Καλοί νεοναζί ; Ναί,ἄν πολεμοῦν τούς Ῥώσσους...

 Γράφει ὁ Νῖκος Σταματάκης στό θέμα του ἐδῶ, πώς τό φ/β ἐπιτρέπει τόν ἔπαινο γιά τούς Οὐκρανούς νεοναζί ἀρκεῖ αὐτοί νά πολεμοῦν τήν ῥωσσική εἰσβολή, καί συνεχίζει : 

Όσοι από εσάς αγνοείτε ότι οι περισσότεροι από τους «σκληρούς μαχητές της ελευθερίας» στην Ουκρανία είναι νεοναζί, έχετε μεγάλο πρόβλημα, παρακολουθείτε ειδήσεις από τα συστημικά μμε.περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Θα πρέπει να διαβάσετε για τα φρικτά «κατορθώματα» των Ουκρανών Ναζί κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στη Δυτική Ουκρανία – σκότωσαν έναν ανείπωτο αριθμό ανθρώπων, ιδίως.εβραίων περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο φασίστα στην Ευρώπη, με εξαίρεση τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χίτλερ. 

Οι απόγονοί τους συνεχίζουν περήφανα την κληρονομιά με παρόμοιες δεξιότητες – έχουν σχηματίσει το τάγμα Azov… 

Σας λέει κάτι το όνομα Stepan Bandera; Παρακαλούμε δείτε αυτό το βίντεο και να έχετε κατά νου ότι οι νεοναζί στη σημερινή Ουκρανία, αυτοί που τα μέσα μας χαιρέτησαν ως «μαχητές της ελευθερίας» εξακολουθούν να τον γιορτάζουν ως ήρωα πολέμου (δολοφονήθηκε από τους Ρώσους στο Μόναχο το 1959). Να σας υπενθυμίσω ότι οι Ρώσοι θυσίασαν 25.000.000 απώλειες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου –περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο έθνος– ώστε όλοι να γιορτάσουμε τη νίκη κατά του ναζισμού. 

Γιά τόν Μπαντέρα εἴχαμε γράψει πρό 2μήνου ( ἐδῶ) ἐξ ἀφορμῆς λαμπαδηδρομίας πού εἶχαν διοργανώσει  οἱ Ουκρανοί Νεοναζί, ἑορτάζοντας τά γενέθλια τοῦ Στέπαν Μπαντέρα, 

Ουκρανοί ακροδεξιοί υπερεθνικιστές πραγματοποίησαν λαμπαδηδρομία στο Κίεβο το βράδυ του Σαββάτου, γιορτάζοντας έναν αμφιλεγόμενο συνεργάτη των Ναζί του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ισραηλινοί διπλωμάτες είπαν ότι η πορεία «προσέβαλε» τη μνήμη του Ολοκαυτώματος. Οι ακτιβιστές φώναζαν «Δόξα» και «Η γη μας» καθώς σηματοδοτούσαν τα γενέθλια του Στέπαν Μπαντέρα, πρώην ηγέτη της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (OUN), η οποία ήταν ευθυγραμμισμένη με τη Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ....

«Ἀκροδεξιοί ὑπέρεθνικιστές» εἶναι οἱ νεοναζί,ἀλλά τά συστημικά μμε δέν τούς βολεύει νά τό λένε. Ἔχουν ἐφεύρει τό ἀκροδεξιοί ὑπερεθνικιστές καί περνοῦν ἀκριβῶς αὐτό πού θέλουν στό πλῆθος.

Οἱ Ἰσραηλινοί, βεβαίως διαμαρτυρήθηκαν καί θυμήθηκαν τό Ὁλοκαύτωμα. Καί πολύ καλά ἔκαναν νά διαμαρτυρηθοῦν γιά τούς Οὐκρανούς νεοναζί, ἀλλά τό κακό εἶναι πώς δέν τό κάνουν πάντα. Διότι βλέπετε συμφέρουν οἱ ναοναζί ἀρκεῖ νά ἐξυπηρετοῦν τά σχέδιά τους. 

Ὁ Σταματάκης ἔκανε λόγο γιά τό τάγμα Azov. Θυμᾶστε πότε εἴχαμε γράψει σχετικῶς ; Ναί,στό θέμα μας πού ἀφοροῦσε τό Ἐβραϊκό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο τοῦ ἑβραίου ὁλιγάρχη Κολομόϊσκι : 

Ὁ Ihor Kolomoyskyi εἶναι ἕνας οὐκρανο-ἑβραιο-κύπριος (ἔτσι προσδιορίζεται ὁ ἴδιος) ἐπιχειρηματίας καί πολιτικός ( πρώην κυβερνήτης στήν οὐκρανική περιφέρεια τῆς Dnipropetrovsk Oblast,τήν πιό σημαντική βιομηχανική περιοχή τῆς χώρας 

Καί ἐνῷ ἡ «ρωσο-ουκρανική» διένεξις ( 2014) εἶναι σέ ἐξέλιξιν ὁ Κολομόϊσκι διορίζεται κυβερνήτης τοῦ Dnipropetrovsk ἀπό τόν Oleksandr Turchynov,συνεργάτη τῆς Τιμοσένκο,αὐτόν πού ἐπέτυχε τήν ἀπομάκρυνση τοῦ νομίμως ἐκλεγμένου Γιανουκόβιτς πού ἤθελε νά βγάλῃ τήν Οὐκρανία ἀπό τήν διαδικασία ἐντάξεως σέ Ε.Ε. καί ΝΑΤΟ. Γιατί στήν ἐπαρχία αὐτή; Διότι πρέπει νά ...προστατευτοῦν τά συμφέροντά του καί τά πετρέλαια. 

Δημιούργησε ἤ χρηματοδότησε τίς μονάδες εἰδικῆς περιπολίας "Dnipro-1","Dnipro-2",Azov,Aidar καί "Donbas"( διαβᾶστε ὁπωσδήποτε γιά τήν φρικιστική Donbas,ἡ ὁποία ἀπολαμβάνει ἀτιμωρισία,γιά κάθε της ἔγκλημα,ἕως σήμερα.Μᾶλλον τό σωστότερο εἶναι νά χαρακτηρισθοῦν ὡς ναζιστικά τάγματα θανάτου),ὅλα τους μονάδες εἰδικῶν ἀποστολῶν ! 

Τόσο εἰδικῶν ὅσο τά συμφέροντα τοῦ Κολομόϊσκι καί τό σχέδιον νά πέσῃ ἡ Οὐκρανία καί ἡ βιομηχανική περιοχή τοῦ Dnipropetrovsk  στά νύχια τῶν σιωνιστῶν...( ἐδῶ)

Καί : 

H Νουλάντ και ο αείμνηστος γερουσιαστής Τζον Μακέιν έδωσαν μπισκότα στα στρατεύματα των εθνικοσοσιαλιστών-νεοναζιστών της ταξιαρχίας των Αζώφ, τα στρατεύματα σοκ για το πραξικόπημα εναντίον του τότε Προέδρου Γιανουκόβιτς, ο οποίος θεωρήθηκε επιεικής πρός τον Πούτιν. Ο Τζο Μπάιντεν επιβλέπει ολόκληρο το φιάσκο..ο William Jarrett Smith, ο στρατιώτης του αμερικανικού στρατού που συνελήφθη για σχεδίαση βομβιστικών επιθέσεων σε αμερικανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και πολιτικούς του Δημοκρατικού Κόμματος επικοινωνούσε με την ίδια Αζοφική Ταξιαρχία που υποστηρίχθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ ως αποτέλεσμα επιχειρήσεων που επιβλέπονταν από τον Μπάιντεν. 

Όπως ο Οσάμα Μπιν Λάντεν και οι Αφγανοί / Σαουδάραβες τρομοκράτες που γεννήθηκαν από τους Βρετανούς και τον Zbigniew Brzezinski για τον γεωπολιτικό τους πόλεμο με τη Ρωσία, το πλήγμα από ανήθικες και ανίκανες επιχειρήσεις έχει τον τρόπο να επιστρέψει με τη μορφή μαζικών δολοφονιών στις Ηνωμένες Πολιτείες...(ἀπό ἐδῶ)

Ὅπως καί νά τό δῇ κανείς ὅλο γύρω ἀπό αὐτούς γυρίζει τό πρᾶγμα. Ἔ ξέρετε... 

Ἡ Πελασγική

Ῥωσσία καί «ἀποναζιστικοποίησις» τῆς Οὐκρανίας

Γράφει ὁ Lucas Leiroz* 

 Από τις 24 Φεβρουαρίου 2022, η προσοχή των διεθνών μέσων ενημέρωσης έχει επικεντρωθεί στην Ουκρανία. Οι ρωσικές εισβολές στη χώρα συγκλόνισαν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και προκάλεσαν φόβο για την πιθανότητα μιας νέας σύγκρουσης σε παγκόσμια κλίμακα. Μέχρι στιγμής, εκατοντάδες χιλιάδες ζωές έχουν χαθεί στο πεδίο της μάχης, εκτός από μια μεγάλη κρίση με μεταναστευτικές, οικονομικές, κοινωνικές και αγροτο-διατροφικές επιπτώσεις.

Ωστόσο, θα ήταν απερίσκεπτο και λανθασμένο να πούμε ότι όλα ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 2022. Υπήρχαν συνεχείς συγκρούσεις εντός της ουκρανικής επικράτειας τουλάχιστον από το 2014, όταν, ως αποτέλεσμα της φιλοδυτικής στροφής που πήρε η Χούντα του Μαϊντάν, οι αυτονομιστικές πολιτοφυλακές διαμορφώθηκαν στα ανατολικά της χώρας ως τρόπος λαϊκής αντίστασης ενάντια στις επιθέσεις των δυνάμεων του Κιέβου στον εθνικά ρωσικό πληθυσμό της περιοχής.

Για σχεδόν μια δεκαετία, ένας εμφύλιος πόλεμος έπληξε την περιοχή του Ντονμπάς, εναντιούμενος στη φιλοΝΑΤΟϊκή κυβέρνηση και στις «φιλορωσικές» αντάρτικες δημοκρατίες, σε μια σύγκρουση της οποίας οι εθνοτικές αποχρώσεις έγιναν εμφανείς και αδιαμφισβήτητες. Ως μέρος μιας διαδικασίας «απορωσοποίησης» της Ουκρανίας, η φιλο-Μαϊντάν κυβέρνηση προώθησε πολιτικές που επηρέασαν άμεσα περιοχές με ρωσική πλειοψηφία, προκαλώντας πόλωση και αστάθεια.

Οὐκρανία, 8 χρόνια πολέμου 

Αξίζει, ωστόσο, να αναρωτηθούμε εάν όλες αυτές οι πολιτικές θα είχαν πράγματι υλοποιηθεί μόνο βασιζόμενες στις δυνατότητες των ενόπλων δυνάμεων μιας χώρας όπου τα δύο τρίτα του πληθυσμού αποτελούνται από ρωσόφωνους και το 80% όλων των πολιτών είναι μέλη του Πατριαρχείου Μόσχας. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι υπήρχε μια τεράστια αντιπροσωπεία υπηρεσιών σε μια ομάδα παραστρατιωτικών πολιτοφυλακών ενσωματωμένων στο ουκρανικό κράτος, των οποίων η πίστη φαινόταν περιορισμένη στην κυβέρνηση που προέκυψε από την «επανάσταση του 2014».

Μεταφέροντας νεοναζιστικά σύμβολα και υποστηρίζοντας μια εξτρεμιστική, ρατσιστική και ουσιαστικά αντιρωσική ιδεολογία, πολιτοφυλακές όπως το τάγμα Azov, Pravyi Sektor, Aidar, S14, Svoboda, μεταξύ άλλων, ήταν θεμελιώδεις σύμμαχοι της φιλοδυτικής κυβέρνησης εναντίον του λαού Donbass, και έγινε ο κεντρικός στόχος της συνεχιζόμενης ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης της Ρωσίας, της οποίας ο κύριος στόχος είναι η «αποναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας.

Στην επίσημη ομιλία της, η «Δύση» -εννοείται εδώ ως η ομάδα των χωρών-μελών ή συμμάχων του Οργανισμού Βορειοατλαντικής Συμμαχίας (ΝΑΤΟ)- αρνείται την ύπαρξη νεοναζιστικού φαινομένου στην Ουκρανία, αλλά, ταυτόχρονα, αυτές οι πολιτοφυλακές, στην πραγματικότητα, υπάρχουν, πολεμούν και φέρουν σύμβολα που παραπέμπουν στο Τρίτο Ράιχ, δημιουργώντας αμφιβολίες για το πώς να ερμηνευτεί η κατάσταση από επιστημονική άποψη και χωρίς ιδεολογικά και πολεμικά πάθη.

1. Σύντομη ιστορική πλαισίωση

Μεταξύ Νοεμβρίου 2013 και Φεβρουαρίου 2014, η Ουκρανία ήταν η αρένα μιας σειράς βίαιων διαδηλώσεων και εξεγέρσεων σε αυτό που έγινε γνωστό ως «Euromaidan». Το όνομα αναφέρεται στον συνδυασμό των λέξεων Μαϊντάν, η πλατεία του Κιέβου όπου συγκεντρώθηκαν οι διαδηλώσεις, και Ευρώ, σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), μια οργάνωση με την οποία οι διαδηλωτές ζήτησαν μεγαλύτερη ενσωμάτωση και πιθανή ένταξη από το ουκρανικό κράτος .

Αφορμή για τις διαδηλώσεις ήταν η άρνηση του τότε Προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς να ακολουθήσει ένα πολιτικό πρόγραμμα ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και η απόφαση να υιοθετήσει μια πιο ουδέτερη εξωτερική πολιτική έναντι της Ρωσίας. Καθώς εξελίσσονταν τα γεγονότα, τα αιτήματα των ηγετών των ανταρτών συνδυάστηκαν με ένα ευρύ φάσμα μέτρων κατά της διαφθοράς και υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που οδήγησαν σε ένα κύμα κριτικής κατά της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς. Ο πρόεδρος, μετά από γύρους διαπραγματεύσεων με την αντιπολίτευση, παραιτήθηκε επίσημα στις 23 Φεβρουαρίου 2014.

Η Ρωσική Ομοσπονδία, οι σύμμαχοί της και οι αναλυτές της σε όλο τον κόσμο ερμήνευσαν τις διαμαρτυρίες του Euromaidan ως μια «έγχρωμη επανάσταση» (7, σελ. 66), μέρος της «Παγκόσμιας Άνοιξης», που γινόταν σε όλο τον κόσμο για  κάποια χρόνια, προώθηση των αλλαγών καθεστώτων εις βάρος των αντιδυτικών κυβερνήσεων - οδηγώντας στην άνοδο φιλελεύθερων-δημοκρατικών καθεστώτων των οποίων η εξωτερική πολιτική ήταν σχεδόν πάντα διατεθειμένη να ευθυγραμμιστεί με το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ως συνέπεια του αντιρωσικού χαρακτήρα της αλλαγής του καθεστώτος, μία από τις πρώτες πράξεις του ουκρανικού κοινοβουλίου μετά την ανάληψη της προσωρινής κυβέρνησης ήταν η κατάργηση του νόμου για τις επίσημες γλώσσες, ο οποίος εγγυόταν την εγκυρότητα της χρήσης της ρωσικής γλώσσας στην έγγραφα και δημόσια γραφεία σε περιοχές με ρωσική πλειοψηφία (17). Η εξέγερση των ρωσικών πληθυσμών ήταν άμεση, πυροδοτώντας μια μεγάλη κοινωνική κρίση στη ρωσόφωνη περιοχή της Κριμαίας. Με την αύξηση των εντάσεων και το επικείμενο ξέσπασμα μιας εθνοτικής σύγκρουσης, μετά από δημοψήφισμα που επιβεβαίωσε τη λαϊκή επιθυμία να ενσωματωθεί η Κριμαία στη Ρωσία, τον Μάρτιο του 2014, πραγματοποιήθηκε ρωσική επέμβαση στην περιοχή. Χωρίς ουκρανική στρατιωτική απάντηση και με ευρεία λαϊκή υποστήριξη, η επανένταξη της Κριμαίας στη Ρωσία πραγματοποιήθηκε ειρηνικά, αν και το Κίεβο συνεχίζει να διεκδικεί την κυριαρχία στην Κριμαία.

Ἐπανένταξη Κριμαίας στήν Ῥωσσία ὑπογράφεται ἀπο τόν Ῥῶσσο Πρόεδρο Βλαδίμηρο Πούτιν καί τούς ἡγέτες τῆς Κριμαίας, στήν Μόσχα στίς 18 Μαρτίου 2014 - ἐδῶ

Η ρωσική επέμβαση, ωστόσο, παρέμεινε περιορισμένη στην Κριμαία και δεν επεκτάθηκε σε άλλες περιοχές της Ουκρανίας με ρωσική πλειοψηφία. Στην περιοχή του Ντονμπάς, οι λαϊκές διαμαρτυρίες ενάντια στις αντιρωσικές πολιτικές προκάλεσαν στρατιωτική απάντηση από το Κίεβο όταν, το καλοκαίρι του 2014, μετά από αποτυχημένες προσπάθειες διαπραγματεύσεων μεταξύ τοπικών ηγετών και κυβερνητικών εκπροσώπων, σημειώθηκαν οι πρώτες βομβιστικές επιθέσεις στο Ντόνετσκ και το Λούγκανσκ, πόλεις που τότε άρχισε να διεκδικεί την κυριαρχία από το Κίεβο, με αποκορύφωμα μια μεγάλης κλίμακας εμφύλια σύγκρουση.

Τον Σεπτέμβριο του 2014, εκπρόσωποι του Ντονμπάς συναντήθηκαν με Ρώσους, Ουκρανούς και Ευρωπαίους διπλωμάτες στο Μινσκ, πρωτεύουσα της Λευκορωσίας, και υπέγραψαν πρωτόκολλο που συμφωνεί για άμεση κατάπαυση του πυρός, αμοιβαία αμνηστία για τους μαχητές και ευρεία αυτονομία για τις Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ (DRP και RPL ). Η συμφωνία, ωστόσο, παραβιάστηκε επανειλημμένα από τις ουκρανικές δυνάμεις και δεν τέθηκε ποτέ σε ισχύ.

Η Ρωσική Ομοσπονδία, παρά τα συνεχή αιτήματα για υποστήριξη από τις Δημοκρατίες, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2022, αρνήθηκε να λάβει θέση στη σύγκρουση ή να αναγνωρίσει το DPR και το RPL ως κυρίαρχα κράτη. Η ρωσική στάση επί οκτώ χρόνια παρέμεινε αυτή ενός παρατηρητή των Συμφωνιών του Μινσκ, αναγνωρίζοντας το Ντονμπάς ως αυτόνομη περιοχή εντός του κυρίαρχου χώρου του Κιέβου.

Αντιμέτωπη με συνεχείς παραβιάσεις του Πρωτοκόλλου από το Κίεβο, το 2021, η Μόσχα προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, επισυνάπτοντας δικαστική απόφαση που κατήγγειλε εγκλήματα πολέμου και διεθνείς παραβιάσεις που διέπραξαν ουκρανικές δυνάμεις (12). Στη διαδικασία, ωστόσο, δεν παρευρέθηκαν οι δικαστές του Δικαστηρίου, με αποκορύφωμα την αποτυχία ειρήνευσης της σύγκρουσης με νομικά μέσα.

Στις 21 Φεβρουαρίου 2022, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν υπέγραψε διάταγμα με το οποίο αναγνώριζε το ΛΔΚ και το RPL ως ανεξάρτητα κράτη, αλλάζοντας τη θέση της Ρωσίας στη σύγκρουση μετά από οκτώ χρόνια. Στην ίδια πράξη, υπογράφηκαν συμφωνίες συνεργασίας στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας, οι οποίες θα επέτρεπαν, τρεις ημέρες αργότερα, την έναρξη της Ρωσικής Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης στην Ουκρανία, της οποίας οι διακηρυγμένοι στόχοι είναι η «αποστρατικοποίηση» και η «αποναζιστικοποίηση» του Κιέβου.

2. Ο αντιρωσικός υπερεθνικισμός της Ουκρανίας

Οι δύο κεντρικοί στόχοι της ρωσικής επιχείρησης στην Ουκρανία τράβηξαν την προσοχή του κόσμου, δημιουργώντας πολλαπλές απόψεις μεταξύ ικανών αναλυτών. Το να μιλάμε για «αποστρατιωτικοποίηση» ακούγεται αρκετά άμεσο και κυριολεκτικό. Η ρωσική κυβέρνηση διαμαρτύρεται εδώ και καιρό για την υπερβολική παρουσία δυτικών στρατευμάτων στην Ουκρανία και την επακόλουθη απειλή για τη ρωσική εθνική ασφάλεια (6, σ. 485-490).

Ωστόσο, όταν προχωράμε στην ανάλυση του τι θα ήταν η «αποναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας, εμφανίζεται ένας τεράστιος κατάλογος αμφιβολιών στη δυτική νοοτροπία. Για να αναλύσουμε κατάλληλα το θέμα της αποναζιστικοποίησης, θα πρέπει πριν δώσουμε προσοχή στον ίδιο τον ουκρανικό ναζισμό.

Για να εμβαθύνουμε στο θέμα, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε πρώτα την ίδια την ουσία του ουκρανικού εθνικισμού. Όπως εξηγούν οι Krashennikova και Surzhik (8, σελ. 30-126), ο ουκρανικός εθνικισμός, από την ίδρυσή του, σχετιζόταν με ερεθίσματα από τις δυτικές δυνάμεις για την αποσταθεροποίηση της ρωσικής εθνικής ενότητας. Ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως η Αυστροουγγαρία και η Γερμανία, κατέβαλαν οικονομικές και πολιτικές προσπάθειες για να τονώσουν την αντιρωσική ξενοφοβία μεταξύ των Ουκρανών. Αυτή η πολιτική πρακτική αργότερα κληρονομήθηκε από τους Αμερικανούς.

Η θεωρητική βάση αυτού του εθνικισμού προήλθε από ρατσιστές συγγραφείς που άρχισαν να διαδίδουν την πεποίθηση ότι η Ουκρανία θα ήταν ένα είδος «καθαρού σλαβικού έθνους», σε αντίθεση με τους «Ρώσους Ασιάτες». Κατά τη διάρκεια των εκστρατειών του Τρίτου Ράιχ, αυτή η ιδεολογία κέρδισε μεγάλη δημοτικότητα μεταξύ των συμπαθούντων των Ναζί, συμβάλλοντας στη δημιουργία ένοπλων πολιτοφυλακών που συμμάχησαν με το Βερολίνο εναντίον της Μόσχας.

Τον 20ο αιώνα, οι αποσχιστικές παρορμήσεις στη Σοβιετική Ουκρανία ξεσήκωσαν πολιτικά πάθη με αρκετούς από τους εχθρούς της Ρωσίας στη διεθνή σκηνή, γεγονός που οδήγησε σε προσέγγιση των πρώτων Ουκρανών εθνικιστών με τη νοημοσύνη του Γερμανικού Ναζιστικού Κόμματος. Το πρόβλημα, όμως, προέρχεται από ακόμη νωρίτερα.

Όπως γνωρίζουμε, η Ρωσία και η Ουκρανία είναι βαθιά στενά έθνη στην ιστορία τους. Αυτό που σήμερα αποκαλούμε Ρωσία προέκυψε από την αρχαία Ρωσία του Κιέβου, όταν ο αυτοκράτορας Βλαντιμίρ ασπάστηκε τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, την επίσημη θρησκεία της Ανατολικής Ελληνορωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζαντινή Αυτοκρατορία), καθιερώνοντας τη Ρωσία ως κληρονόμο της ρωμαϊκής κληρονομιάς.

Η φυσική ενότητα μεταξύ Ρώσων και Ουκρανών -ή, καλύτερα, μόνο μεταξύ Ρώσων, αφού μέχρι τότε δεν είχε καν νόημα να μιλάμε για την "Ουκρανία" ως κάτι ξεχωριστό από τη Ρωσία - έγινε αντιληπτό με την πάροδο του χρόνου ως κεντρικό σημείο προς ανάλυση. από στρατηγική άποψη. Οι εχθροί της Ρωσίας κατάλαβαν ότι, για να νικήσουν τη Ρωσία, θα ήταν απαραίτητο να αποσταθεροποιηθεί η ενότητά της.

Ο ίδιος ο Βρετανός γεωγράφος Halford Mackinder (1, σ. 228-236), ένας από τους ιδρυτές της γεωπολιτικής, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με Ρώσους αντιφρονούντες κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου για να τους κάνει συμμάχους και για να υποστηρίξουν την ουκρανική ανεξαρτησία και τον κατακερματισμό της Ρωσίας. Έκτοτε, ο διαχωρισμός των λαών της αρχαίας Ρωσίας ήταν δυτική εμμονή.

Αυτή η κατάσταση εθνικιστικής επιρροής και προώθησης του αυτονομισμού στη Ρωσία επιδεινώθηκε δραστικά από τον ναζιστικό παρεμβατισμό και τον επεκτατισμό. Το Βερολίνο είδε στον ουκρανικό εθνικισμό μια ευκαιρία να κατακερματίσει τον εχθρό, γι' αυτό επένδυσε πολλά στη στρατολόγηση Ουκρανών σοβινιστών για τις διεθνείς λεγεώνες του.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εθνικιστικών εχθροτήτων, μια συγκεκριμένη προσωπικότητα από το πρώτο μισό του 20ου αιώνα θα αναδυόταν ως «μάρτυρας-σύμβολο» του ουκρανικού αγώνα για «εθνική απελευθέρωση». Γεννημένος σε ένα καθολικό και δυτικό σπίτι στη Γαλικία, ο Στέπαν Μπαντέρα (11) (1909-1959) θα γινόταν το σύμβολο του ουκρανικού εθνικισμού και του αγώνα για «απελευθέρωση» από τη Ρωσία. Ο Μπαντέρα ηγήθηκε του κινήματος γνωστό ως «Ουκρανικός Αντάρτικος Στρατός», έχοντας συνεργαστεί με τους Ναζί κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας για να αναπτύξει κοινές στρατηγικές για να επιτεθεί στη Σοβιετική Ρωσία.

Το Μπαντεριστικό σχέδιο συνίστατο στη δημιουργία συμμαχίας με το Βερολίνο ως ένα αρχικό βήμα για την ήττα του σοβιετικού κομμουνισμού και στη συνέχεια στην εγγύηση της «ανεξαρτησίας» της Ουκρανίας μέσω της εδραίωσης ενός Εθνικού Κράτους που θα συμμαχούσε με τη Γερμανία. Στην καριέρα του, ο Μπαντέρα έχει αποδεδειγμένα συνεργαστεί με τις φυλετικές διώξεις στην Ουκρανία και την Πολωνία, συμμετέχοντας ενεργά στο Ολοκαύτωμα και σε άλλα εγκλήματα των Ναζί, χωρίς να περιορίζεται απλώς στον ρόλο ενός «απλού» αντισοβιετικού μαχητή.

Είναι γνωστό από ξεκάθαρα αποδεικτικά έγγραφα ότι ο Μπαντέρα εξοντώθηκε σε επιχείρηση πληροφοριών που διεξήχθη από σοβιετικούς πράκτορες. Τη στιγμή του θανάτου του, ο Ουκρανός ηγέτης δεν αναγνωρίστηκε ως «ήρωας» ή «μάρτυρας», ούτε από τον λαό του ούτε από τη Δύση, η οποία δεν χρειάστηκε ποτέ τον Μπαντέρα για να καθοδηγήσει τις αντιρωσικές στρατηγικές της. Στην εποχή του, ο Μπαντέρα συνδέθηκε πάντα αυστηρά με τις ατζέντες που υπερασπιζόταν: τον υπερεθνικισμό και τον ναζισμό. Και, τη στιγμή του θανάτου του, το 1950, τέτοιες σημαίες δεν ευχαριστούσαν καμία πλευρά της ανερχόμενης διπολικής παγκόσμιας τάξης.

Ωστόσο, ο ουκρανικός υπερεθνικισμός δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Η πολιτική της δύναμη εξουδετερώθηκε κατά τις δεκαετίες της σοβιετικής κυριαρχίας, αλλά ένα νέο μαχητικό πνεύμα εμφανίστηκε όταν κατέρρευσε ο κομμουνισμός, μεταξύ του τέλους της δεκαετίας του 1980 και των αρχών της δεκαετίας του 1990. Για πρώτη φορά, η Ουκρανία δημιουργήθηκε ως χώρα, με τη μορφή ενός κυρίαρχου Εθνικού Κράτους, εκφράζοντας κάθε μορφή εθνικισμού και εξτρεμιστικού, ξενοφοβικού φασισμού.

«Κονγκρέσο των Εθνικιστών της Ουκρανίας»-ἐδῶ

Για παράδειγμα, το 1992, σχεδόν αμέσως μετά τη σοβιετική κατάρρευση, εμφανίστηκε το «Κονγκρέσο των Εθνικιστών της Ουκρανίας». Αυτό ήταν ένα ακροδεξιό κίνημα που ανέστησε τη μνήμη του γαλικιανού μπαντεριστικού εθνικισμού και λειτούργησε ως προηγούμενο για την εμφάνιση ενός ακόμη μεγάλου καταλόγου οργανώσεων και πολιτικών κομμάτων με παρόμοιο ιδεολογικό προσανατολισμό. Με τον καιρό, πολλές από αυτές τις οργανώσεις άρχισαν να σχηματίζουν ένοπλες πολιτοφυλακές «αυτοάμυνας», συμβάλλοντας σε μια πολιτική ατμόσφαιρα έντασης και εχθρότητας.

Ένα νέο υπερεθνικιστικό πνεύμα παρατηρήθηκε μετά το Euromaidan, όταν, το 2014, αυτές οι ομάδες που κληρονόμησαν τον εθνικισμό της Γαλικίας άρχισαν να λαμβάνουν άμεση κρατική υποστήριξη, το πιο διαβόητο από τα οποία ήταν το τάγμα Azov, που ιδρύθηκε την ίδια χρονιά με το Maidan, συγκεντρώνοντας χιλιάδες μαχητές πιστούς στην αντιρωσική πολιτική χούντα που ανέλαβε την εξουσία μετά τις διαδηλώσεις στο Κίεβο.

Με απόφαση του Arsen Avakov, Υπουργού Εσωτερικών επί κυβέρνησης Πέτρο Ποροσένκο, το τάγμα Αζόφ και οι συμμαχικές πολιτοφυλακές της εντάχθηκαν στο Ουκρανικό Υπουργείο Εσωτερικών, δίνοντας αστυνομικές εξουσίες ως βοηθητική παραστρατιωτική δύναμη. Στην πράξη, το μέτρο παγίωσε μια σταδιακή διαδικασία θεσμοθέτησης του μπαντεριστικού υπερεθνικισμού στο ουκρανικό κράτος.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η μπαντεριστική κληρονομιά φέρνει μαζί της ένα τεράστιο ιδεολογικό βάρος που αναφέρεται επίσης στον τόπο γέννησης και την κύρια πολιτική δραστηριότητα του Ουκρανού ηγέτη. Η Γαλικία ήταν ένα βασικό σημείο στη χιτλερική στρατηγική επίθεσης στη Σοβιετική Ένωση, αφού είχε ιδρυθεί ακόμη και μια «Περιοχή της Γαλικίας» υπό γερμανική διοίκηση στην περιοχή, εκτός από ένα ολόκληρο τάγμα των Waffen-SS κατά τα χρόνια της Επιχείρησης Barbarosa. Ο τόπος, από την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν το επίκεντρο του αντιρωσικού και φασιστικού εθνικισμού.

Ένα άγαλμα του Stepan Bandera στο Lviv, Ουκρανία, Σεπτέμβριος 2014. (ἐδῶ)

Η «γαλλικοποίηση» (13, σελ. 211-225) – «Banderization» (3, 2022) – της Ουκρανίας, όπως κάθε πολιτικό φαινόμενο, δεν ήταν μια ενιαία και γραμμική διαδικασία. Υπήρξαν στιγμές ανόδου και πτώσης στη θεσμική προσήλωση στον υπερεθνικισμό. Το 2010, για παράδειγμα, ο Πρόεδρος Βίκτορ Γιούσενκο καθόρισε τον Στέπαν Μπαντέρα μεταθανάτια ως «εθνικό ήρωα», αποτελώντας ένα από τα κορυφαία σημεία του εχθρικού προς τη Ρωσία εθνικισμού που είχε διαμορφωθεί από το 1992. Ωστόσο, με τον Γιανουκόβιτς το Κίεβο πήρε πιο ουδέτερες και αμερόληπτες θέσεις στην σχέση με τη Μόσχα, κάτι πού θα αντιστραφεί μετά το Euromaidan.

Ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός, ωστόσο, είναι ότι από το 2014 ο υπερεθνικισμός έχει εισέλθει σε μια άνευ προηγουμένου κλιμάκωση στο Κίεβο, που τροφοδοτείται τόσο από την πολιτική βούληση μιας φιλοδυτικής κυβέρνησης όσο και από τα συμφέροντα εξωτερικών παραγόντων στην Ανατολική Ευρώπη.

3. Η θεσμική λειτουργικότητα του ουκρανικού υπερεθνικισμού

Ιδεολογικά, γνωρίζουμε ότι ο υπερεθνικισμός χρησίμευσε ως οδηγός για μια φιλοδυτική και αντιρωσική στροφή σε ένα ουκρανικό πολιτικό πλαίσιο ευθυγραμμισμένο με το ΝΑΤΟ. Ωστόσο, η πραγματιστική και λειτουργική πτυχή αυτών των εξτρεμισμών πρέπει επίσης να αναλυθεί.

Πρώτα απ 'όλα, είναι απαραίτητο να τονιστεί ότι η Ουκρανία και η Ρωσία, παρά τις πρόσφατες αντιπαλότητες, συνεχίζουν να είναι εξαιρετικά συνδεδεμένα έθνη. Η πλειοψηφία του ουκρανικού πληθυσμού γνωρίζει τη ρωσική γλώσσα, η οποία είναι η μόνη που ομιλείται σε μεγάλες περιοχές της Ουκρανίας. Υπάρχει, με την ίδια έννοια, υψηλός βαθμός εθνοτικής ανάμειξης, με εθνοτικά ρωσικές και ουκρανικές οικογένειες να διατηρούν κοινούς δεσμούς, γάμους και κάθε είδους συναναστροφή. Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι η θρησκεία της πλειοψηφίας του ουκρανικού πληθυσμού, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, η οποία αποτελεί τμήμα του Πατριαρχείου Μόσχας, καθώς η Ουκρανία βρίσκεται υπό την κανονική επικράτεια της Μόσχας.

Μπροστά σε ένα τέτοιο σενάριο, είναι προφανές ότι θα ήταν δύσκολο να πραγματοποιηθεί ένα πολιτικό πρόγραμμα «απορωσοποίησης» της Ουκρανίας με μόνο δυνάμεις πιστές στο κράτος. Ο ουκρανικός στρατός, ο οποίος κινητοποιήθηκε για να πολεμήσει στο Ντονμπάς, για παράδειγμα, περιλαμβάνει επίσης Ρώσους, Ρωσόφωνους και Ορθόδοξους Χριστιανούς στις τάξεις του. Οποιαδήποτε εκτίμηση κινδύνου θα υποδείκνυε μια σειρά προβλημάτων στη στρατηγική του Κιέβου για την καταπολέμηση της ρωσικής εθνότητας μόνο με τις τακτικές της δυνάμεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι εξτρεμιστικές πολιτοφυλακές έχουν γίνει βασικό σημείο στην ουκρανική στρατηγική. Ομάδες υπερεθνικιστικών, που προηγουμένως συνδέονταν με την εικόνα απλών ριζοσπαστικών συμμοριών, άρχισαν να δομούνται ως οργανωμένες παράλληλες δυνάμεις, με δημόσια και ιδιωτική υποστήριξη από εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες, υψηλή αγοραστική δύναμη για εξοπλισμό, όπλα και πυρομαχικά.

Για τα σχέδια ενός πολιτικού καθεστώτος που τείνει πλήρως προς μια φιλοδυτική ευθυγράμμιση και μια αντιρωσική εξωτερική πολιτική, ο οπλισμός των νεοναζιστικών πολιτοφυλακών ήταν απλώς ένας τρόπος απόκτησης στρατηγικού πλεονεκτήματος μέσω της ενίσχυσης συγκεκριμένων ομάδων που προηγουμένως είχαν δεσμευτεί σε ιδεολογικό επίπεδο. αίσθημα μίσους προς οτιδήποτε αφορά τη Ρωσία – συμπεριλαμβανομένων εθνικών, γλωσσικών, θρησκευτικών και πολιτιστικών παραγόντων. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτά τα τάγματα ήταν θεμελιώδεις σύμμαχοι της κυβέρνησης σε όλη τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Η ιδεολογική τους δέσμευση για την καταστροφή οποιασδήποτε ρωσικής μνήμης στο ουκρανικό έδαφος θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της χούντας του Μαϊντάν πολύ πιο κερδοφόρα από τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις που συγκέντρωσαν μεταξύ των μαχητών τους ανθρώπους που μιλούν ρωσικά και μοιράζονται τις ίδιες θρησκευτικές πεποιθήσεις με τους εχθρούς τους .

Λαμβάνοντας υπόψη όλους αυτούς τους παράγοντες, σε μια άλλη ευκαιρία (10), διατύπωσα ένα συγκριτικό μοντέλο μεταξύ της λειτουργίας των ουκρανικών νεοναζιστικών πολιτοφυλακών στη δομή της Χούντας του Μαϊντάν με τη λειτουργία των Waffen-SS κατά τη διάρκεια του γερμανικού Drittes Reich . Ως γνωστόν, η προαναφερθείσα πολιτοφυλακή λειτούργησε ως δύναμη διπλής θωράκισης του Ναζιστικού Κόμματος, με αποκλειστική πίστη στη φιγούρα του Αδόλφου Χίτλερ, όντας εκτός των τακτικών ενόπλων δυνάμεων.

Στην πράξη, το νόημα αυτού του είδους δράσης είναι απλό να κατανοηθεί: ενώ οι ένοπλες δυνάμεις υπηρετούν το κράτος, οι κομματικές πολιτοφυλακές εξυπηρετούν συγκεκριμένα κόμματα, πολιτικούς και χούντες, ανεξάρτητα από την τρέχουσα διαμόρφωση της κυβέρνησης. Αυτό σημαίνει ότι εάν οποιαδήποτε στιγμή οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις επαναστατούσαν κατά της κυβέρνησης του Χίτλερ, επιχειρούσαν πραξικόπημα ή παραδόντουσαν σε ξένες δυνάμεις, τα στρατεύματα Waffen-SS θα αναλάμβαναν δράση, κηρύσσοντας τον πόλεμο στις κρατικές δυνάμεις και ξεκινώντας μια εμφύλια σύγκρουση. εγγυώνται την εξουσία του μοναδικού θεσμού που υπηρέτησαν, του Ναζιστικού Κόμματος.

Οι ουκρανικές υπερεθνικιστικές πολιτοφυλακές δρουν με πανομοιότυπο ή πολύ παρόμοιο τρόπο, χρησιμεύοντας ως ειδική προστασία και διπλή θωράκιση για τη Χούντα του Μαϊντάν. Είναι δυνατόν να υποθέσουμε ότι εάν τελικά εκλεγόταν στο Κίεβο ένας φιλορώσος πρόεδρος της Ουκρανίας ή αν υπήρχε μια στρατιωτική εξέγερση κατά της κυβέρνησης, τέτοιες παράτυπες δυνάμεις θα πολεμούσαν για να προστατεύσουν τον συνασπισμό ατόμων και οργανώσεων που κατείχε την εξουσία από το Euromaidan.

Εν ολίγοις, αυτές οι πολιτοφυλακές εργάζονται για το σχέδιο μιας αντιρωσικής Ουκρανίας και η τρέχουσα ένταξή τους στο κράτος οφείλεται μόνο στο πλαίσιο της θεσμοθέτησης μιας ριζοσπαστικής φιλοδυτικής ιδεολογίας. Σε οποιαδήποτε ενδεχόμενη θεσμική αλλαγή, θα ήταν προβλέψιμο ότι τέτοιες δυνάμεις θα εμπλέκονταν σε εμφύλιο πόλεμο ως έσχατη λύση για την προστασία της Χούντας του Μαϊντάν.

Βασίζεται σε αυτήν την αντίληψη των νεοναζιστικών πολιτοφυλακών ως αποκλειστικών δυνάμεων προστασίας για το Μαϊντάν, παράλληλα με τις ένοπλες δυνάμεις, ότι μπορούμε να κατανοήσουμε μερικές από τις πολλαπλές έννοιες που εμπλέκονται στον ρωσικό λόγο της «αποναζιστικοποίησης».

φωτό

4. Η βαθειά έννοια της «αποναζιστικοποίησης»

Για να κατανοήσουμε τη ρωσική έννοια της αποναζιστικοποίησης, κάναμε μια αρχική προσπάθεια να περιγράψουμε σε γενικές γραμμές τι θα ήταν ο ουκρανικός νεοναζισμός. Ωστόσο, είναι σημαντικό να ορίσουμε πρώτα τι ακριβώς θα ήταν ο «ναζισμός» στη ρωσική αντίληψη.

Για μια χώρα της οποίας η ιστορία έχει επηρεαστεί βαθιά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η έννοια του «ναζισμού» είναι ίσως κυριολεκτική και αναφέρεται στη φρίκη που βίωσε ο ρωσικός λαός κατά τη γερμανική εισβολή, ξεκινώντας τη δραματική και ηρωική νίκη της Μόσχας στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο.

Υπάρχει, ωστόσο, μια πιο σύγχρονη και άμεση πτυχή αυτής της έννοιας, η οποία μπορεί να βρεθεί στη νομοθεσία της ίδιας της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το 2014 εφαρμόστηκε στη Μόσχα ο «Νόμος κατά της αποκατάστασης του ναζισμού», ως κανόνας που προστατεύει τη μνήμη του ρωσικού αγώνα κατά των Γερμανών εισβολέων και καθιστά παράνομη την πράξη ασέβειας ή δυσφήμισης των συμβόλων της ρωσικής στρατιωτικής δόξας (9). Στην πράξη, ο νόμος ποινικοποιεί κάθε πράξη που θα μπορούσε να θεωρηθεί «ρωσοφοβική», καθώς στόχος του είναι η διασφάλιση του σεβασμού στη μνήμη των ηρώων και των θυμάτων, εις βάρος της φιγούρας του ναζισμού - πράγμα που γίνεται πλέον κατανοητό στο παραπάνω. -ιδεολογικό επίπεδο, φτάνοντας σε καθεστώς «αιώνιου εχθρού» του ρωσικού λαού.

Για τη Ρωσία, και ακόμη πιο εμφατικά για τη Ρωσία μετά το 2014, ναζισμός σημαίνει ρωσοφοβία. Η συζήτηση γύρω από την αποκατάσταση της ορμής του ναζισμού στη Μόσχα ακριβώς ως αντίδραση στα γεγονότα στην Ουκρανία. Δεν είναι τυχαίο ότι το σχέδιο του προαναφερθέντος νόμου, το οποίο είχε προταθεί το 2009 και αγνοήθηκε από τη Βουλή, επαναλήφθηκε, εγκρίθηκε γρήγορα στο νομοθετικό σώμα και υπογράφηκε από την Εκτελεστική εξουσία σε διάστημα μερικών μηνών. Το ουκρανικό υπερεθνικιστικό φαινόμενο και οι επιπτώσεις του στον ρωσικό λαό έχουν αναζωπυρώσει την ανησυχία για την αναζωπύρωση του ιστορικού εχθρού, απαιτώντας αποτελεσματικές ενέργειες κατά οποιασδήποτε και όλων των πράξεων που δεν σέβονται τη μνήμη και την κληρονομιά των ηρώων του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου.

Η Ουκρανία, υπό αυτή την έννοια, θα θεωρηθεί από τη Μόσχα ως ο κόμβος ενός νεοναζιστικού φαινομένου λόγω της θεσμικής ενθάρρυνσης της ρωσοφοβίας και της δυσφήμησης της ρωσικής μνήμης. Για τη Ρωσία, η εξουδετέρωση αυτού του φαινομένου θα ήταν ένα μέτρο εθνικής έκτακτης ανάγκης, δεδομένης της απειλής που αντιπροσωπεύει ο ναζισμός - και, προφανώς, μια τέτοια εξουδετέρωση θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο με μια στρατιωτική δύναμη ικανή να καταστείλει την πιθανότητα επιθετικότητας των ουκρανικών ρωσοφοβικών ομάδων.

Πρέπει επίσης να τονιστεί το θεσμικό νόημα της διαδικασίας αποναζιστικοποίησης. Αν για τον συνασπισμό του Μαϊντάν οι νεοναζιστικές πολιτοφυλακές λειτουργούσαν ως θωράκιση τα τελευταία οκτώ χρόνια, από την άλλη πλευρά, για τους Ρώσους αυτό το θεσμικό σύστημα που ισχύει από το 2014 θα ήταν ένα είδος αιχμαλωσίας για τις τακτικές δυνάμεις του Κιέβου .

Αυτή η προοπτική μας επιτρέπει να κατανοήσουμε πιο ξεκάθαρα τις προθέσεις του ίδιου του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, όταν, στις 25 Φεβρουαρίου, κάλεσε τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις να καταλάβουν την εξουσία (2). Εκείνη την εποχή, ο Ρώσος ηγέτης δήλωσε ότι θα ήταν «πιο εύκολο» να διαπραγματευτεί με τον ουκρανικό στρατό στην εξουσία παρά με τους «νεοναζί που κατέλαβαν το Κίεβο». Στην πράξη, ο Πούτιν επισημοποίησε μόνο στην ομιλία του την προηγουμένως σιωπηρή ρωσική άποψη ότι το ουκρανικό κράτος κρατούνταν αιχμάλωτο από παράλληλες υπερεθνικιστικές δυνάμεις. Από εκείνη τη στιγμή, αυτές οι δυνάμεις θα εξουδετερώνονταν από τη ρωσική στρατιωτική δράση, η οποία θα επέτρεπε στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις να επέμβουν στην κυβέρνηση και να επιδιώξουν μια ειρηνευτική συμφωνία χωρίς τη συγκατάθεση της Χούντας του Μαϊντάν.

Δυστυχώς, ωστόσο, ο δυτικός παρεμβατισμός εμπόδισε τον ουκρανικό στρατό να δράσει και να επιτευχθεί μια ειρηνευτική συμφωνία.

συμπεράσματα

φωτό

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, είναι δυνατό να εξαχθούν ορισμένα εν μέρει συμπεράσματα σχετικά με αυτό που ονομάζουμε «ουκρανικό νεοναζισμό»:

Ο ρωσοφοβικός υπερεθνικισμός στην Ουκρανία είναι πραγματικός και ιστορικά σταθερός, βαθιά συνδεδεμένος με τη ναζιστική ιδεολογία από την αρχή της.

Αυτό το φαινόμενο αυξήθηκε μετά το πραξικόπημα του 2014 και οι εξτρεμιστικές συμμορίες ανυψώθηκαν από τη φιλοδυτική κυβέρνηση στο καθεστώς των βοηθητικών δυνάμεων που ενσωματώθηκαν στο Υπουργείο Εσωτερικών.

Τέτοιες πολιτοφυλακές ήταν ένα κεντρικό σημείο στη στρατηγική της Ουκρανίας για την απορωσοποίηση, η οποία περιελάμβανε την προώθηση πολιτικών εθνικής και πολιτιστικής γενοκτονίας.

Και, με την ίδια έννοια, αξίζει να πούμε για τη ρωσική έννοια της «αποναζιστικοποίησης» ότι:

Η ρωσική αντίληψη του «ναζισμού» περιλαμβάνει κάθε εκδήλωση μίσους ή ασέβειας για τη ρωσική κουλτούρα και τη στρατιωτική της ιστορία.

Η Ουκρανία έχει αρχίσει να θεωρείται ως ένα είδος παγκόσμιου κέντρου νεοναζισμού και ρωσοφοβίας, που αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τη Ρωσία.

Για τη Μόσχα, το ουκρανικό κράτος υποβλήθηκε σε ένα είδος αιχμαλωσίας, ως όμηρος των νεοναζιστικών πολιτοφυλακών που προστάτευαν τη Χούντα του Κιέβου, και ως εκ τούτου η «αποναζιστικοποίηση», εκτός από τον στόχο να ξεπεραστεί η ρωσοφοβία που είχε εγκαθιδρυθεί στην Ουκρανία, είχε ως στόχο: αποκατάσταση του λειτουργικού κανονικού καθεστώτος των εθνικών ιδρυμάτων – νοείται εδώ ως επιστροφή στο καθεστώς πριν από το 2014.

Προφανώς, οι διαθέσιμες πηγές για τη μελέτη ενός τόσο πρόσφατου θέματος εξακολουθούν να είναι σπάνιες, και αυτή η εργασία θα πρέπει να θεωρηθεί απλώς ως μια πρώτη αναλυτική προσπάθεια για μια συνολική κατανόηση του θέματος. Ακόμα κι έτσι, τα επιμέρους αποτελέσματα δείχνουν μονοπάτια που μπορούν να χρησιμεύσουν ως καθοδήγηση για μια βαθύτερη επιστημονική ανάλυση της προέλευσης και των συνεπειών της συνεχιζόμενης σύγκρουσης.

*Ο Lucas Leiroz  είναι δημοσιογράφος, γεωπολιτικός αναλυτής. Αρθρογράφος στο InfoBRICS and Strategic Culture Foundation. Πολεμικός ανταποκριτής. Υπερήφανος που βρίσκεται στη μαύρη λίστα του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ. 

Ἀπό : geopolitika.ru

Ἡ Πελασγική

Ἡ Ῥωσσία ΔΕΝ εἰσέβαλε στήν Οὐκρανία

ἐδῶ

Τοῦ Paul Craig Roberts

 Ένα εντελώς καταφανές, κραυγαλέο ψέμα έχει μετατραπεί σε αλήθεια σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Το ψέμα είναι ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία. Θα σας παρουσιάσω την πραγματική ιστορία, η οποία είναι εύκολο να επαληθευτεί.

Όταν η Ουάσιγκτον ανέτρεψε την ουκρανική κυβέρνηση το 2014 και εγκατέστησε μια μαριονέτα, η Ουάσιγκτον βασίστηκε στους Μπαντεριστές ( Πελασγ.  ὁπαδοί τοῦ οὐκρανοῦ ὑπερεθνικιστή Στέπαν Μπαντέρα, σχετικά θέματά μας ΕΔΩ )   για να ωθήσει την κυβέρνηση σε εχθρότητα με τις ρώσικες κατοικημένες περιοχές της Ουκρανίας, περιοχές όπως η Crimea και το Donbas που αρχικά αποτελούσαν μέρος της Ρωσίας. Είτε οι Μπαντεριστές, οπαδοί του Στεπάν Μπαντέρα, είναι νεοναζί είτε όχι, είναι σίγουρα εχθρικοί προς τους Ρώσους.

Η σύγκρουση στην Ουκρανία ξεκίνησε το 2014 με επιθέσεις στους δρόμους εναντίον των Ρώσων στο Donbas και προσπάθειες της κυβέρνησης να απαγορεύσει τη χρήση της ρωσικής γλώσσας και άλλες απαγορεύσεις που επιβλήθηκαν στις ρωσικές περιοχές. Αυτές οι επιθέσεις στους δρόμους σύντομα εξελίχθηκαν σε επιθέσεις πυροβολικού σε πόλεις του Donbas και σε κατοχή του εδάφους του Donbas από Ουκρανές πολιτοφυλακές που έφεραν ναζιστικά διακριτικά. Για να προστατευτούν, το Donbas σχηματίστηκε σε δύο ανεξάρτητες δημοκρατίες - το Luhansk και το Donetsk - και σχημάτισε παραστρατιωτικές ομάδες για να αμυνθούν.

Το 2014, το Donetsk και το Luhansk ψήφισαν με συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της επανένταξής τους στη Ρωσία, όπως η Crimea, αλλά ο Πούτιν αρνήθηκε. Αντ' αυτού, ο Πούτιν βασίστηκε στη Συμφωνία του Minsk, την οποία υπέγραψαν η Ουκρανία και οι ανεξάρτητες δημοκρατίες, και την οποία η Γερμανία και η Γαλλία υποτίθεται ότι θα εφάρμοζαν. Η συμφωνία, υπό την αιγίδα της Ρωσίας, διατηρούσε το Donbas στην Ουκρανία, αλλά παρείχε κάποια αυτονομία, όπως ανεξάρτητη αστυνομία και δικαστήρια για την προστασία των δικαιωμάτων των Ρώσων κατοίκων. Ο Πούτιν βασίστηκε αφελώς στη Συμφωνία του Minsk, την οποία ο καγκελάριος της Γερμανίας και πρόεδρος της Γαλλίας αργότερα είπαν ότι χρησιμοποιήθηκε για να εξαπατήσει τον Πούτιν, ενώ οι ΗΠΑ έχτιζαν και εξόπλιζαν έναν μεγάλο ουκρανικό στρατό.

Ένωση Εθελοντών του Ντονμπάς

Μέχρι τα τέλη του 2021, αυτός ο στρατός ήταν έτοιμος να εισβάλει στο Donbas  μεγάλο μέρος του οποίου βρισκόταν ήδη υπό ουκρανική κατοχή, και να επανεντάξει βίαια το Donbas  στην Ουκρανία χωρίς καμία αυτονομία. Αντιμέτωποι με την κακοποίηση και την πιθανή σφαγή του ρωσικού λαού, ο Πούτιν και ο υπουργός Εξωτερικών του Λαβρόφ προσπάθησαν, από τον Δεκέμβριο του 2021 έως τον Φεβρουάριο του 2022, να επιτύχουν μια συμφωνία αμοιβαίας ασφάλειας με τη Δύση, η οποία θα απέκλειε την Ουκρανία από την ένταξη στο ΝΑΤΟ και θα συνέβαλε στην αμοιβαία ασφάλεια μέσω της ομαλοποίησης των σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Δύσης. Το καθεστώς Μπάιντεν, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ αρνήθηκαν κατηγορηματικά. Η σύγκρουση ακολούθησε αυτήν την άρνηση.

Βλέποντας τα πάντα και ανίκανη να τα αποφύγει, η Ρωσία αναγνώρισε επίσημα τις δημοκρατίες του Donbas . Αυτό επέτρεψε στο Luhansk και το Donetsk να ζητήσουν από τη Ρωσία να τους βοηθήσει, κάτι που ο Πούτιν έκανε την τελευταία στιγμή, οκτώ χρόνια αργότερα. Καθώς η Ρωσία προσκλήθηκε στο Donbas, συνεπώς δεν εισέβαλε καν στο Donbas , πόσο μάλλον στην Ουκρανία.

Ο Πούτιν χαρακτήρισε τη ρωσική επέμβαση ως «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση» που περιοριζόταν στην εκκαθάριση των ουκρανικών στρατευμάτων από ρωσικές περιοχές. Επτά μήνες μετά την έναρξη της στρατιωτικής επέμβασης, στις 30 Σεπτεμβρίου 2022, η Ρωσία επανενσωμάτωσε τις ρωσικές περιοχές του Donetsk, του Luhansk, της Zaporizhzhia και της Kherson στη Ρωσία. Οι χερσαίες μάχες περιορίστηκαν στην εκκαθάριση των ουκρανικών στρατευμάτων από εδάφη που αποτελούν και πάλι μέρος της Ρωσίας.

Αναρωτηθείτε : πώς και γιατί η αλήθεια αντικαταστάθηκε από ένα ψέμα; Η απάντηση είναι ότι αυτοί που επωφελούνται από τον πόλεμο παρέχουν την πολεμική προπαγάνδα.

Τώρα αναρωτηθείτε γιατί έχει σημασία; Η απάντηση είναι ότι η προπαγάνδα αποτελεί εμπόδιο στην κατανόηση και σε μια ειρηνική διπλωματική λύση σε μια σύγκρουση που μπορεί εύκολα να ξεφύγει από τον έλεγχο και να εξελιχθεί σε έναν ευρύτερο πόλεμο.

Η προπαγάνδα ότι η εισβολή του κακού δικτάτορα-εγκληματία πολέμου Πούτιν στην Ουκρανία είναι το πρώτο βήμα στην ανοικοδόμηση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας θέτει περιορισμούς στην ικανότητα του Τραμπ και του Πούτιν να θέσουν τις σχέσεις Ανατολής-Δύσης σε μια λιγότερο επικίνδυνη βάση. Ήδη τα δυτικά μέσα ενημέρωσης ουρλιάζουν ότι ο Τραμπ ξεπουλάει την Ουκρανία, ότι ο Τραμπ ξεπουλάει την Ευρώπη, ότι ο Τραμπ είναι ένα τσιγάρο στα χέρια του Πούτιν. Αυτά και άλλα τέτοια αδαή συνθήματα θα χρησιμοποιηθούν από τους σιωνιστές νεοσυντηρητικούς και το αμερικανικό στρατιωτικό/ασφαλιστικό σύμπλεγμα για να προκαλέσουν διχόνοια μεταξύ του Τραμπ και των υποστηρικτών του. Οι Αμερικανοί έχουν ενστερνιστεί να θεωρούν τη Ρωσία εχθρό εδώ και 75 χρόνια. Η πεποίθηση είναι θεσμοθετημένη.

Η πρόοδος προς τις ειρηνικές σχέσεις απαιτεί ειλικρινή δημοσιογραφία και διόρθωση των καθιερωμένων πεποιθήσεων που είναι ψευδείς. Μπορεί αυτό να επιτευχθεί όταν οι καλά τοποθετημένοι νεοσυντηρητικοί υποστηρικτές της ηγεμονίας των ΗΠΑ υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους και το στρατιωτικό/ασφαλιστικό σύμπλεγμα είναι αποφασισμένο να προστατεύσει την εξουσία και το κέρδος του; Ο Τραμπ μπορεί να περιμένει μικρή βοήθεια από τα μέσα ενημέρωσης. Οι αφελείς Ρώσοι δεν πρέπει να παρασύρονται με τις ελπίδες τους για μια διευθέτηση με τη Δύση. Ισχυρά εμπόδια εμποδίζουν τις ρωσικές ελπίδες και οι Ρώσοι δεν έχουν κανένα μέσο για να τα άρουν. Είναι αμφίβολο ότι ο Τραμπ το κάνει.

Τώρα, αναρωτηθείτε μια τελευταία ερώτηση. Γιατί είναι το Paul Craig Roberts Institute for Political Economy (PCR ) που υποστηρίζει την κοινή λογική και την αλήθεια; Γιατί δεν είναι η κοινότητα εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, το Κρεμλίνο, η Κίνα, τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, η γερμανική κυβέρνηση, η βρετανική κυβέρνηση, η κυβέρνηση της Ινδίας; Γιατί δεν υποστηρίζουν το ίδιο και οι υποστηρικτές του Τραμπ; Είμαι μόνο μια φωνή που εύκολα κατακρίνεται ως «πράκτορας/κορόϊδο του Πούτιν» από την Washington Post, το CNN, το Fox News, το NPR, το BBC, το MSNBC, τους NY Times, την Wall Street Journal, την Guardian και τα υπόλοιπα πορνεία μέσα ενημέρωσης και μια πληθώρα ιστοσελίδων που χρηματοδοτούνται από τους πολεμοκάπηλους. Η ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ Δύσης και Ρωσίας θα απαιτήσει πολλές φωνές. Πού είναι αυτές οι φωνές;

Σημείωση: Οι πόρνες στο BBC και τα υπόλοιπα πληρωμένα-προπαγανδιστικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν λανθασμένα ότι η αποκατάσταση της Crimea, του Donbas, της Zaporizhzhia, και της Kherson στη ρωσική υπηκοότητα από τη Ρωσία είναι παράνομη. Η αποκατάσταση της ρωσικής υπηκοότητας είναι απολύτως νόμιμη σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες αυτοδιάθεσης. Δεν υπάρχει καμία προσπάθεια εκ μέρους της Crimea, του Donbas, της Zaporizhzhia, και της Kherson να επιστρέψουν στην Ουκρανία.

Ἀπό : paulcraigroberts.org

Ἐμεῖς, εἴμαστε ἄν ὄχι οἱ μόνοι στήν Ἑλλάδα, προφανῶς ἀπό τούς ἐλαχιστοτάτους ἱστοτόπους, πού ἀπό τήν ἀρχή ἔχουμε τήν ἴδια θέσιν μέ τήν ἀνωτέρῳ καί χαρακτηρίζουμε τήν σύγκρουσιν στήν Οὐκρανία ὡς "Κρίσιν στήν Οὐκρανία " καί τήν ῥωσσική στρατιωτική παρουσία στήν Ἀνατολική  Οὐκρανία, ὡς «Εἰδική Στρατιωτική Ἐπιχείρησιν ». Για κανέναν ἄλλο λόγο παρά μόνον ἐπεί δή εἶναι ἡ ἀλήθεια. 

Ἡ Πελασγική

Ἀδερφός Ναθαναήλ : Ἡ Ἰουδαιο-Ἀμερική τίς "ἔφαγε" στήν Οὐκρανία

" Δεν χρειάζεσαι κάποιον να μισείς.

Σήμερα ο Πούτιν, χθες ο Σαντάμ, αύριο όποιος σταθεί εμπόδιο στον Εβραίο.

 Η Ουκρανία είναι απλώς ένα πιόνι στο παιχνίδι των Εβραίων για να "περιορίσει" τη χριστιανική Ρωσία " .

Τρελλαμένος κατά της Ρωσίας

από τον αδελφό Ναθαναήλ

(henrymakow.com)

Η αιφνίδια επίθεση στην Ρωσία είναι χωρίς λογική

Είναι μια μελέτη στη «λογική των ηλιθίων».

Όταν οι εισβολείς λένε στα καταστήματα οινοπνευματωδών στις ΗΠΑ να πετάξουν την ήδη αγορασμένη ρωσική βότκα τους, ξέρετε ότι η ρωσοφοβία είναι απλώς μια ψυχοπάθεια.

Απέσυραν τον COVID μόνο για αυτό.

Και όταν το Fox News λέει «Ο Πούτιν είναι ο Αντίχριστος», ξέρετε ότι όποιος τσιρίζει πιο δυνατά κερδίζει τα αυτιά των ηλιθίων Αμερικανών.

Ανεβάστε τον καρδιακό ρυθμό.

Δεν χρειάζεσαι κάποιον να μισείς.

(αριστερά φωτό : Ο αδελφός Ναθαναήλ είναι ο πιο εύγλωττος Εβραίος κριτικός για τον κόσμο της μασονικής εβραϊκής συνωμοσίας που καταστρέφει την ανθρωπότητα.)

Σήμερα ο Πούτιν, χθες ο Σαντάμ, αύριο όποιος σταθεί εμπόδιο στον Εβραίο.

Η Ουκρανία είναι απλώς ένα πιόνι στο παιχνίδι των Εβραίων για να «περιορίσει» τη χριστιανική Ρωσία.

Με κοινές προσπάθειες της Μοσάντ και της CIA που χρηματοδοτούν λαθραία τους εθνικιστές της Ουκρανίας--"Natz"--όπως τους αποκαλούν οι ντόπιοι, συντομογραφία του "Nazis", δημιουργήθηκε ένα ουκρανικό βαθύ κράτος.

Αυτοί οι «Νατς» είναι απόγονοι των «Μπαντεριτών» ( εἴχαμε γράψει σχετικῶς μέ τόν Στέπαν Μπαντέρα καί τούς ὀπαδούς του, ἐδῶ κι᾿ἐδῶ )  της φήμης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τους οποίους ο Χίτλερ, λόγω της φανατικής κακίας τους, τους απέφευγε.

Με τη βοήθεια της Εβραϊκής καταγωγής του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, Βικτόρια Νούλαντ, (γεννημένη ως «Nudelman»), οι Μπαντερίτες πραγματοποίησαν πραξικόπημα το 2014.

Αμέσως εγκαταστάθηκε μια Αμερικανίδα μαριονέτα, γνωστή από την Νούντελμαν χαϊδευτικά ως «Γιατς», μια συμφοιτήτρια Εβραία.

Τα σημερινά τάγματα νεομπαντεριτών, που τροφοδοτούνται από μανιακό μίσος για οτιδήποτε «ρωσικό», έλαβαν τη μερίδα του λέοντος της στρατιωτικής βοήθειας από την Jewmerica ( Ιουδαιο-Αμερικής) που τους ενίσχυσε για μελλοντικές επιθέσεις στο Donbass και στη συνέχεια στη Ρωσία.

Και με στρατιωτικές βάσεις, που διευθύνονται από το ΝΑΤΟ και χρηματοδοτούνται από διεθνείς εβραϊκές τράπεζες - επιτυγχάνοντας θανατηφόρες πιέσεις στη δυτική πλευρά της Ρωσίας - ο Πούτιν διαμαρτυρήθηκε για συμπίεση.

Σήμερα, μέσω χειρουργικών επιθέσεων στη στρατιωτική υποδομή της Ουκρανίας, όχι στην πολιτική, η Ρωσία ελέγχει πλέον όλο τον ουκρανικό εναέριο χώρο.

Ένα συγκρότημα, μια ναυτική βάση του ΝΑΤΟ/ΗΠΑ στο Ochakov, μεταμφιεσμένη σε ναυτική βάση της Ουκρανίας μεταξύ της Οδησσού και της Κριμαίας, μόλις εξολοθρεύτηκε από τη ρωσική αεροπορία.

Μέχρι στιγμής η Ρωσία έχει χτυπήσει περίπου 1.500 ουκρανικούς στρατιωτικούς στόχους.

«Αποστρατικοποιώντας» έτσι τις κρυφές βάσεις του ΝΑΤΟ και τους μανιακούς μπαντερίτες τους.

Η ρωσική αρκούδα θα μαυρίσει μέχρι δυτικά του Κιέβου.

Δημιουργώντας μια γραμμή οριοθέτησης ως «ειρηνευτικό τελικό παιχνίδι», η αρκούδα θα χωρίσει την Ουκρανία στα δύο.

Ό,τι έχει απομείνει από το "Natz" - οι περισσότεροι θα εξαφανιστούν - θα περιοριστεί σε μια αποκλεισμένη διοικητική ζώνη που συνορεύει με την ΕΕ.

Το μεγαλύτερο ανατολικό τμήμα με τη νέα κυβέρνησή του θα υπογράψει μια συμφωνία μη ευθυγράμμισης με τη Ρωσία υπό την ομπρέλα ενός ρωσικού προτεκτοράτου.

Επιτρέψτε μου να θέσω μια εβραϊκή ερώτηση.

Αυτοί οι «Natz» μισούν τους Εβραίους;

Οχι, καθόλου.

Αλλά αγαπούν τους Εβραίους Ουκρανούς ολιγάρχες τους.

Εβραίοι όπως ο Ihor Kolomoyskyi (αριστερά), ο Oleksandr Yaroslavsky και ο Zvi Hirsch--ο οποίος άλλαξε το όνομά του, όπως πολλοί Εβραίοι--σε Gennadiy Boholyubov.

Όλοι αυτοί οι ολιγάρχες έχουν γενεαλογίες που μπορούν να ανιχνευθούν στις εβραϊκές οικογένειες των Μπολσεβίκων. Οι ίδιες οικογένειες που χρηματοδότησαν την ανατροπή της τσαρικής χριστιανικής Ρωσίας και τη χριστιανική μοναρχία του Νικολάου Β'.

Ναι, το κάλεσμα του Πούτιν για αποναζοποίηση και αποστρατιωτικοποίηση της Ουκρανίας.

Ζητεί επίσης την αποκομμουνιστικοποίησή της: «Ως αποτέλεσμα της μπολσεβίκικης πολιτικής προέκυψε η Σοβιετική Ουκρανία, η οποία ακόμη και σήμερα μπορεί με βάσιμους λόγους να ονομαστεί «Ουκρανία του Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν». Είναι ο συγγραφέας και ο αρχιτέκτονάς του. Αυτό επιβεβαιώνεται πλήρως από έγγραφα του αρχείου, συμπεριλαμβανομένων και των διαταγμάτων του Λένιν σχετικά με την προσθήκη του Ντονμπάς στην Ουκρανία. Και τώρα ευγνώμονες απόγονοι κατεδάφισαν μνημεία του Λένιν στην Ουκρανία. Αυτό το λένε αποκομμουνισμό. Θέλετε αποκομμουνισμό; Λοιπόν , αυτό μας ταιριάζει πολύ. Αλλά γιατί να σταματήσουμε στα μισά; Είμαστε έτοιμοι να σας δείξουμε τι σημαίνει πραγματική αποκομμουνοποίηση για την Ουκρανία."

Ένα διπλό πλήγμα:

1) Εκκαθάριση των διεφθαρμένων Εβραίων Ουκρανών ολιγαρχών που θα αναγκαστούν να φύγουν όπως έκαναν όταν ο Πούτιν τους εκκαθάρισε στη Ρωσία το 2003.

2) Εκκαθάριση του ουκρανικού κοινοβουλίου μολυσμένου από Εβραίους όπως ο Πρωθυπουργός Denys Shmyhal (δεξιά), ο Υπουργός Άμυνας Oleksii Reznikov και ο Υπουργός Πολιτισμού και Πολιτικής Πληροφοριών Oleksandr Tkachenko, όλοι Εβραίοι.

Ο Ζελένσκι, ο Εβραίος Πρόεδρος της Ουκρανίας, ζητώντας από το ΝΑΤΟ μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων για να καταρρίψει ρωσικά αεροπλάνα -κάτι που η Jewmerica απέρριψε-- έβλαψε το κράτος του για οποιαδήποτε προσφορά για διαπραγματεύσεις στις συνομιλίες με τον Πούτιν.

Όσον αφορά την Rothschild/Η Εβραϊκή FED των ΗΠΑ που αποκόπτει τη Ρωσία από τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τις διατραπεζικές πληρωμές, αυτό δεν είναι τίποτα λιγότερο από υποβοηθούμενη αυτοκτονία.

Η Ρωσία και η Κίνα δημιούργησαν εδώ και πολύ καιρό τα δικά τους συστήματα διατραπεζικών πληρωμών «SWIFT».

Τα έθνη που χρειάζονται ρωσικό σιτάρι, λίπασμα, χάλυβα, αλουμίνιο και πετρέλαιο, θα πληρώσουν όχι σε δολάρια αλλά σε κινεζικά γιουάν που αυξάνεται ολοένα και περισσότερο καθώς το αποθεματικό νόμισμα αντικαθιστά το δολάριο.

Μόλις το με εβραϊκό προσανατολισμό δολάριο (εννοώ, χωρίς «παραγωγική» αξία) κάνει μια βουτιά, η αγορά του τζιν σας στο Walmart θα είναι σαν να ψωνίζετε στο Nieman-Marcus με στεροειδή.

Το να χτυπάς τη Ρωσική Αρκούδα ήταν πάντα μια εβραϊκή υπόθεση.

Κουλουριαστείτε, λένε, σε εμβρυϊκή στάση, όταν έρθετε αντιμέτωποι με μια αρκούδα που φορτίζει.

Η αρκούδα αντεπιτίθεται και οι Εβραίοι δεν έχουν καμμία δυνατότητα να πετύχουν κάτι.

Διαβᾶστε ἐπίσης στό ἴδιο θέμα,τό κάλεσμα τοῦ Μακόου,γιά συνεισφορά στό ἔργο τοῦ ἀδελφοῦ Ναθαναήλ,στό τέλος τοῦ θέματος.

Ἀπό :  henrymakow.com

Ἡ Πελασγική

24η Φεβρουαρίου 2022 ἡ ἡμέρα πού ἄλλαξε τήν γεωπολιτική τοῦ 21ου αἰῶνος γιά πάντα

Τοῦ Pepe Escobar 

 Ακριβώς πριν από δύο χρόνια αυτό το Σάββατο, στις 24 Φεβρουαρίου 2022, ο Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε την έναρξη –και περιέγραψε τους στόχους– μιας Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης (SMO) στην Ουκρανία. Αυτή ήταν η αναπόφευκτη συνέχεια αυτού που συνέβη τρεις ημέρες πριν, στις 21 Φεβρουαρίου – ακριβώς 8 χρόνια μετά το Μαϊντάν του 2014 στο Κίεβο – όταν ο Πούτιν αναγνώρισε επίσημα τις αυτοαποκαλούμενες δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Λούγκανσκ.

Κατά τη διάρκεια αυτού του  σύντομου χρονικού διαστήματος τριών μόνο ημερών, όλοι περίμεναν ότι οι ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις θα επενέβαιναν, στρατιωτικά, για να τερματίσουν τους μαζικούς βομβαρδισμούς και καταιγισμούς πυρών που συνεχίζονταν για τρεις εβδομάδες στην πρώτη γραμμή – που ανάγκασαν ακόμη και το Κρεμλίνο για την εκκένωση πληθυσμών που κινδυνεύουν στη Ρωσία. Οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες είχαν πειστικές αποδείξεις ότι οι δυνάμεις του Κιέβου που υποστηρίζονται από το ΝΑΤΟ ήταν έτοιμες να εκτελέσουν μια εθνοκάθαρση του Ρωσόφωνου Ντονμπάς.

Η 24η Φεβρουαρίου 2022 ήταν η μέρα που άλλαξε τη γεωπολιτική του 21ου αιώνα για πάντα, με πολλούς σύνθετους τρόπους. Πάνω απ 'όλα, σηματοδότησε την αρχή μιας φαύλης, ολοκληρωτικής αντιπαράθεσης, «στρατιωτικο-τεχνικής» όπως την αποκαλούν οι Ρώσοι, μεταξύ της Αυτοκρατορίας του Χάους, του Ψεύδους και της Λεηλασίας, των ευκολόπιστων υποτελών της στο NATOstan και της Ρωσίας - με την Ουκρανία ως πεδίο μάχης.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Πούτιν είχε υπολογίσει, πριν και κατά τη διάρκεια αυτών των τριών μοιραίων ημερών, ότι οι αποφάσεις του θα απελευθέρωναν την απεριόριστη οργή της συλλογικής Δύσης – με ένα τσουνάμι κυρώσεων.

Ναι, εκεί είναι το ζήτημα. είναι όλα σχετικά με την κυριαρχία. Και μια αληθινή κυρίαρχη δύναμη απλά δεν μπορεί να ζει κάτω από μόνιμες απειλές. Είναι ακόμη εφικτό ότι ο Πούτιν ήθελε να τιμωρηθεί η Ρωσία μέχρι θανάτου. Εξάλλου, η Ρωσία είναι τόσο εκ φύσεως πλούσια που χωρίς σοβαρή πρόκληση από το εξωτερικό, ο πειρασμός είναι τεράστιος να ζήσει από τις προσόδους της, ενώ εισάγει ό,τι θα μπορούσε εύκολα να παράγει.

Οι υποστηρικτές της εξαιρετικότητος της Ρωσσίας πάντα καυχιόνταν ότι η χώρα είναι «ένα βενζινάδικο με πυρηνικά όπλα». Αυτό είναι γελοίο. Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, στη Ρωσία, αντιπροσωπεύουν περίπου το 15% του ΑΕΠ, το 30% του κρατικού προϋπολογισμού και το 45% των εξαγωγών. Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο προσθέτουν ισχύ στη ρωσική οικονομία – όχι ένα αντίκτυπο. Ο Πούτιν κλονίζοντας τον εφησυχασμό της Ρωσίας δημιούργησε ένα βενζινάδικο που παρήγαγε όλα όσα χρειάζεται, με ασυναγώνιστα πυρηνικά και υπερηχητικά όπλα. Νίκησε σ᾿ αυτό.

Ο Xavier Moreau είναι Γάλλος πολιτικοστρατηγικός αναλυτής με έδρα τη Ρωσία εδώ και 24 χρόνια. Αποφοίτησε από τη διάσημη στρατιωτική ακαδημία Saint-Cyr και με δίπλωμα Σορβόννης, φιλοξενεί δύο εκπομπές στο RT France.

Το τελευταίο του βιβλίο, Ukraine: Pourquoi La Russie a Gagné («Ουκρανία: Γιατί η Ρωσία έχει κερδίσει»), που μόλις κυκλοφόρησε, είναι ένα ουσιαστικό εγχειρίδιο για το ευρωπαϊκό κοινό σχετικά με τις πραγματικότητες του πολέμου, όχι αυτές τις παιδικές φαντασιώσεις που επινοούνται σε όλη τη σφαίρα του ΝΑΤΟ από στιγμιαία "ειδικούς" με λιγότερη από μηδενική στρατιωτική εμπειρία σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς.

Ο Moreau καθιστά πολύ σαφές αυτό που κάθε αμερόληπτος, ρεαλιστής αναλυτής γνώριζε από την αρχή: την καταστροφική ρωσική στρατιωτική ανωτερότητα, η οποία θα προϋπέθετε το τέλος του παιχνιδιού. Το πρόβλημα, ακόμα, είναι πώς θα επιτευχθεί αυτό το τελικό παιχνίδι – η «αποστρατιωτικοποίηση» και η «αποναζικοποίηση» της Ουκρανίας, όπως θα επιτευχθεί από τη Μόσχα.

Αυτό που είναι ήδη σαφές είναι ότι η «αποστρατιωτικοποίηση», της Ουκρανίας και του ΝΑΤΟ, είναι μια κραυγαλέα επιτυχία που κανένα νέο wunderwaffen –όπως τα F-16– δεν θα μπορέσει να αλλάξει.

Ο Moreau κατανοεί τέλεια πώς η Ουκρανία, σχεδόν 10 χρόνια μετά το Μαϊντάν, δεν είναι έθνος. «και δεν υπήρξε ποτέ λιγότερο από ένα έθνος». Είναι μια περιοχή όπου οι πληθυσμοί που τα πάντα την χωρίζουν είναι μπερδεμένοι. Επιπλέον, ήταν ένα – «γκροτέσκο» – αποτυχημένο κράτος από την ανεξαρτησία του. Ο Moreau ξοδεύει πολλές άκρως διασκεδαστικές σελίδες περνώντας από το τερατούργημα της διαφθοράς στην Ουκρανία, υπό ένα καθεστώς που «λαμβάνει τις ιδεολογικές του αναφορές ταυτόχρονα μέσω των θαυμαστών του Στέπαν Μπαντέρα και της Lady Gaga».

Τίποτα από τα παραπάνω, φυσικά, δεν αναφέρεται από τα ελεγχόμενα από τους ολιγάρχες ευρωπαϊκά συστημικά μέσα ενημέρωσης.

Το βιβλίο προσφέρει μια εξαιρετικά χρήσιμη ανάλυση αυτών των διαταραγμένων πολωνικών ελίτ που φέρουν «βαριά ευθύνη στη στρατηγική καταστροφή που περιμένει την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες στην Ουκρανία». Οι Πολωνοί πίστευαν στην πραγματικότητα ότι η Ρωσία θα καταρρεύσει εκ των έσω, με μια έγχρωμη επανάσταση κατά του Πούτιν. 

Ο Μορό δείχνει πώς το 2022 ήταν η χρονιά που το ΝΑΤΟστάν, ειδικά οι Αγγλοσάξονες – ιστορικά ρατσιστές ρωσόφοβοι – ήταν πεπεισμένοι ότι η Ρωσία θα αναδιπλωθεί επειδή είναι μια «ξεπεσμένη δύναμη». Προφανώς, κανένας από αυτούς τους διαφωτιστές δεν κατάλαβε πώς ο Πούτιν ενίσχυσε τη ρωσική οικονομία πολύ όπως ο Deng Xiaoping στην κινεζική οικονομία. Αυτή η «αυταρέσκεια», όπως την χαρακτηρίζει ο Moreau, έκανε θαύματα για το Κρεμλίνο.

Μέχρι στιγμής είναι ξεκάθαρο ακόμη και για τους κωφούς, τους μουγγούς και τους τυφλούς, με άλλα λόγια καί για τόν πιό ανόητο, ότι η καταστροφή της ευρωπαϊκής οικονομίας ήταν μια τεράστια τακτική, μια ιστορική νίκη για τον Ηγεμόνα – όσο και ο κεραυνοβόλος πόλεμος κατά της ρωσικής οικονομίας ήταν μια αβυσσαλέα αποτυχία.

«Σε μεγάλο βαθμό λόγω μιας τέτοιας παγιωμένης θέσης του παγκόσμιου Νότου για την υπεράσπιση των νόμιμων συμφερόντων του, ήταν δυνατό να αποτραπεί η προσπάθεια της Δύσης να ουκρανοποιήσει ξανά ολόκληρη την ατζέντα εις βάρος της συζήτησης για επείγοντα καθήκοντα των αναπτυσσόμενων χωρών». ΕΔΩ 

Όλα τα παραπάνω μας φέρνουν στη συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών της G20  στο Ρίο. Αυτό δεν ήταν ακριβώς μια σημαντική ανακάλυψη. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ κατέστησε πολύ σαφές ότι η συλλογική Δύση στη G20 προσπάθησε με κάθε μέσο να «ουκρανοποιήσει» την ατζέντα – με λιγότερο από μηδενική επιτυχία. Υπερίσχυσαν αριθμητικά και αντεπιτέθηκαν τα μέλη των BRICS και του Παγκόσμιου Νότου.

Στη συνέντευξη Τύπου του, ο Λαβρόφ δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρος για τις προοπτικές του πολέμου της συλλογικής Δύσης εναντίον της Ρωσίας. Αυτά είναι τα κυριότερα σημεία:

• Οι δυτικές χώρες κατηγορηματικά δεν θέλουν σοβαρό διάλογο για την Ουκρανία.
• Δεν υπήρξαν σοβαρές προτάσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες για την έναρξη επαφών με τη Ρωσική Ομοσπονδία για τη στρατηγική σταθερότητα. Η εμπιστοσύνη δεν μπορεί να αποκατασταθεί τώρα, ενώ η Ρωσία κηρύσσεται εχθρός.
• Δεν υπήρξαν επαφές στο περιθώριο της G20 ούτε με τον Blinken ούτε με τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών.
• Η Ρωσική Ομοσπονδία θα απαντήσει στις νέες δυτικές κυρώσεις με πρακτικές ενέργειες που σχετίζονται με την αυτάρκη ανάπτυξη της ρωσικής οικονομίας.
• Εάν η Ευρώπη προσπαθήσει να αποκαταστήσει τους δεσμούς με τη Ρωσική Ομοσπονδία, εξαρτώντας την από τις ιδιοτροπίες της, τότε τέτοιες επαφές δεν χρειάζονται.

Με λίγα λόγια – διπλωματικά: είσαι άσχετος και δεν μας είσαι αδιάφορος.

Αυτό συμπλήρωνε την παρέμβαση του Λαβρόφ κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής, η οποία καθόρισε για άλλη μια φορά μια σαφή, ευοίωνη πορεία προς την πολυπολικότητα. Εδώ είναι τα κυριότερα σημεία:

• Η διαμόρφωση μιας δίκαιης πολυπολικής παγκόσμιας τάξης χωρίς καθορισμένο κέντρο και περιφέρεια έχει γίνει πολύ πιο εντατική τα τελευταία χρόνια. Οι χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής γίνονται σημαντικά μέρη της παγκόσμιας οικονομίας. Όχι σπάνια, δίνουν τον τόνο και τη δυναμική.
• Πολλές δυτικές οικονομίες, ειδικά στην Ευρώπη, βρίσκονται στην πραγματικότητα στάσιμες σε αυτό το πλαίσιο. Αυτά τα στατιστικά στοιχεία προέρχονται από θεσμικά όργανα που εποπτεύονται από τη Δύση – το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα και τον ΟΟΣΑ.
• Αυτοί οι θεσμοί γίνονται λείψανα από το παρελθόν. Η δυτική κυριαρχία ήδη επηρεάζει την ικανότητά τους να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της εποχής. Εν τω μεταξύ, είναι απολύτως προφανές σήμερα ότι τα τρέχοντα προβλήματα της ανθρωπότητας μπορούν να επιλυθούν μόνο μέσω μιας συντονισμένης προσπάθειας και με τη δέουσα προσοχή στα συμφέροντα του Παγκόσμιου Νότου και, γενικά, όλων των παγκόσμιων οικονομικών πραγματικότητων.
• Ιδρύματα όπως το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, η EBRD ( Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης) και η  EIB ( Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων)  δίνουν προτεραιότητα στις στρατιωτικές και άλλες ανάγκες του Κιέβου. Η Δύση διέθεσε πάνω από 250 δισεκατομμύρια δολάρια για να καλύψει το υποχείριό της, δημιουργώντας έτσι ελλείψεις χρηματοδότησης σε άλλα μέρη του κόσμου. Η Ουκρανία παίρνει το μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων, υποβιβάζοντας την Αφρική και άλλες περιοχές του παγκόσμιου Νότου σε δελτίο.
• Δεν μπορούν να θεωρηθούν εγγυητές της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας χώρες που έχουν απαξιώσει τον εαυτό τους χρησιμοποιώντας παράνομες πράξεις που κυμαίνονται από μονομερείς κυρώσεις και κατάσχεση κρατικών περιουσιακών στοιχείων και ιδιωτικής περιουσίας έως αποκλεισμούς, εμπάργκο και διακρίσεις σε βάρος οικονομικών παραγόντων λόγω εθνικότητας.
• Χωρίς αμφιβολία, χρειάζονται νέοι θεσμοί που εστιάζουν στη συναίνεση και το αμοιβαίο όφελος για τον εκδημοκρατισμό του παγκόσμιου συστήματος οικονομικής διακυβέρνησης. Σήμερα, βλέπουμε θετική δυναμική για την ενίσχυση διαφόρων συμμαχιών, συμπεριλαμβανομένων των BRICS, του SCO ( Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης), του ASEAN ( Ένωση Εθνών Νοτιοανατολικής Ασίας) , της Αφρικανικής Ένωσης, της LAS ( Σύνδεσμος Αραβικών Κρατών) , της CELAC ( Κοινότητα των κρατών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής)  και της EAEU ( Ευρασιατική Οικονομική Ένωση) .
• Φέτος, η Ρωσία προεδρεύει της BRICS, στην οποία εντάχθηκαν αρκετά νέα μέλη. Θα κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να ενισχύσουμε τις δυνατότητες αυτής της ένωσης και τους δεσμούς της με την G20.
• Λαμβάνοντας υπόψη ότι 6 από τα 15 μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ εκπροσωπούν το δυτικό μπλοκ, θα υποστηρίξουμε την επέκταση αυτού του οργάνου αποκλειστικά μέσω της προσχώρησης χωρών από την Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική.

Ας πούμε λοιπόν, ότι είναι η πραγματική κατάσταση των πραγμάτων, γεωπολιτικά, δύο χρόνια μετά την έναρξη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης . 

Ἀπό : unz.com

Ἀπαραιτήτως συνδυάζουμε τό ἀνωτέρῳ θέμα μέ : 

Ὅποιος κυβερνᾶ τήν Ἀνατολική Εὐρώπη θά κυβερνήσει τήν Χάρτλαντ, ὅποιος κυβερνᾶ τήν Χάρτλαντ θά κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου καί ὅποιος κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου θά ἔχει τήν Παγκόσμια Κυριαρχία ! Αὐτή ἡ θέσις ἔγινε γνωστή, ὡς Θεωρία τῆς Χάρτλαντ

Ὅποιος ἐξουσιάζει τήν Ἀνατολική Εὐρώπη ἐξουσιάζει τόν κόσμο ! 

Τά νεο-φιλελεύθερα ἁρπακτικά καί ἠ Χάρτλαντ 

Ὁ γεωγραφικός ἄξονας τῆς Ἱστορίας 

Ἡ ἐμμονή τῆς Δύσεως κατά τῆς Ῥωσσίας 

Τά νεο-φιλελέ ἁρπακτικά ἐνεργοποιοῦν τήν «παγίδα Θουκυδίδη» 

 Σκοπός τους : ἡ διάλυσις τῆς Ῥωσσικῆς Ὁμοσπονδίας. Στόχος : ἡ Χάρτλαντ

Ἐπανάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως

Ἡ Πελασγική