Ὁ γεωγραφικός ἄξονας τῆς Ἱστορίας

 Άρθρο του Pasquale di Nuzzo

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Η.J.Mackinder

Ο Halford John Mackinder ανέπτυξε τη σκέψη του κατά τη διάρκεια της Βικτωριανής Eποχής, τη στιγμή της μεγαλύτερης λάμψης της Μεγάλης Βρετανίας. Δίδαξε γεωγραφία στην Οξφόρδη από το 1887 και από το 1903 διεύθυνε τη London School of Economics and Political Science. Στις 25  Ιανουαρίου 1904, ο Mackinder έδωσε μία διάλεξη, στη Royal Geographic Society, υπό τον τίτλο The Geographical Pivot of History (Ο γεωγραφικός άξονας της ιστορίας), στην οποία υποστήριξε ότι υπάρχει μία ισχυρή συσχέτιση μεταξύ των γεωγραφικών χαρακτηριστικών και των πολιτικών γεγονότων. Αυτό δείχνει το ενδιαφέρον του να βρει εκείνες τις τροχιές της ιστορίας που αναπτύσσονται ξεκινώντας από τα γεωγραφικά χαρακτηριστικά των χωρών. Στη συνέχεια, δημοσίευσε το βιβλίο Democratic Ideals and Reality (1919). Τέλος, έγραψε το άρθρο The Round World and the Winning of the Peace, στο περιοδικό Foreign Affairs τον Ιούλιο του 1943. Αυτά αποτελούν τα τρία κυριότερα γραπτά του Mackinder, που αν και αντιπροσωπεύουν την εξέλιξη της σκέψης του, ωστόσο διατηρούν όλα μία εννοιολογική και μεθοδολογική συνέπεια. 

Ο Mackinder προσπάθησε να αντλήσει συσχετισμούς μεταξύ των γεωγραφικών γενικεύσεων και των ιστορικών συμβάντων και εντόπισε στην αντιπαράθεση ξηράς-θάλασσας αυτό το βασικό γεωγραφικό χαρακτηριστικό που είναι ικανό να επηρεάσει τις ιστορικές δυναμικές. Η ιστορία μαρτυρά μία συνεχή ένταση μεταξύ των θαλάσσιων δυνάμεων και των χερσαίων δυνάμεων, δηλαδή μεταξύ του τερατώδους κυρίαρχου της ξηράς Βεεμώθ και του ισχυρού κυρίου της θάλασσας Λεβιάθαν, σύμφωνα με τη Βιβλική μεταφορά που πρότεινε ο Carl Schmitt. Η αντιπαράθεση ξηράς-θάλασσας λοιπόν, αντιπροσώπευε για το Mackinder ένα σταθερό στοιχείο που επηρέαζε το ιστορικό γίγνεσθαι, το οποίο όμως εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από άλλα μεταβλητά στοιχεία, όπως: η τεχνική της κίνησης σε ξηρά και σε θάλασσα, ο πληθυσμός και οι πόροι, που μπορεί να χρησιμοποιηθούν στους ανταγωνισμούς των εθνών και η επέκταση του διπλωματικού πεδίου. 

Ο Mackinder εντόπιζε μία δυναμική που έβλεπε τους ηπειρωτικούς λαούς (δηλ. τις χερσαίες δυνάμεις), που κινούνται σε εσωτερικές γραμμές, να προχωρούν από το κέντρο προς την περιφέρεια. Αντίστοιχα, οι λαοί της θάλασσας κινούνται σε εξωτερικές γραμμές και κατακτούν παράκτια σημεία στήριξης ενώ εν συνεχεία κινούνται προς το εσωτερικό, όπως είχε κάνει η Μ. Βρετανία στην Ινδία και στην Αφρική. Η αντιπαράθεση μεταξύ των δυνάμεων της θάλασσας που σκοπεύουν να ελέγξουν τις προσβάσεις στην Παγκόσμια Νήσο (Ευρασία) και των ηπειρωτικών δυνάμεων, που αντίθετα στοχεύουν να επεκτείνουν τον έλεγχο πάνω σε αυτή (πχ. η Ισπανία των Αψβούργων, η Ναπολεόντεια Γαλλία, η Γερμανία του Γουλιέλμου), αντιπροσωπεύει επομένως μία από τις γεωπολιτικές  μονιμότητες. 

Από την εξέταση αυτής της δυναμικής ο Mackinder άντλησε την έννοια της  Heartland (καρδιά της γης) ή ‘Περιοχή του Άξονα’, μια περιοχή μεταξύ της ανατολικής Ευρώπης και της Σιβηρίας, δηλαδή το βόρειο και εσωτερικό μέρος της Ευρασίας. Στο σχήμα του Mackinder, η Heartland αποτελεί την καρδιά της ‘Παγκόσμιας Νήσου’, νοούμενη ως η μεγάλη ευρασιατική μάζα. Τα όρια αυτής της ‘Περιοχής του Άξονα’ μεταβάλλονται ανάλογα με την ιστορική στιγμή. Υποστήριζε ότι η δύναμη που θα αποκτούσε τον έλεγχο αυτής της περιοχής θα αποκτούσε ηγεμονική θέση: «όποιος ελέγχει τη Heartland , ελέγχει τη Νήσο του Κόσμου, όποιος ελέγχει τη Νήσο του Κόσμου, είναι κυρίαρχος του κόσμου».

Στα ανατολικά, νότια και δυτικά της Heartland βρίσκονται οι περιφερικές περιοχές της Παγκόσμιας Νήσου, που αποτελούν την Ακτογραμμή, ένα είδος ζώνης προσβάσιμης από τη θάλασσα που περιβάλλει τη Heartland, επιπρόσθετα υπάρχουν τα εδάφη των μουσώνων (Κίνα και Ινδία), των πέντε θαλασσών (Μέση Aνατολή) και η περιοχή της ‘δύσης’ (Ευρώπη). Αυτή η περιφερική ζώνη εδαφών αποτελεί την λεγόμενη Εσωτερική Ημισέληνο, ξεχωριστή από την Εξωτερική Ημισέληνο, δηλαδή την Εξωτερική Ζώνη, που περιλαμβάνει την Αμερική, την Υποσαχάρια Αφρική, την Αυστραλία, την Αγγλία και την Ιαπωνία.  

Για μεγάλο μέρος του 19ου αιώνα, η Μ. Βρετανία επωφελούμενη από τη μεγάλη θαλάσσια κινητικότητα της εγκαθιστά μία ευρεία ζώνη ναυτικών βάσεων σε άλλες ηπείρους. Η βρετανική δύναμη ήταν λοιπόν βασισμένη πάνω στην ικανότητα προβολής του ναυτικού της. Γι’ αυτό το λόγο, ο Mackinder ακολούθησε με προσοχή τα γεγονότα στη Νότιο Αφρική σχετικά με τον πόλεμο των Μπόερς (1899-1902), στον οποίο η Μ. Βρετανία παρενέβη με σκοπό να εξασφαλίσει τον έλεγχο της Νοτίου Αφρικής. Αυτός ο έλεγχος ήταν σημαντικός όχι μόνον για τα φυσικά πλούτη της περιοχής αλλά προπάντων γιατί επέτρεπε τον έλεγχο του περάσματος μεταξύ του Ατλαντικού και του Ινδικού Ωκεανού.

Στη βρετανική θαλάσσια δύναμη αντιτασσόταν η χερσαία δύναμη της Τσαρικής Ρωσίας. Την εποχή εκείνη, η βιομηχανοποίηση, η ανάπτυξη των σιδηροδρόμων και των χερσαίων επικοινωνιών είχε μειώσει το θαλάσσιο εμπόριο. Ειδικά η ανάπτυξη των σιδηροδρόμων αποτελούσε μια σημαντικότατη αλλαγή καθώς αυτοί επέτρεπαν να πραγματοποιούνται γρήγοροι ελιγμοί για τις εσωτερικές γραμμές και να μετακινούνται από το κέντρο της Ευρασίας στις περιφέρειες της οι αναγκαίες δυνάμεις για να εξαλειφθούν τα αμφίβια προγεφυρώματα πριν να μπορούν να διεισδύσουν σε βάθος. 

Βεεμώθ και Λεβιάθαν, μινιατούρα του 1238

Ο Mackinder παρατήρησε την επέκταση της Τσαρικής Ρωσίας, που είχε φθάσει στον ειρηνικό ωκεανό προσαρτώντας τη Σιβηρία και δημιουργώντας μία τεράστια αυτοκρατορία που χαρακτηριζόταν από την εδαφική της συνέχεια, το αντίθετο εκείνης της βρετανικής που κρατιόταν ενωμένη από τον έλεγχο των θαλασσών. Εκτός από το να επεκταθεί προς την ανατολή προς τον ειρηνικό, η ρωσική αυτοκρατορία πίεζε προς το νότο, κατευθυνόμενη προς την Περσία και το Αφγανιστάν. Ο φόβος ήταν ότι οι Ρώσοι θα μπορούσαν να φθάσουν μέχρι και στην Ινδία, ‘το κόσμημα του βρετανικού στέμματος’.

Επίσης, όταν η Γερμανία του Γουλιέλμου αποφάσισε να εφαρμόσει την Weltpolitik και άρχισε να κατασκευάζει ένα μεγάλο στόλο, υπήρχε ο φόβος ότι το έθνος με μία στρατηγική θέση στην ήπειρο θα μπορούσε να αποκτήσει και μία τέτοια θαλάσσια ισχύ που θα εκμηδένιζε τη βρετανική υπεροχή. Η είδηση του σχεδίου ενός σιδηροδρόμου Βερολίνου-Βαγδάτης προκάλεσε επιπλέον ανησυχίες στους Βρετανούς, οι οποίοι φοβόνταν ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να εμποδίσει τη Μ. Βρετανία στον Περσικό Κόλπο και στον Ινδικό Ωκεανό. 

Σε αυτό το σημείο, για τη Μ. Βρετανία αναδυόταν το πρόβλημα να  προσδιορίσει ποιος ήταν ο μεγαλύτερος κίνδυνος που έπρεπε να αντιμετωπίσει. Πάνω στην βάση των ιδεών του Mackinder, έγινε κατανοητό ότι ο σημαντικότερος κίνδυνος προερχόταν από μία δύναμη ή ένα συνασπισμό δυνάμεων ο οποίος θα μπορούσε να ελέγξει τη στρατηγική περιοχή στην καρδιά της Ευρασίας. Με άλλα λόγια η Βρετανική στρατηγική θα έπρεπε να εμποδίσει τη Γερμανία ή την Τσαρική Ρωσία ή ένα συνασπισμό των δύο για τον έλεγχο της Heartland.

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Mackinder διαπίστωσε, ότι κατά μία έννοια, οι θαλάσσιες δυνάμεις είχαν νικήσει τις ηπειρωτικές δυνάμεις των κεντρικών αυτοκρατοριών. Εκτός από αυτό το γεωγραφικό δεδομένο, σημείωσε πως η Heartland, έτσι όπως την είχε συλλάβει, είχε κατακερματιστεί με την απόσυρση από τη σκηνή της Ρωσίας, τη σμίκρυνση της Γερμανίας, τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας, το σχηματισμό της Πολωνίας και των άλλων κρατών της κέντρο-ανατολικής Ευρώπης. Θεώρησε δε πως αυτό θα μπορούσε να είναι θετικό για την ευρωπαϊκή σταθερότητα. Η ευρωπαϊκή ισορροπία και η βρετανική ασφάλεια μπορούσαν να διασφαλιστούν μέσω ενός συνεχούς χωρισμού μεταξύ της Γερμανίας και της Ρωσίας. Αυτό πραγματοποιήθηκε με τη σύσταση της ‘Petite Entente’, μία δέσμη κρατών από τη Βαλτική έως τη Μαύρη θάλασσα, που ήταν υπό την προστασία των δυτικών δυνάμεων εναντίον των γερμανικών και ρωσικών απειλών. 

Ωστόσο, στη συνέχεια, ο Mackinder διαπίστωσε την αποτυχία αυτής της πολιτικής, χωρίς τη στρατιωτική εγγύηση Γαλλίας και της Αγγλίας προς αυτά τα κράτη. Ο γερμανικός επεκτατισμός του Χίτλερ εκφράστηκε ακριβώς στην απόπειρα να επεκτείνει την κυριαρχία πάνω στα σλαβικά εδάφη της κέντρο-ανατολικής Ευρώπης. Αυτό επανέφερε το φόβο μιας κατάκτησης της Heartland από μέρους μιας μόνης δύναμης. Έτσι, ο Mackinder μετακίνησε τα δυτικά όρια της Heartland προς την δύση ακριβώς επειδή ο μεγαλύτερος κίνδυνος προερχόταν από τη Γερμανία. 

Με το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι η Σοβιετική Ένωση  που αναδύεται ως μεγάλη δύναμη ικανή να επεκτείνει τον έλεγχό της πάνω στην Καρδιά της Γης. Το 1943, το έτος που γράφει ο Mackinder, οι δυνάμεις του μεγάλου συνασπισμού αντιμετώπιζαν το γερμανικό άξονα. Σκέφθηκαν ότι υπήρχε ο κίνδυνος η Σοβιετική Ένωση να καταλάβει τη Γερμανία και να αναδυθεί ως μεγάλη χερσαία δύναμη με μία ισχυρότατη στρατηγική θέση. Η επέλαση του σοβιετικού στρατού σταμάτησε στο σημείο στο οποίο είχαν φθάσει οι άγγλο-αμερικανοί και η Γερμανία χωρίστηκε. Ο Mackinder έφερε τα όρια της Heartland προς την ανατολή κατά μήκος της γραμμής Λένινγκραντ-Μόσχα-Στάλινγκραντ, μια που ο κίνδυνος τώρα προερχόταν από τη Σοβιετική Ένωση. Πράγματι, αναδυόταν ένας νέος διπολικός κόσμος, στον οποίο οι ΗΠΑ αναλάμβαναν να εμποδίσουν τη Σοβιετική Ένωση να επεκτείνει την κυριαρχία της πάνω στις περιφέρειες της Ευρασίας, in primis στη Δυτική Ευρώπη.

Εξαιτίας του Ψυχρού Πολέμου, για σαράντα χρόνια, η Ευρώπη έμεινε χωρισμένη στα δύο, και τα σχετικά με τη Heartland είχαν μπει σε δεύτερη μοίρα. Ωστόσο, τα γεγονότα που έλαβαν χώρα μεταξύ του 1989 και του τέλους του 1991 (η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η επανενοποίηση της Γερμανίας, η αυτονομία των χωρών της ανατολικής Ευρώπης και η ανεξαρτησία των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών), επανέφεραν την προσοχή στην περιοχή που υποδείχτηκε από το Mackinder ως Heartland. Από τη μία πλευρά, υπάρχει μία δύναμη, η Γερμανία, που τίθεται ως οδηγός μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που πλέον ενσωμάτωσε τις χώρες της κέντρο-ανατολικής Ευρώπης. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η Ρωσική Ομοσπονδία που αντιλαμβάνεται την πίεση από μέρους της Δύσης και προσπαθεί με την σειρά της να επεκτείνει την επιρροή της πάνω στις γύρω περιοχές στις οποίες κάποτε κυριαρχούσε. Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο λοιπόν, τα εδάφη της Heartland υπέστησαν τη διαδικασία της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στοιχείο που προκάλεσε την αντίδραση της Ρωσίας, η οποία θεωρεί τον έλεγχο αυτής της περιοχής από άλλες δυνάμεις ως μία σημαντική  απειλή.

Συμπεράσματα 

Θέλοντας να πάρουμε ένα μάθημα από τις διδαχές του Mackinder, μπορεί να υποστηριχθεί ότι υπάρχει μία δυναμική εν σχέση με το ευρασιατικό σενάριο που βλέπει τη Heartland ως στόχο των μεγάλων δυνάμεων. Αυτή λειτουργεί ως διαχωρισμός με φάσεις κατακερματισμού, με κίνδυνο οι χώρες που την αποτελούν να υποστούν τις πιέσεις άλλων δυνάμεων. Σήμερα υπάρχουν πολλαπλά σενάρια που πρέπει να ληφθούν υπόψη, ως εκ τούτου οι συλλογισμοί μπορεί να επεκταθούν και σε αλλά γεωπολιτικά πλαίσια. Παραμένει η σταθερά σύμφωνα με την οποία, οι δυνάμεις της ξηράς ωθούν προς τις περιφερειακές περιοχές της ευρασιατικής μάζας, ενώ οι θαλάσσιες δυνάμεις προσπαθούν να περιορίσουν αυτή την προέλαση και να  αποκτήσουν  θέσεις  προς  το  εσωτερικό. 

Σημειώσεις του Θεόδοτου: 

Α) Στην εποχή μας, στη γεωπολιτική σκηνή, πρέπει  να  προστεθεί ο εβραϊκός παράγοντας  ο οποίος επιθυμεί τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής και ταυτόχρονα υποστηρίζει τη γεωπολιτική και πολιτιστική  ηγεμονία του ατλαντικού συστήματος έναντι της Ρωσίας. Για κάποια νεώτερα και με εσχατολογικές προεκτάσεις (το νόμισμα με το κεφάλι του Τραμπ, είναι  ‘όλα τα λεφτά’) δείτε εδώ.    

Β) Επίσης, πρέπει να προστεθεί ο πολιτισμικός–θρησκευτικός παράγοντας, μια που για το νέο-γνωστικό-προτεσταντικό establishment, οι ορθόδοξες χώρες δεν μπορούν να αποτελούν ισότιμο μέρος  του συστήματος.

.................... ἀπό  Ε Δ Ω 

Ἡ Πελασγική 

Ὅποιος ἐξουσιάζει τήν Ἀνατολική Εὐρώπη ἐξουσιάζει τόν κόσμο !

Ὅποιος κυβερνᾶ τήν Ἀνατολική Εὐρώπη θά κυβερνήσει τήν Χάρτλαντ, ὅποιος κυβερνᾶ τήν Χάρτλαντ θά κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου καί ὅποιος κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου θά ἔχει τήν Παγκόσμια Κυριαρχία ! Αὐτή ἡ θέσις ἔγινε γνωστή, ὡς Θεωρία τῆς Χάρτλαντ

Στήν γνωστή θεωρία Μακάϊντερ ( ἱδρυτοῦ τῆς Γεωπολιτικῆς καί  Γεωστρατηγικῆς)  γινόταν λόγος γιά τήν σημαντικότητα τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καί Εὐρασίας. Μάλιστα σέ συνάρτησιν μέ τίς παραθαλάσσιες περιοχές καί τά κράτη τῆς Μεσογείου δίδεται ἡ δυνατότης τῆς παγκοσμίου κυριαρχίας. Ἴσως μέσ᾿ἀπό αὐτό τό σκεπτικό πού καθιερώθηκε ὡς δόγμα,νά μποροῦμε νά διακρίνουμε τόν λόγο τοῦ « ἀνήκομεν εἰς τήν Δύσιν» καί τήν αἰτία τοῦ τόσο ...μακράν, πάντα ἀπό τήν ὁμόδοξον Ῥωσσία. Ἀλλά καί κυρίως ἀντιλαμβανόμεθα γιατί ἐπιδιώχθηκε καί ἐπιδιώκεται ἕως σήμερα ἡ συστηματική νοητική καί πνευματική ὑποβάθμισις τοῦ ἐλληνικοῦ λαοῦ...

 Sir Halford John Mackinder

Ὅποιος κυβερνᾶ τήν Ἀνατολική Εὐρώπη θά κυβερνήσει τήν Χάρτλαντ, ὅποιος κυβερνᾶ τήν Χάρτλαντ θά κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου καί ὅποιος κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου θά ἔχει τήν Παγκόσμια Κυριαρχία ! Αὐτή ἡ διατριβή ἔγινε γνωστή, ὡς Θεωρία τῆς Χάρτλαντ, πού ὁρίστηκε ἀπό τόν Sir Halford John Mackinder, ἕναν διάσημο Ἄγγλο γεωγράφο, ἀκαδημαϊκό καί πολιτικό. 

Ἡ Χάρτλαντ εἶναι μιά τεράστια περιοχή τῆς κεντρικῆς Ἀσίας πού βρίσκεται μεταξύ τῶν Καρπαθίων στά δυτικά, τῆς ὀροσειρᾶς Hindukush στό νότο καί τῶν βουνῶν Ἀλτάϊ στά ἀνατολικά. Στά βόρεια περιβάλλεται ἀπό τή Βαλτική Θάλασσα. Ὁ Mackinder θεωρεῖται ἕνας ἀπό τούς ἱδρυτές τῆς γεωπολιτικῆς καί τῆς γεωστρατηγικῆς,ὁ ὁποῖος ἔγραψε μιά ἐργασία τό 1904 μέ τίτλο « The Geographical Pivot of History » , ὅπου παρουσίασε αὐτή τή θεωρία καί ἔγινε διάσημος γι' αὐτήν .

Ὁ Μάκιντερ χώρισε τόν κόσμο σέ τρεῖς μεγάλες γεωγραφικές περιοχές: Τό Παγκόσμιο Νησί, τίς Παράκτια Περιοχές καί τίς Περιφερειακέ Περιοχές. Τή μεγαλύτερη χερσαία μᾶζα στόν κόσμο, πού ἀποτελεῖται ἀπό τήν Εὐρώπη, τήν Ἀσία καί τήν Ἀφρική, ὀνόμασε τό Παγκόσμιο Νησί. Περίπου τό 87% τοῦ παγκόσμιου πληθυσμοῦ ζεῖ σέ αὐτή τήν περιοχή, ἡ ὁποία εἶναι ταυτόχρονα ἡ πλουσιότερη σέ πόρους περιοχή τοῦ κόσμου. Οἱ Παράκτιες Περιοχές εἶναι ἡ Ἰαπωνία καί οἱ Βρετανικές Νῆσοι, ἐνῶ τοἱ Περιφερειακές Περιοχές, σύμφωνα μέ τή θεωρία του, εἶναι ἡ Βόρεια καί Νότια Ἀμερική καί ἡ Αὐστραλία. 

Ὁ Mackinder θεωροῦσε τήν Ἀνατολική Εὐρώπη ὡς μιά ἐξαιρετικά σημαντική περιοχή , πού συνορεύει μέ τό Heartland, ἑπομένως , κατά τή γνώμη του, ἡ Ἀνατολική Εὐρώπη ἔχει τήν καλύτερη θέση γιά νά χρησιμοποιήσει τούς πόρους τῆς Heartland. Ἔνιωθε ὅτι οἱ χῶρες πού ἀνῆκαν στίς Παράκτιες καί Περιφερειακές Περιοχές  ἦταν σέ πιό ἀδύναμη θέση γιά νά πάρουν τόν ἔλεγχο τῆς Χάρτλαντ . Εἶναι δύσκολο νά διεξαχθεῖ μιά ἐπιτυχημένη εἰσβολή στήν Heartland, καθώς προστατεύεται ἀπό ὀροσειρές ἀπό τό νότο καί τή θάλασσα ἀπό το βορρᾶ. Ὀνόμασε ἐπίσης τή Χάρτλαντ «ζώνη ἄξονας». Σύμφωνα μέ αὐτόν, ἡ Ρωσσία εἶναι τό κεντρικό κράτος τοῦ κόσμου λόγῳ τῆς γεωγραφικῆς της θέσεως, ἀφοῦ ἐλέγχει τή « ζώνη ἄξονα » ἤ τήν Heartland.

Ἡ θεωρία τοῦ Mackinder εἶναι ἕνας συνδυασμός πολλῶν παραγόντων πού, λόγῳ τῆς δυναμικῆς τους, ἐπηρεάζουν τά γεωπολιτικά κινήματα, δηλαδή τή γεωγραφική θέση, τήν πολιτική δύναμη καί τή στρατηγική τοῦ πολέμου. Ἐάν προστεθοῦν οἱ δημογραφικές καί οἰκονομικές δυνάμεις, εἶναι σαφές γιατί ὁ ἔλεγχος τῆς Heartland εἶναι σημαντικός. Εἶναι ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ὁ Mackinder ὑπέθεσε ὅτι ὁ ἔλεγχος στήν Ἀνατολική Εὐρώπη διασφαλίζει τόν ἔλεγχο τῆς Heartland, ὁ ἔλεγχος τῆς Heartland ἐξασφαλίζει τόν ἔλεγχο τοῦ Παγκόσμιου Νησιοῦ καί ὁ ἔλεγχος ἐπί τοῦ Παγκόσμιου Νησιοῦ δημιουργεῖ τίς προϋποθέσεις γιά Παγκόσμιο Κυριαρχία...( ἀπό ἐδῶ)

ἀπό ἐδῶ

Ἔτσι λοιπόν καταλαβαίνετε τί σημαίνει γιά τόν σιωνισμό (ὅ,τι κρύβεται πίσω ἀπό τήν λεγομένη Δύσιν ) ἡ κυριαρχία στήν Ἀνατολική Εὐρώπη/Εὐρασία. Τήν σημαντικότητα τῶν κρατῶν πού βρίσκονται σέ παραλιακές περιοχές καί τήν Μεσόγειο. Γιατί ἡ Ἑλλάδα ἔπρεπε μετά τήν ἀπελευθέρωσίν της ἀπό τούς Ὀθωμανούς νά βρεθῇ ὑπό ἀπόλυτον Ἀγγλική κυριαρχία ( Δύσις). 

Γιατί ἐπεβλήθησαν τά κομμουνιστικά καθεστῶτα στήν Ἀνατολική Εὐρώπη ( δύο οἱ κύριοι σκοποί : ἡ ἀποκοπή τῶν Σλαύων ἀπό τήν Ὀρθόδοξον θρησκεία, ἡ ἐπιβολή τῆς ἀθεΐας πού θά ἔφερνε τήν πτώσιν τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν καί τήν ἀποσάθρωσιν τῶν κοινωνιῶν. Καί ἐν συνεχείᾳ μετά τήν πτώσιν τοῦ Κομμουνισμοῦ κι᾿ἐφ ὅσον θά ἔχουν καταληστέψει τά κράτη ἀπογυμνώνοντάς τα ἀπό οἰκονομική ἰσχύ,μέ τό δέλεαρ τοῦ "δυτικοῦ πολιτισμοῦ" κι᾿ὅ,τι ἀπό αὐτόν "στερήθηκαν" νά τά προσαρτήσουν στίς δικές τους ὀργανώσεις ( ΝΑΤΟ, Ε.Ε. ) ὥστε νά κυριαρχήσουν ἀπολύτως.)

φωτό

Ὁ παράγων πού τούς ἔφερε ἀνατροπή τῶν σχεδίων τους,ἦταν ἡ Θρησκεία. Ἡ Ὀρθόδοξος Χριστιανική Θρησκεία. Δέν φαντάζονταν πώς οἱ Σλαύοι ἐν τέλει,θά παρέμεναν πιστοί,θά μετέδιδαν τήν πίστιν στά παιδιά τους πού θά γίνονταν ἀκόμη πιό πιστοί Χριστιανοί ! Αὐτό τό ἔχουν μπροστά τους καί εἶναι ὁ λόγος πού ἐπιδιώκουν τήν ἀπομάκρυνσιν τῶν Χριστιανικῶν κρατῶν,ἀπό τήν Ῥωσσία. 

φωτό

Ἀντιλαμβάνεσθε λοιπόν γιατί ἔγινε τέτοιος "ἀγῶνας" ὥστε μέσῳ Ἀλεξανδρουπόλεως ἡ Ἑλλάδα νά δεθῇ χειροπόδαρα στό ἄρμα τῆς δύσεως ( ΗΠΑ καί ΝΑΤΟ) μπροστά στήν ἐπικείμενη κρίσιν τῆς Οὐκρανίας. Κι᾿ ἐπίσης τόν ῥόλο πού παίζει ἡ Τουρκία σ᾿αὐτή τήν σχέσιν Ἑλλάδος-Δύσεως ( ὁ "μπαμποῦλας" πού ὡθεῖ τούς πολιτικάντηδες τῆς Ἑλλάδος,νά ὑπογράφουν τίς διμερεῖς ἀμυντικές συμφωνίες καί σύμφωνα ἐθνικῆς ἀσφαλείας ...). Γιατί ἐν τέλει ἡ Ἑλλάς ἔχει καταντήσει τό πιό νεοταξίτικο κράτος παγκοσμίως ! 

Ὅλα τά παραπάνω θά μποροῦσαν νά εἶναι ὁ λόγος ( καί προφανῶς ἦταν) τῆς δολοφονίας τοῦ πρώτου Κυβερνήτου τῆς Ἑλλάδος. Ὁ λόγος τῆς πνευματικῆς καί νοητικῆς ὑποβαθμίσεως τοῦ λαοῦ μας, καί ἡ σημερινή μας κατάντια. 

φωτό

Ἄν ἡ Ἑλλάς τοῦ 1829, μέ τόν Καποδίστρια ἠγήτορα καί τήν ἀνάπτυξιν τῶν Ἑλληνορωσσικῶν σχέσεων ὑπό τήν καθοδήγησιν τοῦ μεγάλου Στρατηγοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη ἐπετύγχανε τήν ἀπομάκρυνσιν τῶν Ἀγγλογάλλων ( δύσεως) μπορεῖτε νά φαντασθεῖτε τό κέρδος ὄχι ἁπλῶς γιά τήν Ἑλλάδα ὡς κρατική ὑπόστασιν ἀλλά γιά ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα πού θά εἶχε φωτεινό ὀδηγό τόν Ἑλληνισμό ὡς κληρονόμο τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πνεύματος καί τήν Ῥωσσία ( ἀλλά κι᾿ὅλους τούς Σλαύους) παραστάτες τῆς Χριστιανικῆς Παραδόσεως. 

Σήμερα ἡ Ῥωσσία πού δέν ἔχει ξεφύγει καθόλου ἀπό ὅσα πρεσβεύονται μέσῳ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως,φαίνεται τόσο μόνη σ᾿αὐτό τόν ἀγῶνα κατά τῆς διεφθαρμένης δύσεως πού τά ἔχει δωσει ὅλα γιά τήν κυριαρχία τῆς Εὐρασίας. Τῆς ἐν τέλει ΠΑγκόσμιας Κυριαρχίας... Θέλω νά πιστεύω κι᾿ἐλπίζω στόν ἠγέτη της, πώς θά τά καταφέρῃ γιά τό καλό τῆς Ἀνθρωπότητος. Ὅσο γιά ἐμᾶς ; Πάλι οἱ χαμένοι θά εἴμαστε ὅπως ὅταν διαλέγαμε τούς Μαυροκορδάτους καί Κολλέτηδες ἀν τί τοῦ ἠθικοῦ,ἐντίμου,ἀνιδιοτελοῦς,φιλοπάτριδος καί πολιτικῆς διανοίας Ἰωάννου Καποδίστρια ... 

Ἡ Πελασγική

«Ὅποιος ἐλέγχει τήν Rimland κυβερνᾷ τήν Εὐρασία, ὅποιος κυβερνᾷ τήν Εὐρασία ἐλέγχει τά πεπρωμένα τοῦ κόσμου».

Ο ΝΟΤΙΟΣ ΑΝΑΧΩΜΑΤΙΚΟΣ ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ (RIMLAND) ΤΗΣ ΕΥΡΑΣΙΑΣ

Γράφει ὁ Λεονίντ Σαβίν * 

 Το Ιράν, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν αποτελούν σημαντικούς και αλληλένδετους κρίκους αλυσίδας στην περιοχή

Αν χρησιμοποιηθεί η μέθοδος του συνδυασμού της πολιτικής γεωγραφίας και της γεωπολιτικής, είναι εύκολο να αποκαλυφθεί ότι η ομάδα των χωρών που βρίσκονται βόρεια της Αραβικής Θάλασσας έχει ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Μέρος του σύγχρονου Ιράν και του Αφγανιστάν αντιπροσωπεύουν το ιστορικό Μεγάλο Χορασάν και η ζώνη των Παστούν εκτείνεται από το Αφγανιστάν έως το Πακιστάν. Το Πακιστάν και το Ιράν ενώνονται από το Μπαλουχιστάν (και στις δύο χώρες υπάρχουν αυτονομιστικά κινήματα Μπαλούχων (Baluchi) που χρηματοδοτούνται ενεργά από το εξωτερικό). Και οι τρεις χώρες είναι ισλαμικά κράτη - η πρώτη που απέκτησε ανεξαρτησία από τη Βρετανία ήταν η Ισλαμική Δημοκρατία του Πακιστάν το 1947, μετά τη νίκη της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράν, το κράτος αυτό πέρασε επίσης από το μοναρχικό σύστημα στην Ισλαμική Δημοκρατία (με συγκεκριμένο θεσμό το Wilayat al Faqih), και το Αφγανιστάν, το 2021, έγινε εκ νέου Ισλαμικό Εμιράτο (προηγουμένως βρισκόταν υπό τους Ταλιμπάν από το 1996 έως το 2001). Και στην αρχαιότητα όλα αυτά αποτελούσαν μέρος της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών.

Κάθε χώρα έχει πολλά ακόμη ενδιαφέροντα πολιτιστικά, εθνοτικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά. Αν και το Αφγανιστάν δεν έχει πρόσβαση στη θάλασσα, γειτνιάζει οργανικά με το νότιο τμήμα της Ευρασιατικής Χερσονήσου (παράκτια ζώνη), η οποία για μεγάλο χρονικό διάστημα ελεγχόταν από τους Αγγλοσάξονες - άμεσα ή έμμεσα.

Ας υπενθυμίσουμε ότι ο όρος Rimland - Αναχωματικός Δακτύλιος, όπως και ο όρος Heartland - Κεντρικός Άξων, εισήχθη από τον Βρετανό γεωγράφο Halford Mackinder. Αν η Ρωσία ήταν η βόρεια Heartland της Παγκόσμιας Νήσου, η οποία περιλαμβάνει την Ευρασία και την Αφρική, τότε η Rimland καλύπτει και τις δύο ηπείρους, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου. Ο Mackinder ανησυχούσε περισσότερο για τον ρόλο της Hartland, ενώ ο Αμερικανός γεωπολιτικός Nicholas Spykman πίστευε ότι η Rimland ήταν πιο σημαντική, καθώς ο κύριος πληθυσμός των ηπείρων ήταν συγκεντρωμένος κοντά στις ακτές των θαλασσών και το εξωτερικό εμπόριο και οι επικοινωνίες διεξάγονταν κυρίως μέσω θαλάσσιων οδών.

Και η ίδια η πλωτή οδός κατά μήκος των ακτών του Ιράν και του Πακιστάν είναι μια ιστορική διαδρομή κατά μήκος της οποίας οι Άραβες ήρθαν σε επαφή με την Ινδία και την Κίνα, δημιουργώντας ένα αρκετά ισχυρό σύστημα δεσμών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η εξάπλωση του Ισλάμ στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας πραγματοποιήθηκε ακριβώς μέσω αυτής της υδάτινης οδού με τη βοήθεια των εμπόρων. Σε αντίθεση με την ξηρά, όπου η εξάπλωση της θρησκείας ήταν συχνά συνώνυμη με τον πόλεμο, το Ισλάμ εισήλθε στη Νοτιοανατολική Ασία ειρηνικά.

Και, φυσικά, αυτή τη στιγμή, οι επικοινωνίες αυτές, σε συνδυασμό με τα ισχυρά παράκτια σημεία (από ναυτικές βάσεις έως λιμάνια και τερματικούς σταθμούς βαθέων υδάτων), αποτελούν ένα σοβαρό στρατηγικό πλεονέκτημα, ο έλεγχος του οποίου συνεπάγεται οικονομικά και στρατιωτικά πλεονεκτήματα. Προσθέστε σε αυτό τους υδρογονάνθρακες του Ιράν και τα μεγάλα αποθέματα διαφόρων ορυκτών στο Αφγανιστάν.

Τώρα η κατάσταση αλλάζει προς την κατεύθυνση της ηπειρωτικής ολοκλήρωσης και της πολυπολικότητας, επομένως φαίνεται σημαντικό να υποστηριχθούν οι διαδικασίες ολοκλήρωσης και η ασφάλεια αυτής της περιοχής. Αυτό απαιτεί την ανάπτυξη μιας ισορροπημένης συνολικής στρατηγικής και την κατανόηση των συμφερόντων και των τριών παραγόντων στην περιοχή.

Αυτό είναι επίσης εξαιρετικά σημαντικό για τη Ρωσία, επειδή το Ιράν και το Πακιστάν έχουν πρόσβαση στα θερμά νερά του Ινδικού Ωκεανού. Και εν μέσω της συνεχιζόμενης σύγκρουσης με τη Δύση, ο αναπροσανατολισμός προς τον Παγκόσμιο Νότο και την Παγκόσμια Ανατολή θα πρέπει να εξισορροπηθεί σε ένα σύστημα.

Το Ιράν, βέβαια, παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον, δεδομένου ότι ο διεθνής διάδρομος μεταφορών Βορρά-Νότου έχει ήδη δρομολογηθεί, αν και όχι στο πλήρες δυναμικό του. Δεδομένου ότι η Ρωσία συνδέεται με το Ιράν απευθείας μέσω της Κασπίας Θάλασσας, καθώς και μέσω της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, αυτό καθιστά τη διμερή συνεργασία πολύ πιο εύκολη και αποτελεσματική από την υποθετική χρήση των οδών μεταφοράς μέσω του Πακιστάν (εδώ, τουλάχιστον δύο κράτη διέλευσης βρίσκονται στο δρόμο - το Αφγανιστάν και το Τουρκμενιστάν προς την Κασπία Θάλασσα, και τουλάχιστον τρία από την ξηρά, είτε πρόκειται για διέλευση των συνόρων μέσω του Αφγανιστάν ή της Κίνας). Επιπλέον, μέσω του Ιράν ανοίγεται μια διαδρομή προς την Αραβική Χερσόνησο και τις ανατολικές ακτές της Αφρικής. Και αυτό σημαίνει πρόσβαση σε οικονομικά ισχυρές αραβικές μοναρχίες και μια δυνητικά ελκυστική αγορά στην Αφρική, όπου η παρουσία της Ρωσίας ήδη αυξάνεται, ιδίως στο τμήμα της ζώνης του Σαχέλ - την Heartland της μαύρης ηπείρου.

φωτό 

Ως εκ τούτου, η διατήρηση του επιπέδου των στρατηγικών σχέσεων και η ανάπτυξή τους έχει μεγάλη σημασία για τη Ρωσία και ανοίγει καλές προοπτικές.

Στις 25 Ιουνίου 2024, έγινε γνωστό ότι μια νέα συνολική συμφωνία συνεργασίας μεταξύ του Ιράν και της Ρωσίας ήταν έτοιμη. Τόσο η ρωσική όσο και η ιρανική πλευρά δήλωσαν ότι δεν υπάρχουν εμπόδια για τη σύναψή της. [i] Αυτό σημαίνει ότι η σχέση θα φτάσει σε ένα νέο επίπεδο.

Δεδομένου ότι το Ιράν είναι επίσης μέλος των BRICS και του ΟΣΣ, ενώ έχει επίσης συνάψει συμφωνία με την ΕΑΟΕ για μια ζώνη ελεύθερου εμπορίου, η οποία επικυρώθηκε τελικά τον Ιούνιο του 2024 [ii], αναμένεται ότι αυτό θα αυξήσει τον όγκο των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ των χωρών κατά 30-40%. [iii]

Επιπλέον, το Ιράν υπολογίζει ότι θα λαμβάνει ανταλλακτικές προμήθειες πετρελαίου και φυσικού αερίου από τη Ρωσία [iv].

Η συνέχεια της γραμμής της εξωτερικής πολιτικής, καθώς και οι κύριες επιταγές της εσωτερικής πολιτικής, δίνουν έδαφος στο Ιράκ να συνεχίσει την ενεργό συμμετοχή του στην οικοδόμηση ενός πολυπολικού κόσμου και στην ενίσχυση της περιφερειακής ασφάλειας. Ακόμη και λόγω του θανάτου του προέδρου και του υπουργού Εξωτερικών του Ιράν σε αεροπορικό δυστύχημα τον Μάιο του 2024, δεν ανεστάλησαν όλες οι πολιτικές διεργασίες και δεν υπάρχει κανένας λόγος να αλλάξουν κατά κάποιον τρόπο οι ιδεολογικές και γεωπολιτικές προσεγγίσεις της χώρας αυτής στις παγκόσμιες υποθέσεις με τον νέο επικεφαλής της κυβέρνησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι το Ιράν, όπως και η Ρωσία, δημιουργεί επίσης σχέσεις με την κυβέρνηση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Η Μόσχα αρνήθηκε πρόσφατα να θεωρήσει το κίνημα αυτό τρομοκρατική οργάνωση, γεγονός που θα ανοίξει ευρύτερες ευκαιρίες αλληλεπίδρασης μεταξύ των δύο χωρών. [v]  

Εν τω μεταξύ, υπάρχουν παρόμοιες απειλές για τη Ρωσία και το Αφγανιστάν - πρόκειται για την ομάδα ISIS (παράνομη στη Ρωσική Ομοσπονδία), η οποία ανέλαβε την ευθύνη για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο κτίριο Κρόκους και πιο πρόσφατα στη Δημοκρατία του Νταγκεστάν, καθώς και δυτικές δυνάμεις που ενδιαφέρονται να υπονομεύσουν τόσο τη Ρωσία όσο και το Αφγανιστάν.

Όπως έχει ήδη αναφερθεί, το Αφγανιστάν διαθέτει σημαντικό δυναμικό για την εξόρυξη και ακόμη και για τις βιομηχανίες πετρελαίου, φυσικού αερίου και πυρηνικής ενέργειας. Σχεδόν όλα τα γνωστά κοιτάσματα ανακαλύφθηκαν από σοβιετικούς γεωλόγους, αλλά δεν αναπτύχθηκαν λόγω της δύσκολης κατάστασης των συγκρούσεων επί δεκαετίες. Βαρύτης, ψευδάργυρος, μόλυβδος, ουράνιο, άνθρακας, μεταλλεύματα σιδήρου και χαλκού, βολφράμιο, άργυρος και χρυσός, κασσίτερος, λίθιο, ασβεστόλιθος, αλουμίνιο και πολλά άλλα στοιχεία του περιοδικού πίνακα βρίσκονται στα έγκατα του Αφγανιστάν. Η ανάπτυξή τους μπορεί να αρχίσει στο εγγύς μέλλον. Επιπλέον, το Αφγανιστάν αποτελεί αγορά καταναλωτικών αγαθών και σημαντικό παραγωγό γεωργικών προϊόντων.

Είναι επίσης απαραίτητο να δοθεί προσοχή στις δυνατότητες διαφόρων αυτοκινητοδρόμων, είτε πρόκειται για τον δια-αφγανικό διάδρομο μεταφορών είτε για το μάλλον μακροχρόνιο σχέδιο αγωγού Τουρκμενιστάν-Αφγανιστάν-Πακιστάν-Ινδίας. Η συμμετοχή στην κατασκευή και την περαιτέρω λειτουργία τους μπορεί να αποφέρει στη Ρωσία σημαντικά μερίσματα στο μέλλον.

Το Πακιστάν είναι επίσης σημαντικό για τη γεωπολιτική της νότιας Ευρασίας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιμένουν στον πολιτικό έλεγχό του από τη δεκαετία του '50. Η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να προσπαθεί να διατηρήσει την επιρροή της πάνω του, εν μέρει μέσω του ΔΝΤ, το οποίο υποδούλωσε το Πακιστάν με τα δάνειά του, και εν μέρει μέσω της χειραγώγησης του αφηγήματος της ινδικής απειλής (είναι χαρακτηριστικό ότι για την Ινδία, οι Αμερικανοί σύμβουλοι έχουν παρόμοιες ιστορίες τρόμου για την "ισλαμική πυρηνική βόμβα", όπως και για την κινεζική απειλή).

Επί του παρόντος, ένα βασικό στοιχείο της κινεζικής πρωτοβουλίας " Belt and Road" (Ζώνη και Δρόμος) υλοποιείται στο Πακιστάν - ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας-Πακιστάν, ο οποίος ξεκινά από το λιμάνι Gwadar στην επαρχία Μπαλουχιστάν και εκτείνεται σε όλη τη χώρα βόρεια μέχρι τις οροσειρές του συστήματος Χιντου Κους. Το Πακιστάν ενδιαφέρεται να προσελκύσει πρόσθετους επενδυτές για το έργο αυτό αλλά και για άλλα έργα από τη Ρωσία. Πρόσφατα, η ηγεσία της χώρας ανακοίνωσε ότι το Ισλαμαμπάντ θα συμμετάσχει στη χρήση του διαδρόμου Βορρά-Νότου και εξετάζει αποδεκτές επιλογές για την είσοδο ρωσικών εταιρειών στο Πακιστάν. Νωρίτερα, η Ρωσία υπέγραψε μνημόνιο για την κατασκευή του αγωγού Pakistan Stream, αν και οι διαπραγματεύσεις για διάφορες λεπτομέρειες βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη. [vi]   

Η ενεργειακή πείνα του Πακιστάν μπορεί επίσης να ικανοποιηθεί μέσω της πυρηνικής ενέργειας, δεδομένου ότι η Rosatom (  κρατική εταιρεία με έδρα τη Μόσχα που ειδικεύεται στην πυρηνική ενέργεια , τα πυρηνικά μη ενεργειακά αγαθά και τα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας), μπορεί να προσφέρει βέλτιστες λύσεις στο θέμα αυτό. Τέλος, η διαμεσολάβηση της Ρωσίας για τη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν μπορεί επίσης να αποδώσει καρπούς, και η Μόσχα έχει προσφέρει στο παρελθόν τις υπηρεσίες της στο θέμα αυτό, ιδίως όταν υπήρξε κλιμάκωση στα σύνορα.

Η συνεργασία με το Πακιστάν στον τομέα της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας είναι ένας άλλος τομέας όπου απαιτείται συνεχής και εμπιστευτική επαφή μεταξύ των αρμόδιων αρχών των δύο χωρών.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το Πακιστάν είναι πυρηνική δύναμη και η συμμετοχή του στο πλευρό ενός πολυπολικού κόσμου θα σημαίνει πολλά.

Και με τα τρία κράτη στο νότο της Ευρασίας, είναι απαραίτητο να επεξεργαστούμε τα θέματα παράκαμψης των κυρώσεων της συλλογικής Δύσης. Όλοι τους είναι περισσότερο ή λιγότερο εξοικειωμένοι με το μπλοκάρισμα κεφαλαίων και με διάφορους χειρισμούς για πολιτικούς λόγους. Μια πιο παγιωμένη προσέγγιση στο θέμα αυτό θα επιτρέψει σε όλους μαζί και στον καθένα ξεχωριστά να αισθάνονται μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, ενώ η καταλληλότερη εναλλακτική λύση είναι η μετάβαση σε δικό τους μηχανισμό συναλλαγών, προκειμένου να αποφύγουν την εξάρτηση από το δολάριο/ευρώ και τη διέλευση των χρηματοοικονομικών ροών από τα δυτικά κέντρα ελέγχου εκκαθάρισης.

Υπάρχει πιθανότητα να παρουσιαστεί ένας παρόμοιος μηχανισμός στη σύνοδο κορυφής των BRICS τον Οκτώβριο. Τουλάχιστον, υπάρχουν πληροφορίες ότι η Ρωσία και η Κίνα έχουν ήδη επεξεργαστεί τις βασικές αποχρώσεις του νέου μέσου πληρωμών, το οποίο θα χρησιμοποιείται τόσο για τον παραδοσιακό τραπεζικό τομέα όσο και για συναλλαγές σε ψηφιακό νόμισμα.

Όπως βλέπουμε, αν και οι διμερείς σχέσεις με κάθε χώρα ξεχωριστά είναι σημαντικές, μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα και η εξέταση διαφόρων πτυχών - από τη θρησκεία και τον πολιτισμό έως την ασφάλεια, την οικονομία και τη βιομηχανία, θα μας επιτρέψει να οικοδομήσουμε την πιο κατάλληλη στρατηγική τόσο για εμάς όσο και για τα συγκεκριμένα κράτη, καθώς η πλήρης συνεργασία με τους γείτονες θα είναι προς το συμφέρον όλων των μερών και μιας ειρηνικής ζωής βασισμένης στις δικές μας αξίες.

Από : Geopolitika.ru

*  Γεωπολιτικός αναλυτής, αρχισυντάκτης του Geopolitika.ru (από το 2008), ιδρυτής και αρχισυντάκτης του Journal of Eurasian Affairs. επικεφαλής της διοίκησης του Διεθνούς «Ευρασιατικού Κινήματος». Πρώην αρχισυντάκτης του site και του περιοδικού Katehon.  Διευθυντής του Ιδρύματος Παρακολούθησης και Πρόβλεψης Ανάπτυξης για τους πολιτιστικούς-εδαφικούς χώρους (FMPRKTP).  Μέλος της Στρατιωτικής-επιστημονικής Εταιρείας του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας.  Συγγραφέας πολλών βιβλίων για τη γεωπολιτική, τις συγκρούσεις, τις διεθνείς σχέσεις και την πολιτική φιλοσοφία που εκδόθηκαν στη Ρωσία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισπανία, το Ιράν, τη Βραζιλία, την Ιταλία, τη Σερβία και την Ουκρανία.

Ἡ Πελασγική

Ἔρχεται ἡ συντριβή τῆς κυριαρχίας τῆς Pax Americana

Γράφει ὁ Pepe Escobar

 Είναι αδύνατον να υπερεκτιμηθεί η σημασία της συνόδου κορυφής του 2024 του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) αυτή την εβδομάδα στην Αστάνα του Καζακστάν. Μπορεί ασφαλώς να ερμηνευθεί ως ο προθάλαμος της κρίσιμης ετήσιας συνόδου κορυφής των BRICS, υπό τη ρωσική προεδρία, τον προσεχή Οκτώβριο στο Καζάν.

Ας ξεκινήσουμε με την τελική δήλωση. Όσο και αν τα μέλη της SCO δηλώνουν ότι «βρίσκονται σε εξέλιξη ριζικές αλλαγές» στη γεωπολιτική και τη γεωοικονομία, καθώς «η χρήση μεθόδων ισχύος αυξάνεται, με συστηματική παραβίαση των κανόνων του διεθνούς δικαίου», έχουν δεσμευτεί πλήρως να «αυξήσουν τον ρόλο της SCO στη δημιουργία μιας νέας δημοκρατικής, δίκαιης, πολιτικής και οικονομικής διεθνούς τάξης».

Λοιπόν, δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο έντονη αντίθεση με τη μονομερώς επιβεβλημένη «διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες».

Οι SCO 10 – με νέο μέλος τη Λευκορωσία – τάσσονται ρητά υπέρ μιας «δίκαιης λύσης στο παλαιστινιακό ζήτημα», «να αντιταχθούν σε μονομερείς κυρώσεις». Θέλουν να δημιουργήσουν ένα επενδυτικό ταμείο SCO (το Ιράν, μέσω του ασκούντος καθήκοντα προέδρου Mohammad Mokhber, υποστηρίζει τη δημιουργία μιας κοινής τράπεζας SCO, ακριβώς όπως η NDB στο BRICS).

Επιπλέον, τα μέλη που «είναι συμβαλλόμενα μέρη της Συνθήκης για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων επιβάλλουν τη συμμόρφωση με τις διατάξεις της». Και το κρίσιμο είναι ότι συμφωνούν ότι «η αλληλεπίδραση εντός του SCO μπορεί να γίνει η βάση για την οικοδόμηση μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας στην Ευρασία».

Το τελευταίο σημείο είναι στην πραγματικότητα η καρδιά του θέματος. Αυτή είναι η απόδειξη ότι η πρόταση του Πούτιν τον περασμένο μήνα ενώπιον βασικών Ρώσων διπλωματών συζητήθηκε πλήρως στην Αστάνα – μετά τη στρατηγική συμφωνία της Ρωσίας με τη ΛΔΚ που de facto συνδέει την ασφάλεια στην Ασία ως αδιαίρετη με την ασφάλεια στην Ευρώπη. Αυτό είναι κάτι που παραμένει –και θα συνεχίσει να παραμένει– ακατανόητο για τη συλλογική Δύση.

Μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας σε όλη την Ευρασία είναι μια αναβάθμιση της ρωσικής αντίληψης της Εταιρικής Σχέσης Ευρύτερης Ευρασίας – που περιλαμβάνει μια σειρά από διμερείς και πολυμερείς εγγυήσεις και, με τα λόγια του ίδιου του Πούτιν, ανοιχτή σε «όλες τις ευρασιατικές χώρες που επιθυμούν να συμμετάσχουν», συμπεριλαμβανομένων των μελών του ΝΑΤΟ.

Η SCO θα πρέπει να γίνει ένας από τους βασικούς μοχλούς αυτής της νέας ρύθμισης ασφαλείας –σε πλήρη αντίθεση με την «τάξη που βασίζεται σε κανόνες»– μαζί με τον CSTO, την CIS και την Οικονομική Ένωση της Ευρασίας (EAEU).

Ο οδικός χάρτης για το μέλλον περιλαμβάνει φυσικά την κοινωνικοοικονομική ολοκλήρωση και την ανάπτυξη διεθνών διαδρόμων μεταφοράς – από το INSTC (Ρωσία-Ιράν-Ινδία) μέχρι τον « Μεσαίο Διάδρομο » που υποστηρίζεται από την Κίνα.

Αλλά τα δύο κρίσιμα σημεία είναι το στρατιωτικό και το οικονομικό: «Σταδιακή κατάργηση της στρατιωτικής παρουσίας εξωτερικών δυνάμεων» στην Ευρασία. και να καθιερωθούν εναλλακτικές λύσεις στους «ελεγχόμενους από τη Δύση οικονομικούς μηχανισμούς, την επέκταση της χρήσης των εθνικών νομισμάτων στους διακανονισμούς και τη δημιουργία ανεξάρτητων συστημάτων πληρωμών».

Μετάφραση: η σχολαστική διαδικασία που διεξήγαγε η Ρωσία για να επιφέρει ένα θανατηφόρο χτύπημα στην Pax Americana είναι ουσιαστικά κοινή σε όλα τα μέλη της SCO .

Καλώς ήρθατε στο SCO+

Ο Πρόεδρος Πούτιν έθεσε τις βασικές αρχές στη συνέχεια όταν επιβεβαίωσε τη « δέσμευση όλων των κρατών μελών να διαμορφώσουν μια δίκαιη παγκόσμια τάξη βασισμένη στον κεντρικό ρόλο του ΟΗΕ και τη δέσμευση κυρίαρχων κρατών για αμοιβαία επωφελή εταιρική σχέση ».

Πρόσθεσε, «οι μακροπρόθεσμοι στόχοι για περαιτέρω διεύρυνση της συνεργασίας στην πολιτική, την οικονομία, την ενέργεια, τη γεωργία, τις υψηλές τεχνολογίες και την καινοτομία αναφέρονται στο σχέδιο αναπτυξιακής στρατηγικής της SCO έως το 2035».

Αυτή είναι μια αρκετά κινεζική προσέγγιση στον μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό: τα πενταετή σχέδια της Κίνας έχουν ήδη χαρτογραφηθεί μέχρι το 2035.

Ο Πρόεδρος Xi διπλασίασε όταν πρόκειται για την κορυφαία στρατηγική εταιρική σχέση Ρωσίας-Κίνας: και οι δύο θα πρέπει « να ενισχύσουν τον συνολικό στρατηγικό συντονισμό, να αντιταχθούν στην εξωτερική παρέμβαση και να διατηρήσουν από κοινού την ειρήνη και τη σταθερότητα » στην Ευρασία.

Για άλλη μια φορά, αυτή είναι οι Ρωσία-Κίνα ως ηγέτες της ολοκλήρωσης της Ευρασίας και η ώθηση προς έναν πολυκομβικό κόσμο ( multi-nodal world πλάγια γράμματα δικά μου, nodal  με ένα «n»).

Η σύνοδος κορυφής στην Αστάνα έδειξε πώς η SCO ενίσχυσε πραγματικά το παιχνίδι αφού ενσωμάτωσε την Ινδία, το Πακιστάν και το Ιράν –και τώρα τη Λευκορωσία– ως νέα μέλη, καθώς και την καθιέρωση βασικών παραγόντων όπως η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ και το Αζερμπαϊτζάν ως εταίροι διαλόγου και στρατηγικό Αφγανιστάν και Μογγολία ως παρατηρητές.

Απέχει πολύ από την αρχική Πέντε της Σαγκάης – Ρωσία, Κίνα, συν τρεις «-σταν» ( Κιργιστάν, Τατζικιστάν, Καζακστάν) της Κεντρικής Ασίας – που ίδρυσαν την οργάνωση το 2001, ουσιαστικά ως φορέα κατά της τρομοκρατίας/διαχωρισμού. Η SCO έχει εξελιχθεί σε σοβαρή γεωοικονομική συνεργασία, συζητώντας λεπτομερώς, για παράδειγμα, θέματα ασφάλειας της εφοδιαστικής αλυσίδας.

Η SCO υπερβαίνει πλέον μια οικονομική συμμαχία και συμμαχία ασφάλειας που εστιάζει στην Heartland,( βρίσκουμε ὅλα τά σχετικά μέ τήν Heartland θέματά μας,ΕΔΩ)  καθώς καλύπτει το 80% της ευρασιατικής γης. αντιπροσωπεύει περισσότερο από το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού· έχει μερίδιο 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ – και αυξάνεται· και παράγει παγκόσμια εμπορική αξία άνω των 8 τρισεκατομμυρίων δολαρίων το 2022, σύμφωνα με τους αριθμούς της κινεζικής κυβέρνησης. Προσθέστε σε αυτό, τα μέλη της SCO κατέχουν το 20% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου και το 44% του φυσικού αερίου.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που μια βασική εξέλιξη φέτος στο Παλάτι της Ανεξαρτησίας στην Αστάνα ήταν η πρώτη συνάντηση της SCO+, με θέμα « Ενίσχυση του Πολυμερούς Διαλόγου ».

Ένα πραγματικό who’s who" από τους εταίρους της SCO  ήσαν εκεί  , από τον Πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν Ilham Aliyev , τον Εμίρη του Κατάρ Sheikh Tamim bin Hamad Al Thani και τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν , μέχρι το μέλος του Ανώτατου Συμβουλίου των Εμιράτων, Sheikh Saud bin Saqr Al Qasimi , ο Πρόεδρος του Λαϊκού Συμβουλίου του Τουρκμενιστάν Gurbanguly Berdimuhamedov , ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες και ο Γενικός Γραμματέας της SCO Zhang Ming .

Οι διμερείς σχέσεις της Ρωσίας με πολλούς από αυτούς τους παράγοντες της SCO+ ήταν αρκετά σημαντικές.

Ο πρωθυπουργός της Ινδίας Μόντι δεν πήγε στην Αστάνα, στέλνοντας τον Υπουργό Εξωτερικών Jaishankar , ο οποίος διατηρεί υπέροχες σχέσεις με τον Υπουργό Εξωτερικών Λαβρόφ. Ο Μόντι επανεξελέγη για την τρίτη του θητεία τον περασμένο μήνα και εργάζεται εντατικά στο εσωτερικό μέτωπο, με το BJP του να κατέχει τώρα μια πολύ στενότερη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο. Την επόμενη Δευτέρα θα βρίσκεται στη Μόσχα και θα συναντήσει τον Πούτιν.

Οι επαγγελματίες εκμεταλλευτές του "Διαίρει και Βασίλευε" καταχράστηκαν την απουσία του Modi στην Αστάνα ως απόδειξη μιας σοβαρής ρήξης Ινδίας-Κίνας.. Ανοησίες. Ο Jaishankar, μετά από μια διμερή συνάντηση με τον Wang Yi, δήλωσε –με πολύ κινεζικό μεταφορικό τρόπο– ότι «τρία αμοιβαία πράγματα –αμοιβαίος σεβασμός, αμοιβαία ευαισθησία και αμοιβαίο ενδιαφέρον– θα καθοδηγήσουν τους διμερείς μας δεσμούς ».

Αυτό ισχύει για την ανεπίλυτη ακόμη αντιπαράθεση στα σύνορά τους. στη λεπτή ισορροπία που πρέπει να βρει το Νέο Δελχί για να κατευνάσει τους Αμερικανούς στην εμμονή τους στον Ινδο-Ειρηνικό (κανείς σε όλη την Ασία δεν χρησιμοποιεί τον όρο «Ινδο-Ειρηνικός»· είναι Ασία-Ειρηνικός). και σχετίζεται επίσης με τις ινδικές φιλοδοξίες όταν πρόκειται να είναι ηγέτης του Παγκόσμιου Νότου σε σύγκριση με την Κίνα.

Η Κίνα θεωρεί τον εαυτό της ως μέρος του Παγκόσμιου Νότου . Ο Wang Yiwei από το Πανεπιστήμιο Renmin, ο συγγραφέας του αναμφισβήτητα καλύτερου βιβλίου για την Πρωτοβουλία Belt and Road (BRI, φωτο χάρτης), υποστηρίζει ότι το Πεκίνο χαιρετίζει μια «αίσθηση ταυτότητας» που παρέχεται από το γεγονός ότι αντιπροσωπεύει τον Παγκόσμιο Νότο και έχει υποχρεωθεί να αντισταθεί στην ηγεμονία της Ουάσιγκτον και τη ρητορική της «αποπαγκοσμιοποίησης».

Η Νέα Πολυκομβική μήτρα

Η Αστάνα αποκάλυψε για άλλη μια φορά πώς οι βασικοί μοχλοί της SCO προχωρούν γρήγορα σε όλα, από την ενεργειακή συνεργασία έως τους διασυνοριακούς διαδρόμους μεταφορών. Ο Πούτιν και ο Σι συζήτησαν την πρόοδο στην κατασκευή του τεράστιου αγωγού φυσικού αερίου Power of Siberia 2 καθώς και την ανάγκη της Κεντρικής Ασίας να έχει την Κίνα ως πάροχο κεφαλαίων και τεχνολογίας για την ανάπτυξη των οικονομιών τους.

Η Κίνα είναι πλέον ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Καζακστάν (αμφίδρομο εμπόριο 41 δισεκατομμυρίων δολαρίων και συνεχίζει). Το σημαντικότερο είναι ότι όταν ο Σι συνάντησε τον Πρόεδρο του Καζακστάν Κασίμ-Ζομάρτ Τοκάγιεφ, υποστήριξε την προσπάθεια της Αστάνα να ενταχθεί στο BRICS+.

Ο πρόεδρος του Καζακστάν, Τοκάγιεφ έλεγε: « Η εμβάθυνση της φιλικής και στρατηγικής συνεργασίας με την Κίνα είναι μια ακλόνητη στρατηγική προτεραιότητα για το Καζακστάν ». Και αυτό σημαίνει περισσότερα έργα στο πλαίσιο του BRI.

Το Καζακστάν – το οποίο μοιράζεται σύνορα άνω των 1.700 χιλιομέτρων με το Xinjiang ( αυτόνομη περιοχή της Κίνας)– είναι απολύτως κεντρικό σε όλα αυτά τα μέτωπα: BRI, SCO, EAEU, σύντομα BRICS και τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, η Trans-Caspian International Transport Route.

Αυτός είναι ο διάσημος Μέσος Διάδρομος που συνδέει την Κίνα με την Ευρώπη μέσω του Καζακστάν, της Κασπίας Θάλασσας, της Γεωργίας, της Τουρκίας και της Μαύρης Θάλασσας.

Ναι, αυτός ο διάδρομος παρακάμπτει τη Ρωσία: ο βασικός λόγος είναι ότι οι Κινέζοι και οι Ευρωπαίοι έμποροι φοβούνται τις αμερικανικές δευτερεύουσες κυρώσεις. Το Πεκίνο, ρεαλιστικά, υποστηρίζει την κατασκευή αυτού του διαδρόμου ως έργο BRI από το 2022. Ο Xi και ο Tokayev άνοιξαν στην πραγματικότητα αυτό που μπορεί επίσης να ονομαστεί το China-Europe Trans-Caspian Express μέσω σύνδεσης βίντεο. είδαν τα πρώτα κινέζικα φορτηγά να φτάνουν στο δρόμο προς ένα λιμάνι της Κασπίας Θάλασσας του Καζακστάν.

Ο Σι και ο Πούτιν συζήτησαν φυσικά τον διάδρομο. Η Ρωσία κατανοεί τους κινεζικούς περιορισμούς. Και τέλος πάντων, το εμπόριο Ρωσίας-Κίνας χρησιμοποιεί τους δικούς του διαδρόμους, χωρίς κυρώσεις.

Για άλλη μια φορά, οι επαγγελματίες εκμεταλλευτές του "Διαίρει και Βασίλευε" – αγνοώντας τα προφανή, για να μην αναφέρουμε τα πιο λεπτά σημεία της ολοκλήρωσης της Ευρασίας – καταφεύγουν στο ίδιο παλαιό αφήγημα: Ο Παγκόσμιος Νότος ( οἰ δημοσιεύσεις μας γιά τόν Παγκόσμιο Νότο, ΕΔΩ) είναι διχασμένος, η Κίνα και η Ρωσία δεν συμφωνούν για το ρόλο της SCO, της BRI και της EAEU. Ανοησίες, πάλι.

Όλα τα μέτωπα προχωρούν παράλληλα. Η Τράπεζα Ανάπτυξης SCO προτάθηκε αρχικά από την Κίνα . Το ρωσικό υπουργείο Οικονομικών –που είναι μια οργάνωση-μαμούθ, με 10 υφυπουργούς– δεν ήταν τόσο πρόθυμο, με το σκεπτικό ότι το κινεζικό κεφάλαιο θα πλημμύριζε την Κεντρική Ασία. Τώρα αυτό έχει αλλάξει, καθώς το Ιράν – το οποίο έχει στρατηγικές συνεργασίες τόσο με τη Ρωσία όσο και με την Κίνα – είναι αρκετά ενθουσιώδες ως πρός το θέμα.

ἀπό ἐδῶ

Ο στρατηγικά σημαντικός σιδηρόδρομος Κίνας-Κιργιστάν-Ουζμπεκιστάν – ένα έργο BRI – αναπτύχθηκε αργά, αλλά τώρα θα είναι σε υπερένταση, με μια αμοιβαία απόφαση Πούτιν-Ξι. Η Μόσχα γνωρίζει ότι το Πεκίνο – φοβούμενο το τσουνάμι των κυρώσεων – δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την Υπερσιβηρική ως την κύρια χερσαία εμπορική οδό προς την Ευρώπη.

Ο νέος σιδηρόδρομος Κιργιστάν-Ουζμπεκιστάν λοιπόν είναι η λύση, μειώνοντας το ταξίδι προς την Ευρώπη κατά 900 χλμ. Ο Πούτιν είπε προσωπικά στον Πρόεδρο της Κιργιζίας Sadyr Japarov ότι δεν υπάρχει ρωσική αντιπολίτευση. Αντίθετα, η Μόσχα υποστηρίζει πλήρως τα διασυνδεδεμένα έργα που δρομολογήθηκαν από τους BRICS ή/και χρηματοδοτούνται από την EAEU.

Είναι συναρπαστικό να παρακολουθείς τη δυναμική Ρωσίας-Κίνας στο παιχνίδι στην καρδιά πολυμερών οργανισμών όπως η SCO. Η Μόσχα βλέπει τον εαυτό της ως ηγέτη της επερχόμενης πολυπολικής τάξης, ακόμη κι αν δεν θεωρεί τον εαυτό της, τεχνικά, ως μέλος του Παγκόσμιου Νότου (ο Λαβρόφ επιμένει στην « Παγκόσμια Πλειοψηφία »).

Όσον αφορά τον «Στροφή Ανατολικά» της Ρωσίας, στην πραγματικότητα ξεκίνησε τη δεκαετία του 2010, ακόμη και πριν από το Μαϊντάν στο Κίεβο , όταν η Μόσχα άρχισε να εδραιώνει σοβαρά τις σχέσεις με, καλά, τον Παγκόσμιο Νότο.

Δεν είναι περίεργο που τώρα η Μόσχα βλέπει ξεκάθαρα τη νέα εξελισσόμενη πολυκομβική πραγματικότητα – SCO και SCO+, BRICS 10 και BRICS+, EAEU, ASEAN, INSTC, νέες πλατφόρμες εμπορικών διακανονισμών, τη νέα ευρασιατική αρχιτεκτονική ασφάλειας – ως την καρδιά που χτυπά στο συγκρότημα, μακροπρόθεσμη στρατηγική σχολαστικής συντριβής της κυριαρχίας της Pax Americana.

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική

Πᾶμε ξανά : Τά νεο-φιλελεύθερα ἁρπακτικά καί ἡ Χάρτλαντ

Τά «φιλελεύθερα γεράκια» καταστρέφουν τίς ΗΠΑ !

Η εκτόπιση των Νεοσυντηρητικών, Δύσκολη αλλά Απαραίτητη

Την περασμένη εβδομάδα συζήτησα τον ειρωνικό ρόλο που μπορεί να διαδραμάτισαν οι κυρίαρχοι Νεοσυντηρητικοί*  της Αμερικής στη διαμόρφωση των πρόσφατων παγκόσμιων γεγονότων, ίσως άθελά τους να παράγουν ένα ευεργετικό αποτέλεσμα ακριβώς αντίθετο με την επιθετική τους πρόθεση.

Κατά την τελευταία δεκαετία, εξέχοντες πολιτικοί επιστήμονες όπως ο Graham Allison του Χάρβαρντ και ο John Mearsheimer του Πανεπιστημίου του Σικάγο είχαν υποστηρίξει ότι ένα μοτίβο αιώνων υποδηλώνει ότι ο κόσμος ήταν εγκλωβισμένος σε μια «Παγίδα Θουκυδίδη», την πιθανότητα μιας επικείμενης σύγκρουσης μεταξύ της άρχουσας παγκόσμιας δύναμης της Αμερικής και της ανερχόμενης παγκόσμιας δύναμης της Κίνας. Αυτή η πολιτική και δυνητικά στρατιωτική σύγκρουση δεν είχε καμία σχέση με τα ιδεολογικά ή κοινωνικά χαρακτηριστικά αυτών των δύο τεράστιων χωρών ούτε με την ηγεσία τους, αλλά ήταν απλώς η αναπόφευκτη συνέπεια του μεγέθους και της αυξανόμενης δύναμης της Κίνας, που απείλησε να εκτοπίσει την Αμερική από τη θέση της παγκόσμιας κυριαρχίας. Ο όρος "Παγίδα Θουκυδίδη" χρησιμοποιείται αναφορικά με τον  ανταγωνισμό μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης που είχε επιφέρει ως αποτέλεσμα τον μακροχρόνιο  Πελοποννησιακό Πόλεμο, καταστρέφοντας την Κλασική Ελλάδα. Εἶναι ἡ σχέσις ἀνάμεσα σέ δύο δυνάμεις,μία κυρίαρχη καί μία ἀνερχόμενη ὅπου ἡ σύγκρουσις εἶναι ἀναπόφευκτη. Διότι ἡ μία δύναμις δέν θέλει νά παραιτηθῇ ἀπό τήν πρωτοκαθεδρία της καί ἡ ἄλλη ἀπό τίς φιλοδοξίες της.

Εν τω μεταξύ, σε εντελώς διαφορετικά εδάφη η ιδεολογικά καθοδηγούμενη εξωτερική πολιτική των κυρίαρχων Νεοσυντηρητικών της Αμερικής απείλησε επίσης παγκόσμιο πόλεμο εναντίον όλων των χωρών που αρνήθηκαν να αποδεχτούν την αμερικανική ηγεμονία, με τη Ρωσία και το Ιράν να είναι οι κύριοι στόχοι της έντονης εχθρότητάς τους.΄** 

Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Ομπάμα, αυτά τα άτομα είχαν ενορχηστρώσει ένα πραξικόπημα του 2014 που ανέτρεψε τη δημοκρατικά εκλεγμένη φιλορωσική κυβέρνηση της Ουκρανίας. Επτά χρόνια στρατιωτικής συσσώρευσης και αντιρωσικών προκλήσεων οδήγησαν τελικά στο ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία στις αρχές του 2022, με τον πρώτο χρόνο των μαχών να έχει ήδη κοστίσει πολλές δεκάδες χιλιάδες ζωές ενώ αυξάνει τον κίνδυνο του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Έτσι, ο κόσμος αντιμετώπισε δύο εντελώς διαφορετικούς γεωπολιτικούς κινδύνους, έναν ιδεολογικά προσανατολισμένο και έναν όχι.

Ωστόσο, τότε υποστήριξα ότι αυτές οι δύο ξεχωριστές απειλές για την παγκόσμια ειρήνη μπορεί πολύ τυχαία να έχουν ακυρώσει η μία την άλλη. Η ακραία υπερβολική αντίδραση της Δύσης εναντίον της Ρωσίας τον περασμένο χρόνο οδήγησε αυτή την τεράστια, πλούσια σε πόρους χώρα στην αγκαλιά της Κίνας και η συμμαχία Κίνας-Ρωσίας που προέκυψε ήταν τώρα τόσο ισχυρή που πιθανώς υπερίσχυε τη γεωπολιτική δύναμη της Αμερικής και των συμμάχων της . Επιπλέον, τα εξωφρενικά αντιρωσικά μέτρα που έλαβε η απερίσκεπτη ηγεσία της Αμερικής -η κατάσχεση 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ρωσικά χρηματοοικονομικά αποθέματα, η καταστροφή των γερμανικών αγωγών ενέργειας Nord Stream- είχαν αποξενώσει βαθιά πολλές άλλες μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις, οι οποίες φυσικά έλκονταν προς το μπλοκ Κίνας-Ρωσίας κατά συνέπεια, ιδίως η Σαουδική Αραβία, το Ιράν, η Ινδία και η Βραζιλία. Ακόμη και μερικά από τα δικά μας πιο σημαντικά κράτη-μαριονέτες όπως η Γαλλία και η Ιαπωνία φαίνεται να έχουν γίνει πρόσφατα λίγο ασταθή ως προς την αφοσίωσή τους.

Έτσι, τους τελευταίους δώδεκα μήνες, ο παγκόσμιος συνασπισμός ευθυγραμμισμένος με την Κίνα είχε γίνει γρήγορα τόσο συντριπτικά ισχυρός που η πιθανότητα οποιασδήποτε σύγκρουσης με την Αμερική μειώθηκε σημαντικά. Η επιθετική αλαζονεία και η ανικανότητα των Νεοσυντηρητικών μπορεί να επέτρεψαν στον κόσμο να ξεφύγει από την Παγίδα του Θουκυδίδη, αυξάνοντας τις πιθανότητες η Κίνα να αντικαταστήσει την Αμερική ως ηγετική δύναμη στον κόσμο χωρίς αιματοχυσία ή σφοδρή σύγκρουση.

Αλλά ακόμα κι αν αυτή η ανάλυση είναι σωστή και η καταστροφική αποτυχία της γεωπολιτικής στρατηγικής των νεοσυντηρητικών έχει άθελά της αποφέρει θετικό αποτέλεσμα, μια τέτοια συμπεριφορά δύσκολα μπορεί να δικαιολογηθεί. Μια ελίτ πολιτική ηγεσία τόσο ανίκανη που αποφεύγει τον πόλεμο καταστρέφοντας ακούσια τις στρατηγικές συμμαχίες της χώρας της πρέπει προφανώς να απομακρυνθεί μήπως οι μελλοντικές γκάφες έχουν λιγότερο τυχερές συνέπειες.

Επιπλέον, το ίδιο είδος τύφλωσης στην πραγματικότητα που προκάλεσε αυτές τις αμερικανικές στρατηγικές καταστροφές μπορεί να οδηγήσει ακόμα σε μια θανατηφόρα κρίση. Ίσως οι Νεοσυντηρητικοί να αποτύχουν να αναγνωρίσουν τα τεράστια πλεονεκτήματα που απολαμβάνει τώρα το μπλοκ Κίνας-Ρωσίας που αντιμετωπίζει η Αμερική και να συνεχίσουν αλαζονικά τις στρατιωτικές τους προκλήσεις, πυροδοτώντας τελικά έναν ευρύτερο πόλεμο. Ως παράδειγμα τέτοιων εντυπωσιακά μη ρεαλιστικών πεποιθήσεων, το WSJ δημοσίευσε πέρυσι μια στήλη από έναν συντάκτη της arch-Neocon New York Sun , ο οποίος υποστήριξε ότι η Κίνα και η Ρωσία θα μπορούσαν να περιοριστούν επιτυχώς από τις ΗΠΑ μαζί με μια χούφτα δυνάμεις της «Rimland», όπως όπως το Ισραήλ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Αυστραλία, αν και τα πρώτα αντισταθμίζουν τα δεύτερα ίσως 50 προς 1 σε πληθυσμό και βιομηχανική βάση.

φωτό

Ωστόσο, η απομάκρυνση των Νεοσυντηρητικών από την εξουσία μπορεί να είναι δύσκολο να επιτευχθεί αφού έχουν ενσωματωθεί τόσο βαθιά στους πολιτικούς κύκλους της DC και στην ευρύτερη ατλαντική κοινότητα.

Αφού απέκτησαν για πρώτη φορά επιρροή στην Κυβέρνηση Ρήγκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και κράτησαν μεγάλο μέρος της υπό τον διάδοχό του Τζορτζ ΗΒ Μπους, σύντομα άρχισαν να κυριαρχούν σε μεγάλο βαθμό στην εξωτερική πολιτική του Μπιλ Κλίντον. Επειδή υποστήριξαν τον γερουσιαστή Τζον Μακέιν στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών το 2000, φαινομενικά αποκλείστηκαν από την εξουσία υπό τον Τζορτζ Μπους, χωρίς να λάβουν ούτε έναν διορισμό στο Υπουργικό Συμβούλιο. Ωστόσο, στον απόηχο των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου, κατάφεραν να αποκτήσουν τον έλεγχο ολόκληρης της κυβέρνησης. Ο Μπαράκ Ομπάμα εξελέγη εν μέρει επειδή φαινόταν να αντιπροσωπεύει την πλήρη αποκήρυξη του αντιδημοφιλούς προκατόχου του, αλλά στη διακυβέρνησή του οι Νεοσυντηρητικοί του Μπους απλώς αντικαταστάθηκαν από τους Νεοσυντηρητικούς του Ομπάμα. Στη συνέχεια, το 2016, η μαζική λαϊκή αποστροφή εναντίον και των δύο πολιτικών κομμάτων ώθησε απροσδόκητα τον Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο. αλλά σύντομα έθεσε την εξωτερική του πολιτική στα χέρια ιδιαίτερα σκληροπυρηνικών Νεοσυντηρητικών όπως ο Μάικ Πομπέο και ο Τζον Μπόλτον, και πιο πρόσφατα οι Δημοκρατικοί Νεοσυντηρητικοί ανέκτησαν τον ίδιο ρόλο υπό τον Μπάιντεν. Έτσι, ο έλεγχος των νεοσυντηρητικών έχει διαρκέσει πλέον για περισσότερα από τριάντα χρόνια, εκτεινόμενος σε όλες τις κυβερνήσεις των Δημοκρατικών, των Ρεπουμπλικανών και των Τραμπιστών.

Μια τέλεια απεικόνιση αυτής της αξιοσημείωτης κατάστασης είναι το γεγονός ότι ο Robert Kagan , κορυφαίος νεοσυντηρητικός αρχιτέκτονας της εξωτερικής πολιτικής του George W. Bush, είναι ο σύζυγος της Victoria Nuland , η οποία στη συνέχεια έπαιξε τον ίδιο ρόλο για τον Barack Obama και τώρα τον Joe Biden. Μια πολιτική ελίτ τόσο αποτυχημένη και μη ικανοποιητική πρέπει να εκδιωχθεί από την εξουσία, αλλά προφανώς αυτό είναι πιο εύκολο να ειπωθεί παρά να γίνει.

Μια δυσκολία είναι ότι ο ίδιος ο όρος «Neocon» που χρησιμοποιείται εδώ έχει γίνει στην πραγματικότητα πολύ λιγότερο σημαντικός από ό,τι ήταν κάποτε. Αφού έλεγχαν την αμερικανική εξωτερική πολιτική για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, προωθώντας τους συμμάχους και προστατευόμενους τους και εκκαθαρίζοντας τους αντιπάλους τους, οι οπαδοί αυτής της κοσμοθεωρίας αποτελούν πλέον σχεδόν ολόκληρο το πολιτικό κατεστημένο, συμπεριλαμβανομένου του ελέγχου των κορυφαίων thinktanks και εκδόσεων. Μέχρι στιγμής, αμφιβάλλω ότι υπάρχουν πολλές εξέχουσες προσωπικότητες σε κάθε κόμμα που ακολουθούν μια εντελώς διαφορετική γραμμή. Επιπλέον, τις τελευταίες δύο δεκαετίες, οι Νεοσυντηρητικοί που εστιάζονται στην εθνική ασφάλεια έχουν συγχωνευθεί σε μεγάλο βαθμό με τους νεοφιλελεύθερους που εστιάζονται στα οικονομικά, σχηματίζοντας ένα ενιαίο ιδεολογικό μπλοκ που αντιπροσωπεύει την πολιτική κοσμοθεωρία των ελίτ που διοικούν και τα δύο αμερικανικά κόμματα.

Το 2012 είχα ήδη σημειώσει την εμφάνιση αυτού που ισοδυναμούσε με μονοκομματική αμερικανική πολιτεία:

Ο Zbigniew Brzezinski αγκαλιάζει την πρώην Υπουργό Εξωτερικών Madeleine Albright πριν από μια συνέντευξη Τύπου στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ στις 13 Σεπτεμβρίου 2006. Από αριστερά προς τα δεξιά: Ομιλητές Nancy Pelosi, Brzezinski, Albright (φωτό)

Σκεφτείτε το μοτίβο της τελευταίας δεκαετίας. Με δύο καταστροφικούς πολέμους και μια οικονομική κατάρρευση στο ιστορικό του, ο Τζορτζ Μπους θεωρούνταν ευρέως ως ένας από τους πιο καταστροφικούς προέδρους στην αμερικανική ιστορία, και κατά καιρούς ο αριθμός της δημόσιας αποδοχής του έπεφτε στα χαμηλότερα επίπεδα που έχουν μετρηθεί ποτέ. Η σαρωτική νίκη του διαδόχου του, Μπαράκ Ομπάμα, αντιπροσώπευε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την αποκήρυξη του Μπους και των πολιτικών του, και κορυφαίοι πολιτικοί ακτιβιστές, αριστεροί και δεξιοί, χαρακτήρισαν τον Ομπάμα ως τον απόλυτο αντίθεση του Μπους, τόσο στο υπόβαθρο όσο και στην ιδεολογία. Αυτό το συναίσθημα μοιραζόταν σίγουρα και στο εξωτερικό, με τον Ομπάμα να επιλέχθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης λίγους μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, με βάση τη διαδεδομένη υπόθεση ότι ήταν βέβαιο ότι θα ανατρέψει τις περισσότερες από τις πολιτικές του απεχθούς προκατόχου του και θα επαναφέρει την Αμερική στη λογική.

Ωστόσο, σχεδόν καμία από αυτές τις ανατροπές δεν έγινε. Αντίθετα, η συνέχεια της κυβερνητικής πολιτικής ήταν τόσο πλήρης και τόσο προφανής που πολλοί επικριτές μιλούν συνήθως για την κυβέρνηση Μπους/Ομπάμα.

φωτό

Οι σκληρές παραβιάσεις των συνταγματικών αρχών και των πολιτικών ελευθεριών στις οποίες πρωτοστάτησε ο Μπους μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου έχουν ενταθεί ακόμη περισσότερο υπό τον Ομπάμα, τον κηρυγμένο συνταγματολόγο του Χάρβαρντ και ένθερμο πολιτικό αγωνιστή της ελευθερίας, και αυτό συνέβη χωρίς τη δικαιολογία οποιωνδήποτε μεγάλων νέων τρομοκρατικών επιθέσεων. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας για τους Δημοκρατικούς, ο Ομπάμα υποσχέθηκε ότι θα κινηθεί για να τερματίσει τον μάταιο πόλεμο του Μπους στο Ιράκ αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, αλλά αντίθετα μεγάλες αμερικανικές δυνάμεις παρέμειναν στη θέση τους για χρόνια έως ότου η ισχυρή πίεση από την ιρακινή κυβέρνηση τελικά ανάγκασε την απομάκρυνσή τους. Εν τω μεταξύ, ο αμερικανικός στρατός κατοχής στο Αφγανιστάν στην πραγματικότητα τριπλασιάστηκε σε μέγεθος. Η κυβερνητική διάσωση των μισητών οικονομικών χειραγωγών της Wall Street, που ξεκίνησε επί Μπους, συνεχίστηκε με γοργούς ρυθμούς επί Ομπάμα, χωρίς σοβαρές προσπάθειες ούτε για κυβερνητική δίωξη ούτε για δραστική μεταρρύθμιση. Οι Αμερικανοί εξακολουθούν να υποφέρουν κυρίως από τη χειρότερη οικονομική ύφεση από τη Μεγάλη Ύφεση, αλλά τα κέρδη της Wall Street και τα μπόνους πολλών εκατομμυρίων δολαρίων σύντομα επέστρεψαν σε επίπεδα ρεκόρ.

Ειδικότερα, η συνέχεια των κορυφαίων αξιωματούχων υπήρξε αξιοσημείωτη. Ως δεύτερος υπουργός Άμυνας του Μπους, ο Ρόμπερτ Γκέιτς ήταν υπεύθυνος για τη συνεχή διαχείριση των ξένων πολέμων και των στρατιωτικών κατοχών της Αμερικής από το 2006. Ο Ομπάμα τον κράτησε και συνέχισε να παίζει τον ίδιο ρόλο στη νέα κυβέρνηση. Ομοίως, ο Timothy Geithner ήταν ένας από τους υψηλότερους οικονομικούς διορισμούς του Μπους, διαδραματίζοντας κρίσιμο ρόλο στην ευρέως αντιδημοφιλή οικονομική διάσωση της Wall Street. Ο Ομπάμα τον προήγαγε σε υπουργό Οικονομικών και εξουσιοδότησε τη συνέχιση των ίδιων πολιτικών. Ο Μπεν Μπερνάνκι είχε διοριστεί πρόεδρος της Federal Reserve από τον Μπους και διορίστηκε εκ νέου από τον Ομπάμα. Οι πόλεμοι και τα προγράμματα διάσωσης του Μπους έγιναν πόλεμοι και προγράμματα διάσωσης του Ομπάμα. Το αμερικανικό κοινό ψήφισε έναν ΑΝΤΙ-Μπους, αλλά πήρε την τρίτη θητεία του Μπους.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι Σοβιετικοί προπαγανδιστές χαρακτήριζαν συνήθως τη δημοκρατία μας ως απάτη, με το αμερικανικό κοινό απλώς να επιλέγει ποιος από τους δύο διαπλεκόμενους κλάδους του ενιαίου πολιτικού κόμματός του θα έπρεπε να εναλλάσσεται στο αξίωμα, ενώ οι πραγματικές υποκείμενες πολιτικές παρέμεναν ουσιαστικά αμετάβλητες, αποφασίζονται και εφαρμόζονται από την ίδια διεφθαρμένη άρχουσα τάξη. Αυτή η κατηγορία μπορεί να ήταν ως επί το πλείστον ψευδής τη στιγμή που διατυπώθηκε, αλλά φαίνεται ανησυχητικά ακριβής σήμερα.

Μέχρι το 2016, η δημόσια δυσαρέσκεια για τις προφανείς αποτυχίες της πολιτικής αυτής της δικομματικής πολιτικής συναίνεσης είχε γίνει τόσο διαδεδομένη που έδωσε ένα άνοιγμα για έναν θυμωμένο αουτσάιντερ όπως ο Ντόναλντ Τραμπ, ένας υποψήφιος του οποίου η εκστρατεία δόθηκε από τη νέα δύναμη του Twitter και άλλων μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Ο Τραμπ είχε θεωρηθεί ως υποψήφιος για αστείο όταν μπήκε για πρώτη φορά στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικάνων του 2016, ένας δημοφιλής τηλεοπτικός αστέρας του ριάλιτι που δεν είχε καμία σοβαρή πιθανότητα απέναντι σε τόσο καθιερωμένους πολιτικούς ισχυρούς όπως ο κυβερνήτης Τζεμπ Μπους της Φλόριντα και ο γερουσιαστής Τεντ Κρουζ του Τέξας. Σε μια από τις πρώτες συζητήσεις του, κατήγγειλε τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπους ότι είπε ψέματα την Αμερική στον καταστροφικό πόλεμο του Ιράκ, μια σοκαριστική δήλωση που φαινόταν βέβαιη ότι θα καταδίκαζε την υποψηφιότητά του με τη βάση των συντηρητικών Ρεπουμπλικάνων. Όμως, παραδόξως, απέτυχε να μειώσει την ενθουσιώδη, δεξιά υποστήριξή του, υποδηλώνοντας ότι η γερακίσια εξωτερική πολιτική μας είχε στην πραγματικότητα πολύ πιο βαθιά απήχηση στους Ρεπουμπλικάνους χορηγούς, τους στοχαστές της DC και τους λομπίστες του Beltway παρά με τους συντηρητικούς ψηφοφόρους του προκριματικού.

Ο απροσδόκητος πρωταρχικός θρίαμβος του Τραμπ έναντι των κατεστημένων Ρεπουμπλικανών αντιπάλων του οφειλόταν κυρίως σε εσωτερικά ζητήματα, ειδικά στην έντονη εστίασή του στα συντηρητικά θέματα της παράνομης μετανάστευσης και των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου. Κατά συνέπεια, θεωρήθηκε ως ένα ακραίο αουτσάιντερ έναντι της εκστρατείας των Δημοκρατικών της Χίλαρι Κλίντον, με την τελευταία να υποστηρίζεται από ένα συντριπτικό πλεονέκτημα σε χρήματα και υποστήριξη στα μέσα ενημέρωσης.

Οι θέσεις της Κλίντον αντιπροσώπευαν τη συναίνεση της δικομματικής ελίτ για την εξωτερική πολιτική και σε μια από τις τελευταίες συζητήσεις της με τον Τραμπ δήλωσε ότι θα κήρυττε αμέσως μια «Ζώνη Απαγόρευσης Πτήσεων» στη Συρία ενάντια στο εκστρατευτικό σώμα της Ρωσίας για υποστήριξη της κυβέρνησης του Προέδρου Άσαντ, με την αμερικανική αεροπορική δύναμη που πιθανώς θα κατέρριπτε κάθε ρωσικό αεροπλάνο που θα συνέχιζε να επιτίθεται στους αντικυβερνητικούς αντάρτες. Μια προεδρική υποψήφια που υπόσχεται πόλεμο με τη Ρωσία με πυρηνικά όπλα θα έπρεπε να είχε αποδοκιμαστεί, αλλά τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης και τα πολιτικά κατεστημένα προφανώς θεώρησαν τις θέσεις της ως βάσιμες και λογικές σε αντίθεση με τις εξωφρενικές προτάσεις του Τραμπ να αποκαταστήσει καλές σχέσεις με τους Ρώσους.

Η οριακή νίκη του Τραμπ στην κούρσα του 2016 κατέπληξε και τα δύο πολιτικά κόμματα. Τα ιδρύματα εθνικής ασφάλειας των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικανών αντέδρασαν σκληρά στο ενδεχόμενο οι αντίθετες ιδέες του να καθορίζουν τώρα την πολιτική της Ουάσιγκτον, και ο πολιτικός οργανισμός του DC επέδειξε μια σκληρή ανοσολογική αντίδραση, προσπαθώντας να απορρίψει την ξένη προς αυτούς ιδεολογία που είχε ξαφνικά μπολιαστεί στην κορυφή της αμερικανικής κυβέρνησης.

Τα κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης επιστρατεύτηκαν γρήγορα στην προσπάθεια απονομιμοποίησης της εκλογής Τραμπ και ματαίωσης των σχεδίων του για την εξωτερική πολιτική. Αν και οι περίεργοι ισχυρισμοί ότι η ρωσική παρέμβαση έστρεψε τις εκλογές προς τον Τραμπ —ή ακόμη και τις έκλεψε εντελώς— πιθανότατα προήλθαν από τις ντροπιαστικές δικαιολογίες της Κλίντον για να εξηγήσει τη συγκλονιστική της ήττα ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, η κραυγή καταλήφθηκε γρήγορα από την ηχώ των μέσων ενημέρωσης και το σκάνδαλο Russiagate έπληξε σύντομα τη νέα κυβέρνηση Τραμπ. Αντιμέτωποι με μια χιονοστιβάδα κατηγοριών μέσων ενημέρωσης ότι ο Τραμπ ήταν Ρώσος πράκτορας και η μαριονέτα του Πούτιν, ούτε ο Πρόεδρος ούτε οι ανώτατοι αξιωματούχοι του μπορούσαν να αντέξουν τον κίνδυνο να προσπαθήσουν να επιδιορθώσουν τις σχέσεις μας με τη χώρα αυτή.

Εν τω μεταξύ, ένα ευρύ φάσμα διαφωνούντων ιστοσελίδων —δεξιοί, αριστεροί, ρατσιστές και ελευθεριακοί— χαρακτηρίστηκαν αμέσως ως ρωσικές πηγές παραπληροφόρησης , και παρόλο που οι περισσότερες κατηγορίες ήταν εντελώς ακραίες—ο Ρον Πολ Ρώσος πράκτορας;—μερικές από αυτές τις δημοσιεύσεις εκφοβίστηκαν από αυτές τις άγριες κατηγορίες, ενώ οι φύλακες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης παροτρύνθηκαν να περιορίσουν την κυκλοφορία οποιουδήποτε τέτοιου υλικού.

(ἀριστερά φωτό :Μπούς,Μπόλτον,Ράϊς. εδῶ)

Όλες αυτές οι εξωτερικές πιέσεις στη νέα κυβέρνηση για να πατήσει το κατεστημένο στην εξωτερική πολιτική συνδυάστηκαν επίσης με εσωτερικές πιέσεις, ειδικά αφού ο Τραμπ πείστηκε να προάγει τον Μάικ Πομπέο από διευθυντή της CIA σε Υπουργό Εξωτερικών στα τέλη Μαρτίου 2018 και να φέρει τον Τζον Μπόλτον. ως νέος του σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας περίπου την ίδια περίοδο. Ο Μπόλτον ήταν γνωστός ως μια από τις πιο επιθετικές προσωπικότητες της κυβέρνησης Μπους, κορυφαίος υποστηρικτής του πολέμου στο Ιράκ και ο Πομπέο θεωρούνταν υποστηρικτής αυτών των ίδιων πολιτικών. Αν και οι απόψεις του Τραμπ μπορεί να μην έχουν αλλάξει, οι κορυφαίες προσωπικότητες που διοικούσαν την εξωτερική του πολιτική ήταν πλέον σταθερά δια μέσου του Beltway,με την πλήρη συναίνεση των νεοσυντηρητικών, ακόμη και στα πιο ακραία σημεία του.

Ιδιαίτερα ο Μπόλτον φαινόταν πρόθυμος και διατεθειμένος να σαμποτάρει τις πολιτικές πρωτοβουλίες του απρόσεκτου νέου προϊσταμένου του.

Για παράδειγμα, ο Τραμπ είχε σημειώσει σημαντική πρόοδο στο να πείσει τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν να εγκαταλείψει το πρόγραμμα ανάπτυξης πυρηνικών όπλων του με αντάλλαγμα αμερικανικές εγγυήσεις ασφάλειας, εμπνέοντας τους ηγέτες της Νότιας Κορέας να προτείνουν ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος άξιζε το Νόμπελ Ειρήνης για το επιτυχημένο διπλωματικό του επίτευγμα. Ωστόσο, αμέσως μετά το διορισμό του, ο Μπόλτον δήλωσε ότι η συμφωνία θα διαμορφωθεί σύμφωνα με εκείνη με τον Μουαμάρ Καντάφι της Λιβύης, ο οποίος είχε παραιτηθεί παρομοίως από τις προσπάθειές του για πυρηνικά όπλα το 2004, για να ανατραπεί και να σκοτωθεί σε μια στρατιωτική εξέγερση του 2011 που υποστηρίχθηκε από το ΝΑΤΟ. βάζοντας τέλος στη ζωή του σοδομισμένος από μια ξιφολόγχη. Αυτό τορπίλισε κάθε πιθανότητα συμφωνίας με τον Κιμ και τον Τραμπ που ανακοινώθηκε αργότερα ότι αυτές οι παρατηρήσεις ήταν «καταστροφή» όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις.

Την ίδια χρονιά ο Τραμπ ολοκλήρωνε την κρίσιμη εμπορική του συμφωνία με τον Κινέζο ηγέτη Σι Τζινπίνγκ σε ένα ιδιωτικό δείπνο όταν ο Μπόλτον διέταξε κρυφά τη σύλληψη της Μενγκ Γουαντζού, (  αναπληρώτρια πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου και η οικονομική διευθύντρια της Huawei .... ἐδῶ)  από τα υψηλότερα στελέχη της Κίνας στην τεχνολογία καθώς άλλαζε αεροπλάνο στον Καναδά, μια πράξη που ξάφνιασε και εξόργισε την κινεζική ηγεσία. Σύμφωνα με λογαριασμό του WSJ , ο Τραμπ αγνοούσε τελείως τι συνέβαινε και αργότερα ρώτησε τον Μπόλτον «Γιατί συλλάβατε τον Μενγκ; Δεν ξέρεις ότι είναι η Ιβάνκα Τραμπ της Κίνας;»

Κορυφαίοι δημοσιογράφοι ανέφεραν μάλιστα ότι οι ίδιοι οι ανώτεροι βοηθοί του Τραμπ έκρυβαν μερικές φορές τις εκτελεστικές εντολές που σχεδίαζε να εκδώσει, εμποδίζοντάς τον να τις υπογράψει και πιστεύοντας σωστά ότι ο αποδεσμευμένος Διευθύνων Σύμβουλός μας θα τις ξεχάσει.

Οι αρχικές ελπίδες του Τραμπ για βελτίωση της σχέσης μας με τη Ρωσία είχαν αμέσως αναχαιτιστεί από το Russiagate Hoax, που ενορχηστρώθηκε από τους αντιπάλους του στο Deep State και τους κύριους συμμάχους τους στα μέσα ενημέρωσης. Αλλά η πολιτική του απέναντι στην Κίνα ακολούθησε διαφορετική τροχιά και νομίζω ότι το βιβλίο του 2022 του Kevin Rudd " The Avoidable War" παρέχει μια καλή επισκόπηση αυτών των εξελίξεων.

Ως πρώην πρωθυπουργός της Αυστραλίας, ο Ραντ είχε μετεγκατασταθεί στις ΗΠΑ το 2014 αφότου άφησε τα καθήκοντά του και αργότερα υπηρέτησε ως πρόεδρος του The Asia Society με έδρα τη Νέα Υόρκη. Ήταν προφανώς ένα πολύ καλά συνδεδεμένο άτομο, που πίεζε ακόμη και για υποψηφιότητα ως Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ το 2016, και είχε ήδη επικεντρωθεί έντονα στις σχέσεις μεταξύ Κίνας και Αμερικής, κάτι που έγινε το θέμα του επόμενου βιβλίου του. Η αφήγηση του εξηγεί το απότομο σπάσιμο που τελικά συνέβη.

Όπως λέει ο Ραντ, ο Τραμπ επικεντρώθηκε σε μεγάλο βαθμό στα εμπορικά ζητήματα με την Κίνα και παρόλο που ήταν πρόθυμος να λάβει σκληρές διαπραγματευτικές θέσεις, τόνισε επίσης τη σημασία της προσωπικής του σχέσης με τον «πολύ, πολύ καλό φίλο» του Σι. Πίστευε ότι η δημιουργία τέτοιων δεσμών αντιπροσώπευε ένα κρίσιμο στοιχείο των δεξιοτήτων του ως deal-maker και ήταν εξαιρετικά ικανοποιημένος με την επιτυχημένη εμπορική συμφωνία που είχαν ολοκληρώσει οι δύο χώρες, με τον Rudd να προσκλήθηκε στην τελετή υπογραφής στις 15 Ιανουαρίου 2020 στον Λευκό Οίκο. .

Την ίδια περίπου περίοδο, τα πρώτα νέα για το ξέσπασμα του Covid στη Γουχάν άρχιζαν να φτάνουν στην Αμερική, αλλά ο Τραμπ δεν έδωσε σημασία στο θέμα. Ακόμη και εβδομάδες αφότου ο ιός είχε αρχίσει να εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο, ο Τραμπ συνέχισε να επαινεί τις επιτυχημένες προσπάθειες των ηγετών της Κίνας για τον έλεγχο της νόσου στη χώρα τους, αδιαφορώντας για κάθε κίνδυνο που θα μπορούσε να εγκυμονεί για τις ΗΠΑ. Οι ενδείξεις για εκτεταμένα αμερικανικά κρούσματα έδειξαν ότι ο Τραμπ άρχισε να κατηγορεί την Κίνα για την καταστροφή, ασκώντας δριμεία κριτική στη χώρα αυτή στα τέλη Μαρτίου και υποδηλώνοντας ότι ο ιός μπορεί να είχε δραπετεύσει από ένα κινεζικό εργαστήριο ιολογίας. Αυτή η αλλαγή φαινόταν να αντικατοπτρίζει την αυξανόμενη επιρροή του Πομπέο, μιας από τις κορυφαίες αντι-κινεζικές προσωπικότητες στην κυβέρνηση Τραμπ

Σύμφωνα με τον Ραντ, ο πολιτικός αντίκτυπος της επιδημίας του Covid ήταν τεράστιος, ευθύνεται εξ ολοκλήρου για την πλήρη ανατροπή της πολιτικής του Τραμπ για την Κίνα, η οποία μετατράπηκε από σκληρές διαπραγματεύσεις για το εμπόριο αλλά κατά τα άλλα φιλική στρατηγική συνεργασία σε έντονη διεθνή εχθρότητα. Και αυτή η σημαντική αλλαγή στη στάση της Αμερικής για την Κίνα παρέμεινε ακόμη και μετά την αντικατάσταση του Μπάιντεν του Τραμπ τον Ιανουάριο του 2021.

Όπως απέδειξαν οι εκλογές τόσο του Μπαράκ Ομπάμα όσο και του Ντόναλντ Τραμπ, ακόμη και η εκπληκτική πολιτική νίκη κάποιου που εκλαμβάνεται ως ακραίο αουτσάιντερ φαίνεται να έχει πολύ μικρότερο αντίκτυπο στην αμερικανική εξωτερική πολιτική από ό,τι θα περίμενε κανείς. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, τα πολιτικά κατεστημένα και των δύο κομμάτων έχουν απορροφηθεί τόσο πολύ από την κοσμοθεωρία των νεοσυντηρητικών που μπορεί να χρειαστεί ένας γεωπολιτικός σεισμός μεγέθους γενεών για να εκτοπιστεί η εξουσία τους.

Αλλά όπως συμβαίνει, τα τελευταία τρία χρόνια η αμερικανική κοινωνία γνώρισε ακριβώς έναν τέτοιο σεισμό. Η επιδημία του Covid σκότωσε πάνω από ένα εκατομμύριο Αμερικανούς και αναστάτωσε σε μεγάλο βαθμό τις ζωές όλων των άλλων, ισοδυναμώντας σίγουρα με τη μεγαλύτερη καταστροφή που είχε βιώσει η κοινωνία μας από τη Μεγάλη Ύφεση πριν από περισσότερες από τρεις γενιές. Επιπλέον, η ξαφνική εμφάνιση του ιού είχε επίσης δραστικό πολιτικό αντίκτυπο, οδηγώντας την έντονη εχθρότητα προς την Κίνα που διέπει την πολιτική μας ζωή από τις αρχές του 2020.

Ωστόσο, παρά την τεράστια σημασία και τον αντίκτυπό της στον κόσμο, η πραγματική προέλευση αυτής της καταστροφικής ασθένειας έχει λάβει πολύ λιγότερη προσοχή από ό,τι δικαιολογεί, και αυτή η συζήτηση έχει περιοριστεί εξαιρετικά τόσο στο mainstream όσο και στα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης. Από τον Ιανουάριο του 2020, ο δημόσιος διάλογος έχει περιοριστεί σχεδόν εξ ολοκλήρου σε δύο κύριες θεωρίες προέλευσης του Covid. Το μεγαλύτερο μέρος του επιστημονικού ιδρύματος και των μέσων ενημέρωσης δήλωσε γρήγορα ότι ο ιός ήταν φυσικός και είχε εμφανιστεί τυχαία στην πόλη Γουχάν στα τέλη του 2019. Εν τω μεταξύ, μια ισχυρή μειοψηφική άποψη που ήταν ευρέως διαδεδομένη στο Διαδίκτυο είχε υποστηρίξει ότι ο ιός ήταν βιομηχανικός σε εργαστήριο της Γουχάν και κατά λάθος διέρρευσε στη γύρω πόλη, πυροδοτώντας την παγκόσμια επιδημία.

.............

Τό ἄρθρο στήν συνεχεια ἀναφέρεται κυρίως στήν περίοδο τοῦ θέματος μέ τόν ἰό. 

Τό διαβάζουμε ὁλόκληρο τό θέμα ΕΔΩ 

* Ὅπου νεοσυντηρητικοἰ- ὁ ὄρος ἀφορᾷ τούς πολιτικάντηδες τῶν ΗΠΑ οἱ ὁποῖοι περιγράφονται ὡς :  τα γεράκια της εξωτερικής πολιτικής και του πολέμου που υποστηρίζουν τον επιθετικό μιλιταρισμό ή τον νεο-ιμπεριαλισμό .[ἐδῶ] ἤ μέ ἄλλα λόγια εἶναι ὁ τρόπος πού ἐφηῦραν οἱ τῆς παγκόσμιας ἐξουσιαστικῆς ἐλίτ ὥστε νά ἐλέγχουν καί τίς δύο πλευρές τῆς ἐξουσίας τῶν ΗΠΑ καί νά τίς χειραγωγοῦν πρός τήν κατεύθυνσιν τῶν πολέμων,σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο,ἀναλόγως τῶν συμφερόντων καί σκοπών τους. 

Καί γιά νά τό ποῦμε ἀκόμη πιό ξεκάθαρα :ποιοί βρίσκονται στό παρασκήνιο καί ὑπαγορεύουν τίς κινήσεις,τά λόγια τῶν πρωταγωνιστῶν στήν σκηνή ; Ποιοί ἦταν καί εἶναι ἐκεῖνοι πού τρούπωναν στά παλάτια,ὅπως οἱ ἀρουραῖοι ἀπό τίς χαραμάδες τῶν τοίχων καί ἔφθαναν μέχρι καί στό τραπέζι τοῦ βασιλιᾶ; Ἔ, ναί γι᾿αὐτού πρὄκειται. Πάντα οἱ ἴδιοι ,πάντα πιστοί στόν στόχο τους...

** Καταλαβαίνεται γιά ποιόν λόγον Ρωσσία καί Ἰράν ἀποτελοῦσαν κι᾿ἀποτελοῦν τούς κύριους στόχους τους,ἔτσι ; Βλέπε τί συμβολίζει ἡ Ῥωσσία καί τό Ἰράν. Ποιοί βρίσκονταν καί βρίσκονται πίσω ἀπό τό ἴδιο μῖσος ἐδῶ καί αἰῶνες ; ........  Ἀκριβῶς ! 

Ἄ, ἐδῶ μπορεῖτε νά διαβάσετε σχετικῶς μέ αὐτούς τούς νεοσυντηρητικούς ἤ ἀλλιῶς τά φιλελεύθερα γεράκια τῶν ΗΠΑ. Θά βρεῖτε μία σύμπτωσιν,ὡς πρός τήν καταγωγή τους : εἶναι ἑβραῖοι. !!! 

Σκοπός τους : ἡ διάλυσις τῆς Ῥωσσικῆς Ὁμοσπονδίας. Στόχος : ἡ Χάρτλαντ

Ἡ ἀμερικανική Κυβέρνησις σχεδιάζει νά διαλύσῃ τήν Ῥωσσία στό ὄνομα τῆς «ἀποαποικιοποίησης»

Τι κρύβεται πίσω από την περίεργη αντιρωσική εμμονή της αμερικανικής κυβέρνησης; Υπάρχει κάτι που δεν θα διακινδυνεύσουν οι Αμερικανο-Ευρωπαίοι παγκοσμιοποιητές επιδιώκοντας τον θάνατο της Ρωσίας;

Υπάρχει ένα στοιχείο εντός της κυβέρνησης των ΗΠΑ, και πιστεύω ότι είναι το κυρίαρχο στοιχείο, που θα κάνει κυριολεκτικά τα πάντα για να εμπλέξει τις ΗΠΑ/ΝΑΤΟ σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο με τη Ρωσσία.

Όταν οι ηγέτες της Ουκρανίας και της Ρωσσίας φάνηκαν έτοιμοι να καθίσουν και να συζητήσουν τις διαφορές τους τον Απρίλιο του 2022, λίγο μετά την εισβολή της Ρωσσίας, ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Μπόρις Τζόνσον στάλθηκε στο Κίεβο για να υποσκάψει την ιδέα μιας ειρήνης μέσω διαπραγματεύσεων. 

Η Ουκρανία είναι ο πυρήνας μιας ευρύτερης αντιρωσικής εμμονής του νεοσυντηρητικού Uniparty που κατοικεί στην Ουάσιγκτον αλλά διασχίζει το Λονδίνο, τις Βρυξέλλες, το Παρίσι και το Βερολίνο. Όπως φαίνεται μέσα από τα μάτια αυτών των παγκοσμιοποιητών, η σύγχρονη Ουκρανία πρόκειται να εκπληρώσει την πολυαναμενόμενη αποστολή της. Σχεδιάστηκε για αυτή τη στιγμή, για να λειτουργεί ως σφήνα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Έχει μοναδικά προσόντα να τραβήξει τον κόσμο σε μια παγκόσμια πυρκαγιά και να την πυροδοτήσει.

Το τελικό παιχνίδι αυτών των δυτικών παγκοσμιοποιητών δεν είναι τίποτα λιγότερο από την αλλαγή καθεστώτος στο Κρεμλίνο και τη διάσπαση της Ρωσσίας, ενός έθνους 1.000 ετών, σ΄ένα σύνολο χωριστών κρατών.

Ο Ben Norton γράφει στο Monthly Review :

ἀπό ἐδῶ

«Μετά την ανατροπή της ΕΣΣΔ, ο νεοσυντηρητικός πράκτορας και μετέπειτα αντιπρόεδρος Ντικ Τσένι ήθελε να  τεμαχίσει τη Ρωσσία  σε πολλές μικρότερες χώρες. Ο πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ,  Zbigniew Brzezinski,  δημοσίευσε μάλιστα ένα άρθρο στο ελίτ περιοδικό Foreign Affairs το 1997, προτείνοντας τη δημιουργία μιας «ελάχιστα συνομοσπονδιακής Ρωσσίας-αποτελούμενης από μια Ευρωπαϊκή Ρωσσία, μια Δημοκρατία της Σιβηρίας και μια Δημοκρατία της Άπω Ανατολής».

Υπήρξε επίσης και μια εικονική ακρόαση του Κογκρέσου που μεταδόθηκε ζωντανά στο YouTube πριν από ένα χρόνο, στις 23 Ιουνίου 2022, στην οποία μια ομάδα που ονομαζόταν Επιτροπή του Ελσίνκι συζήτησε ανοιχτά τη βαλκανοποίηση και τον «απο-αποικισμό» της Ρωσσίας.

Ἀποαποικιοποίηση τῆς Ῥωσσίας: Μία ἡθική καί στρατηγική ἐπιταγή

 ( σημ. Πελασγ. Η αποαποικιοποίηση είναι η κατάργηση της αποικιοκρατίας ... Οι μελετητές της αποαποικιοποίησης σχηματίζουν τη σχολή σκέψης που είναι γνωστή ως αποαποικιοποίηση και εφαρμόζουν αποαποικιοκρατικά πλαίσια σε αγώνες ενάντια στην αποικιοκρατία της εξουσίας και την αποικιοκρατία της γνώσης εντός των αποικιακών κρατών ακόμη και μετά από επιτυχημένα κινήματα ανεξαρτησίας. ..  ἐδῶ  Σᾶς θυμίζει Νούλαντ-Πάϊατ καί τίς διάφορες ἔγχρωμες ἐπαναστάσεις ; Ναί,αὐτό ἀκριβῶς σημαίνει ἡ « εὐαισθησία τῶν νεο-φιλελέ γερακιῶν τῶν ΗΠΑ » Κῦττα ποιοί κάνουν λόγο γιά ...ἡθική !!!!! )    

Τουλάχιστον από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αυτοί οι πολεμοχαρείς παγκοσμιοποιητές έχουν αναλάβει τον έλεγχο του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, του Υπουργείου Άμυνας και κάθε ομοσπονδιακό οργανισμό που έχει οποιαδήποτε σχέση με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, τη συλλογή πληροφοριών, τα οικονομικά και την επιβολή του νόμου . Ο Πρόεδρος Τζον Φ. Κένεντι προσπάθησε να πάει ενάντια στις επιθυμίες τους, ακολουθώντας περισσότερο μια εξωτερική πολιτική με επίκεντρο την ειρήνη (ήθελε να ξεκινήσει με το κλείσιμο της CIA). Ο Κένεντι το πλήρωσε με τη ζωή του. ( γιά τά «νεο-φιλελέ γεράκια τῶν ΗΠΑ» ὅπως τά ἔχομε βαφτίσει ἐμεῖς, διαβάζομε ἐνδεικτικῶς, ἐδῶ,ἐδῶ, έδῶ,ἐδῶ,ἐδῶ,ἐδῶ ...)

ἐδῶ

Αυτή η καμπαλιστική σπείρα, αναφέρεται συχνά από τους πολιτικούς της αντιπάλους ως «νεοφιλελεύθερη»/«νεοσυντηρητική», αλλά αυτό που τους κάνει μοναδικούς είναι η δίψα τους για αίμα ( πολύ σημαντικός ὁ προσδιορισμός πού σχετίζεται μέ τό αἷμα. Καί ὄχι μόνον αὐτό πού ῥέει ἀπό τά πεδία τῶν μαχῶν πού κατασκευάζουν. Γενικῶς  τό « στίγμα τοῦ αἵματος»  πού γνωρίζετε πολύ καλῶς ποιούς χαρακτηρίζει...) και η αποφασιστικότητά τους να δημιουργήσουν ένα παγκόσμιο σύστημα «ενός κόσμου» που θα βασίζεται στη συγχώνευση ορισμένων πτυχών του κομμουνισμού και του φασισμού.. ( Καί αὐτό βεβαίως γνώρισμα τῶν ἰδίων ὑπόπτων...) 

Η διαφορά μεταξύ αυτού και των πρώην αυτοκρατοριών του κακού είναι ότι αυτή θα είχε τη δυνατότητα να παρακολουθεί τους πάντες σε πραγματικό χρόνο με τη βοήθεια της σημερινής προηγμένης τεχνολογίας. Είναι στενά συνδεδεμένοι με το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα για το οποίο προειδοποίησε ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του. Συνδέονται επίσης με μυστικές εταιρείες για τις οποίες ο Πρόεδρος John F. Kennedy προειδοποίησε πριν δολοφονηθεί. Ο πλησιέστερος εξωτερικός σύμμαχός τους είναι το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά το όλο κίνημα είναι ευρωκεντρικό με τα κύρια κέντρα σκέψης τους να είναι το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων με έδρα τις ΗΠΑ, και το Ηνωμένο Βασίλειο με έδρα το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων και την Τριμερή Επιτροπή, μεταξύ άλλων

Αλλά ανεξάρτητα από το πώς τους αποκαλείτε ή πώς τους περιγράφετε, ορίστε τι πρέπει να γνωρίζει κάθε Αμερικανός: Δεν θα σταματήσουν κυριολεκτικά σε τίποτα για να υποδαυλίσουν τον πόλεμο, επειδή από το χάος σχεδιάζουν να οικοδομήσουν τη νέα τους παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

Αν το καλοσκεφτείς, δεν υπάρχει μεγαλύτερο παράδειγμα χάους από τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μας έμπλεξαν στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, τη Σομαλία κ.λπ.

Αυτές οι μηχανορραφίες ήταν αρκετά κακές. Αλλά τώρα συνεννοούνται να μας εμπλέξουν σε έναν πόλεμο, έναν παγκόσμιο πόλεμο με μια άλλη πυρηνική δύναμη, τη Ρωσσία, που θα είχε μια κολασμένη έκβαση για όλα τα εμπλεκόμενα έθνη για τα επόμενα χρόνια.

Μπορεί να πιστεύουν ότι μπορούν να περιορίσουν τον πόλεμο σε μερικά τακτικά πυρηνικά όπλα ή «βρώμικες βόμβες» που εκρήγνυνται, τίποτα σαν ένα τεράστιο ICBM, αλλά αυτό είναι ένα χάλι. Μόλις εκραγεί η πρώτη βόμβα, ανεξάρτητα από το πού, μπαίνουμε σέ μια ανεξέλεγκτη κατάσταση όπου τά πάντα μπορεί να συμβούν ! 

Αυτά τα φιλοπόλεμα νεοσυντηρητικά/νεοφιλελεύθερα συμφέροντα αποτελούν το Uniparty ( Το « Uniparty » είναι ένας όρος που περιγράφει τον έλεγχο του παγκοσμιοποιητικού κατεστημένου πάνω στην πολιτική και την πολιτική στο βαθμό που κάθε ή σχεδόν κάθε σημαντικό πολιτικό κόμμα ή πολιτικός ελέγχεται από αυτά και, επομένως, έχουν πολύ περισσότερα κοινά παρά διαφορετικά, πολιτικά. Είναι ουσιαστικά συνώνυμο με το βαθύ κράτος , καθώς διατηρεί τον έλεγχο σχεδόν ανεξάρτητα από το ποιο πολιτικό κόμμα ή πολιτικός εκλέγεται...  ΕΔΩ)   στην Ουάσιγκτον, πράγμα που σημαίνει ότι ελέγχουν όχι μόνο τον Λευκό Οίκο αλλά και τα δύο σώματα του Κογκρέσου, συμπεριλαμβανομένης της πλειοψηφίας των πολιτικών και των δύο μεγάλων κομμάτων.

Δύο από τους κύριους υποτρόφους τους στη Γερουσία των ΗΠΑ είναι οι γερουσιαστές Lindsey Graham, Ρεπουμπλικανός από τη Νότια Καρολίνα, και ο Richard Blumenthal, Δημοκρατικός του Κονέκτικατ. Αυτοί οι δύο γερουσιαστές κάλεσαν συνέντευξη Τύπου στις 22 Ιουνίου που έστειλε ένα ανατριχιαστικό μήνυμα. Δείτε το 14λεπτο βίντεο για λεπτομέρειες.

Θυμᾶστε τό σίχαμα τόν Γκράχαμ ὅταν ἐπεσκέφθη τό Ζελένσκυ,πού εἶχε πεῖ : « Καί οἱ Ῥῶσσοι πεθαίνουν. Εἶναι ἡ μακράν καλλίτερη οἰκονομική σπατάλη πού ἔχουμε κάνει. Σᾶς εὐχαριστοῦμε πολύ ! » ( τά γράφαμε ἐδῶ. ) 

Η Ρωσσία έχει τα δικά της προβλήματα και δεν υπονοώ σε καμία περίπτωση ότι έχουν παρθένες αξίες στην τρέχουσα κατάσταση στην Ανατολική Ευρώπη. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να έχει κάνει η Ρωσσία που θα δικαιολογούσε με οποιονδήποτε τρόπο, σχήμα ή μορφή τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο ή τη χρήση πυρηνικών όπλων. Ωστόσο, αυτό είναι ακριβώς που η αμερικανική κυβέρνηση φαίνεται να είναι διατεθειμένη να προκαλέσει.

Βρισκόμαστε στο κατώφλι ενός πρωτοφανούς σεναρίου που αν συνεχίσει τη σημερινή του πορεία μέχρι τη λογική του κατάληξη, θα τελειώσει άσχημα. Και ανησυχώ ότι μπορεί να τελειώσει πολύ άσχημα για το έθνος που ισχυρίζεται το "In God We Trust" αλλά δεν έχει ενεργήσει με τρόπο αντάξιο αυτού του σλόγκαν για πολλές, πολλές δεκαετίες τώρα.

Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, δυστυχώς, δεν προσφέρει κανένα καλό αποτέλεσμα για τους ανθρώπους οποιουδήποτε έθνους στη γη. Αλλά αυτή τη στιγμή, υπάρχει μια ομάδα πολύ ισχυρών, πολύ εύπορων ελίτ που πιστεύουν ότι ένας τόσο καταστροφικός πόλεμος θα τους ωφελούσε.

Γνωρίζουμε ότι ο πρωταρχικός στόχος αυτών των Εωσφορικών ελίτ είναι να εφαρμόσουν μια ψηφιακή ταυτότητα για όλους τους ανθρώπους από τη γέννηση ( βλ. Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης 16.9 στην Ατζέντα του ΟΗΕ 2030) συνδέεται με ένα παγκόσμιο ψηφιακό νόμισμα. Θέλουν επίσης πολύ λιγότερους ανθρώπους στη γη, επειδή ένας μικρότερος πληθυσμός θα ήταν πιο ευνοϊκός για μια κεντρικά σχεδιασμένη, από πάνω προς τα κάτω, παγκόσμια δικτατορία όπου όλοι οι άνθρωποι ελέγχονται ψηφιακά και παρακολουθούνται σε ό,τι κάνουν, σχεδόν όπως τα cyborg. Έχω αναφέρει προηγουμένως τον Klaus Schwab, τον Yuval Noah Harari, τον Dennis Meadows, τον King Charles και άλλους παγκοσμιοποιητικά φρικιά της ερήμωσης του πληθυσμού πολλές φορές που μας λένε ότι αυτό είναι το είδος του μέλλοντος που οραματίζονται. Δεν πρόκειται να επαναφέρω τα αποσπάσματα τους σε αυτό το άρθρο, αλλά προτρέπω τους νέους αναγνώστες να περάσουν από τα αρχεία και να τα διαβάσουν. Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι απλώς να ειδοποιήσει τους αναγνώστες και να τους αφυπνίσει για την πολύ πραγματική πιθανότητα του Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου και ότι ένας τέτοιος πόλεμος θα μπορούσε εύκολα να κλιμακωθεί σε μια πυρηνική αναμέτρηση με τη Ρωσσία.

Γιατί οι πολιτικοί στην Ουάσιγκτον το θέλουν αυτό; Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση. Αλλά ξέρω ότι η ώθηση ενάντια στη Μεγάλη Επαναφορά και σε έναν πλήρως ψηφιοποιημένο κόσμο αρχίζει να κερδίζει δυναμική.

Την περασμένη εβδομάδα, η Αλαμπάμα έγινε η τρίτη πολιτεία , μετά τη Φλόριντα και την Ιντιάνα, που ψήφισε νομοθεσία που ισχυρίζεται ότι απαγορεύει οποιοδήποτε ψηφιακό νόμισμα να είναι νόμιμο χρήμα εντός της δικαιοδοσίας της.

Το έθνος της Σλοβακίας ενέκρινε μια συνταγματική τροποποίηση νωρίτερα αυτόν τον μήνα που υποτίθεται ότι θα εγγυάται ότι οι πολίτες έχουν πάντα το δικαίωμα να κάνουν αγορές με μετρητά.

Δεν είμαι σίγουρος πόσο αποτελεσματικοί θα είναι αυτοί οι νόμοι, αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι οι άνθρωποι ξυπνούν και πιέζουν τους πολιτικούς τους να προστατεύσουν τα μετρητά και να αποτρέψουν τη δημιουργία μιας πραγματικά αχρήματης κοινωνίας. Πολλοί άνθρωποι, ιδιαίτερα πιστοί Χριστιανοί, θα διστάσουν επίσης να αποδεχτούν οποιοδήποτε είδος ψηφιακής ταυτότητας.

Αναφέρθηκε στη Σύνοδο Κορυφής της Παγκόσμιας Κυβέρνησης τον Φεβρουάριο του 2023 ότι για να συμβαδίσουν οι άνθρωποι με τις τεράστιες αλλαγές που σχεδιάζονται για τη νέα ψηφιακή παγκόσμια τάξη πραγμάτων, θα έπρεπε να χορηγηθεί κάποιο είδος «σοκ» στο σύστημα.

Ο καθηγητής Arturo Bris, διευθυντής του IMD World Competitiveness Center, και ο Dr. Samir Saran, πρόεδρος του Observer Research Foundation, έθεσαν το ερώτημα «Πώς θα αλλάξει η παγκόσμια τάξη αυτή τη δεκαετία» και πώς θα είναι σε 10 χρόνια;

Ο Μπρις είπε ότι πιστεύει ότι χρειάζεται ένα «σοκ» για να μετατοπιστεί το τρέχον διεθνές πλαίσιο μακριά από την τρέχουσα «παγκόσμια τάξη» και στη νέα. Και αυτή η «μεταμόρφωση» της παγκόσμιας τάξης «δεν μπορεί να είναι σταδιακή».

«Συμφωνώ απόλυτα ότι η παγκόσμια τάξη πραγμάτων, όπως είναι χτισμένη σήμερα, δεν έχει κανένα νόημα», είπε ο Μπρις. «Αυτό δεν συνάδει με τις οικονομικές δυνάμεις όπως η Ινδία, η Βραζιλία ή η Γερμανία. Δεν έχουν τεράστιο ρόλο στη διεθνή τάξη. Αλλά για μένα, το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα περάσουμε σ᾿αυτή τη μεταμόρφωση. Δεν μπορεί να είναι σταδιακή. Πρέπει να οδηγείται από ένα μέρος, από ένα συγκεκριμένο σοκ που θα συμβεί».

........... Προφανώς, οι δυνάμεις αποφάσισαν ότι θα χρειαστεί πολύ περισσότερη αιματοχυσία. Γιατί αλλιώς να πιέζουν τόσο σκληρά για πόλεμο μεταξύ δύο εθνών οπλισμένων μέχρι τα δόντια με πυρηνικά όπλα;

( ἀπό : leohohmann.com )

φωτό

Τά νεο-φιλελέ γεράκια ἐν δράσει !

Σάλλιβαν-Νούλαντ τά νεο-φιλελέ γεράκια τῶν ΗΠΑ. φωτό, ἐδῶ κι᾿ἐδῶ

Ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ Τζέικ Σάλιβαν θα ηγηθεί μιας αντιπροσωπείας για μια άτυπη συνάντηση με αξιωματούχους από πολλά έθνη που αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τη γραμμή της Ουάσιγκτον για την Ουκρανία και διατήρησαν φιλικές σχέσεις με τη Ρωσία, ανέφεραν την Πέμπτη οι Financial Times.

Οι συνομιλίες πρόκειται να γίνουν αυτό το Σαββατοκύριακο στην Κοπεγχάγη της Δανίας, ανέφεραν πηγές στην εφημερίδα. Η Βικτόρια Νούλαντ, η τρίτη υψηλότερη αξιωματούχος στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και άλλο ένα γεράκι κατά της Ρωσίας στην κυβέρνηση του προέδρου Τζο Μπάιντεν, θα συνοδεύει τον Σάλιβαν, σύμφωνα με την έκθεση. Θα παραστεί επίσης υψηλόβαθμος αξιωματούχος της ΕΕ.

Έρχονται να τους ακούσουν εκπρόσωποι της Ινδίας, της Βραζιλίας και της Νότιας Αφρικής. Αξιωματούχοι από την Τουρκία ενδέχεται να συμμετάσχουν, ενώ η Κίνα θα μπορούσε να στείλει έναν παρατηρητή, ανέφεραν πηγές.

Όλα τα έθνη εκτός από την Τουρκία ανήκουν στους BRICS, ένα οικονομικό μπλοκ που υπολογίζει τη Ρωσία ως το πέμπτο μέλος του. Όλοι ήταν δύσπιστοι για την αφήγηση της Ουάσιγκτον για την κρίση στην Ουκρανία, η οποία ισχυρίζεται ότι η ρωσική στρατιωτική επιχείρηση ήταν μια απρόκλητη επιθετική πράξη που πρέπει να τιμωρηθεί αυστηρά. Η Κίνα έχει προσδιορίσει την επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη ως τη βασική αιτία της σύγκρουσης, ενώ η Βραζιλία δήλωσε ότι τόσο η Ρωσία όσο και η Ουκρανία μπορούν να κατηγορηθούν.

Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ αλλά έχει λάβει ουδέτερη θέση για τη σύγκρουση στην Ουκρανία και έχει διατελέσει μεσολαβητής μεταξύ Μόσχας και Κιέβου σε πολλές περιπτώσεις.

Οι FT περιέγραψαν την προσπάθεια της Ουάσιγκτον στην Κοπεγχάγη ως «διπλωματική επίθεση» κατόπιν αιτήματος του Κιέβου, η οποία έρχεται εν μέσω της αποτυχίας της Ουκρανίας να κάνει σημαντικές προόδους στο πεδίο της μάχης κατά της Ρωσίας. Η συνάντηση δεν αναμένεται να δώσει κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα, αλλά μάλλον αποσκοπεί στην προώθηση της αμερικανικής άποψης, ανέφεραν πηγές.

«Μόνο ελάχιστα συνειδητοποιούμε πόσο πολύ δεν είναι πεπεισμένος ο υπόλοιπος κόσμος», είπε ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος στην εφημερίδα. «Δεν είναι πεπεισμένοι. Είναι τρομερό πράγμα να το αναγνωρίσεις».

Τα μέλη των BRICS μαζί με την Τουρκία έχουν αψηφήσει τις εκκλήσεις της Ουάσιγκτον να επιβάλει οικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία. Η Κίνα και η Ινδία έχουν ωφεληθεί ιδιαίτερα από την αύξηση των αγορών ενέργειας από τη Ρωσία, ακόμη και όταν οι δυτικές χώρες προσπαθούσαν να μειώσουν τις εξαγωγές πετρελαίου της Μόσχας παγκοσμίως με ανώτατο όριο τιμών.

ἀπό ἐδῶ

Ἀντιλαμβάνεσθε σέ πόσο δύκολη θέσι βρίσκονται οἱ παγκόσμιοι ἐξουσιαστές πού δέν τούς βγαίνει τό ἀφήγημα μέ τήν Οὐκρανία ; Ἀλλά κυρίως ἀντιλαμβάνεσθε πόσο τά  ἔχουν κάνει ἐπάνω τους,κυριολεκτικῶς, μέ τήν ὑπόθεσιν τῶν BRICS καί τήν δύναμιν πού ὅλο καί περισσότερο αὐξάνει μέ τήν εἴσοδο μελλοντικῶν χωρῶν στήν ἕνωσιν ; 

Εάν γίνουν δεκτά, τα νέα προτεινόμενα μέλη των BRICS θα δημιουργήσουν μια οντότητα με ΑΕΠ 30% μεγαλύτερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, πάνω από το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού και θα ελέγχουν το 60% των παγκόσμιων αποθεμάτων φυσικού αερίου... ( Γράφαμε ἐδῶ) 

Ἐπίσης σημαντικό τό μέρος ἀπό τήν ὁμιλία τοῦ Ῥώσσου ΥΠΕΞ, Σεργκέϊ Λαβρόφ,στό Συμβούλιο Ἀσφαλείας τοῦ ΟΗΕ, ὅπου σημείωνε : 

Ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: κανείς δεν επέτρεψε στη δυτική μειονότητα να μιλήσει εξ ονόματος όλης της ανθρωπότητας. Πρέπει να συμπεριφερόμαστε αξιοπρεπώς και να σεβόμαστε όλα τα μέλη της διεθνούς κοινότητας. Επιβάλλοντας μια τάξη βασισμένη σε κανόνες, οι συντάκτες της απορρίπτουν αλαζονικά τη βασική αρχή του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών - την κυρίαρχη ισότητα των κρατών. 

Η πεμπτουσία του "κόμπλεξ της αποκλειστικότητας" ήταν η "περήφανη" δήλωση του επικεφαλής της διπλωματίας της ΕΕ, Ζοζέφ Μπορέλ, ότι « η Ευρώπη είναι ένας κήπος της Εδέμ και ο υπόλοιπος κόσμος είναι μια ζούγκλα.» ( ὁλόκληρη ἡ ὀμιλία Λαβρόφ, ἐδῶ) 

φωτό

Τώρα ἔχουν ἐπιστρατεύσει τά "μεγάλα μέσα" μέ Νούλαντ καί Σάλλιβαν ! Πραγματικά ὅρνεα,μᾶλλον νεο-φιλελέ γεράκια πού ἔχουν βγάλει ἀφρούς καθώς βλέπουν ἀπό τήν μία νά μήν μποροῦν νά ἔχουν τό ἀποτέλεσμα πού ἐπιθυμοῦν παρά τό χρῆμα καί τόν ἄνευ ὀρίων ἐξοπλισμό πού προσφέρουν στούς νεοναζί Οὐκρανούς τοῦ Ζελένσκυ. Καί ἀπό τήν ἄλλη ὁ κίνδυνος νά βρεθοῦν γιά τά καλά στό περιθώριο μέσα ἀπό τήν μία οἰκονομική ἕνωσις πού ὅσο πάει καί γιγαντώνεται ἀλλά πρωτίστως ἀποτελεῖ παγκόσμιο ἐκπρόσωπο μιᾶς ὑγιοῦς ἀντιλήψεως περί ἑνός πολυπολικοῦ κόσμου μέ σεβασμό στήν κυριαρχία κάθε χώρας καί τήν κρατική της ὑπόστασιν. Δῆλα δή ἀκριβῶς τό ἀντίθετο ἀπό αὐτό πού ἀντιπροσωπεύουν τά  νεο-φιλελέ γεράκια τῆς παγκοσμιοποιήσεως.

Τρέχουν νά προλάβουν,νά σπείρουν τά ζιζάνια ( ὅπως ξέρουν πολύ καλά νά κάνουν,παλαιόθεν) ἀλλά κατά πώς δείχνει τό πρᾶγμα, μᾶλλον θά τούς γυρίσῃ μπούμερανγκ, γι᾿ἀκόμη μία φορά. 

Τά νεο-φιλελέ ἁρπακτικά ἐνεργοποιοῦν τήν «παγίδα Θουκυδίδη» 

Η ανωτέρω φωτό απετέλεσε σίγουρα την φωτογραφία του αιώνα : ένας εμφανώς καλοπροαίρετος Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ υποδέχτηκε τον εκατονταετή «παλιό φίλο της Κίνας» Χένρι Κίσινγκερ στο Πεκίνο.

Αντικατοπτρίζοντας τη σχολαστική κινεζική προσοχή στο πρωτόκολλο, συναντήθηκαν στη Βίλα 5 του Κρατικού Ξενώνα Diaoyutai – ακριβώς εκεί όπου ο Κίσινγκερ συναντήθηκε για πρώτη φορά προσωπικά με τον Zhou Enlai το 1971 , προετοιμάζοντας την επίσκεψη του Nixon το 1972 στην Κίνα.

Το έπος του Mr. Kissinger Goes to Beijing ήταν μια «ανεπίσημη», μεμονωμένη απόπειρα προσπάθειας βελτιώσεως των ολοένα και πιο ταραγμένων σινο-αμερικανικών σχέσεων. Δεν εκπροσωπούσε την τρέχουσα αμερικανική κυβέρνηση.

Ιδού το πρόβλημα. Όλοι όσοι ασχολούνται με τη γεωπολιτική γνωρίζουν τη θρυλική διατύπωση του Κίσινγκερ: Το να είσαι εχθρός των ΗΠΑ είναι επικίνδυνο, το να είσαι φίλος των ΗΠΑ είναι μοιραίο. Η ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα από την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα έως τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ουκρανία.

Όπως υποστήριξαν ιδιαιτέρως αρκετοί Κινέζοι μελετητές, εάν πρέπει να υποστηριχθεί η λογική και «σεβόμενοι τη σοφία αυτού του 100χρονου διπλωμάτη», ο Σι και το Πολιτικό Γραφείο θα πρέπει να διατηρήσουν τη σχέση Κίνας-ΗΠΑ ως έχει: «παγωμένη».

Εξάλλου, σκέφτονται ότι το να είσαι εχθρός των ΗΠΑ είναι επικίνδυνο αλλά διαχειρίσιμο για ένα κυρίαρχο Πολιτισμικό Κράτος όπως η Κίνα. Επομένως, το Πεκίνο θα πρέπει να διατηρήσει «την έντιμη και λιγότερο επικίνδυνη κατάσταση» του εχθρού των ΗΠΑ.

Ο κόσμος μέσα από τα μάτια της Ουάσιγκτον

Αυτό που πραγματικά συμβαίνει στα παρασκήνια της σημερινής αμερικανικής κυβέρνησης δεν αντικατοπτρίστηκε από την υψηλού προφίλ ειρηνευτική πρωτοβουλία του Κίσινγκερ, αλλά από έναν εξαιρετικά μαχητικό Edward Luttwak.

Ο Luttwak, 80 χρονών, μπορεί να μην έχει τόσο εμφανή επιρροή όσο ο Κίσινγκερ, αλλά ως στρατηγός στα παρασκήνια συμβουλεύει το Πεντάγωνο σε όλο το φάσμα για πάνω από πέντε δεκαετίες. Το βιβλίο του για τη μεγάλη στρατηγική της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, για παράδειγμα, βασισμένο σε μεγάλο βαθμό σε κορυφαίες ιταλικές και βρετανικές πηγές, είναι κλασικό.

Ο Luttwak, ένας μάστορας της εξαπάτησης, αποκαλύπτει πολύτιμα ψήγματα όσον αφορά τη διαμόρφωση των σημερινών κινήσεων της Ουάσιγκτον. Αυτό ξεκινά με τον ισχυρισμό του ότι οι ΗΠΑ –εκπροσωπούμενες από τον συνδυασμό Μπάιντεν– θέλουν να κάνουν μια συμφωνία με τη Ρωσία.

Αυτό εξηγεί γιατί ο επικεφαλής της CIA, Γουίλιαμ Μπερνς, στην πραγματικότητα ένας ικανός διπλωμάτης, κάλεσε τον ομόλογό του, επικεφαλής του SVR, Σεργκέι Ναρίσκιν (Ρωσική Υπηρεσία Εξωτερικών Πληροφοριών) για να διορθώσει τα πράγματα «επειδή έχετε κάτι άλλο να ανησυχείτε για το οποίο είναι πιο απεριόριστο».

Αυτό που είναι «απεριόριστο», που απεικονίζεται από τον Luttwak σε μια σάρωση Spenglerian, είναι η ορμή του Xi Jinping να «ετοιμαστευτεί για πόλεμο». Και αν γίνει πόλεμος, ο Luttwak ισχυρίζεται ότι «φυσικά» η Κίνα θα έχανε. Αυτό συνδυάζεται με την υπέρτατη αυταπάτη των Straussian νεοσυντηρητικών ψυχών πέρα ​​από το Beltway.

Ο Luttwak φαίνεται να μην έχει κατανοήσει την προσπάθεια της Κίνας για επισιτιστική αυτάρκεια: την χαρακτηρίζει ως απειλή . Το ίδιο και για τον Xi χρησιμοποιώντας μια «πολύ επικίνδυνη» έννοια, την «αναζωογόνηση του κινεζικού λαού»: αυτό είναι «τακτικές Μουσολίνι», λέει ο Luttwak. «Πρέπει να γίνει πόλεμος για να αναζωογονηθεί η Κίνα».

Η έννοια της «αναζωογόνησης» – που στην πραγματικότητα μεταφράζεται καλύτερα ως «αναγέννησις» – έχει απήχηση στους κύκλους της Κίνας τουλάχιστον από την ανατροπή της δυναστείας Τσινγκ το 1911. Δεν επινοήθηκε από τον Σι. Κινέζοι μελετητές επισημαίνουν ότι αν δείτε αμερικανικά στρατεύματα να φτάνουν στην Ταϊβάν ως «σύμβουλοι», πιθανότατα θα προετοιμαζόσασταν και εσείς για να πολεμήσετε.

Αλλά ο Luttwak είναι σε μια αποστολή: «Δεν είναι Αμερική, Ευρώπη, Ουκρανία, Ρωσία. Πρόκειται για τον «μοναδικό δικτάτορα». Δεν υπάρχει Κίνα. Υπάρχει μόνο ο Σι Τζινπίνγκ», επέμεινε.

Και ο Luttwak επιβεβαιώνει ότι ο Josep Borrell  "Garden vs. Jungle" της ΕΕ και η αφέντρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Leyen υποστηρίζουν πλήρως το όραμά του.

Ο Luttwak, με λίγα λόγια, δίνει στην πραγματικότητα όλο το παιχνίδι: «Η Ρωσική Ομοσπονδία, όπως είναι, δεν είναι αρκετά δυνατή για να συγκρατήσει την Κίνα όσο θα θέλαμε».

Εξ ου και η στροφή του συνδυασμού Μπάιντεν για να «παγώσει» τη σύγκρουση στο Ντονμπάς και να αλλάξει θέμα. Σε τελική ανάλυση, «αν αυτή [η Κίνα] είναι η απειλή, δεν θα θέλετε να καταρρεύσει η Ρωσία», εξηγεί ο Luttwak.

Τόσο περισσότερο για την «διπλωματία» του Κισίντζερ.

Ας ανακοινώσουμε μια «ηθική νίκη» και ας φύγουμε

Στη Ρωσία, η αντιπαράθεση Κίσινγκερ εναντίον Λούτβακ αποκαλύπτει κρίσιμες ρωγμές καθώς η Αυτοκρατορία αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή σύγκρουση που δεν είχε ποτέ στο πρόσφατο παρελθόν.

Η σταδιακή, ογκώδης στροφή είναι ήδη σε εξέλιξη – ή τουλάχιστον σαν να μοιάζει με στροφή U. Τα συστημικά μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ θα είναι εντελώς πίσω από τη στροφή U. Και οι αφελείς μάζες θα ακολουθήσουν. Ο Luttwak εκφράζει ήδη τη βαθύτερη ατζέντα τους: ο πραγματικός πόλεμος είναι στην Κίνα και η Κίνα «θα χάσει».

Τουλάχιστον ορισμένοι μη νεοσυντηρητικοί παίκτες γύρω από τον συνδυασμό Μπάιντεν –όπως ο Μπερνς– φαίνεται ότι κατάλαβαν τη μαζική στρατηγική γκάφα της Αυτοκρατορίας να δεσμευτεί δημόσια σε έναν πόλεμο για πάντα, υβριδικό και άλλο, εναντίον της Ρωσίας για λογαριασμό του Κιέβου.

Αυτό θα σήμαινε, καταρχήν, ότι η Ουάσιγκτον δεν μπορεί απλώς να φύγει όπως έκανε στο Βιετνάμ και το Αφγανιστάν. Ωστόσο, οι Ηγεμόνες απολαμβάνουν το προνόμιο να απομακρύνονται: στο κάτω-κάτω αυτοί ασκούν την κυριαρχία τους, όχι οι υποτελείς τους. Οι Ευρωπαίοι υποτελείς θα μείνουν να σαπίσουν. Φανταστείτε αυτά τα "τσιουάουα" της Βαλτικής να κηρύσσουν τον πόλεμο στις Ρωσία-Κίνα μόνοι τους.

Η αποχώρηση που επιβεβαιώθηκε από τον Luttwak υποδηλώνει ότι η Ουάσιγκτον κηρύσσει κάποιου είδους «ηθική νίκη» στην Ουκρανία –η οποία ούτως ή άλλως ελέγχεται ήδη από τη BlackRock– και στη συνέχεια να μετακινήσει τα όπλα προς την Κίνα.

Ωστόσο, ακόμη και αυτό δεν θα είναι "ευκολάκι", επειδή η Κίνα και οι BRICS+ που πρόκειται να επεκταθούν επιτίθενται ήδη στην Αυτοκρατορία στα θεμέλιά της: την ηγεμονία του δολαρίου. Χωρίς αυτό, οι ίδιες οι ΗΠΑ θα πρέπει να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμο κατά της Κίνας.

Κινέζοι μελετητές, εκτός αρχείου, και ασκώντας την χιλιετή αναλυτική σάρωση τους, παρατηρούν ότι αυτή μπορεί να είναι η τελευταία γκάφα που έκανε η Αυτοκρατορία στη σύντομη ιστορία της.

φωτό

Όπως συνόψισε ένας από αυτούς, «η αυτοκρατορία έχει μπερδευτεί σε έναν υπαρξιακό πόλεμο και, ως εκ τούτου, στον τελευταίο πόλεμο της αυτοκρατορίας. Όταν έρθει το τέλος, η αυτοκρατορία θα πει ψέματα ως συνήθως και θα κηρύξει τη νίκη, αλλά όλοι οι άλλοι θα γνωρίζουν την αλήθεια, ειδικά οι υποτελείς».

Και αυτό μας φέρνει στην στροφή 180 μοιρών του πρώην συμβούλου εθνικής ασφάλειας Zbigniew Brzezinski (του  «Grand Chessboard») , λίγο πριν πεθάνει, ευθυγραμμίζοντάς τον σήμερα με τον Κίσινγκερ και όχι με τον Λούτβακ.

Η «Μεγάλη Σκακιέρα», που δημοσιεύτηκε το 1997, πριν από την εποχή της 11ης Σεπτεμβρίου, υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ πρέπει να κυριαρχούν σε οποιονδήποτε ανταγωνιστή που αναδύεται στην Ευρασία. Ο Μπρεζίνσκι δεν έζησε για να δει τη ζωντανή ενσάρκωση του απόλυτου εφιάλτη του: μια στρατηγική συνεργασία Ρωσίας-Κίνας. Αλλά ήδη πριν από επτά χρόνια –δύο χρόνια μετά το Μαϊντάν στο Κίεβο– τουλάχιστον κατάλαβε ότι ήταν επιτακτική ανάγκη να «ευθυγραμμιστεί εκ νέου η αρχιτεκτονική της παγκόσμιας εξουσίας» .

Καταστροφή της «Διεθνούς Τάξης που βασίζεται σε Κανόνες»

Η κρίσιμη διαφορά σήμερα, σε σύγκριση με πριν από επτά χρόνια, είναι ότι οι ΗΠΑ είναι ανίκανες, σύμφωνα με τον Brzezinski, «να αναλάβουν το προβάδισμα στην αναπροσαρμογή της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής ισχύος με τέτοιο τρόπο ώστε η βία (…) να μπορεί να περιοριστεί χωρίς να καταστρέψει την παγκόσμια τάξη».

Είναι η στρατηγική εταιρική σχέση Ρωσίας-Κίνας που πρωτοστατεί – ακολουθούμενη από την Παγκόσμια Πλειοψηφία – για να συγκρατήσει και τελικά να καταστρέψει την ηγεμονική «διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες».

Όπως το συνόψισε ο αναπόφευκτος Μάικλ Χάντσον, το τελικό ερώτημα σε αυτή τη συγκυρία πυρακτώσεως είναι « αν τα οικονομικά κέρδη και η αποτελεσματικότητα θα καθορίσουν το παγκόσμιο εμπόριο, τα πρότυπα και τις επενδύσεις ή αν οι μεταβιομηχανικές οικονομίες των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ θα επιλέξουν να καταλήξουν να μοιάζουν με την ραγδαία ερημωμένη και αποβιομηχανοποιημένη Αγγλία ή την Αγγλία μετά τη βιομηχανία».

Άρα η ονείρωξη ενός πολέμου κατά της Κίνας πρόκειται να αλλάξει αυτές τις γεωπολιτικές και γεωοικονομικές επιταγές; Δώσε μας ένα διάλειμμα -Θουκυδίδη («Παγίδα Θουκυδίδη»)  .

( Η «Παγίδα του Θουκυδίδη»  είναι ένας όρος που διαδόθηκε από τον Αμερικανό πολιτικό επιστήμονα Graham T. Allison για να περιγράψει μια προφανή τάση προς τον πόλεμο όταν μια αναδυόμενη δύναμη απειλεί να εκτοπίσει μια υπάρχουσα μεγάλη δύναμη ως περιφερειακός ή διεθνής ηγεμόνας .Επινοήθηκε και χρησιμοποιείται κυρίως για να περιγράψει μια πιθανή σύγκρουση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας...ἐδῶ) 

Ο πραγματικός πόλεμος είναι ήδη σε εξέλιξη – αλλά σίγουρα δεν έχει εντοπιστεί από τον Κίσινγκερ, τον Μπρεζίνσκι και πολύ λιγότερο τον Λούτβακ και τα διάφορα νεοσυντηρητικά γεράκια των ΗΠΑ. Ο Michael Hudson, για άλλη μια φορά, το συνόψισε: όταν πρόκειται για την οικονομία, οι ΗΠΑ και η ΕΕ «το στρατηγικό λάθος της απομόνωσης από τον υπόλοιπο κόσμο είναι τόσο τεράστιο, τόσο ολοκληρωτικό, που οι επιπτώσεις του ισοδυναμούν με παγκόσμιο πόλεμο».

τό θέμα εἶναι ἀναδημοσίευσις ἄρθρου τοῦ Pepe Escobar  : Neocons Want War With China

Ἀπό : unz.com

Το Globalistan συμπλέκει τρία παράλληλα και διασταυρούμενα θέματα: την παγκοσμιοποίηση, τους ενεργειακούς πολέμους και τον Μεγάλο Πόλεμο. Δείχνει πώς η παγκοσμιοποίηση δεν προχωρά σύμφωνα με τον μύθο του «όλοι κερδίζουν»: αντίθετα, κατακερματίζει τον κόσμο σε ακόμη πιο εκρηκτική ανισότητα, σε "φανατισμένους" - μερικούς απ᾿αυτούς διαμορφωμένους ως φρούρια, μερικούς σε πόλεμο με άλλους. Το Globalistan υποστηρίζει ότι ο κόσμος διαλύεται στον Υγρό Πόλεμο - μια φυσική συνέπεια της «υγρής νεωτερικότητας», μια έννοια που διατύπωσε ο Πολωνός κοινωνιολόγος Zygmunt Bauman. Το βιβλίο βασίζεται κατά 80% σε ρεπορτάζ - από την Κίνα μέχρι την Κεντρική Ασία και τη Ρωσία. πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τους πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ· στο Ιράν και στη Μέση Ανατολή· στη Δυτική Ευρώπη, τη Δυτική Αφρική και τη Νότια Αμερική. Είναι επίσης ένας Άτλας -με χάρτες- του κόσμου σε σύγκρουση...ἐδῶ

Διότι :  

  Ὅποιος ἐξουσιάζει τήν Ἀνατολική Εὐρώπη ἐξουσιάζει τόν κόσμο !

Ὅποιος κυβερνᾶ τήν Ἀνατολική Εὐρώπη θά κυβερνήσει τήν Χάρτλαντ, ὅποιος κυβερνᾶ τήν Χάρτλαντ θά κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου καί ὅποιος κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου θά ἔχει τήν Παγκόσμια Κυριαρχία ! Αὐτή ἡ θέσις ἔγινε γνωστή, ὡς Θεωρία τῆς Χάρτλαντ

Στήν γνωστή θεωρία Μακάϊντερ ( ἱδρυτοῦ τῆς Γεωπολιτικῆς καί  Γεωστρατηγικῆς)  γινόταν λόγος γιά τήν σημαντικότητα τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καί Εὐρασίας. Μάλιστα σέ συνάρτησιν μέ τίς παραθαλάσσιες περιοχές καί τά κράτη τῆς Μεσογείου δίδεται ἡ δυνατότης τῆς παγκοσμίου κυριαρχίας. Ἴσως μέσ᾿ἀπό αὐτό τό σκεπτικό πού καθιερώθηκε ὡς δόγμα,νά μποροῦμε νά διακρίνουμε τόν λόγο τοῦ « ἀνήκομεν εἰς τήν Δύσιν» καί τήν αἰτία τοῦ τόσο ...μακράν, πάντα ἀπό τήν ὁμόδοξον Ῥωσσία. Ἀλλά καί κυρίως ἀντιλαμβανόμεθα γιατί ἐπιδιώχθηκε καί ἐπιδιώκεται ἕως σήμερα ἡ συστηματική νοητική καί πνευματική ὑποβάθμισις τοῦ ἐλληνικοῦ λαοῦ...

 Sir Halford John Mackinder

Ὅποιος κυβερνᾶ τήν Ἀνατολική Εὐρώπη θά κυβερνήσει τήν Χάρτλαντ, ὅποιος κυβερνᾶ τήν Χάρτλαντ θά κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου καί ὅποιος κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου θά ἔχει τήν Παγκόσμια Κυριαρχία ! Αὐτή ἡ διατριβή ἔγινε γνωστή, ὡς Θεωρία τῆς Χάρτλαντ, πού ὁρίστηκε ἀπό τόν Sir Halford John Mackinder, ἕναν διάσημο Ἄγγλο γεωγράφο, ἀκαδημαϊκό καί πολιτικό. 

Ἡ Χάρτλαντ εἶναι μιά τεράστια περιοχή τῆς κεντρικῆς Ἀσίας πού βρίσκεται μεταξύ τῶν Καρπαθίων στά δυτικά, τῆς ὀροσειρᾶς Hindukush στό νότο καί τῶν βουνῶν Ἀλτάϊ στά ἀνατολικά. Στά βόρεια περιβάλλεται ἀπό τή Βαλτική Θάλασσα. Ὁ Mackinder θεωρεῖται ἕνας ἀπό τούς ἱδρυτές τῆς γεωπολιτικῆς καί τῆς γεωστρατηγικῆς,ὁ ὁποῖος ἔγραψε μιά ἐργασία τό 1904 μέ τίτλο « The Geographical Pivot of History » , ὅπου παρουσίασε αὐτή τή θεωρία καί ἔγινε διάσημος γι' αὐτήν .

Ὁ Μάκιντερ χώρισε τόν κόσμο σέ τρεῖς μεγάλες γεωγραφικές περιοχές: Τό Παγκόσμιο Νησί, τίς Παράκτια Περιοχές καί τίς Περιφερειακέ Περιοχές. Τή μεγαλύτερη χερσαία μᾶζα στόν κόσμο, πού ἀποτελεῖται ἀπό τήν Εὐρώπη, τήν Ἀσία καί τήν Ἀφρική, ὀνόμασε τό Παγκόσμιο Νησί. Περίπου τό 87% τοῦ παγκόσμιου πληθυσμοῦ ζεῖ σέ αὐτή τήν περιοχή, ἡ ὁποία εἶναι ταυτόχρονα ἡ πλουσιότερη σέ πόρους περιοχή τοῦ κόσμου. Οἱ Παράκτιες Περιοχές εἶναι ἡ Ἰαπωνία καί οἱ Βρετανικές Νῆσοι, ἐνῶ τοἱ Περιφερειακές Περιοχές, σύμφωνα μέ τή θεωρία του, εἶναι ἡ Βόρεια καί Νότια Ἀμερική καί ἡ Αὐστραλία. 

Ὁ Mackinder θεωροῦσε τήν Ἀνατολική Εὐρώπη ὡς μιά ἐξαιρετικά σημαντική περιοχή , πού συνορεύει μέ τό Heartland, ἑπομένως , κατά τή γνώμη του, ἡ Ἀνατολική Εὐρώπη ἔχει τήν καλύτερη θέση γιά νά χρησιμοποιήσει τούς πόρους τῆς Heartland. Ἔνιωθε ὅτι οἱ χῶρες πού ἀνῆκαν στίς Παράκτιες καί Περιφερειακές Περιοχές  ἦταν σέ πιό ἀδύναμη θέση γιά νά πάρουν τόν ἔλεγχο τῆς Χάρτλαντ . Εἶναι δύσκολο νά διεξαχθεῖ μιά ἐπιτυχημένη εἰσβολή στήν Heartland, καθώς προστατεύεται ἀπό ὀροσειρές ἀπό τό νότο καί τή θάλασσα ἀπό το βορρᾶ. Ὀνόμασε ἐπίσης τή Χάρτλαντ «ζώνη ἄξονας». Σύμφωνα μέ αὐτόν, ἡ Ρωσσία εἶναι τό κεντρικό κράτος τοῦ κόσμου λόγῳ τῆς γεωγραφικῆς της θέσεως, ἀφοῦ ἐλέγχει τή « ζώνη ἄξονα » ἤ τήν Heartland.

Ἡ θεωρία τοῦ Mackinder εἶναι ἕνας συνδυασμός πολλῶν παραγόντων πού, λόγῳ τῆς δυναμικῆς τους, ἐπηρεάζουν τά γεωπολιτικά κινήματα, δηλαδή τή γεωγραφική θέση, τήν πολιτική δύναμη καί τή στρατηγική τοῦ πολέμου. Ἐάν προστεθοῦν οἱ δημογραφικές καί οἰκονομικές δυνάμεις, εἶναι σαφές γιατί ὁ ἔλεγχος τῆς Heartland εἶναι σημαντικός. Εἶναι ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ὁ Mackinder ὑπέθεσε ὅτι ὁ ἔλεγχος στήν Ἀνατολική Εὐρώπη διασφαλίζει τόν ἔλεγχο τῆς Heartland, ὁ ἔλεγχος τῆς Heartland ἐξασφαλίζει τόν ἔλεγχο τοῦ Παγκόσμιου Νησιοῦ καί ὁ ἔλεγχος ἐπί τοῦ Παγκόσμιου Νησιοῦ δημιουργεῖ τίς προϋποθέσεις γιά Παγκόσμιο Κυριαρχία...( ἀπό ἐδῶ)

ἀπό ἐδῶ

Ἔτσι λοιπόν καταλαβαίνετε τί σημαίνει γιά τόν σιωνισμό (ὅ,τι κρύβεται πίσω ἀπό τήν λεγομένη Δύσιν ) ἡ κυριαρχία στήν Ἀνατολική Εὐρώπη/Εὐρασία. Τήν σημαντικότητα τῶν κρατῶν πού βρίσκονται σέ παραλιακές περιοχές καί τήν Μεσόγειο. Γιατί ἡ Ἑλλάδα ἔπρεπε μετά τήν ἀπελευθέρωσίν της ἀπό τούς Ὀθωμανούς νά βρεθῇ ὑπό ἀπόλυτον Ἀγγλική κυριαρχία ( Δύσις). 

Γιατί ἐπεβλήθησαν τά κομμουνιστικά καθεστῶτα στήν Ἀνατολική Εὐρώπη ( δύο οἱ κύριοι σκοποί : ἡ ἀποκοπή τῶν Σλαύων ἀπό τήν Ὀρθόδοξον θρησκεία, ἡ ἐπιβολή τῆς ἀθεΐας πού θά ἔφερνε τήν πτώσιν τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν καί τήν ἀποσάθρωσιν τῶν κοινωνιῶν. Καί ἐν συνεχείᾳ μετά τήν πτώσιν τοῦ Κομμουνισμοῦ κι᾿ἐφ ὅσον θά ἔχουν καταληστέψει τά κράτη ἀπογυμνώνοντάς τα ἀπό οἰκονομική ἰσχύ,μέ τό δέλεαρ τοῦ "δυτικοῦ πολιτισμοῦ" κι᾿ὅ,τι ἀπό αὐτόν "στερήθηκαν" νά τά προσαρτήσουν στίς δικές τους ὀργανώσεις ( ΝΑΤΟ, Ε.Ε. ) ὥστε νά κυριαρχήσουν ἀπολύτως.)

φωτό

Ὁ παράγων πού τούς ἔφερε ἀνατροπή τῶν σχεδίων τους,ἦταν ἡ Θρησκεία. Ἡ Ὀρθόδοξος Χριστιανική Θρησκεία. Δέν φαντάζονταν πώς οἱ Σλαύοι ἐν τέλει,θά παρέμεναν πιστοί,θά μετέδιδαν τήν πίστιν στά παιδιά τους πού θά γίνονταν ἀκόμη πιό πιστοί Χριστιανοί ! Αὐτό τό ἔχουν μπροστά τους καί εἶναι ὁ λόγος πού ἐπιδιώκουν τήν ἀπομάκρυνσιν τῶν Χριστιανικῶν κρατῶν,ἀπό τήν Ῥωσσία. 

φωτό

Ἀντιλαμβάνεσθε λοιπόν γιατί ἔγινε τέτοιος "ἀγῶνας" ὥστε μέσῳ Ἀλεξανδρουπόλεως ἡ Ἑλλάδα νά δεθῇ χειροπόδαρα στό ἄρμα τῆς δύσεως ( ΗΠΑ καί ΝΑΤΟ) μπροστά στήν ἐπικείμενη κρίσιν τῆς Οὐκρανίας. Κι᾿ ἐπίσης τόν ῥόλο πού παίζει ἡ Τουρκία σ᾿αὐτή τήν σχέσιν Ἑλλάδος-Δύσεως ( ὁ "μπαμποῦλας" πού ὡθεῖ τούς πολιτικάντηδες τῆς Ἑλλάδος,νά ὑπογράφουν τίς διμερεῖς ἀμυντικές συμφωνίες καί σύμφωνα ἐθνικῆς ἀσφαλείας ...). Γιατί ἐν τέλει ἡ Ἑλλάς ἔχει καταντήσει τό πιό νεοταξίτικο κράτος παγκοσμίως ! 

Ὅλα τά παραπάνω θά μποροῦσαν νά εἶναι ὁ λόγος ( καί προφανῶς ἦταν) τῆς δολοφονίας τοῦ πρώτου Κυβερνήτου τῆς Ἑλλάδος. Ὁ λόγος τῆς πνευματικῆς καί νοητικῆς ὑποβαθμίσεως τοῦ λαοῦ μας, καί ἡ σημερινή μας κατάντια. 

φωτό

Ἄν ἡ Ἑλλάς τοῦ 1829, μέ τόν Καποδίστρια ἠγήτορα καί τήν ἀνάπτυξιν τῶν Ἑλληνορωσσικῶν σχέσεων ὑπό τήν καθοδήγησιν τοῦ μεγάλου Στρατηγοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη ἐπετύγχανε τήν ἀπομάκρυνσιν τῶν Ἀγγλογάλλων ( δύσεως) μπορεῖτε νά φαντασθεῖτε τό κέρδος ὄχι ἁπλῶς γιά τήν Ἑλλάδα ὡς κρατική ὑπόστασιν ἀλλά γιά ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα πού θά εἶχε φωτεινό ὀδηγό τόν Ἑλληνισμό ὡς κληρονόμο τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πνεύματος καί τήν Ῥωσσία ( ἀλλά κι᾿ὅλους τούς Σλαύους) παραστάτες τῆς Χριστιανικῆς Παραδόσεως. 

Σήμερα ἡ Ῥωσσία πού δέν ἔχει ξεφύγει καθόλου ἀπό ὅσα πρεσβεύονται μέσῳ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως,φαίνεται τόσο μόνη σ᾿αὐτό τόν ἀγῶνα κατά τῆς διεφθαρμένης δύσεως πού τά ἔχει δωσει ὅλα γιά τήν κυριαρχία τῆς Εὐρασίας. Τῆς ἐν τέλει ΠΑγκόσμιας Κυριαρχίας... Θέλω νά πιστεύω κι᾿ἐλπίζω στόν ἠγέτη της, πώς θά τά καταφέρῃ γιά τό καλό τῆς Ἀνθρωπότητος. Ὅσο γιά ἐμᾶς ; Πάλι οἱ χαμένοι θά εἴμαστε ὅπως ὅταν διαλέγαμε τούς Μαυροκορδάτους καί Κολλέτηδες ἀν τί τοῦ ἠθικοῦ,ἐντίμου,ἀνιδιοτελοῦς,φιλοπάτριδος καί πολιτικῆς διανοίας Ἰωάννου Καποδίστρια ... 

Ἔτσι λοιπόν νά τό ἐμπεδώσουμε καλῶς, ἐπεί δή ἡ ἐπανάλειψις εἶναι ἡ μήτηρ πάσης μαθήσεως ! 

Ἡ Πελασγική