Ὁ Kennedy εἰσῆλθε στὸν Λευκό Οἴκο ἔχοντας ἤδη ἀναγνωρίσει τὸ ζήτημα τοῦ ἐκτοπισμοῦ τῶν Παλαιστινίων...
...Ὁ Kennedy διεξήγαγε μία ἀδυσώπητη ἐκστρατεία ἐναντίον τοῦ μυστικοῦ προγράμματος πυρηνικῶν ὅπλων τοῦ Ἰσραὴλ στὴ Dimona...
Ἡ δολοφονία τοῦ Kennedy τὸν Νοέμβριο τοῦ 1963 ἔβαλε τέλος στὴν πιὸ ἄμεση φάση τῆς ἀμερικανικῆς πίεσης γιὰ τὴ Dimona. Ἐπὶ Lyndon Johnson, ὁ Robert Komer, στέλεχος τοῦ NSC, χαρακτήρισε τὴν προσέγγιση ὡς «ἤπια προώθηση» (soft sell)...Ἡ κυβέρνηση Johnson ἔγινε ἐπίσης ἄμεσος προμηθευτὴς ὅπλων τοῦ Ἰσραήλ...
Ἡ ἑτοιμότητα τοῦ Kennedy νὰ συγκρουστεῖ μὲ τοὺς Ἰσραηλινοὺς θὰ φαινόταν σχεδὸν ξένη στὴ σημερινὴ Washington, ὅπου οἱ βουλευτές ἀνταγωνίζονται γιὰ νὰ ἀποδείξουν πόσο ἀφοσιωμένοι εἶναι στὸ ἑβραϊκὸ κράτος... ἡ ἐπανειλημμένη ἀντίστασή του στὶς ἰσραηλινὲς ἀπαιτήσεις τοῦ ἐξασφάλισε σίγουρα ἕναν αὐξανόμενο κατάλογο ἐχθρῶν μεταξὺ τῆς σιωνιστικῆς ἐλὶτ τῆς ἐξουσίας...
![]() |
| Δολοφονία JFK : ὅλα στό φῶς ! |
Τὸ σημερινὸ κατεστημένο τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς ἀντιμετωπίζει τὴν ἄνευ ὅρων ὑποστήριξη πρὸς τὸ Ἰσραὴλ ὡς ἱερὰ ἐντολή, ἀλλὰ πρὶν ἀπὸ 60 καὶ πλέον χρόνια, τὸ Ὀβάλ Γραφεῖο λειτουργοῦσε μὲ ἕνα πολὺ διαφορετικὸ σύνολο κανόνων.
Ἐπὶ προεδρίας John F. Kennedy, οἱ διμερεῖς σχέσεις χαρακτηρίζονταν ἀπὸ ἔντονες τριβὲς καὶ μία διελκυστίνδα ποὺ σήμερα φαντάζει σχεδὸν ἀδιανόητη. Ὁ Kennedy ἐπιδίωκε νὰ ἰσορροπήσει τοὺς δεσμούς του μὲ τὸν ἀραβικὸ ἐθνικισμὸ παράλληλα μὲ τὴν ἀσφάλεια τοῦ Ἰσραήλ, κάτι ποὺ φυσικὰ προκάλεσε σφοδρὴ ἀντίσταση ἀπὸ Ἰσραηλινοὺς ἡγέτες ὅπως ἡ Golda Meir, καθὼς καὶ ἀπὸ ἐγχώριες σιωνιστικὲς ὀργανώσεις.
Καταρχάς, ὁ Kennedy εἰσῆλθε στὸν Λευκό Οἴκο ἔχοντας ἤδη ἀναγνωρίσει τὸ ζήτημα τοῦ ἐκτοπισμοῦ τῶν Παλαιστινίων. Σὲ ὁμιλία του στὸ National Conference of Christians and Jews, προέτρεψε ὅπως οἱ πρόσφυγες ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ ζήσουν εἰρηνικὰ μὲ τοὺς γείτονές τους «ἐπαναπατρισθοῦν στὸ Ἰσραὴλ τὸ συντομότερο δυνατό», ἐνῶ ζήτησε ὅσοι προτιμοῦν νὰ παραμείνουν ὑπὸ ἀραβικὴ δικαιοδοσία νὰ ἐπανεγκατασταθοῦν σὲ ἀραβικὲς χῶρες. Σὲ ὁμιλία του στὶς 9 Φεβρουαρίου 1958, σὲ δεῖπνο τῆς ὀργάνωσης B’nai Zion, χαρακτήρισε τὸ πρόβλημα τῶν Ἀράβων προσφύγων ὡς ἕνα ζήτημα γιὰ τὸ ὁποῖο «δὲν μποροῦν νὰ κλείσουν οἱ φάκελοι» καὶ εἶπε ὅτι πρέπει νὰ ἐπιλυθεῖ μέσῳ διαπραγματεύσεων καὶ ἐπανεγκατάστασης.
Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς προεκλογικῆς του ἐκστρατείας τὸ 1960, ὁ Kennedy στράφηκε περισσότερο πρὸς τὴν ἐπανεγκατάσταση. Σὲ ἐπιστολή του στὶς 10 Αὐγούστου πρὸς τὸν Rabbi Israel Goldstein, υἱοθέτησε τὴ δέσμευση τοῦ προγράμματος τῶν Δημοκρατικῶν γιὰ «ἐνθάρρυνση ἀπευθείας εἰρηνευτικῶν διαπραγματεύσεων μεταξὺ Ἀράβων καὶ Ἰσραὴλ καὶ ἐπανεγκατάσταση τῶν Ἀράβων προσφύγων σὲ ἐδάφη ὅπου ὑπάρχει χῶρος καὶ εὐκαιρίες γι' αὐτούς». Στὸ συνέδριο τῶν Zionists of America στὶς 26 Αὐγούστου, ἀνέφερε τὴν «ἐπανεξέταση τοῦ προβλήματος τῶν Ἀράβων προσφύγων» ἀνάμεσα στὰ παραδείγματα συνεργασίας ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ προωθήσει ὁ ἑπόμενος Πρόεδρος. Ἀφοῦ ἀνέλαβε τὰ καθήκοντά του, ἔγραψε στὶς 11 Μαΐου 1961 πρὸς ἕξι Ἄραβες ἡγέτες, ὑποσχόμενος βοήθεια γιὰ τὴν ἐπίλυση τοῦ προσφυγικοῦ προβλήματος «βάσει τῆς ἀρχῆς τοῦ ἐπαναπατρισμοῦ ἢ τῆς ἀποζημίωσης γιὰ τὶς περιουσίες».
Γιὰ νὰ ἐφαρμόσει τὴν παράγραφο 11 τοῦ Ψηφίσματος 194 τῆς Γενικῆς Συνέλευσης τοῦ ΟΗΕ, ἡ κυβέρνηση στήριξε τὸ σχέδιο τοῦ Joseph E. Johnson, Εἰδικοῦ Ἐκπροσώπου τῆς Ἐπιτροπῆς Συνδιαλλαγῆς τοῦ ΟΗΕ γιὰ τὴν Παλαιστίνη. Σὲ ὑπόμνημά του πρὸς τὸν Kennedy στὶς 7 Αὐγούστου 1962, ὁ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Dean Rusk περιέγραψε μία διαδικασία κατὰ τὴν ὁποία οἱ πρόσφυγες θὰ δήλωναν ἐμπιστευτικὰ τὴν προτίμησή τους μεταξὺ ἐπαναπατρισμοῦ στὸ Ἰσραὴλ καὶ ἐπανεγκατάστασης στὰ ἀραβικὰ κράτη ἢ ἀλλοῦ. Ὁ Rusk ἔγραψε ὅτι ἡ ὑποχρέωση τοῦ ΟΗΕ νὰ καταβάλει ἀποζημίωση θὰ προέκυπτε μόνο γιὰ τοὺς πρόσφυγες ποὺ θὰ ἐπανεγκαθίσταντο ἐκτὸς Ἰσραήλ, καὶ ὅτι τὸ Ἰσραὴλ «θὰ εἶχε ἀκόμη τὴν τελικὴ ἀπόφαση» γιὰ τὶς εἰσδοχές.
Ὁ Rusk ὑπολόγισε περίπου «ἕναν ἐπαναπατρισμένο πρόσφυγα γιὰ κάθε ἐννιὰ ποὺ ἐπανεγκαθίστανται» καὶ δήλωσε ὅτι πίστευε πὼς τὸ Ἰσραὴλ θὰ ἐξέταζε τὸ ἐνδεχόμενο νὰ δεχθεῖ πίσω μεταξὺ 100.000 καὶ 150.000 Ἄραβες πρόσφυγες. Ἡ Washington ἔβλεπε τὸ σχέδιο ὡς ἕναν τρόπο ἐκτόνωσης μιᾶς περιφερειακῆς ἀπειλῆς. Ὁ Rusk προειδοποίησε ὅτι «ἐξτρεμιστικὰ στοιχεῖα» θὰ μποροῦσαν νὰ χρησιμοποιήσουν τοὺς πρόσφυγες γιὰ νὰ «ἀλγεροποιήσουν» (νὰ μετατρέψουν σὲ ἕνα νέο ζήτημα Algeria) τὴ διαμάχη μεταξὺ Ἀράβων καὶ Ἰσραήλ. Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1961, ἀξιωματοῦχοι εἶχαν προειδοποιήσει ὅτι τὸ Κονγκρέσο δὲν θὰ συνέχιζε πιθανότατα νὰ ἐγκρίνει κονδύλια γιὰ τὴν ὑπηρεσία προσφύγων τοῦ ΟΗΕ, τὴν UNRWA, ἐὰν δὲν γινόταν κάποια κίνηση.
Ἡ πρωτοβουλία ἄρχισε νὰ καταρρέει ἐν μέσῳ τακτικῶν λαθῶν καὶ ἰσραηλινῆς ἀντίστασης. Ὁ σύμβουλος τοῦ Λευκοῦ Οἴκου Myer Feldman προέτρεψε τὸν Kennedy νὰ συνδέσει τὴν πρόταση γιὰ τοὺς πρόσφυγες μὲ τὴν πώληση ἀντιαεροπορικῶν πυραύλων Hawk, γεγονὸς ποὺ κατέστησε τὸν Kennedy τὸν πρῶτο πρόεδρο ποὺ πούλησε ὅπλα στὸ Ἰσραήλ. Σὲ συνάντηση στὶς 14 Αὐγούστου, ὁ Feldman εἶπε ὅτι ἐὰν οἱ πύραυλοι Hawk μποροῦσαν νὰ συνδεθοῦν μὲ τὴ συμφωνία, τὸ σχέδιο ἴσως πετύχαινε.
Στὶς 19 Αὐγούστου 1962, ὁ Feldman ἐνημέρωσε τὸν Πρωθυπουργὸ David Ben-Gurion γιὰ τὴν προθυμία τῆς Washington νὰ παράσχει πυραύλους Hawk. Στὴ δική του ἀναφορά, ἔγραψε ὅτι στὴ συνέχεια ἔθιξε τὸ Σχέδιο Johnson, καὶ ἡ ἀρχικὴ ἀντίδραση τοῦ Ben-Gurion καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν του ἦταν ἀρνητική. Ἡ Washington εἶχε προσφέρει τὸ κύριο δέλεάρ της πρὶν ἐξασφαλίσει τὴ συγκατάθεση τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ Robert Komer, στέλεχος τοῦ National Security Council, ἐξέφρασε τὴ λύπη του σὲ ὑπόμνημα πρὸς τὸν Kennedy στὶς 5 Δεκεμβρίου 1962, σημειώνοντας ὅτι ἡ Washington δὲν ἔπρεπε νὰ εἶχε ξεκινήσει τὸ σχέδιο τὸν Αὔγουστο, οὔτε νὰ εἶχε δώσει «ἐκ τῶν προτέρων τὶς διαβεβαιώσεις γιὰ τοὺς πυραύλους Hawk», οὔτε νὰ εἶχε ἐπιτρέψει στὸν Johnson νὰ δημοσιεύσει ἕνα λεπτομερὲς σχέδιο πρὶν διευθετηθοῦν οἱ βασικὲς ἀρχές.
Οἱ Ἰσραηλινοὶ ἀξιωματοῦχοι κατέληξαν νὰ ἀπορρίψουν τὸ σχέδιο. Στὶς 20 Σεπτεμβρίου, ἡ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Golda Meir ἐνημέρωσε τὸν Feldman καὶ ἄλλους γιὰ τὴν «ἀμετάκλητη ἀντίθεση» τοῦ Ἰσραήλ, χαρακτηρίζοντάς το μὴ διαπραγματεύσιμο, σύμφωνα μὲ ἐκδοτικὸ σημείωμα τῆς FRUS. Στὶς 26 Σεπτεμβρίου, ἕνα τηλεγράφημα τοῦ Rusk ποὺ συνόψιζε τὴ συνομιλία του μὲ τὴ Meir κατέγραψε τὴν ἔνστασή της ὅτι ἡ παρακολούθηση τῶν ἐπαναπατρισθέντων προσφύγων ἀπὸ τὸν ΟΗΕ ἀποτελοῦσε «ἄλλη μία κατάφωρη παραβίαση τῆς ἰσραηλινῆς κυριαρχίας». Στὶς 27 Δεκεμβρίου 1962, πρακτικὸ συνομιλίας κατέγραψε τὴ Meir νὰ λέει στὸν Kennedy ὅτι τὸ Ἰσραὴλ γνώριζε γιὰ τὰ ἀραβικὰ σχέδια ποὺ ἤθελαν τοὺς πρόσφυγες «νὰ κάνουν τὸ Ἰσραὴλ μία νέα Algeria».
Στὸ μεταξύ, Ἀμερικανοεβραῖοι ἡγέτες καὶ Ἰσραηλινοὶ ἀξιωματοῦχοι δροῦσαν καὶ στὸ ἐσωτερικὸ μέτωπο. Στὶς 23 Ἰουνίου 1961, ὁ Max Nussbaum, πρόεδρος τοῦ National Executive Council τῆς Zionist Organization of America, προειδοποίησε τὴν κυβέρνηση ὅτι ἕνα φημολογούμενο σχέδιο γιὰ τοὺς πρόσφυγες θὰ μποροῦσε νὰ σημαίνει τὴν εἴσοδο «100.000 ἢ 200.000 Ἀράβων» στὸ Ἰσραήλ. Στὶς 20 Σεπτεμβρίου 1962, ὁ Feldman παρευρέθηκε σὲ δεῖπνο στὸ διαμέρισμα τοῦ Abraham Feinberg στὴ New York, προέδρου τῆς Bonds for Israel Committee, μαζὶ μὲ τὴν Ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν Meir, τὸν Πρέσβη Avraham Harman καὶ τὸν Philip Klutznick τῆς ἀμερικανικῆς ἀντιπροσωπείας στὸν ΟΗΕ. Ἕνα ὑπόμνημα τοῦ State Department ἐκείνου τοῦ μήνα καταγράφει ὅτι ὁ Πρόεδρος «δὲν θέλει νὰ ἔχει προβλήματα μὲ τὸν ἀμερικανικὸ ἑβραϊσμὸ αὐτὴ τὴ στιγμή».
Στὸ προαναφερθὲν ὑπόμνημα τῆς 5ης Δεκεμβρίου 1962, ὁ Komer εἶπε στὸν Kennedy ὅτι «οἱ Ἰσραηλινοὶ ἔχουν ἐξαπολύσει μία ἐκστρατεία πίεσης τὴν ὁποία εἶναι σχεδὸν ἀδύνατο νὰ διαχειριστεῖ τὸ State Department». Πρόσθεσε ὅτι ἐπειδὴ τὸ ζήτημα ἄγγιζε τὴν ἐσωτερικὴ πολιτικὴ τῶν ΗΠΑ, «ἐκμεταλλεύονται πλήρως αὐτὸ τὸ γεγονός». Ὁ Komer ἀπαρίθμησε 4 ἀμερικανικὲς παραχωρήσεις, μεταξὺ τῶν ὁποίων οἱ πύραυλοι Hawk καὶ οἱ ἐγγυήσεις ἀσφαλείας, καὶ εἶπε ὅτι οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες «δὲν κέρδισαν τίποτα ἀπὸ τὶς προσπάθειές μας».
Στὶς 27 Δεκεμβρίου 1962, στὸ Palm Beach, ὁ Kennedy συναντήθηκε μὲ τὴ Meir. Τὸ πρακτικὸ τῆς συνάντησης τὸν φέρει νὰ περιγράφει «μία εἰδικὴ σχέση μὲ τὸ Ἰσραὴλ στὴ Μέση Ανατολή». Εἶπε ἐπίσης ὅτι «ἂν ἀποσυρόμασταν ἀπὸ τὴν ἀραβικὴ Μέση Ανατολή καὶ διατηρούσαμε τοὺς δεσμούς μας μόνο μὲ τὸ Ἰσραήλ, αὐτὸ δὲν θὰ ἦταν πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ Ἰσραήλ». Γιὰ τοὺς πρόσφυγες, εἶπε ὅτι «δὲν σημειώσαμε καμία πρόοδο στὸ Σχέδιο Johnson καὶ αὐτὸ ἔχει πλέον τελειώσει», ἂν καὶ δὲν πίστευε ὅτι οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἔπρεπε νὰ ἐγκαταλείψουν τὸ προσφυγικό.
Παρότι ὁ Kennedy ὑποχώρησε στὸ ζήτημα τοῦ παλαιστινιακοῦ ἐπαναπατρισμοῦ, διεξήγαγε μία ἀδυσώπητη ἐκστρατεία ἐναντίον τοῦ μυστικοῦ προγράμματος πυρηνικῶν ὅπλων τοῦ Ἰσραὴλ στὴ Dimona. Στὶς 19 Ἰανουαρίου 1961, μία ἡμέρα πρὶν ἀπὸ τὴν ὁρκωμοσία τοῦ Kennedy, ὁ ἀπερχόμενος Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Christian Herter τὸν προειδοποίησε ὅτι ὁ ἀντιδραστήρας τῆς Dimona θὰ μποροῦσε νὰ παράγει 90 κιλὰ πλουτωνίου ὁπλικῆς ποιότητας ἕως τὸ 1963, ποσότητα ποὺ οἱ ἱστορικοὶ Avner Cohen καὶ William Burr ὑπολογίζουν ὅτι ἐπαρκοῦσε γιὰ 10 ἕως 15 πυρηνικὰ ὅπλα. Ἡ διάδοση τῶν πυρηνικῶν ὅπλων ἦταν ὁ «προσωπικὸς ἐφιάλτης» τοῦ Kennedy, ὅπως σημείωσε κάποτε ὁ Πρόεδρος τῆς Atomic Energy Commission, Glenn Seaborg.
Οἱ Cohen καὶ Burr ἔγραψαν ὅτι ὁ Kennedy ἔβλεπε τὴ διάδοση τῶν πυρηνικῶν ὡς τὸν δρόμο πρὸς ἕναν παγκόσμιο πυρηνικὸ πόλεμο, ἐνῶ μία ἐκτίμηση τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ 1961 προέβλεπε «κατάπληξη καὶ ἀναστάτωση» στὸν ἀραβικὸ κόσμο, μὲ τὴν εὐθύνη νὰ ἐπιρρίπτεται στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες καὶ τὴ Γαλλία. Ἕνα ὑπόμνημα τῆς CIA τὸν Μάρτιο τοῦ 1963 προειδοποιοῦσε γιὰ «οὐσιαστικὴ ζημία στὴ θέση τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς Δύσης στὸν ἀραβικὸ κόσμο» καὶ ἀνέφερε ὅτι τὰ ἀραβικὰ κράτη θὰ στρέφονταν στὸ σοβιετικὸ μπλὸκ γιὰ βοήθεια.
Ὁ Kennedy πίεσε τὸ Ἰσραὴλ νὰ τιμήσει τὴ δέσμευση τοῦ Ben-Gurion πρὸς τὴν κυβέρνηση Eisenhower καὶ νὰ ἐπιτρέψει μία ἀμερικανικὴ ἐπίσκεψη στὴ Dimona πρὶν συναντηθοῦν οἱ δύο ἡγέτες. Οἱ ἐπιστήμονες τῆς AEC, Ulysses Staebler καὶ Jesse Croach,περιηγήθηκαν στὴ Dimona στὶς 20 Μαΐου 1961 καὶ κατόπιν ἀνέφεραν ὅτι ὁ ἀντιδραστήρας ἦταν «τοῦ εὔρους καὶ τοῦ εἰρηνικοῦ χαρακτήρα» ποὺ εἶχαν ἰσχυριστεῖ οἱ Ἰσραηλινοὶ ἀξιωματοῦχοι. Στὴ συνάντηση τῆς 30ῆς Μαΐου στὸ Waldorf Astoria, τὸ πρακτικὸ τῆς συνομιλίας καταγράφει τὸν Kennedy νὰ προτείνει, «βάσει τῆς ἀρχῆς ὅτι μία γυναίκα δὲν πρέπει μόνο νὰ εἶναι ἐνάρετη ἀλλὰ καὶ νὰ φαίνεται ἐνάρετη», ὅτι τὸ πρόβλημα ἦταν πῶς θὰ διαδοθοῦν πληροφορίες ποὺ θὰ διέλυαν κάθε ἀμφιβολία σχετικὰ μὲ τοὺς εἰρηνικοὺς σκοποὺς τοῦ ἀντιδραστήρα.
Στὶς 26 Σεπτεμβρίου 1962, δύο ἐπιστήμονες τῆς ἀμερικανικῆς Atomic Energy Commission, ὁ Thomas Haycock καὶ ὁ Ulysses Staebler, βρίσκονταν στὸ Ἰσραὴλ γιὰ νὰ ἐπιθεωρήσουν τὸν μικρὸ ἀντιδραστήρα τοῦ Soreq, ὅταν Ἰσραηλινοὶ ἀξιωματοῦχοι τοὺς πῆγαν στὴ Dimona χωρὶς προηγούμενη προειδοποίηση. Τούς ἔγινε μία ξενάγηση διάρκειας περίπου 40 λεπτῶν. Ὁ Πρέσβης Walworth Barbour χαρακτήρισε τὴν ἐπίσκεψη «ἀδικαιολόγητα περιορισμένη σὲ ὄχι περισσότερο ἀπὸ σαράντα πέντε λεπτά». Οἱ Cohen καὶ Burr ἀναφέρουν ὅτι οἱ σκηνοθετημένες ξεναγήσεις τοῦ 1961 καὶ τοῦ 1962 προκάλεσαν ὑποψίες στὴν ἀμερικανικὴ κοινότητα πληροφοριῶν. Ὁ διευθυντὴς πληροφοριῶν, πιθανότατα ὁ Ray Cline, δήλωσε ὅτι «οἱ ἄμεσοι στόχοι τῆς ἐπίσκεψης μπορεῖ νὰ ἱκανοποιήθηκαν, [ἀλλὰ] ὁρισμένες βασικὲς ἀπαιτήσεις συλλογῆς πληροφοριῶν δὲν καλύφθηκαν».
Ὁ Kennedy κλιμάκωσε τὴν πίεση τὴν ἄνοιξη τοῦ 1963. Συναντήθηκε μὲ τὸν διευθυντὴ τῆς CIA John McCone στὶς 25 Μαρτίου. Στὶς 2 Ἀπριλίου, ὁ Barbour ἐπέδωσε στὸν Ben-Gurion τὸ ἀμερικανικὸ αἴτημα γιὰ ἑξαμηνιαῖες ἐπισκέψεις, καὶ ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Kennedy στὶς 15 Ἰουνίου ἀποτέλεσε τὴν κορύφωση τῆς ἀντιπαράθεσης. Οἱ Cohen καὶ Burr τὴν περιγράφουν ὡς σχεδὸν τελεσίγραφο.
Ἡ NSAM 231, ποὺ ἐκδόθηκε μετὰ τὴ συνάντηση τοῦ Kennedy μὲ τὸν διευθυντὴ τῆς CIA John McCone, ἔδωσε ἐντολὴ στὸ State Department, τὴν AEC καὶ τὴ CIA νὰ «λάβουν κάθε ἐφικτὸ μέτρο γιὰ νὰ βελτιώσουν τὶς πληροφορίες μας σχετικὰ μὲ τὸ ἰσραηλινὸ πυρηνικὸ πρόγραμμα». Γιὰ τὴν ἐφαρμογή της, τὸ State Department ζήτησε ἀπὸ τὸ Ἰσραὴλ στὶς 2 Ἀπριλίου 1963 νὰ ἐπιτρέψει ἑξαμηνιαῖες ἐπισκέψεις στὴ Dimona. Ἡ πρόταση ζητοῦσε πρόσβαση σὲ ὅλους τοὺς χώρους τῆς ἐγκατάστασης καθὼς καὶ σὲ συναφεῖς ὑποδομές, ὅπως μία μονάδα διαχωρισμοῦ πλουτωνίου. Τὴν ἴδια ἡμέρα, ὁ Shimon Peres εἶπε στὸν Kennedy στὸν Λευκό Οἴκο: «δὲν θὰ εἰσαγάγουμε πυρηνικὰ ὅπλα στὴν περιοχή, καὶ σίγουρα δὲν θὰ εἴμαστε οἱ πρῶτοι». Ὁ Myer Feldman ἑρμήνευσε ἀργότερα αὐτὴ τὴ δήλωση ὡς μία ὑπὸ ὅρους διαβεβαίωση ὅτι τὸ Ἰσραὴλ δὲν θὰ ἐνεργοῦσε ἐκτὸς ἂν τὸ ἔκαναν ἄλλα κράτη τῆς περιοχῆς.
Ὁ Ben-Gurion ὑποσχέθηκε περιοδικὲς ἐπισκέψεις σὲ ἐπιστολή του στὶς 27 Μαΐου, ἀλλὰ ὁ Kennedy ἤθελε ἕνα σταθερὸ χρονοδιάγραμμα. Ἡ ἐπιστολή του τῆς 15ης Ἰουνίου πρότεινε μία ἐπίσκεψη στὶς ἀρχὲς τοῦ καλοκαιριοῦ, μία ἄλλη τὸν Ἰούνιο τοῦ 1964 καὶ ἐπισκέψεις κάθε ἕξι μῆνες μετὰ ἀπὸ αὐτήν. Προειδοποιοῦσε ὅτι ἡ ἀμερικανικὴ «δέσμευση καὶ ὑποστήριξη πρὸς τὸ Ἰσραὴλ θὰ μποροῦσε νὰ τεθεῖ σὲ σοβαρὸ κίνδυνο» ἐὰν ἡ Washington δὲν μποροῦσε νὰ λάβει ἀξιόπιστες πληροφορίες.
Οἱ Cohen καὶ Burr ἔγραψαν ὅτι κανένας Ἀμερικανὸς πρόεδρος δὲν ὑπῆρξε τόσο ὠμὸς ἀπέναντι σὲ Ἰσραηλινὸ πρωθυπουργὸ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ μηνύματος τοῦ Dwight Eisenhower πρὸς τὸν Ben-Gurion κατὰ τὴ διάρκεια τῆς κρίσης τοῦ Suez τὸν Νοέμβριο τοῦ 1956. Ὁ Ben-Gurion παραιτήθηκε στὶς 16 Ἰουνίου 1963 καὶ τὸ State Department κράτησε τὴν ἐπιστολὴ χωρὶς νὰ τὴν παραδώσει. Στὴ συνέχεια, ὁ Kennedy ἔστειλε στὸν Levi Eshkol, τὸν νέο Πρωθυπουργό, μία σχεδὸν πανομοιότυπη ἐπιστολὴ μὲ ἡμερομηνία 4 Ἰουλίου, τὴν ὁποία παρέδωσε ὁ Πρέσβης Barbour στὶς 5 Ἰουλίου.
Μετὰ ἀπὸ περίπου ἑπτὰ ἑβδομάδες ἐσωτερικῶν διαβουλεύσεων, ἡ ἀπάντηση τοῦ Eshkol στὶς 19 Αὐγούστου συμφωνοῦσε σὲ μία ἐπίσκεψη στὰ τέλη τοῦ 1963 καὶ πρότεινε νὰ συζητηθεῖ μία ἑπόμενη στὰ μέσα τοῦ 1964. Δὲν δεσμεύτηκε γιὰ τὸ ἑξαμηνιαῖο χρονοδιάγραμμα. Ὁ ἀναπληρωτὴς Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν George Ball εἶπε στὸν Kennedy ὅτι μία ἀκριβὴς ἀνάγνωση τῆς γραπτῆς ἀπάντησης περιόριζε τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες στὴν ἐξέταση μόνο τοῦ ἀντιδραστήρα.
Ἡ δολοφονία τοῦ Kennedy τὸν Νοέμβριο τοῦ 1963 ἔβαλε τέλος στὴν πιὸ ἄμεση φάση τῆς ἀμερικανικῆς πίεσης γιὰ τὴ Dimona. Ἐπὶ Lyndon Johnson, ὁ Komer χαρακτήρισε τὴν προσέγγιση ὡς «ἤπια προώθηση» (soft sell). Ὁ Johnson τόνισε τὴ σημασία τῶν ἑξαμηνιαίων ἐπισκέψεων καὶ στὴ συνέχεια συμφώνησε νὰ ἀναβάλει τὴν ἑπόμενη γιὰ μετὰ τὶς ἰσραηλινὲς ἐκλογὲς τοῦ Νοεμβρίου 1965. Οἱ Cohen καὶ Burr ἔγραψαν ὅτι καμία ἀπὸ τὶς ἐννιὰ ὁμάδες τῆς AEC ποὺ ἐπισκέφθηκαν τὴ Dimona μεταξὺ 1961 καὶ 1969 δὲν ἔμαθε ποτὲ γιὰ τὴν ὑπόγεια ἐγκατάσταση, καὶ ὅτι ἡ ἐξαπάτηση ἀπὸ πλευρᾶς τοῦ Ἰσραὴλ πέτυχε πλήρως. Μετὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Ἰουλίου 1969, ἡ ὁμάδα συμπέρανε ὅτι «ἡ κυβέρνηση τῶν ΗΠΑ δὲν εἶναι διατεθειμένη νὰ ὑποστηρίξει μία πραγματικὴ προσπάθεια “ἐπιθεώρησης”».
Ἡ κυβέρνηση Johnson ἔγινε ἐπίσης ἄμεσος προμηθευτὴς ὅπλων τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ Komer ἔγραψε τὸ 1966 ὅτι ἡ στέρεψη τῶν εὐρωπαϊκῶν πηγῶν τοῦ Ἰσραὴλ ἀνάγκασε τὴν Washington νὰ γίνει ἄμεσος προμηθευτής, πρῶτα πυραύλων Hawk καὶ μετὰ ἁρμάτων μάχης. Τὸ 1965 οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες προσέφεραν 110 ἄρματα M48A2c γιὰ νὰ καλύψουν τὸ γερμανικὸ ἔλλειμμα καθὼς καὶ 100 ἄρματα M48A1. Τὰ ἀεροσκάφη Skyhawk ἔφτασαν ἀργότερα. Ὁ βοηθὸς Ὑπουργὸς Ἄμυνας Paul Warnke εἶπε στὸν Πρέσβη Yitzhak Rabin τὸν Νοέμβριο τοῦ 1968 ὅτι ἡ πώληση 50 ἀεροσκαφῶν Phantom θὰ καθιστοῦσε τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἕναν ἀπὸ τοὺς κύριους προμηθευτὲς ὅπλων τοῦ Ἰσραήλ. Οἱ ὅροι γιὰ τὰ Phantom ποὺ συζητοῦνταν περιελάμβαναν ἑξαμηνιαῖες ἐπιθεωρήσεις καὶ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ Ἰσραὴλ στὴ Non-Proliferation Treaty (NPT). Ὁ Warnke προσπάθησε ἀνεπιτυχῶς νὰ συνδέσει τὴν πώληση μὲ τὴν ὑπογραφὴ τῆς NPT ἀπὸ τὸ Ἰσραήλ. Ἀντ' αὐτοῦ, τὸ Ἰσραὴλ συμφώνησε νὰ μὴ χρησιμοποιήσει τὰ F-4 γιὰ τὴ μεταφορὰ πυρηνικῶν ὅπλων καὶ «νὰ μὴν εἶναι τὸ πρῶτο ποὺ θὰ εἰσαγάγει πυρηνικὰ ὅπλα στὴν περιοχή», σύμφωνα μὲ ὑπόμνημα τοῦ 1968.
Μετὰ τὸν πόλεμο τοῦ 1967, οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες συνέβαλαν στὴ σύνταξη τοῦ Ψηφίσματος 242 τοῦ ΟΗΕ. Αὐτὸ ζητοῦσε τὴν «ἀποχώρηση τῶν ἰσραηλινῶν ἐνόπλων δυνάμεων ἀπὸ ἐδάφη ποὺ κατελήφθησαν στὴν πρόσφατη σύγκρουση» (δηλαδὴ τὸν ἀραβοϊσραηλινὸ πόλεμο τοῦ 1967), χωρὶς νὰ προσδιορίζει τὴν ἔκταση τῆς ἀποχώρησης. Οἱ Ἀμερικανοὶ ἦταν ἀποφασισμένοι νὰ ἀποτρέψουν ἕνα ψήφισμα ποὺ θὰ ζητοῦσε τὴν ἀποχώρηση τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ ὅλα τὰ καταληφθέντα ἐδάφη. Τὸ ψήφισμα τόνιζε ἐπίσης ὅτι ἡ κατάκτηση ἐδαφῶν μέσῳ πολέμου εἶναι ἀπαράδεκτη.
Ἡ ἑτοιμότητα τοῦ Kennedy νὰ συγκρουστεῖ μὲ τοὺς Ἰσραηλινοὺς θὰ φαινόταν σχεδὸν ξένη στὴ σημερινὴ Washington, ὅπου οἱ βουλευτές ἀνταγωνίζονται γιὰ νὰ ἀποδείξουν πόσο ἀφοσιωμένοι εἶναι στὸ ἑβραϊκὸ κράτος. Ὁ Kennedy δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἀντισιωνιστὴς μὲ ὁποιαδήποτε δογματικὴ ἔννοια, ἀλλὰ ἡ ἐπανειλημμένη ἀντίστασή του στὶς ἰσραηλινὲς ἀπαιτήσεις τοῦ ἐξασφάλισε σίγουρα ἕναν αὐξανόμενο κατάλογο ἐχθρῶν μεταξὺ τῆς σιωνιστικῆς ἐλὶτ τῆς ἐξουσίας.
Αὐτὴ ἡ τριβὴ μεταξὺ τῆς κυβέρνησής του καὶ τοῦ Tel Aviv προσδίδει πραγματικὴ ἀληθοφάνεια στὶς θεωρίες γύρω ἀπὸ τὴν ἰσραηλινὴ ἀνάμειξη στὴ δολοφονία του τὸν Νοέμβριο τοῦ 1963. Ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ σημεῖο καὶ μετά, οἱ Ἰσραηλινοὶ εἶχαν πολύ πιὸ ἀσφαλῆ χέρια στὸ πρόσωπο τοῦ Lyndon Johnson, ὁ ὁποῖος θὰ ἐκτελοῦσε τὶς ἐπιθυμίες τους χωρὶς καμία ἀντίσταση. Οἱ ἑπόμενες προεδρικὲς κυβερνήσεις ἀκολούθησαν αὐτὰ τὰ φιλοσιωνιστικὰ βήματα.
Αὐτὸ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ εἶναι τὸ ἑξῆς: μία πολιτικὴ προσωπικότητα μὲ τὴν ἀνεξαρτησία τοῦ Kennedy θὰ ἀποκλειόταν ἀπὸ τὰ ἀνώτατα κλιμάκια τῆς ἐξουσίας σήμερα. Ἡ ὑπόκλιση ἐνώπιον τοῦ Supreme Sanhedrin ( Ἀνώτατο Ἑβραϊκό Συνέδριο ) ἀποτελεῖ πλέον προϋπόθεση γιὰ τὴν πολιτικὴ ἀνέλιξη στὸ κατεχόμενο ἀπὸ τοὺς σιωνιστὲς ἔδαφος ποὺ εἶναι ἡ σημερινὴ America.
Ἀπό : theoccidentalobserver.net
Ἡ Πελασγική






Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου