...Οι Εβραίοι στην πραγματικότητα κυριαρχούν στις μεγάλες εταιρείες μέσων ενημέρωσης. Οι Εβραίοι στην πραγματικότητα κυριαρχούν στις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες. Οι Εβραίοι στην πραγματικότητα δωρίζουν το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής χρηματοδότησης... Εμείς επιτρέψαμε να συμβεί αυτό και μπορούμε να το αλλάξουμε.
Ψηφίστε τον πιο αντι-Ισραηλινό, αντι-Σιωνιστή, αντι-Εβραίο υποψήφιο που μπορείτε να βρείτε. Σε αυτό το σημείο, τίποτα άλλο δεν έχει πραγματικά σημασία...
Ήρθε η ώρα να ψηφίσουμε με βάση ένα μόνο ζήτημα.
Είναι λογικό.
Είναι ηθικό.
Είναι σωστό.
 |
| φωτό |
Οι ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ του 2026 πλησιάζουν με γοργούς ρυθμούς, με πολλές σημαντικές επιπτώσεις για τους Αμερικανούς και για τον κόσμο. Θέλω να αφιερώσω λίγο χρόνο εδώ για να εκφράσω τις σκέψεις μου σχετικά με αυτό το πιεστικό ζήτημα και ίσως να προτείνω μια γραμμή σκέψης για όλους αυτούς τους υποψήφιους ψηφοφόρους εκεί έξω. Αγαπητέ/ή μου.
Ως συγγραφέας, ερευνητής και πρώην καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας, έχω περάσει μεγάλο μέρος των τελευταίων τριών δεκαετιών σκεπτόμενος έντονα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα - κυρίως για το πώς φτάσαμε στην παρούσα δύσκολη θέση και πώς μπορούμε να βγούμε από αυτήν. Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, έχω πολλά διαφορετικά ζητήματα που με ανησυχούν. Ανησυχώ για την οικονομία, τις τιμές της βενζίνης, τις τιμές των τροφίμων. Ανησυχώ για την τεχνολογία και την υπερ-Τεχνητή Νοημοσύνη. Ανησυχώ για την υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Ανησυχώ για την κυβερνητική ανικανότητα και διαφθορά. Απεχθάνομαι να πληρώνω φόρους. Ιδανικά, σε «ελεύθερες και δίκαιες εκλογές», θα αξιολογούσα τους διάφορους υποψηφίους σε τέτοια ζητήματα, θα ζυγίζα τα διάφορα υπέρ και τα κατά τους και στη συνέχεια θα έκανα την επιλογή μου. Σίγουρα, η μία ψήφος μου είναι σχεδόν ασήμαντη στην πολιτεία μου των 10 εκατομμυρίων και σε ένα έθνος 345 εκατομμυρίων, αλλά παρόλα αυτά, συνήθως (αλλά όχι πάντα) κάνω τις απαραίτητες κινήσεις και ψηφίζω.
Με τις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Τώρα, όλες οι συνηθισμένες ανησυχίες μου φαίνεται να περνούν σε δεύτερη μοίρα, με ένα ζήτημα να κυριαρχεί και να υπερισχύει όλων των άλλων. Είναι αυτό που εδώ και καιρό ονομάζεται Εβραϊκό Ζήτημα: Τι πρέπει να κάνουμε για την επιβλαβή εβραϊκή παρουσία και επιρροή στην κοινωνία μας;
Υπάρχουν δύο σκέλη σε αυτό: Πρώτον, το απλό γεγονός ότι οι Εβραίοι αποτελούν μια επιβλαβή παρουσία στη δυτική κοινωνία και δεύτερον, ότι υπάρχει κάτι που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε γι' αυτό. Επιτρέψτε μου να αναφερθώ εν συντομία και στα δύο σημεία.
Έχω από καιρό την αίσθηση ότι οι Εβραίοι στην Αμερική αποτελούν έναν επιζήμιο παράγοντα στην κοινωνία — τουλάχιστον από την εποχή που ήμουν φοιτητής. Αλλά για πολύ καιρό, ήταν μόνο ένα αόριστο, άσχημα διαμορφωμένο συναίσθημα, μια διαίσθηση, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον εβραϊκό ρόλο στις ΗΠΑ. Άλλωστε, αποτελούσαν μόνο ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού μας. Γιατί τότε είχαν τόσο προφανώς μεγάλη επιρροή στην πολιτική, τον κινηματογράφο, τις ειδήσεις και τον ακαδημαϊκό χώρο; Γιατί το Ισραήλ — ένα μικροσκοπικό έθνος περίπου 10 εκατομμυρίων ανθρώπων, που κατατάσσεται περίπου στην 100ή θέση στον κόσμο βάσει πληθυσμού, και βρίσκεται σε απόσταση μεγαλύτερη των 5.000 μιλίων — άξιζε συνεχή κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης; Πώς οι Εβραίοι Αμερικανοί — οι οποίοι, σε αριθμό, είναι περίπου ίσοι με τους Σκωτσέζους Αμερικανούς και τους Πορτορικανούς Αμερικανούς — κέρδισαν τόση προσοχή; (Πόσο συχνά ακούτε για τη Σκωτία στις ειδήσεις; Το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και για το Ισραήλ!) Γιατί το Ολοκαύτωμα — ένα αμφισβητούμενο ιστορικό γεγονός που μετράει πλέον πάνω από 80 χρόνια — έλαβε τόσο συχνή αναφορά στα δημοφιλή μέσα ενημέρωσης; Οποιοσδήποτε έξυπνος προπτυχιακός φοιτητής θα μπορούσε να δει ότι όλα αυτά ήταν αληθινά και προβληματικά. Αλλά σε ποιο βαθμό, από πού προήλθε και τι έπρεπε να γίνει γι' αυτό—όλα αυτά απαιτούσαν περισσότερη μελέτη.
Ακόμα και σε νεαρή ηλικία, ήταν προφανές για μένα ότι, για να προσελκύσω τόση προσοχή σε έναν πολυάσχολο, γεμάτο κόσμο, γεμάτο κρίσεις, κάποιος, κάπου, έπρεπε να έχει μεγάλη επιρροή. Καθώς έψαχνα στο θέμα, έγινε σαφές ότι αυτή η δυσανάλογη προσοχή ήταν κάτι κακό: ότι σχεδόν πάντα έκλινε υπέρ των Εβραίων ή του Ισραήλ και ότι αναγκαστικά εκτόπιζε άλλα, πιο σημαντικά ζητήματα. Απέδειξε επίσης ότι οι Εβραίοι ή οι λακέδες τους ήταν ουσιαστικά υπεύθυνοι για τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης και τον ακαδημαϊκό χώρο.
Και όταν διερεύνησα γιατί η κυβέρνηση δεν παρενέβη για να διορθώσει τέτοιες ανισορροπίες, κατέστη σαφές ότι και η κυβέρνηση κυριαρχούνταν από εβραϊκά συμφέροντα - εν μέρει από τους ίδιους τους Εβραίους, εν μέρει από παραπλανημένους Χριστιανούς Σιωνιστές, αλλά κυρίως από εβραϊκά χρήματα που εξέλεγαν ευνοϊκούς πολιτικούς και υπαγόρευαν πολιτική σε πολλά επίπεδα. Ανακάλυψα ότι το αμερικανικό σύστημα ήταν ένα εδραιωμένο, αυτοενισχυόμενο, αυτοπροστατευόμενο σύστημα που σχεδόν πάντα λειτουργούσε για λογαριασμό των εβραϊκών ή ισραηλινών συμφερόντων, κάτι που στην πραγματικότητα σήμαινε αντίθεση με τα αμερικανικά (ειδικά των λευκών Αμερικανών) συμφέροντα.
Όπως λέω, αυτό φαίνεται να είναι κάτι εγγενώς κακό. Σκεφτείτε, αν θέλετε, πόσο καλά πάνε τα πράγματα στις ΗΠΑ σήμερα. Είναι το έθνος μας στο σωστό δρόμο, γενικά; Όχι; Αν αυτή είναι η άμεση απάντησή σας, τότε είστε σε καλή παρέα. Οι έρευνες κοινής γνώμης για τουλάχιστον τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχουν δείξει σταθερά ότι μεταξύ 55% και 75% του αμερικανικού κοινού πιστεύει ότι η χώρα βρίσκεται σε λάθος δρόμο. Αυτό είναι ένα υψηλό επίπεδο δυσαρέσκειας, που διαπερνά τόσο τις Ρεπουμπλικανικές όσο και τις Δημοκρατικές κυβερνήσεις. Και δεν πρόκειται απλώς για θέμα δυσαρέσκειας του ενός κόμματος όταν το άλλο βρίσκεται στην εξουσία. Μπορεί να μην σας αρέσει ο πρόεδρος, αλλά να εξακολουθείτε να αισθάνεστε ότι η χώρα σας γενικά τα πάει καλά, και μπορείτε να είστε δυσαρεστημένοι ακόμα και όταν «ο δικός σας άνθρωπος» κέρδισε την προεδρία - όπως συμβαίνει σήμερα με πολλούς ψηφοφόρους του Trump. Δεν πρόκειται λοιπόν μόνο για κομματική πολιτική. Παίζει ρόλο κάτι βαθύτερο.
Στη συνέχεια, σκεφτείτε το εξής. Υπάρχει μια σταθερή πολιτική συνθήκη κατά τη διάρκεια των δεκαετιών και σε όλες τις κομματικές γραμμές: η εβραϊκή επιρροή και ο εβραϊκός έλεγχος της κυβέρνησης. Αυτό ισχύει τόσο για τους Ρεπουμπλικάνους όσο και για τους Δημοκρατικούς, και σε μικρότερο βαθμό για τους Πράσινους και άλλα μικρότερα κόμματα. Είναι γνωστό εδώ και καιρό ότι οι Ρεπουμπλικάνοι λαμβάνουν τουλάχιστον το 25% της συνολικής πολιτικής τους χρηματοδότησης από εβραϊκές πηγές, και οι Δημοκρατικοί, τουλάχιστον το 50%. Αυτό είναι εκπληκτικό, δεδομένου ότι υπάρχουν περίπου 13.000 λομπίστες στην Ουάσιγκτον, όλοι στους οποίους δίνονται χρήματα από διάφορες ομάδες για να επηρεάσουν την πολιτική. Κι όμως, μόνο ένα λόμπι - το Εβραϊκό Λόμπι - δίνει το 25%, το 50% ή και περισσότερο όλων των δωρεών για τις κομματικές εκστρατείες. Μόλις αντιληφθούμε αυτό το γεγονός, δεν προκαλεί καθόλου έκπληξη το γεγονός ότι τα εβραϊκά συμφέροντα υπερισχύουν.
Γιατί λοιπόν να μην καταστήσουμε τέτοιες δωρεές παράνομες; Επειδή οι ίδιοι οι άνθρωποι που θα το έκαναν αυτό είναι αυτοί που διαφθείρονται εξαρχής από τα χρήματα. Οι Εβραίοι είναι φυσικά αρκετά ευχαριστημένοι με το σύστημα όπως είναι και μπλοκάρουν κάθε προσπάθεια που θα μπορούσε να μειώσει την επιρροή τους. Το σύστημα, στην πραγματικότητα, αυτοδιαφθείρεται και μόνο η ριζοσπαστική δράση μπορεί να το αλλάξει αυτό.
Πείτε με αντισημίτη αν θέλετε, αλλά εγώ βλέπω όλα αυτά ως μια εξαιρετικά αρνητική κατάσταση — και το βλέπω εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες. Αν οι Εβραίοι αποτελούν μειονότητα 2% σε αυτή τη χώρα, και όμως η κυβέρνησή μας, τα μέσα ενημέρωσης, ο ακαδημαϊκός μας κόσμος και οι επιχειρηματικές μας επιχειρήσεις ενεργούν σταθερά και αποδεδειγμένα υπέρ τους, πώς μπορεί αυτό να είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από κακόβουλο;
Αυτή η κατάσταση δεν είναι καινούργια, παρεμπιπτόντως. Στην πραγματικότητα, χρονολογείται εδώ πάνω από 100 χρόνια - πριν οι πλούσιοι Αμερικανοί Εβραίοι πιέσουν τον Franklin Delano Roosevelt να εμπλακεί στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πριν πιέσουν τον Woodrow Wilson να κηρύξει τον πόλεμο στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, τουλάχιστον μέχρι το 1911, όταν ένα αναδυόμενο εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ υπερνίκησε τις επιθυμίες του Προέδρου William Taft και «έπεισε» ένα υπάκουο Κογκρέσο να ακυρώσει μια μακροχρόνια εμπορική συνθήκη ΗΠΑ-Ρωσίας. Είναι μια μακρά και βρώμικη ιστορία.
Ήδη από τη δεκαετία του 1920, ήταν προφανές στους διορατικούς παρατηρητές ότι ο Εβραϊσμός είχε υπερβολικό και αρνητικό αντίκτυπο στην αμερικανική κοινωνία. Το 1921, ο Henry Ford έγραψε τα εξής στην εφημερίδα του The Dearborn Independent : «Αν μπορούσατε να βάλετε μια ετικέτα με την ένδειξη «Εβραίος» σε κάθε μέρος της ζωής σας που ελέγχεται από Εβραίους, θα εκπλαγείτε με την εικόνα» ( The International Jew/βιβλίο 3/Κεφάλαιο 48, 13 Αυγούστου). Το 1921! Αυτό συνέβη πριν από 105 χρόνια! Και θα μαντεύατε ότι η κατάσταση είναι καλύτερη ή χειρότερη σήμερα; Μπίνγκο.
Η Τελευταία Σταγόνα που Ξεχείλισε το ποτήρι
Όπως είπα, όλα αυτά ήταν προφανή για μένα εδώ και δεκαετίες. Εξίσου προφανής ήταν η ανάγκη να αναληφθεί δράση. Ως μέλος ΔΕΠ στο Πανεπιστήμιο του Michigan, ήμουν ηγετική φωνή για τη δράση BDS (μποϊκοτάζ, απεξάρτηση, κυρώσεις) κατά του Ισραήλ και υποστήριξα τις προσπάθειες τόσο των φοιτητών όσο και των καθηγητών να πιέσουν για αυτό το ζήτημα.1 Δυστυχώς , το πανεπιστήμιό μου είναι σε μεγάλο βαθμό εβραϊκό — έχει περίπου 5.000 Εβραίους φοιτητές, που αποτελούν περίπου το 15% του συνολικού φοιτητικού πληθυσμού. Αυτό κατατάσσει το Πανεπιστήμιο του Michigan στην 10η θέση σε εθνικό επίπεδο ως προς το ποσοστό των Εβραίων και στην 5η θέση ως προς τον συνολικό εβραϊκό πληθυσμό. Ταυτόχρονα, έχει επίσης μεγάλο αριθμό Εβραίων καθηγητών και διοικητικών στελεχών, μέχρι και το Συμβούλιο των Αντιβασιλέων. Φυσικά, λοιπόν, έχει αντισταθεί αποφασιστικά σε όλες τις ενέργειες που σχετίζονται με το BDS (παρά την απεξάρτησή του από το απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής το 1988). Και πάλι, για όποιον έδινε έστω και την ελάχιστη προσοχή, ήταν σαφές ότι η εβραϊκή εξουσία εντός του πανεπιστημίου καθοδηγούσε την πολιτική προς όφελός της. Και το πανεπιστήμιό μου προφανώς δεν είναι μόνο του σε αυτό το θέμα. Μέχρι σήμερα, κανένα μεγάλο αμερικανικό πανεπιστήμιο δεν έχει απεξαρτηθεί από το Ισραήλ.
Έπειτα ήρθε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι: ή μάλλον, δύο τελευταίες σταγόνες. Η πρώτη ήταν η επακόλουθη επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, κατά την οποία το Ισραήλ, αντί να βρει και να τιμωρήσει τους δράστες, επέλεξε να αποδεκατίσει ολόκληρη τη Γάζα. Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον 100.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί, και ίσως διπλάσιος ή και τριπλασιος αυτός ο αριθμός. Και από τους νεκρούς, περίπου το 60% είναι γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι.
Για όλους εκείνους που επί χρόνια δίσταζαν να δράσουν κατά του ισραηλινού απαρτχάιντ, αυτή θα έπρεπε να ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Εκτός από το θεσμικό απαρτχάιντ, τώρα έχουμε μια ξεκάθαρη γενοκτονία και μαζική δολοφονία αθώων, που μεταδόθηκε στον κόσμο για να τη δουν όλοι. Δεν είναι αμφισβητήσιμη, δεν είναι «γκρίζα ζώνη», δεν είναι δικαιολογημένη αυτοάμυνα και σίγουρα δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι μαζική εγκληματικότητα που διαπράττεται από το εβραϊκό κράτος και υποστηρίζεται από μεγάλες πλειοψηφίες Εβραίων πολιτών, τόσο στο Ισραήλ όσο και στο εξωτερικό. Η αποστέρηση από τα ισραηλινά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να γίνει.
 |
| φωτό |
Ποια καλύτερη απόδειξη θα μπορούσε να υπάρξει για τον εβραϊκό έλεγχο της κυβέρνησης των ΗΠΑ από το ότι δύο πρόεδροι τόσο διαφορετικοί όσο ο Biden και ο Trump είναι ενωμένοι στην άνευ όρων υποστήριξή τους στα ισραηλινά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας;
Σαν να μην έφτανε αυτό, δείτε την αντίδραση στους Αμερικανούς διαδηλωτές κατά της γενοκτονίας στη Γάζα. Οι φοιτητές που διαμαρτυρήθηκαν στις πανεπιστημιουπόλεις παρενοχλήθηκαν, συνελήφθησαν, απολήθηκαν από τις πανεπιστημιακές τους θέσεις εργασίας, ακόμη και αποβλήθηκαν. Και αν τύχαινε να είναι μη πολίτες των ΗΠΑ, ακόμη και απελάθηκαν. Οι εργαζόμενοι ενήλικες που διαμαρτυρήθηκαν, έστω και μόνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, απολύθηκαν, τους επιβλήθηκαν πρόστιμα, υποβιβάστηκαν ή τιμωρήθηκαν με άλλο τρόπο. Αξιοσημείωτες διασημότητες που τιμωρήθηκαν περιλαμβάνουν τους Macklemore, Susan Sarandon, Melissa Barrera, Maha Dakhil, Sally Rooney, Bella Hadid, Mia Khalifa, David Velasco και Zara Larsson. Αμέτρητα άλλα λιγότερο σημαντικά άτομα σίγουρα πλήρωσαν ένα τίμημα.
Αυτή ήταν μια ιδιαίτερα απρόσμενη αφύπνιση για την παραδοσιακή Αριστερά, η οποία αρέσκεται να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των αυτόχθονων πληθυσμών, των μη λευκών, των ομοφυλόφιλων, των ατόμων με αναπηρία και άλλων που λέγεται ότι υποφέρουν από συστημικές διακρίσεις. Αλλά οι αριστεροί Εβραίοι χορηγοί ήταν εντάξει με το κίνημα «Black Lives Matter», τις δράσεις κατά της «ακροδεξιάς», τις δράσεις τύπου antifa και ούτω καθεξής. Αλλά όταν ήρθε η ώρα να υπερασπιστεί τους Παλαιστίνιους, η εβραϊκή δομή εξουσίας επιτέθηκε ανελέητα σε αριστερούς και φιλελεύθερους διαδηλωτές. Για άλλη μια φορά, αυτό ήταν ένα βασικό μάθημα στην εβραϊκή πολιτική εξουσίας: οι Εβραίοι κυβερνούν στην Αμερική και αν παραβιάσεις τα συμφέροντά τους, θα δεχθείς επίθεση. Οι αριστεροί και οι φιλελεύθεροι ανακάλυψαν έτσι με τον σκληρό τρόπο αυτό που όσοι βρίσκονται στη «δεξιά» γνωρίζουν εδώ και χρόνια.
Έπειτα, έχουμε τελειωτικά την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι: Ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν, ο οποίος ξεκίνησε με μια πράξη μαζικής δολοφονίας στις 28 Φεβρουαρίου 2026.2 Αυτός ο πόλεμος, που βρίσκεται τώρα στον όγδοο μήνα του και δεν δείχνει σημάδια επίλυσης, είναι ο κατεξοχήν «πόλεμος για τους Εβραίους». Είναι η παραδειγματική περίπτωση, στην πραγματικότητα. Δύσκολα μπορεί να είναι πιο ξεκάθαρο ή πιο προφανές ότι ο Trump ξεκίνησε τον πόλεμο κατόπιν εντολής του Netanyahu και του Αμερικανικού Εβραϊκού Λόμπι, που φοβόντουσαν ένα ολοένα και πιο ισχυρό και ισχυρό Ιράν. Η αδύναμη έως ανύπαρκτη δικαιολογία του Trump - ότι το Ιράν ήταν «χορηγός της τρομοκρατίας» (σαν να μην ήταν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ) και ότι βρισκόταν στα πρόθυρα της ανάπτυξης πυρηνικών όπλων ικανών να φτάσουν στους «συμμάχους των ΗΠΑ» (δηλαδή στο Ισραήλ) - ήταν πάντα γελοία και στερείται αποδεικτικών στοιχείων. Κάθε έθνος έχει το δικαίωμα να δημιουργεί εμπλουτισμένο ουράνιο, συμπεριλαμβανομένου του βαθμού οπλισμού. Δεν υπάρχει διεθνής νομοθεσία που να το απαγορεύει αυτό. Και οποιεσδήποτε βίαιες ενέργειες που χρηματοδοτούνται από το Ιράν όλα αυτά τα χρόνια ωχριούν σε σύγκριση με την αμερικανική και ισραηλινή τρομοκρατία.
Αυτός είναι σαφώς ο «πόλεμος για τους Εβραίους» του Trump, αλλά η μάζα των Ρεπουμπλικανών πολιτικών τον υποστηρίζει, έστω και de facto. Από τους νυν Ρεπουμπλικάνους γερουσιαστές, μόνο τέσσερις γερουσιαστές έχουν ψηφίσει στην πραγματικότητα για τον τερματισμό του πολέμου: οι Rand Paul, Susan Collins, Lisa Murkowski, και Thom Tillis. Στη Βουλή, μερικοί έχουν προσφέρει άκριτα την ιδέα ( οι Thomas Massie και Ro Khanna κατέθεσαν νομοσχέδιο στη Βουλή για την απαγόρευση της στρατιωτικής εμπλοκής κατά του Ιράν χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου - υποστηριζόμενο από τους Ρεπουμπλικάνους ( Tom Barrett από το Michigan, Warren Davidson από το Ohio και Brian Fitzpatrick από την Pennsylvania). Είναι σημαντικό ότι κανείς δεν μιλάει ενάντια στη βασική αιτία του προβλήματος: τον ισραηλινό γενοκτονικό φανατισμό που υποστηρίζεται από ένα κακόβουλο και καταστροφικά ισχυρό Αμερικανοεβραϊκό λόμπι. Κανείς δεν απαιτεί τον τερματισμό κάθε ισραηλινής οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας. Κανείς δεν ζητά κυρώσεις στο Ισραήλ. Κανείς δεν αμφισβητεί τον ρόλο και τη δύναμη του Εβραϊκού Λόμπι.
Οι Δημοκρατικοί είναι ελάχιστα καλύτεροι — και αναμενόμενα, δεδομένου του μεγαλύτερου εθισμού τους στο εβραϊκό χρήμα. Βλέπουμε κάποια μικρή πρόοδο από τους πολύ κακοποιημένους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής, των οποίων η πλατφόρμα ζητά τον τερματισμό των ξένων πολέμων, τη ριζική μείωση των στρατιωτικών δαπανών και των δαπανών του Πενταγώνου, την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ και τη μείωση ή την κατάργηση της στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ. Αλλά ακόμη και αυτοί δεν θα συζητήσουν την επιβολή κυρώσεων στο Ισραήλ, πόσο μάλλον την αντιμετώπιση της διαφθοράς του Αμερικανικού Εβραϊκού Λόμπι, πόσο μάλλον την δημόσια καταγγελία των Εβραίων και των Σιωνιστών για αυτό που είναι.
Αυτές οι δύο «τελευταίες σταγόνες» σίγουρα έχουν αφυπνίσει μεγάλο αριθμό νέων ανθρώπων, ωθώντας τους να ξεπεράσουν την προηγούμενη επιφυλακτικότητά τους και να επανεξετάσουν τα παγκόσμια γεγονότα. Τώρα πρέπει να τους κινητοποιήσουμε για δράση.
Για τυχόν εναπομείναντες σκεπτικιστές, αρκεί να επισημάνουμε τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα. Οι Εβραίοι στην πραγματικότητα κυριαρχούν στις μεγάλες εταιρείες μέσων ενημέρωσης. 3 Οι Εβραίοι στην πραγματικότητα κυριαρχούν στις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες. 4 Οι Εβραίοι στην πραγματικότητα δωρίζουν το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής χρηματοδότησης. 5 Αν με αμφισβητείτε για αυτά τα γεγονότα, αφιερώστε λίγα λεπτά και ελέγξτε τα. Αν δεν με αμφισβητείτε, τότε εργαστείτε για την αλλαγή. Εμείς επιτρέψαμε να συμβεί αυτό και μπορούμε να το αλλάξουμε.
Το Σώμα μου, η Ψήφος μου
Υπό το πρίσμα όλων αυτών, μπορώ μόνο να συμπεράνω ότι τίποτα δεν θα βελτιωθεί στις ΗΠΑ ή στα έθνη της Ευρώπης που είναι λακέδες των Αμερικανών, μέχρι να σπάσουμε τη ραχοκοκαλιά της εβραϊκής εξουσίας σε αυτή τη χώρα. Υπάρχουν ταχύτεροι τρόποι για να γίνει αυτό (επανάσταση, απόσχιση) και πιο αργοί τρόποι, όπως η εκλογική πολιτική, αλλά τώρα, υπό το φως των επικείμενων ενδιάμεσων εκλογών, πρέπει να αναρωτηθούμε τι μπορούμε να κάνουμε προς αυτή την κατεύθυνση.
Για μένα, το συμπέρασμα είναι σαφές: Ψηφίστε τον πιο αντι-Ισραηλινό, αντι-Σιωνιστή, αντι-Εβραίο υποψήφιο που μπορείτε να βρείτε. Σε αυτό το σημείο, τίποτα άλλο δεν έχει πραγματικά σημασία.
Αν ψηφίζετε σε κάποιο είδος προκριματικών εκλογών των Ρεπουμπλικανών ή μονοκομματικής αναμέτρησης, όπου όλοι οι υποψήφιοι είναι Ρεπουμπλικάνοι, ψηφίστε τον πιο αντι-Εβραίο Ρεπουμπλικάνο - γιατί τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Αν ψηφίζετε σε μονοκομματική κούρσα των Δημοκρατικών, όπου όλοι οι υποψήφιοι είναι Δημοκρατικοί, ψηφίστε τον πιο αντι-Εβραίο Δημοκρατικό - γιατί τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Αν ψηφίζετε σε συνηθισμένες αμφισβητούμενες εκλογές, ψηφίστε τον πιο αντι-Εβραίο υποψήφιο, ανεξαρτήτως κόμματος - γιατί τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Στην πολιτεία καταγωγής μου, το Michigan, έχω την επιλογή για γερουσιαστή ανάμεσα στον Δημοκρατικό Abdul El-Sayed και τον Ρεπουμπλικάνο Mike Rogers. 6 Γενικά, δεν τείνω να ψηφίσω έναν φιλελεύθερο μουσουλμάνο Δημοκρατικό, αλλά θα ψηφίσω τον El-Sayed—επειδή είναι ο πιο αντιεβραίος και τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.
Ένα άλλο σημείο που πρέπει να σημειωθεί εδώ: Μην μπερδεύεστε με το ζήτημα «Σιωνιστής» έναντι «Εβραίος». Σχεδόν όλοι οι Εβραίοι είναι κάποιου είδους Σιωνιστές, με την έννοια ότι υποστηρίζουν την ύπαρξη του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη ως παγκόσμιο εβραϊκό καταφύγιο. Κάποιοι μπορεί να επιθυμούν να επιτρέψουν την είσοδο Αράβων πολιτών, κάποιοι μπορεί επίσης να υποστηρίξουν ένα παλαιστινιακό κράτος, αλλά σχεδόν όλοι υποστηρίζουν την ύπαρξη ενός θεολογικά και φυλετικά καθορισμένου εβραϊκού κράτους, και αυτή είναι η ουσία του Σιωνισμού. Για πάρα πολλούς ανθρώπους, «Σιωνιστής» είναι ο ευγενικός όρος για τους Εβραίους. Αλλά αν δεν λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, τότε κινδυνεύουμε να φανούμε πολύ υποχωρητικοί και πολύ δειλοί. Τα τρέχοντα γεγονότα απαιτούν βάναυση ειλικρίνεια.
Ρεαλιστικοί Στόχοι
Τέλος, πρέπει να είμαστε σαφείς και ρεαλιστές σχετικά με τους στόχους μας εδώ. Ο μακροπρόθεσμος στόχος είναι προφανής: μια συνολική αναδιάρθρωση της τρέχουσας κοινωνικής τάξης υπό την ηγεσία των Εβραίων. Βραχυπρόθεσμα, όμως, και εξαιρουμένων των πιο ακραίων επιλογών που αναφέρθηκαν παραπάνω, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η εκλογική διαδικασία είναι αργή και αβέβαιη. Ψηφίζοντας αντιεβραίους υποψηφίους, δεν περιμένουμε απαραίτητα να κερδίσουν. Φυσικά, θα έχουν τεράστια εβραϊκή χρηματοδότηση που θα στρέφεται εναντίον τους, και σε μια πρόχειρη, αδέξια, μαζική δημοκρατία όπως αυτή που έχουμε στην Αμερική και την Ευρώπη, τα χρήματα έχουν την επίδρασή τους. Ακόμα κι αν κερδίσουν μερικές εκλογές, μην περιμένετε να ενεργήσουν αποφασιστικά. Όπως οι περισσότεροι πολιτικοί, τυχόν νικητές πιθανότατα θα υποκύψουν στην εβραϊκή πίεση και θα υποχωρήσουν γρήγορα από τις προηγούμενες απαιτήσεις τους.
Αλλά προς το παρόν, όλα αυτά δεν έχουν σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι η ρητορική, η γλώσσα και οι έμμεσες υποθέσεις: Απλώς υιοθετώντας δημόσια έστω και μια ήπια αντιεβραϊκή στάση, τέτοιοι πολιτικοί ανοίγουν το έδαφος για νέες προσεγγίσεις στο Εβραϊκό Ζήτημα. Κάνουν αποδεκτή μια κριτική προοπτική, πυροδοτούν νέες ιδέες και νέα σκέψη στους ανθρώπους και υποκινούν μια εβραϊκής καθοδήγησης αντίδραση που είναι χρήσιμη για τον σκοπό μας. Όλα αυτά αποτελούν ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός, καθώς προετοιμάζουν το έδαφος για ισχυρότερη ρητορική και ισχυρότερη δράση στο μέλλον.
Όσο κι αν απεχθάνομαι να απλοποιώ υπερβολικά μια περίπλοκη κατάσταση, νομίζω ότι τα τρέχοντα γεγονότα μας έχουν αναγκάσει να το κάνουμε. Ήρθε η ώρα να ψηφίσουμε με βάση ένα μόνο ζήτημα.
Είναι λογικό.
Είναι ηθικό.
Είναι σωστό.
Στις 3 Νοεμβρίου, θα ψηφίσω κατά των Εβραίων. Ελάτε μαζί μου.
Παραπομπές
- Δείτε, για παράδειγμα, αυτό το άρθρο του 2006 .
- Παρακάμπτω εδώ τον προηγούμενο, τον «Πόλεμο των Δωδεκαημέρων», στον οποίο συμμετείχαν οι ίδιοι εμπόλεμοι, του Ιουνίου 2025.
- Comcast (Brian Roberts), Disney (Dana Walden και μέχρι πρόσφατα, Bob Iger), Warner Bros (Michael DeLuca), Paramount Skydance (David και Larry Ellison) και Fox (σιωνιστική οικογένεια Murdoch, πιθανώς εν μέρει εβραϊκή). Ή ελέγξτε τα ονόματα οποιουδήποτε επικεφαλής κινηματογραφικού στούντιο. Ή σκεφτείτε τους κορυφαίους παρουσιαστές στο CNN: Wolf Blitzer, Dana Bash, Jake Tapper, John Berman, Bianna Golodryga, Carl Bernstein, Max Boot, Oren Lieberman, Jeremy Diamond.
- Larry Ellison (Oracle), Mark Zuckerberg (Meta), Larry Page (Google), Sergey Brin (Google), Michael Dell (Dell Computers), Adam Mosseri (Instagram), Safra Catz (Oracle), Arthur Levinson (Apple), Sam Altman (OpenAI), Alex Karp (Palantir), Gary Cohn (IBM), Dario Amodei (Anthropic), και Andy Jassy (Amazon).
- Βλέπε, για παράδειγμα, τη μελέτη του Gil Troy « The Jewish Vote ».
- Οι υποψήφιοι της μειοψηφίας για τη Γερουσία στο Michigan—Doug Marsh, Lydia Christensen, και Tim Long— δεν είναι περισσότερο αντιεβραίοι από τον El-Sayed. Αν κάποιος από αυτούς ήταν, θα είχε την ψήφο μου.
* Ο David Skrbina, PhD, είναι πρώην καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Michigan, στο Dearborn. Είναι συγγραφέας ή επιμελητής δώδεκα βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων των The Jesus Hoax (2η έκδοση , 2024), The Metaphysics of Technology (Routledge, 2015) και Panpsychism in the West (MIT Press, 2017).
Ἀπό : theoccidentalobserver.net
Ὅλο αὐτό φυσικά καί ἀφορᾷ ὁλόκληρο τόν δυτικό κόσμο. Καί φυσικά ἐμᾶς στήν Εὐρώπη. Ἐμπρός, διότι δέν ἔχουμε πλέον πολλά περιθώρια. Ἡ ῥίζα τοῦ κακοῦ πρέπει νά ξεριζωθῇ. Αὐτό ἔχει σημασία.
Ἡ Πελασγική
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου