...στο εβραϊκό εσχατολογικό μυαλό, υπάρχει ένας συνεχιζόμενος πόλεμος μεταξύ Ρώμης και Ιερουσαλήμ, ότι είμαστε η Ρώμη και ότι είμαστε έτοιμοι να καταστραφούμε ενώ ο Ναός πρόκειται να ξαναχτιστεί, εξηγείται σε μεγάλο βαθμό το μίσος των Εβραίων κατά των Λευκών...
... η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν είναι μόνο το καταπιεσμένο όνειρο της Ευρώπης ως πολιτικού εγχειρήματος. Ως κληρονόμος της Κλασικής Ελλάδας, από όπου κατέβηκε ο αληθινός Λόγος, η Ρώμη ήταν η μεγαλύτερη διαμορφωτική δύναμη του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
... η ύψιστη σκέψη της Ρώμης βρίσκεται στην ελληνορωμαϊκή φιλοσοφική παράδοση, που συνδέει τη λογική, την επιστήμη, τη μεταφυσική και την ηθική. Αυτή είναι η πνευματική κληρονομιά που πρόδωσε η Ρώμη αφήνοντας την Ιερουσαλήμ να κατακτηθεί...
... αν ο Κωνσταντίνος ήταν Στωικός αντί για Χριστιανός, το ρωμαϊκό κράτος-πολιτισμός θα μπορούσε να είχε ένα εξίσου πολλά υποσχόμενο μέλλον. Ο Σωκράτης, η ηρωική μορφή της φιλοσοφίας, θα μπορούσε να ήταν για εμάς ό,τι είναι ο Κομφούκιος για τους Κινέζους
Εβραίοι εναντίον Ρώμης
Ας ρωτήσουμε τον Sigmund Freud. Μεγάλωσε σε μια ανατολικοευρωπαϊκή εβραϊκή οικογένεια από τη Γαλικία, τότε μέρος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και τώρα στην Ουκρανία. Ο πατέρας του, Jakob, ήταν έμπορος μαλλιού και περιγράφεται ως άνθρωπος που είχε χασιδικές διασυνδέσεις. Ο μαθητής και πρώτος βιογράφος του Freud, Ernest Jones, δήλωσε ότι ο Freud «ένιωθε τον εαυτό του Εβραίο μέχρι το κόκκαλο, και προφανώς αυτό σήμαινε πολλά για αυτόν».[6] Ο ίδιος ο Freud αναφέρθηκε στην βαθιά ριζωμένη εβραϊκή του καταγωγή σε μια ομιλία που γράφτηκε για τη Στοά B'nai B'rith της Βιέννης, στην οποία είχε ενταχθεί σε ηλικία σαράντα ετών. Ανέφερε την «ακαταμάχητη έλξη» και τις «σκοτεινές συναισθηματικές δυνάμεις» του Ιουδαϊσμού πάνω του.[7] (Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο μου για τον Freud ).
Στην Ερμηνεία των Ονείρων (1899), ο Freud έγραψε ότι η εβραϊκή του ταυτότητα πήρε από νεαρή ηλικία τη μορφή μιας ταύτισης με τον Καρχηδόνιο στρατηγό Αννίβα και τη φαντασίωση της «εκδίκησης από τους Ρωμαίους»:
Έτσι, η επιθυμία να πάω στη Ρώμη έχει γίνει στην ονειρική μου ζωή η μάσκα και το σύμβολο μιας σειράς θερμά αγαπημένων επιθυμιών, για την πραγματοποίησή τους έπρεπε να εργαστεί κανείς με την επιμονή και την αποφασιστικότητα του Καρχηδονιακού στρατηγού, αν και η εκπλήρωσή τους κατά καιρούς φαινόταν τόσο μακρινή όσο η μακρόχρονη επιθυμία του Αννίβα να εισέλθει στη Ρώμη.[8]
Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα μαρτυρία που αντικατοπτρίζει μια ευρέως διαδεδομένη εβραϊκή στάση απέναντι στη Ρώμη. Στο ίδιο απόσπασμα, ο Freud έγραψε ότι η Ρώμη ήταν για αυτόν ένα «σύμβολο» της Καθολικής Εκκλησίας. Αλλά υπάρχει πολύ περισσότερο από μια συμβολική σχέση μεταξύ της αυτοκρατορικής Ρώμης και της παπικής Ρώμης. Στη ραβινική κουλτούρα, οι δύο είναι ουσιαστικά ταυτόσημες. Η αυτοκρατορική Ρώμη μετατράπηκε σε Χριστιανισμό στην Ύστερη Αρχαιότητα, αλλά εξακολουθεί να είναι Ρώμη.
Ο λόγος για τον οποίο η Ρώμη έγινε μυθικός εχθρός στην εβραϊκή κουλτούρα δεν είναι επειδή κατέστρεψε την Καρχηδόνα το 146 π.Χ., ωστόσο - αν και ως φοινικική πόλη, η Καρχηδόνα θεωρούνταν από τους Εβραίους αδελφοποιημένη πόλη με το Ισραήλ, και σύμφωνα με μια εύλογη θεωρία , πολλοί Καρχηδόνιοι υιοθέτησαν την εβραϊκή ταυτότητα μετά την καταστροφή του πολιτισμού τους. Η εβραϊκή δυσαρέσκεια εναντίον της Ρώμης δικαιολογείται, φυσικά, κυρίως από τη μνήμη του πρώτου Ρωμαιοεβραϊκού Πολέμου και την πυρπόληση του Ναού το 70 μ.Χ. Πολύ νωρίς, η Ρώμη αναγνωρίστηκε ως η τέταρτη αυτοκρατορία του οράματος του Δανιήλ, η οποία θα καταστραφεί πριν ο Θεός εγκαθιδρύσει την αιώνια βασιλεία του στην Ιερουσαλήμ.
Η Ρώμη αναγνωρίστηκε επίσης ως Εδώμ, ο αρχετυπικός εχθρός του Ισραήλ, που καταγόταν από τον αδελφό του Ιακώβ, τον Ησαύ, και έτσι απέκτησε έναν διιστορικό ρόλο στο βιβλικό δράμα Ισραήλ εναντίον Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τον Israel Yuval,
Ο Ραββίνος Ακίμπα [περίπου 50-135 μ.Χ.] φαίνεται να ήταν ο πρώτος που κατανόησε την Εδώμ ως μετωνυμία της Ρώμης. Ερμήνευσε το εδάφιο «ένα αστέρι [kokhav] θα βγει από τον Ιακώβ» (Αριθμοί 24:17) ως προφητεία που αναφέρεται στον Μπαρ Κόχμπα, επειδή τα επόμενα εδάφια συνεχίζουν: «Ο Εδώμ θα απογυμνωθεί. ... Από τον Ιακώβ θα ασκηθεί κυριαρχία και οι επιζώντες μιας πόλης θα καταστραφούν» (Αριθμοί 24:18-19), όπου η «πόλη» ερμηνεύεται ως Ρώμη.[9]
Ο Τίτος, ο οποίος ήταν άμεσα υπεύθυνος για την πυρπόληση του Ναού και τη λεηλασία των χρυσών ιερών αντικειμένων του - που απεικονίζονται διάσημα στην Αψίδα του Τίτου στη Ρώμη ( φωτό ἀριστερά ) - είναι ένας από τους κακοποιούς στο Ταλμούδ, ο οποίος τιμωρήθηκε δεόντως, διαβάζουμε στο Gittin 56β, από ένα κουνούπι που εισήλθε στον εγκέφαλό του από τη μύτη του και τον βασάνισε για επτά χρόνια.
Καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η εβραϊκή προφητική φαντασία συνέχισε να συνδέει την ανοικοδόμηση του Τρίτου Ναού με την εκδίκηση του Θεού εναντίον της Ρώμης. Από εσχατολογικής-μεσσιανικής άποψης, η Ρώμη περιλάμβανε την Ανατολική Ρωμαϊκή (ή Βυζαντινή) Αυτοκρατορία, αλλά και όλα τα Δυτικά βασίλεια που παρέμειναν υποταγμένα στην εξουσία της παπικής Ρώμης - συμπεριλαμβανομένης, φυσικά, της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (του Πρώτου Ράιχ). Ολόκληροι οι απόγονοι της αρχαίας Ρώμης ήταν ο Εδώμ, που προοριζόταν για την εκδίκηση του Θεού, όπως προφητεύτηκε για παράδειγμα στον Ησαΐα 34:5 και στον Ψαλμό 137:7.
Ο μεγάλος πολιτικός και λόγιος Isaac Abravanel (1437-1508) είναι ένας σημαντικός συνδημιουργός αυτής της αντι-ρωμαϊκής εσχατολογικής μυθολογίας. Το 1492, μετά το Διάταγμα της Αλάμπρα ( Πελασγ. ἔχουμε γράψει παλαιώτερα ἐδῶ ) από τους Καθολικούς Μονάρχες Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας και Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης, επέλεξε την εξορία αντί της προσηλυτισμού και κατέφυγε στην Ιταλία. Βαθιά αγανακτισμένος με τα χριστιανικά βασίλεια, δημοσίευσε εσχατολογικές συνθήκες στις οποίες η εκδίκηση κατά της Ρώμης κατείχε κεντρική θέση (η Ισπανία και η Πορτογαλία βρίσκονταν τότε στη διαδικασία να γίνουν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία). Σύμφωνα με τον βιογράφο του Benzion Netanyahu, «Η εκδίκηση είναι το θέμα που τονίζεται συχνότερα στα μεσσιανικά γραπτά του Abravanel,... η πρώτη πράξη στο μεσσιανικό δράμα, το σημείο εκκίνησης όλων των κατακλυσμικών εξελίξεων καθώς και η βάση για την ίδια τη λύτρωση».[10]
Τελικά, η μνήμη των Ρωμαιοεβραϊκών πολέμων έπαιξε σημαντικό ρόλο στην άνοδο του σύγχρονου Σιωνισμού. Στον γερμανόφωνο κόσμο, προσωπικότητες όπως ο Moses Hess (συγγραφέας του « Ρώμη και Ιερουσαλήμ ») και ο Theodor Herzl (συγγραφέας του «Το Εβραϊκό Κράτος » και ιδρυτής του Σιωνιστικού Κογκρέσου) αντιμετώπισαν την εβραϊκή ιστορία μέσα από ένα σύγχρονο εθνικιστικό πρίσμα που διαμορφώθηκε από το έργο του Heinrich Graetz, του οποίου η πολύτομη « Ιστορία των Εβραίων» έγινε η πιο σημαντική εβραϊκή ιστορία. Ο τέταρτος τόμος, αφιερωμένος στην περίοδο γύρω από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και μετά, ήταν ο πρώτος που δημοσιεύτηκε, το 1853. Ως παράδειγμα της επιρροής αυτής της ιστοριογραφίας στον Σιωνισμό, μπορούμε να σημειώσουμε ότι ο David Ben-Gurion, γεννημένος ως David Grün, πήρε το όνομα ενός Εβραίου ηγέτη που πολέμησε εναντίον των ρωμαϊκών λεγεώνων.[11]
Σημειώστε καλά ότι η φράση «σύγκρουση πολιτισμών» εφαρμόζεται εδώ στους Ρωμαιοεβραϊκούς πολέμους. Αυτό ισχύει και στον ίδιο τον τίτλο ενός άλλου βιβλίου για τα ίδια ιστορικά γεγονότα: του Martin Goodman, « Ρώμη και Ιερουσαλήμ: Η Σύγκρουση των Αρχαίων Πολιτισμών» (2007). Το υπονοούμενο είναι ότι η σύγκρουση πολιτισμών που έχει ενορχηστρώσει το Ισραήλ μεταξύ της Δύσης και του αραβο-μουσουλμανικού κόσμου δεν είναι παρά ένα επεισόδιο της πραγματικής σύγκρουσης που ξεκίνησε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, μεταξύ Ρώμης και Ιερουσαλήμ.
Προτείνω, επομένως, τη θεωρία ότι αυτό που βιώνουμε ως εβραϊκό μίσος εναντίον των «Λευκών» έχει στον πυρήνα του μια μεσσιανική-αποκαλυπτική λαχτάρα για την εκδίκηση του Θεού εναντίον της Ρώμης, με την ίδια τη Ρώμη να γίνεται κατανοητή όχι μόνο ως ο καταστροφέας του Ναού, αλλά και ως η τελευταία στη σειρά των εχθρικών αυτοκρατοριών που ξεκίνησαν με την Ασσυρία και τη Βαβυλώνα στην βιβλική ιστορία, και ως ο αρχετυπικός Εδώμ, ο αιώνιος εχθρός του Ισραήλ.
Αυτή η οπτική επιλύει την αντίφαση που αναφέρθηκε παραπάνω σχετικά με την αμφιλεγόμενη σχέση μεταξύ Εβραίων και λευκής ταυτότητας: Οι Εβραίοι μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται ως λευκοί όταν αυτό εξυπηρετεί τους σκοπούς τους, αλλά στο θεμελιώδες επίπεδο της εβραϊκής τους ταυτότητας, οι Εβραίοι δεν είναι λευκοί επειδή δεν είναι Ρωμαίοι. Όταν οι Εβραίοι εκφράζουν το μίσος τους προς τους λευκούς -ειδικά τους λευκούς άνδρες, η σχέση τους με τους shiksa είναι διαφορετικής φύσης- υπάρχει πάντα, στο παρασκήνιο, αυτή η δίψα για εκδίκηση εναντίον της Ρώμης.
Οι περισσότεροι Εβραίοι μπορεί να μην μας βλέπουν ως Ρωμαίους, αλλά η γνωστική τους ελίτ μας βλέπει, και είναι αυτή που διαμορφώνει το γνωστικό πλαίσιο. Αν καταλάβουμε ότι είμαστε η Ρώμη στα μάτια τους, τότε μπορούμε να αρχίσουμε να κατανοούμε τι συμβαίνει. Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτή η θεωρία εξηγεί τα πάντα, αλλά νομίζω ότι βοηθά στην κατανόηση του πυρήνα του εβραϊκού μίσους και προσδίδει κάποιο είδος ορθολογικότητας σε αυτό.
Τι έκαναν οι Ρωμαίοι στους Εβραίους
Για να κατανοήσουμε τη φύση αυτού του άρρητου αλλά πολύ πραγματικού πολέμου εκδίκησης που διεξήγαγαν οι Εβραίοι εναντίον της Ρώμης, είναι κρίσιμο να σχηματίσουμε μια γενική ιδέα για την προέλευσή του: τους Ρωμαιοεβραϊκούς Πολέμους του πρώτου και δεύτερου αιώνα μ.Χ. Θα κάνω την ιστορία όσο το δυνατόν πιο σύντομη.
Το Ισραήλ βρίσκεται στη μέση της Εύφορης Ημισελήνου, στην περιοχή της Συρίας-Παλαιστίνης που συνέδεε τους Μεσοποταμιακούς και Αιγυπτιακούς πολιτισμούς, και ήταν περιζήτητη και από τους δύο καθ' όλη τη διάρκεια της πρώτης χιλιετίας π.Χ. Μετά την κατάκτηση από τον Μεγάλο Αλέξανδρο, το Ισραήλ βρέθηκε εμπλεκόμενο στη σύγκρουση μεταξύ των δύο ελληνιστικών αυτοκρατοριών: της Λαγιδικής ή Πτολεμαϊκής Αυτοκρατορίας, με επίκεντρο τη νεόκτιστη Αλεξάνδρεια, και της Σελευκιδικής Αυτοκρατορίας, που κυβερνούσε αρχικά από τη Σελεύκεια στον Τίγρη, αλλά αργότερα από την Αντιόχεια στη νότια Ανατολία.
Η Ιουδαία έπεσε αρχικά υπό την κυριαρχία των Πτολεμαίων, οι οποίοι έφεραν πολιτική σταθερότητα και οικονομική ευημερία στην περιοχή. Επίσης, ενθάρρυναν τους Εβραίους να εγκατασταθούν στην Αίγυπτο υπό ευνοϊκές συνθήκες, με αποτέλεσμα η Αλεξάνδρεια να έχει τόσους Εβραίους όσο και η Ιερουσαλήμ. Όταν, μετά από μια σειρά πέντε Συριακών Πολέμων, η Ιουδαία πέρασε από την Πτολεμαϊκή στην Σελευκιδική κυριαρχία το 198 π.Χ., οι Εβραίοι βρέθηκαν υπό μια λιγότερο ευνοϊκή δυναστεία. Το 169-167 π.Χ., εξοργισμένος από αυτό που αντιλαμβανόταν ως πράξεις προδοσίας, ο Σελευκίδης βασιλιάς Αντίοχος Δ΄ ο Επιφανής λεηλάτησε τον ναό και, πιστεύοντας στους Εβραίους ότι λάτρευαν τον υπέρτατο και παγκόσμιο Θεό, τον αφιέρωσε στην ελληνική εκδοχή του, τον Ολύμπιο Δία. Αυτό είναι το «βδέλυγμα της ερήμωσης» που θρηνείται στο Βιβλίο του Δανιήλ (9:27 και 11:31) και το πλαίσιο για την εξέγερση των Μακκαβαίων. Η εβραϊκή γιορτή της Χανουκά τιμά τον καθαρισμό του Ναού και την αποκατάσταση της λατρείας μετά την νίκη του Ιούδα Μακκαβαίου και των δυνάμεών του επί του στρατού των Σελευκιδών.
Το βασίλειο των Ασμοναίων επέζησε μέχρι το 63 π.Χ., όταν ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπήιος παρενέβη σε έναν ακόμη εμφύλιο πόλεμο, θέτοντας τέλος στην εβραϊκή ανεξαρτησία. Η εισβολή του στα Άγια των Αγίων του Ναού προκάλεσε οργή μεταξύ των Εβραίων. Αφού νίκησε τους Σελευκίδες στη Συρία και έθεσε την Πτολεμαϊκή Αίγυπτο υπό ρωμαϊκό έλεγχο, η Ρώμη αναδείχθηκε ως η κυρίαρχη δύναμη της Μεσογείου.
Ο Ηρώδης εγκωμιάστηκε ως βασιλιάς της Ιουδαίας από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο το 40 π.Χ., με τη στρατιωτική υποστήριξη του Μάρκου Αντώνιου και του Οκταβιανού. Κατά τη διάρκεια της περίπου τέταρτης δεκαετούς καριέρας του ως βασιλιάς, ο Ηρώδης προώθησε την ελληνορωμαϊκή πολεοδομία, την αρχιτεκτονική και την πολιτική κουλτούρα, σεβόμενος παράλληλα τις εβραϊκές παραδόσεις και χτίζοντας για τον Γιαχβέ έναν Ναό που προοριζόταν να ανταγωνιστεί τα θαύματα του αρχαίου κόσμου.
Μετά τον θάνατο του Ηρώδη, η Ιουδαία βυθίστηκε σε πολιτική αστάθεια και εξέγερση, που κορυφώθηκε με άμεση ρωμαϊκή παρέμβαση, η οποία τροφοδότησε περαιτέρω αναταραχή μεταξύ των εβραϊκών κοινοτήτων σε όλη τη Διασπορά. Το 66 μ.Χ., μια νέα εβραϊκή εξέγερση προκάλεσε σοβαρές απώλειες στον ρωμαϊκό στρατό. Ο αυτοκράτορας Νέρωνας διόρισε τον Βεσπασιανό ως διοικητή της στρατιωτικής εκστρατείας. Ο γιος του Τίτος σύντομα τον ακολούθησε. Ο Εβραίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος - η μόνη μας πηγή για αυτόν τον πόλεμο - ισχυρίζεται ότι 1,1 εκατομμύριο Εβραίοι πέθαναν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ που διεξήγαγε ο Τίτος και έληξε με τη λεηλασία και την καταστροφή του Ναού. Ισχυρίζεται επίσης ότι 97.000 Εβραίοι αιχμαλωτίστηκαν κατά τη διάρκεια ολόκληρου του πολέμου ( Ο Εβραϊκός Πόλεμος VI.9.3). Ταυτόχρονα, οι εβραϊκές εξεγέρσεις καταστάλθηκαν βίαια στην Αλεξάνδρεια, τη Δαμασκό και άλλες πόλεις σε όλη την ανατολική Μεσόγειο. Ο Ιώσηπος ισχυρίζεται ότι περίπου 50.000 Εβραίοι σκοτώθηκαν από ρωμαϊκά στρατεύματα μόνο στην Αλεξάνδρεια.[13]
Τα λάφυρα πολέμου που μεταφέρθηκαν πίσω στη Ρώμη από την Ιερουσαλήμ ήταν τεράστια. Πιστεύεται ότι η κατασκευή του Αμφιθεάτρου των Φλαβίων, πιο γνωστού ως Κολοσσαίο, χρηματοδοτήθηκε από τα λάφυρα του Ναού της Ιερουσαλήμ—ο οποίος ναός λειτουργούσε ως ένα είδος κεντρικής τράπεζας.
Εκτός από την καταστροφή του Ναού —της γεωγραφικής, πολιτικής και συμβολικής καρδιάς της εβραϊκής ταυτότητας— ο Βεσπασιανός, ο οποίος έγινε αυτοκράτορας το 68, επέβαλε την ταπείνωση του fiscus Iudaicus : αντί για το μισό σέκελ που οι Εβραίοι ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν ετησίως στον Ναό, ο Βεσπασιανός με τον φόρο αυτό επί των εβραίων, ανακατεύθηνε τά κεφάλαια για την ανοικοδόμηση του Ναού του Καπιτωλίου Διός στη Ρώμη.
Η αιματηρή καταστολή των επόμενων εβραϊκών εξεγέρσεων τον δεύτερο αιώνα και η περαιτέρω μαζική διασπορά που ακολούθησε, μεγέθυναν μόνο την καταστροφή. Το 115–117 μ.Χ., ο αυτοκράτορας Τραϊανός, του οποίου ο πατέρας είχε υπηρετήσει ως στρατηγός υπό τον Βεσπασιανό κατά τη διάρκεια του Ιουδαϊκού Πολέμου, διέταξε την καταστολή σημαντικών εβραϊκών εξεγέρσεων στην Αίγυπτο, την Κυρήνη, την Κύπρο και τη Μεσοποταμία. Αυτές οι εξεγέρσεις, συλλογικά γνωστές ως Πόλεμος του Κίτου, ήταν από τις πιο βίαιες εβραϊκές εξεγέρσεις κατά της ρωμαϊκής κυριαρχίας τον δεύτερο αιώνα. Σύμφωνα με τον Αρριανό, γράφοντας λίγα χρόνια αργότερα, «ο Τραϊανός ήταν αποφασισμένος πάνω απ' όλα, αν ήταν δυνατόν, να καταστρέψει ολοκληρωτικά το [εβραϊκό] έθνος, αλλά αν όχι αυτό, τουλάχιστον να το συντρίψει και να σταματήσει την αλαζονική του κακία».[14]
Ο θετός γιος και διάδοχος του Τραϊανού, Αδριανός, αντιμετώπισε μια ακόμη εβραϊκή εξέγερση στην Ιουδαία, με επικεφαλής τον Simon bar Kokhba, τον οποίο ορισμένοι από τους οπαδούς του (με πιο γνωστό τον Ραββίνο Akiba) χαιρέτισαν ως τον Μεσσία. Ο Δίων Κάσσιος συνοψίζει το αποτέλεσμα της ρωμαϊκής στρατιωτικής εκστρατείας, στην οποία συμμετείχε προσωπικά ο Αδριανός:
Στην Ιερουσαλήμ, ο Αδριανός ίδρυσε μια πόλη στη θέση εκείνης που είχε ισοπεδωθεί, ονόμασε την Αίλια Καπιτωλίνα [από τον Αίλιο , το επώνυμο του Αδριανού, και τον Δία Καπιτωλίνο, τον κύριο Ρωμαϊκό θεό που λατρευόταν στον λόφο του Καπιτωλίου στη Ρώμη], και στη θέση του ναού του θεού ανήγειρε έναν νέο ναό αφιερωμένο στον Δία.
Οι Εβραίοι αποκλείστηκαν από την πόλη για αόριστο χρονικό διάστημα. Στην επαρχία δόθηκε ξανά το αρχαίο ελληνικό της όνομα, Συρία Παλαιστίνη (σε ανάμνηση των Φιλισταίων που είχαν χαθεί προ πολλού, αιγαιακής καταγωγής). Όπως σχολιάζει ο Martin Goodman: «Στα μάτια της Ρώμης και κατ' εντολή του Αδριανού, οι Εβραίοι είχαν πάψει να υπάρχουν ως έθνος στη γη τους».[15] Ο Αδριανός αναφέρεται στο Gittin 57a, στο πλαίσιο της καταστροφής του οχυρού του Bar Kokhba, του Betar (του οποίου το όνομα υιοθέτησε αργότερα ο Jabotinsky για το σιωνιστικό νεανικό κίνημά του). Το Ταλμούδ περιγράφει μια τεράστια σφαγή: «Ογδόντα χιλιάδες αξιωματικοί που κρατούσαν σάλπιγγες μάχης... μπήκαν στην πόλη Betar... και σκότωσαν άνδρες, γυναίκες και παιδιά...» Το αίμα έφτανε μέχρι τη Μεγάλη Θάλασσα.
Ωστόσο, η καταστροφή του Ναού παρέμεινε η μεγάλη ταπείνωση, ξεπερνώντας αναμφισβήτητα την Έξοδο στην εβραϊκή συλλογική μνήμη. Ήταν μια «καθοριστική στιγμή στη διαμόρφωση του ραβινικού Ιουδαϊσμού», όπως δείχνει η Susan Sorek στο βιβλίο της « Οι Εβραίοι κατά της Ρώμης ».[16] Ο Ιουδαϊσμός, με την ορθή έννοια, γεννήθηκε από αυτό το γεγονός: είναι η θρησκεία ενός διασκορπισμένου λαού που θρηνεί την απώλεια του Ναού του, προσεύχεται για την αποκατάστασή του και την επιστροφή του στους Αγίους Τόπους, καθώς και για την εκδίκηση του Θεού επί του Εδώμ.
Ο Χριστιανισμός γεννήθηκε επίσης την ίδια περίοδο. Και παρόλο που ο Παύλειος Χριστιανισμός αναπτύχθηκε στη Διασπορά, η ανάπτυξή του πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο της αιματηρής σύγκρουσης πολιτισμών μεταξύ Ρώμης και Ιερουσαλήμ. Δεδομένου ότι, σύμφωνα με τον John Kelly, «μέχρι τα μέσα του δεύτερου αιώνα, ... η χριστιανική θεολογία διαμορφωνόταν σε κυρίως ιουδαϊστικά καλούπια»,[17] Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η χριστιανική λογοτεχνία που εμφανίστηκε λίγο μετά την καταστροφή του Ναού περιέχει ισχυρά ρεύματα αντι-ρωμαϊκού εβραϊκού αισθήματος. Το Βιβλίο της Αποκάλυψης, η τελευταία λέξη στον χριστιανικό κανόνα, είναι ένα αποκαλυπτικό κείμενο επηρεασμένο από το Βιβλίο του Δανιήλ, στο οποίο η Ρώμη, «η μεγάλη πόλη που έχει εξουσία πάνω σε όλους τους άρχοντες της γης», χαρακτηρίζεται κρυπτικά ως «Βαβυλώνα η Μεγάλη, η μητέρα όλων των πορνών», «καβαλώντας ένα κόκκινο θηρίο που είχε επτά κεφάλια και δέκα κέρατα και είχε βλάσφημους τίτλους γραμμένους παντού»· «μέσα σε μία μόνο ημέρα, οι πληγές θα πέσουν πάνω της: ασθένεια και πένθος και πείνα. Θα καεί μέχρι θανάτου». Ακολουθεί ένα όραμα της αναγέννησης της «Ιερουσαλήμ, της αγίας πόλης, που κατεβαίνει από τον Θεό από τον ουρανό» (Αποκάλυψη 17:3-21:10).
Είμαστε ακόμα Ρωμαίοι;
Η εβραϊκότητα είναι μνήμη. «Μόνο στο Ισραήλ και πουθενά αλλού η εντολή να θυμόμαστε γίνεται αισθητή ως θρησκευτική επιταγή για έναν ολόκληρο λαό», έγραψε ο Yosef Yerushalmi στο βιβλίο του Zakhor: Jewish History and Jewish Memory (1982). Οι περισσότεροι Εβραίοι σήμερα ορίζουν την εβραϊκότητά τους με βάση τη μνήμη του Ολοκαυτώματος. Αυτό δείχνει μια δημοσκόπηση της Pew Research του 2013. Στο ερώτημα «Τι είναι απαραίτητο για να είσαι Εβραίος;» «Η ανάμνηση του Ολοκαυτώματος» έρχεται πρώτη για το 73% των Αμερικανών Εβραίων. Φυσικά, η μνήμη τους για το Ολοκαύτωμα είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό ένα σύνδρομο ψευδούς μνήμης, που παράγεται από μια συνεχή πλύση εγκεφάλου με ιστορίες τρόμου, όπως δείχνει ο Germar Rudolf . Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η μνήμη μπορεί να είναι πολύ διαφορετική από την ιστορία.
Αν και για τους μέσους Εβραίους κατατάσσεται μετά το Ολοκαύτωμα, η Εβραϊκή Βίβλος παραμένει η θεμελιώδης συλλογική μνήμη του παγκόσμιου Ισραήλ και το πρότυπο με το οποίο οι Εβραίοι ερμηνεύουν ολόκληρη την μετέπειτα ιστορία τους. Τον Οκτώβριο του 2023, ο Netanyahu αναφέρθηκε στους Παλαιστίνιους της Γάζας ως Αμαλήκ και, πιο πρόσφατα, χαρακτήρισε το Ιράν ως Αμαλήκ .
Οι πόλεμοι εναντίον της Ρώμης δεν αναφέρονται στη Βίβλο, αλλά έχουν το ίδιο βάρος στη σημερινή εβραϊκή μνήμη. Όπως είπα και πριν, αποτελούν το τραυματικό γεγονός που διαμόρφωσε τον ραβινικό Ιουδαϊσμό και, πιο πρόσφατα, αποτελούν έναν σημαντικό ιδρυτικό μύθο του Σιωνισμού.
Αναγνωρίζοντας ότι, στο εβραϊκό εσχατολογικό μυαλό, υπάρχει ένας συνεχιζόμενος πόλεμος μεταξύ Ρώμης και Ιερουσαλήμ, ότι είμαστε η Ρώμη και ότι είμαστε έτοιμοι να καταστραφούμε ενώ ο Ναός πρόκειται να ξαναχτιστεί, εξηγείται σε μεγάλο βαθμό το μίσος των Εβραίων κατά των Λευκών. Το μίσος για τον εχθρό είναι μια φυσιολογική πτυχή κάθε πολέμου. Και όσο μεγαλύτερος είναι ο πόλεμος, τόσο πιο έντονο και επίμονο είναι το μίσος. Έτσι, αν σκεφτούμε το εβραϊκό πρόβλημα ως ουσιαστικά έναν πόλεμο δύο χιλιάδων ετών, το εβραϊκό μίσος γίνεται κατανοητό.
Μπορεί να μας φαίνεται εντελώς παράλογο να ταυτιζόμαστε με τη Ρώμη. Έχουμε πάψει να νιώθουμε Ρωμαίοι εδώ και πολύ, πολύ καιρό. Αλλά εδώ είναι που το εβραϊκό μίσος μπορεί στην πραγματικότητα να λειτουργήσει ως καθρέφτης για να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να ανακαλύψουμε κάτι για τον εαυτό μας. Αφού μελέτησα την Ύστερη Αρχαιότητα για περίπου ένα χρόνο και έγραψα γι' αυτήν στο νέο μου βιβλίο " Τι έκαναν οι Χριστιανοί στους Ρωμαίους" , έχω συνειδητοποιήσει πόσο βαθιά ρωμαϊκός - και πόσο επιφανειακά χριστιανικός - είναι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός στα πιο λαμπρά του επιτεύγματα. Στο προηγούμενο βιβλίο μου, " Η Παπική Κατάρα" , έδειξα ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία παρέμεινε ομόφωνα το ιδανικό των πολιτικών στοχαστών καθώς και των απλών ανθρώπων σε όλο τον Μεσαίωνα, και ότι η τελική αποτυχία της γερμανικής προσπάθειας να αναβιώσει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οφειλόταν εξ ολοκλήρου στις αντίπαλες αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του παπισμού.
Πρόσφατα ανακάλυψα ότι ο Γερμανός φιλόσοφος Peter Sloterdijk, στο Falls Europa erwacht ( Αν η Ευρώπη ξυπνήσει ), είχε καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα:
Η κατεξοχήν λειτουργία του ευρωπαϊκού συντάγματος έγκειται σε έναν μηχανισμό για τη μεταφορά της Αυτοκρατορίας. Η Ευρώπη τίθεται σε κίνηση και παραμένει σε κίνηση στο βαθμό που καταφέρνει να διεκδικήσει την Αυτοκρατορία που υπήρχε πριν από αυτήν και να την μεταμορφώσει. Η Ευρώπη αποτελεί επομένως ένα στάδιο για τις μεταμορφώσεις της Αυτοκρατορίας· η κατευθυντήρια αρχή της πολιτικής της φαντασίας είναι ένα είδος μετεμψύχωσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσω των αποφασιστικών ευρωπαϊκών λαών που είναι ικανοί να διαμορφώσουν την ιστορία.[18]
Στο μπεστ σέλερ βιβλίο του με τίτλο «China Wave: The Rise Of A Civilizational State» , ο Weiwei Zhang κάνει την εξής περαστική δήλωση: «αν η αρχαία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία δεν είχε διαλυθεί και δεν είχε καταφέρει να μεταμορφωθεί σε ένα σύγχρονο κράτος, τότε η σημερινή Ευρώπη θα μπορούσε επίσης να είναι ένα μεσαίου μεγέθους πολιτισμικό κράτος».[19] Αυτό είναι απολύτως προφανές, κι όμως σπάνια περνάει από το μυαλό των Ευρωπαίων.
 |
| Αὐτοκράτωρ Ἀδριανός φωτό |
Τι πρέπει, λοιπόν, να γίνει; Δεν ξέρω. Αλλά υποθέτω ότι το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε -και να ευαισθητοποιήσουμε και τους άλλους- για το τι πραγματικά συμβαίνει. Είτε μας αρέσει είτε όχι, εξακολουθούμε να είμαστε παγιδευμένοι στη «σύγκρουση των πολιτισμών» μεταξύ Ρώμης και Ιερουσαλήμ. Και ο Χριστιανισμός δεν μας εξυπηρετεί καλά σε αυτόν τον αγώνα. Ούτε η Λευκότητα: πώς μπορεί το να είμαστε Λευκοί να μας βοηθήσει σε αυτόν τον αγώνα αν οι Εβραίοι μπορούν να είναι Λευκοί;
Η πολιτική φαντασία του εβραϊκού λαού επικεντρώνεται στην ανοικοδόμηση του Ναού και στην ολοκλήρωση του βιβλικού αυτοκρατορικού έργου, του οποίου η Βασιλεία του Σολομώντα είναι μια αναδρομική εικόνα. Αυτή η προφητική φαντασία είναι εξαιρετικά ζωντανή. Συγκριτικά, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μοιάζει με μια νεκρή ιδέα, μια εξαφανιζόμενη ανάμνηση, ένα μουσειακό έκθεμα, κάτι που δεν μας αφορά ή δεν μας ανήκει. Όταν ο Peter Sloterdijk, μιλώντας για την Ευρώπη, λέει ότι «η καθοδηγητική ιδέα της πολιτικής της φαντασίας είναι ένα είδος μετεμψύχωσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας», αναφέρεται σε μια βαθιά καταπιεσμένη ιδέα και αποτελεί φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ.
Αυτό που, κατά την άποψή μου, θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζωπύρωση αυτής της πολιτικής φαντασίας είναι να ξεκινήσουμε δίνοντας νέα πνοή στη θρησκευτική και φιλοσοφική φαντασία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η κατευθυντήρια αρχή αυτής της φαντασίας δεν είναι ο «παγανισμός» και θεωρώ ότι η χρήση αυτού του όρου ως θρησκευτικού λάβαρου είναι άστοχη: paganus σημαίνει αγρότης και χρησιμοποιούνταν από τους Χριστιανούς ως υποτιμητικός όρος για τους αβάπτιστους παραδοσιακούς. Το να αυτοαποκαλείται κανείς παγανιστής σημαίνει να αυτοπροσδιορίζεται με χριστιανικούς όρους. Επίσης, τις περισσότερες φορές, είναι σα να εκστομίζει ανοησίες.
Κατά την άποψή μου, η ύψιστη σκέψη της Ρώμης βρίσκεται στην ελληνορωμαϊκή φιλοσοφική παράδοση, που συνδέει τη λογική, την επιστήμη, τη μεταφυσική και την ηθική. Αυτή είναι η πνευματική κληρονομιά που πρόδωσε η Ρώμη αφήνοντας την Ιερουσαλήμ να κατακτηθεί, όπως προσπάθησα να καταδείξω στο βιβλίο μου « Τι έκαναν οι Χριστιανοί στους Ρωμαίους» .
Όπως έχω κατά καιρούς προτείνει, κάθε εις βάθος σκέψη για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την κληρονομιά της επωφελείται από το γεγονός ότι φωτίζεται από το κινεζικό πολιτισμικό φαινόμενο. Δεν είναι παράλογο να σκεφτούμε ότι, αν ο Κωνσταντίνος ήταν Στωικός αντί για Χριστιανός, το ρωμαϊκό κράτος-πολιτισμός θα μπορούσε να είχε ένα εξίσου πολλά υποσχόμενο μέλλον. Ο Σωκράτης, η ηρωική μορφή της φιλοσοφίας, θα μπορούσε να ήταν για εμάς ό,τι είναι ο Κομφούκιος για τους Κινέζους - γεννήθηκαν με διαφορά 8.000 μιλίων, αλλά μόνο 80 ετών.
Μπορούμε να γίνουμε ξανά Ρωμαίοι;
Ἀπό : unz.com
Γιατί μᾶς μισοῦν ; ( μέρος Α΄)
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου