Η EuSSR, δηλαδή η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη-μέλη της, αυτοπαρουσιάζονται ως προπύργιο της ελευθερίας και της «δημοκρατίας». Αυτό γίνεται μέσω ενός συνεχούς προπαγανδιστικού βομβαρδισμού που απευθύνεται τόσο στους κατοίκους της ΕΕ όσο και στο κοινό στον υπόλοιπο κόσμο. Αν και πολλοί συνεχίζουν να πιστεύουν τη φθηνή (αλλά στην πραγματικότητα δαπανηρή) προπαγάνδα της ΕΕ, ευτυχώς ο αριθμός των σκεπτικιστών αυξάνεται. Ωστόσο, οι περισσότεροι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη ότι οι άρχουσες ελίτ της ΕΕ λειτουργούν έναν άρτια ρυθμισμένο, εκτεταμένο και πολύ αποτελεσματικό μηχανισμό καταστολής. Όσο η κριτική και η δυσαρέσκεια παραμένουν χωρίς εστίαση και λίγο-πολύ άμορφες και ανοργάνωτες, επιτρέπεται να εκφράζει κανείς αντίθετες απόψεις για οτιδήποτε επιθυμεί. Την στιγμή, όμως, που αναφέρονται συγκεκριμένα στοιχεία, λεπτομέρειες και ονόματα, αρχίζει η καταστολή.
Ο μηχανισμός της καταστολής δεν δημιουργήθηκε εν μία νυκτί, αλλά κατασκευάστηκε προσεκτικά. Επιπλέον, προκειμένου η κατασκευή να είναι στιβαρή, πρώτη προϋπόθεση ήταν μια γερή βάση. Για τον λόγο αυτό, η κοινή γνώμη αναμορφώθηκε κατά τέτοιο τρόπο ώστε η «πολιτική ορθότητα» να γίνει ένα διακριτικό γνώρισμα. Όλο και περισσότερο, όσοι υποστήριζαν απόψεις που συγκρούονταν με την πολιτική ορθότητα ένοιωθαν απομονωμένοι. Το ίδιο το πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας επεκτεινόταν και τελειοποιούνταν συνεχώς, ώστε να περιλαμβάνει τελικά όχι μόνο ορισμένες απόψεις, αλλά και λέξεις και εκφράσεις που κηρύχθηκαν ακατάλληλες προς χρήση από τον άνθρωπο. Κάθε μεγάλη ευρωπαϊκή γλώσσα υποβλήθηκε σε αυτή τη σκόπιμη παραμόρφωση του λεξιλογίου, συμπεριλαμβανομένης και γελοίας νέας, επινοημένης ορολογίας. Ήταν βασικά ο ακαδημαϊκός χώρος (ιδίως τα πανεπιστημιακά τμήματα κοινωνιολογίας, ψυχολογίας και γλωσσολογίας) και τα μέσα ενημέρωσης (τόσο τα κρατικά μέσα όσο και εκείνα που ανήκουν σε λίγες μεγάλες εταιρείες), που έθεσαν έτσι τις βάσεις και έπαιξαν βασικό ρόλο στην κατασκευή του μηχανισμού καταστολής.
Στα αρχικά στάδια του μηχανισμού καταστολής, η λειτουργία και η εστίασή του, ακόμη και η ίδια η ύπαρξή του, δεν ήταν ακόμη σαφώς εμφανείς. Για παράδειγμα, κατά τα έτη 1999-2002, όταν εγώ ο ίδιος έγινα στόχος καταστολής, χρειάστηκε λίγος καιρός για να το συνειδητοποιήσω. Ως καθηγητής Ιστορίας της Λατινικής Αμερικής (με εξειδίκευση στην Αργεντινή) στο Πανεπιστήμιο του Leiden, ήμουν βασικός συμμετέχων στην εθνική συζήτηση για τη πρόσφατη ιστορία της Αργεντινής. Όταν το 1999 έγινε γνωστό ότι ο τότε διάδοχος του ολλανδικού θρόνου πρίγκιπας Willem Alexander είχε μια Αργεντινή φίλη ονόματι Máxima Zorreguieta, ήταν η αρχή μιας έντονης εθνικής συζήτησης. Μεταξύ του κοινού της πολιτικής ορθότητας υπήρχε αρκετή αγανάκτηση επειδή ο πατέρας της νύφης είχε διατελέσει υπουργός της κυβέρνησης στη στρατιωτική δικτατορία του Videla τη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ως εκ τούτου, οι κύκλοι της πολιτικής ορθότητας ήθελαν να τον εμποδίσουν να παραστεί στον γάμο της κόρης του που είχε προγραμματιστεί για το 2002. Η δική μου άποψη ήταν ότι, αν δεν επιτρεπόταν στον πατέρα της νύφης να παραστεί, δεν θα έπρεπε να προσκληθούν ούτε οι διευθύνοντες σύμβουλοι των περισσότερων κορυφαίων μεγάλων ολλανδικών εταιρειών. Εξάλλου, λίγοι γνώριζαν ότι, μαζί με τις ΗΠΑ, η ολλανδική κυβέρνηση και οι μεγάλες ολλανδικές επιχειρήσεις ήταν οι κύριοι υποστηρικτές του δυσφημισμένου στρατιωτικού καθεστώτος της Αργεντινής. Δεν έπρεπε ποτέ να το είχα επισημάνει αυτό, μαζί με πολλές άλλες πικάντικες λεπτομέρειες των ολλανδο-αργεντινών σχέσεων. Ως εκ τούτου, άρχισα να δέχομαι συγκαλυμμένες και ανοιχτές απειλές θανάτου και έγινα στόχος δολοφονίας χαρακτήρα από τα μέσα ενημέρωσης, χάνοντας ως αποτέλεσμα τη δουλειά μου στο πανεπιστήμιο. Σε μια εποχή που κανείς με σώας τας φρένας δεν θα το συνειδητοποιούσε καν, ήμουν απλώς ένα θύμα κυβερνητικής λογοκρισίας. Οι περισσότεροι άνθρωποι πίστευαν το επίσημο αφήγημα ότι ήμουν πράγματι ένας «ακροδεξιός εξτρεμιστής». Στην πραγματικότητα, θα πρέπει να θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, καθώς υπό τις σημερινές συνθήκες θα είχα ριχτεί στη φυλακή με κατασκευασμένες, ή ακόμη και καθαρά επινοημένες κατηγορίες, όπως αυτές που απαγγέλθηκαν εναντίον των Julian Assange και Russell Brand.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών δεκαετιών, περίπου από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η ΕΕ και τα κράτη-μέλη της (συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου ως πρώην κράτους-μέλους) έχουν χτίσει ένα αυταρχικό κράτος όπου η καταστολή είναι αδίστακτη, γρήγορη και τις περισσότερες φορές αρκετά αποτελεσματική. Όλα αυτά έχουν γίνει πίσω από το προπέτασμα των «δημοκρατικών αξιών» των οποίων η ΕΕ είναι ο αυτοαποκαλούμενος υπέρμαχος.
Μετά την κατεδάφιση των τριών κτιρίων του WTC στη Νέα Υόρκη την 11η Σεπτεμβρίου, ο χαρακτηρισμός «θεωρητικός συνωμοσίας» έγινε ένας αγαπημένος υποτιμητικός χαρακτηρισμός για όποιον τολμούσε να αμφισβητήσει το επίσημο αφήγημα για εκείνο το γεγονός. Φυσικά, εκτός από άλλους αγαπημένους όρους όπως «φασίστας» και «ακροδεξιός εξτρεμιστής», «ακροδεξιός» και «ρατσιστής», η απόλυτη συκοφαντία για κάθε αντιφρονούντα ήταν και είναι ο όρος «αντισημίτης», αλλά παραμένει ένα όπλο έσχατης ανάγκης. Ωστόσο, είναι καλό να θυμόμαστε την πραγματική σημασία αυτού του όρου: υποδηλώνει κάποιον τον οποίο μισούν οι Εβραίοι.
![]() |
| ἐδῶ |
Το απώτερο όπλο για την αντιμετώπιση των αληθινών και αδιόρθωτων σκληροπυρηνικών αντιφρονούντων, ειδικά των πολιτικών, είναι η φυσική εξόντωση. Όσοι από αυτούς τολμούν να εκφράσουν απόψεις που αποκλίνουν υπερβολικά από το επίσημα επιτρεπόμενο αφήγημα τείνουν να πέφτουν θύματα «μοναχικών ενόπλων» ή πεθαίνουν ως αποτέλεσμα κάποιου «ατυχήματος». Μεταξύ των πρώτων από αυτά τα θύματα ήταν ο Ολλανδός πολιτικός και υπέρμαχος της πλήρους εθνικής κυριαρχίας Pim Fortuyn, ο οποίος πυροβολήθηκε από αυτόν τον περιβόητο μοναχικό ένοπλο το 2002 σε έναν χώρο στάθμευσης κοντά στα εθνικά τηλεοπτικά στούντιο. Ειλικρινής επικριτής του Ισλάμ, ο οποίος ήθελε να θέσει αυστηρά όρια στην περαιτέρω μετανάστευση από τον ισλαμικό κόσμο, ο Fortuyn ήταν επίσης ανοιχτά ομοφυλόφιλος και ως εκ τούτου δύσκολο να εκβιαστεί. Το χειρότερο απ' όλα, το κόμμα του επρόκειτο να είναι ο νικητής των επερχόμενων γενικών εκλογών. Μόλις δύο ημέρες πριν, δολοφονήθηκε, αλλά το κόμμα του κέρδισε παρ' όλα αυτά μία στις έξι ψήφους. Το 2004, ο εξαιρετικά δημοφιλής Ολλανδός σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Theo van Gogh, επίσης σημαντικός επικριτής του Ισλάμ και της αυξανόμενης επιρροής του στη δημόσια ζωή, δολοφονήθηκε. Αυτές οι δύο εξοντώσεις εμπόδισαν την Ολλανδία να απελευθερωθεί από τον έλεγχο της ΕΕ στην πολιτική και την κοινωνία της. Για την ΕΕ, αυτό θα ήταν καταστροφή, καθώς η αποχώρηση της Ολλανδίας θα ωθούσε και άλλα κράτη-μέλη να εγκαταλείψουν την ΕΕ, οδηγώντας τελικά στην πλήρη κατάρρευσή της.
![]() |
| ἐδῶ |
Οι εξοντώσεις ανεπιθύμητων πολιτικών, ωστόσο, καταλήγουν μερικές φορές σε αποτυχία. Τέτοια ήταν η περίπτωση του Σλοβάκου ηγέτη, επικριτικού προς την ΕΕ, Robert Fico, ο οποίος μόλις που κατάφερε να επιβιώσει μετά από απόπειρα κατά της ζωής του από έναν μοναχικό ένοπλο.
Μόλις πρόσφατα, στις 4 Νοεμβρίου, ο Γερμανός πολιτικός Hubert Aiwanger, ένας «δεξιός εθνικιστής», ηγέτης του Κόμματος των Ελεύθερων Ψηφοφόρων στη Βαυαρία και μέλος της βαυαρικής κυβέρνησης ως Υπουργός Οικονομίας, αλλά και επικριτικός απέναντι στη μετανάστευση και τις πολιτικές της ΕΕ, βρέθηκε νεκρός σε ένα φθηνό δωμάτιο ξενοδοχείου στο Βερολίνο. Οι εικασίες εξακολουθούν να είναι έντονες σχετικά με τις συνθήκες γύρω από τον θάνατό του, αν και πολλά από τα στοιχεία φαίνεται να δείχνουν προς την κατεύθυνση μιας κανονικής εξόντωσης κατόπιν εντολής κάποιας ανώτερης οντότητας.
Κοιτάζοντας τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, φαίνεται ότι η καταστολή των ανεπιθύμητων ιδεών έχει τέσσερα στάδια, με το πρώτο να είναι η αναστολή της πρόσβασης στα κανάλια κοινωνικής δικτύωσης, ειδικά στο Facebook, το TikTok και το X, για «παραβίαση των κανόνων της κοινότητας». Αυτό απαιτεί τη στενή συνεργασία μεταξύ κυβερνητικών υπηρεσιών και των ιδιωτικών επιχειρήσεων που ελέγχουν αυτά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο σκιώδης αποκλεισμός (shadow banning) θα πρέπει επίσης να θεωρείται μέρος αυτού του πρώτου βήματος για τη φίμωση των ανεπιθύμητων απόψεων. Το δεύτερο στάδιο θα ήταν να κατηγορηθούν όσοι προσκολλώνται σε τέτοιες απόψεις για «ρητορική μίσους», «αντισημιτισμό» και άλλες τέτοιες παράλογες και αυθαίρετες έννοιες. Μέχρι τώρα, τα δικαστικά κατεστημένα σε όλη την ΕΕ και την Αγγλία έχουν εκπαιδευτεί δεόντως να λαμβάνουν πολύ σοβαρά υπόψη τέτοιες καταγγελίες.
Το τρίτο στάδιο θα ήταν αυτό που τώρα ονομάζεται δικαστικός πόλεμος (lawfare), δηλαδή η καταπολέμηση κάποιου μέσω έμμεσων ή κατασκευασμένων κατηγοριών, που κατά προτίμηση οδηγούν σε μακροχρόνιες ποινές φυλάκισης, ως αποτέλεσμα των οποίων ένα τέτοιο άτομο θα προτιμούσε να σιωπήσει για πάντα. Το τέταρτο στάδιο είναι αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί κινητικό στάδιο. Είναι αυτό όπου χρησιμοποιείται βία, αλλά πάντα στις σωστές δόσεις, δηλαδή ακριβώς αρκετή για να επιτευχθεί ένας συγκεκριμένος στόχος ή να εξαλειφθεί ένας συγκεκριμένος στόχος. Αυτό είναι το στάδιο όπου εξοντώνονται απείθαρχοι πολιτικοί, καθώς και ενοχλητικοί δημοσιογράφοι, επιστήμονες και αντιφρονούντες με υπερβολικά μαζική απήχηση.
Ωστόσο, δεν χρειάζεται πάντα να είναι απλώς ωμή σωματική βία. Η παρέμβαση της ΕΕ στις προεδρικές εκλογές του 2024 στη Ρουμανία, με στόχο τον Călin Georgescu ( Σημ. Πελασγ. ἐδῶ ὅλα τά σχετικά θέματά μας ), ο οποίος θεωρούνταν ο πιθανότερος νικητής. Ωστόσο, θεωρήθηκε βαρίδι επειδή ήταν υπερβολικά ανεξάρτητος και υπερβολικά επιρρεπής στο να αρνείται να ακολουθήσει τις επιταγές των ευρωκρατών των Βρυξελλών. Στη συνέχεια, ο Georgescu έγινε στόχος μιας ευρείας εκστρατείας δικαστικού πολέμου και δολοφονίας χαρακτήρα, με σκοπό να απομακρυνθεί για πάντα από την πολιτική. Το καλό είναι, φυσικά, ότι του επετράπη να παραμείνει ζωντανός. Αυτοί οι ευρωκράτες έχουν ακόμα λίγη ανθρωπιά μέσα τους!
Η τελευταία κινητική παρέμβαση που κατευθύνθηκε από την ΕΕ έλαβε χώρα πρόσφατα στην Πολωνία, ένα έθνος που δεν βαδίζει ακόμη πλήρως στον ίδιο βηματισμό με τα βασικά κράτη-μέλη της ΕΕ. Για παράδειγμα, η Πολωνία εξακολουθεί να έχει το δικό της νόμισμα. Ο Πρόεδρος Donald Tusk οργάνωσε πραξικόπημα προσπαθώντας να εξαφανίσει το συνταγματικό δικαστήριο της χώρας ακριβώς τη στιγμή που ο Πολωνός Πρόεδρος Karol Nawrocki βρισκόταν εκτός χώρας σε εξωτερική αποστολή. Προκειμένου να βοηθήσει τον Tusk να πραγματοποιήσει το πραξικόπημα, η ΕΕ είχε στείλει γερμανικά στρατιωτικά και αστυνομικά αποσπάσματα στη Βαρσοβία. Όταν το πραξικόπημα αρχικά απέτυχε λόγω προχειρότητας και λαϊκών διαμαρτυριών, οι επικυρίαρχοι της ΕΕ οργάνωσαν μια τρομοκρατική επιχείρηση στην Κρακοβία, με πρωταγωνιστή έναν τρανσέξουαλ αριστερό woke παράφρονα. Λίγοι πίστεψαν το επίσημο αφήγημα ότι ο τρελός σκοπευτής, που σκότωσε έξι ανθρώπους, ήταν ένας δεξιός τρομοκράτης που στάλθηκε από τον Putin.
Τα τελευταία γεγονότα στην Πολωνία είναι ανησυχητικά υπό την έννοια ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι μη εκλεγμένοι ηγέτες της ΕΕ, γίνονται τόσο απελπισμένοι στο να προσκολληθούν στην εξουσία και να προωθήσουν την ολοκληρωτική τους ατζέντα, που είναι προετοιμασμένοι να κάνουν τα πάντα. Κατά κάποιο τρόπο, το τελευταίο πολωνικό επεισόδιο είναι επίσης παρηγορητικό, καθώς προφανώς τα πράγματα μπορεί να ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Η πρόσφατη εναλλακτική έκθεση βιβλίου στο Halle της Γερμανίας, όπου ο συντάκτης του AUF1 Stefan Magnet εκφώνησε μια φλογερή και πολύ εύγλωττη ομιλία δηλώνοντας ότι το σύστημα ρίχνει τώρα τις μάσκες του και ότι αυτό θα δημιουργήσει νέες δυνατότητες, είναι ένα ελπιδοφόρο σημάδι. Επιπλέον, είναι καλό να έχουμε κατά νου τις παρατηρήσεις που έγιναν στη γερμανική Bundestag το 2010 από τον καθηγητή Peter Kruse, ο οποίος δήλωσε ότι τελικά θα είναι αδύνατο για το κράτος να διατηρήσει τον έλεγχο στο διαδίκτυο, εμποδίζοντάς το να παραμείνει ένας χώρος όπου οι πολίτες μπορούν να διατηρούν επαφή και να σχεδιάζουν δραστηριότητες. Αυτό μπορεί επίσης να εξηγήσει τη νευρικότητα που φαίνεται να εμπνέει τις πολιτικές της ΕΕ.
Η φυλακή της ΕΕ τελειοποιείται κάθε μέρα, και θα φαινόταν ότι οι 450 εκατομμύρια κρατούμενοί της είναι καταδικασμένοι για πάντα, αντιμέτωποι με όλο και περισσότερους περιορισμούς και απαγορεύσεις. Αλλά δεν υπάρχει καμία δομή, κανένα σύστημα, κανένα κτίριο που διαρκεί για πάντα ; Προκειμένου οι τοίχοι της φυλακής και οι φράχτες από συρματόπλεγμα να γκρεμιστούν τελικά, πρέπει πρώτα να υψωθούν, να επεκταθούν και να ενισχυθούν.
Χρειάζεται απλώς να κάνουμε λίγη περισσότερη υπομονή. Η USSR μόλις που κατάφερε να υπάρξει από το 1917 έως το 1991: λιγότερο από τρία τέταρτα του αιώνα. Η EuSSR ιδρύθηκε το 1993 και μετά από μόλις το ένα τρίτο του αιώνα αρχίζει ήδη να δείχνει ανεπάρκειες που είναι τόσο σοβαρές ώστε το τέλος της φαίνεται να πλησιάζει γρήγορα.
Ἀπό : unz.com
Ἡ Πελασγική




.jpg)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου