Οἱ « προβατόσχημοι λύκοι » πού καταβροχθίζουν τήν Ἀφρική

Η Αφρική ανέκαθεν προσέλκυε τις ευρωπαϊκές δυνάμεις λόγω των τεράστιων πόρων της και του νεαρού πληθυσμού της, ένας λόγος για την αποικιακή εισβολή και εκμετάλλευσή της υπό το πρόσχημα του ανθρωπισμού, με την κωδική ονομασία «εκπολιτιστική αποστολή».

Γράφει ὁ Maxwell Boamah Amofa * 

Η εμπλοκή της Δύσης στην Αφρική για πολύ καιρό επικεντρώνεται στην ανθρωπιστική βοήθεια, παρουσιάζοντας την ήπειρο ως φτωχή. Ωστόσο, κάτω από αυτό το πέπλο συνεργασίας κρύβονται συστημικά ζητήματα που διαιωνίζουν την εξάρτηση και εμποδίζουν την πραγματική πρόοδο. Η ιστορία μας υπενθυμίζει ότι η «γενναιοδωρία» συχνά συνοδεύεται από κρυφά κόστη που καθυστερούν την ανάπτυξη της ηπείρου.

Μια νέα θέση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που ήρθε στο φως τον περασμένο Μάιο είναι ότι η βοήθεια προς τις λεγόμενες φτωχές χώρες στην υποσαχάρια Αφρική και τη Μέση Ανατολή θα πρέπει να συνδέεται με τα στρατηγικά συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Αυτά τα πακέτα [εταιρικής σχέσης] θα ενισχύσουν τη σύνδεση μεταξύ της εξωτερικής δράσης και των εσωτερικών προτεραιοτήτων, όπως η ενεργειακή ασφάλεια, η προμήθεια κρίσιμων πρώτων υλών», δήλωσαν η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής  Ursula von der Leyen και ο Επίτροπος Προϋπολογισμού Piotr Serafin .

Ἡ μέδουσα τῆς Ε.Ε.

Ενώ αυτή η αναπροσαρμογή σηματοδοτεί ένα ρεαλιστικό, αν και αμφιλεγόμενο, νέο βήμα, η ιστορία υποδηλώνει ότι η εμπλοκή της Δύσης με την Αφρική, από τις πρώτες της συναντήσεις, έχει εμπλακεί κυρίως με υλικά και στρατηγικά συμφέροντα, συμπεριλαμβανομένης της εξόρυξης πρώτων υλών και της επιρροής σε κοινωνικοπολιτικές δομές.

Η παλιά ιστορία με καινούργια ρούχα

Η Αφρική ανέκαθεν προσέλκυε τις ευρωπαϊκές δυνάμεις λόγω των τεράστιων πόρων της και του νεαρού πληθυσμού της, ένας λόγος για την αποικιακή εισβολή και εκμετάλλευσή της υπό το πρόσχημα του ανθρωπισμού, με την κωδική ονομασία «εκπολιτιστική αποστολή».

Η εντυπωσιακή ομοιότητα μεταξύ της αποστολής εκπολιτισμού κατά την αποικιακή περίοδο και ορισμένων προγραμμάτων βοήθειας στον 21ο αιώνα υποδηλώνει ένα πράγμα: ότι η βοήθεια συνοδεύεται από ένα πέπλο που πρέπει να αποκαλυφθεί για να φανερωθεί το πραγματικό της κόστος.

Η κατάσταση στο Sahel χρησιμεύει ως ένα οδυνηρό παράδειγμα. Πρόσφατα, η βοήθεια αποσύρθηκε/ανεστάλη από την Μπουρκίνα Φάσο, το Μάλι και τον Νίγηρα, παρά το γεγονός ότι αυτές οι χώρες αντιμετωπίζουν ένοπλους αντάρτες, πολλοί από τους οποίους μπορούν να εντοπιστούν στην εισβολή του ΝΑΤΟ στη Λιβύη το 2011. Αυτό ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της απόφασής τους να διοχετεύσουν την εσωτερική τους κυρίαρχη πορεία προς την ανάπτυξη.

Επαναστάτες Τουαρέγκ περιπολούν κοντά στο στρατόπεδό τους τον Μάρτιο του 2006

Μόνο στον Νίγηρα, η δημοσιονομική βοήθεια της ΕΕ ύψους 500 εκατομμυρίων ευρώ από το 2021 έως το 2024 για την εκπαίδευση, τη διακυβέρνηση και τη βιώσιμη ανάπτυξη, συμπεριλαμβανομένων περίπου 75 εκατομμυρίων ευρώ σε στρατιωτική υποστήριξη, ανεστάλη . Ενώ ο Νίγηρας επωφελήθηκε από αυτήν την αναπτυξιακή και ανθρωπιστική βοήθεια τα προηγούμενα χρόνια, οι κύριοι στόχοι της βοήθειας περιελάμβαναν τον έλεγχο της εξάπλωσης της παγκόσμιας τρομοκρατίας, καθώς και την αύξηση των μεταναστών που επιδιώκουν να εισέλθουν στην Ευρώπη μέσω του Νίγηρα και την προστασία των ευρωπαϊκών συμφερόντων στον τομέα της εξόρυξης.

Όσον αφορά τη μετανάστευση, μετά τη σύνοδο κορυφής ΕΕ-Αφρικής στη Βαλέτα τον Νοέμβριο του 2015, η ΕΕ υιοθέτησε το Ταμείο Καταπιστεύματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Αφρική (EUTF), εστιάζοντας σε αυτό που θεωρούνταν παράτυπη μετανάστευση. Οι αρχές του Νίγηρα στη συνέχεια δελεάστηκαν με χρηματοδότηση από τη Γαλλία και πιέστηκαν πολιτικά να ψηφίσουν έναν περιοριστικό νόμο για την αντιμετώπιση αυτού που θεωρούνταν παράτυπη μετανάστευση, παρά την έντονη αντίσταση του τοπικού πληθυσμού.

Ενώ οι ίδιοι οι Νιγηριανοί δεν είναι γνωστοί για τη μετανάστευσή τους, η πρωτοβουλία αφορούσε μετανάστες που ταξιδεύουν μέσω του Νίγηρα στο δρόμο τους προς την Ευρώπη, λόγω της στρατηγικής του θέσης. Η αντίσταση του λαού, ωστόσο, οφειλόταν κυρίως στο γεγονός ότι η οικονομία της χώρας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τους μετανάστες. Επιπλέον, η πρωτοβουλία δεν συμπεριέλαβε τοπικούς φορείς στην υιοθέτησή της, ενώ ο τοπικός πληθυσμός υφίσταται το κύριο βάρος των επιπτώσεών της, συμπεριλαμβανομένου του περιορισμού της ελεύθερης κυκλοφορίας των Νιγηριανών εντός της χώρας τους, καθώς και εντός της ECOWAS (Οικονομική Κοινότητα των Δυτικοαφρικανικών Κρατών).

Η κατάσταση είναι χειρότερη όσον αφορά άλλα κοινωνικά ζητήματα, όπως η ρύθμιση της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Μετά την ποινικοποίηση της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας στην Ουγκάντα, για παράδειγμα, η Νορβηγία και η Ολλανδία φέρεται να πάγωσαν περίπου 9 εκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια, με τη Δανία να ανακαλεί τη βοήθειά της προς την κυβέρνηση της Ουγκάντα, παρά το γεγονός ότι η χώρα βασίζεται σε αυτήν για το 20% του ετήσιου προϋπολογισμού της. Ούτε καν ένα δάνειο υγειονομικής περίθαλψης από την Παγκόσμια Τράπεζα δεν γλίτωσε.

Όπως υποστήριξε ο Kwame Nkrumah, ο πρώτος πρόεδρος της Γκάνας, η άφιξη της βοήθειας έφερε μαζί της συνθήκες που περιόρισαν τη λήψη πολιτικών αποφάσεων από τις πρόσφατα ανεξάρτητες κυβερνήσεις. Με αυτόν τον τρόπο, οι πρώην αυτοκρατορικές δυνάμεις συνέχισαν να διατηρούν τον έλεγχο των κυβερνήσεων και των προϋπολογισμών των πρώην αποικιών τους.

Η Πρόεδρος Kwame Nkrumah της Γκάνας απευθύνεται στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, Νέα Υόρκη, 23 Σεπτεμβρίου 1960

«Πολύ άνιση» συνεργασία

Από οικονομικής άποψης, η Ευρώπη επωφελείται σημαντικά από τους ορυκτούς πόρους της Αφρικής. Οι εξαγωγές ουρανίου του Νίγηρα προς την ΕΕ αποτελούν βασικό παράδειγμα. Το μετάλλευμα ουρανίου του Νίγηρα αποτελεί περίπου το 25% της προμήθειας που χρησιμοποιείται από τους ευρωπαϊκούς πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής. Ενώ το μεγαλύτερο μέρος του ουρανίου που παράγεται στον Νίγηρα προορίζεται για την ΕΕ, ο κύριος εισαγωγέας του εντός της Ένωσης είναι η Γαλλία, όπου περίπου το 70% της ηλεκτρικής ενέργειας παράγεται από πυρηνική ενέργεια.

Αυτή η εξάρτηση αυξήθηκε μετά το κλείσιμο των τελευταίων 230 ορυχείων στη Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Με αυτήν την πράξη, ο άρρητος υπολογισμός έγινε εμφανής: η ρύπανση του Νίγηρα είναι φθηνότερη από τη ρύπανση της Γαλλίας.

Η Orano, μια γαλλική εταιρεία εξόρυξης που ασχολείται με την εξόρυξη ουρανίου στον Νίγηρα, κατηγορείται εδώ και καιρό για την απελευθέρωση ατμοσφαιρικού αερίου ραδονίου-222, μιας ουσίας που συνδέεται με τον καρκίνο του πνεύμονα, στην πόλη λειτουργίας της, το Arlit. Ευρήματα μελέτης που διεξήχθη το 2000 αποκάλυψαν ότι «τα ποσοστά θνησιμότητας λόγω αναπνευστικής λοίμωξης στην πόλη [εξόρυξης] Arlit στον Νίγηρα είναι περίπου 16,19%, διπλάσια από τον εθνικό μέσο όρο του 8,54%.»

Αυτή είναι μια δορυφορική εικόνα του ορυχείου ουρανίου Arlit στον Νίγηρα από τις 13 Φεβρουαρίου 2013

Ο πρώην υπουργός Ενέργειας του Νίγηρα,Mahaman Laouan Gaya, το 2023 περιέγραψε τη συνεργασία με τη Γαλλία ως «πολύ άνιση». Τόνισε ότι το 2010, ο Νίγηρας εξήγαγε ουράνιο αξίας 3,5 δισεκατομμυρίων ευρώ (3,8 δισεκατομμύρια δολάρια) στη Γαλλία, αλλά ο Νίγηρας έλαβε μόνο 459 εκατομμύρια ευρώ.

Αυτό συνέβη σε μια εποχή που το The Spectacles, ένα μέσο ενημέρωσης με έδρα τη Νιγηρία, ισχυρίστηκε ότι η Γαλλία είχε αγοράσει ουράνιο από τον Νίγηρα στην τιμή των 0,80 δολαρίων/κιλό, πολύ χαμηλότερη από την τιμή αγοράς της εποχής, η οποία ήταν περίπου 200 δολάρια, ενώ η Orano συνέχιζε να αποκτά δυσανάλογο μερίδιο της παραγωγής ουρανίου στον Νίγηρα.

Αυτές οι ενέργειες ανάγκασαν τη στρατιωτική κυβέρνηση του Νίγηρα να εθνικοποιήσει ένα από τα ορυχεία ουρανίου της. «Αντιμέτωπη με την ανεύθυνη, παράνομη και άδικη συμπεριφορά της Orano, μιας εταιρείας που ανήκει στο γαλλικό κράτος, ενός κράτους που είναι ανοιχτά εχθρικό προς τον Νίγηρα από τις 26 Ιουλίου 2023... η κυβέρνηση του Νίγηρα αποφάσισε, με πλήρη κυριαρχία, να εθνικοποιήσει την Somair», δήλωσαν οι αρχές .

Δυτικές ΜΚΟ και ορισμένες ανθρωπιστικές οργανώσεις αποτελούν το μέσο μέσω του οποίου φτάνει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπιστικής βοήθειας στις ακτές της Αφρικής. Δεν είναι ασυνήθιστο να χρησιμοποιούν μέσα ενημέρωσης που παρουσιάζουν παιδιά από την Αφρική που έχουν μεταφερθεί σε άγνωστα χωριά, πολύ πέρα ​​από τις εκτεταμένες αφρικανικές πόλεις, για να υποστηρίξουν στερεότυπα και να απεικονίσουν την ήπειρο ως μια περιοχή που κυριαρχείται από διαφθορά, συγκρούσεις, παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πείνα, φτώχεια και έλλειψη κοινωνικών παροχών.

Αυτές οι αφηγήσεις διατυμπανίζονται εκτενώς από ορισμένες εταιρείες μέσων ενημέρωσης, ενισχύοντας την αντίληψη ότι η Αφρική είναι εξαρτημένη και δυσλειτουργική, κοστίζοντας στην ήπειρο το εντυπωσιακό ποσό των 4,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε διογκωμένες πληρωμές τόκων ετησίως. Οι επενδυτές και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής έχουν αρχίσει να απορροφούν αυτές τις αφηγήσεις. Χαρακτηρίζουν τα δάνεια προς την ήπειρο ως επενδύσεις υψηλού κινδύνου και κατά συνέπεια χρεώνουν υψηλότερα επιτόκια από ό,τι θα υπήρχαν αν η ήπειρος θεωρούνταν οικονομικά και πολιτικά σταθερή, ειρηνική, αξιόπιστη και φιλική προς τους επενδυτές.

Αυτές οι απεικονίσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την τέλεση πιο σκόπιμα στοχευμένων πράξεων δολιοφθοράς. Για παράδειγμα, το 2024, ο David Hundeyin, ένας Νιγηριανός ερευνητικός δημοσιογράφος, φέρεται να απέρριψε μια δωροδοκία που προσφέρθηκε από την Dialogue Earth, μια ΜΚΟ με έδρα το Λονδίνο, για να σαμποτάρει το διυλιστήριο πετρελαίου Dangote στη Νιγηρία. Η κατασκευή της εγκατάστασης είχε χαιρετιστεί ως μια σημαντική πρόοδος για τη βιομηχανία πετρελαίου της Νιγηρίας. Κατατάσσεται πάνω από τα μεγαλύτερα διυλιστήρια της Ευρώπης όσον αφορά την παραγωγή και έχει μειώσει σημαντικά την εξάρτηση της χώρας από τις εισαγωγές πετρελαίου.

Εγκαταστάσεις πετρελαίου στο διυλιστήριο Dangote κατά την τελετή έναρξης στο Λάγος της Νιγηρίας 

«Την περασμένη εβδομάδα έλαβα προσφορά 800.000 Naira (500 δολάρια) από μια διεθνή ΜΚΟ που ονομάζεται Dialogue Earth (παλαιότερα γνωστή ως China Dialogue Trust) για να γράψω ένα άρθρο που ουσιαστικά έλεγε ότι το διυλιστήριο Dangote είναι απαίσιο για το περιβάλλον επειδή κάτι αφορά περιβαλλοντική ανησυχία, κάτι αφορά κλιματική αλλαγή, κάτι αφορά πολιτική ενεργειακής μετάβασης, κάτι αφορά την COP28», κοινοποίησε στην επίσημη σελίδα του στο X.

«Προβατόσχημοι λύκοι»

Ένας από τους εξέχοντες παράγοντες σε αυτό το πρόγραμμα βοήθειας ήταν η Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης των Ηνωμένων Πολιτειών (USAID), ένας οργανισμός που είχε αναλάβει την υποχρέωση εκταμίευσης κεφαλαίων και αναπτυξιακής βοήθειας στις λεγόμενες «αναπτυσσόμενες χώρες», ο οποίος έκλεισε από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ πέρυσι. Η συλλογιστική της οργάνωσης βασιζόταν στην ιδέα του John F. Kennedy, ότι η αμερικανική ασφάλεια συνδεόταν με την οικονομική πρόοδο και σταθερότητα άλλων χωρών.

Ο οργανισμός εκταμίευσε σχεδόν 44 δισεκατομμύρια δολάρια μόνο κατά το οικονομικό έτος 2023. Περίπου 12,1 δισεκατομμύρια δολάρια διατέθηκαν στην Υποσαχάρια Αφρική.

Ωστόσο, παρά την τεράστια οικονομική επένδυση, πολλές χώρες της υποσαχάριας Αφρικής παραμένουν βυθισμένες σε οικονομικές δυσκολίες, μερικές από αυτές, όπως η Νιγηρία, η Μπουρκίνα Φάσο, το Μάλι, ο Νίγηρας και το Τσαντ, κυρίως λόγω των ετών αγώνα κατά των ένοπλων ανταρτών. Παρόλο που τα Ηνωμένα Έθνη έχουν προειδοποιήσει ότι «Αυτά τα χρήματα (χρηματοδότηση τρομοκρατικών ομάδων) μπορούν να προέρχονται από νόμιμες πηγές, για παράδειγμα από επιχειρηματικά κέρδη και φιλανθρωπικές οργανώσεις, ή από παράνομες δραστηριότητες, όπως η εμπορία όπλων, ναρκωτικών ή ανθρώπων, ή οι απαγωγές», λίγα είναι γνωστά για το ποιες φιλανθρωπικές οργανώσεις χρηματοδοτούν τρομοκρατική δραστηριότητα στην Αφρική, μια πράξη για την οποία ο Scott Perry, βουλευτής των ΗΠΑ, πιστεύει ότι η USAID δεν μπορεί να απαλλαγεί από τις ευθύνες.

«Τα χρήματά σας (των Αμερικανών φορολογουμένων) 697 εκατομμύρια δολάρια συν την αποστολή μετρητών, χρηματοδοτούν το ISIS, την Αλ Κάιντα, τη Μπόκο Χαράμ, το ISIS Χορασάν, στρατόπεδο εκπαίδευσης τρομοκρατών. Αυτό χρηματοδοτεί», δήλωσε . Ο Πρόεδρος Τραμπ αναφέρθηκε στην οργάνωση ως « διοικούμενη από κάποιους τρελούς», ενώ ο δισεκατομμυριούχος της τεχνολογίας Έλον Μασκ δήλωσε  «ήρθε η ώρα η εγκληματική υπηρεσία να πεθάνει».

Η Δρ. Arikana Chihombori-Quao, πρώην πρέσβειρα της Αφρικανικής Ένωσης στις ΗΠΑ, ήταν ακόμη πιο ευθύς, αποκαλώντας την υπηρεσία « προβατόσχημους λύκους», οι οποίοι διεξάγουν άνομες δραστηριότητες στην αφρικανική ήπειρο και αποσταθεροποιούν κυβερνήσεις μέσω του «διαίρει και βασίλευε » .

Δρ. Arikana Chihombori-Quao, πρώην πρέσβης της Αφρικανικής Ένωσης στις ΗΠΑ.

Οι δηλώσεις της τόνισαν το γεγονός ότι, ενώ ένα κλάσμα της χρηματοδότησης διοχετεύτηκε στην παροχή βασικών υπηρεσιών, οι πράξεις τους είχαν σε μεγάλο βαθμό πολιτικά κίνητρα, γεγονός που εξηγεί την αδυναμία της να επιφέρει σημαντική βελτίωση στις συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων όπου λειτουργούσε. Οι πολυπλοκότητες που περιβάλλουν το έργο της USAID αντικατοπτρίζουν τη δυσαρέσκεια με αυτό που πολλοί θεωρούν απόκλιση του οργανισμού από τον κατοχυρωμένο σκοπό του. Υποτίθεται ότι συμμετείχε σε πράξεις παραπλανητικής φιλανθρωπίας, εξ ου και η ανάγκη διάλυσής της.

Με λίγα λόγια, το ζήτημα της βοήθειας προς την Αφρική αφορά πρωτίστως το πραγματικό κόστος αυτής της βοήθειας. Οι αφρικανικές χώρες θα πρέπει να επανεκτιμήσουν και ενδεχομένως να καταργήσουν ορισμένα προγράμματα βοήθειας. Η διαδικασία μπορεί να είναι αργή και επώδυνη, αλλά όπως είπε κάποτε ο Thomas Sankara, αλλά « είναι , είτε οι Αφρικανοί παίρνουν σαμπάνια για λίγους είτε ασφαλές πόσιμο νερό για όλους».

φωτό : Συνέντευξη Τύπου του Thomas Sankara, 5 Οκτωβρίου 1983

Ἀπό : swentr.site

* Ο Maxwell Boamah Amofa είναι ερευνητής στο Κέντρο Μεταβατικής Δικαιοσύνης Δυτικής Αφρικής (WATJ) και Συντονιστής Διεθνών Συνεργασιών για την Αφρικανική Ανάπτυξη (IPAD)

Κατά καιρούς ἔχουμε γράψει πολλά ἀνάλογα θέματα, τόσο γιά τούς «προβατόσχημους λύκους » ὅσο και γιά τά λυκόρνια πού δέν ἔχουν σταματήσει αἰῶνες τώρα νά πίνουν τό αἷμα τῆς δυστυχοῦς Ἀφρικῆς. Ἀπό ποῦ νά ξεκινήσῃ κανείς ( βλέπε  Cecil Rhodes, Ernest Oppenheimer  ) καί ποῦ νά τελειώσῃ ( Bernard-Henri Lévy)   ; 

Μπορεῖ ἁπλῶς νά σταθῇ σέ κάτι πολύ, μά πολύ σημαντικό : Στήν συντριπτική τους πλειοψηφία ὅλοι αὐτοί, στήν ὅποια ἀπό τίς δύο κατηγορίες κι᾿ἄν ἀνήκουν, ἔχουν ἕνα κοινό πού λέει πολλά : εἶναι ἑβραῖοι ...

Mackinder καί Φιλελεύθερος Ἰμπεριαλισμός

 Τό μεγάλο σχέδιο τοῦ 20ου αἰῶνος»

Ἡ ἐξουσία τους βασίζεται στήν ἀνθρώπινη ἠλιθιότητα.

Ἡ Κρυφή ἱστορία τοῦ 20ου αἰῶνος

Ὅσο γιά τό παγκοσμίου ἐμβελείας, ἀρχιλυκόρνιο Bernard-Henri Lévy, εἶναι τόσα πολλά ! Ἐδῶ ὅλα 

Ἡ Πελασγική

Mackinder καί Φιλελεύθερος Ἰμπεριαλισμός ( μέρος α΄)

Ο μυστικός μηχανισμός πίσω από την αγγλοαμερικανική υπεροχή

Ο Pierre-Antoine Plaquevent αποκαλύπτει πώς μια κρυφή βρετανική ελίτ σχεδίασε την παγκόσμια δύναμη.

Η Βρετανία Κυβερνά τα Κύματα του Nicholas Habbe (1876)

Γράφει ὁ Pierre-Antoine Plaquevent

Η επιρροή του Halford Mackinder στην ανάπτυξη των αγγλοαμερικανικών γεωπολιτικών αντιλήψεων—, μαζί με εκείνες των ηπειρωτικών αντιπάλων τους, είναι γνωστές και ευρέως αναγνωρισμένες. Αντίθετα, οι δεσμοί του Mackinder με τα αγγλοαμερικανικά ολιγαρχικά δίκτυα τονίζονται λιγότερο συχνά. Ωστόσο, αυτή η πτυχή είναι απαραίτητη για την κατανόηση της επιρροής και του ρόλου του Mackinder στη διαμόρφωση μιας γεωπολιτικής που προσπαθούσε να εξισορροπήσει τον κοσμοπολιτισμό με τον ιμπεριαλισμό.

Μια πολιτική γεωγραφία, με άλλα λόγια, που κρατά την αγγλοαμερικανική σφαίρα πρέπει να μετριάσει τον παγκοσμιοποιητικό ιδεαλισμό μέσω του ιμπεριαλιστικού ρεαλισμού, προκειμένου να διατηρήσει τον ρόλο της ως οδηγός και οργανωτής των παγκόσμιων υποθέσεων, παρά τις αλλαγές και τις κρίσεις που περιοδικά συγκλονίζουν το παγκόσμιο σύστημα.

Ο Mackinder άρχισε να διδάσκει στην Οξφόρδη το 1887. Το 1899 διορίστηκε διευθυντής της Γεωγραφικής Σχολής της Οξφόρδης. Μετά από μια πολιτικο-επιστημονική αποστολή στην Κένυα—, ένα βρετανικό προτεκτοράτο— επέστρεψε στη Βρετανία και ξεκίνησε μια πολιτική καριέρα μεταξύ των Φιλελεύθερων-Ιμπεριαλιστών (“Limps”).

Το 1904, ο Halford Mackinder έγινε διευθυντής του σημαντικού London School of Economics, που ιδρύθηκε το 1895 από τέσσερα μέλη της Fabian Society: τον Sidney Webb και τη σύζυγό του Beatrice Webb, Graham Wallas, και τον George Bernard Shaw.

 Ἀπό τήν Φαμπιανή Ἑταιρεία μέχρι τίς σημερινές ἡγεσίες,ἕνας δρόμος,ἕνας στόχος ! Ὅλες οἱ δημοσιεύσεις μας γιά την Fabian Society, ἐδῶ 

Η Fabian Society ήταν ένας από τους πολιτικούς συλλόγους με τη μεγαλύτερη επιρροή στη βρετανική αυτοκρατορική ελίτ εκείνη την εποχή. Ελίτ-σοσιαλιστική στον προσανατολισμό, η επιρροή της Εταιρείας εκτείνεται μέχρι σήμερα. Πολλοί εξέχοντες παγκοσμιοποιητές σπούδασαν στο London School of Economics. Ο Τζορτζ Σόρος είναι ένα διάσημο παράδειγμα.Εκτός από τη θητεία του ως διευθυντής του LSE, ο Mackinder ήταν επίσης τακτικός ομιλητής στα δείπνα του Coefficients Club.

Το Coefficients Club ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1902 με πρωτοβουλία των Fabians Beatrice και Sidney Webb. Οι Webbs διέθεταν ένα τεράστιο πολιτικό δίκτυο και οι Συντελεστές σύντομα συμπεριέλαβαν στις τάξεις τους προσωπικότητες με επιρροή της βρετανικής ελίτ, όπως ο Sir Edward Gray, ο Lord Haldane, ο Bertrand Russell, H. Wells και Leo Amery. Ένα είδος στενού κύκλου της Fabian Society, οι Συντελεστές συγκέντρωσαν από το 1902 έως το 1908 μια ντουζίνα προσεκτικά επιλεγμένα μέλη, στόχος των οποίων ήταν να συζητήσουν τα απαραίτητα μέσα για την ανακαίνιση και τον αποτελεσματικό μετασχηματισμό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας απέναντι στους στρατηγικούς ανταγωνιστές και τα εσωτερικά δομικά προβλήματα που είναι εγγενή στην πιο εκτεταμένη αυτοκρατορία του κόσμου.

Ο H. G. Wells περιγράφει αυτό το κλαμπ στο μυθιστόρημά του The New Machiavelli, μια αυτοβιογραφική μυθοπλασία στην οποία προσφέρει μια ρομαντική αφήγηση της εμπειρίας του στην Fabian Society και στα βρετανικά δίκτυα επιρροής. Στο μυθιστόρημα, μετονομάζει σημαντικά το Coefficients Club σε Κύκλος Πενταγράμμου.

Ο Mackinder συμμετείχε στους Συντελεστές ως εκπρόσωπος της φιλελεύθερης-ιμπεριαλιστικής τάσης της τρέχουσας —που υποστήριζε τη βρετανική αυτοκρατορική πολιτική, ενώ ζητούσε επίσης κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Αυτή η σύγκλιση απεικονίζει την ευθυγράμμιση απόψεων και συμφερόντων μεταξύ των φιλελεύθερων, αυτοκρατορικών και σοσιαλιστικών (early Labour) τομέων της βρετανικής ολιγαρχίας εκείνη την εποχή.

Ας αναφέρουμε τον καθηγητή Bernard Semmel, έναν από τους κορυφαίους ειδικούς του πολιτικού ρεύματος με επιρροή που αντιπροσώπευε ο Φιλελεύθερος-Ιμπεριαλισμός στον αγγλοσαξονικό κόσμο πριν από έναν αιώνα. Το ακόλουθο απόσπασμα συνοψίζει την ατμόσφαιρα γύρω στο 1900:

Το 1900, εν μέσω του πολέμου των Μπόερ, προκηρύχθηκαν γενικές εκλογές και ο Mackinder διεκδίκησε το Warwick ως Φιλελεύθερος. Ήταν υπέρ του πολέμου, αλλά οι Ριζοσπάστες και το μεγαλύτερο μέρος των φιλελεύθερων κομματικών οργανώσεων σε όλη τη χώρα ήταν αντίθετοι σε αυτόν. Ο Mackinder ηττήθηκε. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές αποξενώνονταν όλο και περισσότερο από το κύριο σώμα του Φιλελευθερισμού και, στα μέσα του 1901, Ο Rosebery έκανε μια ομιλία στο Liberal City Club, κάτι που έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός επρόκειτο να οργανώσει ένα νέο κόμμα, ένα μέρος που είχε υποδείξει θα καθιστούσε την ‘national efficiency’ στόχο του. Οι ηγέτες του Fabian σοσιαλισμού, Sidney και Beatrice Webb, και Bernard Shaw, ήταν από καιρό οικείοι με τους ηγέτες του Φιλελεύθερου Ιμπεριαλισμού, ειδικά με τους Rosebery και Haldane. Ενδιαφερόμενοι για την πιθανότητα ενός κόμματος εθνικής αποτελεσματικότητας, οι Webbs και ο Shaw ήθελαν να ενταχθούν στο κολεκτιβιστικό τους πρόγραμμα στον ιμπεριαλισμό των οπαδών του Rosebery. Οι Webbs αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια λέσχη εστίασης η οποία, ήλπιζαν, θα χρησίμευε ως ‘brains trust’ για το νέο πολιτικό κίνημα. Κάλεσαν μια ντουζίνα εξέχοντα άτομα, που εκπροσωπούσαν και τα δύο πολιτικά κόμματα, αλλά είχαν κοινό συμφέρον για μια ισχυρή, αποτελεσματική Αυτοκρατορία.

Ο Mackinder θα γινόταν ένας από τους κύριους εκπροσώπους των Φιλελεύθερων-Ιμπεριαλιστών, πλησιάζοντας μάλιστα, κάποια στιγμή, σε υπουργική θέση. Οι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές αντιτάχθηκαν στην πιο Ριζοσπαστική και αριστερή πτέρυγα του Φιλελεύθερου Κόμματος. Εκείνη την εποχή, οι Ριζοσπάστες Φιλελεύθεροι διατήρησαν τις παραδοσιακές συμπεριφορές του Φιλελευθερισμού του δέκατου ένατου αιώνα που ευνοούσαν το laissez-faire και αντιτάχθηκαν στον ιμπεριαλισμό και τον μιλιταρισμό,  ενώ οι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές υποστήριξαν τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις υπερασπιζόμενοι την Αυτοκρατορία. Έβλεπαν τους εαυτούς τους φιλελεύθερους στην εσωτερική πολιτική και ιμπεριαλιστές στην εξωτερική πολιτική. Ο όρος ιμπεριαλισμός δεν είχε ακόμη αποκτήσει την αρνητική χροιά που έχει σήμερα σε μεγάλο βαθμό λόγω της μαρξιστικής επανερμηνείας μετά το έργο του Λένιν το 1916 Ιμπεριαλισμός: Το Ανώτατο Στάδιο του Καπιταλισμού, θεμελιώδης για τη μαρξιστική θεωρία των διεθνών σχέσεων.

Οι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές αποτελούσαν ένα πολιτικό ρεύμα που διεκδικούσε το δικαίωμα και ακόμη και το καθήκον των κοινωνικά και τεχνικά προηγμένων εθνών να κυριαρχούν σε άλλους λαούς για να τους οδηγήσουν στην υλική πρόοδο. Ο φιλελεύθερος-ιμπεριαλισμός λειτούργησε επίσης ως στοιχείο εσωτερικής σταθερότητας και κοινωνικής προόδου για την ίδια τη Βρετανία. Αυτή η άποψη ήταν ευρέως κοινή μεταξύ των ελίτ της εποχής, συμπεριλαμβανομένου του ισχυρού Cecil Rhodes. Η γνωστή δήλωσή του εκφράζει ρητά τη σχέση που είδε μεταξύ της πολιτικής σταθερότητας και της αυτοκρατορικής επέκτασης:

Προκειμένου να σώσουμε τα σαράντα εκατομμύρια κατοίκους του Ηνωμένου Βασιλείου από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, εμείς οι αποικιακοί πολιτικοί πρέπει να αποκτήσουμε νέα εδάφη για να εγκαταστήσουμε τον πλεονάζοντα πληθυσμό, να παρέχουμε νέες αγορές για τα αγαθά που παράγονται στα εργοστάσια και τα ορυχεία μας. Η Αυτοκρατορία, όπως έλεγα πάντα, είναι ζήτημα ψωμιού και βουτύρου. Αν θέλεις να αποφύγεις τον εμφύλιο πόλεμο, πρέπει να γίνεις ιμπεριαλιστής.

Λόρδος Rosebery (Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου από το 1894 έως το 1895), ηγέτης των Φιλελεύθερων-Ιμπεριαλιστών και υπέρμαχος του αυτοκρατορικού εκσυγχρονισμού, εξέφρασε ξεκάθαρα τη φυλετική συνείδηση που χαρακτήριζε τις βρετανικές αυτοκρατορικές ελίτ της εποχής: “Μία αυτοκρατορία όπως η δική μας απαιτεί ως πρώτη της προϋπόθεση μια αυτοκρατορική φυλή. Στις παραγκουπόλεις και τις φτωχογειτονιές που εξακολουθούν να επιβιώνουν, δεν μπορεί να εκτραφεί μια αυτοκρατορική φυλῆ ”. Σύμφωνα με τον Bernard Semmel, αυτή την άποψη συμμεριζόταν και ο Mackinder: η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης ως μέσο φυλετικής και κοινωνικής υγιεινής, η ίδια προϋπόθεση για τη βρετανική αυτοκρατορική εξουσία. Κάποιος θα μπορούσε κάλλιστα να ρωτήσει τι θα έλεγαν ο Mackinder και οι Limps για τα σημερινά απομεινάρια της αυτοκρατορίας τους εάν περπατούσαν στους δρόμους του Λονδίνου σήμερα.

Η άρθρωση των σοσιαλιστικών, αυτοκρατορικών και προστατευτικών πόλων της ελίτ βρισκόταν στο επίκεντρο των στρατηγικών ανησυχιών των κύκλων στους οποίους ο Mackinder προσπαθούσε να ασκήσει επιρροή. Για τους Φιλελεύθερους-Ιμπεριαλιστές, το ελεύθερο εμπόριο χρησίμευσε ως μέσο για την ενοποίηση των κοσμοπολίτικων και αυτοκρατορικών πτερύγων του βρετανικού φιλελευθερισμού.

Μια πλατφόρμα στην οποία θα μπορούσαν να ενωθούν τόσο η Ριζοσπαστική όσο και η Ιμπεριαλιστική πτέρυγα του Φιλελευθερισμού ήταν αυτή του ελεύθερου εμπορίου. Οι Ριζοσπάστες θεωρούσαν το ελεύθερο εμπόριο ως τον θεμέλιο λίθο στο οικοδόμημα του κοσμοπολιτισμού. Για τους οπαδούς του Rosebery, και για τον Mackinder, ήταν η οικονομική βάση του ιμπεριαλισμού.

Ιδεολογία ελεύθερου εμπορίου, σοσιαλισμός, ιμπεριαλισμός και κοσμοπολιτισμός: αυτά ήταν τα ρεύματα που προσπάθησε να συγχωνεύσει η βρετανική ελίτ. Μια τέτοια σύντηξη θα ήταν αδύνατη χωρίς την υποστήριξη υψηλής χρηματοδότησης, όπως πάντα.

Όπως και στη δική μας εποχή, η κινητήρια δύναμη του θαλασσοκρατικού ιμπεριαλισμού ήταν ο κόσμος των οικονομικών και του City , όπου οι αληθινοί ιθύνοντες της πολιτικής παγκοσμιοποίησης συναντήθηκαν και συντονίστηκαν:

φωτό

Οι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές ήταν γνωστό ότι συνδέονταν στενά με τα αγγλικά οικονομικά συμφέροντα, και ήταν σωστό ότι ο Mackinder έπρεπε να είχε αναπτύξει τις γνώσεις του για τον ιμπεριαλισμό του ελεύθερου εμπορίου σε μια σειρά διαλέξεων στο Ινστιτούτο Τραπεζιτών στο Λονδίνο το 1899.

Η ουσιαστική συζήτηση για τις οικονομικές ελίτ εμφανίζεται αμετάβλητη σήμερα: όχι υπέρ ή κατά του ιμπεριαλισμού, αλλά ποιός ιμπεριαλισμός? Κολεκτιβιστής ή ελεύθερο εμπόριο?

Ο Mackinder υπερασπίστηκε την ανάγκη συνδυασμού της προστασίας της εσωτερικής αγοράς της βρετανικής θαλασσοκρατικής μεγάλης περιοχής με τη διατήρηση των κοσμοπολίτικων ικανοτήτων οικονομικής προβολής της Αυτοκρατορίας:

Η βρετανική βιομηχανία, υποστήριξε, βρέθηκε αντιμέτωπη με τον πιο έντονο ξένο ανταγωνισμό και σύντομα το βρετανικό εμπόριο μπορεί να βρίσκεται σε παρόμοια θέση. Αυτή η συγκυρία ήταν αποτέλεσμα μιας τάσης ‘ προς τη διασπορά και την εξίσωση της βιομηχανικής και εμπορικής δραστηριότητας σε όλο τον κόσμο ’ Ωστόσο, όσο πιο διασκορπισμένη μπορεί να είναι η παγκόσμια βιομηχανία και το εμπόριο, ‘τόσο μεγαλύτερη θα είναι η ανάγκη ενός κέντρου ελέγχου σε αυτό"

Έτσι, ήταν απαραίτητο να προστατευθεί η βρετανική βιομηχανία από τον εξωτερικό ανταγωνισμό, ενώ επεκτείνονταν η οικονομική επιρροή της Αυτοκρατορίας στο εξωτερικό. Το City  θα άρθρωνε και τις δύο λειτουργίες, αναλαμβάνοντας την ευθύνη να γίνει ο κύριος οικονομικός πόλος της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης, με κέντρο τη Βρετανική Αυτοκρατορία.

‘Αν και στον ανθρώπινο σκελετό υπάρχουν πολλοί μύες, ’ συνέχισε, ‘ υπάρχει μόνο ένας εγκέφαλο ’ Μπορεί να υπάρχουν πολλά ‘National Clearing Houses, ’, αλλά θα υπάρχει μόνο ένα ‘International Clearing House, ’ και, λόγω της ηγετικής θέσης της Βρετανίας στο παγκόσμιο εμπόριο για δύο αιώνες, λόγω του τεράστιου και εξαιρετικά κερδοφόρου βρετανικού εμπορίου μεταφοράς και του entrepôt σύστημα, επειδή το «Έχουμε μια τεράστια εξαγωγή κεφαλαίου και μια μεγάλη ιδιοκτησία κεφαλαίου σταθεροποιημένη στα απομακρυσμένα μέρη του κόσμου», και επειδή το City ήταν η πιο βολική αγορά κεφαλαίων, και επομένως ο πιο βολικός τόπος διακανονισμού για δάνεια ή χρέη, ‘ Λονδίνο, πίστευε, προοριζόταν να παραμείνει το τραπεζικό κέντρο του κόσμου.

Ο Mackinder ήταν προληπτικός στην πρόβλεψη του μέλλοντος του City του Λονδίνου ως παγκόσμιου χρηματοοικονομικού πόλου που αποσπάται όλο και περισσότερο από την εγχώρια βιομηχανική του βάση: “Φαίνεται, επομένως, πολύ πιθανό ότι η οικονομική σημασία του City  του Λονδίνου μπορεί να συνεχίσει να αυξάνεται, ενώ η βιομηχανία, εν πάση περιπτώσει, της Βρετανίας, γίνεται σχετικά μικρότερη ”

Για τους Φιλελεύθερους-Ιμπεριαλιστές, φαινόταν φυσικό και σχεδόν ενστικτώδες ότι ο πιο αποτελεσματικός καπιταλισμός του κόσμου, που βαρύνει αυτό που έβλεπαν ως την καλύτερη φυλή,” θα πρέπει να απορροφήσει άλλους εθνικούς καπιταλισμούς και να τους συγχωνεύσει σε μια καθολική μορφή κεφαλαίου. Μόλις παγκοσμιοποιηθεί, αυτό το κεφάλαιο θα πρέπει να αμυνθεί ενάντια σε στρατηγικούς αντιπάλους που αμφισβήτησαν το μονοπώλιό του:

‘Αυτό δίνει το πραγματικό κλειδί, διακήρυξε ο’ Mackinder, ‘ στον αγώνα μεταξύ της πολιτικής μας για το ελεύθερο εμπόριο και της προστασίας άλλων χωρών, είμαστε ουσιαστικά οι άνθρωποι με κεφάλαιο, και όσοι έχουν κεφάλαιο μοιράζονται πάντα τα έσοδα από τη δραστηριότητα των εγκεφάλων και των μυών άλλων χωρών. Είναι αιώνια αλήθεια « σε αυτόν που έχει θα δοθεί.» Άλλες δυνάμεις ένιωσαν μια απολύτως φυσική δυσαρέσκεια και ήθελαν να εμποδίσουν την Αγγλία να εξάγει κεφάλαια (είτε με τη μορφή σιδηροτροχιών, μηχανημάτων ή χρηματικών επενδύσεων). «Ήταν ένας αγώνας», διακήρυξε ο Mackinder με τον καλό δαρβινιστικό τρόπο, «εθνικότητας ενάντια στην εθνικότητα—είναι ένας πραγματικός αγώνας για την Αυτοκρατορία στον κόσμο». Για να υπογραμμίσει την άποψή του, και κάνοντας έτσι την πρόβλεψη της μετέπειτα ανάλυσης του JA Hobson για τον ιμπεριαλισμό, ο Mackinder πρότεινε ότι «για τη διατήρηση της θέσης μας στον κόσμο, επειδή είμαστε οι μεγάλοι δανειστές, οδηγηθήκαμε να αυξήσουμε την αυτοκρατορία μας

Μέσω Τζ. Α. Χόμπσον, αυτό το όραμα της παγκοσμίως προορισμένης επέκτασης του καπιταλισμού υιοθετήθηκε αργότερα και οπλίστηκε για αντικαπιταλιστικούς σκοπούς από τον Λένιν Ιμπεριαλισμός: Το Ανώτατο Στάδιο του Καπιταλισμού. Ωστόσο, σε αντίθεση με τη μαρξιστική θεωρία των διεθνών σχέσεων που διατύπωσε ο Λένιν το 1916, οι Άγγλοι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές θεωρούσαν τον ιμπεριαλισμό ως την απαραίτητη προϋπόθεση για την εσωτερική ανάπτυξη του Ηνωμένου Βασιλείου, των αποικιών του, και ακόμη και το παγκόσμιο σύστημα στο σύνολό του. Αυτή η εσωτερική εξέλιξη, με τη σειρά της, αποτέλεσε το απαραίτητο θεμέλιο για την κοσμοπολίτικη εμβέλεια της Βρετανικής Αυτοκρατορίας—ὀπως η ανάγνωση του Bernard Semmel μας υπενθυμίζει:

( συνεχίζεται ) 

Ἀπό :  multipolarpress.com

Ἡ Πελασγική

Ἡ Ἀμερικανική στροφή τοῦ Ντούγκιν

Ντούγκιν - από "αμερικανόφιλος" σε θαυμαστή των Ηνωμένων Πολιτειών;

Γράφει ὁ Alexander Markovics

Ο Ρώσος φιλόσοφος Αλεξάντερ Ντούγκιν έχει χαρακτηριστεί από τους New York Times ως ο πιο επικίνδυνος στοχαστής στον κόσμο. Η εκτίμηση αυτή απορρέει από την Τέταρτη Πολιτική Θεωρία του, η οποία θέτει ως στόχο την υπέρβαση του φιλελευθερισμού. Για το λόγο αυτό, θεωρείται από ορισμένους παρατηρητές ως αντιαμερικανός - ειδικά από τη στιγμή που υποστηρίζει έναν πολυπολικό κόσμο με πολλά κέντρα ισχύος, αντί για μια παγκοσμιοποιημένη τάξη του ενός κόσμου με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη, λοιπόν, προκάλεσε ο πανηγυρισμός του για την εκλογική νίκη του Τραμπ και η ομιλία του για μια δεύτερη Αμερικανική Επανάσταση. Πώς πρέπει να ερμηνευθούν οι πρόσφατες δηλώσεις του Ντούγκιν; Έχουμε πραγματικά να κάνουμε με μια "στροφή" στη σκέψη του ή μάλλον με μια λογική εξέλιξη του διανοητικού του πλαισίου;

Ο Λακϊσμός του Τραμπ και η Πολυπολικότητα

Ο Ντούγκιν έχει ήδη σχολιάσει την εκστρατεία του Τραμπ το 2016 εναντίον της Χίλαρι Κλίντον. Ο λόγος: τότε, ο Τραμπ υποσχέθηκε να αποξηράνει τον παγκοσμιοποιητικό βάλτο στην Ουάσινγκτον και να τερματίσει τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών ως παγκόσμιου αστυνόμου. Αυτό σήμαινε επίσης την εγκατάλειψη της θεωρίας της Χάρτλαντ του Βρετανού γεωγράφου και πολιτικού Halford Mackinder (1861-1947), σύμφωνα με την οποία όποιος ελέγχει την χάρτλαν (Ανατολική Ευρώπη και Ρωσία) ελέγχει το Παγκόσμιο Νησί της Ευρασίας - και συνεπώς τον Κόσμο. 

Κατά συνέπεια, τόσο η βρετανική γεωπολιτική όσο και, μετά το 1945, η αμερικανική διάδοχός της επεδίωκαν να αποτρέψουν την ανάδυση μιας ηγεμονικής δύναμης στην Ευρασία - είτε πρόκειται για το Γερμανικό Ράιχ είτε για την ΕΣΣΔ - καθώς και οποιαδήποτε γερμανορωσική συμμαχία. Με αυτόν τον τρόπο, οι αγγλοσαξονικές, προοδευτικές θαλάσσιες δυνάμεις στόχευαν να νικήσουν τις συντηρητικές, ηπειρωτικές χερσαίες δυνάμεις της Ευρασίας - ένα θέμα με το οποίο ασχολήθηκε ο Carl Schmitt στο "Η Στεριά και η Θάλασσα" (1942). Αυτή η στρατηγική επέτρεψε το σύντομο αμερικανικό "Τέλος της Ιστορίας" από το 1991 έως το 2022, κατά τη διάρκεια του οποίου οι Ηνωμένες Πολιτείες, ως μοναδική παγκόσμια δύναμη, κυριάρχησαν στον πλανήτη και, υπό τη σημαία της παγκοσμιοποίησης, διέδωσαν τη σημαία του ουράνιου τόξου και τη "δυτική δημοκρατία" με φωτιά και με σπαθί - με αποκορύφωμα τη λεγόμενη Μεγάλη Επανεκκίνηση.

Από τον Έναν Κόσμο στην Κατανεμημένη Χάρτλαντ

Στο πλαίσιο της θεωρίας του για έναν πολυπολικό κόσμο, ο ρώσος στοχαστής ανέπτυξε την έννοια της "Κατανεμημένης Χάρτλαντ"  η Ρωσία-Ευρασία, αλλά και οι ΗΠΑ, η Ευρώπη, η Κίνα, η Ινδία, η Αφρική, ο Ισλαμικός Κόσμος και άλλοι αποτελούν η καθεμία τη δική της Χάρτλαντ (διάβαζε: Πολιτισμό), η καθεμία από τις οποίες έχει το δικαίωμα - κατ' αναλογία με τις ΗΠΑ στην Αμερική - να απωθεί τις ξένες δυνάμεις και να ζει σύμφωνα με τη δική της πολιτική ιδέα. Αυτό θεωρήθηκε έγκλημα άξιο θανάτου στα μάτια των παγκοσμιοποιητών και οδήγησε στη δολοφονία της κόρης του Ντάρια το 2022. Κατά συνέπεια, η Στεριά και η Θάλασσα βρίσκονται μέσα σε κάθε Χάρτλαντ: όπως δείχνει ο αγώνας του λαϊκιστή Τραμπ που είναι προσκολλημένος στη στεριά εναντίον των ρευστών παγκοσμιοποιητών, η Στεριά και η Θάλασσα δεν αντιπαρατίθενται μόνο στη σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας και των ΗΠΑ, αλλά και μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Κάθε άνθρωπος στον κόσμο έχει τώρα την ευκαιρία να ακολουθήσει το παράδειγμα του Πούτιν και του Τραμπ και να ενταχθεί στην παγκόσμια χερσαία δύναμη στον αγώνα της κατά της παγκόσμιας θαλάσσιας δύναμης. Έτσι, οι ΗΠΑ δεν είναι ένας "αιώνιος εχθρός" των λαών του κόσμου, αλλά μόνο ένα πρόβλημα όταν βρίσκονται υπό τον έλεγχο των παγκοσμιοποιητών που ευθυγραμμίζονται με τη θαλασσοκρατία.

Το Αμερικανικό Πνεύμα στα Μάτια του Ντούγκιν

Στον τόμο 13 του φιλοσοφικού του magnum opus Νοομαχία, ο Ντούγκιν στράφηκε το 2017 στον πραγματιστικό Λόγο των ΗΠΑ. "Ο καθένας μπορεί να είναι ό,τι θέλει - ακόμη και ο Έλβις Πρίσλεϊ - αρκεί να μπορεί να πείσει τους γύρω του". Αυτή η φράση, για τον Ντούγκιν, αποτυπώνει το αμερικανικό πνεύμα, στο οποίο το υποκείμενο παίζει πολύ μικρότερο ρόλο απ' ό,τι στην Ευρώπη. Ενώ ο Ντούγκιν περιφρονεί αυτή τη μορφή σκέψης, εκτιμά ωστόσο τη δημιουργική της ροή και τις δυνατότητές της για την καταπολέμηση της παγκοσμιοποίησης - είτε στο λαϊκό παραμύθι Ο Μάγος του Οζ, είτε στο μυστηριώδες Twin Peaks του Ντέιβιντ Λιντς, είτε στα λαϊστικά κινήματα τόσο της Αριστεράς όσο και της Δεξιάς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πατριώτες όπως ο Άλεξ Τζόουνς και ο Τάκερ Κάρλσον, μαζί με αριστερούς λαϊκιστές όπως ο Τζάκσον Χινκλ και ο Κέιλεμπ Μάουπιν, εκτιμούν τον Ντούγκιν - και αυτός τους εκτιμά, επειδή όλοι μοιράζονται έναν κοινό αγώνα: την απελευθέρωση των λαών τους από την παγκοσμιοποίηση. Υπό αυτή την έννοια, δεν υπάρχει καμία "φιλοαμερικανική στροφή" στη σκέψη του Ντούγκιν, αλλά μόνο μια λογική συνέπεια της θεωρίας του για τον πολυπολικό κόσμο - μια θεωρία που ολοκληρώνει την ευρασιατική κοσμοθεωρία. Εμείς οι Γερμανοί και οι Ευρωπαίοι μπορούμε να εμπνευστούμε από αυτό και, όπως ο μεγάλος πολιτικός Όττο φον Μπίσμαρκ, να αναζητήσουμε τα αιώνια συμφέροντα των λαών μας αντί να εμμένουμε σε αιώνιες εικόνες εχθρών.

Ἀπό : arktosjournal.com

Ἡ Πελασγική

Τί συμβαίνει μεταξύ Ἰνδίας καί Πακιστάν ;

Γράφει ὁ Ilya Tsukanov

 Η θανατηφόρα τρομοκρατική επίθεση της Τρίτης στο Κασμίρ ώθησε τους αντιπάλους με πυρηνικά όπλα, την Ινδία και το Πακιστάν, στο χείλος της σύγκρουσης. Δείτε πώς έφτασαν τα πράγματα σε αυτό το σημείο και πού θα μπορούσαν να πάνε από εδώ.

Στις 22 Απριλίου, μαχητές του «The Resistance Front» (TRF), παρακλάδι της σαλαφιστικής-τζιχαντιστικής ομάδας Lashkar-e-Taiba με έδρα το Πακιστάν, πυροβόλησαν 26 πολίτες (κυρίως τουρίστες) και τραυμάτισαν άλλους 17 στην κοιλάδα Baisaran, στο Τζαμού και στο Κασμίρ.

Οι επιζώντες είπαν ότι οι δράστες ρώτησαν τα θύματα τα ονόματά τους και τη θρησκεία τους, διασφαλίζοντας ότι δεν ήταν μουσουλμάνοι πριν τα εκτελέσουν. Η αστυνομία αναγνώρισε 3 υπόπτους την Πέμπτη — λέγοντας ότι δύο από αυτούς είναι Πακιστανοί υπήκοοι.

Η Ινδία υποπτεύεται ότι η υπηρεσία πληροφοριών ISI του Πακιστάν χρηματοδοτεί, εκπαιδεύει μαχητές του TRF και τους χρησιμοποιεί ως πληρεξούσιους για να κρατήσει το Κασμίρ σε μια διαρκή κατάσταση χάους.

Το Πακιστάν αρνείται ότι υποστηρίζει το TRF, αλλά έχει εκφράσει ανοιχτά την υποστήριξή του στον «αγώνα για αυτοδιάθεση» των μαχητών του Κασμίρ σε ηθικό, πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο.

Η ισλαμιστική εξέγερση στο Κασμίρ, που χρονολογείται από το 1989, έχει στοιχίσει τη ζωή σε 45.000+, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 20.000 αμάχων, μέχρι σήμερα.

Η απάντηση της Ινδίας στην επίθεση της 22ας Απριλίου μέχρι στιγμής περιλαμβάνει:

• Αναστολή της συνθήκης ορόσημο του 1960 για τα ύδατα του Ινδού.
• Κλείσιμο του συνοριακού σταθμού Attari, της τελευταίας διαδρομής που απομένει για το χερσαίο εμπόριο Ινδίας-Πακιστάν.
• Ακύρωση βίζας Πακιστανών υπηκόων και απαίτηση απέλασής τους εντός 48 ωρών.
• Απέλαση Πακιστανών στρατιωτικών ακολούθων στο Νέο Δελχί και απομάκρυνση των δικών του στρατιωτικών ακολούθων στο Ισλαμαμπάντ.

Το Πακιστάν, από την πλευρά του, έθεσε την Πολεμική Αεροπορία του σε επιφυλακή, ενίσχυσε την ασφάλεια των συνόρων, έκλεισε τον εναέριο χώρο του στις ινδικές αεροπορικές εταιρείες και ανέστειλε κάθε εμπόριο.

Το Ισλαμαμπάντ προειδοποίησε επίσης ότι «οποιοδήποτε κινητικό βήμα» (δηλαδή στρατιωτική ενέργεια) «θα δει μια απάντηση οφθαλμό αντί οφθαλμού».

Το Πακιστάν τόνισε ότι οποιαδήποτε απόπειρα άρνησης πρόσβασης σε νερό θα αντιμετωπίζεται ως «πράξη πολέμου». Το Πακιστάν, μια χώρα μη ασφαλής για το νερό, εξαρτάται από το δίκτυο του ποταμού Ινδού και τους παραποτάμους του για έως και 80% των επιφανειακών του υδάτων για τη γεωργία, τη βιομηχανία, την υδροηλεκτρική ενέργεια και το πόσιμο νερό.

Επίκειται Balakot 2.0;

ἐδῶ

Τον Φεβρουάριο του 2019, ινδικά πολεμικά αεροσκάφη στόχευσαν στρατόπεδα μαχητών στο Balakot του Πακιστάν ως απάντηση στην τρομοκρατική επίθεση εναντίον των στρατευμάτων του στο Κασμίρ.

Λίγο πριν τον βομβαρδισμό, η Ινδία ενημέρωσε διπλωμάτες για την τρομοκρατία στο Κασμίρ.

Παρόμοιες ενημερώσεις έγιναν και την Πέμπτη.

Σχέσεις Κασμίρ και Ινδίας-Πακιστάν

Οι εντάσεις στο Κασμίρ σιγοβράζουν ήδη πριν από την τρομοκρατική επίθεση της Τρίτης. Νωρίτερα αυτό το μήνα, οι εντάσεις κατά μήκος της Γραμμής Ελέγχου επεκτάθηκαν σε διασυνοριακά πυρά, με την Ινδία να κατηγορεί το Πακιστάν ότι τροφοδοτεί εντάσεις για να αποσπάσει την προσοχή από τα εσωτερικά οικονομικά και πολιτικά προβλήματα.

Το Κασμίρ έχει δηλητηριάσει τις σχέσεις Ινδίας-Πακιστάν από το 1947, πυροδοτώντας τρεις από τους τέσσερις μεγάλους πολέμους μεταξύ των δύο χωρών. Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι το Ηνωμένο Βασίλειο έσπειρε σκόπιμα τους σπόρους της εχθρότητας με μια στρατηγική διαίρει και βασίλευε που χώριζε τα έθνη ως προς την ανεξαρτησία με τέτοιο τρόπο ώστε να εγγυάται τη σύγκρουση.

Και σήμερα, η διαμάχη ωφελεί τη Δύση, με στόχο να διαταράξει τη συνεργασία του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης και των BRICS.

ἀπό : sputnikglobe.com

Θυμᾶμαι κάποια παλαιώτερα θέματά μας σχετικῶς μέ τίς χῶρες αὐτές, τήν διαμάχη τους καί τήν ἀναμιξιν τρίτων χωρῶν πυροδοτώντας τίς ἐντάσεις. 

Μία ἀπό αὐτές ἡ Τουρκία πού φαίνεται πώς ἔχει ἀναπτύξει πολύ ἰσχυρούς δεσμούς μέ τό Πακιστάν. Πρό 5ετίας ἡ Ἰνδία εἶχε κατηγορήσει τήν Τουρκία πώς χρηματοδοτοῦσε ἰσλαμιστικές ὀργανώσεις ἐντός τῆς Ἰνδίας : 

«Υπάρχει μια συντονισμένη από την Τουρκία προσπάθεια, να ριζοσπαστικοποιηθούν Ινδοί μουσουλμάνοι και να στρατολογηθούν φονταμενταλιστές» και υπογράμμισε ότι πρόσφατη αξιολόγηση στο Νέο Δελχί σημείωσε την εμφάνιση της Τουρκίας ως «κόμβου αντι-Ινδικών δραστηριοτήτων» που υποστηρίζει μόνο το Πακιστάν. ( στό θέμα μας : Γιά ποιόν δουλεύει,τόσο σκληρά,ἡ Τουρκία;)

Ἐπίσης καλόν εἶναι νά θυμηθοῦμε καί τήν ὑπόθεσιν μέ τόν πρώην πρωθυπουργό τοῦ Πακιστάν,Imran Khan, τόν ὁποῖον ἐνέπλεξαν σέ ὑποθέσεις οἰκονομικῶν σκανδάλων κλείνοντάς τον στήν φυλακή. Ἡ οὐσία τῆς ὑποθέσεως ἦταν πώς ὁ Khan εἶχε ἔρθει πολύ κοντά στήν Ῥωσσία καί τήν Κίνα καί αὐτό δέν ἄρεσε καθόλου στά γνωστά ἁρπακτικά : 

Ο πρώην πρωθυπουργός του Πακιστάν Imran Khan καταδικάστηκε σε 3 χρόνια φυλάκιση: «Μην κάθεστε άπραγοι στο σπίτι», προτρέπει τους υποστηρικτές του ...Το στρατηγικό Πακιστάν φιλοξενεί τον Οικονομικό Διάδρομο Κίνας-Πακιστάν -- έναν βασικό κόμβο της Πρωτοβουλίας Belt & Road (  Διαβάζουμε σχετικῶς, ὁπωσδήποτε, ΕΔΩ) που ηγείται το Πεκίνο, τον οποίο η Ουάσιγκτον [ τοῦ Μπάϊντεν] επιθυμεί να αποσταθεροποιήσει...  ( ἀπό τό θέμα μας : Ὅταν τά "ἁρπακτικά" πιάνουν δουλειά... )  

Τώρα βεβαίως πού βρίσκεται στήν ἡγεσία τῶν ΗΠΑ ὁ Ντόναλντ Τραμπ, γνωρίζουμε πώς ἔχει πάρα πολύ καλές σχέσεις μέ τόν Ινδό Πρωθυπουργό Narendra Modi συνεπῶς ἀπό ἐκείνη τήν κατεύθυνσιν προφανῶς ὑφίσταται μία στήριξις πρός τήν Ἰνδία. Τὀ ζητούμενο εἶναι πώς καί μέ τήν Ῥωσσία οἱ σχέσεις της εἶναι ἄριστες ἀφοῦ ἡ Ἰνδία εἶναι μία ἐκ τῶν ἱδρυτῶν τῶν BRICS. Αὐτό πού πρέπει κυριως νά προσεχθῇ ἐδῶ εἶναι ἡ παρέμβασις τῶν Ἄγγλων. Διότι ὑπάρχει βαθύ καί πού ἄσχημο παρελθόν τῶν Κίμβρων στήν περιοχή τῆς Νοτίου Ἀσίας.  

«Ὅποιος ἐλέγχει τήν Rimland κυβερνᾷ τήν Εὐρασία, ὅποιος κυβερνᾷ τήν Εὐρασία ἐλέγχει τά πεπρωμένα τοῦ κόσμου». Ο ΝΟΤΙΟΣ ΑΝΑΧΩΜΑΤΙΚΟΣ ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ (RIMLAND) ΤΗΣ ΕΥΡΑΣΙΑΣ

Καί τό Μπαγκλαντές εἶναι ἐδῶ καί ἡ πρό ὀλίγων ἡμερῶν παραιτηθεῖσα Πρωθυπουργός Sheikh Hasina, δείχνει τά ἁρπακτικά καί τίς τακτικές τους  :

 

Ἡ Πρωθυπουργός του Μπαγκλαντές, Sheikh Hasina ( φωτό κάτω), αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την εξουσία την περασμένη εβδομάδα από μεγάλης κλίμακας, βίαιες διαδηλώσεις υπό την ηγεσία των φοιτητών. Την Κυριακή, η πολιτικός έδωσε την πιο άμεση εξήγηση μέχρι σήμερα για τις ξένες δυνάμεις που ευθύνονται για την απομάκρυνσή της από το αξίωμα. 

"Παραιτήθηκα για να μην χρειαστεί να δω την πομπή των νεκρών. Ήθελαν να έρθουν στην εξουσία μέσῳ των πτωμάτων των φοιτητών, αλλά δεν το επέτρεψα. Παραιτήθηκα από την πρωθυπουργία", πρόσθεσε η Hasina, ζητώντας από τους Μπαγκλαντές να μην επιτρέψουν στους εαυτούς τους να "χειραγωγηθούν από ριζοσπάστες".

... Ὁλόκληρο τὀ θέμα : Πώς η Θεωρία της Γεωπολιτικής Heartland του Mackinder βοηθά στην εξήγηση της απομάκρυνσης του πρωθυπουργού του Μπαγκλαντές Hasina

Πολλά ἔχουν μπερδέψει, πολλοί ἔχουν ἀνακατευτεῖ ἀπό Εὐρὠπη καἰ Ἀμερική σἐ Ἀσία μέχρι καί Ἀφρική  καί μᾶλλον γενικῶς, ὁπότε τά πράγματα φαίνεται νά γίνονται ὅλο καί πιό δύσκολα. Ἐλπίζω στό τέλος νά μήν γίνῃ αὐτό πού σχεδιάζει, τά τελευταῖα τοὐλάχιστον 15-20 χρόνια, ἡ παγκόσμια ἐξουσιατική ἐλίτ.  

Καί κυρίως θέλω νά τούς ᾿δῶ [ ὅλους ὅσους ἀπαρτίζουν τήν κλίκα πού λέγεται "ἐξουσιαστική ἐλίτ"] ὄχι ἁπλῶς νά βγαίνουν ἐκτός, ἀλλά στό τέλος νά μήν μείνει ἀπολύτως τίποτε ἀπό ᾿δαύτους...

Ἡ Πελασγική

Περί 21ης Ἀπριλίου 1967 τό ἀπάνθισμα !

ἀπό ἐδῶ

Κάποιοι φίλοι μοῦ ἔκαναν παράπονο πώς θά μποροῦσα νά γράψω πολλά περισσότερα γιά τήν 21η Ἀπριλίου. Τό ἀφιέρωμα τό βρῆκαν πολύ μικρό σέ σχέσιν μέ τήν σπουδαιότητα τῆς ἡμέρας ἐκείνης. Ναί, ἴσως ἔχουν δίκαιον. Ἔτσι λοιπόν σκέφθηκα νά μαζέψω κάποια θέματα πού ἔχουμε γράψει μέχρι σήμερα. Ἰδού λοιπόν περί 21ης Ἀπριλίου 1967 τό ἀπάνθισμα !

  Ἡ σπουδαιότης τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου κατά τό δόγμα Mackinder 

( Οἱ πρωτεργάτες τῆς 21ης Ἀπριλίου: Στυλιανός Παττακός, Γεώργιος Παπαδόπουλος καί Νικόλαος Μακαρέζος -  ἡ φωτό ἀπό τό βιβλίο ) 

Οι συνταγματάρχες και η κατάληψη της εξουσίας 

 Όσον αφορά την κρίσιμη νύχτα της 20ής προς την 21η Απριλίου, ορθό είναι να ξεκαθαριστούν ορισμένα σημεία, τα οποία μέχρι σήμερα έχουνε γίνει αντικείμενο συνθηματολογίας, που συχνά φτάνει στα επίπεδα της γελοιότητας. Τα σημεία αυτά είναι τα εξής: 

Πράγματι, σχεδιαζόταν την εποχή εκείνη βασιλική παρέμβαση, χάρη στην οποία θα αποτρεπόταν η ‘εγκατάσταση’ και παγίωση στην εξουσία του Ανδρέα Παπανδρέου. Η παρέμβαση αυτή, μάλιστα, θα εκδηλωνόταν μέσω των «στρατηγών», των ανωτάτων, δηλαδή, στελεχών του Στρατεύματος, που λόγω αξιώματος είχαν συχνότερη και ευκολότερη την πρόσβαση στα Ανάκτορα. Είναι λάθος όμως να λέγεται ότι τον βασιλιά και τους στρατηγούς «του» τους πρόλαβαν οι «συνταγματάρχες». Το γόητρο του Κωνσταντίνου Β΄, πράγματι, είχε τρωθεί λόγω της κρίσης του Ιουλίου του 1965. Και επειδή ο τότε Ρυθμιστής του Πολιτεύματος ανησυχούσε μήπως τυχόν μεγαλύτερη μείωση του γοήτρου του επέφερε την εναντίον του στροφή της λαϊκής μάζας, ήθελε να αποφύγει κινήσεις που θα μπορούσαν να εκληφθούν ως «συνταγματική εκτροπή». Έτσι, ήθελε να παρέμβει κατά του Ανδρέα Παπανδρέου όχι πριν αλλά μετά τις εκλογές του Μαΐου του 1967. Αυτό το ενδεχόμενο όμως ανησυχούσε πολύ τους ηγετικούς κύκλους του Ν.Α.Τ.Ο., διότι ο ευχερώς προβλέψιμος ‘ξεσηκωμός’ της ελληνικής Αριστεράς, με σκοπό την τελική κατίσχυση του Ανδρέα, οπωσδήποτε θα προκαλούσε μεγάλη αναταραχή στη «νοτιοανατολική πτέρυγα» της Ατλαντικής Συμμαχίας. Και η αναταραχή αυτή, με τη σειρά της, θα διευκόλυνε ακόμα περισσότερο την κάθοδο στη Μεσόγειο των Σοβιετικών (= Ρώσων). Έτσι προτιμήθηκε η «λύση των συνταγματαρχών», οι οποίοι δεν προλάβανε τον βασιλιά και τους στρατηγούς, μα ήτανε, απλώς, αποφασισμένοι να δράσουνε πριν από τις εκλογές και να τις ματαιώσουνε. 

Αντίθετα με τα περίφημα συνθήματα του τύπου «ΝΑΤΟ-CIA-προδοσία» ή και «Χούντα-CIA-προδοσία», η αμερικανική C.I.A. (Central Intelligence Agency) δεν είχε ανάμειξη στην κατάληψη της εξουσίας από τους «συνταγματάρχες»:

 Αυτή υπήρξε υπόθεση καθαρώς νατοϊκή. Έτσι ερμηνεύεται άλλωστε και το ότι οι πρωτεργάτες της στρατιωτικής εξέγερσης είχαν τοποθετηθεί σε νευραλγικέςς θέσεις του Στρατεύματος μέσα στο λεκανοπέδιο της Αττικής και, παρά το ότι τα σχέδιά τους ήτανε κοινό μυστικό, κανένας δεν τους ενόχλησε. Ο ίδιος ο τότε ταξίαρχος Στ. Παττακός μάλιστα απορεί με την ατιμωρησία αυτήν και την αποδίδει στον λόγω του εξαχρειωμένου κοινοβουλευτισμού «βαθύ ύπνο των Νόμων» - ακόμη και στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης: 

 «Υπήρχε [τότε] κενό εξουσίας», έχει δηλώσει εγγράφως. Η διατύπωση αυτή, παρά τις εντυπώσεις που προκαλεί, στην πραγματικότητα δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Και τούτο, γιατί, εφόσον υπήρχε –κατά τη γνωστή νομική έκφραση- ‘συντεταγμένη πολιτεία’, δεν είναι δυνατόν να γίνεται λόγος για «κενό εξουσίας». Και μόνο το γεγονός άλλωστε ότι ο κατά τις παραμονές της 21ης Απριλίου 1967 υπουργός Εθνικής Άμυνας όχι μόνο απέφυγε να θίξει τους «συνταγματάρχες», μα και προσπάθησε, μετά την επιτυχία της «κίνησής τους», να έρθει σε επαφή μαζί τους μπορεί να θεωρηθεί τεκμήριο σιωπηρής αποδοχής των τεκταινομένων από μεγάλη μερίδα του πολιτικού κατεστημένου της εποχής. 

Βάσει των ανωτέρω ερμηνεύεται και η αμερικανική στάση ως προς το καθεστώς της 21ης Απριλίου. Οι στρατιωτικοί κύκλοι των Η.Π.Α. το επικρότησαν -ή, έστω, παρέμειναν φαινομενικώς αδιάφοροι- και αποφασιστικώς συνέβαλαν στο να μη διακοπεί η στρατιωτική βοήθεια προς τη χώρα μας. Αντίθετα, το εκεί πολιτικό κατεστημένο έδειξε εξαρχής τη δυσαρέσκειά του. Είναι χαρακτηριστικές εν προκειμένω οι δηλώσεις που έκανε, ήδη στις 29 Απριλίου 1967, ο τότε υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α., Dean Rusk: 

«Από την… Παρασκευή [21η Απριλίου], οπότε οι στρατιωτικοί κατέλαβαν την εξουσία, παρακολουθούμε με πολλή προσοχή την κατάσταση στην Ελλάδα. Με ενθαρρύνει το γεγονός ότι ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος, στην πρώτη μετά την… Παρασκευή [21η Απριλίου] δημόσια δήλωσή του, έκανε έκκληση ταχείας επανόδου στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Περιμένουμε [κατά συνέπεια] απτές αποδείξεις ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση θα καταβάλει κάθε προσπάθεια στην κατεύθυνση της αποκατάστασης των δημοκρατικών θεσμών…»

 Παράλληλα, ο Αμερικανός υπουργός εξέφρασε το «ενδιαφέρον» του για την τύχη των «πολιτικών προσωπικοτήτων» που είχαν συλληφθεί από τις αρχές του στρατιωτικού καθεστώτος:

 

φωτό

«Σημειώνω ότι ο υπουργός [Προεδρίας της Κυβερνήσεως] Παπαδόπουλος λέγεται ότι δήλωσε σε μία συνέντευξη τύπου πως τα πρόσωπα που συνδέονται με την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας και [τώρα] κρατούνται [φυλακισμένα] θα αφεθούν ελεύθερα σε λίγες ημέρες. Πιστεύω ότι αυτό το μέτρο συντόμως θα ληφθεί.»

 Διακριτικώς, τέλος, αφέθηκε να διαρρεύσει από την κυβέρνηση των Η.Π.Α. προς τους Έλληνες «συνταγματάρχες» η πληροφορία ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε «πολλούς φίλους» στην Αμερική καθώς και ότι, μόλις απελευθερωνόταν, θα του δινόταν θέση καθηγητή στο ιουδαϊκού χαρακτήρα πανεπιστήμιο Brandeis, στη Βοστώνη, ή έστω στο –επίσης ιουδαϊκών καταβολών- πανεπιστήμιο του Michigan. Παρόμοια στάση σύντομα υιοθέτησε και η περιβόητη Α.Η.Ε.Ρ.Α. (American-Hellenic Educational Progressive Association). Κατά το πρώτο δεκαπενθήμερο του Μαΐου πράγματι, δηλαδή μόλις λίγες εβδομάδες μετά την 21η Απριλίου, ο πρόεδρός της έστειλε τηλεγράφημα στον βασιλιά Κωνσταντίνο και τον Κωνσταντίνο Κόλλια, τότε πρωθυπουργό, στο οποίο εξέφραζε τη «βαθειά αγωνία του» και την «ειλικρινή απογοήτευσή του» για τη «δικτατορία» που είχε επιβληθεί στη «Μητέρα Ελλάδα». Αυτό περίμενε και ο προαναφερθείς Dean Rusk: στις 19 Μαΐου κάλεσε τον πρεσβευτή της Ελλάδας στην Ουάσιγκτον και του εξέφρασε τη «βαθειά ανησυχία, απογοήτευση και δυσαρέσκεια» της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών για την κατάσταση στη χώρα μας. 

Εξυπακούεται ότι ακριβώς κατά την ίδια χρονική περίοδο ο Αμερικανός στρατηγός Lyman Lemnitzer, ανώτατος διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων του Ν.Α.Τ.Ο., τηρούσε στάση διαμετρικώς αντίθετη: 

Σθεναρώς υποστήριξε τη «νέα ελληνική κυβέρνηση» στη σύνοδο υπουργών Εξωτερικών της Ατλαντικής Συμμαχίας που τότε είχε συγκληθεί στο Παρίσι, αφού προηγουμένως είχε δηλώσει στην «αρμόδια επιτροπή» του Κογκρέσσου των Ηνωμένων Πολιτειών ότι η στρατιωτική βοήθεια προς τη χώρα μας καθόλου δεν έπρεπε να διακοπεί. Μετά από τις επισημάνσεις αυτές, μπορεί να επιχειρηθεί και η προσέγγιση της στάσης του Ισραήλ. Δεν υπάρχουν ούτε καν ενδείξεις συμμετοχής ισραηλινών στρατιωτικών στα γεγονότα της νύχτας της 20ής προς την 21η Απριλίου. Ατεκμηρίωτη επίσης παραμένει η κατά τις ‘κρίσιμες ημέρες’ εκείνης της ‘γκαστρωμένης άνοιξης’ επίσκεψη και παραμονή στην Αθήνα του Moshe Dayan, ισραηλινού υπουργού Άμυνας εκείνη την εποχή. Όπως και να είναι όμως, η κατάληψη της εξουσίας από τους «συνταγματάρχες» στην Ελλάδα σαφώς ευνοούσε το Ισραήλ. Και αυτό, επειδή, όπως ήδη τονίστηκε, η μη ανάσχεση της πολιτικής ανόδου του Ανδρέα Παπανδρέου θα επέφερε τη σε βαθμό καθοριστικό ενίσχυση της ρωσικής παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο – και αυτό μεγάλωνε τους από την πλευρά των Αράβων κινδύνους του Ισραήλ. 

Έτσι, οι New York Times, η ισχυρότερη (κρυπτο-)μαρξιστική εφημερίδα του κόσμου μας μα και ταυτόχρονα ημιεπίσημο όργανο του ισραηλινού λόμπυ των Η.Π.Α. κράτησαν αρχικώς εχθρική στάση προς το «απριλιανό πραξικόπημα» στην Ελλάδα. Μετά όμως από εξηγήσεις που δόθηκαν στους βασικούς συντάκτες τους από τις ‘αρμόδιες’ ελληνικές αρχές δέχτηκαν να αλλάξουν γραμμή και να γίνουνε ‘φιλικοί’ προς τη «νέα κατάσταση». Την ισραηλινή υποστήριξη προς το καθεστώς της 21ης Απριλίου, πάντως, πλήρως τεκμηριώνει γεγονός δραματικό στο οποίο, περιέργως, ελάχιστοι αποτόλμησαν μέχρι σήμερα να αναφερθούν. Και το γεγονός αυτό είναι ο θάνατος του υπολοχαγού Γιώργου Παναγούλη, αδελφού του Αλέκου που αποπειράθηκε, το 1968, να σκοτώσει τον Γεώργιο Παπαδόπουλο. 

Ο Γιώργος Παναγούλης, μετά την επικράτηση των «συνταγματαρχών», εγκατέλειψε τον Ελληνικό Στρατό και μέσω Τουρκίας και Λιβάνου κατέφυγε στο Ισραήλ, για να ζητήσει πολιτικό άσυλο. Οι ισραηλινές αρχές όμως τον έπιασαν και τον παρέδωσαν δέσμιο στον πλοίαρχο ελληνικού επιβατικού σκάφους που έφευγε για τον Πειραιά. Στη διάρκεια του ‘ταξιδιού’ ο Γιώργος Παναγούλης «εξαφανίστηκε»: Το πτώμα του δεν βρέθηκε ποτέ… και ο επίσης μυστηριώδης θάνατος, την Πρωτομαγιά του 1976 του Αλέκου, εσφράγισαν ερμητικώς το όλο θέμα των –αρχικώς- φιλικών σχέσεων της 21ης Απριλίου με το Ισραήλ 

Η εξωτερική πολιτική  του νέου καθεστώτος

Το καθεστώς της 21ης Απριλίου ήταν –κυρίως, εάν όχι αποκλειστικώς- έργο του Στρατού Ξηράς. Το Βασιλικό Ναυτικό και η Βασιλική Αεροπορία είχαν πολύ μικρή ανάμειξη στην προετοιμασία των γεγονότων. Όπως και να είναι όμως, το κυριότερο πρόβλημα που αντιμετώπισε η νέα κυβέρνηση ήταν εκείνο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, που βεβαίως εστιαζόταν στην Κύπρο και αφορούσε την προσωπικότητα του Αρχιεπισκόπου Πάσης Κύπρου Μακαρίου Γ΄, που τότε ήτανε και Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Καμία ελληνική κυβέρνηση, από τις αρχές της δεκαετίας του 1950, οπότε, χάρη στο τότε «Ενωτικό Δημοψήφισμα» αναδύθηκε διεθνώς ο Ενωτικός Πόθος του Κυπριακού Λαού, έως το 1977, οπότε ο Μακάριος Γ΄ πέθανε στη Λευκωσία, δεν μπόρεσε να έχει μαζί του ομαλές σχέσεις. Η κρίση του Κωνσταντίνου Καραμανλή για αυτόν υπήρξε εύστοχη και ευχερώς αποδείξιμη:

 «Ο Μακάριος... δεν συνειδητοποίησε ποτέ το μικρό μέγεθος της χώρας του. Ο Κ. Καραμανλής του είχε τονίσει, όταν η Κύπρος κατέστη ανεξάρτητο Κράτος, την ανάγκη εισόδου αυτής της τελευταίας στον Ο.Η.Ε., το Ν.Α.Τ.Ο. και την Ε.Ο.Κ. Εάν γινόταν αυτό, ο Ελληνισμός θα διέθετε και στους τρεις αυτούς διεθνείς οργανισμούς δύο ψήφους. Η συνεχής εξ άλλου ευθυγράμμιση των θέσεων που θα ελάμβαναν [οι δύο χώρες] θα είχε ως αποτέλεσμα την επιτάχυνση της πορείας προς την Ένωση».

 Η ευθύνη του Μακαρίου, συχνά-πυκνά ετόνιζε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν πια είχε γίνει Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, υπήρξε μεγάλη όσον αφορά τα εξής επί μέρους θέματα:

 Α) Την απόρριψη των προτάσεων Χάρντινγκ [κατά το 1955, στα πλαίσια των οποίων προβλεπόταν Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, μετά από επταετές διάστημα αυτοκυβέρνησης και βάσει δημοψηφίσματος, στο οποίο ευχερώς θα επικρατούσε η ενωτική/ελληνοκυπριακή πλευρά]. 

Β) Υιοθέτηση της ιδέας της ανεξαρτησίας – και μάλιστα χωρίς καμία συνεννόηση με την [υπεύθυνη] ελληνική κυβέρνηση. 

Γ) Σταθερή τήρηση αδέξιας [αδικαιολόγητα καταπιεστικής στην πραγματικότητα] πολιτικής σε βάρος του τουρκικού στοιχείου της Μεγαλονήσου. 

Δ) Συνεχείς προκλήσεις κατά του στρατιωτικού καθεστώτος των Αθηνών, το οποίο, από κάποια στιγμή και μετά βρέθηκε στην ανάγκη να αντιδράσει, προκειμένου να μη τρωθεί ανεπανόρθωτα το γόητρο του σώματος των Ελλήνων αξιωματικών. 

φωτό

Ειδικά αυτό το τελευταίο θέμα θα εξεταστεί στη συνέχεια. Καίρια σημεία του όλου προβλήματος, πάντως, μπορεί να θεωρηθούν τα ακόλουθα:

 1) Ένωση της Κύπρου δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί, χωρίς προηγούμενη αποφασιστική ελληνοτουρκική προσέγγιση και ειλικρινή συνεννόηση. Σε αυτήν την προσέγγιση/συνεννόηση προσπάθησε να επιτύχει μία βασισμένη στην ένωση με την Ελλάδα λύση του Κυπριακού ο Dean Acheson, πολιτική προσωπικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών, κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1960. Ο Γ. Παπανδρέου φάνηκε τελικώς πρόθυμος να το αποδεχτεί, αλλά αντέδρασε ο Ανδρέας, που, μάλιστα, έσπευσε (προφανώς ξεχνώντας την ηλικία του πατέρα του) να κατηγορήσει τον Dean Acheson για ‘γεροντική μωρία’. 

 2) Δεδομένης της απροκάλυπτα εχθρικής στάσης του Μακαρίου γενικώς προς τους Τούρκους και ειδικότερα τους Τουρκοκύπριους και τη συστηματική, έτσι, απολάκτιση της ενωτικής προοπτικής, η Ελλάδα άρχισε να αντιμετωπίζεται στην Κύπρο ως χώρα που ‘επιβουλευόταν’ ή και απειλούσε τη Μεγαλόνησο. Αυτό έμελλε τελικά να έχει καταλυτικές συνέπειες, δεδομένου ότι ο Γ. Παπανδρέου είχε προχωρήσει, ακριβώς κατά το διάστημα της πρωθυπουργίας του (1964-1965), στην αμυντική θωράκιση της Κύπρου με την εκεί αποστολή και εγκατάσταση μιας μεραρχίας του Ελληνικού Στρατού. Αν και, στην πραγματικότητα, η δύναμη αυτής της μονάδας ήταν πολύ μικρότερη από εκείνη που προβλεπόταν για μεραρχίες, η πρωτοβουλία αυτή ενόχλησε πάρα πολύ την τουρκική πλευρά, διότι –και πέρα από όλα τα άλλα- αποτελούσε σαφή παραβίαση των συνθηκών Λονδίνου και Ζυρίχης του 1959, πάνω στις οποίες βασίστηκε η κατά το 1960 ίδρυση του ανεξάρτητου Κυπριακού Κράτους. 

 Η ‘ενόχληση’ αυτή, βέβαια, δεν απέτρεπε την πορεία προς την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα: Η Τουρκία, ήδη από το 1966, είχε σιωπηρώς αποδεχτεί αυτήν την κατάληξη του όλου ζητήματος, αλλά επιδίωκε η ενσωμάτωση της Μεγαλονήσου στην Ελλάδα να έχει χαρακτήρα «χαλαρό». Τούτο σήμαινε πως ήτανε αποφασισμένη να ζητήσει ‘ανταλλάγματα’ το μέγεθος των οποίων θα ήταν ευθέως ανάλογο με την οξύτητα των ελληνοτουρκικών σχέσεων: Όσο δηλαδή χειρότερο κλίμα επικρατούσε στις σχέσεις αυτές, τόσο μεγαλύτερα ανταλλάγματα ήταν σαφές πως θα ζητούσαν οι Τούρκοι, προκειμένου να στέρξουν στην Ένωση. 

Αυτό το κατάλαβε, την άνοιξη του 1967, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, απλώς υπουργός Προεδρίας και Τύπου τότε αλλά και ήδη ηγετική μορφή του καθεστώτος. Βάσει πληροφοριών άλλωστε που η ελληνική κυβέρνηση είχε από την πρεσβεία μας στις Η.Π.Α., και την Τουρκία ιδιαιτέρως ανησυχούσε η λόγω της αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης προοπτική ρωσικής ‘καθόδου’ στη Μεσόγειο. Και αυτό δημιουργούσε βάση ελληνοτουρκικής συνεννόησης . Έτσι, αποφασίστηκε, να επιχειρηθεί η ελληνοτουρκική προσέγγιση – και στο πλαίσιο της προσπάθειας αυτής πραγματοποιήθηκε, στην ευρύτερη μεθοριακή ζώνη του ποταμού Έβρου, στην Κεσσάνη και την Αλεξανδρούπολη συγκεκριμένα, το φθινόπωρο του 1967, ελληνοτουρκική σύσκεψη κορυφής. 

Στην Κεσσάνη, ο Κ. Κόλλιας, πρωθυπουργός τότε, έθεσε ευθέως το θέμα της παραπέρα «εξέλιξης» των διμερών σχέσεων, δηλαδή βελτίωσης των μεταξύ των δύο χωρών κλίματος. Αμέσως απάντησε ο Τούρκος ομόλογός του, Σουλεϋμάν Ντεμιρέλ, ο οποίος εξήγησε πως αυτό έμελλε να εξαρτηθεί από την όλη πορεία του Κυπριακού. Παρενέβη τότε ο Γ. Παπαδόπουλος, που ζήτησε από τον Κόλλια να προτείνει «δεύτερη συνάντηση», στην Αλεξανδρούπολη. Στη διάρκεια όμως αυτής, της σε ελληνικό έδαφος σύσκεψης, ο Ντεμιρέλ πρότεινε ως λύση του Κυπριακού εναλλακτικώς τα ακόλουθα: Είτε διατήρηση της κυπριακής ανεξαρτησίας είτε άρση της ανεξαρτησίας αυτής. Στη δεύτερη περίπτωση, η εν λόγω άρση ή θα ήταν απόλυτη (= διπλή ένωση) ή περιορισμένη, οπότε η ανεξαρτησία της Κύπρου θα έμπαινε υπό την τριπλή ‘προστατευτική’ εγγύηση της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Μεγάλης Βρεταννίας. 

Ήταν σαφές ότι η τουρκική πλευρά, μετά τη ματαίωση της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα έναντι ανταλλαγμάτων προς την Άγκυρα, έβαζε ως κύριο στόχο της πολιτικής της όχι την ες αιεί διατήρηση της ανεξαρτησίας του νησιού (κάτι ουσιαστικώς ανέφικτο, εφόσον προϋπέθετε απάρνηση από τα δύο πληθυσμιακά στοιχεία του της ελληνικής και τουρκικής εθνικής συνείδησης), αλλά την περιορισμένη ανεξαρτησία που, κατά πάσα πιθανότητα, τελικά θα οδηγούσε στη διπλή ένωση. Αυτό η ελληνική πλευρά δεν ήταν τότε διατεθειμένη να το δεχτεί, με αποτέλεσμα το ‘ναυάγιο’ των συνομιλιών. 

Απογοητευμένος, πάντως, από την κατάληξη αυτήν ο Γ. Παπαδόπουλος, πήρε την απόφαση της ανάκλησης της ελληνικής μεραρχίας που είχε στείλει στην Κύπρο ο Γ. Παπανδρέου, με σκοπό την ανάκτηση της προς την Ελλάδα εμπιστοσύνης της τουρκικής πλευράς. H άποψη του Κωνσταντίνου Καραμανλή ήτανε πως αυτή η κίνηση δεν υπήρξε σφαλερή. Και τούτο, διότι λύση του Κυπριακού επωφελής για την Ελλάδα χωρίς ουσιαστική και σταθερή βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων ήταν αδύνατο να επιτευχθεί. Η εγκατάσταση της ελληνικής μεραρχίας στο νησί είχε κλονίσει την αξιοπιστία της χώρας μας. Κατά συνέπεια, η ανάκληση της εν λόγω στρατιωτικής μονάδας θα επέφερε βελτίωση του κλίματος στις μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας σχέσεις. Άλλωστε, η δύναμη της μεραρχίας αυτής δεν ήταν ούτε 15.000 άνδρες, όπως θεωρητικώς προβλέπεται για τις μεραρχίες του Ελληνικού Στρατού, ούτε 10.000, όπως ακόμα και σήμερα πιστεύεται. Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες πράγματι, η δύναμή της δεν ξεπερνούσε τις 4.000. Λογική λοιπόν ήτανε η κίνηση των «συνταγματαρχών». Και αυτό, διότι τουλάχιστον ο κίνδυνος ελληνοτουρκικής σύρραξης είχε «παρέλθει». Και αυτή ακριβώς η αποτροπή της πολεμικής προοπτικής αναζωπύρωσε τις ελπίδες ευτυχούς επίλυσης του Κυπριακού. Είναι γνωστό άλλωστε πως λίγες μόνο εβδομάδες μετά τη συνάντηση στον Έβρο επιτεύχθηκε η σύναψη ελληνοτουρκικής συμφωνίας την οποία έσπευσε να αποδεχτεί –καταρχήν- και ο Μακάριος. Και τα πράγματα επήγαιναν τόσο καλά, ώστε τον Αύγουστο του 1968, προτάθηκε ‘ημιεπισήμως’ από την Αθήνα η δημιουργία ενιαίου, ομοσπονδιακής υφής, ελληνοτουρκικού Κράτους Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι. Ο Μακάριος, πράγματι, μετά τη δολοφονική εναντίον του απόπειρα του Μαρτίου του 1970 (υπεύθυνος της οποίας είχε θεωρηθεί ο Πολύκαρπος Γεωρκάτζης) και βάσει συνομιλίας του στη Ρώμη, τον Σεπτέμβριο του 1970, με τον βασιλιά Κωνσταντίνο, υιοθέτησε και πάλι έκδηλα αρνητική στάση ως προς την προοπτική της –όποιας- Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Ήδη άνοιγε, με άλλα λόγια, η ‘οδός’ προς τα δραματικά γεγονότα του 1974. 

 * * * 

Το Κυπριακό, βέβαια, δεν ήταν το μόνο πρόβλημα εξωτερικής πολιτικής που αντιμετώπιζε το καθεστώς της 21ης Απριλίου. Εφόσον αυτό το καθεστώς υπήρξε αποκύημα του Ν.Α.Τ.Ο., δεν υπήρχε άμεσο θέμα διακοπής της αμερικανικής προς την Ελλάδα στρατιωτικής βοήθειας. Επιβλήθηκε βέβαια «εμπάργκο» πώλησης βαρέων όπλων από τις Η.Π.Α. στη χώρα μας, αλλά η απαγόρευση αυτή σταμάτησε τον Σεπτέμβριο του 1970. Στη Δυτική Ευρώπη και τις Η.Π.Α. πάντως όλοι οι ‘δημοκρατικοί’ φορείς και ρεύματα είχαν ενεργοποιηθεί, επηρέαζαν την κοινή γνώμη και επιχειρούσαν να παγιώσουν κλίμα δυσμενές προς την Ελλάδα. Η Μελίνα Μερκούρη έκανε στην Αμερική περιοδεία, το καλοκαίρι του 1967, και, ενώ στρεφόταν κατά του καθεστώτος, ζητούσε παράλληλα –και μάλιστα με «ιταμότητα» (σύμφωνα με την έκφραση του τότε Έλληνα γενικού πρόξενου στη Νέα Υόρκη)- ανανέωση του διαβατηρίου της. Στην αμερικανική μεγαλούπολη άλλωστε κινούνταν έντονα γνωστά πρόσωπα της εκεί ομογένειας όπως οι Paul Nord (ψευδώνυμο του Νικόλαου Νικολαΐδη, συζύγου της Αλίκης Θεοδωρίδου, κόρης [από δεύτερο γάμο] της ηθοποιού Κυβέλης, δεύτερης συζύγου του Γ. Παπανδρέου), Σ. Ρουσσέας, καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, Βασίλειος Βλαβιανός, βοηθός-καθηγητής στο ίδιο πανεπιστήμιο και με ισχυρές διασυνδέσεις στους κύκλους των εφοπλιστών, Β. Βασιλόπουλος, πρόεδρος του «Συνδέσμου Ελλήνων Επιστημόνων», ο θιασάρχης Αδαμάντιος Λεμός και άλλοι. Όλοι αυτοί επιδίωκαν τη διακοπή κάθε είδους αμερικανικής βοήθειας προς τη χώρα μας. 

Λόγω της νατοϊκής προστασίας που περιέβαλλε το καθεστώς στις αρχικές φάσεις του βίου του, αυτές οι προσπάθειές τους, στην ουσία, δεν τελεσφόρησαν. Ο τότε Πρόεδρος Lyndon Johnson, όμως, επέτυχε την αποφυλάκιση και αναχώρηση από την Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου, επισείοντας στους «συνταγματάρχες», ως πρόσχημα, την αμερικανική υπηκοότητα που έως το 1964 είχε αυτός ο τελευταίος. (Η αποφυλάκιση του Α. Παπανδρέου έγινε στις 24 Δεκεμβρίου 1967, μετά δηλαδή την αποτυχία του βασιλικού κινήματος στις 13 εκείνου του μήνα, διότι ο Κ. Κόλλιας, πρωθυπουργός από τον Απρίλιο έως τον Δεκέμβριο του 1967, έτρεφε εναντίον του μεγάλη -και τεκμηριωμένη- αντιπάθεια.)

 Αντίθετα όμως παγώσανε οι διαπραγματεύσεις, που είχανε αρχίσει ήδη κατά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960, για την ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Ε.Ο.Κ.).Παράλληλα, τον Δεκέμβριο του 1969, η Ελλάδα αποχώρησε από το Συμβούλιο της Ευρώπης, ενώ από την πλευρά του αυτό το τελευταίο απαγόρευσε, τον Ιανουάριο του 1971, την ελληνική εκπροσώπηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η προσέγγιση, βέβαια, του όλου θέματος της Ε.Ο.Κ. απαιτεί ευρύτερη ανάλυση, επειδή ένα από τα βασικά τα οποία ακόμα επιρρίπτονται κατά της «χούντας» είναι ακριβώς η καθυστέρηση της ένταξης της χώρας μας στην Ε.Ο.Κ., δηλαδή τη σημερινή Ε.Ε. (= Ευρωπαϊκή Ένωση). Κανονικά –και σύμφωνα με μαρτυρία του ίδιου του Κωνσταντίνου Καραμανλή, πρωτεργάτη της ένταξής μας- η Ελλάδα δεν έχει θέση στην Ε.Ο.Κ. Και τούτο, επειδή, η χώρα μας δεν συνδέεται με τη Δυτική Ευρώπη. 

Επιπλέον, σαφείς ήτανε τότε οι φόβοι στα ‘μεγάλα κέντρα αποφάσεων’ ότι τελικώς η Ε.Ο.Κ. έμελλε να επωμιστεί το βάρος της «ελληνοτουρκικής διένεξης» καθώς και ότι, λόγω της φτώχειας που παραδοσιακώς μαστίζει την Ελληνική Γη, οι πλούσιες ευρωπαϊκές χώρες θα έπρεπε να αναλάβουν το χρηματικό κόστος της ανόδου του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων. Επίσης σημαντικό ήτανε το ότι η –κατά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή- «πολιτική αστάθεια» του Ελληνικού Λαού έμελλε να επιφέρει, εφόσον η χώρα μας γινόταν δεκτή στην τότε Ε.Ο.Κ. και τωρινή Ε.Ε., την έξοδό της από αυτήν. Στην πραγματικότητα δηλαδή, σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, κανένας Ευρωπαίος ηγέτης δεν ήθελε την εισδοχή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Μετά τη μεταπολίτευση του 1974 και μόνο, ο Valéry Giscard d’Estaing, Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας τότε, συνέδραμε αποφασιστικώς τον Κ. Καραμανλή στην προσπάθεια θεσμικού ‘εξευρωπαϊσμού’ της Πατρίδας μας. 

 Το πάγωμα των διαπραγματεύσεων για την ένταξή μας στην Ε.Ο.Κ. δεν προκάλεσε, πάντως, ούτε οδύνη ούτε σημαντικά προβλήματα στους «συνταγματάρχες». Αυτοί –ορθώς όπως αποδεικνύεται σήμερα- πιστεύανε πολύ περισσότερο στην ανάπτυξη και αξιοποίηση του ντόπιου, εθνικού δυναμικού παρά στην έξωθεν προς εμάς συμπαράσταση. Για αυτό άλλωστε και κύριο μέλημα του καθεστώτος υπήρξε, όπως επισημάνθηκε, η ελληνοτουρκική όχι απλώς προσέγγιση αλλά συνεννόηση. Αυτή η δυσπιστία προς το τότε ‘ευρωπαϊκό πνεύμα’ πάντως συνέβαλε στο να δημιουργηθεί σε μερίδα του δυτικοευρωπαϊκού τύπου η εντύπωση ότι «το κίνημα των συνταγματαρχών» αποτελούσε αντίδραση της «καθυστερημένης ελληνικής υπαίθρου» στις μίνι-φούστες και τα γυναικεία μαγιώ topless, που έτειναν να επικρατήσουν στην ‘κοσμοπολιτική’ Αθήνα και απειλούσαν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής του «Ελληνισμού». Τροφή σε τέτοιου είδους δημοσιεύματα προσέφερε κυρίως ο Στυλιανός Παττακός, αεικίνητος, πανταχού παρών και πάντα τα δημόσια έργα πληρών, ο οποίος εμφορούνταν από ειλικρινή θρησκευτική Πίστη που προσπαθούσε να μεταδώσει και στις νεότερες γενεές. Περισσότερο συγκρατημένος ο Γεώργιος Παπαδόπουλος εξέφρασε αυτήν την πνευματική και πολιτιστική προσπάθεια του καθεστώτος στο περίφημο σύνθημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» (που ‘λανσάρισε’ στη Θεσσαλονίκη, τον Μάρτιο του 1968), το οποίο δεν ήταν καθόλου παράλογο, εφόσον εξέφραζε τον διττό χαρακτήρα, ειδωλολατρικό και χριστιανικό, του διαχρονικού Ελληνικού Πολιτισμού. Όπως και να είναι όμως, αυτή η –ακούσια έστω- επιστροφή στις ρίζες που επιχείρησαν οι «συνταγματάρχες» αποδείχτηκε οικονομικώς και εν πολλοίς κοινωνικώς εθνοσωτήρια. Είχε όμως ως αποτέλεσμα ψυχικώς να απομακρύνει από το καθεστώς τα μεσαία και ανώτερα οικονομικά στρώματα ιδίως της πρωτεύουσας – και κυρίως τη «χρυσή» φοιτητική νεολαία που, εκείνη την εποχή, κατά βάση σπούδαζε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και τη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών. Οι συνέπειες αυτής της αποξένωσης άργησαν βέβαια να φανούν, αλλά η εκδήλωσή τους έμελλε να έχει αντίκτυπο καταλυτικό 

(ἀπό τό βιβλίο  τοῦ Δημητρίου Μιχαλοπούλου : Ἡ ἐξωτερική πολιτική τῆς 21ης Ἀπριλίου ) 

( ΕΔΩ ) 

Ξημερώνοντας ἡ 21η Ἀπριλίου...

 

Η ΥΠΑΡΞΙΣ ΣΧΕΔΙΟΥ ΕΒΕΒΑΙΩΘΗ ΑΠΟ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΕΝΤΑ ΕΙΣ ΤΑ ΕΔΩ [ στήν Θεσσαλονίκη ] ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΕΔΑ 

Συμφώνως πρός συγκλινούσας πληροφορίας περιελθούσας εἰς γνῶσιν τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν µαχητικαί ὁμάδες κρούσεως τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς, ἐν συνεργασίᾳ μέ δυναμικούς πυρῆνας τῆς κεντροαριστερᾶς, ἐπρόκειτο, μέ τήν εὐκαιρίαν τῆς συγκεντρώσεως τῆς Ἑνώσεως Κέντρου εἰς Θεσσαλονίκην -ἡ ὁποία εἶχε προγραμματισθῆ διά τήν Κυριακήν μὲ τήν ἐξαγγελθεῖσαν ἐπίσκεψιν τοῦ κ. Γ. Παπανδρέου- νά προκαλέσουν, βάσει σχεδίου εἰς τήν πρωτεύουσαν τῆς Βορείου Ἑλλάδος, ἀλλά συγχρόνως καὶ εἰς ἄλλας πόλεις τῆς χώρας αἱματηράς ταραχάς καί νά ἐπιχειρήσουν κατάλυσιν τοῦ κράτους.

Εἰδικώτερον διά τήν Θεσσαλονίκην ἐσχεδιάζετο ἡ κατάληψις τοῦ Διοικητηρίου καὶ ἄλλων δηµοσίων καταστημάτων. Καὶ ἀκόμῃ, ἡ καὺσις ὁμοιώματος τοῦ Βασιλέως, ὡς καὶ ἁπόπειρα καταλήψεως τής ἕδρας τοῦ Γ' Σ. Στρατού,

Κατόπιν τῶν πληροφοριῶν αὐτῶν αἱ ὁποῖαι ἐπεβεβαιώθησαν ἐκ τῶν ὑστέρων, διὰ στοιχείων εὐρεθέντων εἰς τά γραφεῖα τὴς ΕΔΑ, ὁ στρατός ἀπεφάσισε νά κινηθῆ τήν νύκτα τής Πέμπτης πρὸς τήν Παρασκευήν καί ἔθεοεν εἰς ἐφαρμογήν σχέδιον - ἐκτελεσθὲν ἀναιμάκτως εἰς ὅλην του τὴν ἕκτασιν - σκοπὸς τού ὁποίου ἦτο ἡ πρόληψις ταραχῶν κατόπιν τής δημιουργηθείσης ἐκρύθμου καταστάσεως.

Τὸ σχέδιον τοῦτο τοῦ στρατοῦ εἶχεν ἐκπονηθή ἀπὸ μακροῦ καὶ συγκεκριµένως ἀφ᾽ ὅτου ἀπεκαλύφθη ἡ ὕπαρξις τῆς συνωµοσὶας τοῦ ΑΣΠΙΔΑ εἰς τὰς ἐνόπλους δυνὰμεις. Καὶ ὁ χαρακτήρ του ἦτο προληπτικός, μὲ βασικὸν ἀντικειμενικόν σκοπὀν τὴν ἁποσόβησιν αἱματηρῶν ταραχῶν. 

Ἀπό τήν ἐφημερίδα "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" τῆς Τρίτης 25 Ἀπριλίου 1967

Τί εἶχε προηγηθεῖ πού δημιουργοῦσε σοβαρές ὑπόνοιες γιά τό τί θά συνέβαινε σ᾿ἐκείνη τήν συγκέντρωσιν τῆς "Ἑνώσεως Κέντρου",στήν Θεσσαλονίκη, τήν Κυριακή τῆς 23ης  Ἀπριλίου ; 

ἀπό ἐδῶ

Τήν Πέμπτη 20 Ἀπριλίου, ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου εἶχε πραγματοποιήσει ὀμιλία στούς ἐκπροσώπους τῶν ...δημοκρατικῶν συνδέσμων ( ἀντιλαμβάνεσθε τί σήμαινε,ἰδίως τότε, "δημοκρατικοί σύνδεσμοι",ἔτσι ; )  ὅπου ἀπαντοῦσε σχετικῶς μέ τήν κλήσιν πού θά ἐλάμβανε γιά τήν δίκη τῆς ὑποθέσεως "ΑΣΠΙΔΑ" . Διαβάζουμε στό ἤδη σέ κυκλοφορία φύλλο τῆς "Μακεδονίας" ,τῆς 21ης Ἀπριλίου 1967, πρό τῆς ἐκδηλώσεως τῆς ἐπεμβάσεως τοῦ Στρατοῦ. 

« ...Το κρίσιμο σημείο, πράγματι, είναι ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου, γνήσιος, τροτσκιστικής απόκλισης Μαρξιστής, άρχισε να συσπειρώνει, ευθύς μετά την αναχώρηση του Καραμανλή από την Ελλάδα, τους «αριστερούς» και να τους προωθεί στην «Ένωση Κέντρου» (Ε.Κ.) που, κατά το 1961, είχε συμπήξει ο πατέρας του. 

Δεδομένου όμως ότι, όπως ήδη τονίστηκε, Τροτσκιστές δεν υπήρχανε τότε στη χώρα μας, αναγκαστικώς ο Ανδρέας στράφηκε προς τα κατάλοιπα του –σε παρανομία την εποχή εκείνη- Κ.Κ.Ε. και των δυνάμεων που συνέπλεαν με αυτό. Τα κατάλοιπα αυτά εκφράζονταν έως τότε μέσω της Ε.Δ.Α. (= Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά), η οποία είχε σοβαρή εκλογική ισχύ, αλλά εμποδιζόταν να ασκήσει εξουσία μέσω της βαθύτερης δομής του τότε Ελληνικού Κράτους. Πυρήνας αυτής της εσώτερης δομής ήτανε, βέβαια, ο Ελληνικός Στρατός...» (  Γράφαμε ἐδῶ, ἀπό τό βιβλίο τοῦ Δημητρίου Μιχαλοπούλου : " Ἡ ἐξωτερική πολιτική τῆς 21ης Ἀπριλίου" σελίδες 18-19 ) 

Αὐτά λοιπόν ἔλεγε τότε ὁ Ἀνδρέας,ἀλλά μετά ἦρθαν τά τάνκς καἰ οἱ μαγκιές τοῦ Ἀνδρέα ἔγιναν κλάματα...

...Πάντως μετά τά μεσάνυχτα δέν περίμενε τούς πραξικοπηματίες "στά μετερίζια μέ τό δάκτυλο στήν σκανδάλη". Προτίμησε νά σκαρφαλώσῃ στήν ταράτσα. Καί ὅταν παραδόθηκε κυριεύτηκε ἀπό γοερό κλάμα μέ βαθιά ἀναφιλητά κρύβοντας μέ τίς παλάμες τό πρόσωπό του. Ὁ λοχαγός τῶν ΛΟΚ πού τόν συνέλαβε εἶπε στούς στρατιῶτες οἱ ὁποῖοι τον παρακολουθοῦσαν χλευαστικά.....

( ἡ συνέχεια στό θέμα :  Ὁ νάρκισσος Ἀνδρέας,ἡ σκοποβολή,ἡ ταράτσα καί τό κλάμα ...) 

( ΕΔΩ ) 

( φωτό ἀριστερά τό βιβλίο τοῦ ἱστορικοῦ Μ. Χατζηδάκη, ἐδῶ) 

Ἦταν ἡ ἐπανάστασις τῆς 21ης Ἀπριλίου ἀμερικανοκίνητη;

Γράφει ο Γ. Δημητρακόπουλος, Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός

Κυρίαρχος μύθος της καταστροφικής –όπως απεδείχθη- μεταπολιτεύσεως, είναι πως η 21η Απριλίου ήταν… αμερικανοκίνητη. Αφήνουμε στην άκρη το γεγονός ότι αμερικανοκίνητοι απεδείχθησαν στην πορεία οι πολιτικάντηδες του μεταπολιτευτικού κατεστημένου –ψευτοδεξιοί κι αριστεροί- και πάμε πίσω στο 1967.

Στην χώρα είχε χαθεί ο έλεγχος και επικρατούσαν ακυβερνησία, αβεβαιότητα και αναρχία, εξαιτίας των γεγονότων της αποστασίας του 1965 και της δράσεως των λεγομένων «Λαμπράκηδων», που ήσαν τα ερυθρά «Τάγματα Εφόδου» της εποχής και τρομοκρατούσαν την κοινωνία, με απώτερο σκοπό την κομμουνιστική επανάσταση για την κατάληψη της εξουσίας.

Εν όψει αυτής της καταστάσεως, ο Θρόνος, οι πολιτικοί της δεξιάς και του κέντρου και οι Αμερικανοί, καλόβλεπαν μία μικράς διαρκείας «εκτροπή», που θα αποκαθιστούσε την ομαλότητα και μετά από εύλογο χρονικό διάστημα (ενός χρόνου, το πολύ) θα αποκαθιστούσε την λεγομένην «δημοκρατία» (που μόνο δημοκρατία δεν ήτο…) και θα επανέφερε τα πράγματα στην προ του 1965 κατάσταση. Έτσι, εδημιουργήθη η λεγομένη «χούντα των στρατηγών», η οποία θα επενέβαινε προ των εκλογών του Μαΐου 1967, με τας ευλογίας του εγχωρίου κατεστημένου και του ξένου παράγοντος. Ωστόσο, τους επρόλαβαν οι συνταγματάρχαι και τους αιφνιδίασαν όλους!

Παρά, λοιπόν, τα περί του αντιθέτου διαδιδόμενα, οι Αμερικανοί –«προστάτες» και «σύμμαχοι» τότε και τώρα της Ελλάδος- δεν υποστήριξαν ούτε την Επανάσταση της 21ης Απριλίου, ούτε το καθεστώς που προέκυψε απ’ αυτήν. Ο λόγος είναι απλός: οι Αμερικανοί, όπως άλλωστε όλες οι μεγάλες δυνάμεις της σύγχρονης εποχής, προτιμούν να υπάρχει «δημοκρατία» στα κράτη που ελέγχουν, διότι δια της «δημοκρατίας» μπορούν να συνεχίζουν να τα ελέγχουν. Κι αν κάποια στιγμή ο οποιοσδήποτε «δημοκρατικός» κυβερνήτης τους κάνει νερά, μπορούν πανεύκολα να τον «συμμορφώσουν» δια της αντιπολιτεύσεως, των ΜΜΕ, των συνδικάτων, ακόμα δε και των παραγόντων του ιδικού του κόμματος. Ας θυμηθούμε τι έγινε προσφάτως στην περίπτωση του Κ. Καραμανλή (του νεωτέρου) και που κατέληξε το άνοιγμά του προς την Ρωσσία. Αντιθέτως, μ’ έναν «δικτάτορα» στο τιμόνι της χώρας, η «προστάτιδα δύναμη» δεν ξέρει τι θα της ξημερώσει.

Το σίγουρο είναι, πως το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου 1967 βρήκε τους Αμερικανούς («Αμερικανοσιωνιστάς», επί το ακριβέστερον) αιφνιδιασμένους. Πιάστηκαν στον ύπνο! Άλλα περίμεναν (τους υπό έλεγχον στρατηγούς) κι άλλα τους προέκυψαν (οι ανεξέλεγκτοι  συνταγματάρχαι).

Προκειμένου, όμως, να αποφύγουν τα χειρότερα –δηλαδή να χάσουν για πάντα την επιρροή τους στην Ελλάδα- οι Αμερικανοσιωνισταί ακολούθησαν την πολιτική του «βλέποντας και κάνοντας». Έτσι, απέρριψαν προτάσεις πολιτικών περί αποκαταστάσεως της «δημοκρατικής νομιμότητος» από τον 6ο Στόλο και άρχισαν να δουλεύουν υπογείως. 

Η πρώτη απόπειρα ανατροπής Παπαδοπούλου έλαβε χώρα στα τέλη του 1967, με αφορμή την παρουσία της ελληνικής μεραρχίας στην Κύπρο. Η ελληνο-τουρκική κρίση του ’67 παρουσιάζει καταπληκτικές ομοιότητες με αυτήν του ’74! Μόνο που τότε ο Γ. Παπαδόπουλος δεν έπεσε στην παγίδα και με κατάλληλους διπλωματικούς χειρισμούς απέφυγε τον πόλεμο και την εθνική ταπείνωση που μας ετοίμαζαν οι «φίλοι» και «σύμμαχοί» μας, αλλά και την ανατροπή του. 

Η δεύτερη απόπειρα έγινε με το βασιλικό κίνημα, αλλά απέτυχε κι αυτή. 

Την ιδία τύχη είχε και η τρίτη απόπειρα, το επόμενο έτος (1968), όταν ο Παναγούλης αποπειράθηκε να σκοτώσει τον Γ. Παπαδόπουλο. Εδώ θα ανοίξω μια παρένθεση. Ο Αλέκος Παναγούλης, παλικάρι πραγματικό, αγνός ιδεολόγος και ίσως ο μόνος αληθινός αντιστασιακός, έγινε πιστεύω άθελά του όργανο των Αμερικανοσιωνιστών, που τον δολοφόνησαν την 1η Μαΐου του ’75 –επισήμως επρόκειτο για «τροχαίο ατύχημα»- γιατί προφανώς είχε αντιληφθεί ποιοι και γιατί τον χρησιμοποίησαν και απειλούσε με αποκαλύψεις. Εδώ κλείνει η παρένθεση. Τρία στα τρία, λοιπόν! Τρεις απόπειρες, τρεις αποτυχίες! Είναι αυτό που ανέφερα προηγουμένως: δύσκολα τα βγάζει πέρα κάποιος μ’ έναν «δικτάτορα»…

Το επόμενον διάστημα (1969), πρόεδρος των ΗΠΑ εξελέγη ο Ρίτσαρντ Νίξον και αντιπρόεδρος ο εκ Γαργαλιάνων Μεσσηνίας καταγόμενος Σπύρος Άγκνιου (Αναγνωστόπουλος). Η κυβέρνησις των Αθηνών, «πόνταρε» -κυριολεκτικώς!- στον Νίξον και είναι πλέον ευρύτατα γνωστόν, ότι χρηματοδότησε την προεκλογικήν του εκστρατεία με 550.000 δολάρια! Ήτο η πρώτη και η μοναδική φορά στην ιστορία, που ελληνική κυβέρνησις χρηματοδοτεί την προεκλογική εκστρατεία υποψηφίου Αμερικανού προέδρου και όχι το αντίθετον (η CIA να χρηματοδοτεί ελληνοφώνους πολιτικάντηδες)! Εδώ πλέον ομιλούμε όχι για… αμερικανοκίνητη κυβέρνηση των Αθηνών, αλλά για ελληνοκίνητη κυβέρνηση των ΗΠΑ!!! Με τον τρόπο αυτό και χάρις εις την πολύτιμη βοήθεια του Άγκνιου, η Ελλάς και η κυβέρνησις της 21η Απριλίου δεν αντιμετώπισαν ιδιαίτερα προβλήματα τα επόμενα έτη. Έτσι μπόρεσε η κυβέρνησις να αφοσιωθεί στην πρόοδο της χώρας, επιτυγχάνοντας φοβερούς ρυθμούς οικονομικής αναπτύξεως (που είναι και ο μόνος τρόπος για την επίτευξη πραγματικής εθνικής ανεξαρτησίας…).

Όμως, εις την Αμερική δεν υπάρχει ένα κέντρον εξουσίας, αλλά πολλά και διάφορα. Με πιο ισχυρό διαχρονικά, το σιωνιστικό λόμπι. Το 1972, λοιπόν, το σιωνιστικό λόμπι παίρνει το πάνω χέρι, δια του δαιμονίου Κίσσινγκερ και ετοιμάζει την αποπομπή των Νίξον και Άγκνιου (την οποία τελικώς επέτυχε, με το κατασκευασμένο σκάνδαλο Watergate). Ο Τούρκος πρώην κυβερνητικός αξιωματούχος, Χαλίλ Σιβγκίν, πρώην υπουργός και επί σειρά ετών σύμβουλος του Τούρκου προέδρου, Τουργκούτ Οζάλ, για θέματα που αφορούσαν τις σχέσεις με τας ΗΠΑ, ομίλησε προ τριών ετών στον τουρκικό τηλεοπτικό σταθμό aHaber και υποστήριξε πως ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Νίξον, εξηναγκάσθη σε παραίτηση, επειδή είχε αντιταχθεί στην σχεδιαζομένη από το σιωνιστικό λόμπι του Κίσσινγκερ, απόβαση των Τούρκων στην Κύπρο (που επανέφερε την «δημοκρατία» στην Ελλάδα…). Σε κάθε περίπτωση, εφόσον το σιωνιστικό λόμπι σχεδίαζε τον Αττίλα στην Κύπρο, έπρεπε οπωσδήποτε να «φύγει από την μέση» ο Γ. Παπαδόπουλος, διότι αυτός είχε αποτρέψει παρομοία κατάσταση το 1967.  

Είπε, λοιπόν, ο Σιβγκίν στην αποκαλυπτικότατη συνέντευξή του: «Το σκάνδαλο Watergate προέκυψε εξαιτίας αυτής της σκληρής στάσης του Νίξον. Εμείς, για να μπορέσουμε να επέμβουμε στην Κύπρο, χρειαζόταν η έγκριση των ΗΠΑ. Αλλά θεωρείτο βέβαιο ότι ο Νίξον δε θα δεχθεί κάτι τέτοιο. Το ίδιο και ο αντιπρόεδρος. Τότε ΥΠΕΞ ήταν ο Κίσινγκερ. Ο Νίξον έχασε τη θέση του, αλλά ο Κίσινγκερ παρέμεινε. Και εκείνος μας έδωσε τη δυνατότητα για την επέμβαση. Δηλαδή οι δυνάμεις, που έριξαν από τη θέση τους τον Νίξον, διατήρησαν στη θέση του τον εβραϊκής καταγωγής Κίσινγκερ, για να επέμβουμε στην Κύπρο. Εάν η Κύπρος βρίσκεται στα χέρια της Ελλάδας, τότε οι ορθόδοξοι δε θα έχουν καλές σχέσεις με το Ισραήλ. Οι πολιτικές Ελλάδας και Ισραήλ είναι αντίθετες μεταξύ τους. Εμείς ως Τούρκοι δεν έχουμε κάποια εχθρότητα με τους Εβραίους. Η επιχείρηση αυτή θα παρεμπόδιζε το να περάσει η Κύπρος στα χέρια της Ελλάδας. Σε περίπτωση που περάσει στα χέρια της Ελλάδας, μπορεί να δημιουργηθεί κίνδυνος για το Ισραήλ. Αυτούς τους υπολογισμούς έκαναν».

Ο Γ. Παπαδόπουλος, αντιλαμβάνεται την αλλαγή της καταστάσεως και τα παίζει όλα για όλα. Έτσι, την 15η Ιανουαρίου 1973, ξεπερνά για πρώτη φορά τα επιτρεπόμενα όρια: Με επιστολή του στον πρόεδρο των ΗΠΑ αρνείται την δωρεάν στρατιωτική βοήθεια, για λόγους εθνικής υπερηφανείας! Άλλωστε, η Ελλάς δεν είχε πλέον κανένα οικονομικό πρόβλημα, καθώς με μια συνετή και έντιμη διαχείριση (κανένας δεν έκλεβε!) η Επανάσταση πέτυχε ένα «οικονομικό θαύμα», όπως το χαρακτήρισαν οι πάντες. Επίσης, ο Γ. Παπαδόπουλος είχε σκοπό να ξεκινήσει σύντομα την άντληση του «μαύρου χρυσού», των πετρελαίων που κρύβει το υπέδαφος της πατρίδος μας. Και βέβαια, η παροχή δωρεάν στρατιωτικής βοηθείας προς τα διάφορα κράτη, ήταν η εγγύηση της υποταγής των. 

Η ιστορική επιστολή Παπαδοπούλου, με την οποία η Ελλάς έσπασε τα δεσμά της, είναι η ακόλουθη: «Η κυβέρνησις απεφάσισεν όπως δηλώσει εις την κυβέρνησιν των Ηνωμένων Πολιτειών, ότι παραιτείται του λοιπού, αρχής γενομένης από του τρέχοντος έτους, της παρεχομένης υπό των Ηνωμένων Πολιτειών, δωρεάν στρατιωτικής βοηθείας» (πηγή: εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» της 16ης Ιανουαρίου 1973, υπό τον πρωτοσέλιδο κεντρικό τίτλο: «Η ΕΛΛΑΣ ΠΑΡΗΤΗΘΗ ΤΗΣ ΔΩΡΕΑΝ ΒΟΗΘΕΙΑΣ – Επιστολή του κ. Γ. Παπαδοπούλου προς τον Πρόεδρον Νίξον»).

Τον Οκτώβριο του 1973, ο Γ. Παπαδόπουλος ξεπερνά τα «όρια» κατά πολύ. Αρνείται στους Αμερικανοσιωνιστάς την χρήση της βάσεως της Σούδας προς βοήθεια των Ισραηλινών σιωνιστών στον πόλεμο με τους Άραβες. Δεν πάει άλλο! Ο Κίσσινγκερ αποφασίζει την άμεση ανατροπή του! Όλως «τυχαίως», έναν μήνα αργότερα, ξεσπούν τα γνωστά γεγονότα του (διόλου) «ηρωϊκού» Πολυτεχνείου. Η συνταγή της φοιτητικής εξεγέρσεως είναι δοκιμασμένη και στο παρελθόν. Το 1968, όταν ο Στρατηγός Ντε Γκωλ συγκρούστηκε με τους Αμερικανοσιωνιστές, του έστησαν τον διαβόητο «κόκκινο Μάη του ‘68», με τους Κον (Κοέν) Μπεντίτ και συντροφία να κραυγάζουν εν χορώ «είμαστε όλοι εβραίοι» και να σπέρνουν την καταστροφή και το χάος.

Την συνέχεια, την γνωρίζετε όλοι. Όπως, επίσης, γνωρίζετε και το ότι ο δήθεν «αμερικανοκίνητος» Γ. Παπαδόπουλος, απέθανε εις τας φυλακάς της –πέραν πάσης αμφιβολίας- αμερικανοκρατουμένης «δημοκρατίας» της μεταπολιτεύσεως…

( ΕΔΩ) 

21η Ἀπριλίου 1967

Ἡ Ἐθνική Κυβέρνησις τῆς 21ης Ἀπριλίου 1967. ( φωτό)

 Τό διάγγελμα τοῦ προέδρου τῆς Ἐθνικῆς Κυβερνήσεως χαράσσει τόν δρόμον τοῦ ἐθνικοῦ μέλλοντος. Δρόμον ἠθικῆς ὑγείας, καθαρότητος συνειδήσεων, ἑλληνικῆς, γνησίως ἑλληνικῆς, ὑπερηφανείας. 

Ἐπάνω ἀπό τό τέλμα τῆς φαυλότητος, τῆς ἐλεεινῆς κομματικῆς συναλλαγῆς,τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐκπτώσεως θεσμῶν καί ἀξιῶν,ἀκούεται ἐπί τέλους μία φωνή πού ζητεῖ καί ἔχει εὐτυχῶς τήν δύναμιν νά ἐπιβάλῃ,τήν σώζουσαν ἀλλαγήν. Ἡ Ἐθνική Κυβέρνησις,ἡ ὁποία αὐτήν τήν στιγμήν κρατεῖ μέ σταθερότητα τά ἠνία τοῦ κράτους,ὑπῆρξεν ἡ ἀναπόδραστος συνέπεια μιᾶς μακρᾶς, μακρότατης περιόδου ἀποχαλινώσεως καί ἐκτραχηλισμοῦ. Ὑπῆρξε δῆλα δή, ἡ ἀντίδρασις εἰς τόν ὁλισθηρόν κατήφορον εἰς τόν ὁποῖον εἶχε ἤδη εἰσέλθει τό ἔθνος. Οἱ παρακολουθοῦντες τόν καλπασμόν πρός τήν ἄβυσσον δέν ἔβλεπον πουθενά τήν διέξοδον. Διότι ὅλα ἀνεξαιρέτως τά κόμματα, συναγωνίζοντο εἰς τυφλήν ἀδιαλλαξίαν καί εἰς ἐμπαθῆ κηρύγματα διχασμοῦ πού ὡδήγουν μέ μαθηματική ἀκρίβειαν εἰς τήν ἀλληλοσφαγήν. Δέν εἶναι ὁλίγοι ἐκεῖνοι πού ἐπίστευαν ὅτι αἱ ἐκλογαί δέν ἐπρόκειτο νά ἦσαν πράγματι ἐκλογαί ἀλλά σύνθημα πρός ἀλληλοεξόντωσιν. 

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τό ἄρθρο στήν ἐφημ. "Μακεδονία" τῆς 28ης Ἰουνίου 1968. ΕΔΩ 

Ἡ βαρεῖα σκιά τήν ὁποίαν συνέθετον αἱ προεξοφλήσεις περί ἀδυναμίας διεξαγωγῆς ὁμαλῶν ἐκλογῶν, ἡ ἀπροκάλυπτος ἐν ταυτῷ συνεργασία μέ τούς κατ᾿ἐπάγγελμα ἀνατροπεῖς,τά δημοκοπικά συνθήματα περί κρημνίσεως τῶν καθεστωτικῶν θεσμῶν,ἡ κατασυκοφάντησις τῶν πάντων, ἡ ὑποδαύλισις τοῦ ἐμφυλίου μίσους καί αἱ ἀναίσχυντοι λοιδορίαι ἐναντίον τῶν ἐνόπλων δυνάμεων,δῆλα δή αὐτοῦ τούτου τοῦ θώρακος τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας, εἶχον δημιουργήσει πράγματι ἀτμόσφαιραν ἀσφυκτικήν, τήν ὁποία παρηκολούθουν μέ δέος ὅλοι οἱ σώφρονες εἰς τόν τόπον αὐτόν, χωρίς ἐν τούτοις νά ἠμποροῦν ν᾿ἀντιτἀξουν οἰανδήποτε ἀντίδρασιν. Ὅλα τά ἠθικά φράγματα εἶχον παρασυρθῇ,ὅλα τά ἐθνικά ἀντερείσματα ἐφαίνοντο ἀνίσχυρα νά ἀναχαιτίσουν τήν κατολίσθησιν πρός τήν βεβαία καταστροφήν. «Δέν ἔμενεν ἄλλος τρόπος σωτηρίας ἀπό τήν ἐπέμβασιν τοῦ Στρατοῦ» , λέγει τό διάγγελμα τοῦ νέου πρωθυπουργοῦ. Καί εἶναι ἡ πραγματικότης, τήν ὁποίαν σιωπηρῶς ἀναγνωρίζουν καί αὐτοί οἱ ἄνθρωπποι τῶν κομμάτων.

Διότι πράγματι ἀπό τῆς 21ης Ἀπριλίου,ἡμέρας ἱστορικῆς διά τά πεπρωμένα τοῦ ἔθνους,οἱ πάντες ἔχουν ἀναπνεύσει. Ὑπάρχει ἡ συνείδησις μιᾶς ἰσχυροτάτης χειρός ἡ ὁποία ἔδωσεν εἰς τό ταλαντευόμενον ἀπό μυρίους κακούς ἀνέμους σκάφος τήν σώζουσαν στροφήν τοῦ πηδαλίου. Ἡ πορεία ἔχει τώρα χαραχθῆ : Πρός μίαν νέαν ἐποχήν, πρός μίαν νέαν Ἑλλάδα,πρός τήν πρόοδον, πρός τήν εὐημερίαν, πρός τήν ἀδέλφωσιν τήν ἐθνικήν, πρός τήν γαλήνην ! Καί μακράν, πολύ μακράν, ἀπό τήν πυκνή θολότητα τοῦ ἐμφυλίου μίσους, ἀπό τήν σκοτεινή φαυλότητα πού ἔχει ἐπικαθήσει ὡς παχύς ῥύπος ἐπάνω εἰς τήν φυσιογνωμίαν τοῦ ἔθνους, μακράν ἀπό τόν ὕπουλον καί πάντοτε ἰδιοτελῆ κομματισμόν πού ἠπείλησεν τήν Ἑλλάδα μέ ὁλοκληρωτικόν ἀφανισμόν. 

ἀπό ἐδῶ

Ἡ ἐπέμβασις τοῦ Στρατοῦ, λέγει τό πρωθυπουργικόν διάγγελμα, ἀποτελεῖ ἐκτροπήν ἀπό τό Σύνταγμα, ἀλλά ἡ ἐκτροπή αὐτή ἔχει ὡς ἀποκλειστικόν κίνητρον νά ἀναστηλώσῃ ἐν καιρῷ τήν ἀληθινήν Δημοκρατίαν, τήν Δημοκρατίαν ἡ ὁποία, τοὐς τελευταίους καιρούς, διεσύρθη δεινῶς καί ἐταυτίσθη μέ τήν ὀχλοκρατίαν τοῦ πεζοδρομίου καί τήν δημοκοπίαν τῆς ἀναρχίας. Τήν ἀπέραντον δυστυχίαν μεγίστου τμήματος τοῦ σκληρῶς μοχθούντος ἐλληνικοῦ λαοῦ τά κόμματα ἠθἐλησαν νά ἐκμεταλλευθοῦν διά νά στρατολογήσουν εἰς τήν κάλπην των τάς στρατιάς τῶν δυσαρεστημένων, χωρίς νά δοκιμάσουν μέχρι σήμερον νά ἄρουν τάς πραγματικάς αἰτἰας τῆς κακοδαιμονίας καί τῆς μιζέριας. Τά κόμματα ὑπῆρξαν οἱ ἐκούσιοι στρατολόγοι τῆς ἀνατροπῆς, διότι δέν ἀπέβλεψαν ποτέ πρός τήν ἀνακούφισιν τῆς δυστυχίας, ἀλλά μόνον πρός τήν ἐκμετάλλευσιν τῆς δυστυχίας. Ἡ Ἐθνική Κυβέρνησις,πλαισιωμένη ἀπό ἄνδρας ἀσπίλους, μέ συναίσθησιν τῆς βαρείας ἀποστολῆς των, μέ ἕν καί μόνον ἰδεῶδες, τήν ἀνάρρωσιν, τήν ἐξυγίανσιν,τήν ἐθνικήν ποδηγέτησιν, τήν παγίωσιν τοῦ ῥυθμοῦ ἐκείνου ὁ ὁποῖος μόνος ἠμπορεῖ νά ἐγγυηθῇ τόν ἄνετον βηματισμόν πρός τήν πρόοδον καί τήν εὐημερίαν μέ τήν στερράν ἀπόφασιν νά ἐπιβληθῇ ἡ κοινωνική δικαιοσύνη πού θά ἔχῃ ὡς βάθρον τήν δικαίαν κατανομή τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἀποτελεῖ, κατά τήν στιγμήν αυτήν, τήν μεγάλην ἐλπίδα τοῦ ἔθνους. 

Αἱ ὑποσχέσεις αἱ ὁποῖαι περιέχονται εἰς τό πρωθυπουργικόν διάγγελμα καί εἰς τάς ἄλλας δηλώσεις τῆς Ἐθνικῆς Κυβερνήσεως ἀπαρτίζουν ἕναν βαρυσήμαντον χάρτην τόν ὁποῖον ἔχει τήν ἀπόφασιν νά τηρήσῃ ἀπαρεγκλίτως. Καί ἡ ἐπαναλαμβανομένη διαβεβαίωσις ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Στρατοῦ θ᾿ἀποβλέψῃ μετ᾿ἰδιαιτέρας στοργῆς πρός τόν άγροτικόν κόσμον καἰ τάς πενεστέρας τάξεις τοῦ πληθυσμοῦ,δημιουργεῖ τήν πεποίθησιν ὅτι πράγματι μία νέα ἐποχή ἔχει ἀνοίξει διά τήν Ἑλλάδα καί τόν λαόν της. 

ἀπό βίντεο τοῦ ἀρχείου τῆς ΕΡΤ-ἐδῶ

Ἡ πλήρης καί ἀπόλυτος τάξις ἡ ὁποία ἐπεκράτησεν ἀπό τῆς πρώτης στιγμῆς εἰς ὁλόκληρον τήν χώραν μαρτυρεῖ εὐγλώττως περί τοῦ αἰσθήματος τῆς ἐμπιστοσύνης πού περιβάλλει τήν Ἐθνικήν Κυβέρνησιν τῆς μεγάλης ἀλλαγῆς. Ἔγινεν ἀπό τῆς πρώτης ὥρας συνείδησις ἡ ἀνάγκη ἡ ὁποία τήν ἐπέβαλε. Καί εἶναι τοῦτον τό ἄσειστον θεμέλιον τῆς ἐπιτυχίας τῆς ἀναληφθείσης ἐθνικῆς προσπαθείας. 

« Πρός Νέον Ἐθνικόν Μέλλον »,  ἐφημερίς "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ", 25 Ἀπριλίου 1967 ( ἐδῶ) 

Τά κοράκια ξαναγύρισαν ...φωτό

Τί νά σᾶς πῶ, ἄν καί θέλω ν᾿ἀποφεύγω συγκρίσεις, δέν θά μπορέσω νά τό κάνω. Ὄχι διότι ἔχει ἀποδειχθεῖ περιτράνως πώς οἱ μεταπολιτευτικοί πολιτικάντηδες ἔφεραν τήν χώρα στήν ἀπόλυτο κατάντια, ἀλλά καί γιατί ὅλο αὐτό τό νεοταξίτικο μοντέλο καί οἱ ἐκφραστές του εἶναι ἄν μή τί ἄλλο τόσο ἀποκρουστικό ἴσως καί ἐφιαλτικό, θά ἔλεγα. 

φωτό

Κι᾿ὅμως αὐτοί μᾶς κυβερνοῦν διότι ἕνας λαός, ὁ ἐλληνικός λαός ἔχει χειραγωγηθεῖ καί συνεχίζει νά χειραγωγεῖται μέ τά προστάγματα καί τίς ἐπιταγές τῶν μαριονετῶν τῆς παγκόσμιαςἐξουσιαστικῆς ἐλίτ ἐδῶ καί 50 χρόνια καί φαίνεται πώς δέν ὑπάρχει κανένα φῶς στήν ἄκρη τοῦ πιό σκοτεινοῦ τοῦνελ πού ἔχει πέσει ἡ Ἑλλάς, ἀπό ποτέ ! 

φωτό, φωτό

Δέν ξέρω πιά τί νά εὐχηθῶ γι᾿αὐτή τήν χώρα...

( ΕΔΩ) 

Πῶς ἔβλεπαν τήν Ἑλλάδα, 52 χρόνια πρίν...

Ἡ Ἑλλάδα,τρία χρόνια μετά τήν 21η Ἀπριλίου 1967 ... 

Δημοσίευμα τῶν New York Times ἀπό τόν Nicholas Elias 

May 3, 1970

φωτό

Η ΕΛΛΑΔΑ έχει δικτατορία από τις 21 Απριλίου 1967, αλλά οι περισσότεροι τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα θα έπρεπε να ψάξουν πολύ για να δουν τη διαφορά. Είναι αλήθεια ότι για τους εορτασμούς επετείου που έχουν προγραμματιστεί για σήμερα, οι αυτοκινητόδρομοι έχουν επενδυθεί με πινακίδες που έγραφαν: «Ζήτω η 21η Απριλίου», «Ζήτω ο Στρατός», «Ζήτω η Εθνική Κυβέρνηση». Το σύμβολο της κυβερνώσας χούντας, η σιλουέτα ενός ένοπλου στρατιώτη με το περίγραμμα ενός φοίνικα που αναδύεται από τις φλόγες - βρίσκεται παντού, από γιγάντιες διαφημιστικές πινακίδες μέχρι το εξωτερικό μέρος κάθε σπιρτόκουτου. Αλλά δεν υπάρχουν περισσότεροι αστυνομικοί ή στρατιωτικοί στους δρόμους της Ελλάδας από ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, και είναι τόσο χρήσιμοι στους ξένους όσο απαιτεί η ελληνική φιλοξενία. Δεν υπάρχουν περιορισμοί στη μετακίνηση, έτσι οι τουρίστες μπορούν να επισκεφθούν οποιοδήποτε μέρος της Ελλάδας θέλουν εκτός από μερικές περιοχές που συνορεύουν με κομμουνιστικές χώρες.

... Στην κηδεία του αείμνηστου πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου τον Οκτώβριο του 1968, η χούντα δεν χρησιμοποίησε την πλήρη αστυνομική της δύναμη για να σκορπίσει το τεράστιο πλήθος που συγκεντρώθηκε. Αν το είχε κάνει, πιθανότατα θα είχε προκαλέσει περαιτέρω διαδηλώσεις που θα ήταν δύσκολο να καταπνιγούν. Πέρυσι, ωστόσο, όταν το Συμβούλιο της Επικρατείας, το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο, προσπάθησε να επαναφέρει 21 νομικούς που είχε αποπέμψει η χούντα ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπαδόπουλος απέλυσε αμέσως τον πρόεδρο του συμβουλίου και αρνήθηκε να επαναφέρει τους νομικούς. Οι πολέμιοι του καθεστώτος έσπευσαν να προβλέψουν ότι μια τέτοια κραυγαλέα παρέμβαση στο λατρεμένο δικαστικό σύστημα της χώρας ήταν βέβαιο ότι θα πυροδοτούσε διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα. Αλλά δεν υπήρξε σχεδόν ούτε κίχ από τον ελληνικό λαό. Ο Παπαδόπουλος είχε προβλέψει σωστά πως οι Έλληνες δεν θα μπαίναν στην δοκιμασία μιας σύλληψης για χάριν ενός θεσμού που ήταν τόσο μακριά από την καθημερινότητά τους.

Δίκη των 33 ( Δημοκρατικῆς Ἄμυνας) φωτό

Οι συνταγματάρχες έχουν καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να καταστήσουν σαφές ότι δεν θα ανεχθούν την ανοιχτή αντίθεση στην εξουσία τους, αλλά φρόντισαν να μην κάνουν τέτοια μαθήματα τόσο οδυνηρά ή τόσο δραματικά ώστε να επικαλούνται ακόμη μεγαλύτερη αντίθεση. Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης δίκης 33 Ελλήνων βάσει ενός παλιού νόμου για εξέγερση, ο κυβερνητικός εισαγγελέας ζήτησε σκληρές ποινές για τους κατηγορούμενους και θανατική ποινή για έναν από αυτούς, τον καθηγητή Διονύσιο ( Σάκη ) Καραγιώργα. Κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Πρωθυπουργός Παπαδόπουλος είπε σε μια ομιλία του ότι οι κατηγορούμενοι πρέπει να αντιμετωπιστούν αυστηρά, με αποτέλεσμα να βρουν την προοπτική της φυλάκισης ή ακόμα και του θανάτου ενώπιον κάθε Έλληνα που θα εναντιωνόταν στο καθεστώς. Στη συνέχεια, το στρατοδικείο καταδίκασε τον Καράγιωργα σε ισόβια, επέβαλε ποινές με αναστολή σε επτά κατηγορούμενους και αθώωσε ακόμη και επτά. ( Σημ. Πελασγ. Τρία χρόνια μετά τήν καταδίκη σέ ἰσόβια,μέ πρωτοβουλία Παπαδόπουλου ἀπενεμήθη εἰδική χάρις καί ἀφέθησαν ἐλεύθεροι ὅλοι οἱ καταδικασθέντες. ἐδῶ)

Η απελευθέρωση τον περασμένο μήνα του Μίκη Θεοδωράκη, του κομμουνιστή συνθέτη της μουσικής για το «Ζ» και το «Ζορμπάς ο Έλληνας», ήταν μια ακόμη προσπάθεια των συνταγματαρχών να κάνουν τον κόσμο να πιστέψει ότι έχουν γίνει πιο χαλαροί, ανεκτικοί. Η απελευθέρωση του συνθέτη δεν ήταν πραγματικά μεγάλη θυσία για τους συνταγματάρχες. Δεν φοβούνται την ελληνική αριστερά, η οποία είναι διασπαρμένη και με πεσμένο στο ηθικό, αλλά τη δεξιά και το κέντρο που έχουν τη δυνατότητα να στήσουν ένα κίνημα εναντίον τους. Πράγματι, οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που συλλαμβάνει η χούντα αυτές τις μέρες δεν είναι κομμουνιστές ή αριστεροί αλλά βασιλόφρονες και δημοκράτες.

Σε ορισμένες περιοχές στις επαρχίες, άτομα έχουν συλληφθεί για προσβολή εκπροσώπου του καθεστώτος, καταδίκη του πραξικοπήματος ή άλλα παρόμοια αδικήματα. Όμως κρατήθηκαν για λίγο και μετά αφέθηκαν ελεύθεροι. Για παράδειγμα, στο χωριό όπου γεννήθηκα στην επαρχία Ηπείρου στη βορειοδυτική γωνία της χώρας, συνελήφθη ένας έμπορος που αποκάλεσε κλέφτη τον διορισμένο από τη χούντα νομάρχη της επαρχίας, στην ένταση μιας συζήτησης με συγχωριανούς του. Συνελήφθη, φυλακίστηκε για ένα μήνα και μετά δικάστηκε και αθωώθηκε. Σκοπός τέτοιων συλλήψεων είναι να κόψουν την ανοιχτή κριτική κάνοντας πραγματικότητα την απειλή της φυλάκισης σε κάθε χωριό. Οι άνθρωποι γίνονται παράδειγμα, και στη συνέχεια απελευθερώνονται, για να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι το καθεστώς δεν είναι αυθαίρετο και καταπιεστικό, αλλά είναι ικανό για συμπόνια και ακόμη και δικαιοσύνη.

Σε πολλά από τα ίδια χωριά κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου του 1946–49, οι κομμουνιστές αντάρτες εκτέλεσαν δεκάδες ανθρώπους επειδή επέκριναν αυτούς ή τις μεθόδους τους. (Συνολικά, 57.000 Έλληνες πολίτες σκοτώθηκαν από τους αντάρτες και περισσότεροι από 684.000 εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους.) Στο χωριό όπου συνελήφθη ο έμπορος, οι κομμουνιστές το 1948 εκτέλεσαν δημόσια πέντε άτομα, συμπεριλαμβανομένων δύο γυναικών και στοίβαξαν τα σώματά τους σε μια ρεματιά. Συγκριτικά, η συμπεριφορά της χούντας προς τον έμπορο δεν φαινόταν καταπιεστική στους συγχωριανούς του, αλλά μάλλον συγκρατημένη. «Ήμουν εδώ όταν ήρθαν οι κομμουνιστές», είπε μια ηλικιωμένη γυναίκα στο χωριό. «Προτιμώ να έχω τη χούντα για εκατό χρόνια παρά να ξαναγυρίσουν αυτά τα καθάρματα έστω για μια μέρα». Γνωρίζοντας το βάθος τέτοιων συναισθημάτων,

21η Απριλίου 1971,παρέλαση στήν Καστοριά ( φωτό) 

Είναι στα χωριά της Ελλάδας που η χούντα χαίρει της ισχυρότερης δημόσιας στήριξης και για καλούς λόγους. Οι κυβερνήσεις που διοικούσαν την Ελλάδα πριν από το πραξικόπημα επικεντρώθηκαν στην ανάπτυξη και επέκταση των πόλεων, παραμελώντας τα χωριά με τη θεωρία ότι οι περισσότεροι Έλληνες τα άφηναν για τις μητροπολιτικές περιοχές ούτως ή άλλως. Η χούντα έχει καταβάλει κάποιες προσπάθειες για να επανορθώσει αυτή την ανισορροπία. Αύξησε τις συντάξεις για τους αγρότες εργάτες, που ήταν οι χαμηλότερες στην Ελλάδα. Χάρισε τα ανεξόφλητα δάνεια όλων των αγροτών, μια κίνηση που επικρίθηκε έντονα από τους οικονομολόγους αλλά επικροτήθηκε έντονα στην επαρχία. Επιτάχυνε τα προγράμματα ηλεκτροδότησης και οδοποιίας. Σχέδια βρίσκονται σε εξέλιξη, για παράδειγμα, για την κατασκευή του μεγαλύτερου αυτοκινητόδρομου στην Ελλάδα σε όλο το αγροτικό βόρειο τμήμα της χώρας. Ο αυτοκινητόδρομος θα εκτείνεται από την Ηγουμενίτσα στο Ιόνιο μέχρι τα τουρκικά σύνορα στη Θράκη. Οι οικονομολόγοι υποστήριξαν ότι δεν υπάρχει αρκετή κίνηση σε αυτόν τον τομέα για να δικαιολογηθούν τα 150 εκατομμύρια δολάρια που θα δαπανηθούν στο δρόμο, αλλά η χούντα φαίνεται αποφασισμένη να προχωρήσει στο έργο.

Υπάρχει ένας άλλος, ίσως εξίσου σημαντικός, λόγος που οι συνταγματάρχες υποστηρίζονται σθεναρά στα χωριά. Γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε απομονωμένα χωριά και τα συντηριτικά μέτρα που προσπάθησαν να επιβάλουν σε όλη την Ελλάδα ήταν η επιτομή των αξιών τέτοιων χωριών. Οι συνταγματάρχες μπορεί να φαίνονται παλιομοδίτες και ανόητοι στους Έλληνες των πόλεων όταν αναφέρουν ως κακά θέματα όπως οι μίνι φούστες και τα γένια ή τέτοιες αρετές όπως η εκκλησία που επισκέπτονται κάθε Κυριακή, αλλά φαίνονται δυνατοί και σοφοί στους Έλληνες της υπαίθρου.

φωτό

«Η πιο κοντινή αναλογία με το είδος των ανθρώπων από τους οποίους προέρχονται οι συνταγματάρχες είναι οι φτωχοί λευκοί στην Αμερική που υποστηρίζουν τον Τζορτζ Γουάλας», λέει ένας Αμερικανός εκπαιδευτικός που ζει πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Ο Πρωθυπουργός Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο οποίος μεγάλωσε σε ένα μικρό χωριό της Πελοποννήσου ,το Ελαιοχώρι Αχαΐας, που έχει τώρα 280 κατοίκους, θεωρείται ανώτερος από τους άλλους αξιωματικούς που έκαναν το πραξικόπημα επειδή ο πατέρας του ήταν δάσκαλος στο σχολείο του χωριού. Ο Στυλιανός Παττακός, ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, κατάγεται από το μικρό (154 κάτοικοι) κρητικό χωριό της Αγίας Παρασκευής και ο Νικόλαος Μακαρέζος, Υπουργός Συντονισμού, κατάγεται από ένα χωριό της Φθιώτιδας που λέγεται Γραβιά, το οποίο έχει σχετικά μεγάλη πληθυσμό. 613 ατόμων. Σε τέτοια χωριά, οι άντρες περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους παρέα με άντρες, και οι γυναίκες δεν καπνίζουν, δεν φορούν μακιγιάζ ή δεν μιλούν σε έναν άντρα που δεν είναι στενός συγγενής παρά μόνο να λένε «Καλημέρα» καί « Καλησπέρα». 

Οι συνταγματάρχες έχουν φέρει στη διοίκησή τους τις αξίες αυτών των χωριών και οι Έλληνες της Επαρχίας τους θαυμάζουν γι' αυτό. Οι συνταγματάρχες δεν εφαρμόζουν πάντα αυτό που κηρύττουν οι ίδιοι, αλλά επιμένουν δυνατά ότι πρέπει όλοι οι άλλοι, να το κάνουν,ιδιαίτερα τα παιδιά τους.

Το περασμένο καλοκαίρι, γνώρισα τη μικρότερη κόρη του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης Παττακού, μια 20χρονη κοπέλα που ονομαζόταν Ρένα, μέσω μιας κοινής φίλης, και ενώθηκα μαζί της και δύο άλλα κορίτσια για μια βόλτα κατά μήκος της ακτής της Αθήνας. Περίπου 25 μίλια από την πρωτεύουσα, σταματήσαμε σε ένα εστιατόριο, και έβγαλα ένα πακέτο τσιγάρα και το πέρασα. Η Ρένα χήσε μια στιγμή και κοίταξε γύρω από το φροντισμένο εστιατόριο. Βλέποντας ότι ήταν σχεδόν άδειο, πήρε ένα τσιγάρο. «Θεέ μου», είπε πριν πάρει την πρώτη ρουφηξιά, «ελπίζω κανείς που με ξέρει να μην έρθει εδώ». Κατά την επιστροφή ανέφερε ότι ο πατέρας της είχε αρνηθεί να την αφήσει να επισκεφθεί το Παρίσι και το Λονδίνο, παρόλο που θα είχε πάει με την αδερφή και τον κουνιάδο της. «Φοβόταν ότι δεν θα με παρακολουθούσαν στενά», είπε για τον πατέρα της. «Είναι πολύ αυστηρός, αλλά νομίζω ότι έτσι πρέπει να είναι».

ΠΑΡΑ τις θετικές συμπεριφορές όμως στις αγροτικές περιοχές, το καθεστώς βιώνει την αντίσταση από μεγάλο αριθμό Ελλήνων στις πόλεις και στα νησιά. Είναι στις πόλεις που η ζημιά που έκαναν οι συνταγματάρχες έγινε περισσότερο αισθητή. Οι Έλληνες στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις κινούνταν γρήγορα προς έναν ευρωπαϊκό τρόπο ζωής και βιοτικό επίπεδο. Όμως οι συνταγματάρχες έχουν επιβραδύνει την κίνηση και σε ορισμένες περιπτώσεις την έχουν σταματήσει εντελώς. Η επιβράδυνση της οικονομίας έχει μειώσει τα εισοδήματα πολλών Ελλήνων έως και 30%. Επιπλέον, χιλιάδες άνθρωποι έχουν απολυθεί από τις δουλειές τους επειδή θεωρούνται μη φιλικοί προς το καθεστώς. Ταυτόχρονα, οι τιμές για ορισμένα αγαθά και υπηρεσίες κινήθηκαν ανοδικά.

Η παρενόχληση καλλιτεχνών και συγγραφέων από το καθεστώς έχει περιορίσει την πολιτιστική ζωή στη χώρα και έχει προκαλέσει μεγάλη διαμάχη. Σχεδόν όλα τα έργα που παράγονται στην Αθήνα είναι είτε αναβιώσεις είτε εισαγωγές και δεν έχουν κυκλοφορήσει σημαντικά βιβλία στην Ελλάδα από τότε που κατέλαβαν την εξουσία οι συνταγματάρχες. Λόγω της φήμης της χούντας στο εξωτερικό, η πολιτιστική επικοινωνία με την υπόλοιπη Ευρώπη έχει στερέψει. Το περασμένο καλοκαίρι, για παράδειγμα, ο Rudolf Nureyev και η Margot Fontaine ακύρωσαν μια πολυανακοινωμένη εμφάνιση στο Φεστιβάλ Αθηνών και ακόμη και η παρέμβαση του Αριστοτέλη Ωνάση δεν μπόρεσε να τους αλλάξει γνώμη.

Η συνεχιζόμενη λογοκρισία του Τύπου στην Ελλάδα απογοητεύει διαρκώς αυτό το έθνος των χορτασμένων αναγνωστών εφημερίδων. «Οι εφημερίδες δεν ήταν σχεδόν αντικειμενικές πριν από το πραξικόπημα», λέει ένας διευθυντής ξενοδοχείου στη Ρόδο, «αλλά τουλάχιστον είχατε την ελευθερία να επιλέξετε τι ψέματα θα διαβάσατε. Τώρα όλα είναι ένα ψέμα». Η κυκλοφορία των ελληνικών εφημερίδων είναι στο 60 τοις εκατό του επιπέδου πριν από το πραξικόπημα. Επτά εφημερίδες έχουν εξαφανιστεί εντελώς: οι κρυπτοκομμουνιστικές απαγορεύτηκαν και οι υπόλοιπες έκλεισαν λόγω πιέσεων.

Τον περασμένο Οκτώβριο, η χούντα ανακοίνωσε με μεγάλη φανφάρα ότι άρει την λογοκρισία του τύπου. Ταυτόχρονα, ωστόσο, έδωσε στους εκδότες μια μακρά λίστα απαγορευμένων θεμάτων που, στην πραγματικότητα, διατηρούσαν τον έλεγχο του τύπου σχεδόν τόσο αυστηρό όσο πριν. Το καθεστώς έχει δημοσιεύσει έναν κώδικα 101 άρθρων που έχουν σχεδιαστεί για να «καθαρίσουν» τον Τύπο. Ιστορίες ότι η χούντα θεωρεί ότι υπονομεύουν την εμπιστοσύνη του κοινού στην οικονομία μπορεί να επιφέρουν φυλάκιση έξι μηνών βάσει του κώδικα. Οι συντάκτες που καταδικάστηκαν για υποκίνηση εξέγερσης, όπως το βλέπει η χούντα, μπορούν να πάρουν έως ισόβια. Όταν ανακοινώθηκε ο κώδικας, ο κ. Παττάκος προσέφερε το φιλοσοφικό σκεπτικό της χούντας που τον έκανε τόσο σκληρό. «Η αυστηρότητα», είπε, «είναι η μητέρα της δικαιοσύνης και της ελευθερίας».

Η ιδέα της χούντας περί «Δικαιοσύνης» απεικονίστηκε πρόσφατα όταν η εφημερίδα Έθνος δημοσίευσε μια συνέντευξη με τον Ιωάννη Ζίγδη, ηγέτη του Κόμματος του Κέντρου του αείμνηστου Γιώργου Παπανδρέου, στην οποία ζητούσε επιστροφή της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Όχι μόνο συνελήφθη ο κ. Ζίγδης για τις δηλώσεις του, αλλά και οι συντάκτες της εφημερίδας — συμπεριλαμβανομένου του αρχισυντάκτη της, Ιωάννη Καψή — τέθηκαν υπό κράτηση. Δικάστηκαν γρήγορα σε στρατοδικείο και καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης που κυμαίνονταν από 13 μήνες έως πέντε χρόνια. Με όλους τους συντάκτες του στη φυλακή, το Έθνος αναγκάστηκε να σταματήσει την έκδοσή του.

Ίσως η πιο καταστροφική παρέμβαση του καθεστώτος ήταν στην εκπαίδευση. Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ήταν εξαρχής αναχρονιστικό και ανεπαρκές, αλλά οι συνταγματάρχες το έσπρωξαν ακόμη περισσότερο στο τούνελ. «Νεαροί της Ελλάδας, η Επανάσταση είναι για Σένα» διακηρύσσουν ταμπέλες στους αυτοκινητόδρομους που οδηγούν έξω από την Αθήνα. Αλλά στην εκπαιδευτική του πολιτική το καθεστώς φαίνεται πρωτίστως να ενδιαφέρεται να βεβαιωθεί ότι οι νέοι της Ελλάδας είναι υπέρ της επανάστασης. Εκατοντάδες δάσκαλοι και καθηγητές που θεωρούνται μη φιλικοί προς το καθεστώς έχουν απολυθεί. Όλοι οι άλλοι κλήθηκαν να υποβάλουν λεπτομερή ιστορικά, ειδικά για το τι έκαναν κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, και δήλωση πολιτικών πεποιθήσεων.

ἀπό ἐδῶ

ΣΤΑ δημόσια σχολεία, η κατήχηση των μαθητών είναι μέρος του προγράμματος σπουδών. Σε ορισμένες χαμηλότερες τάξεις, για παράδειγμα, οι μαθητές καλούνται να σηκωθούν και να επαναλάβουν συνθήματα όπως «Η μητέρα μου είναι η Ελλάδα. Ο πατέρας μου είναι η Εθνική Κυβέρνηση. Κι᾿εγώ είμαι ο ελληνικός λαός». Το κλίμα σωβινισμού στα ελληνικά σχολεία, που ήταν πάντα βαρύ, είναι τώρα πιο έντονο από ποτέ.

  «Τα παιδιά αυτής της χώρας είναι άρρωστα και κουρασμένα να διδάσκονται ότι η Ελλάδα είναι ο ομφαλός του κόσμου», λέει ένας Αμερικανός εκπαιδευτικός που διδάσκει σε ιδιωτικό σχολείο στην Αθήνα. « Η Πατρίδα δεν πρέπει ποτέ να γίνει μια βρώμικη λέξη, αλλά τώρα είναι με τους μαθητές».

Στα πανεπιστήμια η ασφάλεια,η αστυνομία ασφαλείας, έχει δημιουργήσει ένα δίκτυο δημιουργών για να αναφέρουν τις δραστηριότητες και τις συμπεριφορές συμφοιτητών. Το καθεστώς έχει επίσης διορίσει έναν κυβερνητικό επίτροπο για κάθε σχολή. Η δουλειά των επιτρόπων, κυρίως απόστρατων αξιωματικών του στρατού, είναι να βλέπουν ότι τα προγράμματα διδασκαλίας είναι σύμφωνα με τους στόχους της χούντας. Για να διατηρήσει τον αυστηρό έλεγχο του διδακτικού προσωπικού στα πανεπιστήμια, το καθεστώς όχι μόνο απέλυσε πολλούς καθηγητές, αλλά περιόρισε επίσης νέους διορισμούς και μείωσε την ηλικία συνταξιοδότησης των καθηγητών, έτσι ώστε οι μεγαλύτεροι, σεβαστοί καθηγητές με ανεξάρτητο μυαλό να μπορούν να αντικατασταθούν με φιλόδοξοι νεότεροι περισσότερο στις προτιμήσεις του καθεστώτος. Όλο αυτό το φυσικό σύμμαχο έχει δημιουργήσει έλλειψη καταρτισμένων καθηγητών και σημαντική πτώση στην ποιότητα της διδασκαλίας.

Εν όψει όλων αυτών των κατασταλτικών πράξεων της χούντας, πολλοί Ευρωπαίοι και Αμερικανοί δυσκολεύονται να καταλάβουν γιατί ένας τόσο παθιασμένος λαός φαίνεται να έχει αποδεχτεί τη δικτατορία χωρίς καμία σκέψη για αντίσταση.

Η δίκη των «17» του ΠΑΜ  στο στρατοδικείο Θεσσαλονίκης,1969. ( ἀπό ἐδῶ)

Στην πραγματικότητα, δεν έχουν. Παρά την εξωτερική ηρεμία, υπάρχουν αυξανόμενες μορφές αντίστασης. Διανοούμενοι και επαγγελματίες αρνήθηκαν να συνεργαστούν με το καθεστώς και συνεχίζουν το μποϊκοτάζ, παρόλο που πολλοί από αυτούς έχουν υποφέρει σκληρά γι' αυτό. Επιπλέον, αρκετοί ακτιβιστές έχουν στραφεί σε δραστικές μεθόδους. Κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους, βόμβες εξερράγησαν στην Αθήνα, τη Σαλόνικα και άλλες μεγάλες πόλεις. Το Athens Hilton, η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, το ξένο γραφείο Τύπου και Πληροφοριών και πολλά αμερικανικά αυτοκίνητα, συμπεριλαμβανομένου ενός που ανήκει σε ακόλουθο του στρατού των ΗΠΑ, έχουν δεχθεί βομβιστικές επιθέσεις.

Ορισμένες εκρήξεις έχουν αποδοθεί στο δεξιό Κίνημα Εθνικής Αντίστασης (ΚΕΑ), το οποίο θεωρεί την αμερικανική ιδιοκτησία πρωταρχικό στόχο. Ένα φυλλάδιο που απευθύνεται στους Αμερικανούς από το ΚΕΑ αναφέρει: «Έχετε γίνει πιο μισητοί από το καθεστώς της Αθήνας. Εσείς θα είστε υπεύθυνοι για τον εμφύλιο που θα ακολουθήσει». Το φυλλάδιο υπέγραφε ο στρατηγός Ακρίτας, ψευδώνυμο του αρχηγού του κινήματος δανεισμένο από το όνομα ενός βυζαντινού ήρωα.

Περισσότερες από δύο δωδεκάδες άλλες αντιστασιακές ομάδες λειτουργούν υπόγεια σε όλη την Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένης μιας που φέρεται να διευθύνεται από κομμουνιστές, που ονομάζεται Πατριωτικό Μέτωπο, το οποίο, ωστόσο, δεν έχει τη δύναμη των αντιστασιακών ομάδων που ανήκουν στη δεξιά και στο κέντρο. Μέχρι στιγμής, όλες οι βόμβες έχουν χρονομετρηθεί ώστε να εκραγούν τη νύχτα για να αποφευχθεί η δολοφονία ανθρώπων, αν και περίπου δώδεκα ατόμων που έτυχε να βρίσκονταν ούτως ή άλλως τριγύρω είχαν τραυματιστεί. «Αν οι κομμουνιστές βρίσκονταν πίσω από τις εκρήξεις», λέει ένας Έλληνας δημοσιογράφος, «οι βόμβες θα είχαν μπει για να σκοτώσουν».

Αλλά η πλήρης και αποτελεσματική αντίσταση χρειάζεται ηγεσία, και οι συνταγματάρχες φρόντισαν να εξορίσουν σε απομακρυσμένα χωριά και νησιά στρατιωτικούς και πολιτικά πρόσωπα που θα μπορούσαν να το προσφέρουν. Όσοι είναι ακόμα γύρω δεν θέλουν να πάρουν το προσωπικό ρίσκο που εμπλέκεται στην καθοδήγηση μιας εξέγερσης. «Θέλουν ο κόσμος να πετάξει πρώτα τους συνταγματάρχες», λέει ένας οδηγός φορτηγού από τη Λάρισα, «και μετά να τους καλέσουν να αναλάβουν. Οι άνθρωποι δεν είναι πια τόσο χαζοί».

Υπάρχουν, ωστόσο, πιο λεπτοί λόγοι για τους οποίους η αντίσταση στη χούντα είναι μηδαμινή. Ένα από αυτά γίνεται γρήγορα κατανοητό από μια επίσκεψη στην Αθήνα. Η πόλη είναι διάσπαρτη με γιαπιά εκατοντάδων κτιρίων που βρίσκονται τώρα υπό κατασκευή. Κάθε Κυριακή πρωί, πολυσύχναστα λεωφορεία βρυχώνται από την Αθήνα για εκδρομές στην Κορινθία, στους Δελφούς, στη Θήβα και στο Σουνίον. Τα καλύτερα εστιατόρια είναι σχεδόν γεμάτα τις περισσότερες νύχτες, και οι λαχειοφόροι στην πλατεία Ομονοίας εξακολουθούν να κάνουν μια καλή δουλειά.

Με άλλα λόγια, η ζωή κάτω από τους συνταγματάρχες μπορεί να είναι δυσάρεστη —ιδιαίτερα για φοιτητές, καθηγητές, πολιτικούς, δημοσιογράφους και καλλιτέχνες— αλλά δεν είναι τόσο δυσάρεστη ώστε να αξίζει να ρισκάρεις με φυλάκιση ή θάνατο για να την αλλάξεις. Τα έσοδα έχουν πέσει, αλλά όχι τόσο που ένα ζευγάρι δεν μπορεί να πάει μια στο τόσο σε ταβέρνα να χορέψει. Οι ελληνικές εφημερίδες είναι απογοητευτικές, αλλά υπάρχουν η Le Monde, η International Herald‐Tribune και η Figaro στα περίπτερα για όσους διαβάζουν άλλες γλώσσες ή τα ελληνικά προγράμματα στο BBC κάθε βράδυ για όσους δεν διαβάζουν. Οι θείοι και οι φίλοι λείπουν από τις δουλειές, αλλά τουλάχιστον παίρνουν μέρος από τις συντάξεις τους όταν πάνε. «Δεν με έχουν στριμώξει πραγματικά», λέει ένας ράφτης στον Πειραιά. «Δεν θα τους ψήφιζα αν είχα επιλογή. Αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα που θα πετούσα τον εαυτό μου μπροστά σε ένα τανκ για να τα βγάλω έξω».

Αν και οι συλλήψεις συνεχίζονται, οι Έλληνες δεν φαίνεται να ανησυχούν για τον εαυτό τους αν δεν επηρεαστούν οι οικογένειές τους, και οι περισσότεροι δεν επηρεάζονται. Από τα 6.000 άτομα που στάλθηκαν σε φυλακές μετά το πραξικόπημα, περισσότερα από τα δύο τρίτα έχουν απελευθερωθεί. Το πιο σημαντικό είναι ότι οι συνταγματάρχες δεν έχουν εκτελέσει κανέναν.

  «Οι Έλληνες είναι υπέροχοι, αλλά όταν αρχίζουν να σκοτώνουν, μπορεί να είναι οι πιο απαίσιοι άνθρωποι στον κόσμο», μου είπε η σύζυγος ενός εξόριστου Έλληνα πολιτικού. «Θυμάμαι κατά τη διάρκεια του πολέμου όταν περπατούσες στο δρόμο και έβρισκες το σώμα κάποιου γεμάτο με σφαίρες και δεν ήξερες αν ήταν οι Γερμανοί, οι δεξιοί, οι αριστεροί ή μια ζηλιάρα σύζυγος που τον σκότωσαν. Είμαι τρομερά φοβισμένη για την Ελλάδα αν ξεκινήσει».

Οι σπουδαστές της ελληνικής ιστορίας βλέπουν έναν καλό λόγο για την απουσία ισχυρής αντίστασης στη χούντα στο γεγονός ότι η χώρα έχει αναπτύξει τα τελευταία 20 χρόνια μια σημαντική αστική τάξη. Για το πρώτο μισό αυτού του αιώνα, η Ελλάδα ενεπλάκη σε πέντε πολέμους και σε πολυάριθμους ανόδους. Η μόνη περίοδος σταθερότητας και προόδου ήρθε μετά το 1950. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι περισσότεροι Έλληνες μπόρεσαν να αποκτήσουν κάτι—ένα σπίτι, ένα αγρόκτημα, μια επιχείρηση—για πρώτη φορά στη ζωή τους και θέλουν να είναι κοντά για να το απολαύσουν .

φωτό

Εκτός από την αποφυγή των εκτελέσεων, οι συνταγματάρχες έχουν ξεκινήσει μια σειρά θετικών μέτρων, παρέχοντας έναν άλλο λόγο που οι Έλληνες μπορούν να εκλογικεύσουν τη μέχρι τώρα απροθυμία τους να ξεσηκωθούν κατά της χούντας. (Το «Κάνουν κάποια καλά πράγματα», ακούγεται τόσο στην Αθήνα σήμερα όσο και στην Ιταλία του Μουσολίνι.) Πολλοί από τους επαγγελματίες που μοιράζονταν μεγάλες αμοιβές ( μίζες) με δημόσιους υπαλλήλους εξαλείφθηκαν. Οι εκτεταμένες περικοπές προσωπικού έδωσαν τέλος σε μεγάλο μέρος της πρακτικής προσλήψεων για μία θέση περισσοτέρων απ᾿όσο χρειάζεται, που ήταν τόσο συνηθισμένη στην Ελλάδα. 

Περιορισμένες επιχειρήσεις, όπως η λειτουργία ταξί, άνοιξαν σε όποιον είχε χρήματα ή είχε διάθεση να πάει σε αυτές. 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία μαστιζόταν από σκάνδαλα και σφοδρές μάχες μεταξύ επισκόπων για διορισμό στις πλουσιότερες έδρες, αναμορφώθηκε. Ακόμα και δρόμοι σε γειτονιές όπως η Νίκαια και η Καισαριανή που έτειναν να ψηφίζουν κομμουνιστές και τιμωρήθηκαν με κακές δημόσιες υπηρεσίες ως αποτέλεσμα, τώρα έχουν ασφαλτοστρωθεί.

Τέλος, οι Έλληνες αισθάνονται ότι δεν είναι ευθύνη τους να διώξουν τους συνταγματάρχες. «Οι Αμερικανοί τους έφεραν», μου είπε ένας δάσκαλος γυμνασίου στην Κέρκυρα, «και οι Αμερικανοί μπορούν να τους βγάλουν». Αν υπάρχει μια πεποίθηση για τους συνταγματάρχες που οι περισσότεροι Έλληνες μοιράζονται πάνω από όλους, είναι ότι οι Συνταγματάρχες βρίσκονται στην εξουσία επειδή τους θέλουν οι Ηνωμένες Πολιτείες να βρίσκονται εκεί. 

«Η Ουάσιγκτον είναι εξίσου υπεύθυνη για την καταστολή και τα βασανιστήρια στην Ελλάδα με τους συνταγματάρχες», λέει ένας πρώην Έλληνας πολιτικός.

ΤΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ  ήταν το «bête noire» ( τό μαῦρο θηρίο,ἀντικείμενο ἀποστροφῆς ) της Κυβέρνησης των Συνταγματαρχών, και παρόλο που δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη όταν συνεδρίασαν οι υπουργοί του Συμβουλίου της Ευρώπης τον Δεκέμβριο του 1969, το εξάνθημα της δυσμενούς δημοσιότητας κατά πάσα πιθανότητα επέτρεψε στις ενάγουσες κυβερνήσεις να συγκεντρώσουν τις απαραίτητες ψήφους "Εκδίωξης της Ελλάδας". (Την τελευταία στιγμή, ως μέτρο προστασίας προσώπου, η Ελλάδα αποχώρησε οικειοθελώς.)

ἡ «ἑλληνική ὑπόθεσις» στό Συμβούλιο τῆς Εὐρὠπης 

Τα προβλήματα της κυβέρνησης ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 1968, όταν δύο δικηγόροι, ο Αμερικανός James Becket και ο Βρετανός Anthony Marrecco, πήγαν στην Αθήνα για να διεξαγάγουν έρευνα για λογαριασμό της Διεθνούς Αμνηστίας, μιας εθελοντικής οργάνωσης που ασχολείται με τα δικαιώματα των πολιτικών soners, και επέστρεψε στο Λονδίνο για να γράψει δύο αναφορές που περιγράφουν την πρακτική βασανιστηρίων από την ελληνική αστυνομία ασφαλείας. Αργότερα, ως αποτέλεσμα των κατηγοριών που ασκήθηκαν από τις Σκανδιναβικές Κυβερνήσεις-μέλη της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανέλαβε την ερώτηση και ολοκλήρωσε μια έκθεση που διαπίστωσε ότι η ελληνική κυβέρνηση ασκούσε βασανιστήρια ως θέμα πολιτικής.

Κατά ειρωνικό τρόπο, το θέμα των βασανιστηρίων είναι πολύ πιο σημαντικό στο εξωτερικό από ό,τι στην Ελλάδα, όπου σχεδόν δεν συζητιέται καθόλου. Εν μέρει αυτό είναι ένα πρόβλημα πληροφόρησης, αλλά κυρίως είναι ένα πρόβλημα πολιτικών πεποιθήσεων. Όποιος Έλληνας είναι είτε ευνοϊκός είτε ουδέτερος απέναντι στην Κυβέρνηση, απλώς θα κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να μην γνωρίζει ότι γίνονται βασανιστήρια. Ακόμα κι αν το παραδέχεται, μπορεί να προσπαθήσει να δικαιολογήσει την πρακτική με πολλούς τρόπους. Πρώτον, η λέξη «βασανιστήρια» θα φαινόταν ένας υπερβολικά δραματικός τρόπος για να περιγράψει αυτό που είναι σιωπηρά αποδεκτό ως ένας προβλέψιμος τρόπος για να αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι τους εχθρούς τους.

«Βλέπετε το πρόβλημα με αμερικανικά μάτια», λέει ένας Έλληνας εφοπλιστής που είχε εγκαταλείψει την Ελλάδα κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής εξέγερσης του 1944 και έζησε ως επί το πλείστον στο Λονδίνο. «Με ελληνικούς όρους, η μεταχείριση που έχουν αυτοί οι άνθρωποι είναι σαν ένα ξενοδοχείο πολυτελείας πρώτης κατηγορίας. Θυμηθείτε, αυτοί οι άνθρωποι είναι ο σκληρός πυρήνας του Κομμουνιστικού Κόμματος. Είναι αυτοί που έβαλαν τα μάτια των ανθρώπων στον εμφύλιο πόλεμο».

Ρώτησα για αυτούς που ήταν πολύ νέοι για να έχουν πολεμήσει στον εμφύλιο πόλεμο και αυτούς που δεν είχαν γεννηθεί καν το 1944.

«Είναι γιοι και κόρες αυτών των ανθρώπων», απάντησε

Η λογική είναι αδυσώπητη και ένας εκπληκτικός αριθμός ανθρώπων φαίνεται να την αποδέχεται. Το πρόβλημα είναι χειρότερο από τα βασανιστήρια: η απουσία μιας παράδοσης ελευθερίας που θα καθιστούσε μια τέτοια αδικία απεχθής για χάρη της, ανεξάρτητα από τους δημιουργούς της ή τα θύματά της. Αν και οι Σκανδιναβοί μπορεί να είναι εξοργισμένοι από τα βασανιστήρια στο λίκνο της δημοκρατίας, ένας εκπληκτικός αριθμός Ελλήνων δεν είναι. 

Τα φρικιαστικά γεγονότα που περιγράφονται στην ταινία «Ζ», για παράδειγμα, συνέβησαν τέσσερα χρόνια πριν από την κατάληψη της εξουσίας από τη χούντα, σε μια περίοδο που η Ελλάδα διοικούνταν από μια κοινοβουλευτική κυβέρνηση.

Αλλά ίσως ο πιο σημαντικός λόγος που οι Έλληνες δεν έχουν συγκινηθεί από βασανιστήρια είναι το γεγονός ότι η αστυνομική βία είναι μια αποδεκτή παράδοση στη χώρα τους. «Αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι έξω δεν συνειδητοποιούν είναι ότι η Ελλάδα είναι ουσιαστικά ένα αστυνομικό κράτος από το 1936, όταν ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς δημιούργησε πολύ ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και δυνάμεις ασφαλείας», είπε ένας ανταποκριτής των ΗΠΑ στην Αθήνα. «Γι’ αυτό υπάρχει τόσο μικρή εγκληματικότητα σε αυτή τη χώρα. Όλοι γνωρίζουν ότι αν σε πιάσει η αστυνομία χτυπιέσαι μέχρι να τους πεις όλα όσα θέλουν να μάθουν. Οπότε αυτό που συμβαίνει με τους πολιτικούς κρατούμενους δεν είναι τόσο ασυνήθιστο για τους Έλληνες».

Οι περισσότεροι από τους αξιωματούχους ασφαλείας πρέπει πραγματικά να είναι εξαγριωμένοι από όλη τη φασαρία που έχει γίνει για το γεγονός ότι ξυλοκόπησαν λίγους κομμουνιστές. Γι' αυτούς, οι Σκανδιναβοί δικηγόροι πρέπει να φαίνονται πλάσματα από άλλο πλανήτη, παρεισφρύοντας κατάφωρα σε αυτό που συνεχίζουν να θεωρούν ουσιαστικά ελληνική υπόθεση. Η στάση τους μπορεί να συνοψιστεί από όσα είπε ένας από αυτούς σε μάρτυρες που στάλθηκαν στην ακρόαση της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

«Θα σας δοθεί τώρα η ευκαιρία να υπερασπιστείτε τη χώρα σας ενάντια στους εχθρούς της», είπε ο αξιωματούχος. «Πρέπει να πείτε στους δικαστές της Επιτροπής ότι δεν έχετε βασανιστεί και ότι σας έχουν φερθεί καλά από κάθε άποψη. Να θυμάστε, ότι είναι ξένοι και έχετε χρέος να υπερασπιστείτε τη χώρα σας μπροστά τους. Πάνω από όλα πρέπει να λέτε την αλήθεια. Μπορεί να σας χαστουκίσαμε λίγο, αλλά αυτό ήταν διαφορετικό. Αυτό ήταν ανάμεσα σε εμάς τους Έλληνες».

ΑΝ η χούντα εξαφανιζόταν αύριο, ο ελληνικός πολιτικός κόσμος θα βρισκόταν λίγο πολύ στην ίδια μορφή που είχε στις 20 Απριλίου 1967. Εκτός από τον Γιώργο Παπανδρέου, οι κυρίαρχες προσωπικότητες είναι οι ίδιες. Ο θάνατος του Παπανδρέου άφησε την ηγεσία του κόμματός του να μοιράζεται με τον γιο του, Ανδρέα, που τώρα διδάσκει στο Τορόντο, και αρκετούς άλλους πολιτικούς κληρονόμους σε μια διαταραγμένη σχέση. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος βρίσκεται στη Ρώμη, προφανώς ανησυχώντας πολύ ότι οι συνταγματάρχες θα καταστρέψουν εντελώς τη μοναρχία για να αναλάβει την ενεργό ηγεσία της αντιπολίτευσης εναντίον τους. Ο πρώην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής βρίσκεται στο Παρίσι, όπως και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Κρητικός πολιτικός που ήταν σημαντικό πρόσωπο σε πολλές κυβερνήσεις συνασπισμού πριν από το πραξικόπημα....

φωτό

Η χούντα δεν μπόρεσε να δελεάσει κανέναν πρώην πολιτικό σε μια χουντική θέση, με εξαίρεση τον Παναγιώτη Πιπινέλη, έναν ακραίο βασιλόφρονα και συχνό υποστηρικτή της δικτατορίας στο παρελθόν. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ, ο συντηρητικός πρώην υπουργός Εξωτερικών, έχει προτείνει κατά καιρούς να «χτιστεί μια γέφυρα» μεταξύ του καθεστώτος και ενός πιο δημοκρατικού σχηματισμού που θα αναπτυχθεί στο μέλλον, αλλά τέτοιες δηλώσεις δεν απέδωσαν ποτέ καρπούς. Γεγονός είναι ότι η χώρα βρίσκεται σε αδιέξοδο: οι πολιτικοί που έχουν την εμπειρία να διευθύνουν τη χώρα δεν έχουν την εξουσία ( σημ. Πελασ. Καί πρίν πού τήν εἶχαν τήν ἐξουσία τί κατάφεραν ; Νά φέρουν,μέ τήν πολιτική καί τακτική τους,τούς Συνταγματάρχες. Τί θά ἄλλαζε μέσα σέ 3 χρόνια ὥστε νά ἀσκοῦσαν μία σωστή καί προσοδοφόρα πολιτική ; Τ Ι Π Ο Τ Α !  Ὅπως ἀπεδήχθη 3 χρόνια ἀργότερα καί γιά 50 ἀκόμη χρόνια οἱ δημοκράταροι πολιτικάντηδες σέ ποιά κατάντια ἔχουν φέρει τήν χώρα. Καί τά χειρότερα εἶναι μπροστά μας,ἐν ἔτει 2022 !!! ) και οι συνταγματάρχες που έχουν την εξουσία δεν έχουν την εμπειρία.

Οι περισσότεροι Έλληνες στην Ελλάδα προσβλέπουν στον πρώην πρωθυπουργό Καραμανλή να ηγηθεί οποιασδήποτε μεταχουντικής κυβέρνησης. Αυτό εν μέρει οφείλεται στο ότι ο Καραμανλής έδωσε στην Ελλάδα τη μεγαλύτερη περίοδο σταθερής διακυβέρνησης ως Πρωθυπουργός από το 1955 έως το 1963 και εν μέρει επειδή πιστεύουν ότι είναι ο πιο ευνοημένος πολιτικός από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η πεποίθηση αποδυναμώθηκε σημαντικά τον περασμένο Σεπτέμβριο όταν μια δήλωση του Καραμανλή που καταδίκαζε τη χούντα και ζητούσε επιστροφή στην κοινοβουλευτική κυβέρνηση δεν έλαβε καμία απάντηση από την Ουάσιγκτον, αλλά όχι αρκετή για να συντρίψει την εικόνα του Καραμανλή στο μυαλό πολλών Ελλήνων ως του πολιτικού μεσσία που θα τους σώσει.

«Όλο αυτό είναι ένα είδος τρομερού παιχνιδιού που επινοήθηκε από τους Αμερικανούς», λέει ένας Αθηναίος αρχιτέκτονας κάποτε ενεργός στην πολιτική, απηχώντας το συναίσθημα πολλών Ελλήνων με τους οποίους μίλησα, «και όταν κουραστούν να το παίζουν, θα πετάξουν έξω τους συνταγματάρχες. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι αν δεν κουραστούν από το παιχνίδι τους πολύ σύντομα, η Ελλάδα θα εκραγεί σε έναν άλλο εμφύλιο πόλεμο. Όλα φαίνονται τρομερά ήρεμα, το ξέρω. Αλλά μπορώ να σας πω ότι η ασφάλεια μικραίνει κάθε μέρα».

Είναι άδικο να κατηγορούμε για τα πάντα την Ουάσιγκτον, αλλά ακόμη και Αμερικανοί αξιωματούχοι παραδέχονται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να λάβουν μέτρα που θα είχαν δραματικά αποτελέσματα στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης με έναν υψηλόβαθμο αξιωματούχο στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα, ρώτησα εάν η Ουάσιγκτον μπορούσε να πιέσει τους συνταγματάρχες να διεξαγάγουν εκλογές. «Όχι», είπε. «Θα πουν απλώς «όχι». Αλλά πρόσθεσε ότι η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να απωθήσει τους συνταγματάρχες από την εξουσία εάν λάβει ορισμένα μέτρα. «Αν η Ουάσιγκτον αποφάσιζε ότι αυτό το καθεστώς είναι κακό για την Ελλάδα, κακό για τη συμμαχία του ΝΑΤΟ, κακό για αυτό το τμήμα του κόσμου, και το έλεγε δημόσια, νομίζω ότι η χούντα θα γκρεμιζόταν από μέσα». Είπε επίσης ότι εάν η κυβέρνηση επικοινωνούσε με έναν αξιοσέβαστο πολιτικό όπως ο Καραμανλής, τον προσκαλούσε στην Ουάσιγκτον και του έδειξε υποστήριξη,

Αφού τα επεσήμανε όλα αυτά, πρόσθεσε γρήγορα ότι δεν προέβλεπε να συμβεί κάτι από αυτά. «Αυτό που βλέπω», είπε, «Οι συνταγματάρχες συνεχίζουν για πολύ καιρό, μάλλον γίνονται πιο σκληροί όσο προχωρούν. Εάν το καθεστώς γίνει σκληρότερο, θα αναπτυχθεί η αντίσταση, ωθώντας τους συνταγματάρχες σε σκληρότερα μέτρα, τα οποία με τη σειρά τους θα τονώσουν ισχυρότερη και ευρύτερη αντίσταση».

«Αν αυτό είναι που βρίσκεται μπροστά μας», ρώτησα, «γιατί η Ουάσινγκτον δεν κάνει κάτι τώρα και δεν σώζει την Ελλάδα από όλη αυτή την αιματοχυσία;

"Αυτό θα ήταν ωραίο;" είπε, «αλλά δεν είναι ρεαλιστικό να περιμένουμε από οποιαδήποτε κυβέρνηση να είναι τόσο λογική. Οι κυβερνήσεις είναι προσανατολισμένες να ανταποκρίνονται σε κρίσεις, όχι να τις προβλέψουν». 

Ἀπό : nytimes.com 

Νομίζω πώς αὐτή ἡ τελευταία πρότασις δίνει ἀκριβῶς τήν διαχρονική εἰκόνα τῶν πολιτικάντηδων. Οἱ κυβερνήσεις ἀναταποκρίνονται σέ κρίσεις,λέει,δέν τίς προβλέπουν ! ! ! Χά,χά  ! 

Μέ ἄλλα λόγια τό δούλεμα πού ὑφιστάμεθα ἀπό τόν πάσης μορφῆς πολιτικάντη δέν ἀλλάζει οὐδέ στό ἐλάχιστο ! Ἴδιο κι᾿ἀπαράλλαχτο ὅσα χρόνια κι᾿ἄν περάσουν ! Μᾶς κοροἱδεύει λέγοντας αὐτοί πού δημιουργοῦν τίς κρίσεις γιά τίς ὁποῖες καλοὺνται νά τίς ἀντιμετωπίσουν,δέν μποροῦν νά τίς προβλέψουν ! Νά προβλέψουν αὐτό πού δημιούργησαν ! Αὐτό πού σχεδίασαν νά ἐξελιχθῇ ὅπως τούς βολεύει,τό ἀποκλειστικά δικό τους δημιούργημα,τό ὁποῖο θά τούς ὁδηγήσῃ σέ πολύ συγκεκριμένο ἀποτέλεσμα ἰσχυρίζονται πώς τούς εἶναι ἄγνωστό !!! 

Ἀλήθεια ὑπάρχουν ἀφελεῖς πού τά πιστεύουν αὐτά ; Μᾶλλον ναί. Ἀλλιῶς θά εἶχε ἀλλάξει καί ἡ τακτική τῶν πολιτικάντηδων. Κι᾿ἀφοῦ παραμένει ἡ ἴδια ἀντιλαμβάνεσθε τήν κατάντια τοῦ κόσμου...

Ὅσον ἀφορᾷ τό κείμενο γιά τά 3 χρόνια ἐξουσίας τῶν Συνταγματαρχῶν,πιστεύω πώς ὁ ἑλληνοαμερικανός συντάκτης ἔχει δώσει σέ μεγάλο βαθμό τήν πραγματικότητα πού ὑφίστατο τότε. Γι᾿αὐτό καί θέλησα νά δημοσιεύσω τό θέμα. Πιστεύω πώς καμμία ἐφημερίδα τῆς ἑλλαδικῆς,μέχρι σήμερα δέν ἔχει δώσει αὐτή τήν εἰκόνα πού ἀπηχοῦσε τήν ἑλληνική πραγματικότητα ἐκεῖνα τά χρόνια. Καμμία. Ἐγώ προσωπικῶς δέν ἔχω διαβάσει ποτέ ! Ἀναλόγως τοῦ ποῦ ἀνήκε καί ἀνήκει πολιτικῶς ἕνα μέσον,ἦταν καί οἱ θέσεις του γιά τό θέμα "χούντα". Ἄρα καμμία ἀντικειμενικότης,καμμία σχέσι μέ τήν ἀλήθεια. Ἀλλά δέν βαριέσαι,ἔτσι δέν ἦταν πάντα ὁ Ἕλληνας τῆς μετά Ἐπαναστάσεως 1821, κάτοικος τῆς Ἑλλάδος ; ...............

Ἕνα σχόλιο ἀκόμη,ἄκρως ἀπαραίτητο,γιά τήν μποῦρδα πού εἶπε ὁ ἀμερικανός ἐκπαιδευτικός ἰδιωτικοῦ σχολείου τῶν Ἀθηνῶν :  «Τα παιδιά αυτής της χώρας είναι άρρωστα και κουρασμένα να διδάσκονται ότι η Ελλάδα είναι ο ομφαλός του κόσμου. Η Πατρίδα δεν πρέπει ποτέ να γίνει μια βρώμικη λέξη, αλλά τώρα είναι με τους μαθητές». 

Τελικῶς ποιός μιλᾷ γιά σωβινισμό ; Ὁ ἀμερικανός πού πιό σωβινιστικό,διαχρονικῶς,κράτος στόν κόσμο,ἀπό τίς ΗΠΑ,δέν ὐπάρχει στόν κόσμο !  Τοὐλάχιστον ἐμεῖς ἔχουμε πολύ σοβαρούς λόγους,ἱστορικῶς,νά νοιώθουμε τήν ὑπερηφάνεια τῆς καταγωγῆς μας,ἀφοῦ ἡ χώρα ἦταν ἀνέκαθεν,καί ποτέ δέν θά πάψῃ νά εἶναι,ὁ ὀμφαλός τῆς γῆς ! Ἡ Πατρίδα γιά τόν Ἕλληνα εἶναι ἡ πιό ἀγαπημένη λέξις καί τό ἔχει ἀποδείξει ὅταν χρειάστηκε. Γιά τά κομμούνια,σαφῶς δέν εἶναι. Προφανῶς κάπου ἐκεῖ θά τοποθετείτο καί ὁ ἐν λόγῳ ἐκπαιδευτικός...

Τά παιδιά τῆς ΕΟΚΑ ...παιδιά τῆς Ἀνάστασης

Ἐν πᾶσῃ περιπτώσει τό δημοσιεύσαμε καί τό ἀφήνουμε νά περάσῃ στήν ἱστορία κι᾿αὐτό...

( ΕΔΩ ) 

Γιά τήν ἡμέρα !

ἐδῶ

 Κάποιοι σήμερα τιμοῦν τήν ἐνθύμησιν τῆς ἡμέρας ὡς ἕνα γεγονός πού πραγατοποιήθηκε γιά τήν σωτηρία τῆς Ἑλλάδος. Ἐκεῖνοι πού τά ζοῦσαν τότε, ἔλεγαν πώς ἀκόμη καί οἱ ἔντιμοι ἀριστεροί παραδέχονταν πώς μέ τήν στρατιωτική παρέμβασιν ὄντως ἡ Ἑλλάς βρῆκε τήν ἡσυχία πού δέν μποροῦσε νά ἔχῃ ὥστε νά προχωρήσῃ ἑστιασμένη στήν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας. "Ἡσυχάσαμε" , ἔλεγαν, ἀπό τίς συνεχεῖς πορεῖες, διαμαρτυρίες, ἐπεισόδια καί γενική κοινωνική ἀναστάτωσιν, τά ὁποῖα ἐπροκαλοῦντο ἀπό τούς τότε πολιτικάντηδες . 

 ἐφημ.  ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ τῆς 25ης Ἀπριλίου 1967 (ἐδῶ)

Μία ματιά στόν τύπο τῆς ἐποχῆς καί θά καταλάβῃ ὁ καθείς καλοπροαίρετος, πώς ἔτσι ἀκριβῶς ἦταν ἡ καθημερινότητα τῶν Ἑλλήνων μέχρι πού ἦρθε ἡ Ἐθνοσωτήριος Ἐπανάστασις. Ἡ Ἑλλάς βρῆκε τήν ἡσυχία της, προχώρησε μπροστά, ἀνασυγκροτήθηκε κάθε τομέας καί κυρίως ξεκίνησε ἡ πορεία πρός δημιουργία σέ ὅλους τούς τομεῖς τῆς ἑλληνικῆς βιώσεως. Ἡθικῶς, ὑλικῶς, Πολιτιστικῶς καί Πνευματικῶς.

Εἴτε ἀρέσει εἴτε ὄχι εἶναι ἡ Ἀλήθεια. 

Ἀλλά ἔχουμε καί τήν ἄλλη πλευρά, τήν συντριπτική πλειοψηφία δῆλα δή, ἡ ὁποία κάνει λόγο κάθε χρόνο, γιά τήν Ἑλλάδα πού μπῆκε στόν γύψο, τήν δημοκρατία τους πού τήν ποδοπάτησαν τά τάνκς, τά τσεκούρια καί τίς ἐκτελέσεις πού ξεκίνησαν ἀπό ἐκεῖνο τό "μαῦρο ξημέρωμα τῆς 21ης Ἀπριλίου 1967" ! 

21η Απριλίου: Τα τσεκούρια, οι πρώτες εκτελέσεις και ο Παττακός που συνέλαβε μέχρι και την ανιψιά του

( Ὅσο γιά τό ποιά ἦταν ἡ ἀνηψιά τοῦ ἀείμνηστου Στυλιανοῦ Παττακοῦ, τά εἴχαμε γράψει παλαιώτερα. Ἡ σύζυγος Λυκούδη, βουλευτοῦ τοῦ Ποταμιοῦ πού ψήφισε τήν ἐπαίσχυντη συμφωνία τῶν λιμνῶν καί ἔβαλε τήν ὑπογραφή του στήν προδοσία τῆς Μακεδονίας ἀπό τά κομμούνια τοῦ συριζα. Ἡ σύζυγός του, Στέλλα Μηναδάκη ἦταν κόρη τῆς ἀδελφῆς τοῦ Παττακοῦ. Διαβᾶστε τό θέμα μας, Αἴγινα ἡ ...σφηκοφωληά -μέρος στ'-  ) 

21η Απριλίου 1967: Όταν τα τανκς «ποδοπάτησαν» τη Δημοκρατία

Μαύρη ἐπέτειος

Ἡ ἡμέρα πού "σταυρώθηκε" ἡ ἑλληνική δημοκρατία 

Δέ νομίζω πώς χρειάζονται πολλά λόγια, ἁπλῶς θά θέσω ἕνα ἐρώτημα : Τί καλό ἔχει ᾿δεῖ ἡ χώρα ἀπό τήν μεταπολίτευσιν καί τό στρογγυλοκάθισμα τῶν δημοκραταραίων στούς ἐξουσιαστικούς θώκους ; Τούς εἴδαμε ἅπαντες. Ἀπό τούς Καραμανλῆδες, τούς Παπανδρέηδες, τούς Σιμήτηδες μέχρι καί τά κομμούνια πού πραγματοποίησαν τήν μεγαλύτερη ἐθνική προδοσία μετά τό "Ἡ Κύπρος κεῖται μακράν" καί τά Ἴμια μέ τίς "γκρῖζες ζῶνες". 

Τί καλό ἔχει κερδίσει αὐτή ἡ χώρα ; Ἄ, ναί. Τούς δημοσίους ὑπαλλήλους. Τό ὄνειρο ζωῆς τοῦ Ἕλληνος πού κατέστη τό ἰδανικόν του ἀπό τίς ἀνδρεϊκές ἡμέρες τῆς Ἀλλαγῆς μέχρι σήμερα. 

Καί ἡ κληρονομιά τοῦ προοδευτισμοῦ, τῆς ἀνεκτικότητας, τῆς Πολιτιστικῆς καί Πνευματικῆς κατάντιας τῶν Ἑλλήνων. Τῶν Ἑλλήνων πού τούς καθόταν ἄσχημα ἡ βασιλική δυναστεία,ἀλλά μέ τήν δημοκρατία ἀπέκτησαν πολλές, πάρα πολλές δυναστεῖες. Κάθε βο(υ)λευτής και ἡ δυναστεία του ( μία ματιά στό ἱστορικό τοῦ καθενός τό ἀποδεικνύει. Κληρονομικό δικαίωμα τό βουλευτιλίκι ... ) 

Ἀλλά ξέχασα, ἔχουν πλέον τό δημοκρατικό προνόμιο νά διαμαρτύρονται. Νά κατεβαίνουν σέ πορεῖες, νά προκαλοῦν τίς δυνάμεις καταστολῆς ὥστε νά στήνεται τό θεατράκι τοῦ "ἀστικοῦ πολέμου" καί γενικῶς κάθε τι πού μπορεῖ νά ἔχει μία χώρα στάσιμη, ἀπό κάθε ἄποψιν καί ἔρμαιο στά χέρια κάθε πολιτικάντη καί ἐξουσιαστή ὥστε νά μήν ἔχει μείνει τίποτε πού νά τῆς ἀνήκει. Καί νά παρελαύνουν ὑπερήφανοι...

φωτό

Τώρα πού τά ἀφροασιανά λεφούσια ἔχουν πλημμυρίσει ἀπ᾿ἄκρου εἰς ἄκρον τήν ἑλλαδική, καί τούς παρέχονται τά πάντα μέ τήν ἀπόλυτη φροντίδα τοῦ κράτους, δέν θά ἀνήκει σέ λίγα χρόνια οὔτε ὁ τόπος αὐτός. Διότι ἔτσι λειτουργεῖ ἡ δημοκρατία τους : 

Ἡ κινεζικῆς καταγωγῆς δήμαρχος Τορόντο, Olivia Chow,  φόρεσε τό χιτζάμπ καί συναντήθηκε μέ τούς ἡγέτες τῆς μουσουλμανικῆς κοινότητος τῆς πόλεώς της, γιά τό ΜΕΓΑ σύγχρονο ΠΡΟΒΛΗΜΑ, την ἰσλαμοφοβία. ( τήν φωτό τήν εἴδαμε ἐδῶ) Βλέπετε τήν ξυπολισιά τοῦ "ἡγέτη τῶν μουσουλμανικῶν κοινοτήτων ; Συνηθίστε το....

Ἔτσι ἀκριβῶς καί στό ἑλλάντα. Διότι αὐτή εἶναι ἡ πορεία τῆς δημοκρατίας. Ἀναποφεύκτως... 

φωτό

( ΕΔΩ) 

Νομίζω πώς καλά εἶναι ὅλα αὐτά νά τα θυμώμαστε. Ναί, καλά εἶναι γιά νά μποροῦμε νά ἔχουμε ἕνα μέτρον συγκρίσεως. Ἀπαραίτητον, διότι στήν Ἑλλάδα εἴμαστε καί ὡς γνωστόν ὁ Ἕλλην ξεχνᾶ. Καί καλά νά ξεχνᾷς τά ἄσχημα καί τά κακά, μά ὅμως τά καλά καί μάλιστα ὅταν εἶναι τόσο σπάνια, εἰδικῶς ὅταν πρὄκειται γιά τούς πολιτικούς, πρέπει, εἶναι μᾶλλον ἄκρως ἀναγκαῖον, νά τά θυμώμαστε. 

Σέ ἔνα σχόλιο ο ἀγαπητός Ahoy εἶχε γράψει μεγάλες ἀλήθειες γιά πράγματα πού στίς πολιτισμένες χῶρες ἦσαν αὐτονόητα νά ὑπάρχουν καί ἐμεῖς ἔπρεπε νά περιμένουμε μία "δικτατορία" νά ἔρθῃ γιά νά ἡλεκτροδοτήσῃ, ὑδροδοτήσῃ τήν ὀρεινή ἐπαρχία, νά ἐπιβάλλῃ γιά τό κτίσιμο κάθε σπιτιοῦ ὡς προϋπόθεσιν τήν ὕπαρξιν τουαλέτας. 

Ναί, ἀπό τά μικρά ἀντιλαμβάνεσαι τά μεγάλα καί οὐσιαστικά. Καί κάποιος ἔντιμος, εἰλικρινής καί κυρίως λογικός ἄνθρωπος δέν μπορεῖ παρά νά παραδεχθῇ πώς ἐκείνη τήν περίοδον ἡ Ἑλλάς γνώρισε τίς πραγατικά καλές ἡμέρες πού καμμία δημοκρατία,ἔστω αὐτή τῶν τελευταίων 50 χρόνων δέν ἔχει δώσει. 

Ἤ ἀλλιῶς : 50 χρόνια οἱ Ἕλληνες ἀκόμη περιμένουν νά ᾿δοῦν μία ἄσπρη, δημοκρατική ἡμέρα...

Ἡ Πελασγική