«Το ερώτημα είναι: ποιος είναι πραγματικά υπεύθυνος; Ξέρω ότι ο Πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να είναι. Δεν είμαι πεπεισμένος γι' αυτό, επειδή θυμάστε... είδατε αυτή τη γιγαντιαία ισραηλινή σημαία να εμφανίζεται ξαφνικά στη μέση του συνεδρίου των Ρεπουμπλικανών. Και σίγουρα στη ζωή μου... δεν γνωρίζω ούτε μία περίπτωση όπου είτε το Δημοκρατικό είτε το Ρεπουμπλικανικό κόμμα να διοργάνωσαν ένα συνέδριο και να ύψωσαν μια γιγαντιαία ξένη σημαία... Δεν το έχω ξανακούσει ποτέ αυτό».
Γράφει ὁ Wyatt Peterson
Μόλις τέσσερις ημέρες αφότου ο Benjamin Netanyahu εμφανίστηκε ως καλεσμένος στην εκπομπή The Record του Newsmax με την Greta van Sustern και ενημέρωσε την αφόρητη παρουσιάστρια ότι το Ιράν «εξάγει τρομοκρατία... στη Βενεζουέλα. Συνεργάζονται με το καθεστώς Maduro... αυτό πρέπει να αλλάξει», ανακοινώθηκε ότι οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις πραγματοποίησαν μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση κατά της Βενεζουέλας, συλλαμβάνοντας τον Πρόεδρο Nicolas Maduro και τη σύζυγό του Cilia Flores, οι οποίοι και οι δύο «θα αντιμετωπίσουν την πλήρη οργή της αμερικανικής δικαιοσύνης» αφού κατηγορήθηκαν για κατηγορίες ναρκωτικών και όπλων στο Περιφερειακό Δικαστήριο των ΗΠΑ για τη Νότια Περιφέρεια της Νέας Υόρκης.
Η σύλληψη του Maduro έλαβε χώρα ακριβώς 36 χρόνια μετά την σύλληψη του προέδρου του Παναμά/πληροφοριοδότη της CIA, Manuel Noriega, από τις αμερικανικές δυνάμεις Δέλτα, και είναι απίθανο η πρόσφατη επίσκεψη του Netanyahu στις ΗΠΑ - η πέμπτη το 2025 από τον διεθνή φυγά - και η αμερικανική επιχείρηση να μην έχουν καμία σχέση. Ενώ η συζήτηση για «κλεμμένο πετρέλαιο» και «ναρκοτρομοκρατία» κυριαρχεί επί του παρόντος στον κυρίαρχο διάλογο, το γεγονός ότι το Ισραήλ επιδιώκει αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα από την εποχή του Hugo Chavez έχει περάσει ουσιαστικά απαρατήρητο.
Πριν από τον προκάτοχο του Maduro, τον Chavez, να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές της Βενεζουέλας το 1998, οι σχέσεις μεταξύ της φυσικά πλούσιας χώρας της Νότιας Αμερικής και του Ισραήλ ήταν σχετικά καλές. Η Βενεζουέλα ψήφισε υπέρ του Σχεδίου Διαχωρισμού των Ηνωμένων Εθνών για την Παλαιστίνη το 1947 — το οποίο διέθεσε το 55% της ιστορικής Παλαιστίνης στο ακόμη άθικτο εβραϊκό κράτος — και δύο χρόνια αργότερα ψήφισε υπέρ της ένταξης του Ισραήλ στον ΟΗΕ. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960, η Βενεζουέλα καυχιόταν για έναν ισχυρό εβραϊκό πληθυσμό εξοπλισμένο με μια εντυπωσιακή κοινοτική δομή σχολείων, συναγωγών και πολιτιστικών κέντρων που οργανώνονταν από μέλη της μεσαίας έως ανώτερης τάξης της κοινότητας. Το 1967, η εβραϊκή εθνοτική αλληλεγγύη ενέπνευσε έναν μεγάλο αριθμό Βενεζουελάνων Εβραίων να ταξιδέψουν στο Ισραήλ για να πολεμήσουν στο πλευρό των ομοθρήσκων τους στον Πόλεμο των Έξι Ημερών. Μετά τη σύγκρουση, μια μεγάλη εισροή Σεφαραδιτών Εβραίων από το Μαρόκο έφτασε και εγκαταστάθηκε στο Καράκας, συμβάλλοντας στον μεγαλύτερο εβραϊκό πληθυσμό στην ιστορία της Βενεζουέλας, που αριθμούσε 30.000 στο απόγειό του, ομοιόμορφα κατανεμημένους μεταξύ Σεφαραδιτών και Ασκεναζίμ.
Ωστόσο, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000, οι σχέσεις μεταξύ της Βενεζουέλας και της Συναγωγής άρχισαν να επιδεινώνονται.
Η πρώτη αξιοσημείωτη ρήξη σημειώθηκε στα τέλη του 2004 μετά τη δολοφονία του εισαγγελέα της Βενεζουέλας Danilo Anderson, ο οποίος σκοτώθηκε από βόμβα στο αυτοκίνητό του σε ηλικία 38 ετών.[1]
Την εποχή του θανάτου του, ο Anderson ερευνούσε περισσότερα από 400 άτομα που ήταν ύποπτα για εμπλοκή στην ανταλλαγή πυροβολισμών στην υπερυψωμένη διάβαση Llaguno και στο αποτυχημένο πραξικόπημα του 2002, κατά το οποίο ο Chavez εκδιώχθηκε από το αξίωμά του για δύο ημέρες πριν αποκατασταθεί στην εξουσία χάρη στη λαϊκή υποστήριξη και σε αρκετούς πιστούς στρατιωτικούς. (Κατηγορίες για εβραϊκή εμπλοκή στο πραξικόπημα διατυπώθηκαν τότε από την φιλοτσάβεζική εφημερίδα Diario VEA και αργότερα από τον πρέσβη της Βενεζουέλας στη Ρωσία, Alexis Navarro.)
Οι υποψίες για πιθανή διάσταση της Μοσάντ στο σχέδιο δολοφονίας ήταν ήδη έντονες όταν οι αρχές της Βενεζουέλας έλαβαν μια πληροφορία που υποδήλωνε ότι όπλα και εκρηκτικά που συνδέονται με τη δολοφονία μπορεί να είχαν μεταφερθεί από το σκοπευτήριο Club Magnum στο εβραϊκό σχολείο Colegio Hebraica στο Καράκας, ωθώντας τον Chavez να εξουσιοδοτήσει την ερευνητική αστυνομική του δύναμη DISIP να πραγματοποιήσει ένοπλη επιδρομή στο σχολείο το πρωί της 29ης Νοεμβρίου 2004. Οι ερευνητές του Chavez αναχαίτισαν λεωφορεία γεμάτα παιδιά και εκκένωσαν 1.500 μαθητές από το κτίριο, ενώ έψαχναν για τυχόν υλικά που σχετίζονται με τη δολοφονία του Anderson. Τελικά, δεν βρέθηκε τίποτα πολύτιμο και το περιστατικό καταδικάστηκε έντονα από τοπικές και διεθνείς εβραϊκές οργανώσεις, όπως το Κέντρο Simon Wiesenthal, οι οποίοι το χαρακτήρισαν με τυπικά μελοδραματικό τρόπο ως «πογκρόμ».
Κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ετών, η ρητορική του Chavez σχετικά με την εβραϊκή συμπεριφορά έγινε σημαντικά πιο έντονη, ειδικά μετά την εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο το 2006. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που ο Chavez ανακάλεσε τον πρεσβευτή της χώρας του στο Ισραήλ και απείλησε να διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις με το εβραϊκό κράτος σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη στρατιωτική του επιχείρηση, χαρακτηρίζοντάς το ως «νέο Ολοκαύτωμα» και «παρόμοιο ή, ίσως χειρότερο... από αυτό που έκαναν οι Ναζί». Ο Chavez πυροδότησε περαιτέρω τις ευαισθησίες των Εβραίων στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, ταξιδεύοντας στην Τεχεράνη και επιβεβαιώνοντας ότι η Βενεζουέλα θα «σταθεί στο πλευρό του Ιράν ανά πάσα στιγμή και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες».[2]
«Το Ισραήλ έχει τρελαθεί. Επιτίθεται, κάνει το ίδιο πράγμα στον παλαιστινιακό και λιβανέζικο λαό που έχει επικρίνει - και δικαιολογημένα - το Ολοκαύτωμα. Αλλά αυτό είναι ένα νέο Ολοκαύτωμα.» - Hugo Chavez
Τον Ιανουάριο του 2009, ο Chavez τελικά υλοποίησε την απειλή του, όταν η Βενεζουέλα διέκοψε όλους τους διπλωματικούς δεσμούς με το εβραϊκό κράτος λόγω της συμπεριφοράς του στον πόλεμο της Γάζας το 2009, ο οποίος άφησε 1.400 νεκρούς Παλαιστίνιους και πάνω από 5.000 τραυματίες. Αναφερόμενος για άλλη μια φορά στη βία ως «Ολοκαύτωμα» και «κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου», ο Chavez απέλασε τον πρεσβευτή του Ισραήλ στη Βενεζουέλα και ζήτησε να δικαστεί ο πρωθυπουργός Ehud Olmert για εγκλήματα πολέμου στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Λίγο αργότερα, ο υπουργός Εξωτερικών Nicolas Maduro συναντήθηκε στο Καράκας με εκπροσώπους της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής και η Βενεζουέλα αναγνώρισε επίσημα την ύπαρξη ενός Παλαιστινιακού Κράτους στις 27 Απριλίου 2009.
Εκείνη την εποχή, ο Chavez αντιμετώπιζε τρομερή πίεση από τον οργανωμένο Εβραϊκό κόσμο και ήταν σαφές ότι είχε έναν στόχο στην πλάτη του. Κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας που μεταδόθηκε σε εθνικό επίπεδο τον Ιούνιο του 2010, ο Chavez καταδίκασε το Ισραήλ ως «τρομοκρατικό και δολοφονικό κράτος» και επιβεβαίωσε ότι «το Ισραήλ χρηματοδοτεί την αντιπολίτευση της Βενεζουέλας. Υπάρχουν ακόμη και ομάδες Ισραηλινών τρομοκρατών, της Μοσάντ, που με κυνηγούν προσπαθώντας να με σκοτώσουν». Ο Hugo Chavez πέθανε στις 5 Μαρτίου 2013 σε ηλικία 58 ετών μετά από διετή μάχη με τον καρκίνο. Τον διαδέχθηκε ως Πρόεδρος του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας ο Nicolas Maduro, ο οποίος κατηγόρησε τον θάνατο του προκατόχου του ως «συνωμοσία των ΗΠΑ».[3]
«Ναρκοτρομοκρατία»
Επί μήνες, η κυβέρνηση Τραμπ προσπαθεί να ισχυριστεί ότι ο Maduro είναι υπεύθυνος για τη διακίνηση πλοίων γεμάτων ναρκωτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποιώντας τον αβάσιμο ισχυρισμό για να δικαιολογήσει θανατηφόρες επιθέσεις σε περισσότερα από 30 μικρά σκάφη στην Καραϊβική και σε αυτό που ο Τραμπ αποκάλεσε «την περιοχή της αποβάθρας όπου φορτώνουν τα σκάφη με ναρκωτικά». Αρχικά, ο «Ντόναλντ» προσπάθησε να ισχυριστεί ότι τα σκάφη μετέφεραν φαιντανύλη και ότι κάθε εξωδικαστική επίθεση των ΗΠΑ θα έσωζε 25.000 αμερικανικές ζωές. Ωστόσο, αυτή η αλλόκοτη θεωρία συνωμοσίας παρεμποδίστηκε από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι παράγεται οποιοδήποτε σημαντικό επίπεδο φαιντανύλης στη Νότια Αμερική, όπως επιβεβαιώθηκε από το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα (UNODC).
Καθώς η αφήγηση για τη φαιντανύλη βυθιζόταν πιο γρήγορα από τα φερόμενα ναρκωτικά σκάφη του Maduro, η κυβέρνηση Τραμπ στράφηκε ομαλά στο να μιλάει για κλεμμένο πετρέλαιο και διακίνηση κοκαΐνης. Ενώ είναι αλήθεια ότι η Βενεζουέλα παίζει ρόλο στο διεθνές εμπόριο κοκαΐνης, οι ΗΠΑ δεν φαίνεται να αποτελούν σημαντικό προορισμό, καθώς δεν είναι γνωστό ότι υπάρχει καμία άμεση εμπορική διαδρομή μέσω θαλάσσης μεταξύ των χωρών. Στην πραγματικότητα, πολύ περισσότερη κοκαΐνη και φαιντανύλη εισέρχονται στην Αμερική μέσω του Μεξικού, ωστόσο, περιέργως, η «ναρκοκυβέρνηση» της σοσιαλίστριας προέδρου Κλαούντια Σάινμπαουμ δεν έχει καταγράψει μέχρι στιγμής ούτε ένα τόσο αξιοσημείωτο μειονέκτημα όσο αυτό της Βενεζουέλας στο ραντάρ αλλαγής καθεστώτος του θείου Σαμ.
Μια άλλη εμφανής αντίφαση στην αφήγηση του Τραμπ περί «πολέμου κατά των ναρκωτικών» είναι η ομοσπονδιακή χάρη που χορήγησε στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας Juan Orlando Hernandez, ο οποίος είχε μόλις αρχίσει να εκτίει ποινή 45 ετών, αφού καταδικάστηκε σε ομοσπονδιακό δικαστήριο της Νέας Υόρκης για διακίνηση ναρκωτικών και αδικήματα που σχετίζονται με πυροβόλα όπλα, καθώς και για λήψη εκατομμυρίων δολαρίων σε δωροδοκίες από καρτέλ ναρκωτικών, συμπεριλαμβανομένης μιας δωροδοκίας 1 εκατομμυρίου δολαρίων από τον Χοακίν «Ελ Τσάπο» Γκουσμάν. Παρά το γεγονός ότι είχε διακινήσει περίπου 400 τόνους κοκαΐνης στις Ηνωμένες Πολιτείες σε διάστημα 18 ετών, ο Hernandez βγήκε από τη φυλακή ελεύθερος την 1η Δεκεμβρίου 2025, λίγες μέρες πριν από τις γενικές εκλογές της Ονδούρας, στις οποίες ο Τραμπ υποστήριξε τον Νάσρι Ασφούρα, τον υποψήφιο του Εθνικού Κόμματος της Ονδούρας του Ερνάντεζ, ο οποίος ο ίδιος κατηγορήθηκε από τις αρχές το 2020 για κατηγορίες ξεπλύματος χρήματος, υπεξαίρεσης δημόσιων κεφαλαίων, απάτης και κατάχρησης εξουσίας.
Η υποστήριξη του Τραμπ προς τον Juan Orlando Hernandez και τον Nasry Asfura δεν θα έπρεπε να προκαλεί αμφιβολίες, όπως συμβαίνει με τον άνθρωπο που έδωσε χάρη στον χειριστή του Ισραηλινού κατασκόπου Jonathan Pollard και επί του παρόντος εμπλέκεται σε δραστηριότητες που σχετίζονται με ένα διεθνές κύκλωμα σεξουαλικής διακίνησης παιδιών. Πράγματι, ολόκληρη η ζωή του Τραμπ έχει περάσει κολυμπώντας στον ίδιο βάλτο που υποσχέθηκε να αποξηράνει και τώρα χρησιμοποιείται ως εργαλείο για αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα και σύντομα στο Ιράν. Ο αισχρός δικηγόρος Alan Dershowitz, ο οποίος υπερασπίστηκε σθεναρά τον Pollard στο βιβλίο του «Chutzpah» του 1991 , δήλωσε πρόσφατα στα μέσα ενημέρωσης ότι :
ο ἑβραῖος Alan Dershowitz
«Αν ο Πρόεδρος Τραμπ θέλει να είναι γνωστός ως ο πρόεδρος της ειρήνης, πρέπει να υποστηρίζει την αλλαγή καθεστώτος».
Είμαι εξοικειωμένος με τα επιχειρήματα που προβάλλουν οι αισιόδοξοι υπέρμαχοι του MAGA, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει κάποιο κίνητρο του «America First» που επηρεάζει τις αποφάσεις του Τραμπ. Ωστόσο, φαίνεται πιο πιθανό να υπάρχει ένα βαθύτερο παιχνίδι που εμπλέκει το Ισραήλ και είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από τη σύγκρουση. Αυτό υπαινίχθηκε όταν το Fox News δημοσίευσε ένα άρθρο που ισχυριζόταν ότι η Βενεζουέλα του Maduro έχει γίνει «η πιο σημαντική βάση επιχειρήσεων της Χεζμπολάχ στο Δυτικό Ημισφαίριο, ενισχυμένη από το αυξανόμενο αποτύπωμα του Ιράν και την προστασία του καθεστώτος Maduro» και ξανά όταν ο υπερσιωνιστής πρέσβης Mike Huckabee ενημέρωσε τον κόσμο ότι η ανατροπή του Maduro από τις ΗΠΑ ήταν καλά νέα για το Ισραήλ λόγω της συνεργασίας της χώρας του με το Ιράν και τη Χεζμπολάχ. Ίσως αυτό εξηγεί γιατί η αντιπρόεδρος της Βενεζουέλας Delcy Rodriguez πιστεύει ότι η επιχείρηση ήταν εμποτισμένη με μια «σιωνιστική χροιά»; Όταν την βλέπει κανείς στο σύνολό της, είναι δύσκολο να διαφωνήσει. Η κατάληψη των τεράστιων αποθεμάτων πετρελαίου της Βενεζουέλας θα μπορούσε ακόμη και να προμηνύει μια άμεση κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή, μειώνοντας την κύρια γεωπολιτική επιρροή του Ιράν, π.χ., το μπλοκάρισμα του Στενού του Ορμούζ, και αναμένω να δω μια κλιμάκωση σε αυτό το μέτωπο τις επόμενες εβδομάδες και μήνες.
Όποια και αν είναι η περίπτωση, μπορείτε να είστε σίγουροι γνωρίζοντας ότι η κυβέρνηση Τραμπ δεν διεξάγει πόλεμο κατά της «ναρκοτρομοκρατίας», ενός εντελώς άνευ νοήματος προπαγανδιστικού όρου που έχει σχεδιαστεί κυρίως για να προωθήσει την αλλαγή καθεστώτος στη Λατινική Αμερική. Τα παράνομα ναρκωτικά που καταστρέφουν τα σώματα και τα μυαλά των Αμερικανών, νέων και ηλικιωμένων, αναμφίβολα εισέρχονται στη χώρα υπό την αιγίδα της CIA και της Μοσάντ, όπως ακριβώς συνέβη τη δεκαετία του 1980 κατά τη διάρκεια της Ιρανο-Κόντρας, όταν ο κυβερνήτης του Αρκάνσας Bill Clinton - ένας « καταπληκτικός τύπος » σύμφωνα με τον Τραμπ - επέτρεψε τη χρήση του αεροδιαδρόμου Mena για τη μεταφορά μιας εξαιρετικής ποσότητας κοκαΐνης στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ένας υψηλόβαθμος συνωμότης εντός του συνδέσμου Ιράν-Κόντρας ήταν ο Εβραίος νεοσυντηρητικός Elliott Abrams (ειδικός αντιπρόσωπος του Τραμπ στις ΗΠΑ για τη Βενεζουέλα από το 2019 έως το 2021), ο οποίος πρόσφατα υποστήριξε την αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα με σκοπό - μεταξύ άλλων - τη μείωση της διακίνησης ναρκωτικών! Ο Abrams, ο οποίος συνέταξε την επιστολή του 1998 προς την PNAC με την οποία απαιτούσε την απομάκρυνση του Σαντάμ Χουσεΐν, καταδικάστηκε το 1991 για δύο πλημμελήματα για τον ρόλο του στην υπόθεση Ιράν-Κόντρας, αφού σύναψε συμφωνία για να αποφύγει τις κατηγορίες για ψευδορκία.
Προφανώς, το διεθνές εμπόριο όπλων/ναρκωτικών δεν απασχολεί ιδιαίτερα τον Τραμπ, αρκεί οι δράστες να παίζουν για τη σωστή ομάδα. Αλλά, το MAGA, να είναι καλά, η επίθεση του λευκού ιππότη σου στη Βενεζουέλα δεν γίνεται χωρίς υποστηρικτές...
Νετανιάχου : Συγχαρητήρια, Πρόεδρε @realDonaldTrump γιά τήν τολμηρή καί ἱστορική ἡγεσία σας στό ὄνομα τῆς ἐλευθερίας καί τῆς δικαιοσύνης. Χαιρετίζω τήν καθοριστική σας ἀποφαιστικότητα καί τήν λαμπρή δράση τῶν γενναίων στρατιωτῶν σας.
καί ὁ δράκος Ῥότσιλντ : Εὖγε Ντόναλντ Τράμπ
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Το Jewish Telegraph Agency ανέφερε στις 7 Δεκεμβρίου 2004 ότι ο Άντερσον «δολοφονήθηκε στο αυτοκίνητό του από μια βόμβα που είχε τοποθετηθεί με τηλεχειριστήριο στο κινητό του τηλέφωνο... Οι συγκρίσεις του στυλ δολοφονίας του Άντερσον με τις ισραηλινές στοχευμένες δολοφονίες που πραγματοποιήθηκαν από ισραηλινούς κομάντος αφθονούν. Στο πιο γνωστό παράδειγμα, οι Ισραηλινοί δολοφόνησαν τον κατασκευαστή βομβών της Χαμάς, Γιεχίγια Αγιάς, το 1996 χρησιμοποιώντας ένα κινητό τηλέφωνο με παγίδα».
[2] Σύμφωνα με την Παγκόσμια Διάσκεψη κατά του Αντισημιτισμού, τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης του Τσάβες δημοσίευσαν «κατά μέσο όρο 45 [αντισημιτικά] άρθρα ανά μήνα» το 2008 και «περισσότερα από πέντε την ημέρα» κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Συμπαγές Μόλυβδο στη Γάζα τον Ιανουάριο του 2009. Στις αρχές του 2013, δεκάδες έγγραφα διέρρευσαν στον Τύπο που έδειχναν ότι η SEBIN, η κορυφαία υπηρεσία πληροφοριών της Βενεζουέλας, συνέλεγε «ιδιωτικές πληροφορίες για εξέχοντες Εβραίους της Βενεζουέλας, τοπικές εβραϊκές οργανώσεις και Ισραηλινούς διπλωμάτες στη Λατινική Αμερική».
[3] Η νυν ηγέτης του κόμματος της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας, η βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης Μαρία Ματσάδο, δήλωσε ότι είναι έτοιμη να αναλάβει την εξουσία. Σε πρόσφατη συνέντευξή της στην εφημερίδα Israel Hayom , η Ματσάδο ανέφερε: «Η Βενεζουέλα θα είναι ο στενότερος σύμμαχος του Ισραήλ στη Λατινική Αμερική. Βασιζόμαστε στην υποστήριξη του Ισραήλ για την αποδόμηση του εγκληματικού καθεστώτος του Μαδούρο και για τη μετάβαση στη δημοκρατία. Μαζί θα ηγηθούμε ενός παγκόσμιου αγώνα κατά του εγκλήματος και της τρομοκρατίας».
Ἀπό : unz.com
ΠΑΝΤΟΥ, ἡ ῥίζα τοῦ Κακοῦ. Καί δέν ἀμφιβάλλουμε καθόλου γι᾿αὐτό...
Ἡ Πελασγική
Ὅλα μέ τήν ὑψηλή ἐπιστασία Νετανιάχου ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠΑΝΤΑ καί ΠΑΝΤΟΥ ! Ἡ ῥίζα τοῦ Κακοῦ...
ΔιαγραφήΚαλησπέρα ἀγαπητή μου Θεοδώρα !
https://www.unz.com/article/israel-the-mother-of-all-false-flag-terrorist-attacks/
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπερα σας