Λίρες καί προδοσία μέ ἕναν ἀποδέκτη,πάντα,τήν ἀριστερά !

Πολύ λίρα βρέ παιδί μου, αὐτά τά κουμμούνια,πολύ λίρα ! ! ! 

Κιβώτια μέ λίρες,ἔπεφταν σάν τό χαλάζι τήν διάρκεια τῆς γερμανικῆς κατοχῆς καί τήν περίοδο τοῦ συμμοριτοπολέμου. Κιβώτια πού δέν σταμάτησαν νά ἔρχονται μέχρι καί τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1967 . Μόνοι καί ἀποκλειστικοί ἀποδέκτες αὐτῶν,τά κουμμούνια πού πάσχιζαν,κατ' ἐντολή τῶν ἀφεντάδων τους,γιά τόν διαμελισμό τῆς Ἑλλάδος. 

Ποῦ νά φαντασθοῦν,οἱ ...χρηματοδότες,πώς θά ἐπιτύγχαναν τά σχέδιά τους τῇ συναινέσει τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ! Θά γλύτωναν καί τόσο χρυσάφι πού σπατάλησαν.Ἐκτός,καί ἔπρεπε νά δοθοῦν αὐτά, γιά νά καταστήσουν (μέ τά μαῦρα,ἀδήλωτα) ἰσχυρούς ,τούς ...δικούς τους άνθρώπους... Τήν φάρα τους,βοηθοῦσαν,ὡς φαίνεται...

(τό πρωτοσέλιδο,ἀπό ἐδῶ)

Ἡ Πελασγική 

Ἡ Γερμανία τῶν δύο πολέμων,οἱ δράκοι-τραπεζίτες καί ἡ Τράπεζα τῶν τραπεζῶν BIS ! ! ! (μέρος Β΄)

Τσάμπερλεν, Νταλαντιέ, Χίτλερ, Μουσολίνι και Τσιάνο φωτογραφίζονται πριν από την υπογραφή της Συμφωνίας του Μονάχου, η οποία απέδωσε την Σουδητία στην Γερμανία (φωτό)

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1938, η Γερμανία, η Ιταλία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο υπέγραψαν το Σύμφωνο του Μονάχου, το οποίο θεωρήθηκε ως πράξη κατευνασμού προς τη Γερμανία. Επιτρεπόταν η προσάρτηση των ζωνών της Τσεχοσλοβακίας από τη ναζιστική Γερμανία κατά μήκος των συνόρων της χώρας που κατοικούνταν κυρίως από γερμανόφωνους, για τους οποίους δημιουργήθηκε μια νέα εδαφική ονομασία «Σουδητία». Η Τσεχοσλοβακία δεν προσκλήθηκε καν στο συνέδριο (Σημ. Πελ. Κατά τά ἄλλα ὁ Τσάμπερλαιν τῆς Ἀγγλίας ὀνόμασε τήν συμφωνία «ἔντιμον εἰρήνη» ! )

Διαμελισμός τῆς Τσεχοσλοβακίας μετά τήν Συμφωνία τοῦ Μονάχου (φωτό)

 Τον Μάρτιο του 1939, η BIS, υπό την προεδρία του διευθυντή της Τράπεζας της Αγγλίας, τον γερμανό Otto Niemeyer,(σημ. Πελ. ὁ ὁποῖος Ὄτο ἔγινε καί Σέρ! Ἔμ ὑπηρεσίες προσέφερε δέν θά λάβῃ τό ἀνάλογον ἀντίδωρον...Ἐν τῷ μεταξύ κυβερνήτης τῆς Τραπέζης τῆς Ἀγγλίας ἦταν ὁ Montagu Norman,φιλαράκι τῶν ναζί τοῦ Χίτλερ κι᾿αὐτός !  ) ζήτησε από την Τράπεζα της Αγγλίας να μεταφέρει χρυσό ύψους 5,6 εκατομμυρίων δολαρίων από τον τραπεζικό λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας της Τσεχίας σε λογαριασμό που ανήκε στην Reichsbank. Οι ιστορικοί πιστεύουν εδώ και καιρό ότι ο κυβερνήτης της Τράπεζας της Αγγλίας, Montagu Norman, υποστήριζε τους Ναζί μέχρι το ξέσπασμα του Β΄Π.Π.

«Στις 21 Μαρτίου 1939, ο Επικεφαλής Ταμίας έλαβε το αίτημα μεταφοράς περίπου 5,6 εκατομμυρίων λιρών στερλινών από τον λογαριασμό BIS αριθ. 2 στον λογαριασμό αριθ. 17. Η τράπεζα, αν και δεν ήταν δική της επιχείρηση, ήταν αρκετά σίγουρη ότι  ο λογαριασμός αριθ. 2 ήταν λογαριασμός της Εθνικής Τράπεζας της Τσεχίας και πίστευαν, παρόλο που δεν ήσαν σίγουροι εκείνη την εποχή, ότι ο αριθ. 17 ήταν Reichsbank. Το ποσό μεταφέρθηκε την ίδια ημέρα και ένα μικρότερο ποσό στις 22 Μαρτίου».
Στο Βέλγιο και την Ολλανδία, καθώς και στο Ηνωμένο Βασίλειο, πωλήθηκαν έως και 2.000 χρυσές μπάρες.
 "Μεταξύ 21 και 31 Μαρτίου, ο χρυσός που εισπράχτηκε στο λογαριασμό αριθ. 17 διατέθηκε με περίπου 4 εκατομμύρια λίρες στερλίνες προς την Εθνική Τράπεζα του Βελγίου και την Ολλανδική Τράπεζα, ενώ το υπόλοιπο πωλήθηκε στο Λονδίνο".
(Οἱ πληροφορίες ἀπό ἐδῶ μετά ἀπό ἔγγραφα πού δημοσιοποιήθηκαν τόν Ἰούλιο τοῦ 2013 καί ἀπεκάλυπταν τήν ἄμεση ἐμπλοκή τῆς Ἀγγλίας στό «κόλπο γκρόσο» μέ τήν BIS γιά ὅφελος τῆς Γερμανίας τοῦ Χίτλερ.Ἤ ἀλλιῶς τό δυνάμωμα τῆς ναζιστικῆς γερμανίας γιά τόν πόλεμο πού ἐρχόταν προφανῶς ὑπό τίς εὐλογίες τῶν Ἄγγλων. )

Βεβαίως κανείς δέν περίμενε τά ...ἀποκαλυπτικά ἔγγραφα τῆς BoE (Bank of England) γιά κάτι πού ἱστορικῶς ἦταν γνωστόν. Ὀρῖστε καί δημοσίευμα,ἀναλυτικότατον,ἀπό τό 2000 :

«...Όποιοι και αν είναι οι περιορισμοί και οι αποτυχίες της μεσοπολεμικής δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας, το κράτος ήταν μια οικονομική επιτυχία. Ένας συνδυασμός βιομηχανικών κληρονομιών από την αυστριακό-ουγγρική αυτοκρατορία, σταθεροί τίτλοι και έντονο εμπόριο όπλων σήμαινε ότι ξεπέρασε την οικονομική κρίση στις αρχές της δεκαετίας του 1930 καλύτερα από τους περισσότερους. Το 1919, το κράτος δεν είχε αποθεματικά για να μιλήσει, το 1926 η νεοσυσταθείσα Československá národní banka κατείχε περίπου 40 τόνους νομισματικού χρυσού και την παραμονή της κατάρρευσης του κράτους το Σεπτέμβριο του 1938, οι τσεχοσλοβακικοί λογαριασμοί κατείχαν 94 τόνους . Αυτά τα αποθέματα είχαν συγκεντρωθεί μέσω εθνικών συλλογών μεταξύ 1919 και 1924. Όλα αυτά επρόκειτο να αλλάξουν με τη Συμφωνία του Μονάχου, όπως και η μοίρα του χρυσού.

Ὁ κυβερνήτης τῆς Τραπέζης τῆς Ἀγγλίας,Montagu Norman (δεξιά) μέ τόν ὑπουργό οἰκονομικῶν τοῦ Χίτλερ Hjalmar Schacht (ἀριστερά)φωτό

Καθ 'όλη τη δεκαετία του 1930, η τσεχοσλοβακική κυβέρνηση είχε εξάγει χρυσό στο εξωτερικό για να αντισταθμίσει την αυξανόμενη απειλή από τη ναζιστική Γερμανία, καταθέτοντας μεγάλο μέρος της με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών στη Βασιλεία και άλλες δυτικές τράπεζες. Η ίδια η BIS είχε ιδρυθεί τον Ιανουάριο του 1930 ως όργανο για τη διευκόλυνση της διεθνούς μεταφοράς κεφαλαίων. Σχεδιασμένο ειδικά για να είναι ανεξάρτητο, προκειμένου να αποπολιτικοποιήσει τις συνεχιζόμενες αποζημιώσεις και τις πληρωμές δανείων.

Φαινόταν σαν η ιδανική τοποθεσία για να διαφυλάξει αυτά τα αποθέματα, αν και εκ των υστέρων η άποψη αυτή μπορεί να έχει, μάλιστα, να αναφέρει περισσότερα για τις λανθασμένες πεποιθήσεις του προέδρου της Τσεχοσλοβακίας Edvard Beneš στην ιερότητα των διεπιστημονικών διεθνών θεσμών από την πραγματική ασφάλεια της BIS. Κακή, διότι, βεβαίως, αυτά τα θεσμικά όργανα τελικά αποδείχτηκαν ότι τηρούν τη βούληση των "Μεγάλων Δυνάμεων" όχι τον υποτιθέμενο κανόνα του διεθνούς δικαίου.

ο Βρετανός Πρωθυπουργός Arthur Neville Chamberlain, ο καγκελάριος της Γερμανίας Adolf Hitler.(φωτό)

Η λεηλασία των αποθεμάτων χρυσού της Τσεχοσλοβακίας άρχισε στο πλαίσιο της συμφωνίας του Μονάχου τον Σεπτέμβριο του 1938, μέσω της οποίας η Τσεχοσλοβακία έπρεπε να παράσχει 14,5 τόνους νομισματικού χρυσού ως κάλυψη για το νόμισμα που κυκλοφορούσε στις λεγόμενες «περιοχές του Σουδεντίου». Όμως, αυτό που πραγματικά ενδιαφέρει, σε σχέση με το μεγαλύτερο μέρος αυτών των αποθεμάτων, είναι το δεύτερο "Οικονομικό Μόναχο" του Μαρτίου 1939.

Μετά τον Οκτώβριο του 1938, η δεύτερη, συζευγμένη, Τσεχοσλοβακική Δημοκρατία υπήρξε μόνο εν συντομία, μέχρι τις 15 Μαρτίου 1939, όταν εισήλθαν στη χώρα με την πρόσκληση του Προέδρου Emil Hácha μονάδες του Wehrmacht . Με αυτούς ήρθε ο δρ. Friedrich Muller, ειδικός επίτροπος της γερμανικής Reichsbank, ο οποίος κατευθυνόταν απευθείας στην Εθνική Τράπεζα για τη Βοημία και τη Μοραβία στην Πράγα.

Adolf Hitler καί ὁ τσέχος πρόεδρος Emil Hácha (φωτό)

Εκεί εκείνος ζήτησε με το όπλο ότι οι διευθυντές υπογράφουν επιστολές που μεταφέρουν 23 τόνους χρυσού από τον τσεχικό λογαριασμό BIS στην Τράπεζα της Αγγλίας σε άλλο λογαριασμό BIS που πραγματοποιήθηκε εκεί. Το αίτημα αυτό εκτελέστηκε αμέσως από την Τράπεζα της Αγγλίας. 

Όταν η πράξη αυτή ανακαλύφθηκε καθυστερημένα από τον βρετανικό Τύπο και συζητήθηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων το Μάιο και τον Ιούνιο του 1939 ( 2 ), υπήρξε μια γενική αίσθηση αγανάκτησης και καταδικάστηκαν κατηγορίες, ειδικά ότι είχε διαπραχθεί ένα δεύτερο «Οικονομικό Μόναχο» τον άτυχο Τσεχικό πληθυσμό. Ένας βουλευτής, ο Winston Churchill, ήταν ιδιαίτερα μαχητικός, υποστηρίζοντας ότι μέσω αυτής της δράσης τα γερμανικά πολεμικά ταμεία αυξήθηκαν κατά εκατομμύρια.

Το πράγμα δέν ήταν τόσο απλό...

Brno 

Το 1935, η Τσεχοσλοβακία ήταν ο μεγαλύτερος κατασκευαστής και εξαγωγέας όπλων στον κόσμο. Η παραγωγή τεθωρακισμένων, ελαφρών όπλων και άλλων όπλων στα μαζικά έργα Škoda στο Plzeň και στο εργοστάσιο όπλων του Brno ξεπέρασε κατά πολύ την βρετανική παραγωγή. Τώρα φαίνεται όλο και πιο πιθανό ότι αυτός ήταν ο λόγος που ο Αδόλφος Χίτλερ εισέβαλε τον Μάρτιο του 1939 και η Αγγλία το συνειδητοποίησε πολύ αργά.

Όταν οι γερμανικές δυνάμεις εισέβαλαν αργότερα στην Πολωνία, τη Γαλλία και τη Ρωσία, συχνά ταξίδευαν με δεξαμενόπλοια της Τσεχίας, μεταφέροντας τσεχικά όπλα και πυροβόλο όπλα τσεχικής κατασκευής. Αυτή ήταν η πραγματικά καταστροφική κληρονομιά του Μόναχου...

Tanks of Czechoslovakia

Μέχρι το Μάρτιο του 1939, η πολιτική της Αγγλίας είχε αλλάξει. Παρόλο που ήταν σαφές σε πολλούς στο Whitehall ότι η Τσέχο-Σλοβακία ήταν καταδικασμένη, ειδικά επειδή η διατήρηση των συνόρων της δεν είχε ποτέ επικυρωθεί από τους υπογράφοντες του Μονάχου, το τελευταίο πράγμα που ήθελαν ήταν να επιτρέψουν στον Τσεχικό χρυσό να πέσει στα γερμανικά χέρια.

Κατά ειρωνικό τρόπο, διατηρώντας την ανεξαρτησία της BIS, κάτι που δεν είχαν κάνει έξι μήνες νωρίτερα για την ίδια την Τσεχοσλοβακία, η Βρετανία επέτρεψε τη μεταφορά αυτού του χρυσού σε άλλο λογαριασμό BIS και επομένως στη Γερμανία.

Τούτου λεχθέντος, η Βρετανία κινήθηκε γρήγορα για τη διατήρηση άλλων τσεχοσλοβακικών περιουσιακών στοιχείων στο Ηνωμένο Βασίλειο. Λογαριασμοί και περιουσιακά στοιχεία αξίας πολλών εκατομμυρίων λιρών παγωμένων λογαριασμών, αμέσως και τελικά διατέθηκαν στους Τσέχους και Σλοβάκους εξορίστους στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά τη διάρκεια του πολέμου. Από αυτά, περίπου επτά εκατομμύρια υπογράφηκαν στη Βρετανία, στις 25 Οκτωβρίου 1940, τη στιγμή που η χώρα αυτή, σε όλες τις προθέσεις και τους σκοπούς της, χρεοκόπησε.

Αλλά δεν ήταν όλη η ιστορία. Συνολικά, η ναζιστική Γερμανία λεηλάτησε 45 τόνους χρυσού από την Τσεχοσλοβακία κατά τη διάρκεια του πολέμου και η επιστροφή της άρχισε να συνυπάρχει στενά στις αρχές του Ψυχρού Πολέμου. Ως αποτέλεσμα των εμποδίων που επέβαλαν οι Βρετανοί και Αμερικανοί εκπρόσωποι στην μυστική τριμερή επιτροπή χρυσού (TGC), που δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1946, η επιστροφή του χρυσού της Τσεχοσλοβακίας καθυστέρησε μέχρι το 1982.

Για άλλη μια φορά, η τύχη αυτών των αποθεμάτων ήταν στα χέρια ενός δήθεν ανεξάρτητου διεθνούς οργανισμού ».

(Ἀπό τήν σελίδα : CZECH REBUBLIC: The Gold Chase)

Ὅπως ἀναφέρθηκε ἀνωτέρῳ ἡ BIS μόνον γιά αὐτό πού ἱδρύθηκε δέν λειτούργησε καί ἀφοῦ στήν οὐσία οἱ πολεμικές ἀποζημειώσεις τῆς Γερμανίας «χαρίσθηκαν» τῆς διαφοροποίησαν καί ῥόλον της : «ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των κεντρικών τραπεζών-μελών της. Έδρασε ως φόρουμ συνάντησης για τις κεντρικές τράπεζες και τους παρείχε τραπεζικές διευκολύνσεις.Για παράδειγμα, στα τέλη της δεκαετίας του 1930, η BIS βοήθησε τις κεντρικές τράπεζες της Κεντρικής Ευρώπης να μεταφέρουν μέρος των χρυσών αποθεμάτων τους στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη ».(ἐδῶ)

Μέ ἄλλα λόγια ξεκίνησε τό πλιάτσικο...Ἄλλως τε ὁ πόλεμος εἶχε ἑτοιμαστῆ,ποιός θά ἔδινε τήν πρέπουσα σημασία κάτι τέτοιες στιγμές;...

Μετά τόν πόλεμο ὅμως;

« Η Διάσκεψη του Bretton Woods του 1944 συνέστησε την " εκκαθάριση της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών το συντομότερο δυνατό". Η εκκαθάριση της τράπεζας υποστηρίχθηκε από άλλους ευρωπαίους αντιπροσώπους, καθώς και Αμερικανούς,αλλά στην απόφαση αὐτή αντιτάχθηκε ο John Maynard Keynes , επικεφαλής της βρετανικής αντιπροσωπείας.Ο Κέινς πήγε στον Morgenthau με την ελπίδα να αποτρέψει ή να αναβάλει τη διάλυση, αλλά την επόμενη μέρα εγκρίθηκε. Ωστόσο, η εκκαθάριση της τράπεζας δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. ...

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 - η ακμή του συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών του Bretton Woods - η BIS έγινε και πάλι ο τόπος για τη διατλαντική νομισματική συνεργασία. ..Οι Διοικητές της G10 δημιούργησαν την Επιτροπή Βασιλείας για την Τραπεζική Εποπτεία (BCBS), η οποία παραμένει ενεργή μέχρι σήμερα. Η BIS εξελίχθηκε σε παγκόσμιο τόπο συνάντησης για τους ρυθμιστικούς φορείς και για την ανάπτυξη διεθνών προτύπων...

Από το 1964 έως το 1993, η BIS παρείχε τη γραμματεία της Επιτροπής των Διοικητών των Κεντρικών Τραπεζών των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ...Στη δεκαετία του 1990-2000, η ​​BIS ολοκληρώθηκε με επιτυχία, ξεπερνώντας τον παραδοσιακό ευρωπαϊκό πυρήνα...33 μέλη μεριδίων των κεντρικών τραπεζών το 1995 σε 60 το 2013, τα οποία μαζί αντιπροσωπεύουν περίπου το 95% του παγκόσμιου ΑΕΠ...Το 1998, η BIS άνοιξε αντιπροσωπεία για την Ασία και τον Ειρηνικό στην ΕΔΠ του Χονγκ Κονγκ. Ένα γραφείο εκπροσώπησης του BIS για την Αμερική ιδρύθηκε το 2002 στο Μεξικό DF. 

Οι μετοχές του BIS διαπραγματεύονται σε χρηματιστηριακές αγορές, γεγονός που καθιστά την τράπεζα ασυνήθιστη οργάνωση: έναν διεθνή οργανισμό..Τώρα ανήκει εξ ολοκλήρου σε μέλη της BIS (κεντρικές τράπεζες), αλλά εξακολουθεί να λειτουργεί στην ιδιωτική αγορά ως αντισυμβαλλόμενος, διαχειριστής περιουσιακών στοιχείων και δανειστής για τις κεντρικές τράπεζες και τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.Τα κέρδη από τις συναλλαγές της χρησιμοποιούνται, μεταξύ άλλων, για τη χρηματοδότηση άλλων διεθνών δραστηριοτήτων της τράπεζας ».(ἐδῶ)

Καί ποιές εἶναι οἱ ἄλλες διεθνεῖς δραστηριότητες ; Νά φανταστοῦμε κάτι σάν τήν μεταφορά τῶν λογαριασμῶν καί τίς λωποδυσίες τῶν χρυσῶν ἀποθεμάτων πού τροφοδοτοῦν ...πολέμους ἀναλόγως τῶν συμφερόντων τῶν παγκοσμίων ἐξουσιαστῶν,δράκων-τραπεζιτῶν; Ποιός νά ξέρῃ παρά μόνον αὐτοί.Έμεῖς τά μαθαίνουμε ἐκ τῶν ὑστέρων κι΄ἄν...

Ἡ Γερμανία τῶν δύο πολέμων,οἱ δράκοι-τραπεζίτες καί ἡ Τράπεζα τῶν τραπεζῶν BIS ! ! ! (μέρος Α΄)


Διαβᾶστε καί τό συναφές θέμα : 

Διεθνεῖς Τραπεζίτες καί FED (μέρος α΄)

Διεθνεῖς Τραπεζίτες καί FED (μέρος β΄)


Ἡ Πελασγική

Ὁ θαμών τοῦ Langley καί πάλι στό πόστο του...

 

Ξεκίνησα νά γράψω γιά τόν Χρυσοχοΐδη ( φωτό ἀριστερά) ἐπί τῇ εὐκαιρία τῆς ἐπιστροφῆς του στό ὑπουργεῖο προστασίας τοῦ πολίτη, ἀνασύροντας κάποιες παλαιές δημοσιεύσεις, ἀφοῦ οὐκ ὀλίγες φορές ἀσχοληθήκαμε μαζύ του κατά τό παρελθόν ( ΕΔΩ) . Ὄχι τυχαίως βεβαίως καί οὔτε γιά νά τόν ...τιμήσουμε, ἀπεναντίας ἦταν δημοσιεύσεις πού φανέρωναν τό ποιός εἶναι ὁ πολιτικός πού βγῆκε μέσα ἀπό τά σπλάχνα τοῦ πασοκ ὑπουργοποιημένος τόσο ἀπό τόν Ἀνδρέα ὅσο καί τόν Σημίτη γιά νά βρεθῇ στήν ΝουΔου ὅπου τον ἀγκάλιασε κυριολεκτικῶς ἡ οἰκογένεια Μητσοτάκη καί δέν τόν ἀφήνει χωρίς ὑπουργιλίκι. 

Ἀλλά, σκέφθηκα μετά, τί παραπάνω νά πῇ κανείς γιά ᾿δαῦτον ; 

...Γιά τήν γενέτειρα τοῦ Χρυσοχοΐδη,τό Νησί Ἠμαθείας διαβάζουμε πώς : ἦταν τσιφλίκι τοῦ ἑβραίου τῆς Θεσσαλονίκης Μοδιάνο ὁ ὁποῖος τό 1911 τό πούλησε γιά 12 ὀκάδες λίρες στά ἀδέλφια Γιασήμ καί Σεφκέτ Μπέη καί κάμποσους ἀκόμη Μπέη ( πάλι ἐβραϊκά μοῦ φαίνονται...). Ἀπό τήν Θεσ/νίκη καί αὐτοί,ἀλλά ξεζούμιζαν τούς κατοίκους ἐκείνης τῆς περιοχῆς. Εἶχαν καί ἕναν φύλακα πού τούς πρόσεχε τόν Ἰλιάηζ (ἔ; καί αὐτό,ἀναμφιβόλως...) Καί πιό παλιά ἀκόμη ( 1850-1880) κάτοχος τοῦ χωριοῦ φαίνεται κάποιος Ἀβδουραμάν Μπέη πού εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος τό πούλησε στόν Μοδιάνο...

φωτό

Το 1982 εκλέχθηκε Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Ημαθίας. Η κομματική οργάνωση της Ημαθίας ήταν από τις μαζικότερες και πιο πετυχημένες του ΠΑΣΟΚ στη Βόρεια Ελλάδα.... Από το1989 μέχρι το 2007 συμμετείχε και εκλεγόταν πρώτος Βουλευτής του Ν. Ημαθίας σε 6 συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις...Έχει διατελέσει Υφυπουργός Εμπορίου στην κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου το διάστημα 1994-1996 με Υπουργό τον Κώστα Σημίτη, Υφυπουργός Ανάπτυξης (1996-1999) και Υπουργός Δημόσιας Τάξης (1999-2003) στις κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Σημίτη...Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έχει συνδέσει το όνομα του με τρεις μεγάλες επιτυχίες στο χώρο της αντιτρομοκρατίας, καθώς επί υπουργίας του στα Υπουργεία Δημόσιας Τάξης (2002), μετέπειτα Προστασίας του Πολίτη (2010), εξαρθρώθηκαν τρεις από τις μεγαλύτερες τρομοκρατικές οργανώσεις που έδρασαν στην Ελλάδα, η 17 Νοέμβρη, ο ΕΛΑ και ο Επαναστατικός Αγώνας...

........... Είχες μεταβεί στο Langley, στο κέντρο της CIA;

«Εγώ, όχι. Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης είχε πάει.Εγώ, όπως έγραψαν, έφαγα “πόρτα” από το Langley»

.........Ἀγαστή ἡ συνεργασία τοῦ Κοεμτζόγλου/Χρυσοχοΐδη,θαμῶνα τοῦ Λάνγκλεϋ,μέ τόν Ἀποστολίδη τοῦ διπλωματικοῦ σώματος καί ἐν τέλει τῆς ΕΥΠ,τοῦ Σημίτη. Ὅπως καί τό ΕΛΙΑΜΕΠ,ὅπου κατέληξε μετά τήν σύνταξίν του ὁ Ἀποστολίδης,κι᾿αὐτό Σημιτικό δημιούργημα ἦταν,μήν τό ξεχνοῦμε...

........... 

 Χρυσοχοΐδης: «Εθνικισμός» και «επικίνδυνο όπλο» τα 12 ναυτικά μίλια

Μάλιστα κάπου εἶχα βάλλει κι᾿ἐκείνη τήν περίφημη φωτό τοῦ νεαροῦ "ἐπαναστάτη μέ αἰτία" -τό ὑπουργιλίκι- : 

ἀλλά δέν βρίσκω τήν δημοσίευσιν. 

Καί πάλι, δέν ἔχει καί πολλή σημασία. 

Ἴσως, τό ν᾿ἀσχολεῖται κανείς μέ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τούς πολιτικάντηδες πολύ ἀξία τούς δίνεται. Ὄχι γιά τίποτε ἄλλο ἀλλά ἐπεί δή ὅ,τι καί νά γράψουμε,ὅσα καί νά ἔρθουν στό φῶς τῆς δημοσιότητος ἔχει ἀποδειχθεῖ πώς αὐτοί εἶναι πάντα ἐκεῖ στά ἐξουσιαστικά πόστα καί δέν πτοοῦνται μέ τίποτε ! 

Ἄς ὄψεται ὁ Ἕλλην ψηφοφόρος...

Ὁ Χρυσοχοΐδης ἤ Κοεμτζόγλου θά εἶναι πάντα στά ὕπατα ἀξιώματα γιά νά τό ἀποδεικνύει...

Υ.Γ.  Λέτε νά πάῃ γιά ἄλλη μεγάλη ἐπιτυχία ; Λέω τώρα ἂναλογιζόμενη τήν ἐξάθρωσιν τῶν ἀκροαριστερῶν τρομοκρατικῶν ὀργανώσεων, μήπως τώρα βάλλει πλώρη γιά ἄλλη ἐξάθρωσιν ; Ἀπό τούς ἀπέναντι ντέ. Τούς ἐθνικιστές. Λές ; 

Τἰποτε ἀπίθανο καθώς τό παγκόσμιο ἐξουσιαστικό σύστημα βλέπει τήν ἄνοδο τῶν ἐθνικιστῶν στήν Εὑρώπη καί τό ἔχει πιάσει μία σχετική ταραχή. Γι᾿αὐτό λέω πώς ἔχουν ἀνάγκη τούς Χρυσοχοΐδηδες,τούς θαμὠνες τοῦ  Langley...

Ἡ Πελασγική

Μά εἶναι τόσο,μά τόσο,ἀπωθητικά καί γελοῖα, αὐτά τά κομμουνιστο-ὑποκείμενα !

Γελοῖα ὑποκείμενα. κακομοιριά γνώσεως,πνευματική πενία ...

Βεβαίως εἶναι,ἐντελῶς ἀνάξιοι σχολιασμοῦ οἱ στίχοι τῶν παραποιημένων παραδοσιακῶν. χριστουγεννιάτικων καλάντων. Εἶναι ὅμως αὐτό τῶν μηνυμάτων πού προσπαθοῦν νά περάσουν,ὅπως ἡ ἀναφορά στήν ἐκμετάλευσιν τῶν πτωχῶν ἀπό τούς πλουσίους. Ἐδῶ,πρέπει νά εἶναι τό πιό γελοῖον τῆς ὑποθέσεως,ἀφοῦ αὐτοί πού προσπαθοῦν νά περάσουν τέτοια μηνύματα εἶναι οἱ ὁρκισμένοι στό χρῆμα καί τόν πλοῦτο ἀπόλυτοι ἀντιπρόσωποί του ! Πιό ἀπόλυτοι,δέν γίνεται ! ! !

Η Αριστερά του... χαβιαριού

Λίρες καί προδοσία μέ ἕναν ἀποδέκτη,πάντα,τήν ἀριστερά !

Ἡ τΣΥΡΙΖΑιούπολις.

Ο αγγλικός χρυσός και το ΚΚΕ

Ἀλλά,θά μοῦ πεῖτε,πάντα ἔτσι ψάρευαν καί στράτευαν,τούς ἀφελεῖς καί ταλαιπώρους πού θά γίνονταν τά δουλικά τους,τά ὑποτακτικά κομματικά λυσσασμένα σκυλιά τους. Ἀλλά,ἀκόμη καί σήμερα κάνουν τό ἴδιο; Σήμερα πού τίποτα δέν μένει κρυφό,πού ἔχουν ἀπογυμνωθῇ ἀπό κάθε ψευδεπίγραφη ...ἰδεολογία; Σήμερα πού ἔχει ἀποκαλυφθῆ ὁ βρωμερός τους ῥόλος ἀνά τήν ἱστορία; Ὑπάρχουν ἄτομα πού πέφτουν σέ τέτοιες παγίδες;

Τά πρώτυπα-Ὕβ Μοντάν : «Καλλίτερα ἀριστερός καί πλούσιος παρά δεξιός καί φτωχός»

Ἐάν δέν εἶναι κακομοιριά γνώσεως,πνευματική πενία τότε πρόκειται γιά συνειδητή ἐπιλογή τῶν τακτικῶν ἀνελίξεως,πού ἔχει περάσῃ ἡ νεοταξίτικη καθεστηκυία πραγματικότης.
Ἄλλως τε,τούς τά ἔλεγε καί ὁ Λένιν τους : Ἀπό τούς 100 κομμουνιστές,οἱ 40 εἶναι ἀγύρτες,οἱ 59 ἀφελεῖς καί μόνον ὁ ἕνας πραγματικός μπολσεβίκος !

Άντιλαμβάνεται κανείς λοιπόν,τό μέγεθος τῆς ἠλιθιότητος πού πρέπει νά κουβαλοῦν μέσα τους,αὐτά τά νέα παιδιά πού συστρατεύονται μέ τούτους τούς ἀγύρτες ! Τούς καλοπερασάκηδες ἀγύρτες !

Ἀκοῦστε τά γελοῖα ὑποκείμενα,ἀνεγκέφαλα ὅντα :

«Η κομμουνιστική φυλή, ζει μια ζωή τερατώδη, αληθινά, πραγματικά μεταφυσική.Όταν ένας κατηχούμενος πάθει την κομμουνιστική διαφοροποίηση, είναι πια ώριμος να προδώσει τον τόπο του, τους δικούς του, τους φίλους του, τους γονείς του, κάθε τι που είναι δεμένο με την καρδιά και με το αίσθημα του ανθρώπου. Τότε πια, δεν έχει βούληση για να θέλει. Άλλος, θέλει για λογαριασμό του. Αυτός, απλώς εκτελεί. Δεν έχει δικαίωμα να σκέφτεται και να αποφασίζει. Η σκέψη και ο στοχασμός είναι δικαιώματα του κόμματος. Το κόμμα είναι ο εγκέφαλος και η καρδιά της νέας φυλής των ανθρώπων του Κομμουνισμού. ...Η νέα αυτή φυλή κατασκευάζεται σαν ένα είδος κουρελλά, από τα ρετάλια όλων των φυλών, όλων των λαών, όλων των εθνών. Η δύναμη που κινεί τη σατανική μηχανή του είναι το μίσος ».( Στρατῆς Μυριβήλης. Ἡ κομμουνιστική φυλή. Διαβᾶστε το ὅλο,σᾶς παρακαλῶ.)

Ἡ Πελασγική

Ῥάλληδες: ἱστορία ἐξουσίας καί οἰκονομικῆς κυριαρχίας...

( Φωτό ἀριστερά : Το εθνόσημο των Ράλλη περιλαμβάνεται στο Μέρος 12 της Συλλογής διπλωμάτων θυρεών της Ρωσικής Ευγενείας,  Ημερομηνία απονομής: 22/08/1884)

Μετά τήν πτώση τῆς Πόλεως πολλές ἀρχοντικές οἰκογένειες πού προσπάθησαν νά γλυτώσουν ἀπό τήν ὀθωμανική βαρβαρότητα ἔφτασαν στήν Χίο. Ἐκεῖ μετέφεραν καί τίς ἐμπορικές καί ἐπαγγελματικές τους δραστηριότητες γιά μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς ὅμως νά ἐγκαταλείπουν τήν ἰδέα τῆς ἐπιστροφῆς στήν Κωνσταντινούπολη, ὅπως ἔκαναν λ.χ. οἱ Μαυροκορδᾶτοι οἱ ὁποῖοι μάλιστα πῆραν ἀπό τούς ὀθωμανούς  πολλά ὀφφίκια καί θέσεις σημαντικές δίπλα στήν Ὑψηλή Πύλη! Ἔτσι μᾶς προέκυψαν καί οἱ πολιτικοἰ «καριέρας» πού ἔμελλε νά ταλαιπωρήσουν διά τῶν ἀπογόνων τους, ἕως καί σήμερα άκόμη, τήν πολυβασανισμένη ( ἀπό κάθε ἄποψιν ) Ἑλλάδα… 

Ἡ συνήθης «λογική» αὐτῶν τῶν οἰκογενειῶν εἶναι οἱ γάμοι και οἱ ἐπιγαμίες, μέ οἰκογένειες ἀναλόγου «κύρους» ( βλέπε οἰκονομικῆς καί κοινωνικῆς ἐπιφάνειας) ὥστε νά μποροῦν νά διαιωνίζουν τήν δύναμή τους καί φυσικά τό ὄνομά τους… Θα μοῦ πεῖτε : πῶς ὅμως ἔγιναν αὐτές οἱ οἰκογένειες δύναμη; Ἔ, καλά τίς πρακτικές τους πλέον τίς γνωρίζουμε ( χιλιετηρίδες τώρα δεν ἀλλάζουν) καί ὅπως προανέφερα ἦταν οἱ γάμοι και οἱ ἐπιγαμίες κυρίως με την …ἐξουσία ἀλλά και ἡ «ἰκανότητά» τους νά παρεισφρύουν στόν χώρο τῆς ἐξουσίας με διάφορες ἄλλες μεθόδους ( ὄχι πάντα τίς καλύτερες…)

Ἀπό ἕνα τέτοιο γάμο προέκυψε ἡ δυναστεία τῶν Ράλληδων, αὐτή τοῦ κλάδου τῶν Ἀθηνῶν ἐκ τοῦ ὁποίου προῆλθαν τρεῖς πρωθυπουργοί ( ὁ ἕνας κατοχικός) και ὁ ἄλλος τῆς Χίου ἀπ’ ὅπου προῆλθαν πολιτικοί, διπλωμάτες ἀλλά κυρίως ὁ ἐμπορικός οἴκος τῶν Ράλλη μέ ἰδιωτικές τράπεζες ἀλλά κυρίως τήν ἀγροτο-ἐμπορία πού εἰδικεύεται στα λιπάσματα και τους σπόρους και ἔχει συνδέσει ἄρρηκτα τό ὄνομά της μέ τό γεωργικό μέλλον τῆς Ἰνδίας !

Οἰκογένεια Ράλλη (κλάδος Ἀθηνῶν)

Ἀπό ἕναν Φαναριώτη Ράλλη  (1730) γεννιοῦνται οἱ : Κων/νος, Ἀλέξανδρος(1760)(παντρεύεται την Μαυρίδη καί γεννᾶ τούς : Κων/νο, Γεώργιο (1805 παντρεύεται τήν Πηνελόπη Πάνου καί τά παιδιά τους Μίνα( παντρεύεται τόν Ραζῆ Ἀριστείδη), Ἀλέξανδρος, Ἐλένη(1838 παντρεύεται τόν Σοῦτσο Περικλῆ) τόν Δημήτριο,τήν Ζωή καί τόν Χριστόφορο. Ὁ Δημήτριος (1842, πέντε φορές πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος) παντρεύεται την Λουκία Μαύρου καί γεννοῦν τήν Ἄννα,τόν Ἰωάννη ,τόν Γεώργιο καί τήν Μαρίκα. Ὁ Ἰωάννης ( 1878 πολιτικός, μακεδονομάχος , πρωθυπουργός τῆς δοσίλογης κυβέρνησης τό 1943. Μέ τήν ἀπελευθέρωση, ὁ Ἰωάννης Ράλλης  (φωτό κάτω)συνελήφθη καί δικάστηκε γιά ἐθνική ἀναξιότητα (προδοσία) . 

Στήν δίκη του, (Φεβρουάριος 1945) συνήγοροί του ἦταν ὁ γιός του καί μετέπειτα πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος ( Μάϊος 1980-Ὁκτώβριος 1981) Γεώργιος Ράλλης, καί ὁ Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, πατέρας τοῦ μετέπειτα πολιτικοῦ Ἰωάννη Βαρβιτσιώτη. Κατά τήν διάρκεια τῆς δίκης, οἱ συνήγοροι ἰσχυρίσθηκαν ὅτι «ὁ Ἰωάννης Ράλλης προσέφερε τεράστιες ἐθνικές ὑπηρεσίες κατά τήν κατοχή ἐνόσω ἦταν πρωθυπουργός μέ τό νά ἀποσοβήσει τόν λιμό τῶν Ἑλλήνων, δίδοντας καθημερινά ἕνα μισθό, ἐνῶ ἔσωσε ἐπίσης πολλούς πατριῶτες ἀπό τό ἐκτελεστικό ἀπόσπασμα τῶν Γερμανῶν καί ἀκόμη διευκολύνοντας τήν διαφυγή πολλῶν πολιτικῶν καί σημαινόντων πολιτῶν στήν Μέση Ἀνατολή». Ὡστόσο, τό προεδρεῖο δέν πείσθηκε καί τελικά, ὁ Ἰωάννης Ράλλης καταδικάστηκε σέ ἰσόβια δεσμά.

Πέθανε ἀπό καρκίνο τοῦ πνεύμονα, στήν φυλακή, στίς 26 Ὁκτωβρίου τοῦ 1946. Ἕναν χρόνο μετά, ὁ γιός του ἐξέδωσε ἕνα βιβλίο ἀπολογητικό γιά τίς ἐπιλογές τοῦ πατέρα του (Γεώργιος Ράλλης, «Ὁ Ἰωάννης Δ. Ράλλης ὀμιλεῖ ἐκ τοῦ τάφου», Αθήνα 1947. Πληροφορίες ἀπό ἐδῶ) 

Αὐτός ὁ Ἰωάννης λοιπόν παντρεύεται τήν Μαυρομιχάλη Ἀσπασία καί γεννοῦν τόν Δημήτρη και τον Κυριακούλη μετά ἀπό διαζύγιο παντρεύεται τήν Ζαΐρα Θεοτόκη καί γεννοῦν τόν Γεώργιο (1918)( πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος  καί πρόεδρος τῆς Ν.Δ.) καί τήν Νίκη.Ὁ Δημήτρης παντρεύεται τήν Σπάρταλη Μαίη καί γεννούν τήν Ἀσπασία,τήν Ἰωάννα καί τήν Χριστίνα. Ἡ Ἀσπασία παντρεύεται τόν Ζαννῆ Παῦλο καί γεννοῦν τήν Μαίη ( ἡ ὁποῖα ἀπέκτησε παιδί ἐκτός γάμου μέ τόν Κώστα Μπακογιάννη τόν ἐγγονό τοῦ Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ἀπό τήν κόρη του Θεοδώρα (Ντόρα) Μπακογιάννη) και τόν Ἐμμανουήλ. Ὁ Γεώργιος ( ὁ πολιτικός) παντρεύεται την Βούλτσου Λένα καί γεννοῦν τήν Ἰωάννα καί τήν Ζαΐρα. Ἡ Ἰωάννα παντρεύεται τόν Φαρμακίδη Δημήτρη και ἡ Ζαΐρα τόν Ἀναστάση Παπαληγούρα τόν γνωστό πολιτικό .

Ἡ μεγαλύτερη ὅμως οἰκογένεια Ράλλη εἶναι τοῦ Στέφανου Ράλλη(1674)

Ξεκινᾶ τό 1674 μέ τόν Στέφανο Ράλλη ( ἄρχοντα τῆς Χίου) πού παντρεύεται τήν Μαυροκορδάτου Μαριέτα καί γεννοῦν τόν Ἀμβρουζῆ(1731-1820 ) ὁ ὁποῖος παντρεύεται τήν Μαξίμου Δέσποινα  καί γεννοῦν 10 παιδιά : τήν Φράγκα( σύζυγος Ἀργέντης Κων/νος), τήν Μίνα (σύζυγος Σκαραμαγκᾶς Πέτρος) , τόν Στέφανο (σύζ. Ὀμήρου Δέσποινα), τόν Κωστῆ ( συζ. Πετροκόκκινου Ἀλεξάνδρα), τήν Λοῦλα( συζ. Πρασακάκης Ἐμμανουήλ), τήν Ἀργυρώ( συζ. Σκυλίτσης Παντελῆς), τόν Παντιᾶ( συζ. Σκυλίτση Μαριγώ), τήν Μαριέτα (συζ. Ράλλης Θεόδωρος), τόν Ζαννῆ(συζ. Σεβαστοπούλου Κορνηλία) καί τόν Θοδωρῆ( συζ. Ζίφφου Μαρουκώ).

Ἀπό τον κλάδο τοῦ Θεόδωρου (1716 Χίος) γεννιοῦνται ὁ Ἀντώνιος ( συζ. Ράλλη Ροῦλα) και ἡ Βιργινία (συζ. Σεκιάρης Αὐγουστῆς) τά παιδιά τῆς Βιργινίας εἶναι οἱ : Λοῦλα (συζ. Ράλλης Στέφανος) Παρασκευᾶς (συζ. Ράλλη Ἀργυρώ) και Μαρουκώ ( συζ. Ἀργέντης Λεωνίδας). Ἀπό την οἰκογένεια τῆς Ἀργυρώς Σεκιάρη γεννιοῦνται : Βιργινία( συζ. Σκαραμαγκᾶς Γεώργιος)  Μιμίνα ( συζ. Σκυλίτσης Γεώργιος), Γεώργιος (συζ. Ροδοκανάκη Μαριγώ), Στέφανος(συζ. Ροδοκανάκη Σεβαστή ) , Ἀμβρόσιος( συζ. Ζιζίνια Πηνελόπη), Παντιᾶς (συζ. Σκυλίτση Ὑπατία), Θεόδωρος ( συζ. Ροδοκανάκη Μαρία), Ἰωάννης ( συζ. Σκαραμανγκᾶ Κλημεντίνη). Τά παιδιά τοῦ Παντιᾶ και τῆς Ὑπατίας : Ἀργυρώ ( συζ. Καλβοκορέσης Ἰωάννης), Βιργινία ( συζ, Σκυλίτσης Στεπάνοβιτς  Ἰωάννης), Μαρία (συζ. Εὐγενίδης Εὐστάθιος). Τά παιδιά τῆς Βιργινίας και τοῦ Στεπάνοβιτς Σκυλίτση εἶναι ὁ Στέφανος και ἡ Ἕλενα πού παντρεύεται ( σε δεύτερο γάμο ) τόν Ἐλευθέριο Βενιζέλο στόν α΄γάμο τόν Ἀργέντη Αὔγουστο. Δεν ἄφησε ἀπογόνους ἀπό κανέναν γάμο. 

Ἀπό τόν οἴκο τοῦ Θεόδωρου λοιπόν ἡ ἐγγονή του Λοῦλα  παντρεύεται τόν Στέφανο Ράλλη  καί γεννιοῦνται 11 παιδιά. Ἀπό αὐτά οἱ : Παντιᾶς ( συζ. Σκαραμανγκᾶ  Μαριέτα), Ζαννῆς (συζ. Στόρνι Λουτσία), Στρατῆς ( συζ.Μαυροκορδάτου Μαριγώ),Τομαζῆς (συζ. Ἀργέντη Μαρουκώ) καί Αὐγουστῆς (συζ. Ράλλη Σοσόνγκα) δημιουργοῦν τον ἐμπορικό οἴκο Ράλλη 

Παντιᾶς Ράλλης

Ὁ Στέφανος Ράλλης πηγαίνει στήν Ἰταλία λόγῳ τῶν ἐπιχειρήσεών του ἀλλά ἀντιλαμβάνεται πώς ἡ ζήτηση σέ προϊόντα εἶχε ἀλλάξει μετά τό τέλος τῶν Ναπολεόντειων πολέμων. Ἔτσι στέλνει στο Λονδῖνο τόν μεγαλύτερο γιό του Ζαννῆ ἤ Ἰωάννη γιά νά διερευνήσει τήν ἀγορά. Ἐκεῖ στήν Ἀγγλία πλέον ( Μάντσεστερ) ἀρχίζει νά δραστηριοποιεῖται στό ἀνατολικό μετάξι καί τά ρωσικά σιτηρά καί δημιούργησαν τήν κλωστουφαντουργία πού προμηθεύονταν τίς πρῶτες ὕλες ἀπό τήν Ὀδησσό καί τήν Κων/πολη ὅπου ὁ Παντιᾶς εἶχε τήν ἐταιρία Baltic Exchange, ἐνῶ ὁ Αὔγουστος ἐπέβλεπε τίς ἐπιχειρήσεις τῆς Μεσογείου ἀπό τήν Μασσαλία . Ἡ κίνηση τῶν Ράλλη μακριά ἀπό τήν Χίο ἦταν προφητική ἀφοῦ μετά τήν Σφαγή ἀπό τούς Ὀθωμανούς  ἡ οἰκογένεια ἔμεινε ἀλώβητη καί ἀπό πλευρᾶς τῶν ἐμπορικῶν τους ἐπιχειρήσεων ἀλλά και ἀπό τήν πιθανή μετανάστευσή τους ὅπως συνέβει με ἄλλες οἰκογένειες τῆς Χίου πού ἀσχολοῦνταν μέ τό ἐμπόριο. Ἔτσι οἱ εὐκαιρίες πού ἦρθαν μέσα ἀπό τούς πολέμους ἦταν μεγάλες γιά τούς Ράλληδες πού πλέον ἐμπορεύονται  καλαμπόκι, βαμβάκι, μετάξι, ὄπιο καί φροῦτα καί πολύ γρήγορα  ἐπιτυγχάνουν τήν ἴδρυση μεγάλων ἐμπορικών πράξεων σέ ὅλη τήν Μεσόγειο, τήν Ρωσία, προσεγγίζοντας  τήν Ἁγία Πετρούπολη, Taganrog( ρωσική πόλη), τό Ταμπρίζ, τήν Ἀλεξάνδρεια, τήν Σμύρνη καί τήν Συρία. Παρ’ ὅλο πού οἱ ἐπιχειρήσεις τους ἀπασχολοῦν πάνω ἀπό 40000 ὑπαλλήλους - ἐργάτες ὁ ἔλεγχος αὐτῶν βρίσκεται ἀποκλειστικά στά στενά ὅρια τῆς οἰκογένειας. Χαρακτηριστικό εἶναι ὅτι μεταξύ τοῦ 1830 και τοῦ 1860 ὑπῆρχαν 66 μέλη τῆς οἰκογένειας Ράλλη μέ πρῶτο βαθμό συγγένειας μεταξύ τους. Ὅλοι αὐτοί εἶτε παντρεύτηκαν μεταξύ τους εἶτε συνδέθηκαν μέ ἐπιγαμιαῖες σχέσεις μέ άλλες 21 ἀρχοντικές Χιώτικες οἰκογένειες. Το 1831 ὁ Παντιᾶς παντρεύεται τήν Μαριέτα Σκαραμανγκᾶ κόρη μεγάλου ἐμπόρου ἀπό την Χίο ὁ ὁποῖος ἔχει ἐμπορικές δραστηριότητες στην Ῥωσσία.  Ἀπό το 1851 ὁ ἐμπορικός οἴκος Ράλλη ἐπεκτείνεται στις Ἰνδίες ( Καλκούτα και Βομβάη) ἀλλά καί στίς ΗΠΑ ( Ν.Ὑόρκη, Νέα Ὀρλεάνη σέ συνεργασία μέ τόν ξάδερφό τους Ἀλέξανδρο Βλαστό. Οἱ ἀδερφοί Ράλλη θά ἐκμεταλευτοῦν τίς εὐκαιρίες πού τούς δίνονται κυρίως ἐξ’αίτίας τοῦ Κριμαϊκοῦ Πολέμου μέσῳ  τῶν προτοποριακῶν γιά τήν ἐποχή συμβολαίων μελλοντικῆς ἐκπλήρωσης καί βγάζουν τεράστια κέρδη ἀπό τά Ῥωσσικά σιτηρά. Ἐπίσης τεράστια κέρδη τούς ἀπέφεραν οἱ ἐπιχειρήσεις στίς ΗΠΑ ὅπου μετά  τόν ἀμερικανικό ἐμφύλιο ἐμπορεύονται βαμβάκι, κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα καί μετά τό 1882 ὅπιο.  Ὅταν ξεκινᾶ ὁ Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος οἱ ἀδερφοί Ράλλη ἔχουν τήν ἀποκλειστικότητα στήν προμήθεια τοῦ ἀγγλικοῦ στρατοῦ γιά σακιά ἀπό γιοῦτα (προϊόν πού ἐμπορεύονται στις Ἰνδίες).

Στήν οἰκονομική ὕφεση τοῦ ’30 ἡ ἐταιρία ἀντιμετωπίζει ταμειακά ρευστά καί μία ἄλλη ἐμπορική οἰκογένεια  μέ τήν ὁποῖα ἔχουν δεσμούς ἀπό ἐπιγαμίες, ἡ Ἀργέντη, ἐνεργοῦν ὡς ἐντολοδόχοι τους. Τήν προεδρία τῆς ἐταιρίας εἶχε ἀναλάβει τώρα ὁ Ἰάκωβος Βλαστός ἀπό τόν Sir πλέον, Εὐστράτιο Ράλλη πού ἦταν ἔως τότε πρόεδρος. Περί τό τέλος τοῦ 1960 ὁ ἐβραῖος  Sir Isaac Wolfson τῆς Great Universal Stores πλησίασε τό Δ.Σ. τῆς Ράλλης  καί προσέφερε 2-3 φορές ὑψηλότερο τίμημα ἀπό αὐτό τῆς εἰσηγμένης στό χρηματηστήριο τοῦ Λονδίνου ἐταιρίας ἀδερφῶν Ράλλη γιά νά ἐξαγοράσει τό σύνολο τῶν μετοχῶν της. Ἡ προσφορά δέν ἔγινε δεκτή. Ἐπειδή ἐν τῷ μεταξύ εἶχαν ἰδρύσει καί ναυτιλιακή ἐταιρία τήν Maritime and Trading Co ἡ τράπεζα τῆς Ἀγγλίας τούς παρεῖχε ἄδεια νά λειτουργοῦν καί ὡς τράπεζα. Ἔτσι ὁ Sir Isaac Wolfson παρέπεμψε τήν ὑπόθεση στήν Τράπεζα τῆς Ἀγγλίας ἡ ὁποῖα πρότεινε νά γίνει ψήφιση ἀπό τούς μετόχους ἐπί τῆς προσφορᾶς. Στήν ψηφοφορία αὐτή τό 1961,οἱ μέτοχοι ψήφισαν ὑπέρ τῆς προσφορᾶς καί ἔτσι ὁ ἐβραῖος Sir Isaac Wolfson παίρνει ἐξ’ ὁλοκλήρου τήν ἐταιρία ταῆς Ἀγγλίας στά χέρια του μέ τίμημα 5,5 ἑκατομμύρια λίρες ἀγγλίας, τίμημα πάρα πολύ ὑψηλό γιά τήν έποχή ἐκείνη ! 

Ὑπῆρχε μία ἰδιωτικἠ τράπεζα στό Ἰσραήλ, τῶν ἀδερφῶν Ρεσανάτι (Harry – Daniel – Raphaer Recanati )

[ Προσέξτε ἐδῶ κάτι πού εἶναι σημαντικό γιά τούς δεσμούς αἵματος καί πώς ἐξυπηρετοῦνται μέσῳ αὐτῶν. Ἡ δισέγγονη τοῦ Παντιᾶ, πού ἦταν καί ὁ ἐγκέφαλος τῆς ἐταιρίας τῶν Ράλληδων, ἡ κόρη τῆς ἐγγονῆς του Μαρίας πού παντρεύτηκε τόν Ροδοκανάκη Ἐμμανουήλ, ἡ Μαρία – Σουζάνα Ροδοκανάκη παντρεύεται κάποιον de Saporta, Anne_Charles. Ποῦ εἶναι το σοβαρό; Μά ἡ μητέρα τῶν Ρεσανάτι λεγόταν Matilde Saporta (τό γένος Καρούσο). Ἐπιλεγμένες ἐπιγαμίες ἐπιλεγμένες μπίζνες…]. 

Ἡ τράπεζα αὐτή τῶν Ρεσανάτι  εἶχε ἰδρυθεῖ ἀπό τόν πατέρα τους Λεόν Γιεχούντα Ρεσανάτι (φωτό ἀριστερά :ἀναμνηστικό μετάλλειο γιά τό 50 χρόνια ἰδρύσεως τῆς Τράπεζας τοῦ Λεόν Ρεκανάτι πού ἔγινε ἡ Τράπεζα του Ἰσραήλ.)  στό Τέλ-Ἀβίβ τό ὁποῖο τότε (1937) ἀνῆκε στήν Παλαιστίνη. Ἦταν μία αὐστηρά Σεφραδική τράπεζα.  Σ’αὐτήν λοιπόν τήν τράπεζα μπῆκαν οἱ ἐξαγορασμένες ἀπό τόν Χάρυ Ρεσανάτι, ἐταιρεῖες τῶν Ράλλη πού ἀσχολοῦνταν μέ τραπεζικές ἐργασίες σέ Ἐλβετία καί Γαλλία. Ὅμως καί ἐνῶ οἱ μετοχές τους εἶχαν εἰσαχθεῖ στό Χρηματιστήριο τοῦ Τελ-Ἀβίβ ἀπό τό 1970, τό 1983 ἡ Τράπεζα τῶν Ρεσανάτι ( πού ἐν τῷ μεταξύ διαχειριζόταν ὁ Ντάνιελ και ὁ Ραφαήλ ἀφοῦ ὁ Χάρυ εἶχε ἀποσυρθεῖ ἀσχολούμενος μέ φιλανθρωπίες ἀκολουθῶν τό ... παράδειγμα τοῦ πατρός του) κατέστη ἀφερέγγυος μετά ἀπό ἀκατάλληλες συναλλαγές πού ἔφεραν τεράστιες ἀπώλειες στά ταμεῖα τους σέ τέτοιο βαθμό πού ἀπειλήθηκε τραπεζική κατάρρευση στό Ἰσραήλ ( Διαβάζουμε στό θέμα : Ισραήλ: Ο βρώμικος τραπεζίτης Recanati )

 

Ἔτσι ἐπενέβη τό κράτος καί κρατικοποιήθηκε ἀπ’ τό Ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν μέ μία δαπάνη περίπου 2 δις δολαρίων ποσό τεράστιο γιά μία τόσο μικρή χώρα ὅπως τό Ἰσραήλ !  Ὁ Ραφαήλ πού εἶχε τήν εὐθύνη ( ἀφοῦ ὁ Ντάνιελ εἶχε πεθάνει τό 1985) καταδικάστηκε γιά σωρεῖα οἰκονομικῶν ἐγκλημάτων ὅμως δέν ἐξέτισε ποτέ τήν ποινή του λόγῳ τῆς προχωρημένης του ἡλικίας καί τῆς κακῆς του ὑγείας. Πέθανε τό 1999 ἀλλά πέρασε στήν ἱστορία καί αὐτός ὡς "φιλάνθρωπος". Ὁ Χάρυ Ρεσανάτι πού ἐν τῷ μεταξύ εἶχε σώσει τήν ἐλβετική τράπεζα τῶν Ράλληδων τήν πούλησε στήν Security Pacific Bank of California καί μέ τά ἔσοδα ξεκίνησε νά δημιουργῆ μία σειρά ἀπό Μουσεῖα τά ὁποῖα ὀνόμασε Μουσεῖα Ράλλη. 

Σέρ Λούκας Ράλλης

Ἀπό τό 1962 ἕνα χρόνο μετά τήν πώληση στόν ἐβραῖο Sir Isaac Wolfson ὁ ἐπίσης πλέον Sir Godfrey Ράλλης καί ὁ ἀδερφός του Λούκας σύστησαν μία νέα ἐταιρία τήν G & L Ράλλη Επενδύσεων & ΣΙΑ ΕΠΕ μέ ἀρχικό κεφάλαιο £ 250.000, πού ἀποτελεῖται ἀπό 250Κ μετοχές τῆς £ 1.

Διαχειρίζονταν κυρίως κεφάλαια ἐμπιστοσύνης ἀλλά πολύ γρήγορα ἐπεκτάθηκαν σέ γενικότερης μορφῆς ἰδιωτικῆς διαχείρησης χαρτοφυλάκια πελατῶν.  Ἡ Ἐταιρεία ἀργότερα ἔγινε Dealer Άδεια στήν Securities, και καταχωρήθηκε ὡς μέλος τῆς FIMBRA.   Στά μέσα τοῦ ‘70 ( ἀφοῦ ἔχουν πωληθεῖ στούς Ρεσανέτι οἱ τράπεζες τῆς Ἐλβετίας και Γαλλίας) ὁ Sir Godfrey Ράλλη ἀποχωρεῖ μέ πρόωρη συνταξιοδότηση γιά νά συνεχίσει νά ἐξυπηρετεῖ πλέον μόνον τά συμφέροντα τῆς Ἀγγλίας. Μένει λοιπόν ὁ Λούκας μαζί μέ τόν  Mike Kemp πού σέ πολύ σύντομο χρόνο γίνεται διευθύνοντας σύμβουλος. Τό 1983 ( προσέξτε εἶναι ἡ χρονιά πού καταρρέει ἡ τράπεζα τῶν Ρεσανάτι) ἡ Ράλλης Ἐπενδυτική ἀπέκτησε ἀπό τήνΤράπεζα τῆς Ἀγγλίας ἄδεια ἀποδοχῆς καταθέσεων ἀπό τό 1986 ἔως τό 1990 ὁ γιός τοῦ Λούκας ἦταν ὁ Δ/ντής τῆς G & L Ράλλη. Τό 1997 ἡ ἐταιρία συγχωνεύτηκε μέ τήν Ely διαχειριστική ἐπενδύσεων κεφαλαίων.  Ἡ Ely καί μία Γαλλο-βελγική ἰδιωτική τράπεζα στό Ἡνωμένο Βασίλειο ἡ Dexia ἐξαγοράζονται ἀπό την Rathbones  τό 2006 μέ τό ἀντίτιμο τῶν 14,5 ἑκατομμυρίων λιρῶν Ἀγγλίας. 

 Το 1981 ἡ ἐταιρία Ράλλης εἶχε πωληθεῖ στήν Cagrill Inc. τῆς Μινεάπολης, μία ἐταιρία δισεκατομμυρίων. Ἀπό τό 2002 ἔγινε γνωστή ὡς  Cagrill Cotton

Ἡ ἐταιρία τῶν Ράλληδων στήν Ἰνδία ἦταν πολύ πετυχημένη ἀπό τήν ἴδρυσίν της 1854 ἔως τό 1931. Ἡ οἰκονομική κρίσις τοῦ ’29 τήν ἐπιρρέασε μέ άποτέλεσμα νά κλείσει τά γραφεῖα στίς Ἰνδίες. Ὅμως ἀπό τό 1948 ἔως τό 1963 ἡ ἐταιρία ἀναγεννήθηκε σέ μία ἀποχωρισμένη καί ἀνεξάρτητη ἀπό τήν Ἀγγλία( 1947), Ἰνδία. Ἡ ἐταιρία διαφοροποιεῖται πλέον καί ἀσχολεῖται μέ λιπάσματα καί φυτοφάρμακα. Ἀπό το 1964 ἔως το 1978 περνᾶ πολλές διακυμάνσεις και ἐξελίσσεται. Ἀπό το 1981 ἔως το 2000 το μέλλον τῆς ἐταιρίας Ράλλη συνδέεται πλέον ἄρρηκτα μέ τό μέλλον τῆς Ἰνδικῆς γεωργίας.

φωτό

Μέχρι τίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ ’90 ἡ Ράλλης ἔγινε ἡ 4^η μεγαλύτερη ἐταιρία σπόρων στήν Ἰνδία. Συστάθηκε τό ἐργοστάσιο Tata Chemicals παραγωγῆς τῶν ἀζωτούχων λιπασμάτων τῆς οὐρίας. Ἡ Ράλλης πλέον ἔχει βρεῖ τήν δύναμή της μέσω τῶν ἀγροτο-ἐπιχειρήσεων καί ἐκποιεῖ τίς φαρμακευτικές της ἐταιρίες ἐδραιώνοντας τήν θέση της σέ φυτοφάρμακα, λιπάσματα καί σπόρους. 

Ἐπίλογος  στο θέμα: Βασικά οἱ οἰκογένειες πού βλέπουμε να ἐπαναλαμβάνονται ἀπό γάμους στο οἰκογενειακό δέντρο τῶν Ράλλη εἶναι : Μαξίμου, Μαυροκορδάτου, Σκυλίτση, Ἀργέντη, Ροδοκανάκη,Σκαραμανγκᾶ,Ἀγέλαστου, Εὐγενίδου,Ψιάχη, Καλλιγᾶ,Μάτσα, Μαυρομιχάλη, Πολίτη, Δραγούμη,Μπαλτατζῆ και φυσικά ἀναμεταξύ τους οἱ Ράλληδες, ἀλλά και ἀρκετά ξένα ὀνόματα. Ἔτσι στήν συνέχεια οἱ Ράλληδες μέσῳ τῶν ἐπιγαμιῶν μέ εὐρωπαϊκές οἰκογένειες ἔχουν πλέον χάσει κάθε τι πού τούς συνέδεε(;) μέ τήν χώρα καταγωγῆς τους, τήν Ἑλλάδα ἀκόμη καί στό ὄνομα. Οἰκογένειες μέ τίς ὁποῖες ἦρθαν σέ ἐπιγαμίες : de Saporta, Warrington, Waldegrave,  Cavallar,  von Warsberg, Rossetti De Scander, de Castellane,  Hains, Leeson, Wemyss, de Mascarenhas,  Barkalew, Rousselet,  de Kersaint,  de Zogheb, Gladstone, De Sivrac

 

φωτό

  

Φυσικά ούτε ἀπό τούς Ράλληδες ἔλλειψαν οἱ φιλανθρωπίες . Ὁ ναός τῆς Ἁγίας Σοφίας στό Λονδῖνο κατασκευάστηκε ἀπό τήν οἰκογένεια μέ τήν συγχρηματοδότηση καί ἄλλων ὁμογενῶν στήν Ἀγγλία οἱ ὁποῖοι βεβαίως συνδέονται μέ τούς Ράλληδες μέσῳ τῶν γἀμων πού εἶχαν ἐπισυνάψει ( Μαυροκορδάτου,Ροδοκανάκης,Σεκιάρης) . Στήν οὐσία ἡ Ἁγία Σοφία τοῦ Λονδίνου ἦταν μία οἰκογενειακή κατασκευή ! 

 

φωτό

Ὅπως καί τό ἑλληνικό ὀρθόδοξο κοιμητήριο πού ἡ συμβολή τοῦ Παντιᾶ Ράλλη (1842) ἦταν σημαντική στήν δημιουργία του ἐντός τοῦ West Norwood Cemetery.Ἐπίσης ὁ Ἀντώνιος Ράλλης ἔφτιαξε ἐκεῖ τήν δωρικοῦ ρυθμοῦ ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Στεφάνου ἀλλά καί ἄλλοι Ράλληδες ἔχουν κατασκευάσει σημαντικά μαυσωλεῖα στό Κοιμητήριο αύτό.

 

τό Ralli Hall

Μία ἐκκλησλια ἀκόμη πού κατασκεύασαν οἱ Ράλληδες στήν μνήμη τοῦ Στέφανου Αὔγουστου Ράλλη πού πέθανε τό 1902, τό περίφημο Ralli Hall στό Χόβ τοῦ ἀνατολικοῦ Σάσσεξ, ἀφιερωμένη στούς Ἁγίους Πάντες,τό 1913, πουλήθηκε τό 1975 στήν ἐβραϊκή κοινότητα τοῦ Χόβ καί Μπράϊτον, οἱ ὁποῖοι τό διέθεσαν γιά δικές τους δραστηριότητες ὅπως καί ἐπί ἐνοικίῳ σέ διάφορες ἄλλες ὀμάδες. Νά λοιπόν πώς μέ τό πέρασμα τοῦ χρόνου οἱ ρίζες (ἐθνικές καί θρησκευτικές) χάνονται.

Ἐκτός καί δέν χάθηκαν ποτέ,ἀλλά ἁπλῶς προσπέρασαν τήν ...κάλυψη πού ἀπό κάποια στιγμή καί μετά δέν τήν εἶχαν πλέον ἀνάγκη. Ἔτσι τό Ῥαούλ πού εἶχε γίνῃ Ῥάλλης βρῆκε ξανά τόν δικό του δρόμο...

Ἑλλάς Αἰώνιον

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ - Αἰσχρόν ἐστί σιγᾶν τῆς Κύπρου ἀδικουμένης »( μέρος Θ΄)

φωτό

 Διαχρονικά, στον συναισθηματικό κόσμο των απανταχού Εβραίων, η Παλαιστίνη κατείχε την πλέον κυρίαρχο θέσι ενώ η Ιερουσαλήμ δεν απουσιάζει από τις καθημερινές προσευχές. Επομένως, η μετανάστευσις στα εδάφη αυτά ήταν το ζητούμενο όχι βέβαια χωρίς προϋποθέσεις. Οι λίγοι θρησκόληπτοι μετανάστες – κυρίως μυστικιστές/καμπαλιστές – ήσαν ενθουσιασμένοι μόνο και μόνο πατώντας τα εδάφη των προγόνων τους όμως οι προσγειωμένοι άνθρωποι απαιτούσαν τα στοιχειώδη προς εγκατάστασι κι ευημερία ...

Αυτή η εγκατάστασις κατέστη ασφαλής κυρίως μετά το 1516, όταν ο οθωμανικός στρατός κατέλαβε τα εδάφη της Παλαιστίνης αποσπώντας τα από τους Μαμελούκους της Αιγύπτου. 

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, μεγάλη δύναμις της εποχής και υπό εβραϊκή πολιτική επιρροή, εγγυάτο ανεπισήμως το επιθυμητόν για την εβραϊκή διασπορά, δηλαδή μία ασφαλή διαβίωσι.

 Πράγματι, μέχρι το 1540 η αύξησις του πληθυσμού ήταν μεγάλη σε σημείο που να φαίνεται απτή η μόνιμος επανεγκατάστασις του αρχαίου ραββινικού αρχιερατείου Σανχεντρίν. Η αρωγή της Ντόνα Γκρασίας στην Παλαιστινιακή μετανάστευσι ήτο δεδομένη και σαν πρώτο βήμα εχρηματοδότησε την λειτουργία εβραϊκών σπουδών με ραββινικές σχολές εκεί ώστε να δημιουργηθή ο πνευματικός πυρήν των μελλοντικών κοινοτήτων. Μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι εφ' όσον ο ανηψιός της Ιωσήφ είχε πλέον αναλάβει την ευθύνη των οικονομικοπολιτικών δραστηριοτήτων της οικογενείας, η ίδια αποδεσμευμένη από αυτές τις ευθύνες, εδραστηριοποιήθη προς τον φιλόδοξο στόχο της επανεγκαταστάσεως των Εβραίων στην Παλαιστίνη. Φυσικά ο Ιωσήφ συνεφώνησε να βοηθά διαρκώς και με κάθε τρόπο το εγχείρημα. Η θεία του όμως ήταν η συντονίστρια. 

Αρχικώς, η μεγαλυτέρα εγκατάστασις δεν έγινε στην Ιερουσαλήμ αλλά στην πόλι Σαφέντ ( Πελασγ.  ἔχουμε γράψει γιά τήν :" Σάφεντ τό κέντρο τῆς Καμπάλα τήν πιό ῥατσιστική πόλι τοῦ Ἰσραήλ ")  , στο Βόρειο Ισραήλ σε υψόμετρο 900 μέτρων με νότια θέα την λίμνη της Γαλιλαίας και όπου ήτο και το οθωμανικό διοικητικό κέντρο της περιοχής. Στην πόλι εκυριάρχησαν οι μυστικιστές οι οποίοι την ημέρα ήσαν κλωστοϋφαντουργοί και τα βράδια μέσα στα κείμενα έψαχναν για κρυμμένες προφητείες περί της ελεύσεως του Μεσσία ο οποίος θα επανίδρυε το Ισραήλ. Τέτοιου είδους θρησκόληπτοι άνθρωποι οι οποίοι έφθαναν σε σημείο να διακηρύσσουν ότι "έχουν επικοινωνία με τους ουρανούς" δεν ήταν το ζητούμενο για δημιουργία πυρήνος που αναζητούσε ο Ιωσήφ Νάσι αλλά τους υπεστήριζε λόγω θρησκοληψίας η θεία του…

…Από την στιγμή που επελέγη η Τιβεριάς, μία σειρά προβλημάτων έπρεπε να λυθούν. Κατ' αρχάς, έπρεπε να τελή υπό την προστασία μίας ισχυράς Μεγάλης Δυνάμεως ελεγχομένης εκ των έσω, δηλ. της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (όπως σήμερα των ΗΠΑ). Οι Νάσι επεδίωξαν την ανάπτυξι μια ημι-αυτονόμου ή αυτονόμου φόρου υποτελούς περιοχής, υπό την πλήρη υποστήριξι μίας υπερδυνάμεως της εποχής εκείνης. Τόσο το καλύτερο βέβαια που ουσιαστικώς διοικούσαν (και διοικούν βέβαια κρυμμένοι στο παρασκήνιο όπως και τότε) Εβραίοι την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η βιωσιμότης του νέου Ισραήλ, κατ’ αυτόν τον τρόπο, εθεωρείτο εξασφαλισμένη από τους Νάσι (όπως και σήμερα)…

Έχοντας όλα αυτά υπ’ όψιν του, ο Ιωσήφ Νάσι, το έτος 1561 εξησφάλισε από τον Σουλτάνο την άδεια ημι-αυτονόμου ηγεμονίας στην ευρυτέρα περιοχή της Τιβεριάδος η οποία περιελάμβανε πλην της Τιβεριάδος άλλα επτά χωριά. Ταυτοχρόνως, μία συναγωγή (από μετατροπή πρώην χριστιανικού ναού) χρηματοδοτημένη από την Ντόνα Γκρασία με πληρωμένους απ' αυτήν ραββίνους καθώς και μία μεγάλη ομάδα μεταναστών υπήρξαν ο αρχικός πυρήν της εφαρμογής του σχεδίου. Για περισσότερη ασφάλεια, το κείμενο της παραχωρήσεως, εκτός του Σουλτάνου το υπέγραψαν και ο διάδοχος Σελήμ αλλά και ο πρωτότοκος του Σελήμ, ο Μουράτ (μετέπειτα Μουράτ Γ΄). Η Ντόνα Γκρασία εχρίσθη επισήμως ενοικιάστρια φόρων της περιοχής με την υποχρέωσι να καταθέτη ετησίως το χρηματικό ποσόν των 1.000 δουκάτων στο θησαυροφυλάκιο του Σουλτάνου. Δεν πρέπει να είχε δυσκολία ο Ιωσήφ Νάσι να πείση τον Σουλτάνο για το πόσο μεγάλη ευκαιρία παρουσιαζόταν σε μια άγονη και φτωχή γωνιά της αυτοκρατορίας, σαν την Παλαιστίνη, να δημιουργηθή ανάπτυξις και να εγκατασταθούν εκεί “προοδευτικοί” φιλότουρκοι πληθυσμοί ( σελ. 181, 183,184) 

Τελικώς, οι ιστορίες αναφέρουν ότι μόνο κάποιοι ελάχιστοι καταταλαιπωρημένοι από διωγμούς Εβραίοι εγκατεστάθησαν εκεί, παρά τα δελέατα. Το επιμύθιο αυτής της ιστορίας είναι ότι το 1566 οι Εβραίοι είχαν οργανωμένο κράτος με υποδομές και το περιφρόνησαν. Τα διδάγματα όμως είναι: 

1. Ότι επετεύχθη η δημιουργία Ισραήλ μόνο με την άλωσι μίας υπερδυνάμεως εκ των έσω και κατόπιν χρησιμοποίησις αυτής της υπερδυνάμεως προς όφελός τους. 

2. Οι άποικοι δύσκολα θα εγκαθίσταντο στην Παλαιστίνη εθελοντικώς εκτός και αν κατεδιώκοντο υπό του φάσματος πλήρους εξολοθρεύσεως.

 Μπορεί επομένως το σιωνιστικό πείραμα της Τιβεριάδος να απέτυχε φαινομενικώς, όμως Εβραίοι με καθαρό νου, όπως ο Χερτζλ, ο Ντισραέλι και ο πάτρων του λόρδος Ρόθτσιλντ, εξήγαγον αργότερα συμπεράσματα διδαχθέντες από τα λάθη της Τιβεριάδος κι έτσι η τελευταία σιωνιστική προσπάθεια ήτο άκρως επιτυχής 

( Ἀριστερά : Isaac Ben Solomon Luria Ashkenazi , 1534 - 1572, κορυφαίος ραβίνος και Εβραίος μύστης στην κοινότητα του Σαφέντ στην περιοχή της Γαλιλαίας της Οθωμανικής Συρίας. Θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης Καμπάλα )

Την ίδια εποχή, πολλοί ραββίνοι της γειτονικής Σαφέντ επεδίδοντο σε εσωτερισμό και αποκρυφισμό. Επίστευαν ότι μόνο ο Μεσσίας θα επανιδρύση το Ισραήλ. Εξελάμβαναν τον σιωνισμό του Ιωσήφ σαν φάρσα και εδίδασκαν αναλόγως τους νεοεγκατεστηθέντες. Η Ντόνα Γκρασία ενίσχυε τους ραββίνους λόγω της πίστεώς της αλλά ο Ιωσήφ φαίνεται ότι δεν ήθελε να ασχοληθή ιδιαιτέρως μαζύ τους. Όμως και οι Εβραίοι της διασποράς δεν αποίκησαν κατά χιλιάδες την Παλαιστίνη όπως θα ενόμιζε κανείς. Αν και διωγμένοι από παντού, κυρίως εξ Ιβηρικής και Ιταλίας, αν και καταδικασμένοι να κρύβονται, προτιμούσαν το πλούσιο ρίσκο της Ευρώπης παρά την φτωχή ασφάλεια της Παλαιστίνης. Ο Σέσιλ Ροθ στο "The House of Joseph Nasi, Duke of Naxos", σελ. 133, αναφέρει το παράδειγμα Εβραίας της Αιγύπτου η οποία ηρνήθη να ακολουθήση τον σύζυγό της στην Παλαιστίνη διότι η κοινωνική ζωή εκεί θα ήταν υπανάπτυκτη. Ματαίως τα πολλά εμπορικά πλοία του Οίκου Μεντέζ-Νάσι περίμεναν στα λιμάνια τους διωγμένους Εβραίους για να τους μεταφέρουν στην Οθωμανική γη. Οι διωκόμενοι δεν εξεπλήρωσαν τις σιωνιστικές προσδοκίες των Νάσι. Ιστορικό (δήθεν) περίεργο το να διώκονται απηνώς, να τους προσφέρονται Οθωμανικές λύσεις ευημερίας και οι ίδιοι οι διωκόμενοι να επιλέγουν την δύσκολη οδό. Αν και η Παλαιστίνη υπήρχε ρομαντικά στις καθημερινές προσευχές τους, η άγονη γη δεν εθεωρείτο λύσις. Όταν λοιπόν το 1569 απέθανε η Ντόνα Γκρασία, οι ραββίνοι δεν είχαν χρηματοδότησι μιας και ο Ιωσήφ δεν τους συμπαθούσε ιδιαίτερα. Ο ίδιος, απογοητευμένος από την μη αυθόρμητο έλευσι Εβραϊκού πληθυσμού άφησε την Τιβεριάδα στην τύχη της. Η Τιβεριάς σε λίγες δεκαετίες παρήκμασε και το σιωνιστικό πείραμα απέτυχε. Απόπειρα επανιδρύσεως έκανε ο Αλβάρο Μεντέζ (ή Σολομών Ιμπν Γιαΐς) και ο υιός του Ιακώβ το 1590 περίπου. Ο Αλβάρο έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κυβέρνησι του Σουλτάνου σε θέματα εξωτερικής πολιτικής (αντίστοιχο των Νάσι) και εχρίσθη Δουξ της Μυτιλήνης. Τελικώς, μετά τον θάνατό τους το πείραμα απέτυχε. 

Οι μετέπειτα σιωνιστές μελετητές και αναλυτές της ιστορίας αυτής, αβίαστα έβγαλαν το συμπέρασμα ότι η Παλαιστίνη ναι μεν αποτελεί ρομαντική ιδέα αλλά δεν απετέλη δέλεαρ για την Εβραϊκή διασπορά και ότι μόνο διά της βίας και της βεβαίας θανατικής καταδίκης θα επείθοντο οι απειλούμενοι Εβραίοι, σαν εσχάτη λύσι να μεταναστεύσουν ή καλύτερα να ωδηγηθούν εκεί. Όπως κι έγινε. 

Παρατηρούμε όμως ότι η πολιτική παρασκηνιακή κυριαρχία των Εβραίων στην Υψηλή Πύλη, όπως επί Νάσι, εσυνεχίσθη με τον Αβραάμ Σενιόρ και τον Αλβάρο Μεντέζ αλλά σταδιακώς άρχισε να κυριαρχή το ελληνικό στοιχείο. 

Η εβραϊκή απάντησι στην ελληνική κυριαρχία ήτο το εβραιοκίνητο κίνημα των Νεοτούρκων το οποίο έβαλε την ταφόπλακα στην άνοδο των Ελλήνων αλλά και στην φυσική τους ύπαρξι στην Τουρκία οπότε η εβραϊκή επικράτησις πλέον είναι χωρίς αντίπαλο. .( σελ. 187)

 “Ας βγούμε να πολεμήσουμε τους Τούρκους, όποιος πεθάνει πάει στον Θεό”-Ὁ ἤρωας τῶν Οὔγγρων Νίκολα Ζρίνσκι 

…Ο Οθωμανικός στρατός ήτο συγκεντρωμένος στην Κωνσταντινούπολη κι έτοιμος για μία ακόμη νικηφόρα εκστρατεία. Ο στόχος τους ευρίσκετο στην Ουγγαρία... Την 1η Μαΐου 1566, με επικεφαλής τον γερο-Σουλεϊμάν, ο οθωμανικός συρφετός εξεκίνησε για να επιβάλλη το “πολιτιστικό φώς” του και σε άλλους λαούς. Τον Αύγουστο ήρχισε η πολιορκία της Σιγκετβάρ. Στις 5 Σεπτεμβρίου είχε καταστραφή μέρος των τειχών με ανατίναξι από υπονόμους και όλα ήσαν έτοιμα για την τελική έφοδο. Το βράδυ όμως ο Σουλεϊμάν απεβίωσε.

…Εστάλη κατεπείγον μήνυμα στην Κωνσταντινούπολι, στον διάδοχο Σελήμ να σπεύση στο Βελιγράδι για να αναλάβη την εξουσία. Ο Σελήμ και η συνοδεία του, στην οποία πρώτος και καλύτερος ήτο ο Νάσι, ξεκίνησε αμέσως. Εν τω μεταξύ η πολιορκία ετελείωσε με νίκη των Οθωμανών

…Μετά την νίκη ο θριαμβευτής οθωμανικός στρατός εγύρισε προς το Βελιγράδι, όπου τους συνήντησε ο Σελήμ και εκεί ανεκηρύχθη σουλτάνος. Όμως ο πρώτος από την συνοδεία του νέου Σουλτάνου, ο Ιωσήφ Νάσι, δεν ήταν μαζύ του και παρών στην στέψι. Εκπληκτικό γεγονός συνέβη κατά την διάρκεια της πορείας προς Βελιγράδι. Στην Φιλιππούπολη, ο νέος Σουλτάνος, χωρίς να έχη καν ανακηρυχθή επισήμως Σουλτάνος, δεν είχε άλλες σκέψεις στο μακάριο και αλκοολικό μυαλό του παρά το να ικανοποιήση τον Νάσι. Όπως φαίνεται, δεν είχε συνειδητοποιήσει το βάρος των ευθυνών και την σοβαρότητα των καταστάσεων και της θέσεώς του διότι εξέδωσε φιρμάνι με το οποίο καθιστούσε τον Ιωσήφ Νάσι ΔΟΥΚΑ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ! ( σελ. 197) 

…Ο Νάσι, ήδη από καιρό ανέθεσε στον υποχείριό του Σελήμ Β΄ να ασκή πίεσι τον πατέρα του τον Σουλεϊμάν ώστε να τον διορίση Διοικητή των Κυκλάδων γεγονός το οποίον αποδεικνύει την διακαή του επιθυμία και πολιτική βούλησι να ορίζη ο ίδιος τον τόπο αυτόν ο οποίος ήτο ένας κρίκος στην αλυσίδα του ιουδαϊκού τόξου… ( σελ. 200)

Οι Ενετοί, διαρκώς προσεπάθουν να ανακτήσουν τον έλεγχο των Κυκλάδων είτε ξεσηκώνοντας τους εντοπίους όπως στην Τήνο, είτε με καταδρομικές επιχειρήσεις. Μάλιστα, κατά τον πόλεμο κατά της Κύπρο, τις ανακατέλαβον προσωρινώς. Τότε, ο Νάσι βρήκε ευκαιρία να απαιτήση από τον Σελήμ την ηγεσία της Βλαχίας εις αντιστάθμισμα της – προσωρινής – απωλείας των Κυκλάδων…

φωτό

Μετά την εκάστοτε ενθρόνισι νέου Σουλτάνου, ο Ορθόδοξος Πατριάρχης επαρουσιάζετο με τα ανάλογα δώρα (ρουσφέτια) και παρακαλούσε την επιβεβαίωσι των γνωστών Προνομίων. Στην συγκεκριμένη περίπτωσι, ο Πατριάρχης επαρουσιάσθη στον Ιωσήφ Νάσι με δώρο 1.000 λίρες και τον παρεκάλεσε να μεσολαβήση για την επιβεβαίωσι των Προνομίων. Φυσικά ο Νάσι δεν είχε κανένα πρόβλημα να διεκπεραιώση την υπόθεσι και να εξασφαλίση τις απαιτούμενες υπογραφές, ταυτοχρόνως έχοντας τον Πατριάρχη υποχρεωμένο. Υπάρχει το κείμενο κάποιου τότε ραββίνου της Θεσσαλονίκης ονόματι Μοσέ Αλμοσνίνο, ο οποίος συμπτωματικώς ήτο παρών όταν ο Πατριάρχης συνήντησε εκ νέου τον Ιωσήφ για να παραλάβη το σουλτανικό φιρμάνι με την επιβεβαίωσι των Προνομίων. Ήταν τόση η χαρά του Πατριάρχου, λέει ο ραββίνος, που έσκυψε να φιλήση το χέρι του Ιωσήφ. Αυτός όμως δεν τον άφησε και απλώς έλαβε με ευχαρίστησι την... προμήθειά του.

Πολλαπλασίως σπουδαιότερο του προαναφερθέντος γεγονότος ήτο το παρακάτω το οποίον καθώρισε τον πλούτο των εβραϊκών κοινοτήτων στην Θεσσαλονίκη. Οι κοινότητες της Θεσσαλονίκης, αρχές του 1568 περνούσαν άλλη μία θανατηφόρο επιδημία χολέρας. Το χειρότερο γι’ αυτούς όμως δεν ήταν τόσο η χολέρα όσο το ότι εκάηκε σε πυρκαϊά το 1545 το σουλτανικό φιρμάνι του 1537 του Σουλεϊμάν, συμφώνως προς το οποίο εδίδοντο μοναδικά προνόμια στις εβραϊκές κοινότητες Θεσσαλονίκης. Από το 1545 οι κοινότητες επεδώθησαν σε μεγάλο αγώνα προκειμένου να εξασφαλίσουν εκ νέου αυτά που θεωρούσαν δικαίωμά τους. Και καλύτερη ευκαιρία από το 1568 δεν υπήρχε. Πράγματι, στις 15 Φεβρουαρίου του 1568, με ρουσφέτι 300.000 άσπρων, η κοινότης εκηρύχθη Μουσελεμλίκι, δηλαδή αυτόνομη και αφορολόγητη. Ο ραββίνος Αλμοσνίνο, επι κεφαλής της αποστολής στον Σουλτάνο, επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη σαν θριαμβευτής και επραγματοποίησε ευχαριστήριο θεία λειτουργία στην οποία εμνημόνευσε 12 άτομα τα οποία υπήρξαν οι κύριοι συντελεσταί της λήψεως του φιρμανιού επιβεβαιώσεως των παλαιών προνομίων. Από αυτά τα ονόματα, φυσικά πρώτο και καλύτερο ήταν αυτό του Ιωσήφ Νάσι. Με τέτοιους τρόπους έγινε τότε εβραϊκή και ευημερούσα η Θεσσαλονίκη... εις βάρος των Ελλήνων.(  Το επεισόδιο αυτό το περιγράφει ο Cecil Roth, στο βιβλίο του "The Duke of Naxos", σελ. 45, ενώ αναφέρεται και σε άλλες περιπτώσεις όπου Πατριάρχαι εβασίζοντο στους Εβραίους – ιατρούς – των Οθωμανικών Ανακτόρων. Δεν καταγράφονται πάντα τα ανταλλάγματα.) ( σελ. 203-204) 

( Ἀριστερά : Ὁ Ἐμμανουήλ Φιλιμπέρτο Δούξ τῆς Σαβοΐας -ὁ οἶκος πού ἔδωσε τούς Βασιλεῖς στήν Ἰταλία. Ἔχουμε γράψει σχετικῶς ἐδῶ,ὅπου εἴδαμε καί τήν συγγένεια,μετά ἀπό γάμο,μέ τούς Βυζαντινούς Ἰσαάκιους ) 

…Ο Νάσι εφρόντιζε ώστε η υπόθεσις της Κύπρου να ευρίσκεται διαρκώς στο προσκήνιο και στην ημερησία διάταξι των θεμάτων της Υψηλής Πύλης. Εκτός του Ναυάρχου Λάλα Μουσταφά, κι άλλοι μεριμνούσαν ώστε ο μαλθακός, άβουλος και ράθυμος Σελήμ να συγκατατεθή στην επίθεσι. Εν τω μεταξύ, η δευτέρα κρούσις για την “Ισραηλοποίηση” της Κύπρου έλαβε χώρα το 1563. Ο Ιωσήφ Νάσι, λειτουργώντας περίπου σαν υπουργός εξωτερικών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, απεφάσισε να θέση σε δοκιμασία και λειτουργία τον μηχανισμό διωγμού των Βενετών από το νησί.

Χρησιμοποιώντας την επιρροή του στον Σουλεϊμάν, τον έπεισε – σίγουρα χωρίς πολύ κόπο – για την ανάγκη δελεασμού του Εμμανουήλ Φιλιμπέρτο, Δουκός της Σαβοΐας, με τον οποίο διετήρη κάποια φιλική σχέσι από τα χρόνια της παραμονής του στην Αμβέρσα, να διεκδικήση κληρονομικώ δικαιώματι τον τίτλο του Βασιλέως της Κύπρου ώστε να υποσκελίση και εξευτελίση τους Βενετούς. 

Ο Μεγάλος Βεζύρης Μεχμέτ Σοκολού εκάλεσε στην Κωνσταντινούπολη τον Χιώτη και Πορτογάλο υπήκοο Νικόλα Πετροκόκκινο και του επέδωσε επίσημο επιστολή υπογεγραμμένη από τον Σοκολού ενώ ταυτοχρόνως ο Ιωσήφ Νάσι του επέδωσε την δική του προσωπική επιστολή προς τον Δούκα, την 28η Νοεμβρίου 1563. Τον απέστειλε στην Σαβοΐα όπου την 20η Φεβρουαρίου ο Πετροκόκκινος αφίχθη στην Νίκαια και ακολούθως μετέβη στην πρωτεύουσα της Σαβοΐας, Τορίνο. Το επίσημο έγγραφο των Οθωμανών προς τον Δούκα έφερε και την υπογραφή του Ιωσήφ Νάσι. 

Εάν αυτό το σχέδιό του επετύγχανε, θα ικανοποιούσε δύο πόθους του. Πρώτον, θα είχε επιφέρει μεγάλο πλήγμα στους Βενετούς παίρνοντας έτσι την πολυπόθητη και σαγηνευτική γι’ αυτόν εκδίκησι και δεύτερον, θα είχε δημιουργήσει προϋποθέσεις εγκαταστάσεως Ιουδαίων στην Κύπρο. Ο Δουξ, προφανώς ενθουσιασμένος κατ’ αρχάς, όντως εδελεάσθη σκεπτόμενος τις προϋποθέσεις που εδημιουργούντο και άρχισε μία διετούς διαρκείας αλληλογραφία με τον Ιωσήφ Νάσι, με σκοπό την επιτυχία του εγχειρήματος, μέσω δύο άλλων Χιωτών, του Μιχαήλ Σοφιανού, εξαδέλφου του Πετροκοκκίνου και του Νικόλα Τζουστινιάνι. (Πελασγ.  Εἶδες οἱ Χιῶτες ; Ἄμ τά γράφαμε ...Ε Δ Ω ) 

 Ο Τζουστινιάνι μετέφερε επιστολή του Ιωσήφ, την 9η Νοεμβρίου 1565, στην οποία επεσφραγίζετο η συμφωνία όλων των Οθωμανών στο να υποστηρίξουν παντοιοτρόπως την επιχείρησι του Φιλιμπέρ κατά της Ενετοκρατουμένης Κύπρου, ανακοινώνοντάς του ότι οι πασάδες είναι αποφασισμένοι να τον υποστηρίξουν στρατιωτικώς και ο σουλτάνος θα δεχθή πρέσβυ της Σαβοΐας στην Υψηλή Πύλη... 

Τελικώς ο Δουξ κατενόησε ότι δεν έπρεπε να προδώση την Δύσι, προτίμησε την συμμαχία με τους Βενετούς και απεκάλυψε όλο το παρασκήνιο στον Πάπα, τις Ιταλικές ηγεμονίες και στους Ισπανούς. 

Η απόπειρα αυτή του Ιωσήφ για την Κύπρο απέτυχε αλλά μόνο για λίγα χρόνια… (ἀποσπάσματα ἀπό σελ. 203-208) 

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Γρ. Μπέλλου " Αἰσχρόν ἐστί σιγᾶν τῆς Κύπρου ἀδικουμένης" 

Συνεχίζεται ...

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ - Αἰσχρόν ἐστί σιγᾶν τῆς Κύπρου ἀδικουμένης »( μέρος Α΄)

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ - Αἰσχρόν ἐστί σιγᾶν τῆς Κύπρου ἀδικουμένης » ( μέρος Β΄)

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ - Αἰσχρόν ἐστί σιγᾶν τῆς Κύπρου ἀδικουμένης » ( μέρος Γ΄) 

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ - Αἰσχρόν ἐστί σιγᾶν τῆς Κύπρου ἀδικουμένης »  ( μέρος Δ΄) 

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ - Αἰσχρόν ἐστί σιγᾶν τῆς Κύπρου ἀδικουμένης »( μέρος Ε΄) 

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ - Αἰσχρόν ἐστί σιγᾶν τῆς Κύπρου ἀδικουμένης »( μέρος ΣΤ΄) 

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ - Αἰσχρόν ἐστί σιγᾶν τῆς Κύπρου ἀδικουμένης »  ( μέρος Ζ΄) 

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ - Αἰσχρόν ἐστί σιγᾶν τῆς Κύπρου ἀδικουμένης » ( μέρος Η΄) 

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ - Αἰσχρόν ἐστί σιγᾶν τῆς Κύπρου ἀδικουμένης » ( μέρος Ι΄ )

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ - Αἰσχρόν ἐστί σιγᾶν τῆς Κύπρου ἀδικουμένης » ( μέρος ΙΑ΄ )

Ἡ Πελασγική