" ...μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρᾳ καί παρά θεοῖς καί παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι..." Σωκράτης

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2021

«Ἡ ὑπεράσπιση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας ἀποτελεῖ ἀγώνα ἐθνικῆς ἀντίστασης»

( Συνέντευξις ἀπό τόν Σαράντο Καργάκο,στό περιοδικό Hellenic Nexus,1/06/2016.

Γράφει στήν εἰσαγωγἠ του,τό περιοδικό,διά τῆς δημοσιογρἀφου Μαρίας Λυσάνδρου : 

-Η εσπερίδα της 20ής Μαΐου για την Πρώτη Παγκόσμια Μέρα Ελληνοφωνίας και Ελληνικού Πολιτισμού υπήρξε μια εξαιρετική αφορμή για να συζητηθεί η κρισιμότητα της σταδιακής αποδόμησης της Ελληνικής Γλώσσας. «Η υπεράσπιση της Ελληνικής Γλώσσας αποτελεί αγώνα εθνικής αντίστασης», υποστήριξε εκείνο το βράδυ ο ιστορικός και συγγραφέας Σαράντος Καργάκος. Κι αυτό το ΗΝ δεν μπορούσε να το αφήσει ανεκμετάλλευτο.-

Σαράντος Καργάκος: Οφείλω να σας πω ότι, για το ζήτημα της γλώσσας, πάντα θα υπάρχει μία αντιπαράθεση μεταξύ ανθρώπων που τη θέλουν στατική και ανθρώπων που τη θέλουν δυναμική. Ως τέτοια, φυσικά, εξελίσσεται και ανανεώνεται.

Κατά την περίοδο που ζήσαμε υπό συνθήκες δουλείας, δεν ήταν δυνατόν να έχουμε στοιχειώδη Παιδεία. Έτσι, η γλώσσα μας άρχισε να αναπτύσσεται άναρχα στο στόμα του λαού και μεθοδευμένα στη γραφίδα και τον λόγο κάποιων λογίων που, είτε βρίσκονταν στο εξωτερικό, είτε στον ελλαδικό οθωμανο-κρατούμενο χώρο και πλαισίωναν την Εκκλησία. Έτσι, διαμορφώθηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ένας τύπος Λογίας.

Πριν από την Απελευθέρωση της Ελλάδος, είχε αρχίσει μεταξύ των λογίων μια αντιπαράθεση:από τη μία μεριά ήταν οι αρχαϊστές, με επικεφαλής τον Κοδρικά και άλλους, από την άλλη οι οπαδοί της Κοινής Ελληνικής και, στο ενδιάμεσο, βρισκόταν ο Αδαμάντιος Κοραής, ο οποίος έλεγε; «Να ακολουθήσουμε τη μέση οδό». Με άλλα λόγια, να στηριχθούμε πάνω στην κοινώς λαλουμένη, δηλαδή τη Δημοτική, αλλά να την καθαρίσουμε από τα ξένα γλωσσικά στοιχεία, τα οποία, κατά κύριο λόγο, ήταν τουρκικά, αρβανίτικα, βλάχικα κ.λπ.

Όταν αρχίζει η Επανάσταση, διαπιστώνουμε ότι τα επίσημα κείμενα των αγωνιστών του '21 διαθέτουν μια γλωσσική απλότητα. Ακολουθούν, δηλαδή, κάποιους κανόνες γραμματικής της Λογίας, αλλά ο λόγος είναι απλός και κατανοητός, όπως απαντάται στα Συντάγματα, τα οποία ψηφίστηκαν σε όλη τη διάρκεια της Ελληνικής Επαναστάσεως.

Μετά την Απελευθέρωση συνέβη κάτι τρομακτικό, το οποίο δεν έχει εκτιμηθεί στον βαθμό που πρέπει: Ο Γερμανός ιστορικός, ο Φαλμεράιερ, διατυπώνει την περίφημη θεωρία του ότι οι νεότεροι Έλληνες δεν προέρχονται από τους αρχαίους Έλληνες, αλλά είναι απόγονοι Αλβανών, Σλάβων, Αβάρων κ.λπ.Μας έπιασε λοιπόν ένας πανικός, που τον θεωρώ,, κατά κάποιον τρόπο, δικαιολογημένο. Τότε, με τον Παναγιώτη Σούτσο, έπεσε το σύνθημα: «Επιστροφή στην Αρχαία Ελλάδα»,προκειμένου να αποδείξουμε ότι είμαστε απευθείας απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων.

Στην πρόοδο του χρόνου, διαμορφώθηκε φυσικά και η νεότερη ελληνική λογοτεχνία, η οποία είχε περισσότερο καθαρευουσιάνικο χαρακτήρα, αλλά δεν έλειπε και ο λόγος της Δημοτικής.

Στην πορεία, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδος υιοθετεί τις απόψεις των λεγόμενων δημοτικιστών και γίνεται υπέρμαχος της Δημοτικής. Οι αντίπαλοι της Δημοτικής θεωρούσαν ότι το να τη χρησιμοποιεί κάποιος αποτελεί εθνική προδοσία.Έτσι, όταν φθάσαμε σε δύσκολες καταστάσεις, όπως ήταν η μετεμφυλιακή περίοδος, όποιος ήταν οπαδός της Δημοτικής, όπως η ταπεινότητα μου όταν ήμουν μαθητής, εθεωρείτο «μίασμα», «ΕΑΜοβούλγαρος» και άλλοι τέτοιοι χαρακτηρισμοί που δίνονταν εκείνη την εποχή.

Παρ' όλα αυτά, άρχισε σιγά-σιγά να διαμορφώνεται μία κατεύθυνση. Η Γραμματική του Τζαρτζάνου, της Νεοκαθαρεύουσας, προσέφερε πάρα πολλές λύσεις. Θα μπορούσαμε, με βάση αυτή τη Γραμματική, να έχουμε προχωρήσει απρόσκοπτα. Αλλά έρχεται η δικτατορία, η οποία κακοποιεί την Καθαρεύουσα. Μετά τη δικτατορία έρχεται η λεγόμενη «μεταπολιτευτική περίοδος», που κακοποιεί τη Δημοτική.

Δεν είχαμε μια Δημοτική εξελιγμένη και εκλεπτυσμένη. Είχαμε μια χοντροκομμένη Δημοτική, έναν λαϊκιστικό λόγο, μέσα στον οποίο άλλαζαν ακόμα και καθιερωμένες εκφράσεις. Ασφαλώς θυμάστε εκείνα τα «βασικά», τα «κάθετα», τα «προηγούμενα» κ.λπ. Μην τολμήσουμε να πούμε επίρρημα σε -ως! Η φράση «θα συναντηθούμε στις 8 ακριβώς» χαλούσε. Έπρεπε να λέμε «ακριβά». Ακριβά μπορεί να κοστίζει ένα ρολόι, αλλά για να είναι η ώρα σωστή, λέμε «Το ρολόι δείχνει 8 ακριβώς»!

Έτσι φτιάχτηκε μία ατσούμπαλη Δημοτική, η οποία άρχισε να περνά σιγά-σιγά στα σχολεία. Και άνθρωποι, οι οποίοι ουδέποτε είχαν ασχοληθεί με τη Δημοτική, προκειμένου να πάρουν προοδευτική ταυτότητα, άρχισαν να γράφουν σε μία Δημοτική που, ουσιαστικά, αποτελούσε υπονόμευση της Δημοτικής.

Όσοι υπερασπίζαμε τη Δημοτική, σε δύσκολους καιρούς, βρεθήκαμε σε αμηχανία. Διότι ναι μεν θέλαμε τη Δημοτική, αλλά δεν θέλαμε τον εξοβελισμό της Καθαρεύουσας και, πολύ περισσότερο, των Αρχαίων.Στη λεγόμενη «Καθαρεύουσα» έχουν γραφτεί μνημειώδη κείμενα, που αποτελούν τεράστιο πνευματικό κεφάλαιο της νεότερης Ελλάδος. Εννοώ έναν Παπαδιαμάντη, έναν Βιζυηνό, έναν Σαρίπολο, έναν Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο και πολλούς άλλους.

...σήμερα, ένα παιδί δεν μπορεί να διαβάσει Κάλβο. Ο Κάλβος έχει περάσει πλέον στο περιθώριο.

Σε μια προσωπική συνάντηση που είχα με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον είχα προειδοποιήσει: «Θα έρθει ο καιρός, κύριε Πρόεδρε, που ακόμα και τα δικά σας λόγια θα είναι ακατάληπτα από τις καινούργιες γενιές». Αυτή τη στιγμή, τα νέα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν, όχι τον Επιτάφιο που έγραψε ο Θουκυδίδης, αλλά ούτε τον Επιτάφιο που μετέφρασε ο Ελευθέριος Βενιζέλος! Ο λόγος του Τρικούπη, ο λόγος του Ελευθερίου Βενιζέλου, για να σταθούμε σε κάποιους παλαιούς, καθίσταται ακατάληπτος.

Από εκεί και πέρα, όλοι έγιναν κουρείς στου Κασίδη το κεφάλι. Είχαμε δεκατρείς εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, που κατέληξαν όλες σε απορρυθμίσεις. Ανάμεσά τους, η αντισυνταγματική καθιέρωση του λεγόμενου «μονοτονικού». Αυτό έγινε ένα βράδυ, μετά τα μεσάνυχτα, χωρίς να περάσει ως επίσημη πρόταση νόμου, αλλά σαν ένα παραρτηματάκι κάποιου άλλου νόμου - κάπως σαν να θέλαμε να αφαιρέσουμε ένα αγκαθάκι από το δάχτυλο του ποδιού μας, και όχι σαν να επρόκειτο γι' αυτό το τεράστιο θέμα.

Έτσι γίνεται: μετά τα μεσάνυχτα, κατά παράβαση Συντάγματος, από τριάντα νυσταλέους βουλευτές...

Πιστεύω ότι όλα αυτά ξεκίνησαν από μία στρεβλή αντίληψη που είχε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ότι έπρεπε τάχα η γλώσσα να απλοποιηθεί εν όψει της εντάξεως μας στην Ευρώπη. Προκειμένου να μπούμε στην Ευρώπη, ήταν προτιμότερο να μαθαίνουμε Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά, αντί να μαθαίνουμε Αρχαία Ελληνικά. Βεβαίως, ο άνθρωπος είχε και το πλέγμα του επαρχιώτη και πίστευε ότι με την ξένη γλώσσα γινόμαστε περισσότερο Ευρωπαίοι. Το αποτέλεσμα το εισπράττουμε σήμερα.

Σήμερα οι νέοι δεν μπορούν να καταλάβουν λέξεις και εκφράσεις του τρέχοντος λόγου της περασμένης εικοσαετίας. Εάν παρατηρήσετε το επίπεδο γραφής των σημερινών εφημερίδων, σε σύγκριση με το ύφος των εφημερίδων πριν από τριάντα χρόνια, βλέπετε μια τεράστια διαφορά. Ο αμερικανικός γλωσσικός ιμπεριαλισμός εισβάλλει στη γλώσσα μας.Θα μου πείτε «αυτό συνέβαινε πάντοτε», οι γλώσσες αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία. Άλλο πράγμα, όμως, το να συγκοινωνείς (να παίρνεις και να δίνεις), και άλλο το να υφίστασαι ένα γλωσσικό τσουνάμι.

Προσέξτε τα τοιχογραφήματα, τα γκράφιτι, που υπάρχουν σε όλους τους τοίχους του ελλαδικού χώρου: όλα είναι γραμμένα στην Αγγλική, εκτός από κάποιες πολύ χυδαίες φράσεις που εκφράζουν τα νέα αθλητικά ιδεώδη...

Το 1996, σε μία εισήγηση που έκανα στο μεγάλο συνέδριο που οργάνωσε τότε το Γλωσσολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, επέλεξα ως θέμα το ακόλουθο: «Οι προοπτικές της Ελληνικής στον 21ο αιώνα». Εκεί έκανα τη διαπίστωση ότι θα έρθει κάποια στιγμή, που τα παιδιά θα μιλούν μία καινογλώσσα(με -αι-, δηλαδή μια νέα γλώσσα)...

...και με έψιλον... Μια «άδεια γλώσσα», την οποία ονόμασα τότε greeklish. Ίσωςνα ακουγόταν για πρώτη φορά αυτός ο όρος. Σήμερα, τα greekllsh πάνε να γίνουν επίσημη γλώσσα των παιδιών, με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Αυτή η κατάσταση μας οδηγεί σε κάτι που έχω δώσει ως τίτλο σε δύο βιβλία μου: το 1983, συγκεκριμένα, εξέδωσα ένα βιβλίο, με τίτλο Αλαλία, ήτοι το Σύγχρονο Γλωσσικό μας Πανόραμα, όπου χαλούσα την ατμόσφαιρα ευεξίας των ανθρώπων εκείνων που πίστευαν ότι, πλέον, από γλωσσική άποψη, πηγαίνουμε μια χαρά. Με το βιβλίο αυτό υποδείκνυα ότι πηγαίνουμε κατά κρημνών. Το 1992, εκδίδω ένα βιβλίο με τίτλο Αλεξία: Γλωσσικό Δράμα με Πολλές Πράξεις, μέσω του οποίου ενισχύω εκείνο που είχα εκφράσει δέκα χρόνια πριν, με καινούργια στοιχεία, διότι το κακό είχε πλεονάσει.

Είχε αρχίσει να μπαίνει πλέον και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής στη ζωή μας. Είχα επιλέξει χαρακτηριστικές εκφράσεις που έδειχναν ότι θα αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε κωδικοποιημένες λέξεις, οι οποίες θα καταστήσουν άναρθρο τον αμύητο, διότι δεν θα καταλαβαίνει τίποτα!

Αυτή τη στιγμή, βλέπω την Ελληνική Γλώσσα να γίνεται μια κρεολή γλώσσα τύπου πίτζιν [είδος γλώσσας που προκύπτει από την ανάγκη επικοινωνίας ανθρώπων που ανήκουν σε διαφορετικές εθνότητες και δεν γνωρίζουν ο ένας τη γλώσσα του άλλου. Περιλαμβάνει στοιχεία διαφόρων γλωσσών, ακόμα και χειρονομίες] και, αν δεν ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα, δεν ξέρω τι θα συμβεί μετά από μία δεκαετία.

Δεν υπάρχει προστασία για την Ελληνική. Παρ' ότι υπάρχουν νόμοι για την προστασία της, δεν εφαρμόζονται.Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελούν οι επιγραφές των καταστημάτων και των επιχειρήσεων. Εάν διασχίσετε τη λεωφόρο Κηφισίας, φτάνοντας μέχρι την πλατεία Συντάγματος, και αρχίσετε να μετράτε ελληνικές επιγραφές στα δάχτυλα των δύο χεριών σας, θα σας περισσέψουν δάχτυλα...

Κάποιοι που χρησιμοποιούν τις αγγλόγλωσσες επιγραφές, μου έχουν πει ότι, αν έχει κανείς ελληνική επιγραφή, θα θεωρηθεί ότι δεν διαθέτει ποιοτικό προϊόν! Δηλαδή, αν εγώ βάλω στο κατάστημά μου μια αγγλική επιγραφή, τα προϊόντα που προσφέρω αναβαθμίζονται αυτομάτως!

Κι έτσι, φθάνουμε σε όλες αυτές τις βαρβαρογραφίες, τις οποίες βλέπουν οι ξένοι και γελούν. Κι έχω παρατηρήσει και κάτι άλλο: οι καλλιεργημένοι ξένοι φωτογραφίζουν τις ελληνικές επιγραφές.

Όπως μου είπε χαρακτηριστικά ένας ελληνομαθής Ολλανδός: «Εσείς δώσατε τη γραφή, ώστε να διαμορφωθεί η λατινογράμματη.

Η λατινογράμματη γραφή είναι η γραφή των Χαλκιδέων, το Ευβοϊκό Αλφάβητο. Από την άλλη μεριά, μέσω του Κυρίλλου και του Μεθοδίου μεταφέρεται η μεγαλογράμματη γραφή (που χρησιμοποιούσαν τον Μεσαίωνα), στους χώρους της Ανατολής.

Οι μεν Σλάβοι χρησιμοποιούν την Κυριλλική, που προέρχεται από τη μεγαλογράμματη ελληνική γραφή, οι δε Δυτικοευρωπαίοι χρησιμοποιούν το ευβοϊκό αλφάβητο, όπως το διαμόρφωσαν οι Ετρούσκοι και οι Ρωμαίοι. Δηλαδή,εμείς που δώσαμε γραφή και στους Ανατολικούς και στους Δυτικούς, εγκαταλείπουμε τώρα τη δική μας και ακολουθούμε το παράδειγμα του Κεμάλ;

Ο γλωσσικός μας δάσκαλος είναι ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος καταργεί την αραβική γραφή και εισάγει μια λατινόμορφη γραφή, για να αποσυνδεθεί από την αραβική και ισλαμική παράδοση. Εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να αποσυνδεθούμε από τα Αρχαία μας Ελληνικά, διότι είναι ο μεγαλύτερος πνευματικός πλούτος - όχι μόνο για εμάς, αλλά για ολόκληρη την Ανθρωπότητα.

Πάει σχεδόν μία εικοσαετία που έχω να ακούσω πολιτικό να χρησιμοποιεί φράση στα Αρχαία Ελληνικά. Τόσο μίσος για τις λόγιες μορφές της γλώσσας;

Δεν γνωρίζουν αρχαία ελληνικά,οι νέες γενιές. Τα παιδιά κολυμπούν σε μία θάλασσα αγνοίας, αφού στο σχολείο, αλλά και στα ΜΜΕ, τους προσφέρουν πιάτα αμαθείας. Το πιο διαδεδομένο φαγητό στη σημερινή Ελλάδα είναι η αμάθεια. Η νέα γενιά τρέφεται με γλωσσικά πίτουρα, όπως οι κότες.

Προ ημερών, συζητούσα με μία κυρία που ήρθε από το Κίεβο, όπου είχε μάθει Αρχαία και Νέα Ελληνικά με τόνους, περισπωμένη και πνεύματα, για να κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στα Νέα Ελληνικά. Η γυναίκα δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί, διότι δεν μπορούσε να καταλάβει πώς είναι δυνατόν να γράφουμε Ελληνικά χωρίς να βάζουμε τόνους και πνεύματα!

Θα μου πείτε ότι όλα αυτά ήταν περιττά στολίδια. Λέμε «μονοτονικό ή πολυτονικό;». Ας είμαστε ειλικρινείς: Πόσους τόνους είχαμε, εκατό; Δύο τόνους είχαμε - την οξεία και την περισπωμένη. Η βαρεία είχε αποσυρθεί από μόνη της. Πόσα πνεύματα είχαμε; Ένα - την ψιλή. Η δασεία είναι σύμφωνο. Είναι δυνατόν οι Γάλλοι να κρατούν το Η(hache), που αντιστοιχεί στη δική μας δασεία, κι εμείς να πετάμε τον δικό μας θησαυρό;

Θα μου πείτε, «Χάλασε ο κόσμος που πετάξαμε τη δασεία;». Βεβαίως! Ακούτε τα παιδιά να λένε «Θα πάμε πενταήμερη». Το παιδί δεν μπορεί να καταλάβει πώς σχηματίζεται η λέξη «πενθήμερη». Όπου να 'ναι, θα αρχίσουμε να ακούμε και άλλα τραγικά: «αντιυπολοχαγός», «απαίμαξη» και ούτω καθ' εξής...

Αυτό που προτείνω είναι το εξής: Πρώτον, να εφαρμοστούν οι υπάρχοντες νόμοι. Να καθιερωθεί υποχρεωτικά η ελληνική επιγραφή, όπως το έκανε ο Πούτιν. Επέβαλε ακόμα και στις πολυεθνικές εταιρείες, τύπου Coca Cola, να χρησιμοποιούν πρώτα τη ρωσική γραφή, και ας βάζουν από κάτω τον λογότυπο στον τύπο που έχει διαμορφωθεί στην ξενική για τους Ρώσους γλώσσα. Το ίδιο ισχύει και στη Βουλγαρία.

Πέρυσι βρέθηκα στην Αρμενία και τη Γεωργία - εκεί έχουν μια περίεργη σκωληκοειδή γραφή. Ρώτησα, λοιπόν, εάν μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος έγινε κάποια σκέψη να καθιερωθεί κι εκεί η λατινική γραφή. Στην Αρμενία με κοίταξαν περίεργα, σαν να έλεγα κάτι εντελώς τρελό. Στη Γεωργία μου είπαν ότι, πράγματι, το εισηγήθηκαν μερικοί, αλλά η εισήγηση αυτή είχε χρονική διάρκεια ενός μηνός.

Κανείς δεν παραιτείται από ιη γλώσσα του - και παραιτηθήκαμε εμείς, οι Έλληνες! Έχω την εντύπωση ότι η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε σαν πειραματόζωο. Από τη στιγμή που οι Έλληνες, που έχουν τη μεγαλύτερη παράδοση γραφής στον ευρωπαϊκό χώρο (μη σταθούμε στην Αρχαία Κυπριακή ή την Αρχαία Κρητική), θα δεχθούν να εγκαταλείψουν τη γλώσσα τους, τότε θα το δεχθούν και οι άλλοι λαοί.

Διότι είναι ψέμα το λεγόμενο «Του Έλληνος ο τράχηλος, ζυγόν δεν υποφέρει!Υποφέρει και παρα-υποφέρει! Δυστυχώς, έχουμε μια πνευματική δουλοφροσύνη.

 Υπάρχει ξενομανία. Κάποτε, λέγαμε ειρωνικώς: «Παπούτσι από τον τόπο σου, κι ας είναι αμερικανικό». Ένας γυμνασιάρχης μεγάλου σχολείου έλεγε: «Θα κουρευθείτε ελληνοπρεπώς a l'americaine»!Φθάσαμε σε σημείο, εάν κάποιος Έλληνας πει κάτι σπουδαίο, να περνά απαρατήρητο. Εάν πρόκειται για ξένο, «Ω, τι σπουδαίο!».

Στο πρώτο μου βιβλίο, Αλαλία, γράφω κάτι που πολλοί ειρωνεύτηκαν: διώξαμε τα Αρχαία Ελληνικά από την πόρτα, αλλά αυτά θα μπουν από το παράθυρο, μέσω των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Όταν είπε ο BillGates το ίδιο πράγμα, μετά από είκοσι χρόνια, είπαν: «Τι εντυπωσιακό!».

Όταν είπα εγώ, ο φουκαράς, ότι «με ro κυνήγι των Αρχαίων Ελληνικών και των λογίων μορφών της γλώσσας θα φθάσουμε σε σημείο να φτωχύνει το μυαλό μας, κι όταν φτωχύνει το μυαλό μας, θα φτωχύνει και η τσέπη μας», με αντιμετώπισαν πάλι ειρωνικώς. Κάποιος πανεπιστημιακός μού είχε διαγνώσει φρενοβλάβεια. Όταν είπε το ίδιο πράγμα η Romilly, ότι η οικονομική κρίση στην Ευρώπη ξεκινά από την πνευματική κρίση των πανεπιστημίων με την κατάργηση ή τον περιορισμό της διδασκαλίας των γλωσσικών σπουδών, είπαμε «Α, είδες τι λέει η Romilly!».

Γι' αυτό, στην πιο πρόσφατη ομιλία μου, έθεσα το ερώτημα: Μήπως θα ήταν σκόπιμο να μας επιβάλει κάποια τρόικα κάποιο γλωσσικό μνημόνιο για να σωθεί η Ελληνική;

Το παιδί δεν μπορεί να εκφραστεί με δικά του λόγια. Η παπαγαλία έγινε η επίσημη μαθητική γλώσσα, και αυτά που μαθαίνουν τα παιδιά παπαγαλία δεν είναι μνημειώδη κείμενα, αλλά κακογραμμένα γονατογραφήματα, όπως τα έχω χαρακτηρίσει. Το παιδί διαβάζει ένα βιβλίο και κατόπιν το αποστηθίζει, ακόμα και στο πανεπιστήμιο.

Τελικά, το ωραιότερο εκπαιδευτικό σύστημα το είχαμε εμείς, λίγο μετά την Κατοχή - τότε που δεν διαθέταμε ούτε γραφική ύλη, ούτε αφθονία βιβλίων. Πηγαίναμε στο σχολείο με μια ψευτοτσάντα, με κάποιο παλιό βιβλίο, αλλά ξέραμε ότι το βάρος του μαθήματος έπεφτε στην παράδοση. Όταν σηκωνόμουν να πω μάθημα, άκουγα τον δάσκαλο να μου λέει: «Πες το με δικά σου λόγια». Αυτό είναι το «άλφα» και το «ωμέγα» της εκπαιδευτικής επιστήμης: το να μπορεί το παιδί να εκφράζεται με δικά του λόγια, διότι έτσι διαμορφώνει δικό του μυαλό.

Παρατηρώ τα νέα παιδιά σε διάφορες εκφράσεις τους -από τις παιδικές, μέχρι τις ερωτοτροπίες. Εκείνο που με στενοχωρεί περισσότερο είναι ότι χάθηκε το φλερτ. Τα παιδιά δεν ξέρουν να φλερτάρουν, να πουν έναν κομψό λόγο. Ακούω καμιά φορά να λένε στο φορητό τηλέφωνο: «Έλα, μωρή!» Χάνεται η ευγένεια του λόγου.

Μια φορά, πλησίασα μια ωραία δεσποινίδα και της είπα: «Δεσποινίς μου, όσο πιο πολύ σας βλέπω, τόσο πιο πολύ πιστεύω στον Θεό». Και μου λέει: «Θεολόγος είστε;».

Τέλος πάντων, η γνώμη μου είναι ότι θα πρέπει κάποτε να σοβαρευθεί ο πολιτικός κόσμος, να δει τον κίνδυνο που διατρέχει η Ελληνική και να πάρει άμεσα μέτρα προστασίας. Και, μια που είχε έρθει ο Πούτιν πρόσφατα, καλό θα ήταν να τον ρωτούσε κάποιος πώς σώθηκε η Ρωσική Γλώσσα... 

(.Ἀπό τήν ἱστοσελίδα τοῦ ἀειμνήστου Φιλολόγου,Ἱστορικοῦ,Συγγραφέως Σαράντου Καργάκου,ἐδῶ.Ἀπέφυγα τίς ἐρωτήσεις τοῦ περιοδικού λόγῳ χώρου. Μπορεῖτε νά τίς διαβάσετε στήν σελίδα τοῦ διαδικτυακοῦ τόπου ὅπου παραπέμπουμε.Τό κείμενο τό ἄφησα ὅπως εἶναι στήν σελίδα καί μέ τονισμένες τίς προτάσεις ὅπως στό πρωτότυπον.  )

Νομίζω πώς εἶναι περιττό νά προσθέσουμε ἤ σχολιάσουμε κάτι. Ὁ ἀείμνηστος Σαράντος Καργάκος εἶναι ἀπολύτως σαφής :  «Ἡ ὑπεράσπιση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας ἀποτελεῖ ἀγώνα ἐθνικῆς ἀντίστασης»

Ἀπό τό βιογραφικό τοῦ Σαράντου Καργάκου,στήν ἱστοσελίδα του,ἐδῶ -σέ πολυτονικό-ἐπιλέξαμε τό τελευταῖο μέρος : 
......


Ἔφυγε ἀπὸ τὴ μάχη στὶς 13 Ἰανουαρίου 2019.
Σὲ ἕνα ἰδιόχειρο σημείωμά του γράφει: 
 
« Δέν θά παραστήσω το
σκληρό ἄντρα. Θά φύγω
μέ ἔνα λυγμό. Ὄχι γιατί
φεύγω ἀπό τή ζωή
ἀλλά γιατί ἀποχωρώ ἀπό 
τή μάχη
 
Μετὰ τὸν θάνατό του ἐκδόθηκε Ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση τοῦ 1821 (3 τόμοι).


Ἡ Πελασγική

3 σχόλια:

  1. Χωρις να ειμαι ειδικος θα πω την γνωμη μου....... Η μεγαλογραμματη γραφη χωρις σημεια στιξης και χωρις κενα ειναι ως γνωστον η γραφη των Αρχαιων Ελληνων.Γυρω στον τριτο αιωνα πχ απ οτι ξερω μπηκαν τα σημεια στιξης( για να μαθουν τα Ελληνικα οι βαρβαροι γραφει καπου ο Κριαρας ) και περιπου στον 8ο-9ο αιωνα μχ δημιουργηθηκε η μικρογραμματη γραφη απο καλογερους που αντεγραφαν τα αρχαια κειμενα. Ειπωθηκε οτι αυτο συνεβει για λογους οικονομιας χωρου στις δυσευρετες και ακριβες περγαμηνες αλλα στη πορεια εξελιχθηκε πιστευω αποδομητικα οσον αφορα την ευκρινεια και την καθαροτητα της γλωσσας.Αφου η πολυπλοκοτητα (κεφαλαια, μικρα και σημεια στιξης) κατεστησαν το κειμενο δυσλειτουργικο και τελετουργικο πιο πολυ παρα ουσιαστικο!!! Θελω να πω οτι ο γραπτος λογος με τα τοσα "αξεσουαρ" βαρυνε παρα πολυ και εγινε προνομιο των λιγων και των λογιων ενω στην αρχαιοτητα δεν συνεβαινε κατι τετοιο αφου η γραφη ηταν μεγαλογραμματη, ενιοτε βουστρηφηδον, χωρις κενα και χωρις σημεια στιξης!!Ακριβως γιατι απευθυνονταν σε Ελληνες που δεν χρειαζονταν τα σημεια αυτα ουτε τα κενα αφου ειχαν εξ απαλων ονυχων αμεσα το προνομιο της μουσικοτητας που προσποριζε η προφορικη Ελληνικη!!!Δεν χρειαζονταν δηλαδη τοτε τις μετεπειτα πατεριτσες που ενω εγιναν για λογους κυριως εξαπλωσης της γλωσσας σε μη Ελληνικους πληθυσμους παρεμειναν και κατεληξαν τελικα φραγες στην γραπτη αλλα και στην προφορικη εξελιξη της. Καταληκτικα η απλη καθαρευουσα οπως ειχε καποτε επικρατησει στο Νεοελληνικο κρατος νομιζω οτι θα ηταν η χρυση τομη για το σημερα αφου η αλληλεπιδραση της με την δημοτικη θα ενδυναμωνε κατα πολυ την εκφραστικοτητα της Ελληνικης γλωσσας. Ιδιως η επιδραση των Απαρεμφατων και των Μετοχων θα εξοπλιζε ξανα την γλωσσα μας με την ανυπερβλητη σαφηνεια και ακριβεια που τοσο καταστροφικα απωλεσε με τους υποπτους πειραματισμους!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δέν θέλω νά κάνω ἀνάλυσιν γιά τό ἄν εἶναι ἤ δέν εἶναι χρήσιμα τά μικρά γράμματα,οἱ τόνοι,τά πνεύματα,τά σημεῖα στίξεως,διότι πολύ ἁπλῶς δέν εἶμαι εἰδική ἐπί τοῦ θέματος.Ὅμως αὐτό πού ἔχω νά 'πῶ εἶναι ὅτι καί ὁ ἀείμνηστος Καργάκος πιό πάνω ἀναφέρει :
      «Θα μου πείτε, «Χάλασε ο κόσμος που πετάξαμε τη δασεία;». Βεβαίως! Ακούτε τα παιδιά να λένε «Θα πάμε πενταήμερη». Το παιδί δεν μπορεί να καταλάβει πώς σχηματίζεται η λέξη «πενθήμερη». Όπου να 'ναι, θα αρχίσουμε να ακούμε και άλλα τραγικά: «αντιυπολοχαγός», «απαίμαξη» και ούτω καθ' εξής...»

      Ἀγαπητέ μου Θαλῆ,οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας,ἔγραφαν μέ κεφαλαῖα διότι ἡ γραφή ἦταν στά πρῶτα της στάδια.Τά σημεῖα στίξεως,οἱ τόνοι,τά πνεύματα προσθέτουν στό κείμενο ὄχι βάρος περισσό ἀλλά οὐσία,νόημα,σημασία αὐτῶν πού γράφονται.Σκέψου το...

      Τώρα,μήν ψάχνεις γιά χρυσές τομές.Ὅ,τι ἦταν νά γίνῃ ἔχει γίνη,δυστυχῶς.Χάθηκε ὄχι μόνον πολύτιμος χρόνος ἀλλά τοὐλάχιστον 2 γενεές ἔχουν περάση,πού διδάχθηκαν τήν μαλλιαρή.Τήν πέρασαν στά παιδιά τους καί τό κακό συνεχίζεται ἀκόμη χειρότερα μέσῳ τοῦ διαδικτύου,τῶν κινητῶν κ.τ.λ.

      Μακάρι νά εἶναι δυνατό νά ὑπάρξῃ ἔστω καί ἡ πιό μικρή πιθανότης ν᾿ἀντιστραφοῦν τά πράγματα.Διότι,ὅπως ἔγραψε κι᾿ὁ Διηνέκης :

      ΜΑΧΕΣΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ; ΜΑΧΕΣΑΙ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ !

      Καλησπέρα ἀγαπητέ μου Θαλῆ !

      Διαγραφή
    2. «Πρόσεξε, αγαπητό μου τέκνο, τη γλώσσα όπως την πατρίδα σου. Μια λέξη μπορεί να χαθεί, όπως μια πόλη, όπως η χώρα, όπως η ψυχή. Τι γίνεται όμως όταν ο λαός χάνει τη γλώσσα, τη χώρα, την ψυχή του;
      ... Μην πιάνεις ξένη λέξη στο στόμα σου...Ένας λαός που έχει χάσει τις λέξεις του παύει να είναι λαός...Όποτε δύο γλώσσες συναντιώνται και αναμειγνύονται, είναι σαν δυο στρατοί σε μάχη ζωής και θανάτου. Όσο σ’ αυτήν τη μάχη ακούγεται και η μία και η άλλη γλώσσα, η μάχη είναι ισόπαλη. Όταν αρχίζει όλο και περισσότερο και όλο πιο δυνατά ν’ ακούγεται μία από τις δύο, αυτή θα υπερισχύσει. Τελικά ακούγεται μονο μία. Η μάχη έχει ολoκληρωθεί. Έχει εξαφανιστεί μια γλώσσα, έχει εξαφανιστεί ένας λαός...»

      κείμενο του Σέρβου Βασιλιά Στεφάνου Νεμάνια προς τον γιο του στο οποίο περιγράφει την σπουδαιότητα της διατήρησης της εθνικής γλώσσας αναλοίωτης...
      Ὁλόκληρο τό θέμα : https://filosofia-erevna.blogspot.com/2012/06/13.html

      Διαγραφή