" ...μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρᾳ καί παρά θεοῖς καί παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι..." Σωκράτης
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Valdai Club. Ταξινόμηση κατά ημερομηνία Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Valdai Club. Ταξινόμηση κατά ημερομηνία Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2022

Ποῦτιν : Δικαιοσύνη καί Ἀσφάλεια γιά ὅλους σ᾿ἕναν Ἀνθρώπινο Πολιτισμό


 Ὁ Πρόεδρος τῆς Ῥωσσίας,Βλαντιμίρ Ποῦτιν,μιλῶντας στήν ἐτήσια διάσκεψιν τοῦ ἱδρύματος Valdai Club,ἔκανε λόγο γιά τήν πιό κρίσιμο δεκαετία ἀπό τό τέλος τοῦ Β΄Π.Π. καί μετά κατά τήν ὁποία θά καταγραφῇ τό τέλος τῆς δυτικῆς παγκόσμιας κυριαρχίας.  Ὑπογράμμισε ὅτι ἡ Ρωσία δέν ἀντιτίθεται στίς δυτικές ἐλίτ καί δέν φιλοδοξεῖ  τήν ἡγεμονία στόν νέο πολυπολικό κόσμο. ἀντιπαρέθεσε τήν ἀληθινή ἐνσωμάτωση στή δυτική «νεο-ἀποικιακή» παγκοσμιοποίηση μέ τό κάλεσμα στό :  νά «χτίσουμε μιά συμφωνία τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ»...

« ...Ἡ Δύση διεκδικεῖ ὅλους τούς πόρους τῆς ἀνθρωπότητας καί ἡ «τάξη βασισμένη σέ κανόνες» πού προτείνει, ὑποτίθεται ὅτι τῆς ἐπιτρέπει νά ζεῖ χωρίς κανένα ἀπολύτως κανόνα. Ἡ Δύση εἶναι ἀνίκανη νά κυβερνήσει τήν ἀνθρωπότητα μόνη της, ἀλλά προσπαθεῖ ἀπεγνωσμένα νά τό κάνει, καί «τά περισσότερα ἔθνη τοῦ κόσμου δέν θέλουν πλέον νά τό ἀνέχονται»...

«αὐτό τό παιχνίδι εἶναι, ἀναμφίβολα, ἐπικίνδυνο, αἱματηρό καί [...] βρώμικο»...

«Ἀρνεῖται τήν κυριαρχία τῶν χωρῶν καί τῶν λαῶν, τήν ταυτότητα καί τή μοναδικότητά τους· ἀδιαφορεῖ γιά τά συμφέροντα τῶν ἄλλων κρατῶν».

...Τό νεοφιλελεύθερο μοντέλο τοῦ κόσμου «ἀ λα Ἀμερική» ἀνιμετωπίζει πλέον «ὄχι ἁπλῶς συστημική, ἀλλά δογματική κρίση»: «Ἁπλῶς δέν ἔχουν τίποτα νά προσφέρουν στόν κόσμο ἐκτός ἀπό τήν κυριαρχία τους».

...Ὁ παγκόσμιος πολιτισμός βασίζεται σέ παραδοσιακές κοινωνίες μέ τίς παραδοσιακές ἀξίες τους, οἱ ὁποῖες, σέ ἀντίθεση μέ τίς νεοφιλελεύθερες, εἶναι μοναδικές σέ κάθε χώρα. Ἡ Δύση δικαιοῦται νά ἔχει «δεκάδες φῦλα καί γκέϊ ὑπερηφάνεια», ἀλλά δέν πρέπει νά ἐπιδιώκει νά τό ἐπιβάλει σέ ἄλλους.


Ὑπάρχουν «τοὐλάχιστον δύο διαφορετικές Δύσεις» - ἡ παραδοσιακή, μέ ἐξαιρετικά πλούσια κουλτούρα, καί ἡ ἐπιθετική καί νεοαποικιακή, μέ τήν ἐπιταγή τῆς ὁποίας ἡ Ρωσία δέν θά συμβιβαστεῖ ποτέ.

...« Ἡ Ρωσία δέν ἀμφισβητεῖ τίς δυτικές ἐλίτ. Ἡ Ρωσία ἁπλῶς ὑπερασπίζεται τό δικαίωμά της γιά ὕπαρξη καί ἐλεύθερη ἀνάπτυξη.ἐν τῷ μεταξύ, δέν σκοπεύουμε νά γίνουμε νέοι ἡγεμόνες.»

...Ἡ Μόσχα δέν ἦταν ποτέ ἡ πρώτη πού μίλησε γιά χρήση πυρηνικῶν ὅπλων, ἁπλῶς «ἀπάντησε ὑπονοῶντας το » σέ δηλώσεις δυτικῶν ἡγετῶν.

Δέν ὑπάρχει καμία στρατιωτική ἤ πολιτική λογική γιά τή Ρωσία νά χτυπήσει τήν Οὐκρανία μέ πυρηνικά ὅπλα καί ἡ «σημερινή φασαρία γύρω ἀπό τίς πυρηνικές ἀπειλές» στοχεύει μόνο νά πιέσει τούς συμμάχους τῆς Μόσχας, τά φιλικά καί οὐδέτερα κράτη.

... Ἡ Ρωσία δέν μποροῦσε ἁπλῶς νά ἀναγνωρίσει τήν ἀνεξαρτησία τῶν δημοκρατιῶν: «Δέν μποροῦν νά ἐπιβιώσουν μόνες τους, εἶναι προφανές γεγονός».

Τά γεγονότα στήν Οὐκρανία μποροῦν ἐν μέρει νά ἑρμηνευθοῦν ὡς ἐμφύλιος πόλεμος, ἐπειδή οἱ Ρῶσοι καί οἱ Οὐκρανοί εἶναι ἕνας ἑνιαῖος λαός, ὁ ὁποῖος βρέθηκε σέ χωριστά κράτη.

«Ἡ Ρωσία, πού δημιούργησε τή σύγχρονη Οὐκρανία, μπορεῖ νά εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός, σοβαρός ἐγγυητής τοῦ οὐκρανικοῦ κράτους, τῆς κυριαρχίας καί τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητας».

« Μήν πιστεύετε ὅτι ἡ Ρωσία εἶναι ἐχθρός ἤ ἀκόμη καί ἀντίπαλός σας. Ἡ Ρωσία εἶναι φίλη σας».

Ἡ Δύση πρέπει νά θυμᾶται ὅτι «αὐτός πού σπέρνει ἀνέμους, θά θερίσῃ καταιγίδες». ( τ᾿ἀποσπάσματα ὀμιλίας τοῦ Ποῦτιν στό Βαλντάϊ,ἀπό ἐδῶ) 

Νομίζω πώς πιό ξεκάθαρος δέν μποροῦσε νά εἶναι ὁ Ῥῶσσος Πρόεδρος. Καί στήν οὐσία εἶπε αὐτά πού ἐδῶ καί 8 μῆνες κατά καιρούς γνωστοποιοῦσε ὡς βασική καί κύρια θέσι τῆς Ῥωσσίας σέ σχέσιν μέ τήν ὑπόθεσιν «Οὐκρανική κρίσις» καί τήν ἐπιθετικότητα τῶν ΗΠΑ και τοῦ ΝΑΤΟ,τήν «ἐξουσιαστική ἐλίτ» τῆς Δύσεως.  

Τί εἶναι ὅμως τό Βαλντάϊ κλάμπ στό ὁποῖο μίλησε ὁ Ποῦτιν ; Διαβάζουμε : 

Το Valdai Discussion Club είναι μια δεξαμενή σκέψης με έδρα τη Μόσχα και ενα φόρουμ συζήτησης που συνδέεται στενά με τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν . Έχει περιγραφεί από δυτικούς σχολιαστές ως μέρος της προσπάθειας ρωσικής προπαγάνδας . Ιδρύθηκε το 2004 και πήρε το όνομά του από τη λίμνη Valdai , η οποία βρίσκεται κοντά στο Veliky Novgorod , όπου πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντηση του Club. Το 2014, η διοίκηση της Λέσχης μεταφέρθηκε στο Ίδρυμα Valdai Club, που ιδρύθηκε το 2011 από το Συμβούλιο Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής, το Συμβούλιο Διεθνών Υποθέσεων της Ρωσίας ,το Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας και την Ανώτατη Οικονομική Σχολή .( ἐδῶ) 

Προσέξτε τώρα,( ἔχει τήν ἀξία του ) οἱ τῆς Δύσεως ἤ ...δυτικοθρεμμένοι,πῶς τό περιγράφουν : 

 Ο Δανιήλ Ντρέζνερ περιγράφει το Βαλντάι ως "το υψηλότερου επιπέδου Ρωσικού think tank  ισοδύναμο του Νταβός " και γράφει ότι η κύρια αξία για τους παρευρισκόμενους είναι η ικανότητα να καθορίζουν την επίσημη γραμμή της ρωσικής κυβέρνησης, αν και η συμμετοχή κινδυνεύει επίσης «μεγαλύτερη νομιμότητα σε μια κυβέρνηση που έχει κατηγορήθηκε για κάποιες λιγότερο από νόμιμες δραστηριότητες μέχρι τώρα...»

Ο Νικολάι Πετρόφ του Κέντρου Κάρνεγκι της Μόσχας προσδιόρισε το Βαλντάι ως «ένα έργο που χρησιμοποιείται ως κραυγαλέα προπαγάνδα από το Κρεμλίνο»,έγραψε επίσης ότι το ίδρυμα γίνεται όλο και περισσότερο «εργαλείο προπαγάνδας», ενώ η Ρωσίδα κοινωνιολόγος Lilia Shevtsova επέκρινε τα συνέδρια του Valdai σε ένα άρθρο με τίτλο «Οι Χρήσιμοι Ηλίθιοι του Πούτιν .»....( ἐδῶ) 

Καί ποιός μιλάει ; Οἱ ἐκπρόσωποι τῆς χειρότερης καί πιό σατανικῆς συμμορίας πού γνώρισε ποτέ ἡ Ἀνθρωπότης σ᾿ὁλόκληρη τήν Ἱστορία της ! Κατηγοροῦν τόν Ποῦτιν ὅ,τι ἀσκεῖ μέσῳ τοῦ Βαλντάϊ τήν ῥωσσική προπαγάνδα καί ἀπό τήν ἄλλη ἔχεις τόν «Μέγα Ἀρχισατανᾶ Τοῦ Σύμπαντος» τόν Σουάμπ νά διατυμπανίζῃ, μέ ὅλα τά τσιράκια του ὁμοῦ :  δέν θά σᾶς ἀνήκει τίποτα -ἐπεί δή θά τά κατέχουμε ὅλα ἐμεῖς-θά εἶστε δουλικά καί θά νοιώθετε εὐγνώμονες καί κατενθουσιασμένοι μέχρι νά ψοφήσετε, κρατῶντας ὡς «εὐαγγέλιο» τήν «ἔκθεσιν Κίσσινγκερ τοῦ 1974» γιά μείωσιν τοῦ πληθυσμοῦ τοῦ πλανήτου. 

(φωτό ἀριστερά-  Γιά τό τσιράκι τῆς ΝΤΠ,τόν τελευταίως ἀναδειχθέντα -λές καί δέν εἴχαμε ἀρκετούς ἀπό ᾿δαύτους- ξαναδιαβάζουμε ἀπό τίς ἡμέτερες δημοσιεύσεις,Ε Δ Ω  Τελικῶς πρέπει νά εἶναι πολύ προβληματικά ὄντα ὅλοι αὐτοί.φαίνονται ἄλλωστε ἐκ τῆς ἐμφανίσεώς τους ἡ ὁποία προφανῶς τούς ἔχει «χαρίσει» ἀρκετά ψυχολογικά συμπλέγματα !!! ) 

Αὐτόν λοιπόν,τόν «θεοποιημένο» ἐγκέφαλο ( ποῦ λέει ο λόγος τό -ἐγκέφαλος-) τόν ξεφωνημένο ντιγκιντάνγκα,ἑβραιόφαρα Χαράρι νά ἐπαναλαμβάνῃ ὡς ἀντήχησιν τοῦ «ΜΑΤΣ» Σουἀμπ  : « θά ἔχετε μία ἐξουσιαστική ἐλίτ πού θά παίρνῃ ὅλες τίς ἀποφάσεις ἀκόμη κι᾿ἄν αὐτές εἶναι βλαπτικές γιά τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ παγκοσμίου πληθυσμοῦ καί ἄν ἡ ἐπιδείνωση γιά τό μέλλον γίνεται ὅλο καί χειρότερη τότε ἡ ἐπιστήμη καί οἱ ἐκπροσωποί της θά ἀποδειχθοῦν ὡς «ἡ Κιβωτός τοῦ Νῶε» γιά τήν ἐλίτ ἀφήνοντας τούς ὑπολοίπους νά πνιγοῦν..» 

Νομίζω πώς ἔχουμε φθάσει,ὡς ἀνθρωπότης στά πλέον χαμηλά πολιτισμικά ἐπίπεδα,προσωπικῶς ἔχω τήν πεποίθησιν ὅτι πιό κάτω δέν πάει,ὁπότε βρισκόμαστε στό ὄριο τῆς πλέον σοβαροτάτης ἀποφάσεως ( ἀπό ἐμᾶς θά ἐξαρτηθῇ) περί τῆς ὑπάρξεώς μας  ἤ τοῦ ἀφανισμοῦ μας. Καί τό δεύτερον μᾶλλον εἶναι τό πιό δίκαιον μέ πρῶτη καί καλλύτερη στήν κατηγορία τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ ἀφανισμοῦ,τήν βρωμερή,σιχαμερή παγκόσμια «ἐξουσιαστική ἐλίτ». Ἀφανισμοῦ μέχρι ἐνός ! Γιά τήν ὑπόλοιπη ἀνθρωπότητα ἔ, ἄς μείνουν κάποιοι γιά τήν συνέχεια τῆς ζωῆς στόν πλανήτη,ἄν τελικῶς αὐτό ἔχει κάποια σημασία ( τελευταίως πιστεύω πώς οὔτε αὐτό ἀξίζει...). 

Διότι ὅπως φαίνεται : Ἕνας Ποῦτιν δέν φέρνει τήν Ἄνοιξιν...

Σημ. Τό βίντεο τῆς συνεντεύξεως Ποῦτιν,μπορεῖτε νά τό παρακολουθήσετε ὁλόκληρο ἐδῶ: 

Φωτό, ἐδῶ,ἐδῶ,ἐδῶ κι᾿ἐδῶ


Ἡ Πελασγική

Κυριακή 26 Μαΐου 2024

Ἡ Εὐρώπη σβήνει καί γίνεται μία «χαμένη ἥπειρος»

Το κέντρο βάρους του κόσμου μετατοπίζεται και ο «παλαιός κόσμος» χάνει τη σημασία του 

Γράφει ο Andrey Sushentsov, διευθυντής προγράμματος του Valdai Club

Η Ευρώπη παραμένει μια σημαντική στρατηγική επικέντρωση για τη Ρωσία, αλλά δεν είναι πλέον το κύριο θέμα συζήτησης. Σήμερα, πολλοί τη βλέπουν ως μια «χαμένη ήπειρο», όπου το δυτικό μισό έχει σταματήσει να ενεργεί με βάση τα δικά του συμφέροντα και δυσκολεύεται καν να τα ορίσει. Τα κράτη χάνουν όλο και περισσότερο την αυτονομία τους και υποκύπτουν στις πιέσεις των ΗΠΑ.

Η αυξανόμενη παρουσία του ΝΑΤΟ στα δυτικά σύνορα της Ρωσίας ανησυχεί τη χώρα μας [την Ρωσσία]. Υπάρχουν ενδείξεις μετάβασης του μπλοκ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ από τη χειμερία νάρκη στις προετοιμασίες για μια μεγάλη στρατιωτική αντιπαράθεση στην Ευρώπη. Ο δρόμος της αυξανόμενης κλιμάκωσης και της πίεσης στη Ρωσία είναι αδιέξοδο: η Μόσχα παίρνει στα σοβαρά την απειλή του ΝΑΤΟ και έχει τα μέσα να την αντιμετωπίσει. Η στρατιωτικοποίηση των κρατών της Βαλτικής, η ενίσχυση της επιρροής του μπλοκ στη Μαύρη Θάλασσα και κοντά στα ρωσικά σύνορα θα αυξήσουν τον αριθμό των επεισοδίων στα οποία συγκρούονται τα συμφέροντά μας και θα μας κρατήσουν σε συνεχή ένταση.

Η Ρωσία δεν έχει επιθετικά σχέδια κατά της Βαλτικής – αυτή είναι μια απειλή που επινοήθηκε από την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες. Ωστόσο, εάν το ΝΑΤΟ επιλέξει τον δρόμο της κλιμάκωσης της έντασης, η Μόσχα δεν θα αποφύγει αυτή την πρόκληση. Πιστεύω ότι αυτό το μονοπάτι είναι ανόητο για τη Δυτική Ευρώπη – γίνεται όμηρος της αμερικανικής επιθυμίας να απομονωθούν οι κύριες οικονομίες της ΕΕ από τη Ρωσία.

Η κλιμάκωση δημιουργεί μια σειρά από φοβίες, αφαιρεί κάθε ώθηση για οικονομική συνεργασία και εν τέλει συνδέει τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη με την οικονομία των ΗΠΑ, καθιστώντας τα πολύ λιγότερο ανταγωνιστικά.

Ως αποτέλεσμα, οι Αμερικανοί «κανιβαλίζουν» τους Δυτικοευρωπαίους με το ευγενές πρόσχημα της προστασίας της ευρωπαϊκής ηπείρου από μια φανταστική ρωσική απειλή. Πιστεύω ότι όσοι βρίσκονται στη Δυτική Ευρώπη δεν πρέπει να είναι τυφλοί σε αυτήν την τεχνητή αύξηση των εντάσεων από τις ΗΠΑ – και  πρέπει να ενεργούν προς το συμφέρον τους.

Η Ρωσία έχει πλέον στρέψει την προσοχή της σε άλλες περιοχές του κόσμου και αναπτύσσει με μεγάλο σθένος τις ιστορικές της σχέσεις με τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Σε κάποιο βαθμό, η Δυτική Ευρώπη απομακρύνεται από τη Ρωσία και η Ρωσία απομακρύνεται από τη Δυτική Ευρώπη.

Δέχομαι ότι αυτό, όπως πολλά πράγματα στην ιστορία, είναι ένας φαύλος κύκλος. Και με τον καιρό θα υπάρξει διαδικασία επιστροφής. Αλλά είναι προφανές ότι σήμερα η Δυτική Ευρώπη δεν είναι για τη Ρωσία μια περιοχή που είναι πολύ σημαντική ή προσφέρει πολλές ευκαιρίες. Αντίθετα, αυτό που ακούμε από εκεί σήμερα είναι οι πιο έντονα πολεμικές δηλώσεις, αλλά δεν υποστηρίζονται από μεγάλη πολιτική αποφασιστικότητα. Ενώ η Ρωσία συνεχίζει να αντιλαμβάνεται τις δυτικοευρωπαϊκές ενέργειες κατά της χώρας μας ως απειλή, το επίκεντρο της προσοχής της Μόσχας μετατοπίζεται σε άλλα μέρη του κόσμου.

Ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ παραμένουν η πιο ενεργή – με καταστροφική έννοια – δύναμη στις διεθνείς σχέσεις, που εργάζονται συνεχώς για τη δημιουργία ad hoc συνασπισμών ( για συγκεκριμένο σκοπό ή ανάγκη )  που θα τους χρησιμοποιήσουν εναντίον των αντιπάλων τους. Τώρα ενεργεί όλο και πιο πυρετωδώς, συνειδητοποιώντας ότι ο χρόνος δεν είναι με το μέρος του.

Αντί αυτής της ανοησίας, θα ήταν συνετό για την Ουάσιγκτον να αποδεχθεί ότι οι αντικειμενικές δημογραφικές, οικονομικές και κοινωνικές διαδικασίες καθιστούν την Ασία το κύριο κέντρο βάρους του κόσμου τον νέο αιώνα και να εργαστεί για να διασφαλίσει τη διατήρηση των συνθηκών σταθερότητας και ανάπτυξης. Οι ενέργειες των Αμερικανών, δυστυχώς, δείχνουν το αντίθετο: επιδεινώνουν την αντίληψη της δικής τους παρακμής, η οποία θα ήταν λιγότερο έντονη αν συμπεριφέρονταν πιο εποικοδομητικά.

Η μετατόπιση του κέντρου βάρους από την περιοχή του Ατλαντικού στην Ανατολική και Νότια Ασία είναι μια αντικειμενική διαδικασία. Η Μόσχα και η Ουάσιγκτον εμπλέκονται μόνο έμμεσα σε αυτό, αλλά η αυξανόμενη επιρροή των χωρών αυτής της περιοχής δεν μπορεί να αρνηθεί ή να σταματήσει. Σε αυτό το πλαίσιο, οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Κίνας είναι αξιοσημείωτες – αν και στο παρελθόν υπήρξαν κρίσεις μεταξύ των χωρών μας, οι ρωσο-κινεζικές σχέσεις βρίσκονται πλέον στο αποκορύφωμά τους και αποτελούν έναν από τους θεμελιώδεις πυλώνες μιας νέας ισορροπημένης διεθνούς τάξης. 

Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η Ρωσία και η Κίνα διατύπωσαν ένα κοινό όραμα για τον κόσμο του μέλλοντος. Κατοχυρώθηκε στη «Διακήρυξη για έναν πολυπολικό κόσμο και τον σχηματισμό μιας νέας διεθνούς τάξης» του 1997. Και από τότε, η ρωσο-κινεζική αντίληψη για το πώς πρέπει να είναι ο κόσμος έχει εξελιχθεί: στη βάση της μη παρέμβασης, του σεβασμού της κυριαρχίας, των αμοιβαίων συμφερόντων και της αναγνώρισης ότι η συνεργασία μεταξύ των χωρών είναι δυνατή ανεξάρτητα από τη φύση της κυβέρνησής τους. Αυτή η βάση συνεργασίας έχει αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου και σε πολλές διεθνείς κρίσεις τις τελευταίες δεκαετίες και ανεβάζει τις σχέσεις μας σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από το Valdai Discussion Club 

Ἀπό : swentr.site


Ἡ Πελασγική

Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2024

Καμ(π)άλα, ποιός "φαγώθηκε" εἴπαμε...;


Μιλώντας στο Valdai Club την Πέμπτη, ο Πούτιν συνεχάρη τον Τραμπ για την εξασφάλιση της νίκης στις αμερικανικές εκλογές. Πρόσθεσε ότι οι δηλώσεις Τραμπ σχετικά με την ειρήνη στην Ουκρανία «αξίζουν τουλάχιστον προσοχή».

Ο Πούτιν έδειξε επίσης ότι είναι ανοιχτός στο να δεχτεί ένα τηλεφώνημα από τον Τραμπ, προσθέτοντας ότι «δεν θα ήταν υποτιμητικό να τον καλέσω ο ίδιος».

........συνεχάρη τον Ντόναλντ Τραμπ για την εκλογική του νίκη και επιβεβαίωσε ότι είναι έτοιμος να συνομιλήσει με τον εκλεγμένο πρόεδρο των ΗΠΑ. Ο Πούτιν χαιρέτισε τη «θαρραλέα»  αντίδραση του Τραμπ  στην απόπειρα δολοφονίας του τον Ιούλιο. 

«Εντυπωσιάστηκα. Είναι ένα θαρραλέο άτομο», είπε ο Πούτιν. «Ένα άτομο δείχνει πραγματικά το ποιός είναι, σε τέτοιες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και νομίζω ότι αθώωσε τον εαυτό του θαυμάσια και με γενναίο τρόπο ως άντρας».

...............

Ἡ Καμ( π )άλα χλευάζει τόν Τράμπ γιά τήν φιλία του μέ τόν Ποῦτιν : Ὁ Ποῦτιν θα σ᾿ἔτρωγε γιά μεσημεριανό" (ἐδῶ).  Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς κάποιος "φαγώθηκε". Μάντεψε, παλιοσατανίστρια...

 Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ γελοιοποίησε τον προεκλογικό ισχυρισμό της αντιπροέδρου των ΗΠΑ Καμάλα Χάρις ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν θα «έτρωγε» τον εκλεγμένο πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ για μεσημεριανό γεύμα.

Η Χάρις επέκρινε τις ιδέες του Τραμπ για τον τερματισμό της σύγκρουσης στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια ενός προεδρικού ντιμπέιτ στο ABC News τον Σεπτέμβριο, υποστηρίζοντας ότι ο Ρεπουμπλικανός θα εγκατέλειπε απλώς την υποστήριξη προς το Κίεβο για να κερδίσει την εύνοια του Πούτιν.

Ο Ρώσος ηγέτης «θα σε έτρωγε για μεσημεριανό», είπε η Χάρις στον Τραμπ.

Ο Πεσκόφ κλήθηκε να σχολιάσει τη δήλωσή της στην 21η ετήσια συνάντηση της Διεθνούς Λέσχης Συζητήσεων Valdai στο Σότσι την Πέμπτη. 

«Ο Πούτιν δεν τρώει ανθρώπους», είπε ο εκπρόσωπος χαμογελώντας.

Ἀπό : ἐδῶ κι᾿ἐδῶ


Ἡ Πελασγική

Δευτέρα 28 Μαρτίου 2022

Ὁ Ποῦτιν καί ὁ Παραδοσιακός Πολιτισμός !

Στην ετήσια συζήτηση του Valdai (εἶναι μία δεξαμενή σκέψης καί φόρουμ συζήτησης.Σχετικῶς μπορεῖτε νά διαβάσετε στήν σελίδα τους ἐδῶ) τον περασμένο Οκτώβριο, ο Πούτιν εξέφρασε την απογοήτευσή του για τον εναγκαλισό της Δύσης με τον Κομμουνισμό και τον σατανισμό.

Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί, είπε, «  βλέποντας τι συμβαίνει σε πολλές δυτικές χώρες, μένουμε έκπληκτοι όταν βλέπουμε τις (κομμουνιστικές) εγχώριες πρακτικές, που, ευτυχώς, έχουμε αφήσει, ελπίζω, στο μακρινό παρελθόν».

Από την ομιλία του Πούτιν στο 18ο valdai club  

(επιλογή αποσπασμάτων της ομιλίας, από henrymakow.com)

Βλέπουμε με έκπληξη τις διεργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη στις χώρες που παραδοσιακά θεωρούνταν οι σημαιοφόροι της προόδου.

Φυσικά, οι κοινωνικοί και πολιτιστικοί κραδασμοί που συμβαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Δυτική Ευρώπη δεν είναι δική μας δουλειά και κρατούμε τις αποστάσεις μας.

Μερικοί άνθρωποι στη Δύση πιστεύουν ότι μια επιθετική εξάλειψη ολόκληρων σελίδων από τη δική τους ιστορία, «αντίστροφη διάκριση» κατά της πλειοψηφίας προς όφελος μιας μειοψηφίας και η απαίτηση να εγκαταλείψουν τις παραδοσιακές έννοιες της μητέρας, του πατέρα, της οικογένειας και ακόμη και του φύλου, πιστεύουν ότι όλα αυτά είναι τα ορόσημα στην πορεία προς την κοινωνική ανανέωση.

Ακούστε, θα ήθελα να επισημάνω για άλλη μια φορά ότι έχουν το δικαίωμα να το κάνουν αυτό, μένουμε έξω από αυτό. Θα θέλαμε όμως να τους ζητήσουμε να μείνουν έξω από τις δικές μας υποθέσεις, επίσης.

Έχουμε διαφορετική άποψη, τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία της ρωσικής κοινωνίας -θα ήταν πιο σωστό να το πούμε έτσι- έχει διαφορετική άποψη για αυτό το θέμα. Πιστεύουμε ότι πρέπει να βασιστούμε στις δικές μας πνευματικές αξίες, στην ιστορική μας παράδοση και στον πολιτισμό του πολυεθνικού μας έθνους.

Οι υποστηρικτές της λεγόμενης «κοινωνικής προόδου» πιστεύουν ότι εισάγουν την ανθρωπότητα σε κάποιο είδος νέας και καλύτερης συνείδησης. Καλή τύχη σας εύχομαι...

Το μόνο που θέλω να πω τώρα είναι ότι οι συνταγές τους δεν είναι καθόλου καινούριες. Μπορεί να αποτελεί έκπληξη για κάποιους, αλλά η Ρωσία το έχει ζήσει όλο αυτό.. Μετά την επανάσταση του 1917, οι Μπολσεβίκοι, βασιζόμενοι στα δόγματα του Μαρξ και του Ένγκελς, είπαν επίσης ότι θα άλλαζαν τους υπάρχοντες τρόπους και έθιμα και όχι μόνο πολιτικά και οικονομικά, αλλά την ίδια την έννοια της ανθρώπινης ηθικής και τα θεμέλια μιας υγιούς κοινωνίας.

Η καταστροφή των παλαιών αξιών, της θρησκείας και των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, μέχρι και την πλήρη απόρριψη της οικογένειας (το είχαμε και αυτό), η ενθάρρυνση για ενημέρωση των αγαπημένων προσώπων - όλα αυτά κηρύχθηκαν πρόοδος και, παρεμπιπτόντως, υποστηρίχθηκεαν ευρέως σε όλο τον κόσμο τότε και ήταν αρκετά της μόδας, όπως και σήμερα. Οι Μπολσεβίκοι ήταν απολύτως αδιάλλακτοι σε απόψεις διαφορετικές από τις δικές τους.

Αυτό, πιστεύω, θα πρέπει να θυμίζει μερικά από αυτά που βλέπουμε τώρα. Βλέποντας τι συμβαίνει σε ορισμένες δυτικές χώρες, μένουμε ἐκπληκτοι από τις εγχώριες πρακτικές, τις οποίες, ευτυχώς, έχουμε αφήσει, ελπίζω, στο μακρινό παρελθόν. Ο αγώνας για ισότητα και κατά των διακρίσεων έχει μετατραπεί σε επιθετικό δογματισμό που είναι τόσο κοτά στον παραλογισμό, όταν τα έργα των μεγάλων συγγραφέων του παρελθόντος - όπως ο Σαίξπηρ - δεν διδάσκονται πλέον σε σχολεία ή πανεπιστήμια, επειδή οι ιδέες τους πιστεύεται ότι είναι οπισθοδρομικές.

Οι κλασικοί δηλώνονται καθυστερημένοι και αγνοούν τη σημασία του φύλου ή της φυλής. Στο Χόλυγουντ διανέμονται υπομνήματα σχετικά με τη σωστή αφήγηση και πόσοι χαρακτήρες του χρώματος ή του φύλου πρέπει να είναι σε μια ταινία. Αυτό είναι ακόμη χειρότερο και από το τμήμα agitprop ( Αγκιτπρόπ ή αγκίτ-προπ [ ἀπό τό Αγκιτάτσια και Προπαγάνδα] ονομάζεται η πολιτική στρατηγική που χρησιμοποιεί μια σειρά από τακτικές για τη διάδοση και προπαγάνδας ιδεών και θέσεων, τεχνικές που αποσκοπούν στην επίδραση στην κοινή γνώμη και την κινητοποίησή της υπέρ κάποιων σκοπών ή στόχων-ἐδῶ- καί ἐδῶ)    της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.

Η καταπολέμηση των πράξεων ρατσισμού είναι ένας απαραίτητος και ευγενής σκοπός, αλλά η νέα «κουλτούρα ακύρωσης» την έχει μετατρέψει σε «αντίστροφη διάκριση», δηλαδή σε αντίστροφο ρατσισμό. Η εμμονική έμφαση στη φυλή διχάζει περαιτέρω τους ανθρώπους, όταν οι πραγματικοί μαχητές για τα πολιτικά δικαιώματα ονειρεύονταν ακριβώς να διαγράψουν τις διαφορές και να αρνηθούν να χωρίσουν τους ανθρώπους με βάση το χρώμα του δέρματος. Ζήτησα συγκεκριμένα από τους συναδέλφους μου να βρουν το ακόλουθο απόσπασμα από τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: «Έχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου θα ζήσουν μια μέρα σε ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους αλλά από τον χαρακτήρα τους». Αυτή είναι η πραγματική αξία. Ωστόσο, εκεί τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά. Παρεμπιπτόντως, η απόλυτη πλειοψηφία των Ρώσων δεν πιστεύει ότι το χρώμα του δέρματος ενός ατόμου ή το φύλο του είναι σημαντικό θέμα. Ο καθένας μας είναι ένας άνθρωπος. Αυτό είναι που έχει σημασία.

Σε ορισμένες δυτικές χώρες, η συζήτηση για τα δικαιώματα των ανδρών και των γυναικών έχει μετατραπεί σε μια τέλεια φαντασμαγορία. Κοιτάξτε, προσέξτε να μην πηγαίνετε εκεί που κάποτε σχεδίαζαν να πάνε οι Μπολσεβίκοι - όχι μόνο κοινοτικοποιώντας τα κοτόπουλα, αλλά και την κοινοτικοποίηση των γυναικών. Ένα ακόμη βήμα και θα είσαι εκεί.

Οι ζηλωτές αυτών των νέων προσεγγίσεων φτάνουν ακόμη και στο σημείο να θέλουν να καταργήσουν αυτές τις έννοιες εντελώς. Όποιος τολμήσει να αναφέρει ότι άνδρες και γυναίκες υπάρχουν στην πραγματικότητα, κάτι που είναι βιολογικό γεγονός, κινδυνεύει να εξοστρακιστεί.

Οι λέξεις "Γονέας νούμερο ένα" και "γονέας νούμερο δύο", ""βιολογικός γονέας" αντί για "μητέρα" και το "ανθρώπινο γάλα" για το "μητρικό γάλα" αντικαθιστούν ότι γνωρίζαμε ως φυσιολογικό επειδή μπορεί να αναστατώσει τους ανθρώπους που δεν είναι σίγουροι για το φύλο τους. Επαναλαμβάνω, αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Στη δεκαετία του 1920, οι λεγόμενοι Σοβιετικοί Kulturtraegers ( Κάποιος ή κάτι που μεταδίδει πολιτιστικά ιδανικά, ειδικά από τη μια γενιά στην άλλη.ἐδῶ) επινόησαν επίσης κάποια είδηση, πιστεύοντας ότι δημιουργούσαν μια νέα συνείδηση ​​και άλλαζαν τις αξίες με αυτόν τον τρόπο. Και, όπως έχω ήδη πει, έκαναν τέτοιο χάος που ακόμα ανατριχιάζει κανείς μερικές φορές.

« Τό κόμμα σοῦ λέει ν᾿ἀπορρίψῃς ὅ,τι  βλέπεις καί ἀκοῦς.Ἧταν ἡ τελευταία καί πιό οὐσιαστική ἐντολή τους.» Τζώρτζ Ὄργουελ "1984" Στήν φωτό  δέν βλέπεις μία γυναίκα,ἀλλά ὅπως ἡ ἴδια θέλει νά χαρακτηρίζεται τράνς γυναίκα.Εἶναι ἡ διεμφυλική κολυμβήτρια Λία Τόμας

  Για να μην αναφέρουμε μερικά πραγματικά τερατώδη πράγματα όταν τα παιδιά διδάσκονται από μικρή ηλικία ότι ένα αγόρι μπορεί εύκολα να γίνει κορίτσι και το αντίστροφο. Δηλαδή, οι δάσκαλοι ουσιαστικά τους επιβάλλουν μια επιλογή που υποτίθεται ότι έχουμε όλοι. Το κάνουν ενώ αποκλείουν τους γονείς από τη διαδικασία και αναγκάζουν το παιδί να πάρει αποφάσεις που μπορούν να ανατρέψουν ολόκληρη τη ζωή του. Δεν μπαίνουν καν στον κόπο να συμβουλευτούν παιδοψυχολόγους - είναι ένα παιδί σε αυτή την ηλικία καν ικανό να πάρει μια τέτοια απόφαση; Λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους, αυτό αγγίζει ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, και αυτό γίνεται στο όνομα και υπό το λάβαρο της προόδου.

Λοιπόν, αν αρέσει σε κάποιον αυτό, ας το κάνει. Έχω ήδη αναφέρει ότι, στη διαμόρφωση των προσεγγίσεών μας, θα καθοδηγούμαστε από έναν υγιή συντηρητισμό. Αυτό ήταν πριν από μερικά χρόνια, όταν τα πάθη στη διεθνή σκηνή δεν ήταν ακόμη τόσο ψηλά όσο τώρα, αν και, φυσικά, μπορούμε να πούμε ότι μαζεύονταν σύννεφα ακόμη και τότε.

Τώρα, όταν ο κόσμος διέρχεται μια δομική αναστάτωση, η σημασία του εύλογου συντηρητισμού ως θεμελίου μιας πολιτικής πορείας έχει εκτοξευθεί - ακριβώς λόγω των πολλαπλασιαζόμενων κινδύνων και κινδύνων και της ευθραυστότητας της πραγματικότητας γύρω μας.

Αυτή η συντηρητική προσέγγιση δεν αφορά μία παραγνωρισμένη παράδοση, έναν φόβο αλλαγής ή ένα περιοριστικό παιχνίδι, πόσο μάλλον για την απόσυρση στο δικό μας καβούκι. Πρόκειται κυρίως για την εξάρτηση από μια παράδοση δοκιμασμένη στο χρόνο, τη διατήρηση και την ανάπτυξη του πληθυσμού, μια ρεαλιστική αξιολόγηση του εαυτού μας και των άλλων, μια ακριβή ευθυγράμμιση προτεραιοτήτων, μια συσχέτιση αναγκαιότητας και δυνατότητας, μια συνετή διατύπωση στόχων και μια θεμελιώδη απόρριψη του εξτρεμισμού ως μεθόδου. Και ειλικρινά, στην επικείμενη περίοδο της παγκόσμιας ανοικοδόμησης, η οποία μπορεί να διαρκέσει αρκετά, με τον τελικό σχεδιασμό της να είναι αβέβαιος, ο μέτριος συντηρητισμός είναι η πιο λογική συμπεριφορά, από όσο το βλέπω. Αναπόφευκτα θα αλλάξει κάποια στιγμή, αλλά μέχρι στιγμής, το «μη κάνεις κακό» - η κατευθυντήρια αρχή στην ιατρική - φαίνεται να είναι η πιο λογική. Noli nocere, όπως λένε.

Και πάλι, για εμάς στη Ρωσία, αυτά δεν είναι κάποια θεωρητικά αξιώματα, αλλά μαθήματα από τη δύσκολη και μερικές φορές τραγική ιστορία μας. Το κόστος των κακοσχεδιασμένων κοινωνικών πειραμάτων είναι μερικές φορές πέρα ​​από κάθε εκτίμηση. Τέτοιες ενέργειες μπορούν να καταστρέψουν όχι μόνο τα υλικά, αλλά και τα πνευματικά θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης, αφήνοντας πίσω τους ηθικά συντρίμμια όπου τίποτα δεν μπορεί να χτιστεί για να τα αντικαταστήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα...

Οι συντηρητικές απόψεις που έχουμε είναι ένας αισιόδοξος συντηρητισμός, ο οποίος είναι αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία. Πιστεύουμε ότι είναι δυνατή μια σταθερή, θετική εξέλιξη. Όλα εξαρτώνται πρωτίστως από τις δικές μας προσπάθειες. Φυσικά, είμαστε έτοιμοι να συνεργαστούμε με τους εταίρους μας για κοινούς ευγενείς σκοπούς.

ἀπό : henrymakow.com

Λοιπόν ἄς τό γράψουμε γι᾿ἀκόμη μία φορά. Ὁ Ποῦτιν καί ἡ Ῥωσσία εἴτε ἀρέσει σέ κάποιους εἴτε ὄχι,ἀντιπροσωπεύουν,σταθερῶς, τόν Παραδοσιακό Πολιτισμό. Τίς ἀνθρώπινες κοινωνίες πού μέσα ἀπό ἕναν ὑγιῆ τρόπο ἐπέτυχαν νά καθιερώσουν ὅ,τι λέγεται Πολιτισμός. Καί αὐτό σέ συνάρτησιν μέ τόν Χριστιανισμό μᾶς ἔδωσε ὅλο αὐτό πού λέγεται Πολιτισμός τῆς Δύσεως. 

Αὐτό πού μέ κάθε τρόπο καί κάθε μέσον ἔρχονται οἱ τῆς Δύσεως,σήμερα,νά καταστρέψουνν ὁλοκληρωτικῶς! 

Ὁ Βλαντιμίρ Ποῦτιν,σ᾿αὐτή του τήν ὁμιλία, τέσσερις μῆνες πρό τῆς ἐξάρσεως τῆς Οὐκρανικῆς κρίσεως, ἔδωσε τό στῖγμα τοῦ πολέμου πού θά κρίνῃ τό μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος. Αὐτό πού ὅσοι λογικῶς σκεπτόμενοι,εἴδαμε ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῶν ῥωσσικῶν ἐπιχειρήσεων στήν Οὐκρανία.

Συνεπῶς ἄς ἐπαναλάβουμε,ὅσο μονότονοι καί νά γινόμαστε,πώς ἐμεῖς,ἔτσι ὅπως ἔχουν ἐξελιχθεῖ τά πράγματα,δέν μποροῦμε παρά νά εἴμεθα μέ τήν πλευρά τῆς Ῥωσσίας. Τήν πλευρά ἐκείνη πού ἔχει κληθεῖ νά ἀντιπροσωπεύει τόν ἀπόλυτο ὑπερασπιστή τῆς Πολιτιστικῆς Παράδοσης. Βεβαίως οἱ ἐπιλογές τῶν κυβερνόντων μας νά ἔχουν τήν λάθος πλευρά,ὅμως εἶμαι σίγουρη πώς ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων εἶναι μέ τήν ὑγιή Παράδοση,τόν Πολιτισμό ἐκεῖνο πού μᾶς ἔδωσαν οἱ πρόγονοί μας καί πού ἑδραίωσαν στήν κοινωνία μας οἱ διδασκαλίες τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Γιά τούς ἄλλους,ὅπως εἶπε κι᾿ὁ Ποῦτιν « καλή τύχη σᾶς εὐχόμαστε στόν κομμουνιστικό ...παράδεισον» 


Ἡ Πελασγική

Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 2023

Ἡ Ε.Ε. ἀντιμετωπίζει τώρα τίς συνέπειες τῆς τεράστιας στρατηγικῆς της ἀποτυχίας


 Η Ένωση προσπάθησε και απέτυχε να γίνει μια ανεξάρτητη παγκόσμια δύναμη, τώρα οι κότες της έχουν γυρίσει να κουρνιάσουν στο κοτέτσι...

Του  Timofey Bordachev, Διευθυντή Προγράμματος του Valdai Club

Είτε πολλοί από εμάς στη Ρωσία είμαστε έτοιμοι να το παραδεχτούμε είτε όχι, η θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη διεθνή πολιτική θα γίνει αναπόφευκτα ένα σημαντικό ζήτημα τόσο θεωρητικής όσο και πρακτικής σημασίας. Για τις μεγάλες δυνάμεις, ο επείγων χαρακτήρας αυτού του ζητήματος καθορίζεται από το τι συνδέουν με τη Δυτική Ευρώπη στα δικά τους σχέδια και, κατά συνέπεια, από πού είναι πιθανό να απογοητευτούν. Στην περίπτωση των ΗΠΑ, η στρατηγική σημασία τοης ένωσης καθορίζεται από την ικανότητά της να συγκρατεί τη Ρωσία με τουλάχιστον μερική αυτοδυναμία.

Για την ίδια τη Ρωσία, η ΕΕ είναι ένας πιθανός «αδύναμος κρίκος»  στον ενιαίο συνασπισμό της Δύσης, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, που απειλεί τα συμφέροντα και την επιβίωση του ρωσικού κράτους. Παρόμοια θέση κατέχει η Κίνα, οι αρχές της οποίας αναμένουν επίσης ότι η αμερικανική επιρροή στην Ευρώπη θα μειωθεί με την πάροδο του χρόνου, επιτρέποντας στο Πεκίνο να διατηρήσει την πρόσβαση σε ορισμένες δυτικές τεχνολογίες και αγορές ενόψει ενός αναπόφευκτου « διαζυγίου»  από τους Αμερικανούς. Από την πλευρά της Ινδίας, η ΕΕ είναι λιγότερο απαιτητικός εταίρος από τις ΗΠΑ για τον εκσυγχρονισμό της ινδικής οικονομίας και την επίλυση ορισμένων από τις εθνικές αναπτυξιακές προκλήσεις της. 

Ταυτόχρονα, είναι δύσκολο να μιλήσουμε για γνήσια συμπάθεια προς τους Δυτικοευρωπαίους από την πλευρά οποιουδήποτε παγκόσμιου εταίρου τους. Σε αυτές τις συνθήκες εξωτερικής πολιτικής, οι κορυφαίες χώρες της ΕΕ αντιμετωπίζουν την προοπτική να γίνουν σταδιακά συνοριακά εδάφη που όλοι οι αντίπαλοι παγκόσμιοι παίκτες δεν θα θεωρούν τίποτα περισσότερο από μια βάση πολιτικών ή οικονομικών πόρων. Το ερώτημα είναι εάν οι Δυτικοευρωπαίοι μπορούν να σταματήσουν να κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση και, το πιο σημαντικό, εάν χρειάζεται να επιδείξουν περισσότερο ατομικισμό στις παγκόσμιες υποθέσεις.

Με άλλα λόγια, όπως γνωρίζουμε, οι προθέσεις των κορυφαίων χωρών της ΕΕ (πρώτα και κύρια της Γερμανίας και της Γαλλίας) δεν έχουν αλλάξει πολύ σε σύγκριση με τα « χρυσά»  χρόνια ανάπτυξης του ανεξάρτητου στρατηγικού τους σχεδίου ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Όπως και στις δεκαετίες του 1990 και του 2000, το Βερολίνο και το Παρίσι μιλούν με διαφορετική ένταση για την επιθυμία τους να παίξουν έναν ανεξάρτητο ρόλο στις παγκόσμιες υποθέσεις. Αλλά και αυτοί παραδέχονται ότι οι πιθανότητες υλοποίησης τέτοιων σχεδίων έχουν πλέον μειωθεί σοβαρά. Και μπορεί σύντομα να γίνει σαφές ότι η Δυτική Ευρώπη θα βρεθεί πράγματι στην κατάσταση που ταιριάζει περισσότερο με τις προβλέψεις των μεγαλύτερων σκεπτικιστών. Με άλλα λόγια, η πραγματική θέση της ΕΕ στην παγκόσμια πολιτική συνάδει ολοένα και περισσότερο με τον τρόπο που θα μπορούσαμε να τη δούμε από την άποψη των αφηρημένων εκτιμήσεων της σχέσης της με τις ΗΠΑ και της ικανότητάς της να ενεργεί ανεξάρτητα.

Ωστόσο, αυτό περιπλέκεται από αρκετούς σημαντικούς παράγοντες. Πρώτον, ως ηγετική πολιτική δύναμη στην ηπειρωτική Δυτική Ευρώπη, η Γαλλία εξακολουθεί να διατηρεί τη θέση της ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Αυτό το τοποθετεί επίσημα στο ίδιο επίπεδο με τους βασιλιάδες της διεθνούς κοινότητας. Δεύτερον, το οικονομικό βάρος και οι δυνατότητες της ΕΕ είναι εξαιρετικά. Η Γερμανία παραμένει μια από τις κορυφαίες οικονομικές δυνάμεις στον κόσμο. Τρίτον, εκπρόσωποι της Δυτικής Ευρώπης συμμετέχουν στις εργασίες των περισσότερων μεγάλων διεθνών ιδρυμάτων και αναλαμβάνουν ηγετικές θέσεις στη διαμόρφωση της ατζέντας τους. Όλα αυτά, και πολλά άλλα, δεν μας επιτρέπουν να αντιμετωπίζουμε την ένωση με περιφρόνηση. Και μας εμποδίζει να διαγράψουμε εντελώς την ΕΕ και να αντιμετωπίζουμε τα μέλη της ως απλούς κατώτερους εταίρους των ΗΠΑ.

Η τελευταία άποψη, ωστόσο, έχει σοβαρούς λόγους. Η δραματική έκβαση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που οδήγησε στην εμφάνιση της τρέχουσας διεθνούς τάξης, δεν ήταν μόνο το τέλος της Δυτικής Ευρώπης ως παγκόσμιας δύναμης, αλλά οδήγησε επίσης στην απώλεια της ικανότητας των κρατών της να καθορίζουν την δική τους εξωτερικό πολιτική. Μπορεί να ειπωθεί ότι όλες οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες υπέστησαν σοβαρή στρατιωτική ήττα ως αποτέλεσμα των γεγονότων του 1939-1945, ακόμη κι αν ήταν μεταξύ των τυπικών νικητών, όπως στην περίπτωση της Γαλλίας. Με εξαίρεση τη Βρετανία και την ΕΣΣΔ, όλα τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη υπέστησαν στρατιωτική ήττα – δεν υπήρχαν νικητές μεταξύ τους. 

Η κατάρρευση του αποικιακού συστήματος τις επόμενες δεκαετίες ήταν ήδη συνέπεια της δραματικής υποβάθμισης της Ευρώπης στην παγκόσμια κατάταξη. Έχοντας χάσει τα βασικά δικαιώματα σε σχέση με τις δικές τους θέσεις, οι ευρωπαϊκές αποικιακές αυτοκρατορίες δεν μπορούσαν πλέον να διατηρήσουν την κυριαρχία τους σε άλλους λαούς. Αυτή η διαδικασία ήταν σταδιακή και σε ορισμένες περιπτώσεις μετριάστηκε από ορισμένες μορφές νεοαποικιακής εξάρτησης. Ωστόσο, όπως μπορούμε να δούμε από το παράδειγμα της γαλλικής επιρροής στην Αφρική, οι αντικαταστάσεις του αποικιακού καθεστώτος που εμφανίστηκε στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 θα μπορούσαν να είναι μόνο προσωρινές μορφές, ακολουθούμενες αναπόφευκτα από πλήρη απώλεια ελέγχου από τους πρώην αφέντες.

Ακόμη και η Μεγάλη Βρετανία, όχι ηττημένη αλλά αντ' αυτού σημαντικά αποδυναμωμένη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επηρεάστηκε άσχημα. Η ηγετική οικονομική δύναμη της περιοχής, η Γερμανία, έχασε ακόμη και την επίσημη κυριαρχία της στην εξωτερική της πολιτική. Η Γαλλία αγωνίστηκε για λίγο, αλλά από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 σταδιακά προχώρησε προς την παραίτηση από τον ανεξάρτητο ρόλο της στην παγκόσμια πολιτική. Το φινάλε ήταν η επιστροφή της χώρας στις στρατιωτικές δομές του ΝΑΤΟ πριν από 15 χρόνια, μετά την οποία ο γαλλικός αμυντικός σχεδιασμός ενσωματώθηκε επίσης στο σύστημα υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

Ως αποτέλεσμα, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2000, υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις για να ξεχαστούν εντελώς τα όνειρα μιας ανεξάρτητης ΕΕ στις παγκόσμιες υποθέσεις. Η τελευταία προσπάθεια αποκατάστασης της κυριαρχίας στην εξωτερική πολιτική ήταν η γαλλογερμανική επέμβαση ενάντια στα σχέδια των ΗΠΑ για το Ιράκ το 2002-2003. Δεν τους οδήγησε όμως σε κανένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Τα υπόλοιπα συμπληρώθηκαν από τις σχεδόν μόνιμες οικονομικές δυσκολίες μετά την κρίση του 2008-2009 και την κρίση των πολιτικών συστημάτων στην πλειονότητα των κρατών της Ε.Ε., που ξεκίνησε την ίδια περίοδο. 

Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε ότι οι ενέργειες των κρατών της ΕΕ σε συνθήκες οξείας κρίσης στις σχέσεις με τη Ρωσία το 2021-2022 ήταν ήδη αρκετά συνεπείς με την πραγματική θέση της ένωσης ως μάλλον μη αυτάρκη εταίρου των ΗΠΑ. και ως εδαφική βάση για την υλοποίηση των στρατηγικών σχεδίων ενός από τους αληθινούς νικητές, μαζί με τη Μόσχα, στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και θα ήταν κάπως αφελές να θρηνήσουμε το γεγονός ότι οι ηγέτες των κορυφαίων χωρών της ΕΕ, καθώς και οι θεσμοί της, παραδόθηκαν πλήρως σε γεγονότα που δεν μπορούσαν να ελέγξουν. Η σοβαρότητα της αναδυόμενης κρίσης - ουσιαστικά μια στρατιωτική σύγκρουση με τη μεσολάβηση της Ουκρανίας μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ - δεν άφησε κανένα περιθώριο για ελιγμούς εξωτερικής πολιτικής στην κλίμακα που είχαν στη διάθεσή τους οι Δυτικοευρωπαίοι κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου του 1949-1991.

Όπως είδαμε παραπάνω, αυτό έλαβε χώρα σε μια σταδιακή διαδικασία που συνδυάζει τις συνέπειες των γεγονότων στα μέσα του περασμένου αιώνα και την αποτυχία των προσπαθειών να οικοδομηθεί μια πραγματική πολιτική ένωση στη βάση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, παράλληλα με τη διεύρυνση της ΕΕ και δημιουργία κοινής οικονομικής πολιτικής μέσω χρηματοπιστωτικών μέσων εντός της ζώνης του ευρώ.

Περαιτέρω απόδειξη αυτού είναι η συγκεκριμένη συμπεριφορά των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, τα οποία μετά τον Φεβρουάριο του 2022 λειτουργούσαν απλώς ως ο οικονομικός βραχίονας του ΝΑΤΟ. Αν οι ηγέτες της Δυτικής Ευρώπης φαινόταν τόσο αβοήθητοι στις αρχές του περασμένου έτους, δεν ήταν επειδή ήταν ανίκανοι. Ο πραγματικός λόγος για την αδυναμία τους να σταματήσουν τη διολίσθηση της ηπείρου στη χειρότερη κρίση από τα μέσα του 20ου αιώνα και την επακόλουθη υποταγή τους στην πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας, είναι ότι η ένωση έχει ξεμείνει από επιλογές για αυτονομία.

Εναπόκειται τώρα σε εμάς να δούμε πόσο σοβαρές θα είναι οι συνέπειες αυτής της διαδικασίας, η οποία έφτασε στο τελικό της στάδιο το 2022. Σε αντίθεση με τη Βρετανία, η ΕΕ είναι πολύ μεγάλη και ποικιλόμορφη για να την ξεπεράσει εντελώς η αμερικανική επιρροή. Οι δυτικοευρωπαϊκές εταιρείες έχουν την κλίμακα να διατηρήσουν ανεξάρτητους δεσμούς με τις αγορές της Ρωσίας και της Κίνας. Οι μεγάλες χώρες της ΕΕ ακολουθούν τα συμφέροντά τους και βρίσκονται σε διττή θέση: στρατηγικά υποταγμένες πλήρως στην Ουάσιγκτον, αλλά ταυτόχρονα απολαμβάνουν κάποιου βαθμού αυτονομία στις επαφές τους στην εξωτερική πολιτική. 

Ως αποτέλεσμα, οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες μπορεί κυριολεκτικά να «επιπλέουν» σε μια κατάσταση στην οποία οι αντίπαλοι της Αμερικής στην παγκόσμια σκηνή διατηρούν την επιρροή τους πάνω τους, αλλά δεν θα μπορούν πλέον να λαμβάνουν αποφάσεις μόνες τους. Αυτό θα μετατρέψει την ΕΕ σε αρένα ανταγωνισμού μεταξύ άλλων δυνάμεων. Και δεν είναι ακόμη σαφές πώς μια τέτοια κατάσταση θα επηρεάσει την ικανότητα των κρατών μελών της ν᾿ανταποκριθούν  στα συμφέροντα των πολλών ανταγωνιστών ώστε να λάβουν την προσοχή τους.

Ἀπό : swentrsite/news


Κι᾿ὁ Μητσοτάκης ὑπέρ τῆς διευρυμένης Ε.Ε.  Πῶς νά μήν εἶναι ; Στήν Οὐκρανία θά κόλλαγε ; Ἐδῶ ἄνοιξε διάπλατα τόν δρόμο στήν Ἀλβανία τοῦ κοκαϊνάκια Ῥάμα,τό κολλητάρι τοῦ Ἐρντογάν ἀλλά καί στήν Βαρντάσκα ! 

Κῦττα πῶς τά λέει μέ τό ἀλμπανό πού ὀνειρεύεται τήν Μεγάλη Ἀλβανία ( εἰς βάρος μας, ΠΑΝΤΑ, ἐννοεῖται...) ! 

Φάγατε τήν φόλα ἀπό τήν Ῥωσσία, ξεπουπουλιστήκατε οἰκονομικῶς ΑΠΑΝΤΕΣ καί τώρα πίσω στό κοτέστι γιά κούρνιασμα καί ...βλέπουμε...! 


Ἡ Πελασγική

Παρασκευή 1 Αυγούστου 2025

Ἡ Ε.Ε. τό μόνο πού μπορεῖ νά κάνῃ εἶναι ἐχθρούς

Η Ευρώπη εγκαταλείπει την παγκόσμια σκηνή ντροπιασμένη

Από τον Timofey Bordachev, Διευθυντή Προγράμματος του Valdai Club

Το πιο επικίνδυνο πράγμα για τη Δυτική Ευρώπη σήμερα δεν είναι μόνο η παρακμή της, αλλά και η άρνησή της να την αναγνωρίσει. Η ημι-ήπειρος συνεχίζει να επιμένει, συνεχίζει να κάνει κηρύγματα και συνεχίζει να φαντάζεται τον εαυτό της ως πυλώνα της παγκόσμιας τάξης. Αλλά έχει χάσει τους εσωτερικούς πόρους που κάποτε στήριζαν αυτή την ψευδαίσθηση. Αυτό που απομένει είναι μια κούφια ηχώ ισχύος, αμπαλαρισμένη με μια γλώσσα αξιών που ακόμη και οι ίδιοι οι Δυτικοευρωπαίοι δεν φαίνεται πλέον να πιστεύουν.

Η αποτυχία της περιοχής είναι πιο ορατή στην αδυναμία της να συνάψει ειρήνη. Ξανά και ξανά, επιλέγει την αντιπαράθεση – με τη Ρωσία, με την Κίνα, με την ίδια την πραγματικότητα. Στερούμενη ουσιαστικής αυτονομίας, λειτουργεί πλέον ως μόνιμο παράρτημα των ΗΠΑ. Δεν είναι πλέον ένας παράγοντας στην παγκόσμια σκηνή, αλλά ένα υποστηρικτικό μέλος του καστ, συχνά ανεπιθύμητο και ολοένα και πιο άσχετο.

Η παρακμή της Δυτικής Ευρώπης ήταν ραγδαία. Μόλις πριν από 10 ή 15 χρόνια, προέβαλε παγκόσμια σημασία και αυτοπεποίθηση. Σήμερα, οι ρωγμές είναι αδύνατο να αγνοηθούν. Οι λόγοι είναι πολλοί: εξαθλίωση των ελίτ, πολιτική αδράνεια, ένας πληθυσμός που έχει κυριευτεί από απάθεια. Αλλά πάνω απ 'όλα, είναι ο αδυσώπητος εγωισμός της Ένωσης - η άρνησή του να δώσει, μόνο να απαιτήσει - που βρίσκεται στην καρδιά αυτής της κατάρρευσης.

Πουθενά δεν φάνηκε αυτό πιο ξεκάθαρα από ό,τι στην αποτυχημένη σύνοδο κορυφής ΕΕ-Κίνας της περασμένης εβδομάδας. Οι ευρωκράτες πήγαν στο Πεκίνο χωρίς να έχουν τίποτα να προσφέρουν, μόνο με την επιθυμία να αποσπάσουν. Η Κίνα, η οποία δεν τρέφει ιστορική συμπάθεια για τη Δυτική Ευρώπη, αντέδρασε αναλόγως. Απλώς δεν υπήρχε τίποτα προς συζήτηση. 

Και στη συνέχεια, σαν να ήθελε να υπογραμμίσει τη στρατηγική της τάση, η Ένωση προσέφερε μια ταπεινωτική παραχώρηση στις ΗΠΑ. Αντιμέτωπες με την απειλή νέων δασμών, οι Βρυξέλλες συμφώνησαν να αγοράσουν αμερικανική ενέργεια και όπλα σε τεράστιες ποσότητες. Τόσο, για την «στρατηγική αυτονομία». 

Αυτά δεν είναι σημάδια μιας σοβαρής δύναμης. Αυτές είναι οι ενέργειες ενός πολιτισμού που βρίσκεται σε οπισθοδρόμηση, παραπατώντας τυφλά στην εξάρτηση. Όποιος εξακολουθεί να μιλάει για μια κυρίαρχη βιομηχανική ή αμυντική πολιτική της ΕΕ είναι είτε φαντασιόπληκτος είτε ψεύτης.

Τι έχει λοιπόν να προσφέρει η Δυτική Ευρώπη στον κόσμο; Θα μπορούσε κανείς να πει ιστορική συμφωνική μουσική. Αλλά πέρα από αυτό, η κληρονομιά της είναι μια κληρονομιά καταπίεσης και αυταρχικής τυραννίας. Τα τεχνικά της επιτεύγματα δημιουργήθηκαν για να υποδουλώσουν τους άλλους. Η πολιτική της φιλοσοφία σχεδιάστηκε για να υπερασπιστεί την κατάκτηση και την εκμετάλλευση.

Πριν από δεκαπέντε χρόνια, παρευρέθηκα σε μια κλειστή συνάντηση που διοργάνωσε η Federica Mogherini, η τότε επικεφαλής εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ. Το θέμα: Ο νέος ρόλος της Δυτικής Ευρώπης στον κόσμο. Η μόνη πρόταση που δεν μπορούσαν να δεχτούν ήταν ότι η Ένωση θα έπρεπε να προσφέρει κάτι στον κόσμο χωρίς να περιμένει ανταμοιβή. Η κοσμοθεωρία τους απλώς δεν το επιτρέπει αυτό.

Ακόμη και στην κλιματική αλλαγή – μια υπόθεση που θα έπρεπε να ενώσει τον πλανήτη – η ΕΕ έχει μετατρέψει το ζήτημα σε κυνικό εμπορικό όπλο, χρησιμοποιώντας πράσινους κανονισμούς για να τιμωρήσει τις αναπτυσσόμενες χώρες. 

Το αποτέλεσμα; Η Δυτική Ευρώπη στέκεται μόνη της. Έχει χάσει τη δύναμή της, και μαζί της, τη σημασία της. Ακόμα χειρότερα, δεν φαίνεται καν να καταλαβαίνει τι έχει χάσει.

Μπορεί η περιοχή να εξακολουθεί να αποτελεί απειλή; Πιθανώς. Αλλά όχι επειδή έχει τη δύναμη. Αντίθετα, επειδή έχει την απερισκεψία. Οι πολιτικοί της δεν έχουν όραμα, ικανότητα ή αυτοσυγκράτηση. Δεν μπορούν να φανταστούν την ειρήνη. Και έτσι καταφεύγουν στην αντιπαράθεση - ειδικά με τη Ρωσία.

Ο κίνδυνος δεν είναι ότι η Δυτική Ευρώπη είναι έτοιμη να πολεμήσει. Οι λαοί της απολαμβάνουν ζωές πολύ άνετες για να τις διακινδυνεύσουν. Η αμυντική της βιομηχανία είναι σε άθλια κατάσταση. Αλλά οι πόλεμοι μπορούν να ξεκινήσουν τόσο από την βλακεία όσο και από τη δύναμη. Οι ελίτ της ΕΕ, ποντάροντας στην αλλαγή καθεστώτος στη Μόσχα, συνεχίζουν να διοχετεύουν όπλα στην Ουκρανία. Κάποιοι ονειρεύονται να επεκτείνουν τη σύγκρουση στις χώρες της Βαλτικής. Άλλοι μιλούν για τον εξοπλισμό μισθοφόρων για να πολεμήσουν άμεσα τη Ρωσία.

Οι Αμερικανοί δεν θα πεθάνουν για την Ευρώπη. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Αλλά η ΕΕ μπορεί να σύρει τον κόσμο στην καταστροφή, απλώς και μόνο επειδή δεν είναι σε θέση να συγκρατηθεί.

Αν με κάποιο θαύμα αποφευχθεί ένας ευρύτερος πόλεμος, τι θα γίνει τότε; Ποιο είναι το μέλλον της Δυτικής Ευρώπης; Ένα μουσείο ασήμαντης σημασίας; Ένας υποτελής της Ουάσιγκτον;

Ήδη υστερεί στην επιστήμη, στην τεχνολογία, στην παγκόσμια επιρροή. Δεν ξέρει πού ανήκει και είναι ανίκανη να προσαρμοστεί. Θα γίνει μόνιμος δορυφόρος των ΗΠΑ - στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά. Βασικές βιομηχανίες θα παραδοθούν. Οι εθνικές ελίτ θα χάσουν την εξουσία να κυβερνούν. 

Η Συλλογική Δύση όπως την ξέρουμε θα εξαφανιστεί. Στη θέση της: η Αμερική και μερικές γειτονικές περιοχές που διαχειρίζονται υπάκουοι πληρεξούσιοι.

Ίσως αυτό να αξίζει η Δυτική Ευρώπη. Είναι σίγουρα ο δρόμος που έχει η ίδια επιλέξει.

Ἀπό : swentr.site

Ἔτσι, ἴσως κι᾿ἀκόμη χειρώτερα νά εἶναι. Καί τό χειρώτερο ἀπ᾿ὅλα ὅπως τό λέει ὁ ἀρθρογράφος δέν ἔχει καταλάβει οὔτε ἡ ἴδια πώς ἡ κατάρρευσίς της εἶναι ἀποκλειστικῶς δικό της λάθος κι᾿ἀναπόφευκτο γεγονός. 

Οἱ μόνοι πού ἔχουν ἀπομείνει ἀπό τάα μέλη της, νά τῆς χτυποῦν τά καμπανάκια εἶναι ἀπό τίς χῶρες τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης. Εἴτε μόνιμα μέλη εἴτε κι᾿ἐκεῖ εἶναι τό πιό σοβαρό, ἀκόμη κι᾿ἀπό χῶρες πού βρίσκονται στήν διαδικασία ἐντάξεως ὅπως ἡ Σερβία λ.χ. Πρό ἡμερῶν ὁ Οὖγγρος πρωθυπουργός Βίκτωρ Ὄρμπαν, τήν χαρακτήρισε «ἀδύναμη καί γελοία » : 

Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας ( φωτό ἀριστερά )  κατηγόρησε την ηγεσία της ΕΕ ότι συνδυάζει τα χειρότερα χαρακτηριστικά στην εξωτερική της πολιτική.

Οι πρόσφατες συναλλαγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις ΗΠΑ έχουν ενισχύσει την εικόνα των Βρυξελλών ως ενός αδύναμου αλλά υπερβολικά σίγουρου εταίρου που έχει την τάση να κάνει κηρύγματα στους άλλους, σύμφωνα με τον Ούγγρο πρωθυπουργό Βίκτορ Όρμπαν.

Μιλώντας την Παρασκευή κατά τη διάρκεια της τακτικής του συνέντευξης στο Kossuth Radio, ο Όρμπαν επιτέθηκε στην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Leyen για τον χειρισμό των εμπορικών διαπραγματεύσεων με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Ισχυρίστηκε ότι δεν κατάφερε να εξασφαλίσει μια ισορροπημένη συμφωνία και ανέλαβε παράλληλες δεσμεύσεις - όπως η δέσμευση να αγοράσει αμερικανικά όπλα, πιθανώς για την Ουκρανία - τις οποίες δεν είχε ούτε την εξουσία να προσφέρει ούτε την ικανότητα να εκπληρώσει. Ο Όρμπαν περιέγραψε την προκύπτουσα εμπορική συμφωνία ως «οικονομικό αυτοστόχο» και άφησε να εννοηθεί ότι η ΕΕ είχε χάσει έδαφος σε μια εμπορική διαμάχη που παραμένει ανεπίλυτη.

Ο Ούγγρος ηγέτης, συχνός επικριτής των Βρυξελλών, δήλωσε ότι η προσέγγιση της εξωτερικής πολιτικής της Ένωσης ήταν ασυνάρτητη και αναποτελεσματική, σκιαγραφώντας μια εικόνα δυσλειτουργίας στην κορυφή.

Αυτοί είμαστε. Αδύναμοι, γελοίοι, φωνακλάδες. Εκπαιδεύουμε τους άλλους, αλλά δεν έχουμε δύναμη όταν πρόκειται για διαπραγμάτευση. Δεν δείχνουμε ούτε ταλέντο ούτε ικανότητα. Επομένως, είναι ο χειρότερος συνδυασμός.

Παρομοίασε την διπλωματία της ΕΕ με «ένα μικρό χάμστερ που κουλουριάζεται στη γωνία, τσυρίζει σε όλους, μαλώνει με όλους, ταπεινώνει τον εαυτό του και μετά εξακολουθεί να πιστεύει ότι είναι σε θέση να κάνει κήρυγμα στους άλλους για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και τη συμπεριφορά».

Ο Όρμπαν σχολίαζε μια υποτιθέμενη διπλωματική προσβολή προς κορυφαίους αξιωματούχους της ΕΕ κατά την επίσκεψή τους στο Πεκίνο νωρίτερα αυτή την εβδομάδα. Μέλη της αντιπροσωπείας, με επικεφαλής την von der Leyen  και τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Antonio Costa, εθεάθησαν να βγαίνουν από τα λεωφορεία μεταφοράς στο αεροδρόμιο κατά την άφιξή τους, προτού τελικά τους προσφερθεί ατομική μεταφορά. Τα πλάνα που προβλήθηκαν από τα κινεζικά μέσα ενημέρωσης πυροδότησαν εικασίες ότι η υποδοχή δεν ήταν σύμφωνη με το αξίωμα των αξιωματούχων.


Ἀπό : swentr.site

Αὐτή εἶναι ἡ Ε.Ε. Μία κατάντια, μία ξεπεσμένη δύναμις πού νομίζει ὅτι ἀκόμη ἔχει ἰσχύ. Τί δέν ἔχει καταλάβει ; Ἕνα πρᾶγμα καί ἴσως τό πιό σοβαρό : πώς τό μόνον πού μπορεῖ νά ἐπιτυγχάνῃ πλέον εἶναι νά δημιουργῇ μόνον ἐχθρούς. Ἡ μέδουσα ( der Leyen ) ἔπαιξε καί παίζει πολύ καλά τόν ῥόλον της στήν καταστροφή τῆς Ε.Ε. ...


Ἡ Πελασγική 

Τετάρτη 22 Μαΐου 2024

Τί σηματοδοτεῖ ἡ ἀπόπειρα κατά τοῦ Φίκο,γιά τήν Ἀνατολική Εὑρώπη ;


Τοῦ Timofey Bordachev Διευθυντή Προγράμματος τοῦ Valdai Club

 Η απόπειρα δολοφονίας κατά του Σλοβάκου πρωθυπουργού Ρόμπερτ Φίκο είναι μια ακόμη απόδειξη της ευθραυστότητας των πολιτικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη.

Αυτό δεν συμβαίνει επειδή υπάρχει μια «παράδοση» πολιτικών δολοφονιών εκεί. Έχουν συμβεί σε πολλά μέρη τις τελευταίες δεκαετίες – από την ευημερούσα Σουηδία έως τη διχασμένη από τις φυλές Σερβία. Πράγματι, πρόεδροι των ΗΠΑ έχουν δολοφονηθεί, ενώ στην Ιταλία, ο πρωθυπουργός Άλντο Μόρο έπεσε θύμα τρομοκρατών πριν από 50 χρόνια. Κάθε μία από αυτές τις τραγωδίες ήταν προϊόν ιδιαίτερων περιστάσεων και είχε μικρή επίδραση στη γενική πορεία της ιστορίας. Το πρόβλημα στην Ανατολική Ευρώπη είναι ότι μια επίθεση εναντίον ενός πολιτικού μπορεί να οδηγήσει σε μια σοβαρή εσωτερική ή ακόμη και διεθνή κρίση. 

Αυτό σημαίνει ότι αυτές οι χώρες δεν είναι αρκετά σταθερές και ότι η γεωπολιτική τους θέση είναι κάτι περισσότερο από ένα πεδίο μάχης για ισχυρές εξωτερικές δυνάμεις. Εάν η οικονομική ιστορία έχει την έννοια της «όψιμης εκβιομηχάνισης»,  τότε με πολιτικούς όρους, η μοίρα των Ανατολικοευρωπαίων μπορεί να οριστεί ως «όψιμη οικοδόμηση κράτους».  Το αν είναι δυνατό να πετύχει κανείς κάτω από τέτοιες συνθήκες παραμένει ένα σοβαρό ερώτημα. Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον, δεν έχουν υπάρξει πειστικά παραδείγματα χωρών που ξεπέρασαν τις συνέπειες της υστέρησης σε έναν τόσο κρίσιμο τομέα.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί παρατηρητές φάνηκαν να θυμούνται αμέσως τη δολοφονία του Αυστριακού Αρχιδούκα Φραντς Φερδινάνδου στο Σεράγεβο το καλοκαίρι του 1914, που σηματοδότησε το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτή η αντίδραση είναι επίσης ένα σημάδι ότι ολόκληρη η Ανατολική Ευρώπη θεωρείται στο πλαίσιο της υπαγωγής της στις μεγάλες αυτοκρατορίες του παρελθόντος. Οι τοπικοί φορείς δεν λαμβάνονται υπόψη, επειδή η μοίρα αυτών των κρατών δεν είναι στα χέρια τους. 

Κατ' αρχήν, μια ένοπλη επίθεση από ένα άτομο σε έναν πολιτικό, απλώς και μόνο επειδή δεν είναι ικανοποιημένος με την πορεία που ακολουθεί ένα κόμμα που κέρδισε τις εκλογές, είναι ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός. Πρώτα απ 'όλα, σημαίνει την αποτυχία της κύριας αποστολής που έθεσε η Δύση μετά τον Ψυχρό Πόλεμο: να σταθεροποιήσει τις χώρες που παλαιότερα βρίσκονταν υπό την επιρροή της ΕΣΣΔ. 

Ένας από τους δεδηλωμένους στόχους της διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς ήταν να υποστηρίξει τον δημοκρατικό μετασχηματισμό των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και να βοηθήσει στην οικοδόμηση λειτουργικών πολιτικών συστημάτων εκεί. Και αν η διαφωνία με την επιλογή των συμπατριωτών μπορεί να οδηγήσει σε απόπειρα δολοφονίας του αρχηγού της κυβέρνησης, τότε σημαίνει ότι δεν έχει οικοδομηθεί μια σταθερή δημοκρατία. Πολύ περισσότερο που αμέσως υποστηρίχθηκε ότι και άλλοι πολιτικοί της Ανατολικής Ευρώπης –στην Πολωνία και την Ουγγαρία– έχουν επίσης λόγους να φοβούνται μια απόπειρα κατά της ζωής τους. Και τίθεται ένα εύλογο ερώτημα: αν ο εξωτερικός έλεγχος –στην προκειμένη περίπτωση από την «παλιά» Δύση– δεν έχει εξασφαλίσει σταθερή ανάπτυξη, τι νόημα είχε αρχικά; 

Ο Σλοβάκος πρωθυπουργός, που τώρα παλεύει για τη ζωή του, είναι αναμφίβολα ένας εξαιρετικά αξιοπρεπής άνθρωπος που ανησυχεί περισσότερο για την τύχη της χώρας του παρά για την προσωπική του καριέρα. Ωστόσο, μια τέτοια πορεία γίνεται αρκετά επικίνδυνη σε συνθήκες όπου ισχυρές εξωτερικές δυνάμεις βλέπουν τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης μόνο ως ένα σκαλοπάτι για να προωθήσουν την παγκόσμια ατζέντα τους. Στην προκειμένη περίπτωση, μιλάμε για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Βρετανούς συμμάχους τους, για τους οποίους η αντιπαράθεση με τη Ρωσία και την Κίνα είναι το μόνο που έχει σημασία. Οτιδήποτε έξω από αυτό κρίνεται απλώς από τη χρησιμότητά του στον παγκόσμιο αγώνα για κυριαρχία. Η πολιτική δεν βασίζεται στις προοπτικές για σχέσεις με τους εταίρους καθαυτές, αλλά στο πώς αυτές οι χώρες μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ένα παιχνίδι που δεν έχει καμία σχέση με τα πραγματικά τους συμφέροντα.

Το αποτέλεσμα είναι μια διάσπαση μεταξύ των ελίτ και του πληθυσμού, για τους οποίους το μέλλον της χώρας εξαρτάται από τις ιδιοτροπίες μιας εξωτερικής πηγής εξουσίας. Η σωματική έκφραση αυτών των ιδιοτροπιών είναι η δραστηριότητα των δυτικών μέσων ενημέρωσης, τα οποία με χαρά δυσφημούν ανεπιθύμητους πολιτικούς στην Ανατολική Ευρώπη. Μια βρετανική εφημερίδα μάλιστα χαρακτήρισε τον Φίκο «σύμμαχο του Πούτιν» στην πρώτη της σελίδα.

Για περισσότερα από 15 χρόνια, η Σλοβακία φιλοξενεί ένα μεγάλο διεθνές συνέδριο που χρηματοδοτείται από τις Βρυξέλλες και το βρετανικό λόμπι όπλων. Τυπικά, όλα οργανώνονται από μια τοπική ΜΚΟ. Ο πολιτικός στόχος της εκδήλωσης ήταν παραδοσιακά να υπογραμμιστεί η δέσμευση των Σλοβάκων και άλλων Ανατολικοευρωπαίων στην «Ατλαντική επιλογή».  Η επιρροή αυτών των δομών –που χρηματοδοτούνται από ξένα συμφέροντα– παραμένει σημαντική.

Με άλλα λόγια, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οι δυτικοί παράγοντες απλώς αγοράζουν την πίστη μιας μερίδας της τοπικής ελίτ, η οποία, όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, δεν ενδιαφέρεται για τις επιθυμίες του πληθυσμού. Δεν είναι τυχαίο ότι η επιθυμία της Γεωργίας να υιοθετήσει το δικό της νόμο για τους ξένους πράκτορες προκαλεί τέτοιο θυμό στη Δύση – θα καταστήσει πολύ πιο δύσκολη την επιρροή μέσω της διαφθοράς. 

Αυτό το μοντέλο υιοθετήθηκε από τις ΗΠΑ και τους στενότερους συμμάχους τους μετά τον Ψυχρό Πόλεμο – αγοράζοντας πίστη με χρήματα ή πρόσβαση σε προνόμια που είναι διαθέσιμα στη Δύση. Στις πρώην βαλτικές δημοκρατίες της ΕΣΣΔ, αυτή η στρατηγική συμπληρώθηκε με την εισαγωγή της δυτικής προέλευσης ή/και την ανάδειξη στον κρατικό μηχανισμό. Μια παρόμοια λειτουργία εκπληρώθηκε με την κατανομή των θέσεων στις γραφειοκρατικές δομές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ μεταξύ των Ανατολικοευρωπαίων: τις έλαβαν ως ανταμοιβή για δραστηριότητες στην εθνική πολιτική σκηνή που βοήθησαν τα αμερικανικά συμφέροντα.

Αλλά αυτό είναι μόνο συνέπεια της γενικότερης γεωπολιτικής θέσης των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης. Πολύ πιο σοβαρό είναι το γεγονός ότι, ακόμη και χωρίς άμεση χειραγώγηση από τις ΗΠΑ ή τα μεγάλα δυτικοευρωπαϊκά κράτη, η οικοδόμηση βιώσιμου κράτους στην Ανατολική Ευρώπη αντιμετωπίζει το εννοιολογικό πρόβλημα της θέσης της στον σύγχρονο κόσμο.

Ῥόμπερτ Φίκο καί Βίκτωρ Ὄρμπαν ὑπερασπίζονται καί προστατεύουν τήν Πολιτιστική κληρονομιά τῆς Ἀνατολικῆς Εὑρώπης ὅπως ἡ Ῥωσσία. (φωτό) 

Τα κράτη αυτής της περιοχής γεννήθηκαν όταν όλες οι μεγάλες δυνάμεις της διεθνούς πολιτικής ήταν ήδη εγκατεστημένες. Ακόμη και η Κίνα, η οποία γνώρισε έναν αιώνα τρομερών αναταραχών μεταξύ 1837 και 1949, είχε ήδη περάσει από αυτήν με χιλιάδες χρόνια εμπειρίας ανεξάρτητης ανάπτυξης. Η Ινδία, η οποία περιήλθε υπό ξένη κυριαρχία τον 18ο αιώνα, είχε αιώνες ιστορίας με μεγάλα κράτη στην επικράτειά της. Η Ρωσία, η Γερμανία, η Γαλλία ή η Βρετανία στις αρχές του περασμένου αιώνα ήταν αυτοκρατορίες με καθιερωμένες πολιτικές κουλτούρες και παραδόσεις. Και για τις σχετικά νεαρές Ηνωμένες Πολιτείες, η έλλειψη παράδοσης αντισταθμίστηκε από την προσεκτική καλλιέργεια του κράτους και την απομονωμένη θέση τους ως «νησί» στην παγκόσμια πολιτική. Η Ανατολική Ευρώπη δεν είχε δική της πολιτική κουλτούρα ή κρατική παράδοση. Τα ταραχώδη γεγονότα του 20ού αιώνα την εμπόδισαν περαιτέρω να σημειώσει σοβαρή πρόοδο προς αυτή την κατεύθυνση. 

Αυτό που προέκυψε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν καταδικασμένο από διασπάσεις - μεγάλος αριθμός υποστηρικτών των Ναζί ή των πρώην αρχών κατέφυγαν στη Δύση και πραγματοποίησαν ανατρεπτικές δραστηριότητες από εκεί. Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου δεν έκανε τίποτα για να θεραπεύσει αυτή τη διαίρεση. Στις περισσότερες περιπτώσεις, απλώς έφερε στην εξουσία εκείνους που ήταν κατηγορηματικά δυσαρεστημένοι με την κομμουνιστική τάξη. Ως αποτέλεσμα, οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης απλώς μετακινήθηκαν από τη μια σφαίρα επιρροής στην άλλη, αλλά δεν άλλαξαν εσωτερικά. Παρέμειναν οι ίδιες ημιτελείς πολιτείες που ήταν για δεκαετίες. 

Οι δραστηριότητες πολιτικών όπως ο Ρόμπερτ Φίκο ή ο Βίκτορ Όρμπαν αποτελούν επομένως πρόκληση όχι μόνο για τον εξωτερικό έλεγχο από την Ουάσιγκτον ή το Λονδίνο, αλλά και για ολόκληρο το μοτίβο της περιφερειακής πολιτικής ζωής. Οι εθνικά προσανατολισμένοι πολιτικοί είναι απαραίτητο φαινόμενο για την Ανατολική Ευρώπη. Αλλά είναι εντελώς αφύσικα από ιστορική σκοπιά. Γι' αυτό η μοίρα τους θα είναι πάντα γεμάτη θανάσιμο κίνδυνο.

ἀπό : swentr.site

Ἐν τάξει ἡ ὁπτική τοῦ ἀρθρογράφου εἶναι μία ἄποψις, ὅμως θά ἔλεγα πώς τήν οὐσία δέν τήν ἔχει πιάσει. Ἔχει ἁπλῶς περιοριστεῖ στά ἱστορικά γεγονότα καί τήν ἐπιρροή τους ἀλλα καί ἐξέλιξίν τους στίς χῶρες τῆς σημαντικότατης περιοχῆς αὐτῆς τῆς Εὐρώπης. Ὅμως ἴσως καί ἐπί τούτου ( δέν θέλω νά πιστεύω πώς δέν γνωρίζει) ἀφήνει ἐκτός τό πιό σημαντικό στοιχεῖο πού εἶναι καί ἄμεσα ὑπεύθυνο γιά ὅ,τι συμβαίνει στήν Ἀνατολική Εὐρώπη : Τόν σιωνισμό. Ἴσως ἡ ἀναφορά στήν "παλαιά Δύσιν" ὅπως τήν ἀναφέρει, νά ἔχει μία σχέσιν μέ αὐτό,ἀλλά δέν τό ἀναπτύσει ὅπως θά περίμενε κανείς. Συνεπῶς, θά ἤθελα νά διαβάσετε ἀκόμη μία φορά, μέ προσοχή, τά παλαιότερα θέματά μας πού σχετίζονται μέ τήν Ἀνατολική Εὐρώπη καί Εὐρασία γενικότερα, τήν περιοχή γνωστή ὡς  Χάρτλαντ κατά τήν θεωρία τοῦ  Sir Halford John Mackinder.

Ἔτσι θά καταλάβετε, ἀκόμη καί ὅσοι ξεροκέφαλα δέν θέλουν νά καταλάβουν, πόσο ἱερός εἶναι ὁ ἀγῶνας τῆς Ῥωσσίας καί τοῦ Ποῦτιν. Μήν τό περνᾶτε καθόλου ἐπιφανειακά, διότι εἶναι ὅ,τι πιό σοβαρό ἔχει ν᾿ἀντιμετωπίσει ἠ Ἀνθρωπότητα. Ὁ νοῦς, τό μυαλό, τά μάτια, τ᾿αὐτιά σας καί ὅλο σας τό εἶναι πρέπει νά εἶναι ἐκεῖ. 

Ὅποιος κυβερνᾶ τήν Ἀνατολική Εὐρώπη θά κυβερνήσει τήν Χάρτλαντ, ὅποιος κυβερνᾶ τήν Χάρτλαντ θά κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου καί ὅποιος κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου θά ἔχει τήν Παγκόσμια Κυριαρχία ! Αὐτή ἡ θέσις ἔγινε γνωστή, ὡς Θεωρία τῆς Χάρτλαντ

Ὅποιος ἐξουσιάζει τήν Ἀνατολική Εὐρώπη ἐξουσιάζει τόν κόσμο !

Σκοπός τους : ἡ διάλυσις τῆς Ῥωσσικῆς Ὁμοσπονδίας. Στόχος : ἡ Χάρτλαντ

Τά νεο-φιλελέ ἁρπακτικά ἐνεργοποιοῦν τήν «παγίδα Θουκυδίδη»

Τά νεο-φιλελεύθερα ἁρπακτικά καί ἡ Χάρτλαντ

Ὁ πόλεμος τῆς Οὐκρανίας εἶναι μία ἑβραϊκή βεντέτα

«Ἀγῶνες» πού πάντα δικαιώνονται... «JudeoPolonia»

Εὐρωπαϊκό Ἑβραϊκό Κοινοβούλιο

Τά «σατανικά» σχἐδια τῆς «μαύρης ἀριστοκρατίας»

Ὁ «ἱστός ἀράχνης» τῶν Σαββατιανῶν-Φρανκιστῶν σ᾿ὁλόκληρο τόν κόσμο !

Καί τέλος ἐπεί δή ἀναφέρθηκε πιό πάνω στό θέμα, τό σχέδιο γιά τήν χειραγώγησιν τῶν χωρῶν αὐτῶν, τό γνωστό. Τώρα καί στήν Γεωργία : 

Η Γεωργία κατηγορεί τις χώρες του ΝΑΤΟ ότι προσπαθούν να ενορχηστρώσουν πραξικόπημα .  Η συμμετοχή ξένων αξιωματούχων σε αντικυβερνητικό συλλαλητήριο είναι απαράδεκτη, είπε ο πρόεδρος της Βουλής

Η δήλωση έρχεται καθώς οι υπουργοί Εξωτερικών από την Ισλανδία, τη Λιθουανία και την Εσθονία συμμετείχαν σε συγκέντρωση ενάντια στο πρόσφατα ψηφισθέν νομοσχέδιο για τους «ξένους πράκτορες» ( φωτό)

«Το να απευθυνθείτε σε μια συγκέντρωση  νεολαιΐστικη σε μεγάλο βαθμό, υπό την ηγεσία των ριζοσπαστικών κομμάτων της αντιπολίτευσης κατά της κυβέρνησης, και να το αποκαλέσετε «ολόκληρο το έθνος» είναι κάτι που δεν θα περιμέναμε από έναν υπουργό Εξωτερικών ενός κράτους μέλους της ΕΕ», υποστήριξε ο Παπουασβίλι...

Την Τρίτη, το γεωργιανό κοινοβούλιο ψήφισε το νόμο για τους ξένους πράκτορες στην τρίτη και τελευταία ανάγνωση της νομοθεσίας, παρά τις μαζικές διαμαρτυρίες στους δρόμους και την κριτική από τις δυτικές κυβερνήσεις.

Με επίσημο τίτλο «Σχετικά με τη διαφάνεια της ξένης επιρροής», το νομοσχέδιο θα απαιτεί από γεωργιανούς μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, μέσα ενημέρωσης και άτομα που λαμβάνουν περισσότερο από το 20% της χρηματοδότησής τους από το εξωτερικό να εγγραφούν ως οντότητες που «προωθούν τα συμφέροντα μιας ξένης δύναμης». καθώς και αποκάλυψη των εσόδων και των δωρητών τους. Η άρνηση να το κάνει θα τιμωρείται με πρόστιμο έως και 9.500 $.

Η πρόεδρος της Γεωργίας Σαλομέ Ζουραμπισβίλι εξέφρασε την υποστήριξή του στους διαδηλωτές και δεσμεύτηκε να ασκήσει βέτο στο νομοσχέδιο. Ωστόσο, η κίνηση θα ήταν ως επί το πλείστον συμβολική, καθώς το προεδρικό βέτο μπορεί να παρακαμφθεί με απλή πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.

Οι ΗΠΑ και η ΕΕ επέκριναν την πρόταση, υποστηρίζοντας ότι θα περιπλέξει το έργο πολλών ξένων ΜΚΟ. Οι Βρυξέλλες έχουν προειδοποιήσει την Τιφλίδα ότι θα μπορούσε να χάσει το καθεστώς της υποψήφιας χώρας στην ΕΕ εάν εγκρίνει το νομοσχέδιο.

Ο επικεφαλής του κυβερνώντος κόμματος Γεωργιανού Ονείρου, Μαμούκα Μντιναράτζε, υποστήριξε ότι το νέο νομοσχέδιο ήταν απαραίτητο για την προστασία της χώρας από διαδηλώσεις που χρηματοδοτούνται από το εξωτερικό, ριζοσπαστικά πολιτικά κόμματα και προπαγανδιστικά μέσα ενημέρωσης.

Ἀπό :  swentr.site

Δέ νομίζω πώς ἔχει καμμία ἀπορία κανείς. Ἁπλῶς θυμηθεῖτε τήν Οὐκρανία καί τόν αὐθόρμητο ξεσηκωμό στήν πλατεία Μεϊντάν ὑπό τήν καθοδήγησιν τῆς Νούλαντ καί τοῦ Πάϊατ πού ἔφερε τόν ἐμφύλιο μέ ἀποκορύφωμα τήν ἐπέμβασιν τῆς Ῥωσσίας μετά ἀπό πρόσκλησιν τῆς Ἀνατολικῆς Ἐπαρχίας τῆς Οὐκρανίας πού ὑπόκειτο σέ γενοκτονία ἐπί 8 χρόνια. 

Ἔτσι ἔχουν τά πράγματα καί ὅποιος δέν βλέπει ποῦ καί ποιοί ὀδηγοῦν ὅλο αὐτό πού ὀνομάζουν "ὑπεράσπισιν τῆς δημοκρατίας" ἁπλῶς ἐθελοτυφλοῦν. 

Ξαναλέω :  Ὁ νοῦς, τό μυαλό, τά μάτια, τ᾿αὐτιά σας καί ὅλο σας τό εἶναι πρέπει νά εἶναι ἐκεῖ. Στόν ἀγῶνα τῆς Ῥωσσίας καί τήν ὑπεράσπισιν καί προστασία τῆς Ἀνθρωπίνου Πολιτιστικῆς Παραδόσεως τῶν Ἐθνῶν. 


Ἡ Πελασγική

Παρασκευή 25 Ιουλίου 2025

Εἴμαστε κοντά στόν πόλεμο πού κανείς δέν θέλει ἀλλά ὅλοι προετοιμάζονται γι᾿αὐτόν...


Γράφει ὁ Ivan Timofeev, διευθυντής προγράμματος τοῦ Valdai Club

 Η πρόσφατη προσπάθεια του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για ειρήνη στην Ουκρανία αναδεικνύει μια ανησυχητική πραγματικότητα: οι επιλογές για την επίλυση της σύγκρουσης στενεύουν. Το Κίεβο συνεχίζει να βασίζεται στη στρατιωτική υποστήριξη του ΝΑΤΟ, ενώ τα κράτη μέλη αυξάνουν τις αμυντικές δαπάνες και ενισχύουν τις βιομηχανίες όπλων τους. Ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να πυροδοτήσει μια ευρύτερη αντιπαράθεση μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ. Προς το παρόν, οι πιθανότητες παραμένουν χαμηλές - χάρη, σε μεγάλο βαθμό, στην πυρηνική αποτροπή. Αλλά πόσο ισχυρό είναι αυτό το αποτρεπτικό μέσο σήμερα;

Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ο ρόλος των πυρηνικών όπλων στον σύγχρονο πόλεμο. Η μόνη χρήση τους σε μάχη - οι βομβαρδισμοί της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι το 1945 - πραγματοποιήθηκε υπό εντελώς διαφορετικές πολιτικές και τεχνολογικές συνθήκες. Παρ 'όλα αυτά, οι περισσότεροι ειδικοί στις διεθνείς σχέσεις συμφωνούν ότι τα πυρηνικά όπλα χρησιμεύουν ως ισχυρά αποτρεπτικά μέσα. Ακόμη και ένα μικρό πυρηνικό οπλοστάσιο θεωρείται ασπίδα κατά της εισβολής: το κόστος της επιθετικότητας καθίσταται αδιανόητο. Με αυτή τη λογική, η Ρωσία, ως πυρηνική υπερδύναμη, θα πρέπει να είναι σχεδόν άτρωτη σε εξωτερικές στρατιωτικές απειλές. Η χρήση πυρηνικών όπλων έχει γίνει πολιτικό και ηθικό ταμπού - αν και οι στρατιωτικοί σχεδιαστές εξακολουθούν να σχεδιάζουν σιωπηλά σενάρια.

Η κυρίαρχη πεποίθηση υποστηρίζει ότι τα πυρηνικά όπλα είναι άχρηστα - και ότι κανένας ορθολογικός παράγοντας δεν θα αμφισβητούσε ένα κράτος με πυρηνικά όπλα. Αλλά βασίζεται αυτή η πεποίθηση στην πραγματικότητα; Για τη Ρωσία, αυτό γίνεται ένα ολοένα και πιο επείγον ερώτημα καθώς ο κίνδυνος άμεσης αντιπαράθεσης με το ΝΑΤΟ - ή μεμονωμένα μέλη του ΝΑΤΟ - αυξάνεται, ειδικά στο πλαίσιο της Ουκρανίας.

Υπάρχουν πολλά πολιτικά σημεία ανάφλεξης. Τόσο η Ρωσία όσο και το ΝΑΤΟ έχουν γνωστοποιήσει τις ενστάσεις τους. Το αν αυτές οι εντάσεις θα εξελιχθούν σε σύγκρουση θα εξαρτηθεί όχι μόνο από την πρόθεση, αλλά και από την στρατιωτικοβιομηχανική ικανότητα και την ετοιμότητα των δυνάμεών τους. Και αυτά αλλάζουν γρήγορα. Η Ρωσία έχει επεκτείνει την αμυντική παραγωγή από το 2022. Οι χώρες του ΝΑΤΟ, επίσης, επανεξοπλίζονται - και η συλλογική βιομηχανική τους βάση μπορεί σύντομα να ξεπεράσει τη συμβατική ισχύ της Ρωσίας. Με αυτή την αλλαγή θα μπορούσε να έρθει μια πιο δυναμική στάση - στρατιωτική πίεση υποστηριζόμενη από υλική ισχύ.

Αρκετές οδοί θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε έναν πόλεμο ΝΑΤΟ-Ρωσίας. Ένα σενάριο περιλαμβάνει άμεση επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία. Ένα άλλο θα μπορούσε να προκύψει από μια κρίση στις χώρες της Βαλτικής ή αλλού κατά μήκος της ανατολικής πλευράς του ΝΑΤΟ. Τέτοιες κρίσεις μπορούν να κλιμακωθούν ραγδαία. Οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, οι πυραυλικές επιθέσεις και οι διασυνοριακές εισβολές αποτελούν πλέον ρουτίνα. Με τον καιρό, θα μπορούσαν να προσελκυστούν τακτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ - όχι μόνο εθελοντές.

Θα μπορούσε η πυρηνική αποτροπή να το σταματήσει αυτό; Με την πρώτη ματιά, ναι. Σε μια άμεση σύγκρουση, η Ρωσία πιθανότατα θα ξεκινούσε με συμβατικά χτυπήματα. Αλλά ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει δείξει ότι τα συμβατικά όπλα, ακόμη και όταν είναι αποτελεσματικά, σπάνια επιβάλλουν τη συνθηκολόγηση. Το ΝΑΤΟ διαθέτει τα αμυντικά εργαλεία της Ουκρανίας - αλλά σε μεγαλύτερη κλίμακα. Οι κοινωνίες της είναι λιγότερο προετοιμασμένες να υπομείνουν απώλειες, αλλά αυτό θα μπορούσε να αλλάξει με επαρκή πολιτική κινητοποίηση και μηνύματα στα μέσα ενημέρωσης. Η Ρωσία έχει συσσωρεύσει σημαντική στρατιωτική εμπειρία - ειδικά σε αμυντικές επιχειρήσεις - αλλά το ΝΑΤΟ παραμένει ένας τρομερός αντίπαλος.

Αν η Ρωσία σκεφτόταν ποτέ να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, υπάρχουν δύο γενικά σενάρια. Το πρώτο είναι ένα προληπτικό τακτικό χτύπημα σε συγκεντρώσεις εχθρικών στρατευμάτων ή υποδομών. Το δεύτερο είναι αντίποινα μετά την κλιμάκωση του ΝΑΤΟ. Το πρώτο είναι πολιτικά επικίνδυνο: θα καθόριζε τη Ρωσία ως τον επιτιθέμενο και θα πυροδοτούσε διπλωματική απομόνωση. Το δεύτερο παραβιάζει επίσης το πυρηνικό ταμπού, αλλά θα μπορούσε να ειδωθεί διαφορετικά στην παγκόσμια κοινή γνώμη.

Σε κάθε περίπτωση, το ΝΑΤΟ μπορεί να αντιδράσει – με συμβατική ή πυρηνική δύναμη. Ένα ρωσικό χτύπημα θα μπορούσε να προκαλέσει μια καταστροφική αντεπίθεση. Η Μόσχα θα αντιμετώπιζε τότε μια ζοφερή επιλογή: να συνεχίσει να πολεμά συμβατικά και να διακινδυνεύει την ήττα, να κλιμακώσει την επίθεση με περισσότερα πυρηνικά όπλα ή να εξαπολύσει στρατηγικά όπλα – προκαλώντας αμοιβαία καταστροφή.

Η πεποίθηση ότι η Ρωσία δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικά όπλα – φοβούμενη αντίποινα – έχει δημιουργήσει ένα ψευδές αίσθημα ασφάλειας μεταξύ ορισμένων ηγετών του ΝΑΤΟ. Αυτή η ψευδαίσθηση θα μπορούσε να δελεάσει την κλιμάκωση με συμβατικά μέσα, ξεκινώντας από την Ουκρανία και εξαπλούμενη πέρα από αυτήν. Θα απαιτούσε από το ΝΑΤΟ να εγκαταλείψει την επιφυλακτικότητα του Ψυχρού Πολέμου.

φωτό

Ποιος θα υπέφερε περισσότερο σε ένα τέτοιο σενάριο; Η Ουκρανία - η οποία θα επωμιζόταν το κύριο βάρος των εντεινόμενων μαχών. Η Ρωσία - η οποία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μπαράζ πυραύλων και πιθανή χερσαία εισβολή. Τα ανατολικά κράτη του ΝΑΤΟ - πιθανοί στόχοι ρωσικών αντιποίνων ή ακόμη και εισβολής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να αποφύγουν τις αρχικές συνέπειες, εκτός εάν αναπτυχθούν στρατηγικά πυρηνικά όπλα. Αλλά η κλιμάκωση σπάνια είναι προβλέψιμη. Εάν οι τακτικές ανταλλαγές συνεχιστούν, ακόμη και οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να εμπλακούν σε μια πυρηνική σύγκρουση.

Δεν υπάρχουν νικητές στον πυρηνικό πόλεμο. Μόνο επιζώντες - αν όχι ούτε αυτό. Το να στοιχηματίσεις ότι η άλλη πλευρά θα ανοιγοκλείσει τα μάτια σου είναι ένα επικίνδυνο ρίσκο με τον πολιτισμό να διακυβεύεται.

Τόσο η Ρωσία όσο και το ΝΑΤΟ κατανοούν το καταστροφικό κόστος του πολέμου. Οποιαδήποτε μεγάλης κλίμακας σύγκρουση θα απαιτούσε μαζικές κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές και θα κατέστρεφε την Ευρώπη σε μια κλίμακα που δεν έχουμε ξαναδεί από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά η ιστορία δείχνει ότι ο φόβος από μόνος του δεν αποτρέπει πάντα την καταστροφή. Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε μια επιστροφή στα άκρα.

Τα πυρηνικά όπλα εξακολουθούν να λειτουργούν ως αποτρεπτικό μέσο. Αλλά το ταμπού κατά της χρήσης τους - και η ικανότητά τους να εγγυώνται την ειρήνη - δοκιμάζεται για άλλη μια φορά. Όσο περισσότερο οι ηγέτες παίζουν με υποθέσεις, τόσο πιο κοντά πλησιάζουμε στο να διαπιστώσουμε εάν εξακολουθούν να ισχύουν οι παλιοί κανόνες.

Ἀπό : swentr.site 


Κάθε χρόνο, τά τοὐλάχιστον τελευταῖα 15 χρόνια, γράφαμε πώς ἔρχεται ἕνας δύσκολος κι᾿ἴσως "ἄγριος" χειμῶνας, κι᾿ὄχι μόνον ὡς πρός τό θέμα τῶν ἀνοιχτῶν πολεμικῶν ἑστιῶν, ἀλλά στήν οὐσία δέν γινόταν τίποτε ἀπό ἐκεῖνα τά τρομολαγνικά σενάρια . 

Δέν ξέρω ὅμως, περιέργως ἄν ὄχι διαισθητικῶς, αὐτή τήν φορά πιστεύω πώς ἡ Ἀνθρωπότης βρίσκεται ὅλο καί πιό κοντά στό σημεῖο μηδέν. Πού σημαίνει ὅτι ἀπό τό Φθινόπωρο θ᾿ἀρχίσουν νά φαίνονται τά πρῶτα σημάδια αὐτοῦ πού ἔρχεται. Οἱ σιωνιστές θά παίξουν γιά ἀκόμη μία φορά ῥόλο καθοριστικό πρός τήν χειρότερη κστεύθυνσιν τοῦ πράγματαος. Λές καί διακατέχονται ἀπό τά χειρότερα καί πιό αἱμοδιψῆ ἔνστικτα θά πιέσουν πρός τήν κατεύθυνσιν ὑλοποιήσεως τοῦ πιό τραγικοῦ σεναρίου. Μέ εὐχαρίστησιν, θά ἔλεγε κανείς, τούς παρακολουθοῦμε νά προβαίνουν σέ ἐνέργειες ἐκκαθαρίσεως τῶν πληθυσμῶν τῆς Γάζας καί ταυτοχρόνως μέ ἀπόλυτο θράσος σέ ἀεροπορικές ἐπιδρομές στίς γειτονικές χῶρες. 

Στήν περίπτωσιν πού γίνει ἡ ἐπίσημος κίνησις ἀναγνωρίσεως ἑνός Παλαιστινιακοῦ Κράτους, θά εἶναι ἡ ἀρχή ἑνός ὀλέθριου ντόμινο. Θά βλέπουμε, μέ ἕναν κινηματογραφικό τρόπον ὅλο καί περισσότερα κράτη νά ἐμπλέκονται σέ πολεμικές μεταξύ τους συγκρούσεις, πού τό πιθανότερο θά εἶναι μία γενίκευσις πού θά πάρῃ τήν μορφή ἑνός Παγκοσμίου Πολέμου. Μήν ξεχνᾶμε πώς τό ὄνειρο τῶν σιωνιστῶν εἶναι ἡ κατάκτησις τῆς Heartland. Καί ἤδη γνωρίζουμε τό ΓΙΑΤΙ... 

Μέ ἄλλα λόγια ἄν δέν βγάλουν ἀπό τήν μέση τούς ἑβραίους πού ἔχουν τρουπώσει στίς κυβερνήσεις σημαντικῶν γεωπολιτικῶς χωρῶν κυρίως τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, θά  τούς ᾿δοῦμε μέσῳ τῶν πιονιῶν τους νά ξεκινοῦν τό γενικό ὁλοκαύτωμα. Κι᾿αὐτή τήν φορά θά εἶναι πέρα γιά πέρα ἀληθινό, μέ ὅ,τι κακό σημαίνει αὐτό γιά ὁλόκληρο τόν πλανήτη.


Ἡ Πελασγική