" ...μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρᾳ καί παρά θεοῖς καί παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι..." Σωκράτης

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Τό Φεμινιστικό Ταμπού

Σήμερα, ἡ λέξη «φεμινισμός» λειτουργεῖ συχνά ὡς ἄβατο πού δέν ἐπιδέχεται κριτική. Πίσω ὅμως ἀπό τήν ἐνιαία ταμπέλα τῆς γυναικείας χειραφέτησης, κρύβεται μιά βαθιά ἰδεολογική μετάλλαξη: ὁ δίκαιος ἀγώνας γιά ἰσονομία καί ἴσες εὐκαιρίες ἔδωσε σταδιακά τήν θέση του σά ἕνα ρεύμα πού ἀποδομεῖ τήν βιολογία, πολεμᾶ τήν μητρότητα καί μετατρέπει τήν σχέση τῶν δύο φύλων σέ πεδίο μάχης.

Τοῦ Roberto Pecchioli

Ὁ φεμινισμὸς ἔπαψε νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὴ δίκαιη ἰσότητα εὐκαιριῶν ἀνάμεσα στὰ δύο φύλα, φορώντας τὸ πιὸ σκοτεινό του πρόσωπο: ἐπιθετικό, ἀνταγωνιστικό, ἐκδικητικό, ἀντιανδρικό, φτάνοντας μέχρι τὴν ἐξύμνηση τοῦ λεσβιασμοῦ καὶ τὴν ἀπέχθεια γιὰ τὸν μητρικὸ ρόλο, ὁ ὁποῖος ἐπαναπροσδιορίστηκε ὡς κοινωνικὸ κατασκεύασμα ἐπιβεβλημένο ἀπὸ τὴν κυριαρχία τῶν ἑτεροφυλόφιλων ἀνδρῶν.

Ὁ σεξουαλικὰ φυσιολογικὸς ἄνδρας παρουσιάζεται ὡς ἡ πηγὴ κάθε ἀχρειότητας: κακός, βίαιος, ἕρμαιο κτηνωδῶν ἐνστίκτων. Στοὺς νεαροὺς ἄνδρες καλλιεργεῖται ἡ ἐνοχὴ γιὰ αὐτὸ ποὺ (δὲν) εἶναι. Ἀπαγορεύεται κάθε ἀντίλογος στὸ νεοφεμινιστικὸ ἀφήγημα. Καὶ μετὰ ξαφνιαζόμαστε μὲ τὴν ἀνδρικὴ εὐαλωτότητα καὶ μὲ φαινόμενα ὅπως οἱ Incel, οἱ ἀκούσια ἄγαμοι, νεαροὶ σεξουαλικὰ φυσιολογικοὶ ἄνδρες ποὺ δὲν καταφέρνουν νὰ συνάψουν συναισθηματικὲς ἢ σεξουαλικὲς σχέσεις μὲ γυναῖκες παρότι τὸ ἐπιθυμοῦν, ἀναπτύσσοντας αἰσθήματα ματαίωσης, μοναξιᾶς καὶ πικρίας.

Ὁ πόλεμος τῶν φύλων διεξάγεται πλέον ἀπὸ ὁλοένα καὶ πιὸ ριζοσπαστικὲς φεμινίστριες. Τὰ πάντα μετατρέπονται σὲ ἀνταγωνισμὸ καὶ σύγκρουση μεταξὺ τῶν φύλων, σὲ μία ἐμφανῆ μίμηση τοῦ φιλελεύθερου-νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Φτάσαμε στὸ σημεῖο νὰ θεσπίσουμε εἰδικὰ ἀδικήματα ὅπως ἡ λεγόμενη γυναικοκτονία, ἡ ὁποία θεωρεῖται βαρύτερη, πιὸ ἀποτρόπαιη καὶ ἔχει διαφορετικὴ ποινικὴ μεταχείριση ἀπὸ τὴν ἀνθρωποκτονία ἀνδρῶν. Οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸ 90% ὅλων τῶν θυμάτων δολοφονίας!

Ἡ ἱστορική διαστρέβλωση καί ἡ ἰδεολογική ρήξη

Ἀψηφώντας τὸν κίνδυνο, ἂς ἐπιχειρήσουμε νὰ βαδίσουμε σὲ αὐτὸ τὸ ναρκοπέδιο. Ἡ γυναικεία χειραφέτηση ἀρέσκεται νὰ παρουσιάζεται ὡς μία γραμμικὴ πορεία: ἐπὶ χιλιετίες οἱ γυναῖκες φέρονται νὰ ἦταν ὑποταγμένες σὲ πατριαρχικὲς κοινωνικὲς δομές, μέχρι ποὺ ἀπελευθερώθηκαν χάρη στὸν φεμινισμό. Αὐτὴ ἡ ἀνάγνωση παραβλέπει τὴν ποικιλομορφία τῶν κινημάτων ποὺ ἀγωνίστηκαν γιὰ τὴν ἀξιοπρέπεια, τὴν ἐκπαίδευση καὶ τὰ δικαιώματα τῶν γυναικῶν, καθὼς καὶ τὶς βαθιὲς φιλοσοφικές, θρησκευτικὲς καὶ πολιτικὲς διαφορές τους. Τὸ ἕνα ρεῦμα στόχευε στὴ διεύρυνση τῶν εὐκαιριῶν γιὰ τὶς γυναῖκες, διατηρώντας παράλληλα τὴ χριστιανικὴ ἀντίληψη γιὰ τὸ πρόσωπο, τὴν οἰκογένεια καὶ τὴν κοινωνία· τὸ ἄλλο ἐξαπέλυσε μία ριζοσπαστικὴ ἐπίθεση στὴ θρησκεία, τὸν γάμο, τὴ μητρότητα καὶ τὴ φυσικὴ τάξη πραγμάτων, βαφτίζοντάς τα «ἑτεροπατριαρχικὴ καταπίεση».

Ἡ Mary Wollstonecraft, ἡ πρώτη φεμινίστρια, ἀγωνιζόταν στὰ τέλη τοῦ 18ου αἰῶνα γιὰ τὴν ἐκπαίδευση καὶ ὥστε οἱ γυναῖκες νὰ ἀντιμετωπίζονται ὡς ὀρθολογικὰ ὄντα. Ἀπολύτως θεμιτό. Ἀνάμεσα σὲ ἐκείνη καὶ τὴν Judit Butler, λεσβία καὶ θεωρητική τοῦ queer, μεσολαβοῦν δύο αἰῶνες. Τὸ 1990 ἡ Butler ἀμφισβήτησε τὴ βιολογικὴ κατηγορία τῆς γυναίκας, ἀρνούμενη ὅτι διαθέτει σταθερὴ φυσικὴ βάση, ἀνοίγοντας ἔτσι τὸν δρόμο στὴ σεξουαλικὴ καὶ πολιτισμικὴ σύγχυση, στὸν τρανσεξουαλισμὸ καὶ στὴν παράλογη πεποίθηση ὅτι τὸ νὰ εἶσαι γυναίκα εἶναι πολιτισμικὸ κατασκεύασμα καὶ ὄχι βιολογικὸ δεδομένο.

Μετὰ τὴ Wollstonecraft καὶ τὸ κίνημα τῶν σουφραζετῶν ποὺ διεκδικοῦσαν τὴν ψῆφο, στὸ προσκήνιο μπῆκε ὁ μαρξισμός. Ὁ Friedrich Engels ἑρμήνευσε τὴ γυναικεία θέση μέσα ἀπὸ τὸ πρίσμα τῶν οἰκονομικῶν σχέσεων. Ἡ ἀποδόμηση τῆς οἰκογένειας ἔγινε ἀναπόσπαστο κομμάτι τῆς κομμουνιστικῆς ἐπανάστασης. Τὸ 1895 ἡ Ἀμερικανίδα Matilda Gage ἔγραψε μαζὶ μὲ ἄλλες ἀκτιβίστριες «Ἡ Βίβλος τῶν γυναικῶν», μία φεμινιστικὴ ἐπανερμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνα, οἱ Ellis καὶ Margaret Sanger, ἱδρύτριες τῆς πανίσχυρης ὀργάνωσης Planned Parenthood, προωθοῦσαν τὶς ἀμβλώσεις ἐνθαρρύνοντας παράλληλα τὸν λεσβιασμό. Ἡ Simone de Beauvoir, συγγραφέας τοῦ φεμινιστικοῦ «εὐαγγελίου» «Τὸ δεύτερο φύλο» («γυναίκα δὲν γεννιέσαι, γίνεσαι»), ὑπέγραψε μαζὶ μὲ τὸν σύντροφό της Jean Paul Sartre, τὸν Foucault καὶ ἄλλους διανοούμενους ἔκκληση γιὰ τὴ νομιμοποίηση τῆς παιδοφιλίας.

Μήνυμα ἐλήφθη
Ἀπό τήν ὑπεράσπιση τῆς γυναίκας στήν ἄρνηση τῆς μητρότητας

Στὴ συνέχεια, ὁ φεμινισμὸς ἔγινε ἀντιανδρικὸς καὶ ἐχθρικὸς πρὸς τὴ μητρότητα: ὄχι πιὰ ἡ δύναμη νὰ φέρνεις ζωὴ στὸν κόσμο, ἀλλὰ ἕνα κοινωνικὸ κατασκεύασμα ἐπιβεβλημένο ἀπὸ τὴν πατριαρχία — καθαρὴ ἐχθρότητα ἀπέναντι στὴ βιολογικὴ τάξη. Στὴ δίκη τῆς Lindsay Clancy στὶς ΗΠΑ, ἡ ὁποία σκότωσε τὰ τρία της παιδιά, τὸ δικαστήριο δὲν ἔχει ἐκδώσει ἀπόφαση: ἡ ἴδια δηλώνει ἀθώα λόγω μειωμένου καταλογισμοῦ ἐξαιτίας ἐπιλόχειας κατάθλιψης. Τὸ θύμα εἶναι ἐκείνη, ὄχι τὰ παιδιά της, οὐρλιάζουν στοὺς δρόμους ὑπερδιεγερμένες Ἐρινύες. 

Μόνο ἕνας πολιτισμὸς ποὺ καταρρέει μπορεῖ νὰ δικαιολογεῖ ἢ νὰ ἐξυμνεῖ τὴ μητρικὴ παιδοκτονία. Μία ἐξέγερση ἐνάντια στὴ δημιουργία καὶ τὸ δημιούργημα, τὴν ὥρα ποὺ ἡ ζεστασιά, ἡ φροντίδα καὶ ἡ γυναικεία ἐνσυναίσθηση χλευάζονται ὡς δῆθεν σημάδια ὑποταγῆς.

Ὁ φεμινισμὸς ἄλλαξε πρὸς τὸ χειρότερο. Κάτω ἀπὸ τὴν ἴδια ὀμπρέλα συνυπάρχουν ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ἐκπαίδευση, τὴν ψῆφο καὶ τὶς ἴσες εὐκαιρίες, ἡ ἀποδόμηση τοῦ οἰκιακοῦ ρόλου, ἡ θεώρηση τῆς οἰκογένειας ὡς μηχανισμοῦ ἐξουσίας, ὁ ἀκτιβισμὸς ὑπὲρ τῶν ἀμβλώσεων καὶ ἡ ἀμφισβήτηση τοῦ βιολογικοῦ καὶ κοινωνικοῦ φύλου. Τὸ κοινὸ ὄνομα, ὅμως, δὲν σημαίνει καὶ κοινὸς σκοπός. Ἡ ἀπόσταση ἀνάμεσα στὴ Wollstonecraft καὶ τὴν Butler εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τοὺς δύο αἰῶνες ποὺ τὶς χωρίζουν. Ἡ πρώτη ζητοῦσε νὰ ἀναγνωριστοῦν οἱ γυναῖκες γιὰ αὐτὸ ποὺ εἶναι. Ἡ δεύτερη ἀναρωτιόταν ἂν αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε «γυναίκα» ὑπῆρχε κἂν πρὶν τοῦ δώσει ὄνομα ὁ πολιτισμός. Κι ὅμως, στεγάζονται κάτω ἀπὸ τὴν ἴδια σημαία: μία συνύπαρξη ποὺ ἐπιτρέπει σὲ ὅσους σήμερα ἀμφισβητοῦν τὴν ἴδια τὴν ἔννοια τῆς γυναίκας νὰ αὐτοπροσδιορίζονται ὡς κληρονόμοι τοῦ ἴδιου ρεύματος σκέψης.

Οἱ μεγάλες μορφές τῆς ἱστορίας καί τά τρία «κύματα»

Στὴν ἱστορία ὑπῆρξαν γυναῖκες ποὺ κυβέρνησαν, πολέμησαν καὶ φιλοσόφησαν: ἡ Hatshepsut στὴν Αἴγυπτο, ἡ Wu Zetian στὴν Κίνα, ἡ Σεμίραμις στὴ Βαβυλώνα, ἡ Κλεοπάτρα στὴν Αἴγυπτο, ἡ Njinga Mbandi στὴν Ἀγκόλα, ἡ Ζάν ντ᾿ Ἄρκ στὴ Γαλλία, ἡ Ἰσαβέλλα τῆς Castile, ἡ Elizabeth I Tudor ἡ Αἰκατερίνη ἡ Μεγάλη στὴ Ρωσία, καθὼς καὶ κορυφαῖα φιλοσοφικὰ πνεύματα ὅπως ἡ Simone Weil, ἡ Edith Stein καὶ ἡ Hannah Arendt. Τὸ 1405 ἡ Christine de Pizan, χήρα καὶ μητέρα ποὺ ζοῦσε τὴν οἰκογένειά της ἀπὸ τὰ γραπτά της, ἐξέδωσε «Τὸ βιβλίο τῆς πολιτείας τῶν κυριῶν» γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴν εὐφυΐα καὶ τὴν ἀρετὴ τῶν γυναικῶν. Καμία τους δὲν κήρυξε τὸν πόλεμο στοὺς ἄνδρες τῶν λαῶν τους. Πολέμησαν στὸ πλευρό τους, γιὰ μία οἰκογένεια, μία πατρίδα ἢ μία πίστη. Τὸ νὰ τὶς βαφτίζουμε προδρόμους τοῦ φεμινισμοῦ σημαίνει νὰ τοὺς χρεώνουμε ἕναν ἀγώνα ποὺ καμία τους δὲν ἔδωσε.

Ἡ Wollstonecraft δὲν ὑποκίνησε πόλεμο τῶν φύλων. Ἡ ὑπεράσπιση τῶν γυναικείων δικαιωμάτων ἀπὸ μέρους της ἀποτελοῦσε ἀπάντηση στὸν Rousseau, ὁ ὁποῖος ὑποστήριζε ὅτι τὰ κορίτσια πρέπει νὰ ἐκπαιδεύονται γιὰ νὰ εὐχαριστοῦν καὶ νὰ ὑπηρετοῦν τοὺς ἄνδρες. Ἡ Mary ἀντέτεινε ὅτι οἱ γυναῖκες εἶναι ὀρθολογικὰ ὄντα καὶ ἡ ἐκπαίδευσή τους ὀφείλει νὰ ἀνταποκρίνεται σὲ αὐτὴ τὴ λογική. Τὸ ἐπιχείρημά της ἦταν πὼς μία μορφωμένη γυναίκα γίνεται καλύτερη σύζυγος, καλύτερη μητέρα καὶ καλύτερη πολίτης. Ἐπέκρινε τὸν θεσμὸ τοῦ γάμου τῆς ἐποχῆς της, ἀλλὰ δὲν ἐπιδίωξε τὴν κατάργησή του καὶ θεωροῦσε αὐτονόητο ὅτι ἄνδρες καὶ γυναῖκες ὑπάρχουν ὡς διακριτὲς ὀντότητες.

Κατὰ τὸν 19ο αἰῶνα καὶ τὶς πρῶτες δεκαετίες τοῦ 20οῦ, τὰ αἰτήματα ἀφοροῦσαν τὴν ἐκπαίδευση, τὴ δικαιοπρακτικὴ ἱκανότητα, τὴ διαχείριση τῆς περιουσίας καὶ τὸ δικαίωμα ψήφου — διεκδικήσεις ποὺ ἐνσωματώθηκαν στὴ νομοθεσία τοῦ μεγαλύτερου μέρους τοῦ κόσμου. Ἐπρόκειτο γιὰ πραγματικὲς μεταρρυθμίσεις ἀπέναντι σὲ ὑπαρκτὰ προβλήματα, τὶς ὁποῖες προώθησαν ἀπὸ κοινοῦ ἄνδρες καὶ γυναῖκες. Κανεὶς δὲν μιλοῦσε τότε γιὰ «πρῶτο κῦμα» φεμινισμοῦ. Ὁ ὅρος ἐπινοήθηκε τὸ 1968, ὅταν βρισκόταν ἤδη σὲ ἐξέλιξη τὸ δεύτερο κῦμα: τὸ νέο κίνημα χρειαζόταν ἕνα ἀξιοσέβαστο γενεαλογικὸ δέντρο.

Τὸ 1963 ἡ Betty Friedan κυκλοφόρησε «The Feminine Mystique», τὸ βιβλίο ποὺ μετέτρεψε τὸν οἰκιακὸ ρόλο σὲ πρόβλημα. Ἡ Friedan συστηνόταν ὡς ἁπλὴ νοικοκυρά, ἂν καὶ ἦταν δημοσιογράφος στρατευμένη στὴν ἀριστερά. Ἡ προσωπική της δυσφορία ἀνάχθηκε σὲ καθολικὴ ἀλήθεια μέσα στὸ βιβλίο: καμία γυναίκα, ὑποστήριζε, δὲν βρίσκει νόημα στὴ φροντίδα τοῦ σπιτιοῦ («ἕνα ἄνετο στρατόπεδο συγκέντρωσης») καὶ στὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν.

Τὸ 1970 ἡ συζήτηση μεταφέρθηκε ἀπὸ τὸ σπίτι στὴ βιολογία. Ἡ Shulamith Firestone μετέφερε τὴ λογικὴ τῆς ταξικῆς πάλης στὴ σχέση τῶν δύο φύλων: ἡ ἐγκυμοσύνη, ἡ ἀνατροφὴ καὶ ἡ οἰκογένεια παρουσιάστηκαν ὡς μηχανισμοὶ καταπίεσης, μὲ τὸν τεχνολογικὸ ἔλεγχο τῆς ἀναπαραγωγῆς νὰ προβάλλεται ὡς ἡ μόνη διέξοδος. Τὴν ἴδια χρονιὰ ἡ Kate Millett δημοσίευσε τὸ «Sexual Politics»: ἡ σεξουαλικότητα, ἡ οἰκογένεια καὶ ἡ καθημερινότητα μετατράπηκαν σὲ σχέσεις ἐξουσίας. Ὁ φεμινισμὸς δὲν διεκδικοῦσε πιὰ μία θέση στὴν κοινωνία, ἀλλὰ τὴν κατεδάφιση τῆς οἰκογένειας, τοῦ γάμου καὶ τῆς σχέσης ἀνδρὸς καὶ γυναικός. Ὁ ἄνδρας ἔπαψε νὰ εἶναι σύντροφος ζωῆς καὶ ἔγινε ὁ ἐχθρὸς ποὺ πρέπει νὰ ἐξοντωθεῖ. Εἴκοσι χρόνια ἀργότερα, τὸ «Gender Trouble» τῆς Judith Butler ( φωτό ἀριστερά ) ἔφτασε αὐτὴ τὴ ρήξη στὰ ἄκρα, ἀρνούμενο ὅτι τὸ βιολογικὸ φύλο καὶ τὸ σῶμα προϋπάρχουν τοῦ πολιτισμοῦ. Σήμερα, ὁ φεμινισμὸς εἶναι διχασμένος γύρω ἀπὸ τὸ πιὸ στοιχειῶδες ἐρώτημα: τί εἶναι γυναίκα; Ἀπὸ ὑποκείμενο πρὸς ὑπεράσπιση, μετατράπηκε σὲ πεδίο ἐσωτερικῆς σύγκρουσης.

Ἡ ἐχθρότητα πρός τήν θηλυκότητα καί τό ἀδιέξοδο τῆς ὀργῆς

Ἡ μεταστροφὴ αὐτὴ ἐπηρέασε καὶ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο πολλὲς γυναῖκες ἀντιμετώπιζαν τὸν ἑαυτό τους. Τὸ 1968, στὸν διαγωνισμὸ ὀμορφιᾶς Miss America, μία ὁμάδα ἀκτιβιστριῶν πέταξε σουτιέν, ψηλοτάκουνα, κορσέδες καὶ καλλυντικὰ σὲ ἕναν «κάδο τῆς ἐλευθερίας». Ὅ,τι ἐπὶ αἰῶνες ἐξέφραζε τὴ θηλυκότητα, τὴ χάρη, τὴν κομψότητα καὶ τὴ φροντίδα τοῦ ἑαυτοῦ ἄρχισε νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ καχυποψία. Στὴ θέση τους ἐμφανίστηκαν ξυρισμένα κεφάλια ἢ μαλλιὰ βαμμένα σὲ ἔντονα χρώματα, σώματα γεμάτα τατουάζ, γυμνὰ στήθη στὶς διαδηλώσεις, ἄναρθρες κραυγὲς καὶ χυδαῖο λεξιλόγιο.

Ἡ παραμέληση τῆς ἐμφάνισης ἀποθεώθηκε ὡς πράξη ἐπανάστασης. Τὸ χυδαῖο βαφτίστηκε αὐθεντικό, τὸ ἀγοραῖο παρουσιάστηκε ὡς θαρραλέο· ὅποια γυναίκα φρόντιζε τὸν ἑαυτό της, καλλιεργοῦσε τὴ θηλυκότητά της καὶ ἔβρισκε νόημα στὴ μητρότητα θεωροῦνταν ὕποπτη γιὰ ὑποταγή. Ἡ Valerie Solanas πρότεινε τὴν ἐξάλειψη τοῦ ἀνδρικοῦ φύλου στὸ «Μανιφέστο SCUM» καὶ ἕναν χρόνο ἀργότερα πυροβόλησε τὸν Andy Warhol. Αὐτὸς ὁ φεμινισμὸς ἄφησε πολλὲς γυναῖκες πνευματικὰ καὶ ἠθικὰ ἄδειες, μὲ μοναδική τους ταυτότητα τὴν ὀργή. Ὑποσχέθηκε ἀπελευθέρωση, ἀλλὰ ἔφερε περισσότερη μοναξιά.

Ἰσότητα χωρίς ἰσοπέδωση

Αὐτὴ ἡ διαδρομὴ ἐξηγεῖ τὴ σημερινὴ σύγχυση. Ὅταν γίνεται λόγος γιὰ φεμινισμό, μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀναφέρεται στὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα στὶς σπουδὲς καὶ τὴν ἐργασία. Μπορεῖ ὅμως νὰ ἀναφερόμαστε καὶ σὲ κινήματα ποὺ θεωροῦν τὴ μητρότητα σκλαβιά, τὴν οἰκογένεια θεσμὸ καταπίεσης, τὴ διαφορὰ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν ἐπινόηση πρὸς κατάργηση καὶ τὸν λεσβιασμὸ τὴ μόνη ὀρθὴ σεξουαλικὴ στάση. Κι ὅμως, ὅλα φέρουν τὸ ἴδιο ὄνομα. Ἔτσι, ὅποιος ἀσκεῖ κριτικὴ στὶς πολιτικὲς φύλου κατηγορεῖται αὐτομάτως ὅτι ἀπορρίπτει τὰ «δικαιώματα τῶν γυναικῶν».

Μία γυναίκα μπορεῖ κάλλιστα νὰ ὑπερασπίζεται τὴ νομική της ἰσότητα, τὴ μόρφωση καὶ τὴν οἰκονομική της ἀνεξαρτησία, χωρὶς νὰ βλέπει τὴ διαφορὰ τῶν φύλων ὡς καταπίεση ποὺ χρήζει διόρθωσης. Μπορεῖ νὰ βιώνει τὴ μητρότητα ὡς ὁλοκλήρωση καὶ τὸν ἄνδρα ὡς σύμμαχο. Γιὰ τὴ χριστιανικὴ σκέψη, ἄνδρας καὶ γυναίκα ἔχουν τὴν ἴδια ἀξιοπρέπεια, χωρὶς νὰ εἶναι πανομοιότυποι. «Ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς», ἀναφέρει ἡ Γένεση, καὶ αὐτὴ ἡ διαφορὰ δὲν τοποθετεῖ τὸν ἕναν πάνω ἀπὸ τὸν ἄλλον. Εἶναι συνάντηση καὶ ἀμοιβαιότητα· μέσα ἀπὸ τὸν γάμο γεννιέται ἡ οἰκογένεια, ἡ ὁποία προηγεῖται τοῦ Κράτους καὶ τῆς πολιτικῆς.

Ἡ γυναικεία ἰδιοφυΐα ἔγκειται στὴν ἱκανότητα νὰ ὑποδέχεται, νὰ φροντίζει καὶ νὰ ἐξανθρωπίζει τὸν κόσμο. Δὲν πρόκειται γιὰ ὑποταγή, ἀλλὰ γιὰ μία ἤρεμη δύναμη ποὺ ὁ νεοφεμινισμὸς ἀπεχθάνεται. Οἱ θεωρίες του ἐκκολάφθηκαν κυρίως στὰ ἀμερικανικὰ πανεπιστήμια καὶ διαδόθηκαν μέσω διεθνῶν ὀργανισμῶν, ἱδρυμάτων καὶ ΜΚΟ. Γιατί θὰ πρέπει μία ἀγγλοσαξονικὴ ἑρμηνεία τοῦ φύλου, τοῦ ἀτόμου καὶ τῆς οἰκογένειας νὰ ἀποτελεῖ τὸ μέτρο σύγκρισης γιὰ τὴν πρόοδο κάθε πολιτισμοῦ; Ἡ σεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἐνσωμάτωσε τὴ θεωρία τοῦ κοινωνικοῦ φύλου, ἡ ὁποία διδάσκεται πλέον ὡς ἀδιαμφισβήτητο δόγμα. Ἡ ἀπέχθεια πρὸς τὴ μητρότητα εἶναι μία βόμβα στὰ θεμέλια τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους. Ἐξακολουθοῦμε, ἄραγε, νὰ πιστεύουμε ὅτι ὁ φεμινισμὸς εἶναι πάντα μία καλὴ καὶ δίκαιη λέξη;

Ἀπό : ereticamente.net


Ἡ Πελασγική

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου