Οἱ Παλιές Παρέες τοῦ Σαββατόβραδου
Σαββατόβραδο καί πάλι, μά τό βλέμμα
γυρίζει πίσω σέ καιρούς παλιούς,
τότε πού ἡ νύχτα ἦταν ἕνα ψέμα
φτιαγμένο ἀπό γέλια κι οὐρανούς.
Θυμᾶμαι τίς φωνές μας στά στενά,
τά ἀστεῖα πού κράταγαν ὡς τό πρωί,
τότε πού δέν λογάριαζε κανείς
ποῦ θά μᾶς βγάλει αὔριο ἡ ζωή.
Σ’ ἕνα τραπέζι στριμωγμένοι πάλι,
μέ ὄνειρα μεγάλα κι ἀκριβά,
χωρούσαμε τόν κόσμο σέ μιάν ἀγκάλη
καί διώχναμε τίς λύπες μακριά.
Χαθήκαμε στούς δρόμους τοῦ καιροῦ,
μά κάθε Σάββατο, σάν πέσει ἡ σιωπή,
ἀκούω ἀκόμα τό τραγούδι ἐκείνου τοῦ χοροῦ
καί στέλνω στήν παρέα μιάν εὐχή.
Τά Νιάτα
Ἦταν τά νιάτα μιά φωτιά πού δέν φοβοῦνταν τό ἀγέρι,
ἕνα ταξίδι ἀτέλειωτο δίχως λογαριασμό καί χάρτη,
τότε πού ἡ κάθε μιά στιγμή κρατοῦσε ἀπό τό χέρι
τό αὔριο σάν ὑπόσχεση καί τήν ψυχή σάν ξάρτι.
Δέν εἴχαμε μετρήσει ἀκόμα τό βάρος τῆς σιωπῆς,
μήτε τίς πόρτες πού κλειδώνουν σιγά μέ τόν καιρό,
μονάχα τρέχαμε στά ὄνειρα μέ βῆμα τῆς στιγμῆς
καί πίναμε τήν κάθε μέρα σάν δροσερό νερό.
Στούς ὤμους εἴχαμε φτερά καί γέλια τῆς καρδιᾶς,
καί κάθε λάθος ἔμοιαζε παιχνίδι τῆς ζωῆς,
μιάν ἄγρια γλύκα πού σκορπᾶ στή θάλασσα ὁ νοτιάς,
πρίν μάθουμε τί σημαίνει βαθιά νά νοσταλγῇς.
Κι ἄν πέρασαν τά χρόνια ἐκεῖνα σάν σύννεφα γοργά,
βαθιά μέσ’ στήν ἀνάμνηση μένουν ἀκόμα ζωντανά,
σάν μιά παλιά φωτογραφία πού λάμπει ἀπαλά
κάθε φορά πού ὁ νοῦς γυρίζει στήν πρώτη μας χαρά.
Bob Dylan - Forever young
Ἀργοπορημένη Ἄνοιξη
Ποιὸς εἶπε πὼς τὰ ὄνειρα τελειώνουν μὲ τὰ χρόνια,
κι ὅτι ἡ καρδιὰ κουράζεται καὶ σβήνει μὲς στὰ χιόνια;
Ἦρθες σὰν φῶς αὐγῆς, ἀργά, μὰ ζεσταμένο,
σὰν ἕνα ἄνθος μυστικὸ σὲ κῆπο ἀνθισμένο.
Δὲν ἔχουμε τὴ βιάση πιὰ τῆς πρώτης νιότης τρέλα,
μὰ ἔχουμε μάτια καθαρὰ νὰ ποῦμε «καλῶς ἔλα».
Δυὸ βίοι ποὺ περπάτησαν γιὰ χρόνια τόσα μόνοι,
βρῆκαν ἀργὰ τὴν ἀγκαλιὰ ποὺ τοὺς κρατᾶ κι ἑνώνει.
Δὲν εἶναι ἀγάπη τῆς ἀρχῆς, εἶναι ἀγάπη-δῶρο,
ποὺ ἦρθε κι ἔφτιαξε γιὰ μᾶς τὸν πιὸ ζεστὸ της χῶρο.
Γιατὶ ἡ καρδιὰ δὲν γέρασε, μονάχα καρτεροῦσε,
νὰ ζήσῃ αὐτὸ ποὺ ἀληθινὰ βαθιά της λαχταροῦσε.
The Beatles - In My Life
Καί κάπως ἔτσι, μέσα στή γαλήνη ἑνός Σαββατόβραδου, ὅλα βρίσκουν ξανά τή θέση τους. Οἱ παλιές παρέες πού σκόρπισαν στούς δρόμους τῆς ζωῆς, τά νιάτα πού πέρασαν σάν ἀνοιξιάτικο ἀεράκι μέ φτερά στούς ὤμους, τά τραγούδια πού μᾶς συντρόφευσαν καί ἡ ἀγάπη πού ὡρίμασε καί ρίζωσε βαθιά, γίνονται ἕνα. Γιατί ὅ,τι ζήσαμε ἀληθινά δέν χάνεται ποτέ στόν χρόνο· μένει ζωντανό στή θύμηση, σάν ἕνα ζεστό φῶς πού μᾶς συντροφεύει στά ἥσυχα βράδια καί μᾶς θυμίζει πώς ἡ ζωή εἶναι ὄμορφη, ὅταν ἔχεις ὄμορφες ἀναμνήσεις νά μοιραστῇς.



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου