Ο Pierre-Antoine Plaquevent εξετάζει πώς οι μεσσιανικές φιλοδοξίες του θρησκευτικού σιωνισμού εκτείνονται πολύ πέρα από την εβραϊκή εθνική πατρίδα, προς ένα όραμα παγκόσμιας κυριαρχίας
Τοῦ Pierre-Antoine Plaquevent
Πώς το αρχικό σιωνιστικό εγχείρημα έγινε εσχατολογικό εγχείρημα;
Για να το κατανοήσουμε αυτό, πρέπει να εξετάσουμε το κίνημα του θρησκευτικού Σιωνισμού, ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του οποίου ήταν ο Abraham Isaac Hacohen Kook (1865–1935), ο πρώτος Ασκενάζι Αρχιραββίνος της υπο Βρετανική Εντολή Παλαιστίνης. Σιωνιστής και θρησκευτικός ηγέτης, ίδρυσε μια Ταλμουδική ακαδημία στην Ιερουσαλήμ, τη Merkaz Harav Yeshiva, όπου ρίζωσαν και αναπτύχθηκαν οι διδασκαλίες του. Βρίσκεται στη γειτονιά Kiryat Moshe της Ιερουσαλήμ, η Merkaz Harav Yeshiva είναι σήμερα ένα προπύργιο του θρησκευτικού Σιωνισμού και του σιωνιστικού υπερεθνικισμού. Από αυτόν τον θεσμό προέκυψε το μεσσιανικό πολιτικό κίνημα Gush Emunim , ένα όνομα που μπορεί να μεταφραστεί ως το «Ένωση της Πίστης» ή το «Ένωση των Πιστών» - μια «Ταυτοτική Ένωση», στην ουσία...
Ο Abraham Isaac Hacohen Kook είναι ο πνευματικός πατέρας του εθνικοθρησκευτικού σιωνιστικού κινήματος. Βασιζόμενος στην πρωτοσιωνιστική θεολογία του ραββίνου Tzvi Hirsh Kalisher (1795–1874), υποστήριξε ότι «οι σοσιαλιστές σιωνιστές, ερχόμενοι να καλλιεργήσουν τη γη στην Παλαιστίνη, δεν συμμετείχαν στην αυτοχειραφέτηση του εβραϊκού λαού, όπως πίστευαν, αλλά εκπλήρωναν εν αγνοία τους τη "θεία εντολή"». Σύμφωνα με τον Kook, οι σοσιαλιστές Εβραίοι τελικά θα αποδέχονταν την Halakha, τον εβραϊκό θρησκευτικό νόμο. Είναι σαφές ότι ο Kook ήταν οραματιστής.
Έτσι, ο Ραββίνος Kook οραματίστηκε «ένα ιδανικό κράτος, με υψηλά ιδανικά χαραγμένα στην ίδια του την ύπαρξή του», ένα εβραϊκό κράτος που θα γινόταν «το βάθρο του θρόνου του Θεού σε αυτόν τον κόσμο». Για αυτόν, το εβραϊκό κράτος θα ήταν η γήινη εκδήλωση ενός μεσσιανικού «Βασιλείου του Ισραήλ», μιας «σκάλας του Ιακώβ» που θα ένωνε τη γη και τον ουρανό. Μετά τον θάνατό του το 1935, ο γιος του, Ραββίνος Tzvi Yehuda Hacohen Kook (1891–1982), ανέλαβε την ηγεσία της ιεραποστολής του και συνέχισε το έργο του, ενσωματώνοντας «την ανάλυσή του για τα σύγχρονα γεγονότα» (βλ. Charles Enderlin, Au nom du Temple [Εις το Όνομα του Ναού], Seuil, 2023). Σε πολλά από τα γραπτά του, ο Ραββίνος Kook ανέπτυξε την ιδέα ότι οι Σιωνιστές, αν και κατά κύριο λόγο κοσμικοί εκείνη την εποχή, εκπλήρωναν εν αγνοία τους το θεϊκό σχέδιο εργαζόμενοι για την ίδρυση ενός εβραϊκού κράτους.
Είναι λοιπόν ο Σιωνισμός ουσιαστικά ένα θρησκευτικό εγχείρημα;
Στο Βαβυλωνιακό Ταλμούδ, είναι γραμμένο ότι απαγορεύεται στους Εβραίους να επιστρέψουν στους Αγίους Τόπους και ότι απαγορεύεται να επιχειρήσουν να φέρουν την μεσσιανική εποχή μέσω πολιτικής δράσης. Ωστόσο, το «ακτιβιστικό» ρεύμα του εβραϊκού μεσσιανισμού αψηφά αυτές τις εντολές και επιδιώκει εδώ και καιρό να επιστρέψει στους Αγίους Τόπους και να επιταχύνει την έλευση του Μεσσία. Επιδιώκει αυτόν τον στόχο μέσω άμεσης ή έμμεσης δράσης, χρησιμοποιώντας τα «έθνη» ως όργανα για την επίτευξη των σκοπών του.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο κοσμικός Σιωνισμός του δέκατου ένατου και του εικοστού αιώνα δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Ήταν το προϊόν μιας μακράς διαδικασίας ωρίμανσης και διείσδυσης στις χριστιανικές κοινωνίες, όπου αρχικά παρουσιάστηκε, προκειμένου να κερδίσει την αποδοχή του, ως λύση έθνους-κράτους στο περίφημο και επαναλαμβανόμενο «εβραϊκό ζήτημα».
Ο Σιωνισμός αναδύθηκε στη δημόσια πολιτική σκηνή σε μια εποχή που το ζήτημα των εθνικοτήτων έφερνε φωτιά σε ολόκληρη τη διεθνή πολιτική τάξη μετά τη Γαλλική Επανάσταση και τις Ναπολεόντειες εκστρατείες, οι οποίες διέδωσαν τις πολιτικές της ιδέες υπονομεύοντας παράλληλα τις παραδοσιακές χριστιανικές αρχές. Ο Ναπολέων κληρονόμησε τη χειραφέτηση των Εβραίων που θεσπίστηκε από τη Γαλλική Επανάσταση και βοήθησε στην επέκτασή της σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης μέσω των κατακτήσεών του. Έτσι, στην Ιταλία, άνοιξαν τα γκέτο στην Ανκόνα, τη Βενετία και τη Ρώμη, όπου τα τείχη και οι πύλες του γκέτο κατεδαφίστηκαν συμβολικά. Στις επαρχίες της Ρηνανίας, στο Βασίλειο της Βεστφαλίας, στην Ολλανδία και σε άλλα εδάφη που υπήχθησαν σε γαλλικούς θεσμούς, η εισαγωγή του Αστικού Κώδικα και των Ναπολεόντειων μεταρρυθμίσεων συνοδεύτηκε από την παραχώρηση πολιτικής ισότητας στους Εβραίους. Αν και ορισμένα από αυτά τα μέτρα στη συνέχεια αντιστράφηκαν εν μέρει μετά το 1815, αυτό το κίνημα αντιπροσώπευε μια μεγάλη ιστορική αναταραχή μετά από αιώνες εξαιρετικού νομικού καθεστώτος. Ο σύγχρονος πολιτικός Ιουδαϊσμός οφείλει πολλά στην επαναστατική Γαλλία, την Αυτοκρατορία και τη Δημοκρατία.
Ποιος ήταν ο ρόλος του Προτεσταντισμού στην εμφάνιση του Σιωνισμού;
Ήδη από τις αρχές του δέκατου έβδομου αιώνα, Άγγλοι Προτεστάντες θεολόγοι άρχισαν να υποστηρίζουν την επανεγκατάσταση των Εβραίων στους Αγίους Τόπους, προκειμένου να επιταχυνθεί η επιστροφή του Ιησού και να προσηλυτιστούν στον Χριστιανισμό. Μεταξύ των Προτεσταντών θεολόγων που προώθησαν αυτή την ιδέα ήταν ο Joseph Mede (1586–1638), ο Richard Baxter (1615–1691) και ο Άγγλος βουλευτής Σερ Henry Finch (1558–1625), ο οποίος έγραψε ένα έργο βιβλικής εξήγησης προβλέποντας την επιστροφή των Εβραίων στους Αγίους Τόπους, με τίτλο « Η Μεγάλη Αποκατάσταση του Κόσμου ή το Κάλεσμα των Εβραίων» .
Την ίδια περίπου εποχή, στη Γαλλία, ο Ουγενότος Isaac de La Peyrère έγραψε το Du rappel des Juifs [Η Αποκατάσταση των Εβραίων], στο οποίο εξήγησε πώς η μεταστροφή των Εβραίων στον Χριστιανισμό θα συνέβαινε παράλληλα με την επιστροφή τους στη Γη της Επαγγελίας. Αυτό το μεσσιανικό όραμα, αρχικά εβραϊκό και στη συνέχεια μετατράπηκε σε ιουδαιο-προτεσταντικό, θα ριζώσει στην αποικιοκρατούμενη από τους Άγγλους Αμερική, της οποίας οι άποικοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως τον νέο εκλεκτό λαό.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτό το ρεύμα βρήκε ένα ιδιαίτερα δεκτικό κοινό λόγω των ιδεών της θεϊκής εκλογής και της έννοιας του «Προφανούς Πεπρωμένου», η οποία καλλιέργησε μεταξύ των αμερικανικών ελίτ την πεποίθηση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν μια ειδική αποστολή στην ιστορία: το μεσσιανικό έργο της εγκαθίδρυσης της παγκόσμιας ειρήνης σε όλο τον κόσμο. Αυτό το χριστιανοσιωνιστικό κίνημα θα αποκτούσε πραγματικά δυναμική μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ στην Παλαιστίνη. Οι χριστιανοί σιωνιστές ερμήνευσαν αυτό το γεωπολιτικό γεγονός ως ένα απτό σημάδι που προανήγγειλε την επικείμενη επιστροφή του Χριστού.
Πράγματι, υπάρχει μια εντυπωσιακή σύγκλιση μεταξύ της ιδεολογίας του θρησκευτικού Σιωνισμού και των πεποιθήσεων των Χριστιανών Σιωνιστών, οι οποίοι θα περιγράφονταν ακριβέστερα ως Σιωνιστές Ευαγγελικοί ή ακόμα και χιλιαστές Σιωνιστές Ευαγγελικοί. Οι Σιωνιστές Ευαγγελικοί ερμηνεύουν την Αγία Γραφή κυριολεκτικά και είναι οι ίδιοι χιλιαστές. Πιστεύουν ότι ο Χριστός θα επιστρέψει στη γη για να εγκαθιδρύσει μια βασιλεία παγκόσμιας δικαιοσύνης για μια περίοδο 1.000 ετών, όταν όλοι οι Εβραίοι θα έχουν συγκεντρωθεί στους Αγίους Τόπους και μερικοί από αυτούς θα έχουν ασπαστεί τον Χριστιανισμό για να αντισταθούν στον Αντίχριστο, ο οποίος θα διώξει ακόμη και τους Εβραίους.
Αυτός ο θεοπολιτικός καταστροφισμός έχει τις ρίζες του σε μια κυριολεκτική ερμηνεία της Βίβλου, η οποία είναι χαρακτηριστική του προτεσταντικού κόσμου.
Πρόκειται για μια ερμηνεία των ιερών κειμένων του Χριστιανισμού που δίνει έμφαση στο νόμο της Παλαιάς Διαθήκης και στον θεόσταλτο ρόλο των Εβραίων στην ιστορία. Για τους ευαγγελικούς, αυτός ο ρόλος δεν αντικαθίσταται από την Καινή Διαθήκη που καθιερώθηκε μέσω της πρώτης έλευσης του Χριστού, εξ ου και η αίσθηση θεοπολιτικής συγγένειας που έχουν με τον σύγχρονο θρησκευτικό Σιωνισμό. Ένα τέτοιο συναίσθημα είναι άγνωστο στον Καθολικό ή τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό.
Αν το Ισραήλ βρίσκεται στο επίκεντρο της ανθρώπινης ιστορίας για τους Σιωνιστές χιλιαστές και τους Ευαγγελικούς χιλιαστές, θα αποτελούσε επομένως ο θρησκευτικός Σιωνισμός μια μορφή παγκοσμιοποίησης;
Στο βιβλίο του Ραββίνου Kook « Lights of Teshuvah» (Φώτα της Επιστροφής-Μετάνοιας, φωτό ἀριστερά) , η εθνική αναβίωση και η εγκαθίδρυση ενός εβραϊκού κράτους περιγράφονται με μεγαλοπρεπείς θρησκευτικούς και εσχατολογικούς όρους. Αυτή η αναβίωση δεν αντιπροσωπεύει απλώς την εθνική λύτρωση μόνο του εβραϊκού λαού, αλλά το προοίμιο της μελλοντικής λύτρωσης ολόκληρης της ανθρωπότητας:
Η ανάσταση του έθνους είναι το θεμέλιο για την εγκαθίδρυση της μεγάλης Teshuvah [μετάνοιας], της υπέρτατης Teshuvah του Ισραήλ και της Teshuvah ολόκληρου του κόσμου που αυτή θα επιφέρει.
Ο Kook εξηγεί περαιτέρω ότι «η συνέλευση του Ισραήλ επιδιώκει την αποκατάσταση του κόσμου στην ολότητα και την πληρότητά του».
Αυτό καθιστά τον χιλιαστικό θρησκευτικό Σιωνισμό μια μορφή εθνικο-παγκοσμιοποίησης: εθνικιστική, ρατσιστική, αποκλειστική και αντιδραστική για τους Σιωνιστές, αλλά παγκοσμιοποιητική, συμπεριληπτική και ανατρεπτική για τους μη Σιωνιστές (με τους αντισιωνιστές ή μη Σιωνιστές Εβραίους να θεωρούνται επίσης από τους θρησκευόμενους Σιωνιστές ως εχθροί και « Εβραίοι που μισούν τους εαυτούς τους»). Μια ανοιχτή κοινωνία για τους μη Σιωνιστές, μια κλειστή κοινωνία για τους ίδιους.
Μιλάς για χιλιαστικό σιωνισμό...
Χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο για να προσδιορίσω καλύτερα τα πραγματικά περιγράμματα του θρησκευτικού σιωνιστικού εγχειρήματος. Είναι ένα έργο που αφορά όλη την ανθρωπότητα και εκτείνεται πολύ πέρα από την απλή εγκαθίδρυση μιας εβραϊκής εθνικής πατρίδας. Ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά των χιλιαστικών κινημάτων και του πολιτικού μεσσιανισμού είναι ο συνδυασμός παράλογων προσδοκιών με μια εξαιρετικά ρεαλιστική, συγκεκριμένη και μακιαβελική πολιτική και στρατηγική νοοτροπία. Είναι μια νοοτροπία ικανή να κινητοποιήσει κάθε πόρο και μέσο που είναι απαραίτητο για την εκπλήρωση των μεσσιανικών της φιλοδοξιών. Ο υλισμός στην υπηρεσία του ιδεαλισμού.
Οι χιλιαστές Σιωνιστές μοιράζονται με τους παγκοσμιοποιητές χιλιαστές εξαδέρφους τους μια αδιάκοπη αποφασιστικότητα να επιτύχουν τους στόχους τους. Έχοντας αναλάβει τον έλεγχο του ισραηλινού κράτους και μεταμορφώσει τον κοσμικό Σιωνισμό σε θρησκευτικό Σιωνισμό, έχοντας διεισδύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες εκ των έσω σε στρατηγικό επίπεδο και έχοντας εγκαταστήσει τους ανθρώπους και τα δίκτυά τους σε δυτικές κυβερνήσεις και μέσα ενημέρωσης, οι χιλιαστές Σιωνιστές αποκαλύπτουν πλέον ολοένα και περισσότερο τις πραγματικές τους προθέσεις, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να αντιμετωπίσουν τα αντιστασιακά στοιχεία εντός της ίδιας της ισραηλινής κοινωνίας, προκειμένου να επιτύχουν τους θεοπολιτικούς τους στόχους.
Ἀπό : multipolarpress.com
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου