Ἀφεντικά χωρίς ἐθνική ταυτότητα ( Fabian Society)

Του Δημήτρη Σαββίδη

Κρυφές ή ελάχιστα φανερές προθέσεις και δραστηριότητες βρίσκονται πολλές φορές πίσω από βαρύγδουπους τίτλους οργανισμών και θεσμών, από αυτούς με των οποίων τα ονόματα βομβαρδιζόμαστε συχνά - πυκνά σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.Ένα τέτοιο βαρύγδουπο όνομα αποτελεί και το LONDON SCHOOL OF ECONOMICS, γνωστό και ως L.S.E. Ως σχολή Οικονομικών σπουδών υψηλού επιπέδου παρουσιάζεται το L.S.E, αλλά μόνον αυτό δεν είναι τελικά.

Και δεν είναι μόνον αυτό, γιατί έτσι το ορίσανε αυτοί που το ιδρύσανε Το 1895, δηλαδή η Fabian Society.

Μια Fabian Society της οποίας οι ζωτικές αρτηρίες θρέφουν εδώ και έναν αιώνα τους πλουτοκράτες του αγγλικού και όχι μόνον liberal establishment.

Ποιοι είναι οι Φαμπιανιστές

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ήταν το 1884 όταν ο Βρετανός οικονομολόγος Sidney Webb ίδρυσε τη Fabian Society. Τα μέλη της, οι Φαμπιανιστές, ήταν υπέρ της σταδιακής εισαγωγής και επικράτησης του Σοσιαλισμού στη βρετανική κοινωνία, εκμεταλλευόμενοι προς αυτόν το σκοπό τις κατάλληλες στιγμές και συγκυρίες που αυτό θα ήταν εφικτό.

Από την αρχή λοιπόν της ύπαρξης αυτής της «εταιρείας» η συνομωσία ήταν στο καταστατικό της και στον τρόπο δράσης της.

Το 1922 ο Webb, επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση και περιέγραψε την επανάσταση των Μπολσεβίκων ως τον θρίαμβο του ανθρωπισμού (ουμανισμού). Ο ενθουσιασμός του αυτός: επηρέασε πάρα πολύ την ιδεολογία του εργατικού κόμματος της Βρετανίας, καθόρισε την αγγλική εξωτερική πολιτική τόσο ώστε αυτή να στηρίξει το σοβιετικό καθεστώς και επεκτάθηκε ως επιδημία και σε άλλες προσωπικότητες της αγγλικής διανόησης και τέχνης.

Προσέξτε το έμβλημα: Λύκος με ένδυμα προβάτου!! Τώρα βέβαια, έχει αλλάξει.

Έτσι, εκτός των άλλων, Φαμιτιανιστές υπήρξανοι διάσημοι συγγραφείς G. Bernant Shaw και H.G. Wells, (και η Virginia Woolf), οι οποίοι έπλεξαν ακόμη και το εγκώμιο του Στάλιν. Μέλος της Fabian Society ήταν επίσης και η Annie Besant, συνιδρύτρια μαζί μετην Elena Blavatsky της «Θεοσοφικής Εταιρείας» και του «Θεοσοφισμού». Ενός «θεοσοφισμού», ο οποίος αποτέλεσε το τεχνητό μείγμα ινδουιστικών θρησκευτικών στοιχείων και ενός «προοδευτικού σοσιαλίζοντος» εσωτερισμού, ο οποίος δεν απέκλειε από την θεματολογία του και ένα ισχυρό ενδιαφέρον για τον πνευματισμό.

 

Μέλος της Fabian Society υπήρξε και ο οικονομολόγος John Maynard Keynes, αυτός που ηγήθηκε της βρετανικής αντιπροσωπείας το 1944 στο Bretton Woods, εκεί όπου ο ίδιος εισηγήθηκε τη δημιουργία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, του γνωστού σε όλους μας Δ.Ν.Τ.

Χαρακτηριστικό της εξάπλωσης των Φαμπιανιστών σε σημαίνουσες θέσεις και θέσεις κλειδιά του αγγλικού βίου, είναι το γεγονός ότι όταν το 1945 οι Εργατικοί νίκησαν τον Τσώρτσιλ στις εκλογές και σχημάτισαν κυβέρνηση, τα 45 από τα 82 μέλη της νέας κυβέρνησης, συμπεριλσμβανομένου και του πρωθυπουργού, ήτανε μέλη της Fabian Society.

Παρόλη όμως την πολυπληθή παρουσία της στα δρώμενα της αγγλικής πολιτικής σκηνής, η Fabian Society δεν επεδίωξε ποτέ να σχηματίσει κάποιο πολιτικό κόμμα, προτιμώντας αντί του ανοιχτού στο φως κομματικού ανταγωνισμού τη διαδικασία της πολιτικής επιρροής, της διείσδυσης σ’όλα τα αγγλικά πολιτικά κόμματα και στον κόσμο του χρήματος, και στην εν κρυπτώ ιδεολογικα-πολιτική και ελιτιστική διαμόρφωση των συμμετεχόντων στους χώρους όπου ασκείτω η πραγματική εξουσία.

Για να εξασκήσει λοιπόν όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά την επιρροή της (διαμέσου όλου αυτού του συνωμοτικού δικτύου των προσωπικοτήτων που συμμετείχαν σ’αυτήν), η Fabian Society ίδρυσε το 1895 τη London School of Economics.

Σ’ αυτήν τη σχολή κυρίαρxη ήταν (και είναι) η «σύζευξη» νεοκαπιταλιστών και «προοδευτικών κοινωνικο-ανθρωπιστικών» ιδεών.

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Παράλληλα μετην ίδρυση του L.S.E. η Fabian Society έδωσε ψυχή και στη δημιουργία διαφόρων «κοινωνικο-πολιτιστικών ιδρυμάτων», που σκοπό είχαν να υποδείξουν προγράμματα και στρατηγικές στην πολιτική εξουσία.

Πρότυπο όλων αυτών των «ιδρυμάτων» αποτέλεσε το φαμπιανικό «Royal Institute of International Affairs» (R.I.I.A.), το οποίο από πάντα υποστήριζε ότι «η επιτυχής δημιουργία ενός παγκόσμιου συστήματος υψίστως ενοποιητικού (σημ. δηλαδή η δημιουργία μιας Νέας Παγκόσμιας Τάξης) απαιτούσε και απαιτεί την ήττα των εθνικιστικο-λαϊκών δυνάμεων από τον διεθνιστικό κοσμοπολιτισμό».

Όσον αφορά τα προαναφερθέντα «ιδρύματα» θα πρέπει να σημειώσουμε ότι στις Η.Π.Α. είναι τόσα πολλά που θα ήταν δύσκολο να τα απαριθμήσουμε. Φτάνει να αναφέρουμε τα πιο διάσημα, όπως το “‘Ιδρυμα Rockefeller», το “‘Ιδρυμα Ford” (που αλλιώς ξεκίνησε και αλλού κατέληξε), το “Council for Foreign Relations” και το “Brooking Institution”.

Χρηματοδοτούμενα από τραπεζικούς και πολυεθνικούς κολοσσούς αλλά και από τις μεγάλες οικογένειες του αμερικανικού establishment και επιπλέον «μη υποκείμενα σε φόρους» σύμφωνα με την αμερικανική νομοθεσία, τα «ιδρύματα» αυτά αποτελούν φορείς ιδεολογικής προπαγάνδας και ισxυρούς μηxανισμούς επιρροής της αμερικανικής πολιτικής, προς όφελος φυσικά του αμερικανικού establishment.

Όπως προείπαμε πρότυπο όλων αυτών των «ιδρυμάτων» αποτέλεσε το R.I.I.A., του οποίου τη δομή αντιγράφοντας, δημιουργήθηκε το αμερικανικό “Council for Foreign Relations”, με εμπνευστές της δημιουργίας του και χρηματοδότες του στη δεκαετία του ‘20 την οικογένεια Rockefeller και από το οποίο στη συνέχεια προήλθε η γνωστότατη σε όλους μας «Τριμερής Επιτροπή».

Μέλη της Fabian Society είναι και οι πρώην πρωθυπουργοί της Μ. Βρετανίας, Τόνι Μπλερ και Γκόρντον Μπράουν

Όλα αυτά τα «ιδρύματα», οι «σχολές» και οι «επιτροπές», οι οποίες ανάγουν την ύπαρξή τους, την ιδεολογία τους και τις πράξεις τους στον Φαμπιανισμό, χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν μια κοινότυπη «ξύλινη γλώσσα», προκειμένου να αποκρύψουν την πραγματική διεθνιστική φύση των ιδεών τους.

Έτσι όταν οι Φαμπιανιστές και τα «ιδρύματά» τους τύπου L.S.E. μιλούν για “αντιδραστικές συμπεριφορές» εθνών και λαών που πρέπει να εκριζωθούν, εννοούν κυβερνήσεις και κινήματα εθνικιστικής ιδεολογίας, τα οποία πρέπει να εξαφανισθούν «καθ’οιονδήποτε τρόπο» (και ο νοών νοείτω), όπου κι αν υπάρχουν και δραστηριοποιούνται.

Προϊόν αυτού του ιδιότυπου φαμπιανικού βρετανικού σοσιαλισμού αποτελεί και η «καραμέλα» περί «ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος», το οποίο τα διάφορα «ιδρύματα», «σχολές» και τ’ αφεντικά τους προτίθενται να δώσουν άμα της πλήρους επικρατήσεώς τους στους ισοπεδωμένους υπηκόους τους, μια «καραμέλα» την οποία συχνά ακούμε να «πιπιλίζεται» και στην Ελλάδα εν είδη «κοινωνικο-οικονομικής προτάσεως» από τους διαφόρους αποφοίτους του φαμπιανικού L.S.E. υπουργούς και μή.

Ως ισοπεδωμένους δε υπηκόους εννούμε αυτούς των οποίων - η ιδεολογία της σχολής της Φραγκφούρτης (της οποίας ένας και των ιδρυτών υπήρξε Φαμπιανιστής και οι τωρινοί εκπρόσωποί της - θα έχουν διαλύσει την κάθε «αντιδραστική συμπεριφορά», προσδιορίζοντας ως τέτοια την εθνικιστική ιδεολογία και κοσμοθεωρία.

 

London School of Economics λοιπόν, «ιδρύματα» τύπου R.I.I.A. και «ίδρυμα Rockefeller», ή τα διάφορα Δ.Ν.Τ. και τριμερείς επιτροπές, προέρχονται από την ίδια ιδεολογική μήτρα, δηλαδή από την Fabian Society.

Το κατά πόσο δε όλοι αυτοί οι προαναφερθέντες «θεσμοί» ασπάζονται την ιδεολογική πρόταση της Fabian για «μια επιτυχή δημιουργία ενός παγκοσμίου ενοποιητικού συστήματος (δηλαδή μιας νέας παγκόσμιας τάξης) που απαιτεί την ήττα όλων των απανταχού της γης εθνικιστικο-λαικών κινημάτων και κυβερνήσεων,το διαπιστώνουμε από τα πεπραγμένα των εν Ελλάδι αποφοίτων του L.S.E. πολιτικών και μή και των υπολοίπων θαμώνων των διαφόρων «επιτροπών και ιδρυμάτων» φαμπιανικής προέλευσης.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ‘PATRIA’, τεύχος 24

‘Fellowship of the New Life’: ἡ ἰδεολογική μήτρα τῆς Fabian Society

Η ‘Fellowship of the New Life’ (‘Αδελφότητα της Νέας Ζωής’) ήταν μία βρετανική οργάνωση του 19^ου αιώνα, από την οποία ένα κομμάτι διασπάστηκε και δημιούργησε την Fabian Society.

Ιδρύθηκε το 1883, από τον Σκωτσέζο διανοούμενο Thomas Davidson. Μέλη της Κοινότητας ήταν οι ποιητές Edward Carpenter και John Davidson, ο ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ζώων Henry Stephens Salt, ο σεξολόγος Havelock Ellis, η φεμινίστρια και λεσβία Edith Lees (η οποία αργότερα παντρεύτηκε, μόνο ‘για τους τύπους’ τον Ellis - φώτο κάτω) και ο μελλοντικός γραμματέας της Fabian, Edward R. Pease. Ο μελλοντικός Βρετανός πρωθυπουργός Ramsey MacDonald ήταν μέλος για σύντομο χρονικό διάστημα. 

Ο στόχος τους, σύμφωνα με το σχέδιο ‘Vita Nuova’, ήταν «η καλλιέργεια ενός τέλειου χαρακτήρα για τον καθένα και για όλους». Ήθελαν να μετασχηματίσουν την κοινωνία, δίνοντας το παράδειγμα της ‘καθαρής απλοποιημένης διαβίωσης’ στους άλλους για να ακολουθήσουν. Πολλά από τα μέλη της Κοινότητας υποστήριζαν τον πασιφισμό, την χορτοφαγία και την απλή ζωή, κάτω από την επιρροή των ιδεών του Λέοντα Τολστόι. Όταν, όμως, ορισμένα μέλη εξέφρασαν επίσης την επιθυμία να αναμιχθούν στην πολιτική προς ‘ενίσχυση του μετασχηματισμού της κοινωνίας’, αποφασίστηκε ότι μια ξεχωριστή ομάδα, η Fabian Society , θα μπορούσε επίσης να συσταθεί. Όλα τα μέλη είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν και τις δύο ομάδες. 

Η Fellowship of the New Life ιδρύθηκε το 1883 από τον Σκωτσέζο φιλόσοφο, μελετητή, και παιδαγωγό Thomas Davidson, ως ένα ‘μη δογματικό’, αλλά ημι-μοναστικό κίνημα για τους οπαδούς του. 

Μία από τις πρώτες προσπάθειές του ήταν να ανοίξει μια πειραματική κοινότητα στην Doughty Street.

Μια ομάδα διασπάστηκε (σε αυτήν εντάχθηκε ο αναδυόμενος θεατρικός συγγραφέας και ακτιβιστής George Bernard Shaw) το 1884 για να δημιουργήσει την Fabian Society.

Ο Davidson, ο οποίος δίδασκε στο St Louis του Missouri, επέστρεψε στην Αμερική το 1884 με έναν άλλον από τους ιδρυτές της Κοινότητας, τον Percival Chubb και επικεφαλής της Κοινότητας θα ήταν εφεξής ο Maurice Adams και ο JF Oakeshott.

Ο Edward Carpenter, συγγραφέας, χορτοφάγος, που ήταν αντίθετος στα πειράματα με ζώα και απείχε από οινομπνευματώδη ποτά, ο οποίος ήταν και από τους πρώτους ακτιβιστές της εκστρατείας για τα «δικαιώματα των ομοφυλοφίλων», συνδέθηκε με την Κοινότητα.

Από το 1888 έως το 1889, ο Carpenter ζούσε μαζί με τον Cecil Reddie, ένα παιδαγωγό που είχε εμπνευστεί από τον Ruskin. Οι δύο τους και η Κοινότητα προγραμμάτιζαν το ‘πρωτοποριακό και προοδευτικό σχολείο’ Abbotsholme στο Derbyshire, το οποίο άνοιξε το 1889.

Άλλα μέλη της ήταν ο δημοσιογράφος William Clarke, ο συγγραφέας για τη σεξουαλικότητα Havelock Ellis, η λεσβία συγγραφέας και λέκτορας Edith Lees, η οποία ήταν γραμματέας της Κοινότητας μέχρι παντρεύτηκε τον ψυχολόγο Havelock Ellis το 1891, και ο μελλοντικός πρωθυπουργός Ramsay MacDonald, ο οποίος ήταν επίσης γραμματέας της Κοινότητας για ένα χρόνο.

Εκείνοι που είχαν γίνει μέλη αλλά που προσχώρησαν στην Fabian Society ήταν μεταξύ άλλων, ο Edward Pease και ο Frank Podmore, που δραστηριοποιούνταν στην Fabian Society αλλά και στη συνέχεια στην Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών, και, ενδεχομένως, ο συγγραφέας παιδικών βιβλίων Ε. Nesbit, ο οποίος ήταν μαθητής του Thomas Davidson.

Μερικοί από την ομάδα ήταν ‘χριστιανοί’ και όχι μόνο πνευματικές, αλλά υπήρχε η δέσμευση για τον ίδιο ‘ηθικό’, ‘μη δογματικό’, σοσιαλιστικό στόχο.

Από το 1889 δημοσίευαν ένα περιοδικό, που ονομαζόταν ‘The Sower’ (Ο Σπορέας) και στη συνέχεια το ‘Seed-Time’ (Η Ώρα της Σποράς).

Ο εκδότης του περιοδικού ήταν ο ελεύθερος στοχαστής και ηθικός φιλόσοφος Maurice Adams, ο οποίος επιμελήθηκε το τελευταίο τεύχος το 1898. Εκεί ανακοίνωσε τη λύση της ομάδας.

Οι απόψεις της ομάδας ξεθώριασαν καθώς η Fabian Society και τελικά το Εργατικό Κόμμα ανέλαβε την ‘σοσιαλιστική σκέψη’ στην Αγγλία

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές (ΕΔΩ και ΕΔΩ)

Ἀπό τήν Φαμπιανή Ἑταιρεία μέχρι τίς σημερινές ἡγεσίες,ἕνας δρόμος,ἕνας στόχος !

 

ἀπό ἐδῶ

Στίς 4 Ἰανουαρίου τοῦ 1884,ἱδρύεται στό Λονδῖνο ὡς παρακλάδι μίας ἑταιρείας πού γεννήθηκε ἕνα χρόνο πρίν ὑπό τήν ὀνομασία  «The Fellowship of the New Life» ( Ἡ ἀδελφότητα τῆς Νέας Ζωῆς),ἡ Φαμπιανή Ἑταιρεία

Ἡ «Ἀδελφότητα τῆς Νέας Ζωῆς» ὑπῆρξε ὁ πρόδρομος τῶν νέων ἡθῶν,βασισμένων πάνω στόν ἀνθρωπισμό,ὅπως ἰσχυρίζονταν οἱ ἱδρυτές της,διότι ἔτσι κάνουν ὅλοι ὅσοι θέλουν νά γίνουν τό κέντρο προσοχῆς τῶν ἀνθρώπων καί οἱ βοσκοί τοῦ μεγάλου κοπαδιοῦ. Τά ἴδια πρέσβευαν καί οἱ τῆς Φαμπιανῆς Ἑταιρείας ἴσως λίγο ἀκόμη πιό πέρα διότι θά ἦσαν ἐκεῖνοι πού θά ἔπαιζαν κυριολεκτικά τόν ῥόλο τοῦ βοσκοῦ πού θά ἔριχναν τούς λύκους στό κοπάδι τῶν προβάτων: 

  ...Ήθελαν να μεταμορφώσουν την κοινωνία δίνοντας ένα παράδειγμα καθαρής απλοποιημένης διαβίωσης για να ακολουθήσουν οι άλλοι. Ορισμένα μέλη ήθελαν επίσης να εμπλακούν πολιτικά για να βοηθήσουν τον μετασχηματισμό της κοινωνίας. δημιούργησαν μια ξεχωριστή κοινωνία, την Fabian Society. Όλα τα μέλη ήταν ελεύθερα να παρευρεθούν και στις δύο εταιρείες. Η Fabian Society επιπλέον υποστήριξε την ανανέωση των ιδεών της Δυτικής Ευρώπης της Αναγέννησης και τη διάδοσή τους σε όλο τον κόσμο....( ἐδῶ)

«The Fellowship of the New Life»  ιδρύθηκε το 1883, από τον Σκωτσέζο διανοούμενο Thomas Davidson. Μέλη της Κοινότητας ήταν οι ποιητές Edward Carpenter ( ἀπό τούς πρώτους ἀκτιβιστές γιά τά δικαιώματα τῶν ὁμοφυλοφίλων) και John Davidson, ο ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ζώων Henry Stephens Salt, ο σεξολόγος Havelock Ellis, η φεμινίστρια και λεσβία Edith Lees (η οποία αργότερα παντρεύτηκε, μόνο ‘για τους τύπους’ τον Ellis - φώτο πάνω) και ο μελλοντικός γραμματέας της Fabian, Edward R. Pease. Ο μελλοντικός Βρετανός πρωθυπουργός Ramsey MacDonald ήταν μέλος για σύντομο χρονικό διάστημα.

Ο στόχος τους, σύμφωνα με το σχέδιο ‘Vita Nuova’, ήταν «η καλλιέργεια ενός τέλειου χαρακτήρα για τον καθένα και για όλους». Ήθελαν να μετασχηματίσουν την κοινωνία, δίνοντας το παράδειγμα της ‘καθαρής απλοποιημένης διαβίωσης’ στους άλλους για να ακολουθήσουν. Πολλά από τα μέλη της Κοινότητας υποστήριζαν τον πασιφισμό, την χορτοφαγία και την απλή ζωή, κάτω από την επιρροή των ιδεών του Λέοντα Τολστόι. Όταν, όμως, ορισμένα μέλη εξέφρασαν επίσης την επιθυμία να αναμιχθούν στην πολιτική προς ‘ενίσχυση του μετασχηματισμού της κοινωνίας’, αποφασίστηκε ότι μια ξεχωριστή ομάδα, η Fabian Society , θα μπορούσε επίσης να συσταθεί. Όλα τα μέλη είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν και τις δύο ομάδες. 

Η Fellowship of the New Life ιδρύθηκε το 1883 από τον Σκωτσέζο φιλόσοφο, μελετητή, και παιδαγωγό Thomas Davidson, ως ένα ‘μη δογματικό’, αλλά ημι-μοναστικό κίνημα για τους οπαδούς του. ..  (  ἀπό θέμα πού εἴχαμε δημοσιεύσει πρό 7ετίας,ΕΔΩ)

Τό ἔμβλημα τῆς Φαμπιανῆς Ἑταιρείας ὁ προβατόσχημος λύκος 

...το LONDON SCHOOL OF ECONOMICS, γνωστό και ως L.S.E. το ιδρύσανε το 1895, δηλαδή οι της Fabian Society. Μια Fabian Society της οποίας οι ζωτικές αρτηρίες θρέφουν εδώ και έναν αιώνα τους πλουτοκράτες του αγγλικού και όχι μόνον liberal establishment...Τα μέλη της, οι Φαμπιανιστές, ήταν υπέρ της σταδιακής εισαγωγής και επικράτησης του Σοσιαλισμού στη βρετανική κοινωνία, εκμεταλλευόμενοι προς αυτόν το σκοπό τις κατάλληλες στιγμές και συγκυρίες που αυτό θα ήταν εφικτό.Το 1922 ο Webb (ο Βρετανός οικονομολόγος Sidney Webb ίδρυσε τη Fabian Society), επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση και περιέγραψε την επανάσταση των Μπολσεβίκων ως τον θρίαμβο του ανθρωπισμού (ουμανισμού). Ο ενθουσιασμός του αυτός: επηρέασε πάρα πολύ την ιδεολογία του εργατικού κόμματος της Βρετανίας, καθόρισε την αγγλική εξωτερική πολιτική τόσο ώστε αυτή να στηρίξει το σοβιετικό καθεστώς και επεκτάθηκε ως επιδημία και σε άλλες προσωπικότητες της αγγλικής διανόησης και τέχνης....( ἀπό τό θέμα τοῦ 2016 : Ἀφεντικά χωρίς ἐθνική ταυτότητα ( Fabian Society) Πολύ καλό θέμα ἀξίζει νά ξαναδιαβαστῇ. Ἐπίσης σχετικό θέμα ΕΔΩ ) 

Ἀλλά πᾶμε καί στά δικά μας τώρα. Γιά νά μή νομίζετε πώς δέν ἔχουμε κι᾿ἐμεῖς ἐδῶ τούς ὁπαδούς καί διακριθέντας παρακαλῶ,γαλουχημένους μέ τά νάματα τῆς Φαμπιανῆς Ἑταιρείας. 

Γιά λογαριασμό τῆς Ἑλλάδος πού συμμετεῖχε σ᾿ἐκείνη τήν διάσκεψιν .... ὁ διοικητής τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος,Κυριάκος Βαρβαρέσος,ὁ οἰκονομολόγος Ἀθανάσιος Σμπαρούνης καί ὁ 25χρονος οἰκονομολόγος,πού μόλις εἶχε τελειώσει τήν θητεία του στό ἀμεριανικό ναυτικό,Ἀνδρέας Παπανδρέου.

...Ὁ Σμπαρούνης ἦταν ἰσόβιο μέλος της British Royal Economic Society of London,παντρεμένος μέ τήν Γεωργία Μαρκεζίνη. Ναί,τῆς γνωστῆς οἰκογενείας Μαρκεζ-ίνη ( Το επώνυμο προέρχεται από το ιταλικό Marchesini που σημαίνει μικρός μαρκήσιος ) ἀπό τήν ὁποία καί ὁ Σέρ Βασίλειος...

...ἡ ἀνηψιά τοῦ Ἀθανασίου Σμπαρούνη,τοῦ ὑπουργοῦ τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου,ἡ Καλλισθένη Σμπαρούνη παντρεύτηκε τόν Λεωνίδα Κύρκο !

Βαρβαρέσος : Με την κατάληψη της Ελλάδας από τους γερμανούς,διέφυγε στο εξωτερικό μαζί με την ελληνική κυβέρνηση διατελώντας την περίοδο 1941 - 1943 υπουργός οικονομικών, θέση από την οποία παραιτήθηκε για να ταξιδέψει στις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία προκειμένου ως απεσταλμένος της ελληνικής κυβέρνησης να διευθετήσει βασικά οικονομικά θέματα και να συμμετάσχει ως επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στην διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς.

Στις δύο κυβερνήσεις του Πέτρου Βούλγαρη (Απριλίου 1945 και Αυγούστου 1945) αναλαμβάνει αντιπρόεδρος και υπουργός εφοδιασμού. Η αποτυχία της οικονομικής του πολιτικής όμως τον ανάγκασε να αποσυρθεί από τα πολιτικά δρώμενα και να αναλάβει θέση οικονομικού συμβούλου στη Διεθνή Τράπεζα στις ΗΠΑ, όπου παρέμεινε μέχρι και τον θάνατό του.

..Τον Ιούλιο του 1944, έπειτα από μεσολάβηση του πατέρα του, πήρε μια ολιγοήμερη άδεια απ’ το Πολεμικό Ναυτικό για να προσφέρει ως εμπειρογνώμονας τις υπηρεσίες του στην ελληνική αντιπροσωπεία που συμμετείχε στη Νομισματική και Χρηματοπιστωτική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών στο Μπρέτον Γουντς.

Εκεί ο Ανδρέας γνώρισε τον διάσημο Βρετανό οικονομολόγο Τζων Μέυναρντ Κέυνς, οι ιδέες του οποίου αποτέλεσαν τη βάση για την ίδρυση της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου...

Ο Χάρι Ντεξτέρ Γουάιτ και ο Τζον Μάιναρντ Κέϋνς ήταν οι θεωρητικοί που καθοδήγησαν το Νομισματικό Συνέδριο του Μπρετόν Γουντς το 1944 στο οποίο δημιουργήθηκε το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα. Ο Γουάϊτ ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο Κέϋνς ήταν μέλος της Fabian Society. Μοιράστηκαν τον ίδιο στόχο του διεθνούς σοσιαλισμού. Το ΔΝΤ  καί η Παγκόσμια Τράπεζα έχει προωθήσει αυτόν τον στόχο από τότε. "

Καί πολλά πολλά ἀκόμη στό σπουδαῖο θέμα : Βαρβαρέσος,Σμπαρούνης,Ἀνδρέας Παπανδρέου οἱ ἐπιλεγμένοι τοῦ Bretton Woods

Καί νά μήν παραλείψουμε ν᾿ἀναφέρουμε τόν Πλάτωνα Δρακούλη ἀπό τούς πρωτοπόρους τοῦ Σοσιαλιστικοῦ κινήματος ἐν Ἑλλάδι ! 

Οι απόψεις του ήταν ένα κράμα θεοσοφισμού, χριστιανο-σοσιαλιστικών και ανθρωπιστικών ιδεών, με επιρροές από τη σκέψη του Θ. Καΐρη, από το βρετανικό μεταρρυθμιστικό σοσιαλισμό της Φαβιανής Εταιρείας και τον Τολστόι.Το βιβλίο του Εγχειρίδιον του εργάτου (1893) άσκησε σημαντική διαπαιδαγωγητική επίδραση στους εργάτες της Ελλάδας εκείνου του καιρού...( γράφαμε ΕΔΩ ) 

Ἄ καί κάτι ἀκόμη γιά τήν 4η Ἰανουαρίου καί συγκεκριμένως τήν χρονιά 1956 : 

Ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ἱδρύει τήν Ἐθνική Ῥιζοσπαστική Ἕνωσιν ( Ε.Ρ.Ε.) τήν 4η Ἰανουαρίου τοῦ 1956. 4η Ἰανουαρίου πρός τιμή τῆς Φαβιανῆς Ἑταιρείας ; Ποιός ξέρει... 

Καί ποῦ νά ἤξερες Πᾶνο Κόκκα,πώς αὐτός θά γινόταν ἕνας πραγματικά «νέος μεσσίας γιά τόν ἑλληνικό λαό»,γιά πάνω ἀπό 50 χρόνια ! Καί τό κόμμα του θά βασιλεύει ἀκόμη καί τό 2022 ! Ἀλλά ἐσύ ἔφυγες νωρίς...( ἀπό ἐδῶ) 

Ἀρχηγέ,ἀρχηγέ ᾿σύ μεγάλε καί τρανέ ! 

Καραμανλῆ,Καραμανλῆ ! 

Τό παλλικάρι μας καί τό καμάρι μας 

πού ὁ λαός μας σέ καλεῖ.

Καραμανλῆ,Καραμανλῆ ! 

Ὁ Μέτων ἔγραψε :

Kαθηγηταί του LSE , μεταξύ των άλλων Εβραίων, ο Χάρολντ Λάσκι, διατελέσας πρόεδρος του εργατικού κόμματος 1945-46, ο Κάρολος Πόππερ, ο θεωρητικός της Ανοικτής Κοινωνίας ( Οpen Society & its enemies). 

Στην συνδιάσκεψι του Bretton Woods διευθυντής του ΔΝΤ ανεδείχθη ο Εβραίος υπουργός Οικονομικών του Βελγίου Camille Gutt ( Guttenstein) 1946-51. 

Πρόεδρος της Παγκοσμίου Τραπέζης διωρίσθη ο επίσης Εβραίος Ευγένιος Ισαάκ Μέγιερ, διευθυντής της Fed το 1993. 

Οι Αμερικανοί έστειλαν τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Αδαμάντιο Πεπελάση ως παρατηρητάς, για να διδάσκονται...

Ἡ Πελασγική

Mackinder καί Φιλελεύθερος Ἰμπεριαλισμός ( μέρος α΄)

Ο μυστικός μηχανισμός πίσω από την αγγλοαμερικανική υπεροχή

Ο Pierre-Antoine Plaquevent αποκαλύπτει πώς μια κρυφή βρετανική ελίτ σχεδίασε την παγκόσμια δύναμη.

Η Βρετανία Κυβερνά τα Κύματα του Nicholas Habbe (1876)

Γράφει ὁ Pierre-Antoine Plaquevent

Η επιρροή του Halford Mackinder στην ανάπτυξη των αγγλοαμερικανικών γεωπολιτικών αντιλήψεων—, μαζί με εκείνες των ηπειρωτικών αντιπάλων τους, είναι γνωστές και ευρέως αναγνωρισμένες. Αντίθετα, οι δεσμοί του Mackinder με τα αγγλοαμερικανικά ολιγαρχικά δίκτυα τονίζονται λιγότερο συχνά. Ωστόσο, αυτή η πτυχή είναι απαραίτητη για την κατανόηση της επιρροής και του ρόλου του Mackinder στη διαμόρφωση μιας γεωπολιτικής που προσπαθούσε να εξισορροπήσει τον κοσμοπολιτισμό με τον ιμπεριαλισμό.

Μια πολιτική γεωγραφία, με άλλα λόγια, που κρατά την αγγλοαμερικανική σφαίρα πρέπει να μετριάσει τον παγκοσμιοποιητικό ιδεαλισμό μέσω του ιμπεριαλιστικού ρεαλισμού, προκειμένου να διατηρήσει τον ρόλο της ως οδηγός και οργανωτής των παγκόσμιων υποθέσεων, παρά τις αλλαγές και τις κρίσεις που περιοδικά συγκλονίζουν το παγκόσμιο σύστημα.

Ο Mackinder άρχισε να διδάσκει στην Οξφόρδη το 1887. Το 1899 διορίστηκε διευθυντής της Γεωγραφικής Σχολής της Οξφόρδης. Μετά από μια πολιτικο-επιστημονική αποστολή στην Κένυα—, ένα βρετανικό προτεκτοράτο— επέστρεψε στη Βρετανία και ξεκίνησε μια πολιτική καριέρα μεταξύ των Φιλελεύθερων-Ιμπεριαλιστών (“Limps”).

Το 1904, ο Halford Mackinder έγινε διευθυντής του σημαντικού London School of Economics, που ιδρύθηκε το 1895 από τέσσερα μέλη της Fabian Society: τον Sidney Webb και τη σύζυγό του Beatrice Webb, Graham Wallas, και τον George Bernard Shaw.

 Ἀπό τήν Φαμπιανή Ἑταιρεία μέχρι τίς σημερινές ἡγεσίες,ἕνας δρόμος,ἕνας στόχος ! Ὅλες οἱ δημοσιεύσεις μας γιά την Fabian Society, ἐδῶ 

Η Fabian Society ήταν ένας από τους πολιτικούς συλλόγους με τη μεγαλύτερη επιρροή στη βρετανική αυτοκρατορική ελίτ εκείνη την εποχή. Ελίτ-σοσιαλιστική στον προσανατολισμό, η επιρροή της Εταιρείας εκτείνεται μέχρι σήμερα. Πολλοί εξέχοντες παγκοσμιοποιητές σπούδασαν στο London School of Economics. Ο Τζορτζ Σόρος είναι ένα διάσημο παράδειγμα.Εκτός από τη θητεία του ως διευθυντής του LSE, ο Mackinder ήταν επίσης τακτικός ομιλητής στα δείπνα του Coefficients Club.

Το Coefficients Club ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1902 με πρωτοβουλία των Fabians Beatrice και Sidney Webb. Οι Webbs διέθεταν ένα τεράστιο πολιτικό δίκτυο και οι Συντελεστές σύντομα συμπεριέλαβαν στις τάξεις τους προσωπικότητες με επιρροή της βρετανικής ελίτ, όπως ο Sir Edward Gray, ο Lord Haldane, ο Bertrand Russell, H. Wells και Leo Amery. Ένα είδος στενού κύκλου της Fabian Society, οι Συντελεστές συγκέντρωσαν από το 1902 έως το 1908 μια ντουζίνα προσεκτικά επιλεγμένα μέλη, στόχος των οποίων ήταν να συζητήσουν τα απαραίτητα μέσα για την ανακαίνιση και τον αποτελεσματικό μετασχηματισμό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας απέναντι στους στρατηγικούς ανταγωνιστές και τα εσωτερικά δομικά προβλήματα που είναι εγγενή στην πιο εκτεταμένη αυτοκρατορία του κόσμου.

Ο H. G. Wells περιγράφει αυτό το κλαμπ στο μυθιστόρημά του The New Machiavelli, μια αυτοβιογραφική μυθοπλασία στην οποία προσφέρει μια ρομαντική αφήγηση της εμπειρίας του στην Fabian Society και στα βρετανικά δίκτυα επιρροής. Στο μυθιστόρημα, μετονομάζει σημαντικά το Coefficients Club σε Κύκλος Πενταγράμμου.

Ο Mackinder συμμετείχε στους Συντελεστές ως εκπρόσωπος της φιλελεύθερης-ιμπεριαλιστικής τάσης της τρέχουσας —που υποστήριζε τη βρετανική αυτοκρατορική πολιτική, ενώ ζητούσε επίσης κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Αυτή η σύγκλιση απεικονίζει την ευθυγράμμιση απόψεων και συμφερόντων μεταξύ των φιλελεύθερων, αυτοκρατορικών και σοσιαλιστικών (early Labour) τομέων της βρετανικής ολιγαρχίας εκείνη την εποχή.

Ας αναφέρουμε τον καθηγητή Bernard Semmel, έναν από τους κορυφαίους ειδικούς του πολιτικού ρεύματος με επιρροή που αντιπροσώπευε ο Φιλελεύθερος-Ιμπεριαλισμός στον αγγλοσαξονικό κόσμο πριν από έναν αιώνα. Το ακόλουθο απόσπασμα συνοψίζει την ατμόσφαιρα γύρω στο 1900:

Το 1900, εν μέσω του πολέμου των Μπόερ, προκηρύχθηκαν γενικές εκλογές και ο Mackinder διεκδίκησε το Warwick ως Φιλελεύθερος. Ήταν υπέρ του πολέμου, αλλά οι Ριζοσπάστες και το μεγαλύτερο μέρος των φιλελεύθερων κομματικών οργανώσεων σε όλη τη χώρα ήταν αντίθετοι σε αυτόν. Ο Mackinder ηττήθηκε. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές αποξενώνονταν όλο και περισσότερο από το κύριο σώμα του Φιλελευθερισμού και, στα μέσα του 1901, Ο Rosebery έκανε μια ομιλία στο Liberal City Club, κάτι που έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός επρόκειτο να οργανώσει ένα νέο κόμμα, ένα μέρος που είχε υποδείξει θα καθιστούσε την ‘national efficiency’ στόχο του. Οι ηγέτες του Fabian σοσιαλισμού, Sidney και Beatrice Webb, και Bernard Shaw, ήταν από καιρό οικείοι με τους ηγέτες του Φιλελεύθερου Ιμπεριαλισμού, ειδικά με τους Rosebery και Haldane. Ενδιαφερόμενοι για την πιθανότητα ενός κόμματος εθνικής αποτελεσματικότητας, οι Webbs και ο Shaw ήθελαν να ενταχθούν στο κολεκτιβιστικό τους πρόγραμμα στον ιμπεριαλισμό των οπαδών του Rosebery. Οι Webbs αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια λέσχη εστίασης η οποία, ήλπιζαν, θα χρησίμευε ως ‘brains trust’ για το νέο πολιτικό κίνημα. Κάλεσαν μια ντουζίνα εξέχοντα άτομα, που εκπροσωπούσαν και τα δύο πολιτικά κόμματα, αλλά είχαν κοινό συμφέρον για μια ισχυρή, αποτελεσματική Αυτοκρατορία.

Ο Mackinder θα γινόταν ένας από τους κύριους εκπροσώπους των Φιλελεύθερων-Ιμπεριαλιστών, πλησιάζοντας μάλιστα, κάποια στιγμή, σε υπουργική θέση. Οι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές αντιτάχθηκαν στην πιο Ριζοσπαστική και αριστερή πτέρυγα του Φιλελεύθερου Κόμματος. Εκείνη την εποχή, οι Ριζοσπάστες Φιλελεύθεροι διατήρησαν τις παραδοσιακές συμπεριφορές του Φιλελευθερισμού του δέκατου ένατου αιώνα που ευνοούσαν το laissez-faire και αντιτάχθηκαν στον ιμπεριαλισμό και τον μιλιταρισμό,  ενώ οι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές υποστήριξαν τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις υπερασπιζόμενοι την Αυτοκρατορία. Έβλεπαν τους εαυτούς τους φιλελεύθερους στην εσωτερική πολιτική και ιμπεριαλιστές στην εξωτερική πολιτική. Ο όρος ιμπεριαλισμός δεν είχε ακόμη αποκτήσει την αρνητική χροιά που έχει σήμερα σε μεγάλο βαθμό λόγω της μαρξιστικής επανερμηνείας μετά το έργο του Λένιν το 1916 Ιμπεριαλισμός: Το Ανώτατο Στάδιο του Καπιταλισμού, θεμελιώδης για τη μαρξιστική θεωρία των διεθνών σχέσεων.

Οι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές αποτελούσαν ένα πολιτικό ρεύμα που διεκδικούσε το δικαίωμα και ακόμη και το καθήκον των κοινωνικά και τεχνικά προηγμένων εθνών να κυριαρχούν σε άλλους λαούς για να τους οδηγήσουν στην υλική πρόοδο. Ο φιλελεύθερος-ιμπεριαλισμός λειτούργησε επίσης ως στοιχείο εσωτερικής σταθερότητας και κοινωνικής προόδου για την ίδια τη Βρετανία. Αυτή η άποψη ήταν ευρέως κοινή μεταξύ των ελίτ της εποχής, συμπεριλαμβανομένου του ισχυρού Cecil Rhodes. Η γνωστή δήλωσή του εκφράζει ρητά τη σχέση που είδε μεταξύ της πολιτικής σταθερότητας και της αυτοκρατορικής επέκτασης:

Προκειμένου να σώσουμε τα σαράντα εκατομμύρια κατοίκους του Ηνωμένου Βασιλείου από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, εμείς οι αποικιακοί πολιτικοί πρέπει να αποκτήσουμε νέα εδάφη για να εγκαταστήσουμε τον πλεονάζοντα πληθυσμό, να παρέχουμε νέες αγορές για τα αγαθά που παράγονται στα εργοστάσια και τα ορυχεία μας. Η Αυτοκρατορία, όπως έλεγα πάντα, είναι ζήτημα ψωμιού και βουτύρου. Αν θέλεις να αποφύγεις τον εμφύλιο πόλεμο, πρέπει να γίνεις ιμπεριαλιστής.

Λόρδος Rosebery (Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου από το 1894 έως το 1895), ηγέτης των Φιλελεύθερων-Ιμπεριαλιστών και υπέρμαχος του αυτοκρατορικού εκσυγχρονισμού, εξέφρασε ξεκάθαρα τη φυλετική συνείδηση που χαρακτήριζε τις βρετανικές αυτοκρατορικές ελίτ της εποχής: “Μία αυτοκρατορία όπως η δική μας απαιτεί ως πρώτη της προϋπόθεση μια αυτοκρατορική φυλή. Στις παραγκουπόλεις και τις φτωχογειτονιές που εξακολουθούν να επιβιώνουν, δεν μπορεί να εκτραφεί μια αυτοκρατορική φυλῆ ”. Σύμφωνα με τον Bernard Semmel, αυτή την άποψη συμμεριζόταν και ο Mackinder: η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης ως μέσο φυλετικής και κοινωνικής υγιεινής, η ίδια προϋπόθεση για τη βρετανική αυτοκρατορική εξουσία. Κάποιος θα μπορούσε κάλλιστα να ρωτήσει τι θα έλεγαν ο Mackinder και οι Limps για τα σημερινά απομεινάρια της αυτοκρατορίας τους εάν περπατούσαν στους δρόμους του Λονδίνου σήμερα.

Η άρθρωση των σοσιαλιστικών, αυτοκρατορικών και προστατευτικών πόλων της ελίτ βρισκόταν στο επίκεντρο των στρατηγικών ανησυχιών των κύκλων στους οποίους ο Mackinder προσπαθούσε να ασκήσει επιρροή. Για τους Φιλελεύθερους-Ιμπεριαλιστές, το ελεύθερο εμπόριο χρησίμευσε ως μέσο για την ενοποίηση των κοσμοπολίτικων και αυτοκρατορικών πτερύγων του βρετανικού φιλελευθερισμού.

Μια πλατφόρμα στην οποία θα μπορούσαν να ενωθούν τόσο η Ριζοσπαστική όσο και η Ιμπεριαλιστική πτέρυγα του Φιλελευθερισμού ήταν αυτή του ελεύθερου εμπορίου. Οι Ριζοσπάστες θεωρούσαν το ελεύθερο εμπόριο ως τον θεμέλιο λίθο στο οικοδόμημα του κοσμοπολιτισμού. Για τους οπαδούς του Rosebery, και για τον Mackinder, ήταν η οικονομική βάση του ιμπεριαλισμού.

Ιδεολογία ελεύθερου εμπορίου, σοσιαλισμός, ιμπεριαλισμός και κοσμοπολιτισμός: αυτά ήταν τα ρεύματα που προσπάθησε να συγχωνεύσει η βρετανική ελίτ. Μια τέτοια σύντηξη θα ήταν αδύνατη χωρίς την υποστήριξη υψηλής χρηματοδότησης, όπως πάντα.

Όπως και στη δική μας εποχή, η κινητήρια δύναμη του θαλασσοκρατικού ιμπεριαλισμού ήταν ο κόσμος των οικονομικών και του City , όπου οι αληθινοί ιθύνοντες της πολιτικής παγκοσμιοποίησης συναντήθηκαν και συντονίστηκαν:

φωτό

Οι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές ήταν γνωστό ότι συνδέονταν στενά με τα αγγλικά οικονομικά συμφέροντα, και ήταν σωστό ότι ο Mackinder έπρεπε να είχε αναπτύξει τις γνώσεις του για τον ιμπεριαλισμό του ελεύθερου εμπορίου σε μια σειρά διαλέξεων στο Ινστιτούτο Τραπεζιτών στο Λονδίνο το 1899.

Η ουσιαστική συζήτηση για τις οικονομικές ελίτ εμφανίζεται αμετάβλητη σήμερα: όχι υπέρ ή κατά του ιμπεριαλισμού, αλλά ποιός ιμπεριαλισμός? Κολεκτιβιστής ή ελεύθερο εμπόριο?

Ο Mackinder υπερασπίστηκε την ανάγκη συνδυασμού της προστασίας της εσωτερικής αγοράς της βρετανικής θαλασσοκρατικής μεγάλης περιοχής με τη διατήρηση των κοσμοπολίτικων ικανοτήτων οικονομικής προβολής της Αυτοκρατορίας:

Η βρετανική βιομηχανία, υποστήριξε, βρέθηκε αντιμέτωπη με τον πιο έντονο ξένο ανταγωνισμό και σύντομα το βρετανικό εμπόριο μπορεί να βρίσκεται σε παρόμοια θέση. Αυτή η συγκυρία ήταν αποτέλεσμα μιας τάσης ‘ προς τη διασπορά και την εξίσωση της βιομηχανικής και εμπορικής δραστηριότητας σε όλο τον κόσμο ’ Ωστόσο, όσο πιο διασκορπισμένη μπορεί να είναι η παγκόσμια βιομηχανία και το εμπόριο, ‘τόσο μεγαλύτερη θα είναι η ανάγκη ενός κέντρου ελέγχου σε αυτό"

Έτσι, ήταν απαραίτητο να προστατευθεί η βρετανική βιομηχανία από τον εξωτερικό ανταγωνισμό, ενώ επεκτείνονταν η οικονομική επιρροή της Αυτοκρατορίας στο εξωτερικό. Το City  θα άρθρωνε και τις δύο λειτουργίες, αναλαμβάνοντας την ευθύνη να γίνει ο κύριος οικονομικός πόλος της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης, με κέντρο τη Βρετανική Αυτοκρατορία.

‘Αν και στον ανθρώπινο σκελετό υπάρχουν πολλοί μύες, ’ συνέχισε, ‘ υπάρχει μόνο ένας εγκέφαλο ’ Μπορεί να υπάρχουν πολλά ‘National Clearing Houses, ’, αλλά θα υπάρχει μόνο ένα ‘International Clearing House, ’ και, λόγω της ηγετικής θέσης της Βρετανίας στο παγκόσμιο εμπόριο για δύο αιώνες, λόγω του τεράστιου και εξαιρετικά κερδοφόρου βρετανικού εμπορίου μεταφοράς και του entrepôt σύστημα, επειδή το «Έχουμε μια τεράστια εξαγωγή κεφαλαίου και μια μεγάλη ιδιοκτησία κεφαλαίου σταθεροποιημένη στα απομακρυσμένα μέρη του κόσμου», και επειδή το City ήταν η πιο βολική αγορά κεφαλαίων, και επομένως ο πιο βολικός τόπος διακανονισμού για δάνεια ή χρέη, ‘ Λονδίνο, πίστευε, προοριζόταν να παραμείνει το τραπεζικό κέντρο του κόσμου.

Ο Mackinder ήταν προληπτικός στην πρόβλεψη του μέλλοντος του City του Λονδίνου ως παγκόσμιου χρηματοοικονομικού πόλου που αποσπάται όλο και περισσότερο από την εγχώρια βιομηχανική του βάση: “Φαίνεται, επομένως, πολύ πιθανό ότι η οικονομική σημασία του City  του Λονδίνου μπορεί να συνεχίσει να αυξάνεται, ενώ η βιομηχανία, εν πάση περιπτώσει, της Βρετανίας, γίνεται σχετικά μικρότερη ”

Για τους Φιλελεύθερους-Ιμπεριαλιστές, φαινόταν φυσικό και σχεδόν ενστικτώδες ότι ο πιο αποτελεσματικός καπιταλισμός του κόσμου, που βαρύνει αυτό που έβλεπαν ως την καλύτερη φυλή,” θα πρέπει να απορροφήσει άλλους εθνικούς καπιταλισμούς και να τους συγχωνεύσει σε μια καθολική μορφή κεφαλαίου. Μόλις παγκοσμιοποιηθεί, αυτό το κεφάλαιο θα πρέπει να αμυνθεί ενάντια σε στρατηγικούς αντιπάλους που αμφισβήτησαν το μονοπώλιό του:

‘Αυτό δίνει το πραγματικό κλειδί, διακήρυξε ο’ Mackinder, ‘ στον αγώνα μεταξύ της πολιτικής μας για το ελεύθερο εμπόριο και της προστασίας άλλων χωρών, είμαστε ουσιαστικά οι άνθρωποι με κεφάλαιο, και όσοι έχουν κεφάλαιο μοιράζονται πάντα τα έσοδα από τη δραστηριότητα των εγκεφάλων και των μυών άλλων χωρών. Είναι αιώνια αλήθεια « σε αυτόν που έχει θα δοθεί.» Άλλες δυνάμεις ένιωσαν μια απολύτως φυσική δυσαρέσκεια και ήθελαν να εμποδίσουν την Αγγλία να εξάγει κεφάλαια (είτε με τη μορφή σιδηροτροχιών, μηχανημάτων ή χρηματικών επενδύσεων). «Ήταν ένας αγώνας», διακήρυξε ο Mackinder με τον καλό δαρβινιστικό τρόπο, «εθνικότητας ενάντια στην εθνικότητα—είναι ένας πραγματικός αγώνας για την Αυτοκρατορία στον κόσμο». Για να υπογραμμίσει την άποψή του, και κάνοντας έτσι την πρόβλεψη της μετέπειτα ανάλυσης του JA Hobson για τον ιμπεριαλισμό, ο Mackinder πρότεινε ότι «για τη διατήρηση της θέσης μας στον κόσμο, επειδή είμαστε οι μεγάλοι δανειστές, οδηγηθήκαμε να αυξήσουμε την αυτοκρατορία μας

Μέσω Τζ. Α. Χόμπσον, αυτό το όραμα της παγκοσμίως προορισμένης επέκτασης του καπιταλισμού υιοθετήθηκε αργότερα και οπλίστηκε για αντικαπιταλιστικούς σκοπούς από τον Λένιν Ιμπεριαλισμός: Το Ανώτατο Στάδιο του Καπιταλισμού. Ωστόσο, σε αντίθεση με τη μαρξιστική θεωρία των διεθνών σχέσεων που διατύπωσε ο Λένιν το 1916, οι Άγγλοι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές θεωρούσαν τον ιμπεριαλισμό ως την απαραίτητη προϋπόθεση για την εσωτερική ανάπτυξη του Ηνωμένου Βασιλείου, των αποικιών του, και ακόμη και το παγκόσμιο σύστημα στο σύνολό του. Αυτή η εσωτερική εξέλιξη, με τη σειρά της, αποτέλεσε το απαραίτητο θεμέλιο για την κοσμοπολίτικη εμβέλεια της Βρετανικής Αυτοκρατορίας—ὀπως η ανάγνωση του Bernard Semmel μας υπενθυμίζει:

( συνεχίζεται ) 

Ἀπό :  multipolarpress.com

Ἡ Πελασγική