς Γερμανίας -εἶχε ἐπίσημα ἐγκαταλειφθεῖ καί ἀντικατασταθεῖ μέ τό Σχέδιο Μάρσαλ πού προωθοῦσε τή γερμανική ἀναβίωση, διαπίστωσε ὅτι πολλές πτυχές τοῦ πρώτου στήν πραγματικότητα ἐξακολουθοῦσαν νά ἐπιδροῦν στήν πράξη. Μέχρι καί τό 1948, τεράστια τμήματα τῆς γερμανικῆς βιομηχανικῆς βάσης συνέχισαν νά διαλύονται καί νά ἀποστέλλονται σέ ἄλλες χῶρες, ἐνῶ οἱ πολύ αὐστηροί περιορισμοί στή γερμανική παραγωγή καί ἐξαγωγές παρέμειναν σέ ἰσχύ. Πράγματι, τό ἐπίπεδο τῆς φτώχειας, τῆς ἐξαθλίωσης καί τῆς καταπίεσης πού ἔβλεπε παντοῦ φαινόταν σχεδόν ἐσκεμμένα ὑπολογισμένο γιά νά στρέψει τούς ἁπλούς Γερμανούς ἐναντίον τῆς Ἀμερικῆς καί τῶν δυτικῶν συμμάχων της, ἀνοίγοντας ἴσως την πόρτα στίς κομμουνιστικές συμπάθειες. Τέτοιες ὑποψίες σίγουρα ἐνισχύονται ἄν σκεφτοῦμε ὅτι αὐτό τό σύστημα εἶχε ἐπινοηθεῖ ἀπό τόν Χάρι Ντέξτερ Γουάϊτ, ὁ ὁποῖος ἀργότερα ἀποκαλύφθηκε ὅτι ἦταν σοβιετικός πράκτορας.

Ο Χάρυ Ντέξτερ Γουάιτ εβραίος οἰκονομολόγος ήταν ο ανώτερος Αμερικανός αξιωματούχος στο συνέδριο του Μπρέτον Γουντς το 1944 και σύμφωνα με πληροφορίες κυριάρχησε στο συνέδριο, επιβάλλοντας το όραμά του για τα μεταπολεμικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ... Μετά τον πόλεμο, ήταν μεγάλος αρχιτέκτονας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας .  Υπήρξε επίσης, κρυφά, πράκτορας με επιρροή για την Κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση ( ἐδῶ)

Ἦταν ἰδιαίτερα καυστική γιά τήν πλήρη διαστροφή ὁποιονδήποτε βασικῶν ἐννοιῶν τῆς ἀνθρώπινης δικαιοσύνης κατά τή διάρκεια τοῦ Δικαστηρίου τῆς Νυρεμβέργης καί διαφόρων ἄλλων δίκες ἐγκλημάτων πολέμου, ἕνα θέμα στό ὁποῖο ἀφιέρωσε δύο ὁλόκληρα κεφάλαια. Αὐτές οἱ δικαστικές διαδικασίες παρουσίασαν τό χειρότερο εἶδος νομικῶν διπλῶν προτύπων, μέ κορυφαίους συμμαχικούς δικαστές νά δήλωσαν ρητά ὅτι οἱ χῶρες τους δέν δεσμεύονταν καθόλου ἀπό τίς ἴδιες διεθνεῖς νομικές συμβάσεις πού ἰσχυρίζονταν ὅτι ἐφαρμόζουν ἐναντίον Γερμανῶν κατηγορουμένων. Ἀκόμη πιό σοκαριστικά ἦταν μερικά ἀπό τά μέτρα πού χρησιμοποιήθηκαν, μέ ἀγανακτισμένους Ἀμερικανούς νομικούς καί δημοσιογράφους νά τό ἀποκαλύπτουν φρικτά βασανιστήρια, ἀπειλές, ἐκβιασμούς καί ἄλλα ἐντελῶς παράνομα μέσα χρησιμοποιήθηκαν τακτικά γιά νά ληφθοῦν ὁμολογίες ἤ καταγγελίες ἄλλων, μιά κατάσταση πού ὑποδηλώνει ἔντονα ὅτι ἕνας πολύ σημαντικός ἀριθμός ὅσων καταδικάστηκαν καί ἀπαγχονίστηκαν ἦταν ἐντελῶς ἀθῶοι.

Τό βιβλίο της ἔδωσε ἐπίσης οὐσιαστική κάλυψη στίς ὀργανωμένες ἀπελάσεις τῶν ἐθνικῶν Γερμανῶν ἀπό τή Σιλεσία, τή Σουδητία, τήν Ἀνατολική Πρωσία καί διάφορα ἄλλα μέρη τῆς Κεντρικῆς καί Ἀνατολικῆς Εὐρώπης ὅπου ζοῦσαν εἰρηνικά γιά πολλούς αἰῶνες, μέ τόν συνολικό ἀριθμό τέτοιων ἀπελαθέντων νά ὑπολογίζεται γενικά σέ 13 μέ 15 ἑκατομμύρια. Μερικές φορές δίνονταν στίς οἰκογένειες μόλις δέκα λεπτά γιά νά ἐγκαταλείψουν τά σπίτια στά ὁποῖα διέμεναν γιά ἕναν αἰῶνα ἤ περισσότερο, στή συνέχεια ἀναγκάζονταν νά πορευτοῦν μέ τά πόδια, μερικές φορές γιά ἑκατοντάδες μίλια, πρός μιά μακρινή χώρα πού δέν εἶχαν δεῖ ποτέ, τά ὑπάρχοντα εἶναι αὐτά πού μποροῦσαν νά κουβαλήσουν στά χέρια τους. Σέ ὁρισμένες περιπτώσεις, ὁποιοσδήποτε ἐπιζών ἄντρας διαχωρίζονταν καί ἀποστέλλονταν σέ στρατόπεδα ἐργασίας σκλάβων, προκαλῶντας ἔτσι μιά ἔξοδο πού ἀποτελεῖται ἀποκλειστικά ἀπό γυναῖκες, παιδιά καί πολύ ἡλικιωμένους.Όλες οἱ ἐκτιμήσεις ἦταν ὅτι τοὐλάχιστον δύο ἑκατομμύρια χάθηκαν στήν πορεία, ἀπό πεῖνα, ἀσθένεια ἤ ἔκθεση σέ δύσκολες συνθῆκες.

Διαβάζουμε ἀτελείωτα ἐπώδυνες συζητήσεις γιά τό περιβόητο «Trail of Tears» πού ὑπέστησαν οἱ Cherokees στό μακρινό παρελθόν τῶν ἀρχῶν τοῦ 19ου αἰῶνα, ἀλλά αὐτό τό μᾶλλον παρόμοιο γεγονός τοῦ 20ου αἰῶνα ἦταν σχεδόν χίλιες φορές μεγαλύτερο σέ μέγεθος. Παρά αὐτή τήν τεράστια ἀπόκλιση σέ μέγεθος καί πολύ μεγαλύτερη χρονική ἀπόσταση, ὑποθέτω ὅτι τό προηγούμενο γεγονός μπορεῖ νά ἔχει χίλιες φορές μεγαλύτερη εὐαισθητοποίηση τοῦ κοινοῦ στούς ἁπλούς Ἀμερικανούς. Ἄν ναί, αὐτό θά καταδείξει ὅτι ὁ συντριπτικός ἔλεγχος τῶν μέσων ἐνημέρωσης μπορεῖ εὔκολα νά μετατοπίσει τήν ἀντιληπτή πραγματικότητα κατά ἕνα ἑκατομμύριο ἤ περισσότερο.

Ἡ μετακίνηση πληθυσμῶν φαίνεται σίγουρα νά ἀντιπροσώπευε τή μεγαλύτερη ἐθνοκάθαρση στήν ἱστορία τοῦ κόσμου , καί ἄν ἡ Γερμανία εἶχε κάνει ποτέ κάτι παρόμοιο κατά τή διάρκεια τῶν εὐρωπαϊκῶν νικῶν καί κατακτήσεων, οἱ ὀπτικά συναρπαστικές σκηνές μιᾶς τόσο τεράστιας πλημμύρας τῶν ἀπελπισμένων, ταλαιπωρημένων προσφύγων σίγουρα θά εἶχαν γίνει τό ἐπίκεντρο πολλῶν ταινιῶν τοῦ Β' Παγκοσμίου Πολέμου τῶν τελευταίων ἑβδομῆντα ἐτῶν. Ἀλλά ἐπειδή δέν συνέβη ποτέ κάτι τέτοιο, οἱ σεναριογράφοι τοῦ Χόλιγουντ ἔχασαν μιά τεράστια εὐκαιρία.

Ἡ ἐξαιρετικά ζοφερή ἀπεικόνιση τῆς Utley ἐπιβεβαιώνεται ἔντονα ἀπό πολλές ἄλλες πηγές. Τό 1946, ὁ Victor Gollanz, ἕνας ἐξέχων Βρετανός ἐκδότης μέ σοσιαλιστικό ἑβραϊκό ὑπόβαθρο, ἐπισκέφτηκε ἐκτενῶς τη Γερμανία καί δημοσίευσε τό In Darkest Germany τό ἑπόμενο ἔτος, ἀφηγούμενος τήν τεράστια φρίκη του γιά τίς συνθῆκες πού ἀνακάλυψε ἐκεῖ. Οἱ ἰσχυρισμοί του γιά τόν φρικτό ὑποσιτισμό, τήν ἀσθένεια καί τήν πλήρη ἐξαθλίωση ὑποστηρίχθηκαν ἀπό περισσότερες ἀπό ἑκατό ἀνατριχιαστικές φωτογραφίες καί ἡ εἰσαγωγή στήν ἀμερικανική ἔκδοση γράφτηκε ἀπό τόν Πρόεδρο τοῦ Πανεπιστημίου του Σικάγο Robert M. Hutchins, ἕναν ἀπό τούς πιό ἀξιόπιστους δημόσιους διανοούμενους ἐκείνης τῆς ἐποχῆς.  Ἀλλά ὁ λεπτός ὄγκος του φαίνεται νά ἔχει προσελκύσει σχετικά λίγη προσοχή στά ἀμερικανικά συστημικά μέσα ἐνημέρωσης, ἄν καί τό βιβλίο του εἶναι κάπως παρόμοιο. Οι Ἀπειλούμενες Ἀξίες μας , πού δημοσιεύθηκαν τόν προηγούμενο χρόνο καί μέ βάση πληροφορίες ἀπό ἐπίσημες πηγές εἶχαν λάβει λίγο περισσότερα. Τό Gruesome Harvest τοῦ Ralph Franklin Keeling, πού δημοσιεύτηκε ἐπίσης τό 1947, συγκεντρώνει ὠφέλιμα ἕναν μεγάλο ἀριθμό ἐπίσημων δηλώσεων καί ἐκθέσεων ἀπό μεγάλα μέσα ἐνημέρωσης, πού γενικά ὑποστηρίζουν ἀκριβῶς την ἴδια εἰκόνα τῶν πρώτων χρόνων τῆς Γερμανίας ὑπό Συμμαχική κατοχή.

Τό Gruesome Harvest απεικονίζει αυτό που το περιοδικό Time έχει αποκαλέσει εύστοχα «η πιο τρομακτική ειρήνη της ιστορίας», μια ειρήνη που εξηγεί πλήρως γιατί πολλοί Γερμανοί είναι έτοιμοι να στραφούν στον κομμουνισμό, ή χειρότερα...»( ἀπό ἐδῶ)

Κατά τή διάρκεια τῶν δεκαετιῶν τοῦ 1970 καί τοῦ 1980, μέ τό ὀδυνηρό θέμα ἀσχολήθηκε ἀπό τόν Ἄλφρεντ Μ. ντέ Ζάγιας , ὁ ὁποῖος κατεῖχε πτυχίο Νομικῆς του Χάρβαρντ καί διδακτορικό στήν ἱστορία, καί ὑπηρέτησε μιά μακρά καί λαμπρή καριέρα ὡς κορυφαῖος διεθνής δικηγόρος γιά τά ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἐπί μακρόν συνδεδεμένος μέ τά Ἡνωμένα Ἔθνη. Τά βιβλία του ὅπως τό Nemesis at Potsdam , A Terrible Revenge καί The Wehrmacht War Crimes Bureau, ἀπό τό 1939 ἕως τό 1945 ἐπικεντρώθηκαν ἰδιαίτερα στή μαζική ἐθνοκάθαρση τῶν γερμανικῶν μειονοτήτων, καί βασίστηκαν σέ μεγάλες ποσότητες ἀρχειακῆς ἔρευνας. Ἔλαβαν σημαντικό ἐπιστημονικό ἔπαινο καί προσοχή σέ μεγάλα ἀκαδημαϊκά περιοδικά καί πούλησαν ἑκατοντάδες χιλιάδες ἀντίτυπα στή Γερμανία καί σέ ἄλλα μέρη τῆς Εὐρώπης, ἀλλά δέν φαίνεται νά ἔχουν διεισδύσει στή συνείδηση ​​τῆς Ἀμερικῆς ἤ τοῦ ὑπόλοιπου ἀγγλόφωνου κόσμου.

Στά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1980, αὐτή ἡ ἱστορική συζήτηση πού σιγοκαίει πῆρε μιά ἀξιοσημείωτη νέα τροπή. Κατά τήν ἐπίσκεψή του στή Γαλλία τό 1986 γιά νά προετοιμαστεῖ γιά ἕνα ἄσχετο βιβλίο, ἕνας Καναδός συγγραφέας ὀνόματι Τζέϊμς Μπάκ ἔπεσε πάνω σέ στοιχεῖα πού ὑποδηλώνουν ὅτι ἕνα ἀπό τά πιό τρομερά μυστικά της μεταπολεμικῆς Γερμανίας παρέμενε γιά πολύ καιρό ἐντελῶς κρυμμένο καί σύντομα ξεκίνησε ἐκτεταμένη ἔρευνα γιά τό θέμα. δημοσιεύοντας τελικά τό Ἄλλες Ἀπώλειες τό 1989. Βασισμένος σέ πολύ σημαντικά στοιχεῖα, ὅπως κυβερνητικά ἀρχεῖα, προσωπικές συνεντεύξεις καί καταγεγραμμένες μαρτυρίες αὐτοπτῶν μαρτύρων, ὑποστήριξε ὅτι μετά τό τέλος τοῦ πολέμου, οἱ Ἀμερικανοί εἶχαν θανατώσει ἀπό τήν πεῖνα ἕως καί ἕνα ἑκατομμύριο Γερμανούς αἰχμαλώτους, φαινομενικά ὡς μιά ἐσκεμμένη πράξη πολιτικῆς, ἕνα ἔγκλημα πολέμου πού σίγουρα θά καταταγεῖ ἀνάμεσα στά μεγαλύτερα στήν ἱστορία.

Περισσότεροι από 9 εκατομμύρια Γερμανοί πέθαναν ως αποτέλεσμα εσκεμμένων συμμαχικών πολιτικών πείνας και απέλασης μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο - το ένα τέταρτο της χώρας προσαρτήθηκε και περίπου 15 εκατομμύρια άνθρωποι εκδιώχθηκαν στη μεγαλύτερη πράξη εθνοκάθαρσης που έχει γνωρίσει ποτέ ο κόσμος...( ἐδῶ)

Ἡ μελέτη τοῦ Bacque γιά τά νέα στοιχεῖα τῶν ἀρχείων τοῦ Κρεμλίνου ἀποτελεῖ ἕνα σχετικά μικρό μέρος τῆς συνέχειας στήν ἔκδοση τοῦ 1997, Crimes and Mercies , τό ὁποῖο ἐπικεντρώθηκε σέ μιά ἀκόμη πιό ἐκρηκτική ἀνάλυση καί ἔγινε ἐπίσης διεθνές best-seller.

Ὅπως περιγράφηκε παραπάνω, παρατηρητές ἀπό πρῶτο χέρι τῆς μεταπολεμικῆς Γερμανίας τό 1947 καί τό 1948, ὅπως οἱ Gollanz καί Utley, εἶχαν ἀναφέρει ἀπ' εὐθείας τίς φρικτές συνθῆκες πού ἀνακάλυψαν καί δήλωσαν ὅτι γιά χρόνια οἱ ἐπίσημες μερίδες τροφίμων γιά ὁλόκληρο τόν πληθυσμό ἦταν συγκρίσιμες μέ αὐτές. τῶν κρατουμένων των ναζιστικῶν στρατοπέδων συγκέντρωσης καί μερικές φορές πολύ χαμηλότερα, ὁδηγῶντας στόν ἐκτεταμένο ὑποσιτισμό καί τίς ἀσθένειες πού ἀντίκρισαν παντοῦ γύρω τους.Σημείωσαν ἐπίσης τήν καταστροφή τοῦ μεγαλύτερου μέρους τῶν προπολεμικῶν κατοικιῶν τῆς Γερμανίας καί τόν σοβαρό συνωστισμό πού προκλήθηκε ἀπό τήν εἰσροή τόσων ἑκατομμυρίων θλιβερῶν Γερμανῶν προσφύγων πού ἐκδιώχθηκαν ἀπό ἄλλα μέρη τῆς Κεντρικῆς καί Ἀνατολικῆς Εὐρώπης. Ἀλλά αὐτοί οἱ ἐπισκέπτες δέν εἶχαν πρόσβαση σέ σταθερά στατιστικά στοιχεῖα τοῦ πληθυσμοῦ καί μποροῦσαν μόνο νά κάνουν εἰκασίες γιά τόν τεράστιο ἀριθμό ἀνθρώπινων θανάτων πού εἶχαν ἤδη προκαλέσει ἡ πεῖνα καί οἱ ἀσθένειες καί πού σίγουρα θά συνεχίζονταν ἄν οἱ πολιτικές δέν ἄλλαζαν γρήγορα.

Χρόνια ἀρχειακῆς ἔρευνας ἀπό τόν Bacque προσπαθοῦν νά ἀπαντήσουν σέ αὐτό τό ἐρώτημα, καί τό συμπέρασμα πού παρέχει σίγουρα δέν εἶναι εὐχάριστο. Τόσο ἡ συμμαχική στρατιωτική κυβέρνηση ὅσο καί οἱ μεταγενέστερες γερμανικές πολιτικές ἀρχές φαίνεται ὅτι ἔκαναν μιά συντονισμένη προσπάθεια γιά νά κρύψουν ἤ νά συγκαλύψουν τήν πραγματική κλίμακα τῆς καταστροφῆς πού δέχθηκαν Γερμανοί πολῖτες κατά τά ἔτη 1945-1950, καί οἱ ἐπίσημες στατιστικές θνησιμότητας πού βρέθηκαν στίς κυβερνητικές ἐκθέσεις εἶναι ἁπλῶς πολύ φανταστικό γιά νά εἶναι ἐνδεχομένως σωστό, ἄν καί ἔγιναν ἡ βάση γιά τίς μετέπειτα ἱστορίες ἐκείνης τῆς περιόδου. Ὁ Bacque σημειώνει ὅτι αὐτά τά στοιχεῖα ὑποδηλώνουν ὅτι τό ποσοστό θνησιμότητας κατά τή διάρκεια τῶν τρομερῶν συνθηκῶν τοῦ 1947, πού ἀπό καιρό θυμόμαστε ὡς «Ἔτος Πείνας» (Hungerjahr) καί περιγράφεται ἔντονα στήν ἀφήγηση τοῦ Gollancz, ἦταν στήν πραγματικότητα χαμηλότερη ἀπό ἐκείνη τῆς εὐημερούσας Γερμανίας στά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1960. Ἐπιπλέον, ἰδιωτικές ἀναφορές Ἀμερικανῶν ἀξιωματούχων, τά ποσοστά θνησιμότητας ἀπό μεμονωμένες τοποθεσίες καί ἄλλα ἰσχυρά στοιχεῖα καταδεικνύουν ὅτι αὐτοί οἱ ἀπό καιρό ἀποδεκτοί συγκεντρωτικοί ἀριθμοί ἦταν οὐσιαστικά φανταστικοί.

Ἀντίθετα, ὁ Bacque προσπαθεῖ νά παράσχει πιό ρεαλιστικές ἐκτιμήσεις μέ βάση τήν ἐξέταση τῶν συνόλων πληθυσμοῦ τῶν διαφόρων γερμανικῶν ἀπογραφῶν μαζί μέ τήν καταγεγραμμένη εἰσροή τοῦ τεράστιου ἀριθμοῦ Γερμανῶν προσφύγων. Ἐφαρμόζοντας αὐτή τήν ἁπλή ἀνάλυση, ἰσχυρίζεται ὅτι οἱ ὑπερβολικοί θάνατοι Γερμανῶν κατά τή διάρκεια αὐτῆς τῆς περιόδου ἀνῆλθαν σέ τοὐλάχιστον περίπου 10 ἑκατομμύρια, καί πιθανῶς σέ πολλά ἑκατομμύρια περισσότερους. Ἐπιπλέον, παρέχει οὐσιαστικές ἀποδείξεις ὅτι ἡ ἀσιτία ἦταν εἴτε ἐσκεμμένη εἴτε τοὐλάχιστον ἐπιδεινώθηκε ἐξαιρετικά ἀπό τήν ἀντίσταση τῆς ἀμερικανικῆς κυβέρνησης στίς ὑπερπόντιες προσπάθειες ἐπισιτιστικής βοήθειας.Ίσως αὐτοί οἱ ἀριθμοί δέν θά ἔπρεπε νά εἶναι τόσο ἐκπληκτικοί, δεδομένου ὅτι τό ἐπίσημο Σχέδιο Μοργκεντάου εἶχε ὁραματιστεῖ τήν ἐξάλειψη περίπου 20 ἑκατομμυρίων Γερμανῶν, καί ὅπως ἀποδεικνύει ὁ Μπάκ, οἱ κορυφαῖοι Ἀμερικανοί ἡγέτες συμφώνησαν ἀθόρυβα νά συνεχίσουν αὐτή τήν πολιτική στήν πράξη, ἀκόμη κι ἄν τήν ἀπαρνήθηκαν θεωρητικά.

Ἄν ὑποθέσουμε ὅτι αὐτοί οἱ ἀριθμοί εἶναι ἔστω καί ἐξ ἀποστάσεως σωστοί, οἱ ἐπιπτώσεις εἶναι ἀρκετά ἀξιοσημείωτες. Ὁ ἀπολογισμός τῆς ἀνθρώπινης καταστροφῆς πού βιώθηκε στή μεταπολεμική Γερμανία θά ἦταν σίγουρα ἕνας ἀπό τούς μεγαλύτερους στή σύγχρονη ἱστορία ἐν καιρῷ εἰρήνης, ὑπερβαίνοντας κατά πολύ τούς θανάτους πού συνέβησαν κατά τή διάρκεια τοῦ οὐκρανικοῦ λιμοῦ στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1930 καί πιθανῶς πλησιάζοντας ἀκόμη καί τίς ἐντελῶς ἀκούσιες ἀπώλειες κατά τό Μεγάλο Ἅλμα Ἐμπρός του Μάο τοῦ 1959-61. Επιπλέον, οἱ μεταπολεμικές γερμανικές ἀπώλειες θά ξεπερνοῦσαν κατά πολύ ὁποιοδήποτε ἀπό αὐτά τά ἄλλα ἀτυχῆ γεγονότα σέ ποσοστιαία βάση καί αὐτό θά παρέμενε ἀληθινό ἀκόμα κι ἄν οἱ ἐκτιμήσεις του Bacque μειωθοῦν σημαντικά. Ὡστόσο, ἀμφιβάλλω ἄν ἀκόμη καί ἕνα μικρό κλάσμα τοῦ ἑνός τοῖς ἑκατό τῶν Ἀμερικανῶν γνωρίζει σήμερα αὐτήν τήν τεράστια ἀνθρώπινη καταστροφή. Προφανῶς οἱ ἀναμνήσεις εἶναι πολύ πιό δυνατές στήν ἴδια τή Γερμανία, ἀλλά δεδομένης τῆς αὐξανόμενης νομικῆς καταστολῆς τῶν ἀντίθετων ἀπόψεων σέ αὐτήν τήν ἀτυχῆ χώρα, ὑποψιάζομαι ὅτι ὅποιος συζητᾶ τό θέμα πολύ ἐνεργητικά κινδυνεύει μέ ἄμεση φυλάκιση.

Σέ σημαντικό βαθμό, αὐτή ἡ ἱστορική ἄγνοια ἔχει ὑποστηριχθεῖ σέ μεγάλο βαθμό ἀπό τίς κυβερνήσεις μας, χρησιμοποιῶντας συχνά κρυφά ἤ ἀκόμη καί ἄσεμνα μέσα. Ἀκριβῶς ὅπως στήν παλιά ΕΣΣΔ σέ ἀποσύνθεση, μεγάλο μέρος τῆς τρέχουσας πολιτικῆς νομιμότητας τῆς σημερινῆς ἀμερικανικῆς κυβέρνησης καί τῶν διαφόρων εὐρωπαϊκῶν ὑποτελῶν κρατῶν της βασίζεται σέ μιά συγκεκριμένη ἀφηγηματική ἱστορία τοῦ Β' Παγκοσμίου Πολέμου καί ἡ ἀμφισβήτηση αὐτοῦ τοῦ ἀπολογισμοῦ μπορεῖ νά ἔχει τρομερές πολιτικές συνέπειες. Ὁ Bacque ἀφηγεῖται ἀξιόπιστα μερικές ἀπό τίς προφανεῖς προσπάθειες νά ἀποτρέψει ὁποιαδήποτε μεγάλη ἐφημερίδα ἤ περιοδικό ἀπό τό νά δημοσιεύει ἄρθρα πού συζητοῦν τά ἐκπληκτικά εὑρήματα τοῦ πρώτου του βιβλίου, ἐπιβάλλοντας ἔτσι ἕνα «μπλακάουτ» μέ στόχο τήν ἀπόλυτη ἐλαχιστοποίηση κάθε κάλυψης ἀπό τά μέσα. Τέτοια μέτρα φαίνεται νά ἦταν ἀρκετά ἀποτελεσματικά, ἀφοῦ μέχρι πρίν ἀπό ὀκτώ ἤ ἐννέα χρόνια, δέν εἶμαι σίγουρος ὅτι εἶχα ἀκούσει ποτέ μιά λέξη ἀπό αὐτές τίς συγκλονιστικές ἰδέες καί σίγουρα δέν τίς ἔχω δεῖ ποτέ νά συζητοῦνται σοβαρά σέ καμία ἀπό τίς πολυάριθμες ἐφημερίδες ἤ περιοδικά πού διάβασα προσεκτικά τίς τελευταῖες τρεῖς δεκαετίες.

Κατά τήν ἀξιολόγηση τῶν πολιτικῶν παραγόντων πού προφανῶς προκάλεσαν ἕναν τόσο τεράστιο καί φαινομενικά ἐσκεμμένο ἀριθμό θανάτων μεταξύ Γερμανῶν ἀμάχων πολύ μετά τό τέλος τῶν μαχῶν, θά πρέπει νά σημειωθεῖ ἕνα σημαντικό σημεῖο. Οἱ ἱστορικοί πού ἐπιδιώκουν νά δείξουν τήν τρομερή κακία τοῦ Χίτλερ ἤ νά ὑποδείξουν τή γνώση του γιά διάφορα ἐγκλήματα πού διαπράχθηκαν κατά τή διάρκεια τοῦ Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ἀναγκάζονται τακτικά νά κοσκινίζουν δεκάδες χιλιάδες τυπωμένες λέξεις του γιά μιά ὑποδηλωτική φράση ἐδῶ κι ἐκεῖ καί στή συνέχεια νά ἑρμηνεύουν αὐτές τίς ἀσαφεῖς νύξεις ὡς ἀπολύτως καταληκτικές ἀποδεικτικές δηλώσεις. Ἐκεῖνοι πού ἀποτυγχάνουν νά παρατραβήξουν τίς λέξεις γιά νά ταιριάζουν, ὅπως ὁ διάσημος Βρετανός ἱστορικός Ντέϊβιντ Ἴρβινγκ , θά δοῦν μερικές φορές τήν καριέρα τους νά καταστρέφεται ὡς συνέπεια.

Ἀλλά ἤδη ἀπό τό 1940, ἕνας Ἀμερικανοεβραῖος ὀνόματι Theodore Kaufman ἐξοργίστηκε τόσο πολύ μέ αὐτό πού θεωροῦσε ὡς κακομεταχείριση τῶν ἑβραίων τῆς Γερμανίας ἀπό τόν Χίτλερ πού δημοσίευσε ἕνα σύντομο βιβλίο μέ ὑποβλητικό τίτλο Ἡ Γερμανία πρέπει νά χαθῇ! στήν ὁποία πρότεινε ρητά τήν ὁλοκληρωτική ἐξόντωση τοῦ γερμανικοῦ λαοῦ. Καί αὐτό τό βιβλίο προφανῶς ἔτυχε εὐνοϊκῆς ἄν ἴσως ὄχι ἐντελῶς σοβαρῆς συζήτησης σέ πολλά ἀπό τά πιό διάσημα μέσα ἐνημέρωσης μας, συμπεριλαμβανομένων τῶν New York Times , τῆς Washington Post καί τοῦ Time Magazine. Ἄν τέτοια αἰσθήματα ἐκφραζόντουσαν ἐλεύθερα σέ ὁρισμένες περιοχές ἀκόμη καί πρίν ἀπό τήν πραγματική εἴσοδο τῆς Ἀμερικῆς στή στρατιωτική σύγκρουση, τότε ἴσως οἱ μακροχρόνιες κρυμμένες πολιτικές πού φαίνεται νά ἔχει ἀποκαλύψει ὁ Μπάκ δέν θά ἔπρεπε νά μᾶς σοκάρουν τόσο ἐντελῶς.

Συνεχίζεται...

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος : Πόση ἀλήθεια καί πόσο ψέμα κρύβεται πίσω ἀπό τήν ἱστορία του ; ( μέρος α΄)

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος : Πόση ἀλήθεια καί πόσο ψέμα κρύβεται πίσω ἀπό τήν ἱστορία του ; ( Μέρος γ΄ - οἱ ἀρνητές τοῦ Ὁλοκαυτώματος )

Ἡ Πελασγική

Ἡ Γερμανία καταστρέφεται

Γράφει ὁ  Hans Vogel 

Η Γερμανία βρίσκεται στο κέντρο της Ευρώπης με περισσότερους από έναν τρόπους. Δεν είναι μόνο το γεωγραφικό κέντρο, αλλά και όλη η ευρωπαϊκή ιστορία φαίνεται να περιστρέφεται γύρω από αυτό. Στα γερμανικά υπάρχει ο όρος Mitteleuropa, ο οποίος αποδίδει εύστοχα τον κεντρικό ρόλο της Γερμανίας στην Ευρώπη. Για να είμαι ειλικρινής, σε κάποιο βαθμό η Γαλλία και η Ιταλία πρέπει επίσης να θεωρηθούν μέρος αυτής της ιδέας, ειδικά εκείνα τα μέρη της Γαλλίας και της Ιταλίας που συνορεύουν με τη Γερμανία. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός έχει ουσιαστικά διαμορφωθεί από τη Γερμανία και αυτούς τους δύο «νεότερους εταίρους».

Από ολιστική άποψη, η κεντρική θέση της Γερμανίας μπορεί να βοηθήσει στο να εξηγηθεί γιατί κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα οι Αγγλοσάξονες (Αγγλία και ΗΠΑ) προσπάθησαν δύο φορές να καταστρέψουν τη Γερμανία και με σημαντική επιτυχία! Προφανώς, οι ΗΠΑ δεν είναι ευρωπαϊκό έθνος, εκτός ίσως από έμμεσα ως αποτέλεσμα της μαζικής μετανάστευσης από την Ευρώπη. Ούτε η Αγγλία, που στην καλύτερη περίπτωση είναι μέρος της περιφέρειας της Ευρώπης. Η πραγματική περιφέρεια της Ευρώπης αποτελείται από τη Σκανδιναβία, τη Ρωσία, την Ιβηρική Χερσόνησο, τη Νότια Ιταλία και τα Βαλκάνια. Η νησιωτική θέση της Αγγλίας σωματικά και ψυχικά την ξεχωρίζει από την Ευρώπη. Άλλωστε είναι γνωστό ότι οι κάτοικοι οποιουδήποτε νησιού, όσο μικρό κι αν είναι, βλέπουν ενδόμυχα τον εαυτό τους ως το κέντρο του σύμπαντος. Με μια θεμελιώδη και πολύ απτή έννοια, η γεωγραφική θέση της Αγγλίας της δίνει ένα ξεχωριστό καθεστώς, καθιστώντας την πολύ λιγότερο ευρωπαϊκή από ό,τι της αρέσει να προσποιείται.

Μαζί με τον Αμερικανό σύμμαχό της και βασιζόμενη στους πόρους και το ανθρώπινο δυναμικό της τεράστιας αποικιακής αυτοκρατορίας της, η Αγγλία ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από τις δύο πρώτες προσπάθειες να καταστρέψουν τη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Α' και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η πρώτη, ειδικά μέσω του Δικτάτου των Βερσαλλιών, ( « Ὑπαγορευμμένη Εἰρήνη» ) είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή της γερμανικής στρατιωτικής ισχύος, η δεύτερη οδήγησε στην καταστροφή της πολιτικής της ισχύος. Σε μια ήπειρο όπου, από το 1918, ο φασισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός είχαν προφανώς ριζώσει αρκετά σταθερά, η Γερμανία, λόγω του οικονομικού και δημογραφικού της βάρους, ήταν και πάλι το βασικό στοιχείο.

Μετά τη δεύτερη ήττα της Γερμανίας από τον Κόκκινο Στρατό, η ΕΣΣΔ φρόντισε να εξαλειφθεί πλήρως ο εθνικοσοσιαλισμός. Στα κατεχόμενα δυτικά τμήματα της Γερμανίας οι Αγγλοαμερικανοί δημιούργησαν ένα ολόκληρο πλαίσιο για να εμποδίσουν το ναζιστικό κόμμα να αναστηθεί με οποιαδήποτε μορφή.

«Τό νά στέκεσαι ἐδῶ, ὅπου οἱ Ναζί ἔκαναν τίς πορεῖες τους, δέν εἶναι μήνυμα φωτός καί ἐλπίδας;» Γερμανός καγκελάριος Ὄλαφ Σόλτς ( ἀπό τό θέμα μας ΕΔΩ ) 

 Η αποναζιστικοποίηση της Δυτικής Γερμανίας εποπτευόταν από τις ΗΠΑ, με τις εκτεταμένες, καλά ανεπτυγμένες υπηρεσίες προπαγάνδας («PR»). Δεδομένου ότι περίπου ένας στους δέκα Γερμανούς ήταν μέλος του ναζιστικού κόμματος, το πρώτο βήμα σε αυτή τη διαδικασία ήταν προφανές: να κηρυχθεί παράνομο το ναζιστικό κόμμα και να τιμωρηθούν όσοι ήταν μέλη. Στη συνέχεια, για να εξεταστούν αυτά τα πρώην μέλη του κόμματος και να αποφασίσουν ποιον θα σκοτώσουν (για τα «Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας») και να δούμε ποιος θα μπορούσε να είναι χρήσιμος για την ανοικοδόμηση της Γερμανίας σύμφωνα με τις προδιαγραφές των ΗΠΑ. Τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για την ΕΣΣΔ ήταν ζωτικής σημασίας να αποφευχθεί οποιαδήποτε σύγχυση που προκλήθηκε από οποιαδήποτε επικάλυψη και ομοιότητες μεταξύ του εθνικοσοσιαλισμού και του φασισμού από τη μια πλευρά και του σοσιαλισμού (κομμουνισμός) και του καπιταλισμού από την άλλη. Έτσι, η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας και η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δυτικά ήταν κατά μία έννοια βιτρίνες για τις αυτοκρατορίες στις οποίες αποτελούσαν μέρος ως υποτελή κράτη.

Μετά την κατάρρευση του «πραγματικού υπάρχοντος σοσιαλισμού» μεταξύ 1989 και 1991, που οδήγησε στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ, για κάποιο διάστημα οι ΗΠΑ μπορούσαν να αγαπούν την ιδέα ότι ήταν η μόνη επιζούσα υπερδύναμη και ότι ολόκληρος ο κόσμος βρισκόταν στα πόδια τους. Λίγοι ήταν οι Αμερικανοί που συνειδητοποίησαν ότι το έθνος τους αντιμετώπιζε μια νέα και ανυποψίαστη πρόκληση. Τι θα μπορούσε ενδεχομένως να χρησιμεύσει ως πλαίσιο αναφοράς, ως οδηγός, ως πινακίδες για πιθανές νέες κατευθύνσεις που θα ακολουθήσουν; Πράγματι, μια πολύ δύσκολη ερώτηση, γιατί οι ΗΠΑ θεωρούν τον εαυτό τους εκτός ιστορίας, ως μοναδικό πολιτισμό που δεν υπόκειται στους νόμους της ιστορίας.

Συνειδητοποιώντας ότι ο φασισμός, ειδικά στις οικονομικές του πτυχές (με τις μεγάλες εταιρείες να απολαμβάνουν σχεδόν απεριόριστη ελευθερία ενώ ταυτόχρονα ασκούσαν αδικαιολόγητη επιρροή σε όλες τις πολιτικές αποφάσεις) ήταν στην πραγματικότητα ένα αρκετά ελκυστικό μοντέλο. Ορισμένες πολιτικές πτυχές του φασισμού (όπως ο συγκεντρωτισμός της λήψης αποφάσεων και ο πλήρης έλεγχος των μέσων ενημέρωσης) ήταν επίσης ελκυστικές. Όταν αμέσως μετά την πτώση του Σοσιαλισμού, η αυτοκρατορία των ΗΠΑ αγκάλιασε πλήρως τον νεοφιλελευθερισμό, μια σειρά από φασιστικές πολιτικές υιοθετήθηκαν επίσης στην πραγματικότητα στη διαδικασία.

 ( φωτό ἀπό τήν ἐπίσκεψιν τοῦ γερμανοῦ καγκελάριου Ἀντενάουερ στό Ἰσραήλ τό 1966. Ἐδῶ στό σπίτι τοῦ Φέλιξ Ἐλιέζερ Σινάρ ( πίσω ἀπό τόν Ἀντενάουερ μέ τά γυαλιά)  Διακρίνονται στό κέντρο μέ τόν γερμανό Καγκελάριο ὁ Γκόλντμαν Ναούμ κορυφαῖος Σιωνιστής, ἱδρυτής καί Πρόεδρος τοῦ Παγκόσμιου Ἑβραϊκοῦ Κογκρέσου, δεξιά ὁ Δαυϊδ Μπέν Γκουριόν ὑπουργός προεδρίας, ὑπουργός ἐξωτερικῶν τότε,  καί πάνω ὁ Μοσέ Νταγιάν )  Ἐνοχή καί Εὐθύνη 

Ακριβώς όπως μετά το 1918 και το 1945, έπεσε στη Γερμανία να πληρώσει το τίμημα για την κατάρρευση του Σοσιαλισμού το 1989-91. Αρχικά, ωστόσο, φαινόταν ότι η Γερμανία επωφελήθηκε από αυτή την κατάρρευση, επειδή μετά από τέσσερις δεκαετίες χωριστής ύπαρξης, τα δύο γερμανικά κράτη μπορούσαν να συγχωνευτούν σε ένα. Αλλά σε αντάλλαγμα, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία έπρεπε να θυσιάσει το ισχυρό εθνικό της νόμισμα, το γερμανικό μάρκο, και να επιτρέψει την ίδρυση μιας Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που εισήγαγε ένα νέο νόμισμα: το Ευρώ (2002).

Εκ των υστέρων, η επανένωση της Γερμανίας δεν θα μπορούσε να είχε αποτραπεί. Ήταν βέβαιο ότι θα συνέβαινε όσο καθεμία από τις δύο Γερμανίες είχε μια ισχυρή, ανταγωνιστική οικονομία και έναν εύρωστο κοινωνικό ιστό και όσο χρειάζονταν ως βιτρίνες σε αντιπαλότητες υπερδυνάμεων. Ως εκ τούτου, οι νέες επιθέσεις στην ενωμένη Γερμανία (με απώτερο στόχο να τη μετατρέψουν σε μια μικρή χώρα τρίτης διαλογής με το πολύ λίγη χαριτωμένη λαογραφία για να διασκεδάσουν ομάδες ξένων τουριστών) επικεντρώθηκαν στην οικονομία και την κοινωνία.

Η επίθεση στην κοινωνία έφτασε σε νέο επίπεδο το καλοκαίρι του 2015. «Μπορούμε να το κάνουμε αυτό», είπε η καγκελάριος Μέρκελ καθώς άνοιξε τις πόρτες διάπλατα για τους «αιτούντες άσυλο», τις «φτωχές, στριμωγμένες μάζες» του 21ου αιώνα από τα έθνη του Τρίτου Κόσμου. που καταστράφηκε από τις βόμβες του ΝΑΤΟ και τις φθηνές εισαγωγές αγροτικών προϊόντων από την Ε.Ε. (Συχνά παραβλέπεται ότι οι αγροτικές οικονομίες πολλών αφρικανικών εθνών καταστράφηκαν από τις εισαγωγές φθηνών πλεονασμάτων που παρήγαγαν βαριά επιδοτούμενοι αγρότες της ΕΕ)

 Δεδομένου ότι πολλοί από αυτούς τους νεοφερμένους ήταν νέοι, άγαμοι και συχνά μουσουλμάνοι άντρες, τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά, ειδικά για την ασφάλεια των γυναικών. Ολόκληρα τμήματα των γερμανικών πόλεων είναι πλέον μουσουλμανικά γκέτο, με αραβικές πινακίδες στους δρόμους. Πολλά σχολεία έχουν υψηλά ποσοστά παιδιών που δέν έχουν γερμανική καταγωγή, που γεννήθηκαν από αναλφάβητους γονείς, ενώ ο αλφαβητισμός στις νεότερες γενιές μειώνεται με ανησυχητικούς ρυθμούς. Με άλλα λόγια, η Γερμανία «απογερμανοποιείται» ραγδαία.

Ἡ πολυ-πολιτισμική αὐτοκτονία τῆς Γερμανἰας 

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε από καιρό εκνευριστεί από την αυξανόμενη εξάρτηση της Γερμανίας από τη φθηνή και άφθονη ενέργεια από τη Ρωσία. Η ολοκλήρωση του Nord Stream 2, ενός νέου αγωγού φυσικού αερίου μέσω της Βαλτικής, τον Σεπτέμβριο του 2021 άνοιξε τεράστιες νέες δυνατότητες για τη γερμανική βιομηχανία και τη γερμανο-ρωσική συνεργασία, που το καθεστώς Μπάιντεν αποφάσισε να καλύψει την απειλή του να υπονομεύσει τον νέο αγωγό: στις 26 Σεπτέμβριος 2022 ανατινάχθηκε. Είναι μέρος μιας τριπλής συντονισμένης επίθεσης στη γερμανική οικονομία. Το πρώτο στοιχείο είναι να αναγκαστεί η Γερμανία να εγκαταλείψει τη ρωσική ενέργεια και να στραφεί σε πιο ακριβές εισαγωγές από τις ΗΠΑ, το δεύτερο να καταστρέψει την επικερδή γερμανο-κινεζική επιχειρηματική σχέση και το τρίτο να αναγκάσει τη Γερμανία να αυξήσει τις στρατιωτικές της δαπάνες.

Αλλά το πιο σκληρό καρύδι ήταν η γερμανική λαϊκή κουλτούρα και η αίσθηση υπερηφάνειας που τη συνοδεύει. Εξ ου και η μακροχρόνια αμερικανική επίθεση κατά της γερμανικής λαϊκής κουλτούρας. Έχει καταφέρει να αναγκάσει τους περισσότερους Γερμανούς να ακούν μουσική αμερικανικού τύπου με αγγλικούς στίχους στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις τους. Η επίθεση στη λαϊκή κουλτούρα είναι ουσιαστικά ένας πόλεμος στο γερμανικό πνεύμα, αφού ο λαϊκός πολιτισμός είναι μόνο το αμέσως ορατό μέρος του συλλογικού πνεύματος.

Ως πρώτο βήμα στην επίθεση στη γερμανική λαϊκή κουλτούρα, οι Αμερικανοί άρχισαν να τους εκπαιδεύουν εκ νέου. Για παράδειγμα, δημιουργήθηκαν προπαγανδιστικές ταινίες (μάλλον «κλιπ») που έλεγαν στους Γερμανούς να μην βαδίζουν και πώς να περπατούν βιαστικά χωρίς να κάνουν πολύ πολεμική εντύπωση. Τελικά τέτοιες προσπάθειες επανεκπαίδευσης κατάφεραν να πείσουν τους Γερμανούς άνδρες να ουρούν καθισμένοι στην τουαλέτα. Οι Αμερικανοί δεν πλημμύρισαν αμέσως τη Γερμανία με ταινίες του Χόλιγουντ (όπως έκαναν στη Γαλλία σε μια προσπάθεια να εκτοπίσουν τους Γάλλους ανταγωνιστές), ίσως επίσης επειδή τα στούντιο της UFA στο Βερολίνο παρήγαγαν δημοφιλείς ταινίες σύμφωνα με παρόμοιες ιδέες, με πρωταγωνιστές του κινηματογράφου που ήταν πολύ περισσότεροι δημοφιλείς από οποιονδήποτε άλλον στις ΗΠΑ. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, το γερμανικό κοινό συνέχισε να συρρέει σε ταινίες που γύρισαν Γερμανοί σκηνοθέτες όπως ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, ο Βέρνερ Χέρτζογκ και ο Βιμ Βέντερς. Τα γερμανικά τηλεοπτικά κανάλια παρήγαγαν πολλές πολύ δημοφιλείς σειρές όπως το Derrick , οι οποίες εξήχθησαν με επιτυχία ακόμη και σε μακρινά μέρη όπως η Κίνα.

Αμέσως μετά τον πόλεμο, οι Γερμανοί ήταν πολύ απασχολημένοι με το να καθαρίσουν τα ερείπια των βομβαρδισμένων πόλεων τους και να πάρουν πίσω τη ζωή τους προκειμένου να αναπτύξουν οποιοδήποτε ενδιαφέρον για την αμερικανική μουσική και τον αγγλικό στίχο. Αντίθετα είχαν όνειρα. Σχετικά με τα μακρινά μέρη όπου η ζωή ήταν εύκολη και όπου ο ήλιος έλαμπε, όπως το Tampico στο Μεξικό, όπως στο Schlager του 1946 («άφθονο ποτό καθημερινά, κάθε άνδρας έχει τρεις γυναίκες και μπορεί να αντέξει οικονομικά να χτίσει ένα σπίτι». Για πολύ καιρό, οι Γερμανοί ονειρευόντουσαν τέτοια μέρη και μέχρι τη δεκαετία του 1960 προσπαθούσαν να τα βρουν ειδικά στην Ιταλία, όπως γύρω από τη λίμνη Garda, κατά τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Η αμερικανική μουσική δεν έγινε ο κανόνας στη Γερμανία μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Μερικές φορές ήταν ακόμη και το αντίστροφο, όπως όταν ο Αμερικανός Gus Backus το 1962 έγινε Γερμανός σταρ της μουσικής Schlager, τραγουδώντας φυσικά γερμανικούς στίχους. Αυτό από μόνο του ήταν ένα ισχυρό μήνυμα για το πόσο ελκυστικές ήταν η γερμανική γλώσσα και κουλτούρα. Μαζί με τον Backus, υπήρχαν Ιταλοί, Ισραηλινοί, Έλληνες, Κροάτες, Ολλανδοί, Γάλλοι, Βέλγοι και Τσέχοι τραγουδιστές που τραγούδησαν την Schlager στα γερμανικά και τους καλωσόρισε ένα ευγνώμον κοινό. Αυτό δεν ισχύει πλέον τώρα που η μουσική και η λαϊκή κουλτούρα έχουν γίνει σχεδόν πλήρως αγγλοποιημένες.

Εκτός από τη μουσική, για μεγάλο χρονικό διάστημα τα γερμανικά αθλήματα απολάμβαναν ευρεία δημοτικότητα και οι διεθνείς επιτυχίες από Δυτικογερμανούς, Ανατολικογερμανούς και εξολοκλήρου Γερμανούς αθλητές, αθλήτριες και αθλητικές ομάδες που διέγειραν τη δημοκρατία και το έθνος και ενίσχυαν μια ορισμένη αίσθηση γερμανικότητας. Το 1954 η γερμανική εθνική ομάδα ποδοσφαίρου (ποδόσφαιρο) κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο νικώντας τη διάσημη ουγγρική ομάδα. Πάντα υποψιαζόμουν ότι κάπου ψηλά στην ιεραρχία είχε ληφθεί η απόφαση να αφήσουμε τη Γερμανία να κερδίσει. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος, εκτός από μια νίκη στον πόλεμο (που είχε ξεφύγει δύο φορές από τη Γερμανία), για να αποκατασταθεί η εθνική αυτοεκτίμηση ή τουλάχιστον να απαλύνει τον πόνο. Το 1974 η εθνική ομάδα της Δυτικής Γερμανίας κέρδισε ξανά το Παγκόσμιο Κύπελλο όταν το τουρνουά διοργανώθηκε στη Γερμανία. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη, η ενωμένη γερμανική ομάδα (τόσο της ΟΔΓ όσο και της ΛΔΓ) τερμάτισε στην τέταρτη θέση, με ρεκόρ 12 χρυσών μεταλλίων. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ το 1976, οι ομάδες FRG και GDR μαζί τερμάτισαν στην πρώτη θέση με 50 χρυσά μετάλλια και συνολικά 129 μετάλλια. Έκτοτε, η Γερμανία έπεσε στη γενική κατάταξη των μεταλλίων, καταλαμβάνοντας μόλις την 9η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 (2021). Στο ποδόσφαιρο, η εθνική ομάδα (Δύσης)-Γερμανίας κέρδισε το πρωτάθλημα UEFA (Ευρωπαϊκό) μόνο τρεις φορές σε μέχρι στιγμής δεκαοκτώ τουρνουά. Η σημερινή εθνική ομάδα της Γερμανίας, κάποτε στις στιγμές της μεγαλύτερης δόξας της, αποτελούμενη αποκλειστικά από πραγματικούς Γερμανούς, έχει έναν Τούρκο αρχηγό και μισή ντουζίνα «μαύρους» Γερμανούς. Για πολλούς γηγενείς Γερμανούς είναι μάλλον δύσκολο να ταυτιστούν με μια τέτοια εθνική ομάδα. Ωστόσο, είναι μια πιστή αντανάκλαση ενός πληθυσμού του οποίου το 30% έχει «μεταναστευτικό υπόβαθρο».

 "Αυτές οι φρικαλεότητες: Εσύ φταις!" – μια αφίσα που παρουσιάζει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στον γερμανικό πληθυσμό. Το κείμενο κατηγορεί τους Γερμανούς στο σύνολό τους ότι δεν έκαναν τίποτα όσο διαπράττονταν φρικαλεότητες... ( Γερμανική συλλογική ἐνοχή ) 

Η καταστροφική επίθεση στη Γερμανία δεν θα είχε απτά αποτελέσματα εάν οι Αγγλοαμερικανοί δεν είχαν καταφέρει να ανατρέψουν τη γερμανική συλλογική συνείδηση ​​ή το γερμανικό μυαλό, αν θέλετε. Σφυρηλατώντας συνεχώς τη γερμανική ενοχή για τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και για κάθε πραγματικό ή φανταστικό παράπτωμα σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων, οι Γερμανοί είχαν πειστεί να έχουν ένα αληθινό σύμπλεγμα ενοχής. Αυτό είναι ιδιαίτερα αισθητό μεταξύ των Γερμανών millennials και της γερμανικής γενιάς Z. Σε αντίθεση με τους ομολόγους τους από αλλού στην Ευρώπη, αυτοί οι νεαροί Γερμανοί σχεδόν σπάνε κάτω από το βάρος των ενοχών τους. Είναι τόσο ενοχοποιημένοι που δεν μπορούν καν να υποστηρίξουν κανένα αστείο σε αυτά τα θέματα, όσο αθώα κι αν είναι. Κανείς από αυτούς δεν μπορεί να κατανοήσει την ιδέα ότι δεν είναι απολύτως υπεύθυνος για τις πραγματικές ή φανταστικές πράξεις των παππούδων και των προπαππούδων τους. Προσθέστε σε αυτό το γεγονός μεταξύ αυτών των νεότερων γερμανικών γενεών, η εγρήγορση, το κλίμα και η τρέλα των φύλων έχουν ριζώσει πιο σταθερά από οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη, και είναι προφανές ότι η Γερμανία οδεύει προς το τέλος της.

Επιπλέον, με μια κυβέρνηση που αποτελείται από ανίκανους, ηλίθιους και προδότες που εκτελεί πιστά εντολές από την Ουάσιγκτον, είναι προφανές ότι η Γερμανία γίνεται γρήγορα το αντίθετο της χώρας που ήταν κάποτε. Ακόμα και τα τρένα δεν κινούνται πλέον στην ώρα τους!

Μετά από δύο πολέμους και περίπου έναν αιώνα δολιοφθοράς, οι Αγγλοσάξονες κατάφεραν επιτέλους να κερδίσουν τη Γερμανία. Η προτροπή του Theodore W. Kaufman το 1941 έχει σχεδόν πραγματοποιηθεί : Η Γερμανία πρέπει να αφανισθεί! 

Ἁπό : unz.com

Θά μποροῦσα νά γράψω πολλά σχετικῶς μέ τό σχέδιο ἀφανισμοῦ τῆς Γερμανίας. Ὅμως ἄν κανείς ᾿δεῖ τό θέμα Γερμανία ἀπό τήν Ἱστορική της διαδρομή ἴσως διαπιστώσει πώς δέν εἶναι ἁπλῶς ἡ Γερμανία ἡ οὐσία ἀλλά κάτι πιό βαθύ. Νομίζω ὅτι ἔχουμε κατά καιρούς ἀναφερθεῖ πολλάκις στήν δημιουργία τῶν ἐθνῶν τῆς Γαλλίας, Γερμανίας καί Ἀγγλίας καί τόν συνδετικό κρῖκο πού τίς ἐνώνει : ἕνας Ἰωσήφ ! 

Ἄγγλοι,Γάλλοι,Γερμανοί καί στήν κορυφή ὁ Ἰωσήφ ! ! !

Ἐπίσης πολλάκις ἔχομε ἀναρωτηθεῖ, δίδοντας κάποιες ἀπαντήσεις, ἴσως ὄχι τόσο οὐσιαστικές ( ; ) στό γιατί ἐπελέγησαν τά συγκεκριμένα φύλα ( Γότθοι ) ὥστε νά δημιουργηθοῦν τά συγκεκριμένα ἔθνη-κράτη-αὐτοκρατορίες τῆς Κεντρικῆς καί Βόρειας Εὐρώπης. Ἡ σύνδεσις μέ τούς σκανδιναυϊκούς λαούς καί αὐτή φαίνεται νά παίζῃ τόν ῥόλον της. Ἐπίσης σημαντικός κάποιος Ulfilas ( μικρός λύκος στά Γερμανικά ) ὁ ὁποῖος οὐσιαστικῶς ἔπαιξε ἕναν σπουδαῖο ῥόλο στήν ὑπόθεσιν τῶν Γότθων καί τῆς εἰσόδου τους στήν αἴρεσιν τοῦ Ἀρειανισμοῦ. Μέ ἄλλα λόγια στόν ἐπιθετικό τους προσδιορισμό ἀπέναντι στήν Ὀρθόδοξη Βυζαντινή Αὑτοκρατορία. Ἕνας σίγουρος ἐχθρός γιά τό μέλλον. 

Ὁ σύνδεσμος Γερμανίας, Γαλλίας καί Ἀγγλίας ἔπαιζε πάντα τόν ῥόλο του στήν ἱστορική διαδρομή τῆς Εὑρώπης καί πολλάκις τήν καθόριζε οὐσιαστικῶς. Ὅμως ἐνῷ μέ τήν Γαλλία τά πράγματα ἦταν πολύ εὐκολότερα γιά τούς χειραγωγούς τῶν λαῶν καί τῆς διαμόρφωσης τῆς πραγματικότητος, μέ τούς Γερμανούς ἦταν πιό δύσκολα. Τό γιατί τό ἐξηγεῖ μιά χαρά τό ἀνωτέρῳ θέμα. Τά φύλα αὐτά χρησιμοποιήθηκαν καί καθόρισαν μέσῳ τῆς παρουσίας τους ὁλόκληρη τήν ἱστορική πραγματικότητα τῆς γηραιᾶς ἡπείρου, ἀπό τήν Ῥώμη καί την Ἑλλάδα μέχρι τήν Φραγκία καί τήν Ἀγγλία. Ἡ Ἱστορία τῆς Εὐρώπης ἤ πιό σωστά τῆς Δύσεως, προσδιορίζεται ἀπό τά χρόνια τοῦ Καρλομάγνου, γόνου τῆς Μεροβιγγειανῆς δυναστείας ὁ ὁποῖος εἶναι αὐτός πού ἔθεσε τά θεμέλια στόν διαχωρισμο τῆς Εὑρώπης σέ Δὑση καί Ἀνατολή, στόν Καθολικισμό καί τήν Ὀρθοδοξία. 

Σήμερα αὐτή ἡ Εὐρώπη πού καταρρέει ἤ πού βρίσκεται στήν πλευρά τοῦ Κακοῦ εἶναι ἐκείνη ἡ κληρονομιά. Καί τό ὅτι καταστρέφεται ἡ " ἑστία " της, ἡ "σπορά" της, ὁ "γόνος " της δέν πρέπει νά κάνῃ ἐντύπωσιν καθόλου, τοὐλάχιστον σ᾿ἐμᾶς τούς κληρονόμους τῆς Βυζαντινῆς Παραδόσεως καί κυρίως ν᾿ἀντιληφθοῦμε τόν πραγματικό ῥόλο μας καί τόν μόνον σύνδεσμο πού πρέπει νά κρατήσουμε ἄρρηκτο : τήν σχέσιν μας μέ τήν Ἁγία Ῥωσσία. Πολύ γρήγορα θά καταλάβουμε τό ΓΙΑΤΙ .

Περᾶστε ἐπίσης ἀπό ἐδῶ, ἐδῶ, ἐδῶ

Ἡ Πελασγική