Ἡ Βενεζουέλα καί τό Δικαίωμα τῆς Ἰσχύος

 Οἱ αὐτοκρατορίες ἀποφασίζουν, οἱ περιοχές ὑπακούουν

Ο Constantin von Hoffmeister εξηγεί γιατί η αντιιμπεριαλιστική ρητορική αποσυντίθεται καθώς οι αυτοκρατορίες επιβάλλουν τη θέλησή τους.

Τοῦ Constantin von Hoffmeister

Η Βενεζουέλα και ο Μαδούρο έγιναν η τελευταία απόδειξη ότι τα συνθήματα καταρρέουν όταν η εξουσία έρχεται στο προσκήνιο. Η αντιιμπεριαλιστική ρητορική γέμισε τα μέσα ενημέρωσης και τη διπλωματία, ωστόσο καμία δράση δεν έγινε για να αλλάξει το αποτέλεσμα. Οι σύμμαχοι παρέμειναν σε απόσταση. Ένας παλιός κανόνας παραμένει στο επίκεντρο της παγκόσμιας πολιτικής: η δύναμη έχει δίκιο. Αυτή είναι η βιωμένη πραγματικότητα της δαρβινικής πολυπολικότητας.

Η πρόσφατη δράση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα σηματοδοτεί μια αποφασιστική στιγμή στη σύγχρονη γεωπολιτική. Η απομάκρυνση του Νικολάς Μαδούρο με αμερικανική βία καταδεικνύει ότι η ισχύς, και όχι οι αφηρημένες αρχές, συνεχίζει να διαμορφώνει τα διεθνή αποτελέσματα. Οι εκκλήσεις σε νομικούς κανόνες και πολυμερείς διαδικασίες υποχωρούν μόλις επικρατήσουν στρατηγικά συμφέροντα. Αυτό το επεισόδιο επιβεβαιώνει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στις παγκόσμιες υποθέσεις: τα κράτη που διαθέτουν αποφασιστική ισχύ ορίζουν τα όρια της αποδεκτής συμπεριφοράς, ενώ οι ασθενέστεροι παράγοντες προσαρμόζονται στις πραγματικότητες που τους επιβάλλονται.

Ο Μαδούρο κατηγορείται στη Νέα Υόρκη - Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο και η σύζυγός του κατηγορήθηκαν στη Νέα Υόρκη για διάφορες κατηγορίες που σχετίζονται με εμπορία ναρκωτικών και κατοχή όπλων, δήλωσε η γενική εισαγγελέας των ΗΠΑ Παμ Μπόντι. 

Αυτή η εξέλιξη ενισχύει μια Δαρβινική λογική που διέπει τις σχέσεις μεταξύ των δυνάμεων σε μια πολυπολική εποχή. Η επιβίωση, η επιρροή και η επέκταση ευνοούν τα κράτη που είναι ικανά για διαρκή καταναγκασμό και στρατηγική ενότητα. Η Βενεζουέλα βρισκόταν απομονωμένη και η απομόνωση είχε συνέπειες. Η περιφερειακή συμπάθεια υπήρχε στη γλώσσα και τον συμβολισμό, ωστόσο η υλική βοήθεια δεν εμφανίστηκε. Όπως προέβλεπε η γεωπολιτική ανάλυση, η αλληλεγγύη από μόνη της είχε μικρό βάρος όταν αντιμετώπιζε συντριπτική δύναμη.

Η Νότια Αμερική, όπως και ο ισλαμικός κόσμος, διαθέτει πολιτισμικό βάθος, κοινή μνήμη και πολιτισμική συνέχεια. Ο πολιτισμός από μόνος του, ωστόσο, δεν αποτελεί πόλο ισχύος. Ένα κράτος-πολιτισμός απαιτεί συνοχή, συντονισμένη ηγεσία και την ικανότητα προβολής ισχύος. Ελλείψει αυτών των ιδιοτήτων, επικρατεί ο κατακερματισμός. Ακριβώς όπως οι ισλαμικές χώρες βιώνουν επαναλαμβανόμενη ταπείνωση λόγω της διχόνοιας σε συγκρούσεις που αφορούν το Ισραήλ, η Νότια Αμερική αποκάλυψε τα δομικά της όρια προσφέροντας στη Βενεζουέλα ούτε προστασία ούτε ανακούφιση.

Το αποτέλεσμα αναβιώνει δόγματα που θεωρούνταν από καιρό ξεπερασμένα. Το Δόγμα Μονρόε συνεχίζει να λειτουργεί ως η πραγματική κατάσταση πραγμάτων και όχι ως ιστορικό λείψανο, όπως ακριβώς η Ανατολική Ευρώπη παραμένει κεντρική στο στρατηγικό περιβάλλον της Ρωσίας. Οι σφαίρες επιρροής διαρκούν ακόμη και όταν εκφράζονται με συγκρατημένη γλώσσα. Αυτό που κερδίζει αποδοχή σε μια περιοχή αποκτά νομιμότητα αλλού. Η ισχύς εφαρμόζει αρχές συμμετρικά όταν τα συμφέροντα ευθυγραμμίζονται, ενισχύοντας πρότυπα οικεία σε προηγούμενες αυτοκρατορικές εποχές.

Η αντιιμπεριαλιστική ρητορική αγωνίζεται επειδή απευθύνεται σε έναν κόσμο που έχει ήδη παρέλθει. Η αναδυόμενη τάξη μοιάζει περισσότερο με τον δέκατο ένατο αιώνα παρά με τα τέλη του εικοστού, που διαμορφώνεται από αντίπαλες αυτοκρατορίες, σαφείς ιεραρχίες και αμφισβητούμενα σύνορα. Προς το παρόν, τέσσερις κυρίαρχοι πόλοι ασκούν γνήσια αυτονομία: οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία. Ο καθένας κυβερνά τον δικό του στρατηγικό χώρο. 

Το επεισόδιο της Βενεζουέλας σηματοδοτεί την επιστροφή μιας εποχής που ορίζεται από την εξουσία, το συμφέρον και την αυτοκρατορική δομή.

ἀπό :  eurosiberia.net

Εἶναι ἡ πραγματικότητα τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων. Δέν εἶναι ἡ Παγκοσμιοποίησις εἶναι μία ἄλλη μορφή ἐξουσίας σέ ἐπίπεδο περιοχῶν. Χαράζονται τά ὄρια καί μοιράζεται ὁ Κόσμος. Κάθε ἱσχυρός, πού μπορεῖ σήμερα νά μήν ὀνομάζεται,τυπικῶς, αὐτοκρατορία ἀλλά οὐσιαστικῶς εἶναι, παίρνει τό κομμάτι πού τοῦ ἀναλογεῖ. Κι᾿ὄχι ἁπλῶς ἐλέγχει τά πράγματα ἐντός τῶν κρατῶν πού βρίσκονται στήν δική του σφαῖρα ἐπιρροῆς, ἀλλά ἐπεμβαίνει μέ δυναμική πού ἀποδεικνύει πώς ὅλα ἔχουν ἀλλάξει. Ὅλα πλέον παίρνουν μία ἄλλη μορφή, ἔνα διαφορετικό τοπίο διαγράφεται κι᾿ἕνα μόνον ἀποδεικνύεται :ὁ θάνατος τῆς κυριαρχίας τῶν κρατῶν -ἐθνῶν. 

Ὅπως λέει καί ὁ Constantin von Hoffmeister : 

Ένα κράτος-πολιτισμός απαιτεί συνοχή, συντονισμένη ηγεσία και την ικανότητα προβολής ισχύος. Ελλείψει αυτών των ιδιοτήτων, επικρατεί ο κατακερματισμός. 

Αὐτό ἐξηγεῖ καί τό γιατί προωθεῖται, ἀπό συγκεκριμένα κέντρα, στήν Εὐρώπη ἡ ἀνεξέλεγκτη μετανάστευσις ἀπό Ἀσία καί Ἀφρική. Πῶς ἀλλιῶς θά μποροῦσε νά καταστῆ πραγματικότητα ὁ κατακερματισμός τῶν ἐθνῶν-κρατῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς ἡπείρου πού ἔχουν ῥίζες πολύ βαθιές στήν ἱστορική πραγματικότητα ; Οἱ ἐπί χιλιετιῶν κυρίαρχες ὀμάδες-ἔθνη πού ἐξελίχθηκαν σέ κράτη μέ πολιτισμική ὑπόστασιν δέν μποροῦσαν νά διαβρωθοῦν διαφορετικά ὥστε νά χαθοῦν οἱ δεσμοί πού τίς κρατοῦσαν ἄρρηκτα δεμένες. Τώρα, σάν ὥριμο φροῦτο περιμένουν ἁπλῶς τήν πτῶσιν. Καί μέσα ἀπό αὐτή τήν διαδικασία θά ἔρθῃ ἡ μαζοποίησις τῶν λαῶν. Κανένα κάστρο δέν ὑπάρχει πιά. Ὅλα ἔπεσαν. Καί τά χέρια πού ἄνοιξαν γιά νά τά κυριεύσουν ἀπολύτως ξέρουμε ποιά ῥίζα ἔχουν. Τοῦ Κακοῦ. 

Τί ἄλλο ἕπεται ; Ὁ ἀποπληθυσμός...

Καί δέν εἶναι ἀπαραίτητο νά ἔχῃ τήν μορφή Παγκοσμίου Πολέμου ...

Ἡ Πελασγική