Πίσω από την ίδρυση και την πολιτική πορεία του σύγχρονου Ισραήλ κρύβεται μια μακρόχρονη, αιματηρή ιδεολογική σύγκρουση που σημάδεψε τη Μέση Ανατολή. Από τις βομβιστικές επιθέσεις των οργανώσεων Irgun και Lehi τη δεκαετία του 1940, μέχρι τη βύθιση του πλοίου Altalena και τη δολοφονία του πρωθυπουργού Yitzhak Rabin το 1995, το κείμενο που ακολουθεί ιχνηλατεί τις ιστορικές ρίζες του αναθεωρητικού σιωνισμού. Μια αποκαλυπτική αναδρομή στο πώς ο ριζοσπαστικός εθνικισμός των Vladimir Zeev Jabotinsky και Menachem Begin εξελίχθηκε, μέσα από την επιρροή μορφών όπως ο Meir Kahane και ο Baruch Goldstein, σε ένα εκρηκτικό μείγμα θρησκευτικού φονταμενταλισμού και πολιτικής βίας.
Τοῦ Donald NeffΗ ιστορική διαδρομή της βίας και οι ιδεολογικές ρίζες του αναθεωρητικού σιωνισμού
Στις 4 Ιανουαρίου 1948, Εβραίοι τρομοκράτες οδήγησαν ένα φορτηγό παγιδευμένο με εκρηκτικά στο κέντρο της αμιγώς αραβικής πόλης της Jaffa και το πυροδότησαν, σκοτώνοντας 26 και τραυματίζοντας περίπου 100 Παλαιστίνιους άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Την ευθύνη για την επίθεση έφερε η Irgun Zvai Leumi –η «Εθνική Στρατιωτική Οργάνωση» ( φωτό ἀριστερά ), γνωστή και με τα εβραϊκά αρχικά Etzel– η μεγαλύτερη εβραϊκή τρομοκρατική οργάνωση στην Παλαιστίνη. Υπό την ηγεσία του αναθεωρητή σιωνιστή Menachem Begin, η Irgun προέβαινε επί μια δεκαετία σε δολοφονίες και ακρωτηριασμούς Αράβων, Βρετανών, ακόμη και Εβραίων, στην προσπάθειά της να ιδρύσει ένα εβραϊκό κράτος.
Αυτή η εκστρατεία τρόμου κατέδειξε ότι στον πυρήνα του αναθεωρητικού σιωνισμού υπήρχε μια φιλοσοφική αποδοχή της βίας. Αυτή ακριβώς η κληρονομιά βίας συνέβαλε στη δολοφονία του Ισραηλινού πρωθυπουργού Yitzhak Rabin στις 4 Νοεμβρίου 1995.
Από το King David Hotel στη σφαγή του Deir Yassin
Η Irgun δεν ήταν η μοναδική εβραϊκή τρομοκρατική οργάνωση, αλλά υπήρξε η πλέον δραστήρια στην πρόκληση τυφλού τρόμου στην Παλαιστίνη πριν από την ίδρυση του Ισραήλ. Μέχρι την επίθεση στη Jaffa, το πιο θεαματικό της χτύπημα ήταν η ανατίναξη του King David Hotel ( φωτό κάτω ) στην Ιερουσαλήμ, στις 22 Ιουλίου 1946, με απολογισμό 91 νεκρούς – 41 Άραβες, 28 Βρετανούς και 17 Εβραίους.
Η έτερη μεγάλη εβραϊκή τρομοκρατική οργάνωση που δρούσε στην Παλαιστίνη τη δεκαετία του 1940 ήταν η Lohamei Herut Israel –«Μαχητές για την Ελευθερία του Ισραήλ», γνωστή με το εβραϊκό ακρωνύμιο Lehi– ή αλλιώς Stern Gang, από το όνομα του φανατικού ιδρυτή της, Avraham Stern. Δύο από τις πιο πολύκροτες ενέργειές της περιλάμβαναν τη δολοφονία του Βρετανού υπουργού Αποικιών Lord Moyne στο Cairo στις 6 Νοεμβρίου 1944, καθώς και τη δολοφονία του Σουηδού κόμη Folke Bernadotte στην Jerusalem στις 17 Σεπτεμβρίου 1948.
Οι δύο οργανώσεις συνεργάστηκαν στη σφαγή του Deir Yassin, όπου περίπου 254 Παλαιστίνιοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά σφαγιάστηκαν στις 9 Απριλίου 1948. Οι Παλαιστίνιοι επιζώντες διαπομπεύτηκαν σαν αρχαίοι σκλάβοι στους δρόμους της Jerusalem από τους τρομοκράτες που πανηγύριζαν.
Η σύγκρουση Ben-Gurion και Begin: Η υπόθεση του πλοίου Altalena
Ο Yitzhak Shamir ήταν ένας από τους τρεις ηγέτες της Lehi που έλαβαν την απόφαση για τις δολοφονίες των Moyne και Bernadotte. Τόσο ο ίδιος όσο και ο Begin διετέλεσαν αργότερα πρωθυπουργοί, κυβερνώντας το Ισραήλ για συνολικά 13 χρόνια, μεταξύ 1977 και 1992. Και οι δύο υπήρξαν ηγέτες του αναθεωρητικού σιωνισμού, αυτής της μεσσιανικής ομάδας υπερεθνικιστών που ίδρυσε ο Vladimir Zeev Jabotinsky τη δεκαετία του 1920. Ο ίδιος είχε προφητεύσει ότι θα χρειαζόταν ένα «σιδερένιο τείχος από εβραϊκές ξιφολόγχες» για να αποκτηθεί μια πατρίδα ανάμεσα στους Άραβες στην Παλαιστίνη. Οι οπαδοί του πήραν το σύνθημά του κυριολεκτικά.
Ο Begin και οι αναθεωρητές ήταν ιδιαίτερα μισητοί στους κυρίαρχους σιωνιστές, υπό την ηγεσία του David Ben-Gurion. Ο τελευταίος αποκαλούσε συστηματικά τον Begin ναζί και τον συνέκρινε με τον Hitler. Σε μια διάσημη επιστολή του στους New York Times το 1948, ο Albert Einstein χαρακτήρισε την Irgun «μια τρομοκρατική, ακροδεξιά, σωβινιστική οργάνωση» που πρέσβευε «τον υπερεθνικισμό, τον θρησκευτικό μυστικισμό και τη φυλετική ανωτερότητα». Αντιτάχθηκε μάλιστα στην επίσκεψη του Begin στις United States το 1949, υποστηρίζοντας ότι ο Begin και το κίνημά του ισοδυναμούσαν με «ένα φασιστικό κόμμα για το οποίο η τρομοκρατία (εναντίον Εβραίων, Αράβων και Βρετανών εξίσου) και η διαστρέβλωση αποτελούν μέσα, ενώ στόχος είναι ένα "κράτος-ηγέτης"», προσθέτοντας:
«Οι οργανώσεις IZL [Irgun] και Stern εγκαινίασαν ένα καθεστώς τρόμου στην εβραϊκή κοινότητα της Παλαιστίνης. Δάσκαλοι ξυλοκοπήθηκαν επειδή μίλησαν εναντίον τους, ενήλικες πυροβολήθηκαν επειδή δεν επέτρεψαν στα παιδιά τους να ενταχθούν σε αυτές. Με γκανγκστερικές μεθόδους, ξυλοδαρμούς, σπασίματα βιτρινών και εκτεταμένες ληστείες, οι τρομοκράτες εκφόβισαν τον πληθυσμό και επέβαλαν βαρύ φόρο υποτέλειας».
Ο Ben-Gurion θεωρούσε τους αναθεωρητές τόσο απειλητικούς, ώστε αμέσως μετά την ανακήρυξη της ίδρυσης του Ισραήλ στις 14 Μαΐου 1948, απαίτησε τη διάλυση των εβραϊκών τρομοκρατικών οργανώσεων. Αψηφώντας τον, ο Begin επιχείρησε να εισαγάγει ένα τεράστιο φορτίο όπλων με ένα πλοίο ονόματι Altalena, το οποίο αποτελούσε το φιλολογικό ψευδώνυμο του Jabotinsky.
Το πλοίο ήταν ένα αμερικανικό αποβατικό αρμάτων μάχης, πλεόνασμα του πολέμου, και είχε δωριστεί στην Irgun από την Hebrew Committee for National Liberation του Hillel Kook, μια αμερικανική οργάνωση αποτελούμενη από Εβραϊοαμερικανούς υποστηρικτές της Irgun. Ακόμη και εκείνη την εποχή, οι Εβραϊοαμερικανοί αποτελούσαν την κύρια πηγή χρηματοδότησης του σιωνισμού. Αν και ελάχιστοι από αυτούς μετανάστευσαν στο Ισραήλ, υπήρξαν γενναιόδωροι στη χρηματοδότηση του σιωνιστικού εγχειρήματος. Όπως και στο Ισραήλ, ήταν διχασμένοι ανάμεσα στον κυρίαρχο σιωνισμό και τον αναθεωρητισμό. Ένας από τους πιο γνωστούς αναθεωρητές ήταν ο Αμερικανός δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας Ben Hecht. Μετά από μια από τις τρομοκρατικές ενέργειες της Irgun, έγραψε:
«Οι Εβραίοι της Αμερικής είναι μαζί σας. Είστε οι υπερασπιστές τους… Κάθε φορά που ανατινάζετε ένα βρετανικό οπλοστάσιο, ή καταστρέφετε μια βρετανική φυλακή, ή τινάζετε στον αέρα ένα βρετανικό τρένο, ή ληστεύετε μια βρετανική τράπεζα, ή ανοίγετε πυρ με τα όπλα και τις βόμβες σας εναντίον των Βρετανών προδοτών και εισβολέων της πατρίδας σας, οι Εβραίοι της Αμερικής κάνουν μια μικρή γιορτή στην καρδιά τους».
Το Altalena ήταν φορτωμένο με οπλισμό αξίας 5 εκατομμυρίων δολαρίων, συμπεριλαμβανομένων 5.000 βρετανικών τυφεκίων Lee Enfield, περισσότερων από τρία εκατομμύρια σφαιρών, 250 πολυβόλων Bren, 250 υποπολυβόλων Sten, 150 γερμανικών πολυβόλων Spandau, 50 όλμων και 5.000 οβίδων, καθώς και 940 Εβραίων εθελοντών. Ο Ben-Gurion αντέδρασε με οργή, διατάσσοντας τη βύθιση του πλοίου στο λιμάνι του Tel Aviv. Τα πυρά πυροβολικού από τις ένοπλες δυνάμεις του νεοσύστατου κράτους πυρπόλησαν το Altalena, σκοτώνοντας 14 Εβραίους και τραυματίζοντας 69. Δύο στρατιώτες του τακτικού στρατού σκοτώθηκαν και έξι τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων. Ο Begin επέβαινε στο πλοίο αλλά διέφυγε χωρίς τραυματισμό. Αργότερα εκείνο το βράδυ, εξαπέλυσε μύδρους εναντίον του Ben-Gurion αποκαλώντας τον «παράφρονα δικτάτορα» και χαρακτήρισε το υπουργικό συμβούλιο «κυβέρνηση εγκληματιών τυράννων, προδοτών και αδελφοκτόνων».
Υπαρχηγός του Ben-Gurion στην υπόθεση του Altalena ήταν ο Yitzhak Rabin, ο ίδιος άνθρωπος που ως πρωθυπουργός δολοφονήθηκε από έναν εκ των πνευματικών κληρονόμων της τρομοκρατικής οργάνωσης Irgun του Menachem Begin. Σε όλη του τη ζωή, και ιδίως τα τελευταία του χρόνια, ο Rabin αντιτάχθηκε στους Εβραϊοαμερικανούς και τους ριζοσπάστες συμμάχους τους στο Ισραήλ που συνέχισαν να ασπάζονται τη φιλοσοφία της Irgun και πολέμησαν την ειρηνευτική διαδικασία, κερδίζοντας έτσι το άσβεστο μίσος τους.
Δύο διαφορετικές φιλοσοφίες για το ίδιο κράτος
Έτσι, στην καρδιά του εβραϊκού κράτους μαίνεται μια μακρόχρονη και βίαιη διαμάχη μεταξύ των κυρίαρχων σιωνιστών και των αναθεωρητών, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Παρά τις κραυγές μετά τη δολοφονία του Rabin ότι ήταν ανήκουστο να σκοτώνει Εβραίος Εβραίο, το εσωτερικό μίσος και η περιστασιακή βία έχουν σημαδέψει τις σχέσεις μεταξύ των αντίπαλων ομάδων του σιωνισμού.
Ο πυρήνας αυτής της σύγκρουσης, η οποία εξακολουθεί να διχάζει το Ισραήλ καθώς και τους Αμερικανούς υποστηρικτές του, έγκειται στις διαφορετικές φιλοσοφίες του David Ben-Gurion και του Vladimir -Ze'ev Jabotinsky ( φωτό αριστερά). Και οι δύο κατάγονταν από την Ανατολική Ευρώπη, γεννήθηκαν τη δεκαετία του 1880 και επεδίωκαν ένα αμιγώς εβραϊκό κράτος. Όμως, ενώ ο Ben-Gurion ήταν πραγματιστής και κοσμικός, ο Jabotinsky ήταν ανυπόμονος και μεσσιανικός, ένας ηγέτης που εξυμνούσε τα ηρωικά σύμβολα του ολοκληρωτισμού. Ο Ben-Gurion ήταν συνήθως πρόθυμος να δεχτεί λιγότερα στο παρόν για να κερδίσει περισσότερα στο μέλλον, και έτσι αρκέστηκε στην αποδοχή της διχοτόμησης της Παλαιστίνης ως ενός αναγκαίου σκαλοπατιού προς ένα μεγαλύτερο εβραϊκό κράτος. Ο Jabotinsky, από την άλλη, κήρυττε ανυπόμονα το δικαίωμα των Εβραίων όχι μόνο σε ολόκληρη την παλαιστίνη, αλλά και «στις δύο όχθες του Ιορδάνη», εννοώντας τη συνδυασμένη περιοχή της Ιορδανίας και της Παλαιστίνης, ή όπως την αποκαλούσε, Eretz Yisrael, την αρχαία γη του Ισραήλ.Ο Ben-Gurion ήταν ένας τραχύς ρεαλιστής που υπολόγιζε προσεκτικά τις κινήσεις του, έχοντας το βλέμμα στραμμένο με επιφυλακτικότητα στα συμφέροντα των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων και των ΗΠΑ. Το περιοδικό Time, σε ένα πορτρέτο του Ben-Gurion τον Αύγουστο του 1948, τον περιέγραψε ως «πρωθυπουργό και υπουργό Άμυνας, εργατικό ηγέτη και φιλόσοφο, σκληροτράχηλο, αντικοινωνικό και απότομο πολιτικό, έναν προφήτη που οπλοφορεί». Ο βιογράφος του, Michael Bar-Zohar, έγραψε: «Το πείσμα και η απόλυτη αφοσίωση σε έναν μοναδικό στόχο ήταν τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα του David Ben-Gurion».
Αντίθετα, ο Jabotinsky ήταν επιδεικτικός και αφοσιωμένος θαυμαστής του Ιταλού φασίστα ηγέτη Benito Mussolini. Ο μαθητής του, Menachem Begin, τον περιέγραψε ως «ρήτορα, συγγραφέα, φιλόσοφο, πολιτικό άνδρα, στρατιώτη, γλωσσολόγο… Αλλά για όσους από εμάς υπήρξαμε μαθητές του, δεν ήταν μόνο ο δάσκαλός τους, αλλά και ο φορέας της ελπίδας μας». Ο βιογράφος του Begin, Eric Silver, πρόσθεσε: «Υπήρχε μια πιο σκοτεινή πλευρά στη φιλοσοφία [του Jabotinsky]: αίμα, φωτιά και ατσάλι, η υπεροχή του ηγέτη, η πειθαρχία και η τελετουργία, η χειραγώγηση των μαζών, η φυλετική αποκλειστικότητα ως η καρδιά του έθνους». Ένα από τα συνθήματα του Jabotinsky ήταν: «Θα δημιουργήσουμε, με ιδρώτα και αίμα, μια ράτσα ανθρώπων, δυνατή, γενναία και σκληρή».
Ο Jabotinsky πέθανε το 1940 και ήταν ο Menachem Begin εκείνος που μετουσίωσε τον άγριο εθνικισμό του σε πρακτική πολιτική δράση. Ο Begin κατέληξε στο συμπέρασμα: «Ο κόσμος δεν λυπάται τους σφαγιασμένους. Σέβεται μόνο εκείνους που μάχονται». Αντέστρεψε το διάσημο ρητό του Descartes, λέγοντας: «Μαχόμαστε, άρα υπάρχουμε». Κεντρική θέση στην κοσμοθεωρία του Begin κατείχε η έννοια του «μαχόμενου Εβραίου». Όπως έγραψε:
«Μέσα από αίμα, φωτιά, δάκρυα και στάχτες, γεννήθηκε ένα νέο είδος ανθρώπινου όντος, ένα είδος εντελώς άγνωστο στον κόσμο για πάνω από 1.800 χρόνια, ο "ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ ΕΒΡΑΙΟΣ". Είναι αξίωμα ότι όσοι μάχονται πρέπει να μισούν… Έπρεπε να μισήσουμε πρώτα απ' όλα την τρομακτική, πανάρχαια, ασυγχώρητη και απόλυτη αδυναμία άμυνας του εβραϊκού μας λαού, που περιπλανιόταν επί χιλιετίες σε έναν σκληρό κόσμο, για την πλειονότητα των κατοίκων του οποίου η αδυναμία των Εβραίων αποτελούσε διαρκή πρόσκληση για να τους σφαγιάσουν».
Από αυτούς τους πρώτους ηγέτες του σιωνισμού (ο Ben-Gurion πέθανε το 1973 και ο Begin το 1992) αναδείχθηκαν οι άμεσοι επίγονοί τους στο ισραηλινό πολιτικό φάσμα. Ο Rabin και ο διάδοχός του, Shimon Peres, υπήρξαν αμφότεροι προστατευόμενοι του Ben-Gurion και συνέχισαν τον κυρίαρχο, κοσμικό σιωνισμό του. Από την πλευρά των Jabotinsky και Begin, οι συνεχιστές υπήρξαν οι Yitzhak Shamir, Ariel Sharon και, πλέον, ο Benjamin Netanyahu, ο σημερινός ηγέτης του Likud.
Η στρατηγική του Rabin και η άνοδος του Meir Kahane
( φωτό ἀριστερά : Yitzhak Rabin, Bill Clinton και Yasser Arafat κατά τη διάρκεια των Συμφωνιών του Όσλο στις 13 Σεπτεμβρίου 1993)
Ενώ οι δύο μεγάλες παρατάξεις του σιωνισμού διαφωνούν ως προς τις τακτικές, ο απώτερος στόχος τους για τη διατήρηση ενός εβραϊκού κράτους απαλλαγμένου από μη Εβραίους ήταν κοινός. Ο Yitzhak Rabin εξήγησε τη στρατηγική του λίγο πριν τον θάνατό του, κατά τη διάρκεια συνέντευξης στους Rowland Evans και Robert Novak:«Πιστεύω ότι τα όνειρα των Εβραίων επί δύο χιλιάδες χρόνια να επιστρέψουν στη Zion αφορούσαν την οικοδόμηση ενός εβραϊκού κράτους και όχι ενός διεθνικού κράτους. Ως εκ τούτου, δεν θέλω να προσαρτήσω τα 2,2 εκατομμύρια Παλαιστινίων, οι οποίοι αποτελούν μια διαφορετική οντότητα από εμάς –πολιτικά, θρησκευτικά, εθνικά– παρά τη θέλησή τους, ώστε να γίνουν Ισραηλινοί. Επομένως, οραματίζομαι την ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους –όχι σε ολόκληρη τη γη του Ισραήλ, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος της, με πρωτεύουσα την ενωμένη Ιερουσαλήμ και σύνορο ασφαλείας τον Ιορδάνη ποταμό– και, δίπλα του, μιας παλαιστινιακής οντότητας, μικρότερης από κράτος, η οποία θα διαχειρίζεται τη ζωή των Παλαιστινίων. Δεν θα κυβερνάται από το Ισραήλ. Θα κυβερνάται από τους Παλαιστινίους. Στόχος μου δεν είναι η επιστροφή στις γραμμές πριν από τον πόλεμο των 6 ημερών, αλλά η δημιουργία δύο οντοτήτων. Θέλω έναν διαχωρισμό μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων που κατοικούν στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, και θα αποτελούν μια διαφορετική οντότητα που θα αυτοκυβερνάται».
Στο λεξιλόγιο των αναθεωρητών, ο στόχος ήταν ο ίδιος, αν και πιο επεκτατικός και διατυπωμένος με πιο άμεσα και μαχητικά λόγια. Ο πρώην υπουργός Άμυνας Ariel Sharon, κορυφαίος εκφραστής της δεξιάς πτέρυγας του σιωνισμού, σχολίασε το 1993: «Οι πρόγονοί μας δεν ήρθαν εδώ για να χτίσουν μια δημοκρατία, αλλά για να χτίσουν ένα εβραϊκό κράτος».
Η κατοχή ολόκληρης της Παλαιστίνης, συμπεριλαμβανομένης της Ιερουσαλήμ, στον πόλεμο του 1967 και η άνοδος στην εξουσία μια δεκαετία αργότερα του Menachem Begin έδωσαν τεράστια ώθηση στον αναθεωρητισμό και τη ριζοσπαστική φιλοσοφία του. Κατά την περίοδο αυτή αναδείχθηκε ο φανατικός Meir Kahane, ένας ραβίνος γεννημένος στο Brooklyn, ο οποίος υποστήριζε ανοιχτά την απομάκρυνση των Παλαιστινίων από ολόκληρη την Παλαιστίνη. Υπό την επήρεια της εμπρηστικής ρητορικής του, χιλιάδες ορθόδοξοι Εβραϊοαμερικανοί ενθαρρύνθηκαν να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ ως έποικοι σε κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, ενισχύοντας τη ριζοσπαστικοποίηση της ισραηλινής πολιτικής σκηνής. Μετά τη δολοφονία του Kahane στη New York το 1990 από έναν Άραβα, ο ανταποκριτής των New York Times, John Kifner, έγραψε ότι ο Kahane είχε πετύχει υπό την έννοια ότι πολλές από τις ιδέες του «είχαν παρεισφρήσει στο κυρίαρχο πολιτικό ρεύμα» στο Ισραήλ.
Ο Δρ. Ehud Sprinzak, Ισραηλινός ειδικός σε θέματα της άκρας δεξιάς στο Israel, παρατήρησε: «Εκεί που πέτυχε [ο Kahane] είναι στην αλλαγή του τρόπου σκέψης πολλών Ισραηλινών προς τα αντιαραβικά αισθήματα και τη βία. Ανάγκασε τα πιο ευυπόληπτα κόμματα να αλλάξουν. Τη δεκαετία του 1970 ο Kahane βρισκόταν στο πολιτικό περιθώριο, αλλά τη δεκαετία του 1980 το κέντρο είχε μετακινηθεί προς τον Kahane». Το πρακτορείο Jewish Telegraph Agency σχολίασε: «Ο ραβίνος Kahane μπόρεσε να πεθάνει ικανοποιημένος που το μήνυμά του άσκησε βαθιά και ευρεία επίδραση σε ολόκληρη την ισραηλινή κοινωνία».
Από τον εθνικισμό στον θρησκευτικό μεσσιανισμό
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990, ακόμη και οι βίαιες ιδέες του Kahane έμοιαζαν κάπως ήπιες στο πλαίσιο της ριζοσπαστικοποιημένης πολιτικής σκηνής του Ισραήλ. Ένα νέο ρεύμα θρησκευτικού εξτρεμισμού προστέθηκε στις τάξεις των αναθεωρητών. Αυτό έγινε εμφανές στις 25 Φεβρουαρίου 1994, όταν ο γεννημένος στο Brooklyn Δρ. Baruch Goldstein, μαθητής του Kahane, εισέβαλε στο τέμενος Ιμπραήμ –που οι Εβραίοι αποκαλούν Cave of Machpela– στη Hebron, σκοτώνοντας 29 και τραυματίζοντας περισσότερους από 150 Παλαιστίνιους πιστούς. Ενώ ο Rabin και οι εργατικοί σιωνιστές τον καταδίκασαν, ο Goldstein αναδείχθηκε σε ήρωα για τους αναθεωρητές σιωνιστές. Ο τάφος του μετατράπηκε σε προσκύνημα και δημιουργήθηκε μια ομάδα αναθεωρητών με την ονομασία «Goldsteiners». Είναι αφοσιωμένοι στα «υψηλά ιδανικά του Goldstein» και προτρέπουν «όλους τους αληθινούς Εβραίους να ακολουθήσουν τα βήματά του».
Παρότι οι αναθεωρητές διέθεταν ανέκαθεν ένα στοιχείο θρησκευτικού μεσσιανισμού, οι πιο ριζοσπαστικοί από τους σημερινούς επιγόνους τους προέρχονται από υπερθρησκευόμενους ορθόδοξους Εβραίους, οι οποίοι απορροφώνται λιγότερο από την πολιτική και περισσότερο από τη θρησκεία. Πιστεύουν ότι είναι αγγελιοφόροι του Θεού. Έτσι, ο δολοφόνος του Rabin, Yigal Amir, επικαλέστηκε τη θεϊκή εντολή για να εξηγήσει τη δολοφονία.
Πρόκειται για μια ριζική αλλαγή νοοτροπίας –αν όχι βίας– σε σχέση με τους παραδοσιακούς αναθεωρητές. Για παράδειγμα, το 1943, ο Yitzhak Shamir διέταξε τη δολοφονία ενός από τους στενότερους συντρόφους του στη συμμορία Stern, αλλά πρόβαλε ένα εντελώς διαφορετικό σκεπτικό που δεν είχε καμία σχέση με τον Θεό. Το κίνητρο απέρρεε κυρίως από πολιτικούς και τακτικούς λόγους. Ο Shamir έγραψε στα απομνημονεύματά του, In the Final Analysis, ότι ο διοικητής της Stern, Eliyahu Giladi, είχε γίνει «παράξενος και ανεξέλεγκτος», ήθελε να πυροβολήσει εναντίον πλήθους Εβραίων και παρότρυνε στη δολοφονία του David Ben-Gurion, πράξεις που θα ήταν εξαιρετικά αντιδημοφιλείς. Ο Shamir έγραψε: «Φοβήθηκα ότι είχε τρελαθεί εντελώς. Ήξερα ότι έπρεπε να πάρω μια μοιραία απόφαση και δεν την απέφυγα». Ο Giladi πυροβολήθηκε θανάσιμα στην πλάτη σε μια παραλία νότια του Tel Aviv και ο δολοφόνος του δεν βρέθηκε ποτέ.
Οι νέοι αναθεωρητές έχουν πλέον διευρύνει το δικαίωμα στον φόνο, το οποίο διεκδικούσαν οι πρώτοι αναθεωρητές στο όνομα του εθνικισμού, ώστε να περιλαμβάνει και ένα θεϊκό δικαίωμα. Σε τελική ανάλυση, ενδιαφέρονται λιγότερο για τις εξωτερικές και εσωτερικές υποθέσεις παρά για τη δικαίωση των πράξεων του ανθρώπου ενώπιον του Θεού. Πρόκειται για ένα ισχυρό και εκρηκτικό μείγμα εθνικισμού και θρησκείας, το οποίο είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε περισσότερη βία, εκτός εάν το Ισραήλ καταφέρει να κοιτάξει βαθιά μέσα στην ίδια του την ψυχή.
Ἀπό : ihr.org
Ἡ Πελασγική






Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου