Το Σοκ του Nixon και το Υπόμνημα Powell διαμόρφωσαν τον «καπιταλισμό» και τη «δημοκρατία» στις ΗΠΑ όπως τις γνωρίζουμε σήμερα
Μαζί, το Σοκ Nixon και το Υπόμνημα Powell μετατόπισαν τις ΗΠΑ από μια οικονομία βασισμένη στην παραγωγή (επικεντρωμένη στην κατασκευή αγαθών, την αύξηση των μισθών και την αυστηρή ρύθμιση) σε μια οικονομία χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας (επικεντρωμένη στις φούσκες περιουσιακών στοιχείων, την κεφαλαιαγορά και την απορρύθμιση).
Επειδή το χρήμα δεν ήταν πλέον συνδεδεμένο με τον χρυσό, το κεφάλαιο μπορούσε να αυξηθεί εκθετικά χωρίς περιορισμούς.
Τα εταιρικά λόμπι που οργανώθηκαν από το Υπόμνημα Powell αποσύνδεσαν με επιτυχία τους μισθούς από την παραγωγή.
Ο πλούτος που παράγεται από την παραγωγικότητα των Αμερικανών εργαζομένων δεν πηγαίνει πλέον σε μισθούς. Αντίθετα, διοχετεύεται απευθείας σε εταιρικά κέρδη, σε φούσκες περιουσιακών στοιχείων της Wall Street και σε εκτοξευόμενα μπόνους στελεχών...
Η άνοδος του αρπακτικού χρηματοπιστωτικού τομέα ανέδειξε επίσης την εβραϊκή τάξη της τοκογλυφίας σε εξέχουσα θέση στην οικονομική και πολιτική ζωή των ΗΠΑ, με διαρκή ζημιά μέχρι σήμερα.
Τοῦ Hua Bin
Το 1971 ήταν μια χρονιά-ορόσημο που χώρισε την ιστορία των ΗΠΑ σε πριν και μετά .
Δύο καθοριστικά γεγονότα συνέβησαν κατά τη διάρκεια του έτους, τα οποία ενίσχυσαν το ένα το άλλο και επαναπροσδιόρισαν τον καπιταλισμό και τη δημοκρατία στις ΗΠΑ.
Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ακούσει για το περίφημο «Σοκ του Nixon» το 1971, όταν ο Richard Nixon ανακοίνωσε στις 15 Αυγούστου ότι το δολάριο ΗΠΑ θα αποσυνδεθεί από τον χρυσό «προσωρινά».
Η «προσωρινή» αποσύνδεση, η οποία αποτελούσε παραβίαση της κυρίαρχης υπόσχεσης των ΗΠΑ προς τον υπόλοιπο κόσμο, έγινε μόνιμη και διέλυσε την μεταπολεμική παγκόσμια οικονομική τάξη.
Λίγοι γνωρίζουν ένα εξίσου σημαντικό γεγονός που συνέβη 8 ημέρες αργότερα.
Στις 23 Αυγούστου, ο δικηγόρος καπνοβιομηχανίας Lewis Powell υπέβαλε το εμπιστευτικό του «Υπόμνημα Powell» στο Εμπορικό Επιμελητήριο των ΗΠΑ, στο οποίο περιέγραφε το σχέδιο για την εταιρική εξαγορά αμερικανικών ιδρυμάτων.
Αυτό το οκταήμερο διάστημα αντιπροσωπεύει τη διπλή κατάρρευση του παλαιού συστήματος.
Καθώς ο Nixon άλλαζε ριζικά τη φύση του παγκόσμιου χρήματος, ο Powell ολοκλήρωνε ένα μακροπρόθεσμο πολιτικό μανιφέστο για να διασφαλίσει ότι η καπιταλιστική τάξη θα έλεγχε όποιο σύστημα έπαιρνε τη θέση της.
Τα δύο γεγονότα του Αυγούστου 1971 οδήγησαν στην χρηματιστικοποίηση της οικονομίας των ΗΠΑ, στην έξοδο του εθνικού χρέους από τον έλεγχο, στην αποβιομηχάνιση και στην άνοδο της εταιρικής κυριαρχίας σε κάθε πτυχή της κοινωνίας των ΗΠΑ.
Η Συμφωνία του Bretton Woods, η οποία υπογράφηκε το 1944 πριν από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, καθιέρωσε το δολάριο ΗΠΑ ως την τυπική μονάδα ανταλλαγής για τις διεθνείς συναλλαγές.
Οι ΗΠΑ υποσχέθηκαν να διατηρήσουν το δολάριο ίσο με το 1/35 της ουγγιάς χρυσού. ( φωτό)
Για να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμο του Βιετνάμ και τα κοινωνικά προγράμματα του LBJ «Μεγάλη Κοινωνία» , οι ΗΠΑ τύπωσαν πολύ περισσότερα χάρτινα δολάρια από ό,τι πραγματικό χρυσό στο θησαυροφυλάκιό τους.
Το 1971, οι ΗΠΑ αθέτησαν την υπόσχεσή τους να ανταλλάξουν το δολάριο με χρυσό.
Η αποσύνδεση σηματοδότησε το τέλος της Συμφωνίας του Bretton Woods και είδε την άνοδο του fiat νομίσματος ( Το fiat νόμισμα (ή παραστατικό χρήμα) είναι ένα χρήμα χωρίς εγγενή ή εσωτερική αξία (δεν υποστηρίζεται από κάποιο φυσικό αγαθό, όπως ο χρυσός ή ο άργυρος), το οποίο υποστηρίχθηκε μόνο από το κυβερνητικό τυπογραφείο.
Η αποκοπή του δολαρίου από τον χρυσό άλλαξε ριζικά τη νομισματική πολιτική, οδηγώντας σε αυξημένο χρέος, πληθωρισμό και συγκέντρωση πλούτου.
Το 1971, ένα καινούργιο σπίτι κόστιζε δυόμισι χρόνια ετήσιου εισοδήματος ενός μέσου αμερικανικού νοικοκυριού. Τώρα, κοστίζει περισσότερο από 10 φορές το μέσο ετήσιο εισόδημα.
Το ενοίκιο κόστιζε περίπου το 1/6 του μηνιαίου εισοδήματος το 1971 και σήμερα αυτό είναι περίπου το 40%.
Ένα αυτοκίνητο κόστιζε κατά μέσο όρο 35% του ετήσιου εισοδήματος στη δεκαετία του '70 και τώρα κοστίζει 60% (μέσο εισόδημα 89.000 δολάρια και μέση τιμή καινούργιου αυτοκινήτου 49.855 δολάρια).
Η πανεπιστημιακή εκπαίδευση στις αρχές της δεκαετίας του '70, όταν είχε πραγματικά σημασία για τους εργοδότες να λένε ότι έχεις πτυχίο πανεπιστημίου, κόστιζε 2.600 δολάρια ετησίως σε δίδακτρα σε ένα φημισμένο πανεπιστήμιο όπως το Harvard. Σήμερα κοστίζει 63.000 δολάρια.
Εκτός από τον πληθωρισμό, από το 1971 έως το 2025 η παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε από 100% σε 110%, ενώ η αύξηση των πραγματικών μισθών για τον μέσο εργαζόμενο ήταν μόνο μεταξύ 30% και 34%, σύμφωνα με το Γραφείο Στατιστικών Εργασίας.
Το εθνικό χρέος των ΗΠΑ εκτινάχθηκε από 398 δισεκατομμύρια δολάρια το 1971 σε 40,34 τρισεκατομμύρια δολάρια σήμερα, μια εκπληκτική αύξηση άνω του 10.000%.
Το αυξανόμενο χρέος έχει αντιμετωπιστεί με τεχνητή επέκταση της προσφοράς χρήματος και χαμηλά επιτόκια από την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ. Με απλά λόγια, με την εκτύπωση περισσότερου χαρτονομίσματος.
Αυτή η δυναμική, στην πραγματικότητα, λειτουργεί ως μια μορφή κοινωνικοποιημένης αναδιανομής του πλούτου.
Το εθνικό χρέος αποτελεί κόστος για όλα τα μέλη της κοινωνίας, ενώ οι πληρωμές τόκων πηγαίνουν στους πιστωτές (δηλαδή στους πλούσιους).
Καθώς η εκτύπωση χρήματος είναι πολύ πιο εύκολη από το να βγάζεις χρήματα μέσω της εργασίας και της βιομηχανίας, η αποβιομηχάνιση και ο πληθωρισμός αναπόφευκτα ακολουθούν την ίδια πορεία.
Οι ΗΠΑ μπορούν απλώς να εκτυπώσουν κομμάτια πράσινου χαρτιού για να αγοράσουν αγαθά και υπηρεσίες από το εξωτερικό.
Ως αποτέλεσμα, η οικονομία της έχει μετατοπιστεί από την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών στην ιεράρχηση της χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας και των περιουσιακών στοιχείων που βασίζονται στο χρέος.
Μια τέτοια χρηματιστικοποίηση της οικονομίας ωφελεί όσους έχουν κεφάλαιο, ενώ παράλληλα δυσκολεύει τον μέσο άνθρωπο να αποταμιεύσει ή να προοδεύσει.
Το αποτέλεσμα είναι υψηλότερο κόστος ζωής, συστηματική παρακμή της παραγωγικής ικανότητας και αυξανόμενη οικονομική ανισότητα.
Καθώς το σοκ του Nixon έθεσε τις ΗΠΑ στο δρόμο της χρηματιστικοποίησης, το Υπόμνημα Powell , ουσιαστικά ένα «Καπιταλιστικό Μανιφέστο», καθιέρωσε το σχέδιο για την εταιρική κατάληψη της αμερικανικής κοινωνίας.
Υπόμνημα Powell
Ο Lewis Powell ήταν δικηγόρος καπνοβιομηχανίας για την Philip Morris. Του ανατέθηκε να συντάξει ένα εμπιστευτικό έγγραφο για το Εμπορικό Επιμελητήριο των ΗΠΑ με σκοπό την ανάκτηση και επέκταση της εταιρικής ισχύος.
Οι μεγάλες επιχειρήσεις στη χώρα απειλούνταν από το προοδευτικό κύμα κινημάτων υπέρ της εργασίας και υπέρ της κατανάλωσης τη δεκαετία του 1960. Το έγγραφο, με τίτλο «Επίθεση στο Αμερικανικό Σύστημα Ελεύθερων Επιχειρήσεων», έγινε γνωστό ως το «Υπόμνημα Powell».
Χρησίμευσε ως ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το σύγχρονο, άκρως οργανωμένο εταιρικό lobbying και το κίνημα πολιτικής δράσης στις ΗΠΑ.
Ο Powell υποστήριξε ότι το αμερικανικό σύστημα ελεύθερης επιχειρηματικότητας δεχόταν συστηματική επίθεση από πανεπιστήμια, μέσα ενημέρωσης, διανοούμενους και υποστηρικτές των καταναλωτών όπως ο Ralph Nader.
Προειδοποίησε ότι οι ηγέτες των επιχειρήσεων επιτρέπουν παθητικά την καταστροφή τους, αποτυγχάνοντας να αντισταθούν στους κανονισμούς και στο αντιεπιχειρηματικό αίσθημα.
Ο Powell ζήτησε επιθετική πολιτική κινητοποίηση των εταιρειών, θέτοντας τις ιδεολογικές βάσεις για το σύγχρονο συντηρητικό νομικό κίνημα και τα δικαιώματα ελευθερίας του λόγου στις εταιρείες.
Ο Powell συνέστησε ένα σύνολο ολοκληρωμένων σχεδίων δράσης για την απελευθέρωση της εταιρικής ισχύος και την απόκτηση αχαλίνωτου πολιτικού ελέγχου, τα οποία περιλαμβάνουν:
- Συλλογική πολιτική δράση : Ο Powell προέτρεψε τις εταιρείες να σταματήσουν να ενεργούν ανεξάρτητα και αντ' αυτού να συνδυάσουν τους οικονομικούς τους πόρους για να αλλάξουν την κοινή γνώμη και την πολιτική.
- Παρέμβαση στην πανεπιστημιούπολη : Υποστήριξε την αγορά χώρου σε σχολικά βιβλία, τη χρηματοδότηση καθηγητών που τάσσονται υπέρ της αγοράς και τη δημιουργία φιλικών προς τις επιχειρήσεις αφηγημάτων για την αντιμετώπιση της αντιληπτής φιλελεύθερης προκατάληψης στα πανεπιστήμια.
- Κυριαρχία στα μέσα ενημέρωσης : Το υπόμνημα ζητούσε την αξιοποίηση του εταιρικού διαφημιστικού προϋπολογισμού για την απαίτηση φιλοεπιχειρηματικής κάλυψης στα έντυπα μέσα ενημέρωσης και την τηλεόραση.
- Δικαστική δράση : Ο Powell συμβούλεψε περαιτέρω τις μεγάλες επιχειρήσεις να χρησιμοποιήσουν τα δικαστήρια ως όπλο, υποβάλλοντας αγωγές για να ανατρέψουν τους κανονισμούς και να προωθήσουν τα εταιρικά συμφέροντα.
Επιπλέον, ο Powell πρότεινε την ανάπτυξη ενός αγωγού δικαστικής εξουσίας, όπως η Ομοσπονδιακή Εταιρεία, για τον απροκάλυπτο έλεγχο των δικαστηρίων.
Οι συστάσεις του Powell υποστηρίχθηκαν πλήρως από την επιχειρηματική κοινότητα. Ο στρατηγικός σχεδιασμός εφαρμόζεται συστηματικά έκτοτε μέχρι σήμερα.
Το Υπόμνημα Powell άλλαξε οριστικά τη σχέση μεταξύ των αμερικανικών επιχειρήσεων και της πολιτικής. Ουσιαστικά σηματοδότησε την ανατροπή της επικρατούσας συναίνεσης για το New Deal του Roosevelt .
(Μια παρένθεση: Ο Powell διορίστηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο από τον Nixon δύο μήνες μετά το υπόμνημα. Υπηρέτησε ως δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου για πάνω από 15 χρόνια.)
Μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του υπομνήματος Powell
Το υπόμνημα ενέπνευσε άμεσα τη δημιουργία και τη χρηματοδότηση ισχυρών συντηρητικών δεξαμενών σκέψης, συμπεριλαμβανομένων του Heritage Foundation και του Cato Institute.
Η επιχειρηματική επιρροή άρχισε να διαπερνά την εκπαίδευση, τα μέσα ενημέρωσης και την ποπ κουλτούρα.
Οι αξίες των μετόχων έλαβαν προτεραιότητα έναντι των παροχών των εργαζομένων και αντέστρεψαν την προοδευτική κατανομή του εισοδήματος από την εποχή του New Deal.
Το Υπόμνημα Powell οδήγησε σε μια τεράστια αύξηση των εταιρειών lobbying εταιρικών ομάδων και στη δημιουργία ομάδων όπως η Business Roundtable για να επηρεάσουν τη νομοθεσία.
Ο σωρευτικός αντίκτυπος κορυφώθηκε με την απόφαση της Citizens United του 2010 , η οποία παραχώρησε στις εταιρικές οντότητες δικαιώματα της Πρώτης Τροπολογίας, ουσιαστικά νομιμοποιώντας τα χρήματα στην πολιτική και αποποινικοποιώντας τη διαφθορά.
Η άνοδος των Reaganomics τη δεκαετία του 1980 ενίσχυσε περαιτέρω την τάση υπέρ των επιχειρήσεων που προανήγγειλε το Υπόμνημα Powell.
Η ιδιωτικοποίηση, η απορρύθμιση, ο φονταμενταλισμός της ελεύθερης αγοράς και η διάβρωση της εργασίας αντικατέστησαν τις οικονομικές πολιτικές του New Deal από τη δεκαετία του 1930.
Ο Lewis Powell θα ήταν περήφανος βλέποντας την συγκαλυμμένη κατάληψη της πολιτικής εξουσίας όλα αυτά τα χρόνια. Η άνοδος της ασύδοτης εταιρικής εξουσίας έχει τοποθετήσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου πάνω από το κράτος και το κοινό 50 χρόνια αργότερα.
Πώς το Σοκ του Nixon και το Υπόμνημα Powell έχουν διαμορφώσει τον καπιταλισμό και τη δημοκρατία στις ΗΠΑ
Η ευθυγράμμιση του Υπομνήματος Powell και του Σοκ Nixon το 1971 αποτέλεσε το δομικό εφαλτήριο για τη σύγχρονη χρηματιστικοποίηση των ΗΠΑ, την αποβιομηχάνιση και την αντιστροφή του New Deal.
Απελευθερώνοντας ταυτόχρονα το χρήμα από φυσικούς περιορισμούς και οργανώνοντας την πολιτική εξουσία των εταιρειών, αυτά τα δύο γεγονότα αναδιαμόρφωσαν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο η αμερικανική οικονομία παράγει πλούτο.
Το χρήμα ως εμπόρευμα
Πριν από το 1971, το χρήμα χρησίμευε κυρίως για τη διευκόλυνση του εμπορίου φυσικών αγαθών.
Μόλις το δολάριο αποσυνδέθηκε από τον χρυσό και κυμαινόταν ελεύθερα, το ίδιο το χρήμα έγινε ένα εξαιρετικά κερδοσκοπικό εμπόρευμα, γεννώντας τεράστιες παγκόσμιες αγορές συναλλάγματος, συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης και παραγώγων.
Ο Karl Marx το προέβλεψε αυτό στο έργο του Das Kapital στα τέλη του 19ου αιώνα και ονόμασε τον κύκλο «το χρήμα παράγει περισσότερο χρήμα» (MM^) «πλασματικό κεφάλαιο».
Από το 1971, η οικονομία των ΗΠΑ άρχισε να μετατοπίζεται από μια οικονομία παραγωγής σε μια οικονομία χρηματοπιστωτικού τομέα.
Η Wall Street πάνω από την Πραγματική Οικονομία
Υπό τον κανόνα του χρυσού, οι τράπεζες αναπτύχθηκαν δανείζοντας σε εγχώριες επιχειρήσεις που κατασκεύαζαν φυσικά αντικείμενα.
Μετά το 1971, η ανάπτυξη στράφηκε στη χρηματοοικονομική μηχανική, τη δημιουργία χρέους και την κερδοσκοπία επί περιουσιακών στοιχείων, καθιστώντας τον χρηματοπιστωτικό τομέα πολύ πιο κερδοφόρο από τη μεταποίηση.
Η άνοδος του αρπακτικού χρηματοπιστωτικού τομέα ανέδειξε επίσης την εβραϊκή τάξη της τοκογλυφίας σε εξέχουσα θέση στην οικονομική και πολιτική ζωή των ΗΠΑ, με διαρκή ζημιά μέχρι σήμερα.
Έκρηξη χρέους
Χωρίς περιορισμούς στον χρυσό, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ απέκτησε την εξουσία να επεκτείνει γρήγορα την προσφορά χρήματος. Αυτό τροφοδότησε μια μόνιμη εξάρτηση από φθηνή πίστωση και εκτοξεύτηκε στα ύψη το εταιρικό, κρατικό και καταναλωτικό χρέος για τη διατήρηση της οικονομικής ανάπτυξης.
Το χρέος έχει γίνει το κύριο εργαλείο για την καπιταλιστική τάξη να αποσπά πλούτο από την εργατική τάξη.
Η κατάρρευση της μεταπολεμικής συναίνεσης για το New Deal
Η «Τάξη του New Deal», που θεσπίστηκε τη δεκαετία του 1930 για να διορθώσει τις υπερβολές του αχαλίνωτου καπιταλισμού, βασιζόταν σε μια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ ισχυρών εργατικών συνδικάτων, κυβερνητικών ρυθμίσεων και εταιρικής διοίκησης.
Το υπόμνημα του Powell χρησιμοποίησε το εταιρικό κεφάλαιο ως όπλο για να σπάσει συστηματικά αυτή την τριμερή συναίνεση.
Το οργανωμένο δίκτυο εταιρικών lobbying που οραματίστηκε ο Powell βοήθησε στη διάδοση των νεοφιλελεύθερων οικονομικών δογμάτων, ιδιαίτερα της άποψης του Milton Friedman ότι το μόνο καθήκον μιας εταιρείας είναι να μεγιστοποιεί τα κέρδη για τους μετόχους, αντί να υποστηρίζει τους εργαζόμενους ή τις κοινότητες.
Ὁ βραβευμένος μέ Νόμπελ οἰκονομολόγος, ἑβραῖος Milton Friedman, ἀνάμεσα στούς συναδέλφους του οἰκονομολόγους George Stigler καί John Kenneth Galbraith (φωτό)
Ο Milton Friedman ήταν Εβραίος καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Chicago, ο οποίος ήταν ο μεγάλος υποστηρικτής της υπεροχής του κεφαλαίου έναντι όλων των άλλων. Δείτε την κριτική μου για το Πανεπιστήμιο του Chicago εδώ : Έχει καταστρέψει το Πανεπιστήμιο του Chicago τις ΗΠΑ;
Δεξαμενές σκέψης και ομάδες πίεσης που υποστηρίζονταν από εταιρείες πίεσαν με επιτυχία για νομοθεσία κατά των συνδικάτων και διορισμούς δικαστών.
Καθώς τα συνδικάτα κατέρρεαν, ο ιστορικός σύνδεσμος μεταξύ της αυξανόμενης παραγωγικότητας των εργαζομένων και των αυξανόμενων μισθών διακόπηκε, οδηγώντας στην ανισότητα πλούτου που παρατηρείται σήμερα.
Η αποβιομηχάνιση έγινε αναπόφευκτη επιλογή
Το πρόσφατα απελευθερωμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, σε συνδυασμό με πολιτικές ελεύθερου εμπορίου που υποστηρίχθηκαν από εταιρικά λόμπι, τιμώρησε τις εταιρείες που διατήρησαν τις ακριβές θέσεις εργασίας στον αμερικανικό κατασκευαστικό κλάδο.
Η Wall Street πίεσε τις εταιρείες να αναθέσουν τα εργοστάσιά τους σε περιοχές με φθηνότερο εργατικό δυναμικό και λιγότερους κανονισμούς, ώστε να μεγιστοποιήσουν τα τριμηνιαία κέρδη.
Επειδή το κυμαινόμενο δολάριο παρέμεινε το κύριο αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο, η παγκόσμια ζήτηση διατήρησε το δολάριο τεχνητά ισχυρό.
Ενώ αυτό έκανε τις εισαγωγές ξένων καταναλωτών φθηνές για τους Αμερικανούς, έκανε τις εξαγωγές αμερικανικών προϊόντων απαγορευτικά ακριβές στο εξωτερικό, υποβαθμίζοντας συστηματικά τη Ζώνη της Σκουριάς.( Βιομηχανική Ζώνη σε παρακμή ).
Η χρηματιστικοποίηση άλλαξε την εταιρική συμπεριφορά. Αντί να επανεπενδύουν τα κέρδη σε εγχώρια εργοστάσια, εξοπλισμό ή εκπαίδευση εργαζομένων, οι εταιρείες χρησιμοποιούσαν όλο και περισσότερο τα μετρητά τους για να αγοράσουν πίσω τις δικές τους μετοχές, αυξάνοντας τεχνητά τις τιμές των μετοχών για να πλουτίσουν τα στελέχη και τους επενδυτές της Wall Street.
Η Κληρονομιά του 1971
Μαζί, το Σοκ Nixon και το Υπόμνημα Powell μετατόπισαν τις ΗΠΑ από μια οικονομία βασισμένη στην παραγωγή (επικεντρωμένη στην κατασκευή αγαθών, την αύξηση των μισθών και την αυστηρή ρύθμιση) σε μια οικονομία χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας (επικεντρωμένη στις φούσκες περιουσιακών στοιχείων, την κεφαλαιαγορά και την απορρύθμιση).
Επειδή το χρήμα δεν ήταν πλέον συνδεδεμένο με τον χρυσό, το κεφάλαιο μπορούσε να αυξηθεί εκθετικά χωρίς περιορισμούς.
Το κεφάλαιο κινείται παγκοσμίως με την ταχύτητα ενός πλήκτρου για να κυνηγήσει την υψηλότερη απόδοση οπουδήποτε στον κόσμο.
Τα εταιρικά λόμπι που οργανώθηκαν από το Υπόμνημα Powell αποσύνδεσαν με επιτυχία τους μισθούς από την παραγωγή.
Ο πλούτος που παράγεται από την παραγωγικότητα των Αμερικανών εργαζομένων δεν πηγαίνει πλέον σε μισθούς. Αντίθετα, διοχετεύεται απευθείας σε εταιρικά κέρδη, σε φούσκες περιουσιακών στοιχείων της Wall Street και σε εκτοξευόμενα μπόνους στελεχών.
Οι σύγχρονες κρίσεις του πληθωρισμού, της αποβιομηχάνισης και της συρρίκνωσης της μεσαίας τάξης είναι τα άμεσα αποτελέσματα αυτής της στροφής του 1971.
Ἀπό : unz.com
Ἡ Πελασγική
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου