...Στην πραγματικότητα, το ιστορικό των συμμαχικών αδικημάτων είναι μακρύ και περιλαμβάνει τη μαζική δολοφονία αμάχων σε αεροπορικές επιθέσεις των ΗΠΑ σε ιαπωνικές πόλεις με εμπρηστικές και ατομικές βόμβες, τον βρετανο-αμερικανικό βομβαρδισμό γερμανικών πόλεων, μια τρομοκρατική εκστρατεία που στοίχισε τη ζωή σε περισσότερους από μισό εκατομμύριο πολίτες και την βάναυση «εθνοκάθαρση» εκατομμυρίων πολιτών στην ανατολική και κεντρική Ευρώπη.
«... Μεταξύ των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας συγκαταλέγεται το αδίκημα του αδιάκριτου βομβαρδισμού άμαχου πληθυσμού. Μπορούν οι Αμερικανοί που έριξαν την ατομική βόμβα και οι Βρετανοί που κατέστρεψαν τις πόλεις της δυτικής Γερμανίας να δηλώσουν «αθώοι» για αυτή την κατηγορία; Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας περιλαμβάνουν επίσης την μαζική απέλαση πληθυσμών. Μπορούν οι Αγγλοσάξονες ηγέτες που στο Potsdam ανέχτηκαν την απέλαση εκατομμυρίων Γερμανών από τα σπίτια τους να θεωρήσουν τους εαυτούς τους εντελώς αθώους; .Οι χώρες που απέδιδαν δικαιοσύνη στη Νυρεμβέργη διακήρυξαν ξεκάθαρα την εξαίρεσή τους από το δίκαιο που οι ίδιες εφάρμοζαν»
 |
| φωτό |
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν μόνο η μεγαλύτερη στρατιωτική σύγκρουση στην ιστορία, αλλά και ο σημαντικότερος πόλεμος της Αμερικής του εικοστού αιώνα. Έφερε βαθιές και διαρκείς κοινωνικές, κυβερνητικές και πολιτισμικές αλλαγές στις Ηνωμένες Πολιτείες και είχε μεγάλο αντίκτυπο στον τρόπο με τον οποίο οι Αμερικανοί θεωρούν τους εαυτούς τους και τη θέση της χώρας τους στον κόσμο. Αυτή η παγκόσμια σύγκρουση - με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους άλλους «Συμμάχους» από τη μία πλευρά, και τη Γερμανία του Γ΄ Ράϊχ, την αυτοκρατορική Ιαπωνία και τις άλλες χώρες του «Άξονα» από την άλλη - απεικονίζεται συστηματικά στις ΗΠΑ ως ο «καλός πόλεμος», μια ηθικά σαφής σύγκρουση μεταξύ Καλού και Κακού. 1
Κατά την άποψη του Βρετανού συγγραφέα και ιστορικού Paul Addison, «ο πόλεμος χρησίμευσε σε μια γενιά Βρετανών και Αμερικανών ως μύθος που κατοχύρωνε την ουσιαστική τους αγνότητα, μια παραβολή του καλού και του κακού». 2 Ο Dwight Eisenhower, Ανώτατος Διοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του πολέμου και αργότερα πρόεδρος των ΗΠΑ για οκτώ χρόνια, αποκάλεσε τον αγώνα κατά της Γερμανίας του Γ΄Ράϊχ την « Μεγάλη Σταυροφορία». 3 Και ο Πρόεδρος Bill Clinton είπε ότι στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ηνωμένες Πολιτείες «έσωσαν τον κόσμο από την τυραννία». 4 Οι Αμερικανοί υποστηρίζουν επίσης ότι αυτός ήταν ένας αναπόφευκτος και απαραίτητος πόλεμος, ένας πόλεμος που οι ΗΠΑ έπρεπε να διεξάγουν για να μην υποδουλωθούν από σκληρούς και αδίστακτους δικτάτορες.
Όποιες αμφιβολίες ή ανησυχίες κι αν είχαν οι Αμερικανοί σχετικά με τον ρόλο της χώρας τους στο Ιράκ, το Βιετνάμ ή άλλες υπερπόντιες συγκρούσεις, οι περισσότεροι δέχονται ότι οι θυσίες που έκανε η «μεγαλύτερη γενιά» στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ειδικά στην ήττα της Γερμανίας του Hitler, ήταν απολύτως δικαιολογημένες και άξιες του κόπου. Για δεκαετίες, αυτή η άποψη έχει ενισχυθεί σε αμέτρητες κινηματογραφικές ταινίες, στην τηλεόραση, στις τάξεις, στα σχολικά βιβλία και από πολιτικούς ηγέτες. Ο ευλαβικός τρόπος με τον οποίο έχει απεικονιστεί ο ρόλος των ΗΠΑ στον πόλεμο ώθησε τον Bruce Russett, καθηγητή πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Yale, να γράψει: 5
«Η συμμετοχή στον πόλεμο κατά του Hitler παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου ιερή, σχεδόν στο πεδίο της θεολογίας... Όποιες επικρίσεις και αν ασκηθούν στην αμερικανική πολιτική του εικοστού αιώνα, η συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου απρόσβλητη. Σύμφωνα με την εθνική μας μυθολογία, αυτός ήταν ένας «καλός πόλεμος», ένας από τους λίγους για τον οποίο τα οφέλη σαφώς υπερίσχυσαν του κόστους. Εκτός από μερικά βιβλία που εκδόθηκαν λίγο μετά τον πόλεμο και ξεχάστηκαν γρήγορα, αυτή η ορθοδοξία έχει ουσιαστικά παραμείνει αδιαμφισβήτητη.»
Πόσο ακριβής είναι αυτή η ιερή απεικόνιση του ρόλου της Αμερικής στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο; Όπως θα δούμε, δεν αντέχει μετά από προσεκτική εξέταση.
Αρχικά, μια ματιά στο ξέσπασμα του πολέμου στην Ευρώπη.
Όταν οι ηγέτες της Βρετανίας και της Γαλλίας κήρυξαν τον πόλεμο κατά της Γερμανίας στις 3 Σεπτεμβρίου 1939, ανακοίνωσαν ότι το έκαναν επειδή οι γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις είχαν επιτεθεί στην Πολωνία, απειλώντας έτσι την πολωνική ανεξαρτησία. Με τον πόλεμο κατά της Γερμανίας, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι ηγέτες μετέτρεψαν μια γεωγραφικά περιορισμένη, διήμερη σύγκρουση μεταξύ Γερμανίας και Πολωνίας σε μια ηπειρωτική, πανευρωπαϊκή σύγκρουση.
Σύντομα έγινε φανερό ότι η βρετανο-γαλλική δικαιολογία για την έναρξη του πολέμου δεν ήταν ειλικρινής. Όταν οι σοβιετικές-ρωσικές δυνάμεις επιτέθηκαν στην Πολωνία από την Ανατολή δύο εβδομάδες αργότερα και στη συνέχεια κατέλαβαν ακόμη περισσότερα πολωνικά εδάφη από ό,τι η Γερμανία, οι ηγέτες της Βρετανίας και της Γαλλίας δεν κήρυξαν τον πόλεμο κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Και παρόλο που η Βρετανία και η Γαλλία πήγαν στον πόλεμο υποτίθεται για να προστατεύσουν την πολωνική ανεξαρτησία, στο τέλος των μαχών το 1945 - μετά από πεντέμισι χρόνια φρικτού αγώνα, θανάτου και βασάνων - η Πολωνία δεν ήταν ακόμα ελεύθερη, αλλά αντίθετα βρισκόταν εξ ολοκλήρου υπό την βάναυση κυριαρχία της Σοβιετικής Ρωσίας.
Ο Sir Basil Liddell Hart, ένας εξέχων Βρετανός στρατιωτικός ιστορικός του εικοστού αιώνα, το έθεσε ως εξής: 6
«Οι Δυτικοί Σύμμαχοι εισήλθαν στον πόλεμο με διπλό σκοπό. Ο άμεσος σκοπός ήταν να εκπληρώσουν την υπόσχεσή τους να διατηρήσουν την ανεξαρτησία της Πολωνίας. Ο απώτερος σκοπός ήταν να απομακρύνουν μια πιθανή απειλή για τους ίδιους και, ως εκ τούτου, να διασφαλίσουν την ασφάλειά τους. Τελικά, απέτυχαν και στους δύο σκοπούς. Όχι μόνο απέτυχαν να αποτρέψουν την ήττα της Πολωνίας εξαρχής και τη διχοτόμησή της μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας, αλλά μετά από έξι χρόνια πολέμου που κατέληξε σε φαινομενική νίκη, αναγκάστηκαν να συναινέσουν στην κυριαρχία της Ρωσίας στην Πολωνία - εγκαταλείποντας τις δεσμεύσεις τους προς τους Πολωνούς που είχαν πολεμήσει στο πλευρό τους».
Το 1940, λίγο μετά τον διορισμό του πρωθυπουργού, ο Winston Churchill εξέθεσε, σε δύο ομιλίες του, στις οποίες συχνά αναφέρονται, τους λόγους για τους οποίους συνέχισε τον πόλεμο της Βρετανίας εναντίον της Γερμανίας. Στην περίφημη ομιλία του «Αίμα, Ιδρώτας και Δάκρυα», ο Βρετανός ηγέτης του πολέμου είπε ότι αν η Γερμανία δεν ηττηθεί, δεν θα υπάρξει «καμία επιβίωση για τη βρετανική αυτοκρατορία, καμία επιβίωση για όλα όσα έχει αντιπροσωπεύσει η βρετανική αυτοκρατορία...». Λίγες εβδομάδες αργότερα, στην ομιλία του «Finest Hour», ο Churchill είπε: «Από αυτή τη μάχη εξαρτάται η επιβίωση του χριστιανικού πολιτισμού. Από αυτήν εξαρτάται η δική μας βρετανική ζωή και η μακρά συνέχεια των θεσμών μας και της Αυτοκρατορίας μας». 7
Πόσο παράξενα ακούγονται αυτά τα λόγια σήμερα. Παρόλο που η Βρετανία υποτίθεται ότι «κέρδισε» ή τουλάχιστον ήταν στην πλευρά των νικητών στον πόλεμο, η κάποτε ισχυρή βρετανική αυτοκρατορία έχει χαθεί για πάντα. Κανένας Βρετανός ηγέτης σήμερα δεν θα τολμούσε να υπερασπιστεί το συχνά βάναυσο ιστορικό του βρετανικού ιμπεριαλισμού, το οποίο περιελάμβανε μεγάλης κλίμακας δολοφονίες και βομβαρδισμούς για τη διατήρηση της εκμεταλλευτικής αποικιακής κυριαρχίας σε εκατομμύρια ανθρώπους στην Ασία και την Αφρική. Ούτε θα τολμούσε κανένας Βρετανός ηγέτης σήμερα να δικαιολογήσει τη δολοφονία ανθρώπων για να διατηρήσει τον «χριστιανικό πολιτισμό», κυρίως από φόβο μήπως προσβάλει τον μεγάλο και ταχέως αυξανόμενο μη χριστιανικό πληθυσμό της Βρετανίας.
Οι Αμερικανοί αρέσκονται να πιστεύουν ότι οι «καλοί» κερδίζουν και οι «κακοί» χάνουν, και, στις διεθνείς υποθέσεις, ότι οι «καλές» χώρες κερδίζουν πολέμους και οι «κακές» χώρες τους χάνουν. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, οι Αμερικανοί ενθαρρύνονται να πιστεύουν ότι ο ρόλος των ΗΠΑ στην ήττα της Γερμανίας και της Ιαπωνίας απέδειξε την ορθότητα του «αμερικανικού τρόπου» και την ανωτερότητα της μορφής διακυβέρνησης και της κοινωνίας αυτής της χώρας.
Αλλά αν υπάρχει κάποια εγκυρότητα σε αυτή την άποψη, θα ήταν τουλάχιστον εξίσου ακριβές να πούμε ότι το αποτέλεσμα του πολέμου έδειξε την ορθότητα του «σοβιετικού τρόπου» και την ανωτερότητα της σοβιετικής κομμουνιστικής μορφής κοινωνίας και διακυβέρνησης. Πράγματι, αυτός ήταν ένας περήφανος ισχυρισμός των ηγετών της Μόσχας για δεκαετίες. 8 Στην πραγματικότητα, η Γερμανία του Χίτλερ ηττήθηκε, πρώτα και κύρια, από τη Σοβιετική Ένωση. Περίπου το 70-80% των γερμανικών μαχητικών δυνάμεων καταστράφηκε από τον σοβιετικό στρατό. Η απόβαση της D-Day στη Γαλλία από αμερικανικές και βρετανικές δυνάμεις, η οποία συχνά απεικονίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες ως ένα κρίσιμο στρατιωτικό πλήγμα κατά της Γερμανίας του Γ΄Ράϊχ, ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1944 - δηλαδή, λιγότερο από ένα χρόνο πριν από το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη και μήνες μετά τις μεγάλες σοβιετικές στρατιωτικές νίκες του Stalingrad και του Kursk, οι οποίες ήταν καθοριστικές για την ήττα της Γερμανίας.9
Ποιοι ήταν οι στόχοι των ΗΠΑ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και πόσο επιτυχημένοι ήταν οι ΗΠΑ στην επίτευξή τους;
Το 1941, ο Πρόεδρος Franklin Roosevelt, μαζί με τον Βρετανό πρωθυπουργό Winston Churchill, εξέδωσαν μια επίσημη διακήρυξη των πολεμικών στόχων των Συμμάχων, τον πολυδιαφημισμένο «Ατλαντικό Χάρτη». Σε αυτόν, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία δήλωσαν ότι δεν επιδιώκουν «καμία εδαφική αλλαγή που δεν συμφωνεί με τις ελεύθερα εκφρασμένες επιθυμίες των ενδιαφερόμενων λαών», ότι θα «σεβαστούν το δικαίωμα όλων των λαών να επιλέγουν τη μορφή των κυβερνήσεων υπό τις οποίες θα ζουν» και ότι θα προσπαθήσουν «να δουν την αποκατάσταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και της αυτοδιοίκησης σε όσους τα έχουν στερηθεί βίαια».
Σύντομα, ωστόσο, έγινε φανερό ότι αυτή η επίσημη υπόσχεση ελευθερίας και αυτοδιοίκησης για «όλους τους λαούς» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από κούφια προπαγάνδα. 10 Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, δεδομένου ότι οι δύο σημαντικότεροι στρατιωτικοί σύμμαχοι της Αμερικής στον πόλεμο ήταν η Μεγάλη Βρετανία και η Σοβιετική Ένωση - δηλαδή, η κυριότερη ιμπεριαλιστική δύναμη στον κόσμο και η πιο σκληρή τυραννία στον κόσμο.
Με το ξέσπασμα του πολέμου το 1939, η Βρετανία κυβερνούσε τη μεγαλύτερη αποικιακή αυτοκρατορία στην ιστορία, κρατώντας περισσότερους εκατομμύρια ανθρώπους παρά τη θέλησή τους από οποιοδήποτε καθεστώς πριν ή μετά. Αυτή η απέραντη αυτοκρατορία περιλάμβανε αυτό που είναι τώρα η Ινδία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, η Μαλαισία, η Νιγηρία, η Γκάνα, η Κένυα, η Ουγκάντα, η Τανζανία και η Νότια Αφρική.
Ο άλλος μεγάλος σύμμαχος της Αμερικής σε καιρό πολέμου, η Σοβιετική Ένωση, ήταν, με κάθε αντικειμενικό μέτρο, το πιο τυραννικό ή καταπιεστικό καθεστώς της εποχής της, και ένα πολύ πιο σκληρό δεσποτισμό από τη Γερμανία του Hitler. Όπως αναγνωρίζουν οι ιστορικοί, τα θύματα του σοβιετικού δικτάτορα Stalin υπερτερούν κατά πολύ σε αριθμό από εκείνα που χάθηκαν ως αποτέλεσμα του πολιτικών του Γ΄Ράϊχ. Ο Robert Conquest, ένας εξέχων μελετητής της ρωσικής ιστορίας του εικοστού αιώνα, εκτιμά τον αριθμό εκείνων που έχασαν τη ζωή τους ως συνέπεια των πολιτικών του Stalin σε «όχι λιγότερους από 20 εκατομμύρια».11
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες βοήθησαν σημαντικά στη διατήρηση της τυραννίας του Stalin και στη βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης στην καταπίεση εκατομμυρίων επιπλέον Ευρωπαίων, ενώ παράλληλα βοήθησαν τη Βρετανία να διατηρήσει ή να αποκαταστήσει την αυτοκρατορική της κυριαρχία σε πολλά εκατομμύρια στην Ασία και την Αφρική. 12
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ παρουσίασε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ως «μια μάχη μεταξύ ενός ελεύθερου κόσμου και ενός κόσμου σκλάβων».13 Οι Αμερικανοί ενθαρρύνθηκαν να πιστεύουν ότι οι εχθροί τους ήταν όλοι μη δημοκρατικές δικτατορίες. Στην πραγματικότητα, σε κάθε πλευρά υπήρχαν καθεστώτα που ήταν καταπιεστικά ή δικτατορικά, καθώς και κυβερνήσεις που είχαν ευρεία δημόσια υποστήριξη. Πολλές από τις χώρες που συμμάχησαν με τις ΗΠΑ κυβερνούνταν από καθεστώτα που ήταν καταπιεστικά, δικτατορικά ή αλλιώς «μη δημοκρατικά». 14 Η Φινλανδία, ένας σημαντικός εταίρος της Γερμανίας του Hitler κατά τη διάρκεια του πολέμου, ήταν μια δημοκρατική, κοινοβουλευτική δημοκρατία και πιο «προοδευτική» από τις ΗΠΑ ή τη Βρετανία.
Ο Paul Fussell, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Pennsylvania, ο οποίος υπηρέτησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ως υπολοχαγός του Αμερικανικού Στρατού, έγραψε στο αναγνωρισμένο βιβλίο του Wartime ότι «ο πόλεμος των Συμμάχων έχει απολυμανθεί και ρομαντικοποιηθεί σχεδόν πέρα από κάθε αναγνώριση από τους συναισθηματικούς, τους τρελούς πατριώτες, τους αδαείς και τους αιμοδιψείς». 15
.jpg)
Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό αυτής της «εξυγιαντικής» άποψης είναι η πεποίθηση ότι ενώ το ναζιστικό γερμανικό καθεστώς ήταν υπεύθυνο για πολλά τρομερά εγκλήματα πολέμου και φρικαλεότητες, οι Σύμμαχοι, και ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες, διεξήγαγαν τον πόλεμο με ανθρώπινο τρόπο. Στην πραγματικότητα, το ιστορικό των συμμαχικών αδικημάτων είναι μακρύ και περιλαμβάνει τη μαζική δολοφονία αμάχων σε αεροπορικές επιθέσεις των ΗΠΑ σε ιαπωνικές πόλεις με εμπρηστικές και ατομικές βόμβες, τον βρετανο-αμερικανικό βομβαρδισμό γερμανικών πόλεων, μια τρομοκρατική εκστρατεία που στοίχισε τη ζωή σε περισσότερους από μισό εκατομμύριο πολίτες και την βάναυση «εθνοκάθαρση» εκατομμυρίων πολιτών στην ανατολική και κεντρική Ευρώπη. 16 ( Ὁ βομβαρδισμός τῆς Δρέσδης, 13/2 / 1945, φωτό ἀριστερά)
Μετά από «σαράντα μήνες πολεμικής θητείας και πέντε μεγάλες μάχες» στις οποίες ο Edgar L. Jones υπηρέτησε ως «οδηγός ασθενοφόρου, ναυτικός, ιστορικός του στρατού και πολεμικός ανταποκριτής», έγραψε ένα άρθρο που διέλυε ορισμένους μύθους σχετικά με τον ρόλο των Αμερικανών στον πόλεμο.
«Τι είδους πόλεμο πιστεύουν οι πολίτες ότι πολεμήσαμε, τέλος πάντων;», είπε στους αναγνώστες του μηνιαίου περιοδικού The Atlantic . «Πυροβολούσαμε κρατούμενους εν ψυχρώ, εξαφανίζαμε νοσοκομεία, σφυροκοπούσαμε σωσίβιες λέμβους, σκοτώναμε ή κακομεταχειριζόμασταν εχθρικούς πολίτες, αποτελειώναμε τους τραυματίες του εχθρού, πετούσαμε τους ετοιμοθάνατους σε μια τρύπα με τους νεκρούς και στον Ειρηνικό έβραζαν τη σάρκα από τα κρανία των εχθρών για να φτιάξουν επιτραπέζια στολίδια για τους αγαπημένους τους ή σκάλιζαν τα οστά τους σε χαρτοκόπτες ». 17
Λίγο μετά το τέλος του πολέμου, οι νικήτριες δυνάμεις δίκασαν τους ηγέτες της Γερμανίας κατά τη διάρκεια του πολέμου για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Πράττοντας αυτό, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους απαίτησαν από τους Γερμανούς ηγέτες να τηρήσουν ένα πρότυπο το οποίο οι ίδιοι δεν σεβάστηκαν ποτέ.
Ο δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, Robert Jackson, δεν ήταν ο μόνος υψηλόβαθμος Αμερικανός αξιωματούχος που αναγνώρισε, τουλάχιστον κατ' ιδίαν, ότι ο ισχυρισμός περί μοναδικής Συμμαχικής δικαιοσύνης ήταν λίγο περισσότερο από μια αλαζονική πρόφαση. Σε μια επιστολή προς τον Πρόεδρο, γραμμένη ενώ υπηρετούσε ως επικεφαλής εισαγγελέας των ΗΠΑ στη μεγάλη δίκη της Νυρεμβέργης του 1945-1946, ο Jackson αναγνώρισε ότι οι Σύμμαχοι «έχουν κάνει ή κάνουν μερικά από τα ίδια πράγματα για τα οποία διώκουμε τους Γερμανούς. Οι Γάλλοι παραβιάζουν σε τέτοιο βαθμό τη Σύμβαση της Γενεύης στη μεταχείριση των [Γερμανών] αιχμαλώτων πολέμου που η διοίκησή μας δέχεται πίσω αιχμαλώτους που τους στάλθηκαν [για καταναγκαστική εργασία στη Γαλλία]. Διώκουμε τη λεηλασία και οι Σύμμαχοί μας την εφαρμόζουν. Λέμε ότι ο επιθετικός πόλεμος είναι έγκλημα και ένας από τους συμμάχους μας διεκδικεί κυριαρχία επί των κρατών της Βαλτικής χωρίς κανέναν τίτλο εκτός από την κατάκτηση».18
Στο τέλος της δίκης της Νυρεμβέργης του 1945-1946, το έγκυρο βρετανικό εβδομαδιαίο περιοδικό The Economist ανέφερε τα σοβιετικά εγκλήματα και στη συνέχεια πρόσθεσε: «Ούτε ο δυτικός κόσμος πρέπει να παρηγορηθεί που μόνο οι Ρώσοι καταδικάζονται ενώπιον της δικαιοσύνης των Συμμάχων». Το κύριο άρθρο του The Economist συνέχισε: 19
«... Μεταξύ των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας συγκαταλέγεται το αδίκημα του αδιάκριτου βομβαρδισμού άμαχου πληθυσμού. Μπορούν οι Αμερικανοί που έριξαν την ατομική βόμβα και οι Βρετανοί που κατέστρεψαν τις πόλεις της δυτικής Γερμανίας να δηλώσουν «αθώοι» για αυτή την κατηγορία; Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας περιλαμβάνουν επίσης την μαζική απέλαση πληθυσμών. Μπορούν οι Αγγλοσάξονες ηγέτες που στο Potsdam ανέχτηκαν την απέλαση εκατομμυρίων Γερμανών από τα σπίτια τους να θεωρήσουν τους εαυτούς τους εντελώς αθώους; ... Οι χώρες που απέδιδαν δικαιοσύνη στη Νυρεμβέργη διακήρυξαν ξεκάθαρα την εξαίρεσή τους από το δίκαιο που οι ίδιες εφάρμοζαν»
Για να εδραιώσουν τον συμμαχικό συνασπισμό κατά τη διάρκεια του πολέμου - ο οποίος ήταν επίσημα γνωστός ως «Ηνωμένα Έθνη» - ο Πρόεδρος Roosevelt, ο Βρετανός πρωθυπουργός Churchill και ο Σοβιετικός ηγέτης Stalin συναντήθηκαν δύο φορές: τον Νοέμβριο του 1943 στην Τεχεράνη, στο κατεχόμενο Ιράν, και τον Φεβρουάριο του 1945 στη Γιάλτα, στη σοβιετική Κριμαία. Οι τρεις ηγέτες των Συμμάχων πέτυχαν αυτό που κατηγόρησαν τους ηγέτες του Άξονα της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ιαπωνίας ότι συνωμότησαν για να επιτύχουν: την παγκόσμια κυριαρχία. Παραβιάζοντας κατάφωρα τις δικές τους επίσημα διακηρυγμένες αρχές, οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και οι Σοβιετικοί πολιτικοί αντιμετώπισαν δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους αδιαφορώντας για
Ο Πρόεδρος Roosevelt είπε με ειλικρίνεια στον Σοβιετικό υπουργό Εξωτερικών κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης στην Washington το 1942 ότι μετά το τέλος του πολέμου οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η ΕΣΣΔ έπρεπε να ενεργήσουν ως οι «αστυνομικοί» του κόσμου για να διασφαλίσουν την ειρήνη για τουλάχιστον 25 χρόνια. Ήταν «τελική και μελετημένη κρίση» του, εξήγησε ο Πρόεδρος, ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Αγγλία και η Ρωσία, και ίσως η Κίνα, έπρεπε να αστυνομεύουν τον κόσμο και να επιβάλλουν τον αφοπλισμό [όλων των άλλων] μέσω επιθεώρησης». Δεν μπορούσε να δει καμία εναλλακτική λύση πέρα από κάποια μορφή αστυνομικής δύναμης και, κατά συνέπεια, τον υποχρεωτικό αφοπλισμό, ακολουθούμενο από επιθεώρηση ώστε να διασφαλιστεί ότι τα έθνη θα παρέμεναν αφοπλισμένα. 21
Για να εξασφαλίσουν την παγκόσμια κυριαρχία των νικηφόρων δυνάμεων μετά τον πόλεμο, οι «Τρεις Μεγάλοι» ηγέτες των Συμμάχων ίδρυσαν τον οργανισμό Ηνωμένων Εθνών για να χρησιμεύσει ως μόνιμη παγκόσμια αστυνομική δύναμη. Αλλά μόλις η Γερμανία και η Ιαπωνία ηττήθηκαν, οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση ήρθαν αντιμέτωπες, γεγονός που κατέστησε αδύνατο για τον ΟΗΕ να λειτουργήσει όπως είχε σχεδιάσει ο Πρόεδρος Roosevelt. Ενώ οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση προσπάθησαν για δεκαετίες να εξασφαλίσουν ηγεμονία στη δική τους σφαίρα επιρροής, οι δύο «υπερδυνάμεις» ήταν επίσης αντίπαλες σε έναν αγώνα δεκαετιών για παγκόσμια κυριαρχία.
Συνεχίζεται...
Ἀπό : ihr.org
Παραπομπές
- Studs Terkel, “The Good War” (New York: Pantheon, 1984), p. vi.
- Paul Fussell, Wartime (Oxford Univ. Press, 1989), pp. 164-165. Also quoted there by Fussell is Eric Severeid, an influential American journalist and commentator, who wrote that the war “absolutely” was a “contest between good and evil.”
- Eisenhower declaration of June 6, 1944, issued in connection with the D-Day invasion.
- President Clinton’s second inaugural address, Jan. 20, 1997. See: M. Weber, “The Danger of Historical Lies: President Clinton’s Distortion of History,” The Journal of Historical Review, May-June 1997. ( https://ihr.org/jhr/v16/v16n3p-2_Weber.html )
- Bruce M. Russett, No Clear and Present Danger (New York: 1972), pp. 12, 17.
- Basil H. Liddell Hart, History of the Second World War (New York: G. P. Putnam’s Sons, 1971), p. 3.
- Churchill speeches of May 13, 1940, and June 18, 1940.
- An official Soviet history work, published in the 1970s, put it this way: “The war demonstrated the superiority of the Soviet socialist social and state system … The war further demonstrated the social and political unity of the Soviet people … Once again it underscored the significance of the guiding and organizing role of the Communist Party in socialist society. The Communist Party consolidated millions of people in their fight against the fascist aggressors … The selfless dedication demonstrated by the Communist Party during the war years further solidified the trust, respect and love it enjoys among the Soviet people.” (K. Gusev, V. Naumov, The USSR: A Short History [Moscow: Progress, 1976], p. 239.); Stalin himself emphasized that the victory of the USSR in the Second World War showed the superiority of the Soviet system over that of the US, Britain and other countries. In his “election” speech of Feb. 9, 1946, the Soviet premier said: “… The Soviet social order has shown itself more stable and capable of enduring than a non-Soviet social order … the Soviet social order is a better form of organization, a society superior to any non-Soviet social order.” Moreover, he went on, the outcome of the war proved “that the Soviet state system is a system of state organization in which the national question and the problem of collaboration among nations has been settled better than any other multinational state.” ( https://stars.library.ucf.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1311&context=prism )
- Norman Davies, No Simple Victory (New York: 2007), pp. 24, 25, 276, 484-485; John Erickson, The Road to Berlin (Yale Univ. Press, 1999), p. ix (preface); Soviet losses in the three-week Berlin offensive of April 16 to May 8, 1945, it’s been estimated, were greater than the total of American dead in the Second World War, and greater than the losses of the Western allies in the whole of 1945. H. P. Willmott, The Great Crusade: A New Complete History of the Second World War (New York: The Free Press, 1990), p. 452; In the view of historian John Lukacs: “Their [the Soviet Russians’] resistance and victory over the Germans was their greatest – no, their only great – achievement during the seventy-four years of Soviet Communism.” J. Lukacs, The End of the Twentieth Century and the End of the Modern Age (New York: 1993), p. 55.
- British historian J. F. C. Fuller called the Atlantic Charter “first class propaganda, and probably the biggest hoax in history.” J. F. C. Fuller, A Military History of the Western World, Vol. 3 (New York: DaCapo, 1987), p. 453.
- R. Conquest, The Great Terror: A Reassessment (Oxford Univ. Press, 1990), p. 48. See also: N. Davies, No Simple Victory (2007), pp. 64-67
- Nine years after the end of the war, former US President Herbert Hoover recalled his earlier criticism of Franklin Roosevelt’s policy of aiding the Soviet Union: “In June 1941, when Britain was safe from German invasion due to Hitler’s diversion to attack Stalin, I urged that the gargantuan jest of all history would be our giving aid to the Soviet government. I urged that we should allow those two dictators to exhaust each other. I stated that the result of our assistance would be to spread Communism … The consequences have proved that I was right.” Address in West Branch, Iowa, August 10, 1954. Herbert Hoover, Addresses Upon the American Road (Stanford Univ. Press, 1955), p. 79; See also: Sean McMeekin, Stalin’s War: A New History of World War II. (New York: Basic Books, 2021)
- In “Prelude to War,” the first in the “Why We Fight” series of US government wartime propaganda films, viewers are told that World War II is a “fight between a free world and a slave world.” A quote from a speech of May 8, 1942, by Vice President Henry Wallace appears across the screen, with a world map as a backdrop: “This is a fight between a free world and a slave world.” ( https://www.youtube.com/watch?v=t2ii2TCFVvA ) The “Why We Fight” film series was produced 1942-1945 by the US War Department (which later became the Department of Defense), for viewing by all US military personnel and the general public.
- In addition to the Soviet Union and the puppet states under British colonial rule, “undemocratic” countries in the Allied alliance included China, Brazil, Cuba, and Egypt. P.
- Fussell, Wartime (New York: 1989), p. ix (preface)
- See, for example: Max Hastings, Bomber Command (New York: 1979); Giles MacDonogh, After the Reich (2007); N. Davies, No Simple Victory (2007), pp. 67-72; Alfred M. de Zayas, The German Expellees: Victims in War and Peace (New York: 1993); Frederick J. P. Veale, Advance to Barbarism (IHR, 1993); Jörg Friedrich, The Fire: The Bombing of Germany, 1940-1945 (Columbia University Press, 2006); Ralph F. Keeling, Gruesome Harvest (Chicago: 1947)
- Edgar L. Jones, “One War is Enough,” The Atlantic, Feb. 1946. ( http://tmh.floonet.net/articles/nonatlserv.shtml ). Also quoted in P. Fussell, Thank God for the Atom Bomb and Other Essays (New York: 1988), pp. 50-51.
- Jackson letter to Truman, Oct. 12, 1945. Quoted in: Robert E. Conot, Justice at Nuremberg (New York: 1983), p. 68. See also: James McMillan, Five Men at Nuremberg (London: 1985), pp. 67, 173-174, 244-245, 380, 414-415.
- “The Nuremberg Judgment,” editorial, The Economist (London), Oct. 5, 1946. Quoted in: M. Weber, “The Nuremberg Trials and the Holocaust,” The Journal of Historical Review, Summer 1992, p. 176. (https://ihr.org/jhr/v12/v12p167_Webera.html)
- Winston Churchill, The Second World War, Vol. 6. Triumph and Tragedy (London: 1954), p. 198.
- Memorandum of Roosevelt-Molotov meeting, May 29, 1942. ( https://history.state.gov/historicaldocuments/frus1942v03/d470 ) Published in: Foreign Relations of the United States, 1942, Europe, vol. III (Washington, DC: USGPO, 1961), pp. 572-573; French leader Charles de Gaulle met with President Roosevelt in Washington in July 1944. He later recalled: “Behind his patrician mask of courtesy, Roosevelt regarded me without benevolence. [He] meant the peace to be an American peace, convinced that he must be the one to dictate its structure, that the states that had been overrun should be subject to his judgment, and that France in particular should recognize him as its savior and its arbiter.” R. Dallek, The Lost Peace (2010), pp. 41-42. De Gaulle’s war memoirs are cited as the source.
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου