Τό Solaris καί ἡ Βασιλεία τῶν Κυβερνητικῶν Τυράννων

...η Κυβερνητική είναι ουσιαστικά μια μακρά και περίπλοκη διαδικασία μέσω της οποίας τουλάχιστον ένα μέρος των πνευματικών μας ηγεμόνων ανακάλυψε ξανά τον «ανιμισμό» ή τη «δαιμονολογία» από εντελώς αθεϊστικούς προκατόχους.

...Οι ιερείς της μηχανής εφαρμόζουν εκτεταμένες μεθόδους βελτίωσης για να γίνουν περισσότερο σαν μηχανές, και η διαδικασία του να γίνονται λιγότερο άνθρωποι και περισσότερο σαν μηχανές είναι από μόνη της μια διαδικασία λατρείας για αυτούς. 

...η Κυβερνητική δεν είναι ουσιαστικά τίποτα περισσότερο από το έργο δημιουργίας μιας μορφής  «Ψηφιακού Gulag» για όλη την συνειδητή ζωή...

 Rolo Slavskiy

 Έχουμε μιλήσει στο παρελθόν για το πώς το Stalker του Tarkovsky ήταν μια ταινία που προέβλεψε το σχέδιο της KGB-Chabad για την έκρηξη του Chernobyl .

Το άλλο μεγάλο αριστούργημά του ήταν το Solaris , το οποίο είναι πολύ πιο δύσκολο να κατανοηθεί. Από μόνη της, η ταινία είναι μια επιτηδευμένη ανοησία arthouse, όπως όλες οι άλλες ταινίες του Tarkovsky. Αλλά, όταν κατανοήσεις τον κρυφό υπαινιγμό, ή μάλλον, την εσωτερική αναμέτρηση μεταξύ των ελίτ που εξερευνά η ταινία, η ανοησία αρχίζει να βγάζει απόλυτο νόημα και αναδύεται μια κρυφή πλοκή. Ξαφνικά, καταλαβαίνεις επίσης γιατί ο Tarkovsky πέρασε τόσο δύσκολα λόγω της λογοκρισίας και των πολιτικών διώξεων.

Υποθέτω ότι μερικοί από εσάς παρακολουθήσατε το Solaris και υποδεχτήκατε τους τίτλους τέλους με ένα μπερδεμένο αδιάφορο σήκωμα των ώμων. Αυτό συνέβη όταν το είδα για πρώτη φορά, αλλά, στα χρόνια που ακολούθησαν, συνειδητοποίησα τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε η Κυβερνητική στην εσωτερική διαμάχη της άρχουσας ελίτ της Βρετανίας και της ΕΣΣΔ.

Τι είναι όμως η Κυβερνητική; Ακούγεται σαν ένας ξεπερασμένος όρος που χρησιμοποιείται από έναν Boomer που προσπαθεί να εξηγήσει το διαδίκτυο ή τα μιμίδια και τους υπολογιστές γενικότερα.

Αλλά αυτό δεν είναι η Κυβερνητική ή «ο Κυβερνοχώρος».

Όπως όλα τα αξιοσημείωτα πράγματα, η ρίζα της λέξης Cyber ​​είναι ελληνική και αναφέρεται στον Κυβερνήτη , τον πηδαλιούχο στον ποταμό της Στυγός στον κάτω κόσμο. Αυτή είναι μια σημαντική υπόδειξη που πρέπει να έχετε κατά νου καθώς η έρευνά μας συνεχίζεται, γι' αυτό σημειώστε την τώρα.

Τι σχέση έχει αυτό με τους υπολογιστές τότε;

Λοιπόν, βασικά, η κυρίαρχη ιστορία είναι ότι οι Βρετανοί επινόησαν μια θεωρία γύρω από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, βασισμένη στην αντιαεροπορική στόχευση, ότι το ανθρώπινο μυαλό και όλες οι ζωτικές διαδικασίες γενικότερα διέπονται από «βρόχους ανατροφοδότησης». Βασικά, κάτι συμβαίνει, αντιδράς, προσαρμόζεσαι... κάτι συμβαίνει, αντιδράς, προσαρμόζεσαι... κάτι συμβαίνει... Δεν είναι και τόσο διορατικό ή πρωτοποριακό.

Διάολε, ακούγεται πολύ κοινότοπο για να το αναφέρουμε καν, πόσο μάλλον να το βγάλουμε από μέσα μας μια ολόκληρη θεωρία.

Αλλά, αυτό που κάνει την Κυβερνητική αξιοσημείωτη δεν είναι η υποτιθέμενη ανακάλυψη βρόχων ανατροφοδότησης, οι οποίοι ήταν ήδη γνωστοί, αλλά η εσφαλμένη εφαρμογή της σε, λοιπόν, στα πάντα - κυριολεκτικά σε κάθε τομέα σπουδών.

Η Κυβερνητική πιστεύει ότι κυριολεκτικά τα πάντα μπορούν να εξηγηθούν από βρόχους ανατροφοδότησης, τη διαδικασία Δράση ==> Αντίδραση ==> Σύνθεση ==> Δράση …

Ότι η ίδια η ζωή είναι απλώς αυτός ο ατελείωτος βρόχος ανατροφοδότησης.

Βαρετά, αστεία πράγματα μέχρι στιγμής, το ξέρω.

Η θεωρία μου για το γιατί κάνουν το υλικό τους προς το κοινό τόσο στεγνό και βαρετό είναι για να αποτρέψουν οποιοδήποτε δημόσιο ενδιαφέρον για τα θέματα που συζητούν. Ας ματαιώσουμε, λοιπόν, τα σχέδιά τους δίνοντας λίγο περισσότερο χρώμα στη συζήτηση.

Solaris και η Δύναμη του Ανθρώπινου Νου

Τώρα, το βιβλίο/ταινία Solaris αφορά μια αποστολή στο αχανές διάστημα σε κάποιον πλανήτη που είναι καλυμμένος με μια αισθανόμενη, ζωντανή, κινούμενη θάλασσα πλάσματος που ονομάζεται Solaris. Δεν έχω τον χρόνο ή την υπομονή να επισημάνω τη μεγάλη αποκάλυψη για την οποία ο συγγραφέας/σκηνοθέτης ήταν τόσο σιωπηλός, οπότε θα μπω κατευθείαν στο θέμα - ο πλανήτης Solaris είναι μια αναλογία για το ανθρώπινο μυαλό. Τουλάχιστον, αυτός είναι ο ρόλος που παίζει στο 80% της ιστορίας. Αργότερα, γίνεται ακόμα πιο περίεργο.

Οι ανιχνευτές που αποστέλλονται στο Solaris και τα πειράματα που γίνονται σε αυτό από τους επιστήμονες στον διαστημικό σταθμό είναι απλώς οι πραγματικές προσπάθειες των επιστημόνων του 20ού αιώνα να ερευνήσουν το ανθρώπινο μυαλό. Μετά από αιώνες εργασίας μελετώντας το «Solaris/μυαλό», όλες αυτές οι προσπάθειες έχουν σε μεγάλο βαθμό αποτύχει πριν από την έναρξη της ταινίας/μυθιστορήματος και ο επιστήμονας πρωταγωνιστής Kelvin αποστέλλεται για να κάνει κάποιο έλεγχο ζημιών και ένα είδος νεκροψίας του έργου.

Το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η ταινία γράφτηκε από έναν Σοβιετικό-Πολωνό συγγραφέα, ονόματι Stanislaw Lem, ο οποίος ήταν βαθιά εμπλεκόμενος στην Κυβερνητική. Ναι, ήταν Εβραίος και ήταν φίλος με τους κορυφαίους Εβραίους θεωρητικούς της κυβερνητικής στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Και πάλι : μόλις μάθετε για την εσωτερική συζήτηση που διεξάγεται μεταξύ της άρχουσας ελίτ σχετικά με την Κυβερνητική, καταλαβαίνετε για τι ακριβώς συμμετείχαν στη αντιπαράθεση τόσο ο συγγραφέας του βιβλίου Solaris όσο και ο σκηνοθέτης Tarkovsky.

Σίγουρα δεν είμαι ο πρώτος που παρατηρεί ότι το Solaris είναι σαφώς μια κριτική και μια έκθεση για την κατάσταση του έργου Κυβερνητικής, συσκευασμένα σε ένα. Υπάρχουν ερευνητικές εργασίες σχετικά με το κρυφό πραγματικό θέμα που συζητούνται στο βιβλίο. Εδώ :

Όπως όλες οι κακές βρετανικές ιδέες, η Κυβερνητική τελικά έφτασε στα υψηλότερα επίπεδα εξουσίας στη Ρωσία, όπου μια μερίδα των ελίτ την υιοθέτησε, μετά την άρση της απαγόρευσης της Κυβερνητικής από την εποχή του Στάλιν (η οποία χλευαζόταν ως καπιταλιστική, αστική, ανατρεπτική).

Ο Lem, παρά το γεγονός ότι είναι Πολωνός, είναι πολύ προσηλωμένος στα βρετανικά γραπτά, και το Solaris , πάλι, είναι μια ιστορία για τις αποτυχημένες προσπάθειες της επιστήμης να κατανοήσει το ανθρώπινο νου χρησιμοποιώντας τις αρχές της Κυβερνητικής.

Ακατανόητο. Στο μυθιστόρημα, ο Solaris είναι ένας μακρινός πλανήτης που επισκέπτονται επιστήμονες προσπαθούν να κατανοήσουν για περισσότερο από έναν αιώνα, και ένα εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της ιστορίας του Lem είναι ότι αυτό το έργο απέτυχε. Ο πλανήτης Solaris, και ιδιαίτερα ο αινιγματικός του ωκεανός, είναι εξίσου μυστήριο στο τέλος αυτών των προσπαθειών όπως και στην αρχή: «Ολόκληρη η ανθρώπινη φυλή προσπάθησε μάταια να δημιουργήσει ακόμη και τον πιο αδύναμο δεσμό μαζί του» (213). Υπάρχει μια σαφής σύνδεση εδώ με τη βρετανική κυβερνητική. Η Stafford Beer όρισε την κυβερνητική ως την επιστήμη των εξαιρετικά πολύπλοκων συστημάτων, που σημαίνει συστήματα που είναι ανθεκτικά στις συμβατικές επιστημονικές προσεγγίσεις στην ανεξιχνίαστη πολυπλοκότητά τους. Το Solaris δραματοποιεί την έννοια ενός εξαιρετικά πολύπλοκου συστήματος φτάνοντάς το στα άκρα.

Γαία. Ο Solaris περιφέρεται γύρω από δύο ήλιους, επομένως σύμφωνα με επιστημονικούς υπολογισμούς η τροχιά του θα πρέπει να είναι ασταθής και αναπόφευκτα να καταρρέει. Από την άλλη πλευρά, οι παρατηρήσεις της τροχιάς του δείχνουν έναν αξιοσημείωτο βαθμό σταθερότητας. Αυτό σημαίνει, σύμφωνα με τον Lem, ότι ο πλανήτης αυτορυθμίζεται, ανακατανέμοντας συνεχώς τη μάζα του ωκεανού του για να ακυρώσει τις βαρυτικές διακυμάνσεις (16-18). Η αυτορρύθμιση —για παράδειγμα από ρυθμιστές μηχανισμούς, όπως ρυθμιστές ατμομηχανών και οικιακούς θερμοστάτες— ήταν το βασικό θέμα της κυβερνητικής από την έναρξή της. Μπορούμε να σημειώσουμε ότι η υπόθεση της Γαίας του James Lovelock υποστηρίζει ότι η ίδια η Γη είναι ένα αυτορυθμιζόμενο κυβερνητικό σύστημα, αν και η αυτορρύθμιση της Γης αφορά μεταβλητές όπως η θερμοκρασία και όχι η βαρύτητα. Αξίζει, λοιπόν, να σημειωθεί ότι το Solaris εκδόθηκε το 1961, ενώ η Gaia έπρεπε να περιμένει μέχρι τη δεκαετία του 1970, οπότε ο Lem έχει την αξίωση να είναι ο πρώτος που εφάρμοσε την κυβερνητική σκέψη σε πλανητική κλίμακα.

Στο βιβλίο, μας παρέχει μερικές ενδιαφέρουσες θεωρίες σχετικά με το τι είναι το Solaris/ανθρώπινο μυαλό και πώς λειτουργεί.

Ο Lem διερευνά την πιθανότητα η συνείδηση ​​που παράγεται από το μυαλό, όπως ένα πεδίο επίγνωσης, να είναι η ίδια ζωντανή. Αξίζει επίσης να σημειωθεί το γεγονός ότι μετέτρεψε τον ωκεανό που παράγεται από τον Solaris σε μια υπερμορφή ζωής με βάση το πλάσμα, δεδομένου ότι οι εναλλακτικοί επιστήμονες πιστεύουν ότι το πλάσμα είναι ικανό να αποκτήσει αίσθηση.

Το αντικείμενο της διαφωνίας τους ήταν ο ωκεανός. Με βάση τις αναλύσεις τους, είχε χαρακτηριστεί ως οργανικός σχηματισμός (εκείνη την εποχή, κανείς δεν τολμούσε να πει ότι ήταν ζωντανός). Ωστόσο, ενώ οι βιολόγοι τον έβλεπαν ως ένα πρωτόγονο ον —κάτι σαν ένα τεράστιο συγκύτιο, δηλαδή ένα ενιαίο, υπερμεγέθες, ρευστό κύτταρο (αν και το αποκαλούσαν «προβιολογική μορφή») που εκτεινόταν σε ολόκληρη την υδρόγειο μέσα σε ένα ζελατινώδες περίβλημα, του οποίου το βάθος έφτανε σε ορισμένα σημεία αρκετά μίλια

Η πιο εμπεριστατωμένη εξήγηση που δίνεται είναι ότι ο ωκεανός του πλάσματος έχει παρακάμψει την εξέλιξη και αντ' αυτού έχει αναπτύξει ημι-αισθητηριακή ικανότητα μέσω ατελείωτων «βρόχων ανατροφοδότησης» που εκφράζονται μέσω της κυματικής διακύμανσης των κυμάτων του και των παράξενων αστικών τοπίων και σχηματισμών που ο πλανήτης αναδύει από τα κύματα, μόνο και μόνο για να τα βυθίσει ξανά.

«ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ CIVITA- VITTY ΟΙ «ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ» ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΡΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ, ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΑΚΥΜΑΝΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΥΓΡΗΣ ΜΑΖΑΣ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΗΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ ΠΕΔΙΟΥ. ΠΕΔΙΟ ΣΕ ΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΚΛΙΜΑΚΑ."

Ο ωκεανός είναι ουσιαστικά ένας ψυχικός υπερ- οργανισμός.

Αν στον πλανήτη μας η ζωή αναπτύχθηκε σε ατομικό επίπεδο, με διαφοροποίηση, τότε εδώ αναπτύχθηκε χωρίς διαφοροποίηση, παρακάμπτοντας έτσι εντελώς τη δαρβινική διαδικασία «ανταγωνισμού». Αλλά οι ικανότητες του Solaris/ανθρώπινου νου επεκτάθηκαν στο υπερφυσικό, με την ικανότητα να χειραγωγεί και να αλληλεπιδρά με τον χωροχρόνο.

Η έρευνα αποκάλυψε ότι ο Ωκεανός δεν λειτουργούσε καθόλου όπως οι δικές μας συσκευές βαρύτητας (κάτι που, φυσικά, θα ήταν αδύνατο), αλλά ότι ήταν ικανός να διαμορφώνει άμεσα τις παραμέτρους του χωροχρόνου, γεγονός που οδηγούσε, μεταξύ άλλων, σε διακυμάνσεις στη μέτρηση του χρόνου στον ίδιο ακριβώς μεσημβρινό του Solaris

Αυτό εμβαθύνει στο έργο του Itzak Bentov σχετικά με το ανθρώπινο μυαλό, υποστηρίζοντας ότι οι υπερφυσικές δυνάμεις της προφητείας ήταν εφικτές μέσω τεχνικών χειραγώγησης εγκεφαλικών κυμάτων. Η θεωρία ήταν ότι, ο εγκέφαλος ήταν ένα όργανο ικανό να διαπερνά τον ίδιο τον χωροχρόνο.

Ως κάποιος που μελέτησε και «άσκησε» αυτή τη συγκεκριμένη σχολή του «αποκρυφισμού», είμαι πολύ εξοικειωμένος με τις θεωρίες του Bentov, καθώς και με το πραγματικό πηγαίο υλικό από το οποίο άντλησε τις σημειώσεις του, καθώς και με τα επακόλουθα προγράμματα του Ινστιτούτου Monroe (τα Gateway Tapes) που αναπτύχθηκαν για να αξιοποιήσουν αυτή τη θεωρία και να την καταστήσουν εφαρμόσιμη.

Τα αποτελέσματα είναι... ανάμεικτα, για να μην πω περισσότερα, και έχω τις κριτικές μου για τη μεθοδολογία και τις υποθέσεις που κρατάω για τον εαυτό μου, κυρίως επειδή ο κόσμος πιστεύει ότι αυτά είναι ήδη ανοησίες. Αλλά, ο Bentov, και πολλοί από τους άλλους Κυβερνητιστές, είναι είτε Άγγλοι είτε Εβραίοι, και έτσι έχουν πίσω τους αυτές τις αποσκευές αιώνων υλιστικού αθεϊσμού. Όταν προσπαθούν να εξηγήσουν αυτά τα απόκρυφα πνευματικά φαινόμενα, εμποδίζονται από τους όρους και τις έννοιες στις οποίες πρέπει να βασιστούν. Αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν την υλιστική γλώσσα του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού, του Αγγλο-Εμπειρισμού για να διατυπώσουν τα επιχειρήματά τους και να υποστηρίξουν τα επιχειρήματά τους.

Αυτή η γλώσσα τους περιορίζει με τρόπο που κάποιος που απλώς μιλάει και «σκέφτεται», ας πούμε, στα Σανσκριτικά και τον Βεδισμό δεν θα ήταν περιορισμένος. Η μόνη χρήση αυτού του είδους γλώσσας και επιστήμης έγκειται στην καθιερωμένη οικειότητά της μεταξύ άλλων, οι οποίοι θα μπορούσαν να οδηγηθούν σε μια νέα μορφή σκέψης εάν χρησιμοποιηθεί αυτή η γλώσσα, τουλάχιστον αρχικά.

Με άλλα λόγια, η Κυβερνητική είναι ουσιαστικά μια μακρά και περίπλοκη διαδικασία μέσω της οποίας τουλάχιστον ένα μέρος των πνευματικών μας ηγεμόνων ανακάλυψε ξανά τον «ανιμισμό» ή τη «δαιμονολογία» από εντελώς αθεϊστικούς προκατόχους. Αλλά το παρατραβήξαμε και ζητώ συγγνώμη. Αυτό ακούγεται σαν ασυναρτησίες μέχρι να εξετάσετε ολόκληρη τη διαδικασία σκέψης και ανακάλυψης που έκαναν αυτοί οι άνθρωποι.

Ο Δαίμονας στη Μηχανή και το Βασίλειο της Κυβερνο-Omnissiah

Οι απόκρυφες κυβερνητικές αρχές αποτελούν τη βάση του μεγαλύτερου μέρους της επιστήμης των υπολογιστών μας, η οποία βασίζεται στην ορολογία και τις θεωρητικές έννοιες της Κυβερνητικής.

Τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα βρίσκονται στις περίεργες πρακτικές ονοματοδοσίας των επιστημόνων υπολογιστών. Πάρτε, λοιπόν, για παράδειγμα τους  Daemons (Δαίμονες) . Ένας «δαίμονας» είναι ένα υποσύστημα ή αυτόνομη διαδικασία που βασίζεται στην ανατροφοδότηση σε ένα σύστημα υπολογιστή.

Οι Zoomers, οι Boomers και οι γυναίκες δεν το γνωρίζουν αυτό, αλλά παλιά έπρεπε να στήσεις και να εκτελέσεις έναν ξεχωριστό δαίμονα για να παίξεις ένα παιχνίδι που είχες κατεβάσει από το Limewire ή το Pirate Bay. Αυτή ήταν η εισαγωγή που είχαν οι περισσότεροι από εμάς στον όρο, και ακόμα και τότε, μέχρι και τότε, στο λύκειο, θυμάμαι να σκέφτομαι «τι περίεργο όνομα», όταν εμφανιζόταν το εικονίδιο του δαίμονα.

Απεικονίζεται: το vajra της δαιμονικής νοημοσύνης.

Γιατί, λοιπόν, τους ονόμασαν Daemons δηλαδή Δαίμονες;

Το να τους ονομάσουν έτσι υπονοεί ότι οι επιστήμονες/μάγοι υπολογιστών είχαν μια λειτουργική θεωρία για το τι ήταν στην πραγματικότητα τα παγανιστικά πνεύματα και πώς λειτουργούσαν. Αυτό σημαίνει ότι ενδιαφέρονταν για τέτοια θέματα, διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να κατασκευάσουν αυτήν την αναλογία ονομασίας, σωστά; Ακόμα και η αναφορά στην ονομασία «κυβερνοχώρος» στο αρχαίο βασίλειο των σκιών και των πνευμάτων αρχίζει να αποκτά περισσότερο νόημα τώρα, έτσι δεν είναι;

Να μια ερώτηση για εσάς: τι/πού πιστεύετε ότι βρίσκεται στην πραγματικότητα ο «Κυβερνοχώρος» ή το «Βασίλειο του Κυβερνοχώρου»;

Σκεφτείτε το απλώς ως εξής — περιγράφουμε ένα βασίλειο άυλων κομματιών πληροφοριών και νοημοσύνης που αιωρούνται τριγύρω. Ένα άυλο βασίλειο στο οποίο εισερχόμαστε για να συμβουλευτούμε «μαντεία» και να μιλήσουμε με «τεχνητή νοημοσύνη» και για να έχουμε πρόσβαση στο παρελθόν μέσω εφήμερων αρχείων και για να επικοινωνήσουμε με άλλους σε τεράστιες αποστάσεις...

Η σύνδεση που σχεδιάζεται εδώ θα έπρεπε να βγάζει νόημα τώρα, έτσι δεν είναι;

Όπως, ο Νευρομάντης, το μεγάλο καλλιτεχνικό επίτευγμα του «Κυβερνοχώρου» είναι ένας όρος-πορτραίτο που αναφέρεται στους «νεκρομάντες», εκείνους που μιλούσαν στα πνεύματα των νεκρών, όπως ακριβώς ο Case μιλάει στα πνεύματα των νεκρών «καουμπόηδων» που είναι κολλημένοι σε δισκέτες και στον Κυβερνοχώρο.

Το θέμα είναι το εξής: η κυβερνητική είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον αποκρυφισμό, τον μυστικισμό... και με τη συζήτηση για την επίκληση πνευμάτων, αν πραγματικά ξέρετε πού να κοιτάξετε.

Δεν θα καταλάβαινες ποτέ τίποτα από αυτά από την καταχώρηση της Wikipedia στο θέμα, αλλά, αν έπρεπε να συνοψίσω την κατάσταση, η Κυβερνητική είναι ουσιαστικά μια ομάδα άθεων σπασίκλων με υλιστικές υποθέσεις για τον κόσμο που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που συνήθως αποδίδονται στους τομείς της μεταφυσικής και του μυστικισμού.

Πολλές από τις ιδέες της Κυβερνητικής έχουν επίσης βρει τον δρόμο τους στην επιστημονική φαντασία γενικότερα, όχι μόνο στο Solaris.

Το Mechanicum ή Adeptus Mechanicus του Warhammer 40K , ενός franchise εμποτισμένου στην αναβίωση του βρετανικού αποκρυφισμού που συνδέεται με την εποχή του Alesteir Crowley και μετά, αποτελεί άμεση ενσάρκωση των αρχών της Κυβερνητικής. Η αίρεση της επιστημονικής φαντασίας πιστεύει ότι η μηχανή είναι θεϊκή και ότι υπάρχουν πνεύματα στις μηχανές που χρησιμοποιούν, και ότι υπάρχει ένας θεός των μηχανών, που ονομάζεται Omnissiah. Δόξα τω Θεώ!

Οι ιερείς της μηχανής εφαρμόζουν εκτεταμένες μεθόδους βελτίωσης για να γίνουν περισσότερο σαν μηχανές, και η διαδικασία του να γίνονται λιγότερο άνθρωποι και περισσότερο σαν μηχανές είναι από μόνη της μια διαδικασία λατρείας για αυτούς. Όταν οι άνθρωποι στο διαδίκτυο αρχίζουν να διαμαρτύρονται για τον «Μετανθρωπισμό», νομίζω ότι ουσιαστικά έχουν το δόγμα των ιερέων της μηχανής του Άρη στο μυαλό τους ως αντικείμενο φόβου και απέχθειας, ακόμα κι αν δεν έχουν καταναλώσει ποτέ έστω και ελάχιστο υλικό επιστημονικής φαντασίας.

Αλλά έχω στα σκαριά ένα αφιερωμένο συμπληρωματικό δοκίμιο για τα «Μηχανικά Πνεύματα» και το παράδοξο του Πλοίου του Θησέα, το οποίο θα ασχοληθεί με όλα αυτά με έναν βαθύτερο, πιο μεθοδικό τρόπο. Το διάσημο παζλ της ελληνικής ταυτότητας είναι στην πραγματικότητα μια οντολογία ανιμισμού/σιντοϊσμού, όπως θα δείτε.

…

Επιστροφή στο Solaris .

Ότι ο Solaris πρέπει να είναι γυναίκα

Θυμηθείτε ότι ο Solaris είναι ένας ωκεανός στο μέγεθος ενός πλανήτη χωρίς διακριτή μορφή, που μεταβάλλεται συνεχώς και αντιδρά και μεταβάλλει τα ερεθίσματα του ανθρώπινου νου. Δεν πρόκειται απλώς για τυχαία, παράξενη εξωγήινη ζωή — πρόκειται απλώς για κυβερνητικό σύστημα που απεικονίζεται σε πλανητική κλίμακα. Ή, τουλάχιστον, έτσι αντιλαμβάνονται οι επιστήμονες τον ανθρώπινο νου, ως ένα αναγνωρίσιμο κυβερνητικό σύστημα βρόχων, και στη συνέχεια το επεκτείνουν στον πλανήτη, μόνο και μόνο για να μπερδευτούν και να απορριφθούν.

Ο Solaris επίσης δεν επικοινωνεί απευθείας με τους άνδρες επιστήμονες στον σταθμό, αλλά επικοινωνεί παθητικά, με αινίγματα και μέσω συναισθηματικά εξαντλητικών γελοιοτήτων... όπως ακριβώς θα έκανε μια γυναίκα.

Συγκεκριμένα, ο Solaris δημιουργεί «Φιλελεύθερους» από «κατασκευές ανατροφοδότησης μνήμης». Αυτοί οι φιλοξενούμενοι είναι οι κλώνοι ή η παραίσθηση ή οι προβολές που δημιουργεί από τις βασανισμένες αναμνήσεις των επιστημόνων στον σταθμό, οι οποίες βασανίζονται από ενοχές. Για παράδειγμα, ο Kelvin βασανίζεται από την εμφάνιση της νεκρής συζύγου του, η οποία του γκρινιάζει ασταμάτητα σε όλη την ταινία για κάποιες αόριστες ανοησίες που ποτέ δεν κατάλαβα. Βασικά, την άφησε για μια προαγωγή ή κάτι τέτοιο, και τώρα ο Solaris την δημιουργεί στον σταθμό και τρελαίνει τον Kelvin με τις αυτοκτονικές της ιδέες.

Περίπου το 60% της ταινίας αφορά μια χαζή κοπέλα που γκρινιάζει για κάτι και οδηγεί τον Kelvin στα πρόθυρα της τρέλας με τις ανοησίες της. Πολύ ρεαλιστική απεικόνιση των σύγχρονων σχέσεων, ομολογουμένως, αλλά εντελώς αδιάφορη ως πλοκή επιστημονικής φαντασίας. Το ότι είναι η ενσαρκωμένη μορφή της Solaris που προσπαθεί να επικοινωνήσει με τους επιστήμονες με κάποιο τρόπο είναι αστείο, αν το καλοσκεφτείς.

Ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης αναρωτήθηκε φωναχτά:

Πώς μπορώ να απεικονίσω μια παράλογη, ιδιότροπη, απογοητευτική, άγνωστη και αλλόκοτη ημι-νοημοσύνη;

Α ναι, γιατί να μην το κάνεις γυναίκα;

…

Αντιθέτως, το βιβλίο αφορά κυρίως τους επιστήμονες που συζητούν μεταξύ τους προσπαθώντας να κατανοήσουν την πραγματική φύση του Solaris. Οι επιστήμονες καταλήγουν, στο βιβλίο, ότι το Solaris είναι ένα ζωντανό πεδίο ανάδρασης, ένας επεξεργαστής πληροφοριών που βασίζεται στο πλάσμα, μια άμορφη άυλη νοημοσύνη - ή, με τη λαϊκή ορολογία, κάτι σαν ένα αρχέγονο πνεύμα σε πλανητική κλίμακα.

Αυτός είναι ο πιο έμμεσος «επιστημονικός» τρόπος για να περιγράψουμε ουσιαστικά τη Ρέα ή τη Γαία , την αρχέγονη θεότητα της Γης/Terra.

Ο Solaris είναι ουσιαστικά μια αισθανόμενη οντότητα, αλλά όχι ανθρώπινη και δεν αποτελεί μέρος κάποιας Δαρβινικής εξελικτικής αλυσίδας. Το μυστήριο που οι επιστήμονες προσπαθούν ασταμάτητα να εξηγήσουν με τις ψυχο-ανοησίες τους είναι πώς, ουσιαστικά, εκδηλώνεται στον κόσμο ένα πνεύμα/θεός/θεότητα/μη υλική πλασματική νοημοσύνη όπως ο Solaris;

Όσο για τη σχέση του με το ανθρώπινο μυαλό, λοιπόν, οι «επισκέπτες» αποτελούν απόδειξη ότι ο Solaris μπορεί να δει τις σκέψεις τους και επιδιώκει να αλληλεπιδράσει μαζί τους, αλλά ότι η επικοινωνία και η κατανόηση μέσω της χρήσης των Κυβερνητικών μεθόδων που χρησιμοποιούν οι επιστήμονες είναι αδύνατη. Αλλά, δυστυχώς, δεν φαίνεται ότι οι Τεχνολογικοί μας Αρχηγοί πήραν το μήνυμα.

**

Αυτό είναι αρκετό για ένα εισαγωγικό μάθημα στην ύλη της Κυβερνητικής, νομίζω.

Στη συνέχεια, πρέπει να μιλήσουμε για το πώς/γιατί οι τεχνολογικές ελίτ της Silicon Valley μπήκαν σε αυτή την κατάσταση και πώς την εφαρμόζουν στα σχέδιά τους να καταλάβουν την πολιτική εξουσία, να μεταρρυθμίσουν την κοινωνία μέσω του «(Κυβερνητικού) Επιταχυνσιτισμού » και τι σημαίνει αυτό για τα κοινωνικά, ανθρώπινα συστήματα ελέγχου και χειραγώγησης που χτίζουν τώρα. Αν κοιτάξετε πέρα ​​από την ασαφή γλώσσα και το TheorySpeak, η Κυβερνητική δεν είναι ουσιαστικά τίποτα περισσότερο από το έργο δημιουργίας μιας μορφής «Ψηφιακού Gulag» για όλη την συνειδητή ζωή.

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική