 |
| φωτό |
Ο Benjamin Disraeli παραμένει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες της πολιτικής τέχνης της βικτωριανής εποχής. Γεννημένος σε μια ιταλική εβραϊκή οικογένεια σεφαραδίτικης καταγωγής, η οποία, σύμφωνα με τη δική του μεταγενέστερη αφήγηση, είχε τις ρίζες της στην Ισπανία και τη Βενετία, εισήλθε στην Εκκλησία της Αγγλίας μέσω βαπτίσματος σε ηλικία 12 ετών, μετά από διαμάχη του πατέρα του με τη συναγωγή Bevis Marks. Βαπτίστηκε στον Άγιο Ανδρέα στο Holborn στις 31 Ιουλίου 1817 , αν και ο πατέρας του δεν προσηλυτίστηκε ποτέ. Αυτό το βάπτισμα άνοιξε το δρόμο για μια βουλευτική καριέρα. Εξελέγη το 1837, δύο δεκαετίες πριν ο Νόμος περί Αρωγής των Εβραίων του 1858 επιτρέψει στους Εβραίους να παραλείψουν τις λέξεις «στην αληθινή πίστη ενός Χριστιανού» από τον όρκο.
Ωστόσο, το βάπτισμα δεν έσβησε ποτέ την καταγωγή του από την προσωπική του συνείδηση ή τη δημόσια προσωπικότητά του. Αντί να υιοθετήσει τη διακριτική στάση που χαρακτηρίζει τη βικτωριανή αφομοίωση, ο Disraeli μετέτρεψε την εβραϊκή του κληρονομιά σε αριστοκρατικό έμβλημα τιμής και σε θεμελιώδη πυλώνα της φιλοσοφικής του άποψης.
Καθ' όλη τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής του καριέρας και των ρομαντικών μυθιστορημάτων του, υπερασπίστηκε αμείλικτα την εβραϊκή ιστορική υπεροχή, ενώ ταυτόχρονα κατασκεύασε μια σαρωτική βρετανική αυτοκρατορική στρατηγική που αναδιαμόρφωσε τον χάρτη της Ευρώπης και της Εγγύς Ανατολής. Στο βιβλίο του " Separation and Its Discontents", ο Kevin MacDonald τόνισε την ανεπιφύλακτη υπεράσπιση του Disraeli για την εβραϊκή του καταγωγή :
«Ο Benjamin Disraeli, αν και βαπτισμένος χριστιανός, ανέπτυξε απόψεις σχετικά με τη σημασία της φυλετικής καθαρότητας και την ανωτερότητα της εβραϊκής κληρονομικότητας σε έργα όπως το « Coningsby or the New Generation» (1844), το «Tancred or the New Crusade» (1847) και το μη μυθοπλαστικό «Lord George Ben Tink, a political biography».
Τα μυθιστορήματά του χρησίμευσαν ως κύρια διέξοδος για τις θεωρίες του για την ιστορία και τη φυλή. Στους Coningsby και Tancred παρουσίασε τον Sidonia, έναν εξαιρετικά πλούσιο Εβραίο χρηματοδότη, και ο Disraeli γράφει γι' αυτόν ότι «Ήταν ένας άνθρωπος χωρίς συναισθήματα». Οι μελετητές αντιμετωπίζουν τον Sidonia ως το alter ego του Disraeli και στο Tancred δηλώνει: «Όλα είναι φυλή· δεν υπάρχει άλλη αλήθεια».
Στο έργο του Coningsby, ο Sidonia λέει: «Οι μικτές φυλές που διώκουν εξαφανίζονται. Η καθαρή φυλή που διώκεται παραμένει». Η ιδέα, όπως το θέτει η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, είναι ότι καμία δίωξη δεν θα μπορούσε να καταστρέψει μια αμιγή και λαμπρά οργανωμένη φυλή. Ο Sidonia λέει επίσης στον Coningsby: «Οι Εβραίοι, Coningsby, είναι ουσιαστικά Συντηρητικοί», μια παρατήρηση στο Βιβλίο IV, Κεφάλαιο XV, όπου ισχυρίζεται επίσης ότι οι Εβραίοι κατέχουν υψηλές θέσεις στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και υποστηρίζουν επαναστατικά κινήματα.
Ο Disraeli χρησιμοποίησε τον Sidonia για να απεικονίσει έναν κόσμο διεθνούς χρηματοδότησης, διπλωματίας και κρυφής επιρροής. Στο ίδιο κεφάλαιο, ο Sidonia λέει ότι «Ο κόσμος κυβερνάται από πρόσωπα πολύ διαφορετικά από εκείνα που φαντάζονται όσοι δεν γνωρίζουν το παρασκήνιο». Στους νεαρούς αριστοκράτες της Νέας Αγγλίας (Coningsby και Tancred), ο Sidonia απηύθυνε έκκληση να κοιτάξουν μπροστά, λέγοντας στον Coningsby ότι «Η εποχή των ερειπίων έχει περάσει» και τους στρέφει προς τον εθνικό χαρακτήρα. Ο Disraeli υποστήριξε επίσης ότι ο Χριστιανισμός ολοκλήρωνε τον Ιουδαϊσμό αντί να τον αναιρεί. Στον πρόλογο του Coningsby έγραψε ότι τα δόγματα του Χριστού ήταν «η ολοκλήρωση, όχι η αλλαγή, του Ιουδαϊσμού» και ο Sidonia περιγράφεται ως υποστηρικτής «αυτής της πίστης που ορκίζονταν οι Απόστολοι πριν ακολουθήσουν τον Δάσκαλό τους», όπως σημείωσε το Spectator το 1844. Στην πολιτική του βιογραφία, Λόρδος George Bentinck , που δημοσιεύτηκε το 1852, ο Disraeli επανέλαβε το επιχείρημα του Sidonia με τη δική του φωνή. Έγραψε επίσης ότι άνδρες εβραϊκής φυλής ηγήθηκαν των προσωρινών κυβερνήσεων που σχηματίστηκαν το 1848 και ότι Εβραίοι είχαν «δυστυχώς» συνδεθεί με τις μυστικές εταιρείες.
Αυτή η έντονη φανταστική ενασχόληση με την εβραϊκή επιβίωση και λύτρωση οδήγησε αρκετούς σχολιαστές να αντιμετωπίσουν τον Disraeli ως κήρυκα της εθνικής αποκατάστασης. Στο Alroy, ένας Εβραίος επαναστάτης του δωδέκατου αιώνα απαιτεί «εθνική ύπαρξη» και «τη Γη της Επαγγελίας», και ο κριτικός Adam Kirsch αποκάλεσε το βιβλίο «ένα σημαντικό πρωτοσιωνιστικό κείμενο». Στο Tancred, ένας νεαρός Άγγλος αριστοκράτης ταξιδεύει ανατολικά για να «διεισδύσει στο μεγάλο ασιατικό μυστήριο», την αποστολή που του προτρέπει ο Sidonia. Κατά τη διάρκεια της Γιορτής της Σκηνοπηγίας, ο Tancred περνάει το Sukkot με μια εβραϊκή οικογένεια στους Αγίους Τόπους, και ο αφηγητής ζητά από τον αναγνώστη να φανταστεί ένα παιδί του Ισραήλ «στο σκοτεινό προάστιο ή στην άθλια συνοικία κάποιας ζοφερής βόρειας πόλης» που πρέπει ακόμα να γιορτάζει «τον τρύγο της πορφυρής Παλαιστίνης»*.
Τα δημοσιευμένα ημερολόγια του Edward Henry Stanley, αργότερα του 15ου Κόμη του Derby, υποδηλώνουν ότι η γοητεία δεν ήταν καθαρά ποιητική. Ο Stanley κατέγραψε στο ημερολόγιό του ότι ο Disraeli μιλούσε «με μεγάλη εμφανή ειλικρίνεια για το θέμα της αποκατάστασης των Εβραίων στη γη τους» και ότι «η ιδιοκτησία της γης θα μπορούσε να αγοραστεί από την Τουρκία» με τη βοήθεια «των Rothschilds και των κορυφαίων Εβραίων καπιταλιστών». Ο Stanley πρόσθεσε ότι ο Disraeli «δεν επανήλθε ποτέ σε αυτό» και ότι «δεν είχε ακούσει για κανένα πρακτικό βήμα που να έχει γίνει ή να έχει επιχειρηθεί να γίνει από αυτόν στο θέμα».
Όταν ο Disraeli ηγήθηκε της κυβέρνησης από το 1874, αυτός ο έντονος ρομαντισμός υποχώρησε μπροστά στον πολιτικό ρεαλισμό. Ο πρωταρχικός του στόχος έγινε η αυτοκρατορική ενοποίηση, με στόχο την προστασία των θαλάσσιων γραμμών ζωής προς τη βρετανική Ινδία και την αποτροπή αντίπαλων ηπειρωτικών αυτοκρατοριών. Ο Disraeli αντιλήφθηκε τη στρατηγική αξία της ανατολικής διαδρομής. Στις 25 Νοεμβρίου 1875, η κυβέρνησή του υπέγραψε συμφωνία για την αγορά των 176.602 μετοχών του Khedive Ismail στην Εταιρεία της Διώρυγας του Σουέζ έναντι 4.000.000 λιρών. Χρηματοδότησε την αγορά με προκαταβολή από τον λονδρέζικο τραπεζικό οίκο Rothschild , ο οποίος κατέβαλε τα χρήματα σε δόσεις μεταξύ Δεκεμβρίου 1875 και Ιανουαρίου 1876. Το 1876 προώθησε τον Νόμο περί Βασιλικών Τίτλων στο Κοινοβούλιο και η Βασίλισσα ανακοίνωσε τον νέο της τίτλο, Αυτοκράτειρα της Ινδίας, στις 28 Απριλίου 1876. Ανακηρύχθηκε στην Ινδία στο Delhi Durbar την 1η Ιανουαρίου 1877.
Ο κεντρικός πυλώνας της μεσογειακής του στρατηγικής αφορούσε τον έλεγχο της Αυτοκρατορικής Ρωσίας. Η ρωσική κυριαρχία στην Κωνσταντινούπολη και τα Τουρκικά Στενά απειλούσε τη βρετανική ναυτική κυριαρχία στη Μεσόγειο και τις χερσαίες προσεγγίσεις προς την Ινδία. Για να αντιμετωπίσει τη ρωσική καταπάτηση, ο Disraeli υιοθέτησε μια δυναμική πολιτική στήριξης της ασθενούσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως περιφερειακού φραγμού. Το 1876, μετά τη βουλγαρική εξέγερση και τα οθωμανικά αντίποινα, δήλωσε στη Βουλή των Κοινοτήτων ότι αμφέβαλλε για τις αναφορές για βασανιστήρια και, όπως την περιγράφει ο ιστορικός Mark Rathbone, απέρριψε περιφρονητικά τις αναφορές ως «φλυαρίες καφενείου». Ο Τσάρος Αλέξανδρος Β' κήρυξε τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στις 24 Απριλίου 1877 και μέχρι τον Ιανουάριο του 1878 οι ρωσικές δυνάμεις είχαν φτάσει στον Άγιο Στέφανο, σε κοντινή απόσταση από την Κωνσταντινούπολη. Τον Φεβρουάριο του 1878, η κυβέρνηση του Disraeli έστειλε τον μεσογειακό στόλο του Βασιλικού Ναυτικού μέσω των Δαρδανελίων λόγω οθωμανικής διαμαρτυρίας, και ο ναύαρχος Hornby αγκυροβόλησε στη Θάλασσα του Μαρμαρά . Μέχρι τα τέλη Απριλίου, η κυβέρνηση μετέφερε επίσης ινδικά στρατεύματα στη Μάλτα, δείχνοντας προθυμία να ρισκάρει πόλεμο για να αναχαιτίσει τις ρωσικές προελάσεις.
Ο Disraeli έφτασε στο αποκορύφωμα της διπλωματικής του καριέρας στο Συνέδριο του Βερολίνου, το οποίο συνεδρίασε από τις 13 Ιουνίου έως τις 13 Ιουλίου 1878. Ο Γερμανός καγκελάριος Otto von Bismarck, ο οποίος προήδρευσε του Συνεδρίου και έτρεφε σημαντικό θαυμασμό για τον Βρετανό ηγέτη, φέρεται να είπε γι' αυτόν: «Der alte Jude, das ist der Mann» ή «Ο γέρο -Εβραίος, αυτός είναι ο άνθρωπος». Ο Disraeli πίεσε την Βρετανία να αντιταχθεί στην μονομερή Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και οι απειλές του να αποχωρήσει από τις συνομιλίες βοήθησαν στη διαίρεση της διευρυμένης Βουλγαρίας σε τρία μέρη. Μόνο το βόρειο πριγκιπάτο απέκτησε αυτονομία και παρέμεινε υπό ρωσική επιρροή. Η Βρετανία είχε ήδη εξασφαλίσει το δικαίωμα να κατέχει και να διοικεί την Κύπρο μέσω της μυστικής Σύμβασης της Κύπρου της 4ης Ιουνίου 1878, 9 ημέρες πριν από την έναρξη του Συνεδρίου. Ο Σουλτάνος διατήρησε την κυριαρχία του νησιού. Ο Disraeli επέστρεψε στο Λονδίνο διακηρύσσοντας «ειρήνη με τιμή», μια φράση που έγινε συντομογραφία για τον συμβιβασμό.
Το ίδιο Κογκρέσο έλαβε υπόψη το ζήτημα του καθεστώτος των Εβραίων στα Βαλκάνια. Το σύνταγμα της Ρουμανίας του 1866 απαγόρευε στους μη Χριστιανούς την ιθαγένεια. Ο Γάλλος αντιπρόσωπος William Waddington απαίτησε αρχικά τη θρησκευτική ισότητα ως προϋπόθεση για την ανεξαρτησία της Σερβίας στις 28 Ιουνίου 1878 και στη συνέχεια απαίτησε το ίδιο για τη Ρουμανία. Το άρθρο 43 της Συνθήκης του Βερολίνου αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Ρουμανίας υπό τους όρους των άρθρων 44 και 45, και το άρθρο 44 απαγόρευε τη θρησκευτική διαφορετικότητα ως λόγο αποκλεισμού οποιουδήποτε από τα αστικά και πολιτικά δικαιώματα ή από δημόσια αξιώματα. Η Ρουμανία απάντησε το 1879 αναθεωρώντας το άρθρο 7 του συντάγματός της, ώστε οι Εβραίοι να μπορούν να ζητήσουν την ιθαγένεια, αλλά μόνο μεμονωμένα. Μόνο 85 Εβραίοι την απέκτησαν μεταξύ 1879 και 1900.
 |
| φωτό |
Απόηχοι αυτής της λογικής εμφανίζονται στη σχέση της Βρετανίας με την Τουρκία σήμερα. Η Τουρκία ελέγχει τα Τουρκικά Στενά βάσει της Συνθήκη του Montreux και το 2022 τα έκλεισε για τα πολεμικά πλοία χωρών που βρίσκονται σε πόλεμο, γεγονός που περιορίζει την ικανότητα της Ρωσίας να φέρει πλοία από άλλους στόλους στη Μαύρη Θάλασσα. Όταν η Τουρκία συμφώνησε τον Οκτώβριο του 2025 να αγοράσει 20 αεροσκάφη Eurofighter Typhoon, ο Υπουργός Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου, John Healey, την αποκάλεσε «φύλακα της πύλης προς τη Μαύρη Θάλασσα». Οι δύο κυβερνήσεις ακολούθησαν με μια συμφωνία υποστήριξης για τα Typhoon τον Μάρτιο του 2026.
Ο Disraeli χρησιμεύει ως μαρτυρία για το γεγονός ότι μια εθνική ιδιοσυγκρασία δεν μπορεί να απαλειφθεί από τα νερά μιας βάπτισης. Παρέμεινε Εβραίος στη βιολογική και πνευματική του δέσμευση σε όλη του την έκταση, κατευθύνοντας την τεράστια επιρροή του στο έθνος υποδοχής που υποτίθεται ότι ηγείτο μόνο εάν αυτό προωθούσε επίσης την προστασία και την πρόοδο του δικού του λαού.
Αυτή είναι η επίμονη πραγματικότητα της εβραϊκής εμπειρίας. Ανεξάρτητα από τη θρησκευτική τους ετικέτα, υπάρχει μια θεμελιώδης βιολογική προδιάθεση να ακολουθούν μια φυλετική στρατηγική που αναπόφευκτα δίνει προτεραιότητα στα συμφέροντα της ομάδας τους πάνω από την ευημερία των εθνικών κοινωνιών. Επειδή αυτή η στρατηγική παραμένει συνεπής είτε εκδηλώνεται στην εσωτερική πολιτική είτε σε γεωπολιτικούς ελιγμούς, μια τέτοια επιρροή πρέπει πάντα να αντιμετωπίζεται με τη μέγιστη καχυποψία.
Ἀπό : theoccidentalobserver.net
* Διαβάζουμε ἀπό τό AI τῆς Google, σχετικῶς μέ τήν φράση :
η μεταφορική έννοια της φράσης «the vintage of purple Palestine» (ο τρύγος της πορφυρής Παλαιστίνης) για έναν Εβραίο μπορεί να αντηχεί είτε ως αναφορά στην πλούσια αρχαία βιβλική κληρονομιά της περιοχής (το βασιλικό πορφυρό και το κρασί της Χαναάν/Ισραήλ) είτε ως αναφορά στο «αιματηρό» ιστορικό παρελθόν και παρόν της περιοχής (καθώς το πορφυρό/άλικο χρώμα συχνά συμβολίζει το αίμα και τις θυσίες)
Purple: Πορφυρός, μωβ ή βαθύ cockpit (ιστορικά, η ευρύτερη περιοχή της Χαναάν/Φοινίκης και της Παλαιστίνης ήταν παγκοσμίως διάσημη στην αρχαιότητα για την παραγωγή της πολύτιμης πορφυρής χρωστικής από κοχύλια).
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου