" ...μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρᾳ καί παρά θεοῖς καί παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι..." Σωκράτης

Κυριακή 11 Μαΐου 2025

Σ᾿ ὅλες τίς Μητέρες ...

Κανείς δέν εἶναι τέλειος ἀλλά οἱ μαμάδες εἶναι ὅσο δέν φαντάζεστε πιό κοντά σέ κάτι τέτοιο  ! Εὐτυχισμένη ἡμέρα τῆς Μητέρας ! ( ἀπό ἐδῶ)

*


Ὅταν ἡ μητέρα σου ἔχει μεγαλώσει,

Κι᾿ ἔχεις μεγαλώσει κι᾿ἐσύ,

Ὅταν αὐτό πού κάποτε ἦταν εὔκολο καί ἀβίαστο

τώρα γίνεται βάρος,

*

Ὅταν τ᾿ ἀγαπημένα της, πιστά μάτια

δέν βλέπουν πιά τήν ζωή ὅπως κάποτε,

Ὅταν τά πόδια της κουράζονται,

καί δέν αντέχουν πιά νά τήν κουβαλοῦν,καθώς περπατᾷ 

*

Τότε, δῶσε της τό χέρι σου γιά στήριγμα.

Συνοδεψέ την μέ χαρά κι᾿ εὐχαρίστηση.

Θά ἔρθῃ ἡ ὥρα πού κλαίγοντας

θά τήν συνοδεύσεις στόν τελευταῖο της περίπατο.

*

Καί ἄν ζητήσῃ κάτι, τότε ἀπάντησέ της.

Καί ἄν ρωτήσῃ ξανά, τότε μίλησέ της.

Κι᾿ ἄν ξαναρωτήσῃ, ἀποκρίσου της,

Ὄχι μέ σκληρότητα, ἀλλά εὐγενικά,ἤρεμα.

*

Καί ἄν δέν μπορεῖ νά σέ καταλάβει καλά,

ἐξήγησέ της τά πάντα μ᾿εὐχαρίστηση.

Θά ἔρθῃ ἡ ὥρα, ἡ πικρή ὥρα,

πού τό στόμα της δέν θά ζητήσει τίποτα ἄλλο.

(Ἀδόλφος Χίτλερ)

* «Denk es», ἀπό τήν Sunday Morgenpost, Μόναχο, 14 Μαΐου 1925  ( ἀπό ἐδῶ)


Η ΜΑΝΝΑ 

Τή χαρά σου καί τή λύπη,
μέ τή μάννα τή μοιράζεις,
ποθητά τήν ἀγκαλιάζεις,
δέν τῆς κρύβεις μυστικό.
* 
Εἰς τόν κόσμον ἄλλο πλάσμα,
δέν θά βρεῖς νά σέ μαντεύει,
σάν τή μάννα πού λατρεύει,
σάν τή μάννα πού πονεῖ.
*
Τήν ὑγειά της, τή ζωή της,
ὅλα ἡ μάννα τ' ἀψηφάει,
γιά τό τέκνο π' ἀγαπάει,
γιά τό τέκνο πού φιλεῖ.
*
Ὅπου τρέχεις, πάντα ἡ μάννα,
μέ τό νοῦ σέ συντροφεύει,
σέ προσμένει, σέ γυρεύει,
μ' ἀνυπόμονη καρδιά.
*
Κι ἄν σκληρός ἐσύ φαρμάκια,
τήν ποτίζεις τήν καημένη,
πάντα ἡ μάννα σ' ἀπανταίνει,
μέ τά ὁλόθερμα φιλιά.
*
Δυστυχής ὅποιος τή χάνει,
ὁ καημός εἶναι μεγάλος.
Σάν τή μάννα δέν εἴν' ἄλλος,
εἰς τόν κόσμο θησαυρός.
*
Κι' ὅποιος μάννα πιά δέν ἔχει,
«Μάννα» κράζει στ' ὄνειρό του.
Πάντα «Μάννα» στόν καημό του,
εἴν' ὁ μόνος στεναγμός!

Γεώργιος Μαρτινέλλης 

Ἀναγνωστικό Ε΄Δημοτικοῦ (1967)

Μέ ῥώτησε τό μεσημέρι ἡ μητέρα μου : «Ποῦ πᾶς κορίτσι μου ;  » Καί μή θέλοντας νά τήν στεναχωρήσω ἐπεί δή ἡ ἐπίσκεψη ἦταν μικρή, τῆς εἶπα « πάω νά ψωνίσω κι᾿ἔρχομαι », «Ἄ, καλά » εἶπε μέ ἰκανοποίησιν...

Οἱ μητέρες μᾶς βλέπουν γιά πάντα σάν παιδιά πού θέλουν νά τά ἔχουν κάθε στιγμή κοντά τους.

Στήν μητέρα μου ...



Ἡ Πελασγική

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου