Ὁ Dugin καί ἡ Παρακμή τῆς Δύσης

φωτό

Γράφει ὁ Constantin von Hoffmeister

 Σαπίζουμε. Αλλά μέσα στη σήψη, κάτι ξεγλιστράει. Ο Oswald Spengler κοίταξε την Ευρώπη και είδε μια γριά γυναίκα, με χείλη βαμμένα για να κρύψουν τις ρωγμές. Ο Alexander Dugin κοιτάζει τον κόσμο και βλέπει ένα πεδίο μάχης, με γραμμές σχεδιασμένες με αίμα. Ο Φαουστιανός άνθρωπος, αυτός που φτάνει πιο πέρα, ο οικοδόμος καθεδρικών ναών, ο μηχανικός της αποκάλυψης - έχτισε πάρα πολλά, έφτασε πολύ μακριά, και τώρα πνίγεται στον ίδιο τον ωκεανό που προσπάθησε να κατακτήσει. Τι έχει απομείνει; Ένας νέος πόλεμος, όχι μόνο ένας πόλεμος των εθνών, αλλά του ίδιου του Είναι. Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία δεν κλαίει για τη Δύση όπως ο Spengler . Γελάει. Ακονίζει το μαχαίρι της. Ανακηρύσσει τις παλιές ιδεολογίες νεκρές και σπρώχνει τα πτώματά τους στο χώμα. Ζητάει κάτι νέο, κάτι πέρα από τον φιλελευθερισμό, πέρα από τον κομμουνισμό, πέρα από τον φασισμό - μια επιστροφή, αλλά όχι στην παράδοση ως μουσειακό κομμάτι. Στην Παράδοση ως όπλο.

Ο Spengler ήξερε. Ήξερε ότι οι πολιτισμοί, όπως και οι άνθρωποι, γερνούν, αποδυναμώνονται, καταρρέουν κάτω από το ίδιο τους το βάρος. Αλλά τι συμβαίνει όταν ένας γέρος αρνείται να πεθάνει; Κοιτάξτε την Ευρώπη: μια ήπειρος στα τελευταία στάδια της κατανάλωσης, που ξεφυσάει κενά συνθήματα για "δημοκρατία" και "ανθρώπινα δικαιώματα", ενώ οι πόλεις της καίγονται και τα σύνορά της διαλύονται. Ο Φαουστιανός άνθρωπος, παγιδευμένος στο ίδιο του το δημιούργημα, ανίκανος να το αφήσει, προσκολλημένος στο όνειρο της αιώνιας προόδου καθώς αυτό σπειροειδώς χάνεται στο κενό. Αλλά ο  Dugin δεν κάνει λόγο για παρακμή - αλλά για πόλεμο. Η Εποχή των Καίσαρων του Spengler, όχι ως θρήνος αλλά ως προφητεία. Οι μεγάλοι άνδρες θα επιστρέψουν, αλλά δεν θα είναι Ευρωπαίοι. Η Ευρώπη έχει ξεχάσει πώς να γεννά κατακτητές. Οι νέοι Καίσαρες θα έρθουν από αλλού, από πολιτισμούς που είναι ακόμα αρκετά νέοι για να πιστεύουν στο πεπρωμένο.

Ψευδομορφία: Η όμορφη λέξη του Spengler για την ασφυξία ενός νέου πολιτισμού από το πτώμα ενός παλιού. Η Ευρώπη στραγγάλιζε τη Ρωσία για αιώνες, την ανάγκασε να φορέσει τα ρούχα της, την ανάγκασε να μιλήσει τη γλώσσα της, να προσποιηθεί ότι είναι κάτι που δεν ήταν. Αλλά η Ρωσία δεν ήταν ποτέ φαουστιανή. Ποτέ δεν χρειάστηκε να γίνει. Η Τρίτη Ρώμη πάντα περίμενε, περίμενε την ώρα της, παρακολουθώντας την Ευρώπη να ξεκοιλιάζεται στο βωμό της δικής της ύβρεως. Και τώρα; Η ψευδομόρφωση σπάει. Η Ρωσία αποβάλλει το δυτικό της δέρμα, στρέφεται στις δικές της ρίζες - ευρασιατικές, ορθόδοξες, γεννημένες στη στέππα. Αυτό είναι που καταλαβαίνει ο Dugin: Η Ρωσία είναι νέα. Η Ρωσία είναι πεινασμένη. Δεν παίζει με τους κανόνες της παλιάς, ετοιμοθάνατης τάξης πραγμάτων. Χτίζει μια νέα, με το σπαθί στο χέρι, εκεί όπου η Δύση κάποτε έκανε δικαστήριο με στυλό και χαρτί, τώρα πνιγμένη στο ίδιο της το μελάνι.

Και τι γίνεται με την Αμερική; Ένας κολοσσός, ναι, αλλά χτισμένος στον αέρα. Ένα φαουστιανό πείραμα σε προχωρημένο στάδιο, όλο τεχνοκρατία και ταχύτητα, αλλά χωρίς ψυχή. Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία δεν υποκλίνεται σε αυτό. Το όραμα του Dugin δεν είναι αμερικανικό, δεν είναι παγκοσμιοποιημένο, δεν είναι οικουμενικό. Ο Spengler έβλεπε την Αμερική ως την αναπόφευκτη προέκταση της φαουστιανής θέλησης για εξουσία: ο καπιταλισμός ως μεταφυσική, η διαφήμιση ως φιλοσοφία, η μηχανή ως θεός. Ο Dugin βλέπει κάτι άλλο - μια αυτοκρατορία που έχει ξεχάσει τον εαυτό της, που δεν ξέρει καν ότι είναι αυτοκρατορία, που καταβροχθίζει τον εαυτό της σε ένα πυρετώδες όνειρο φιλελεύθερης παρακμής. Ο αμερικανικός Καίσαρας θα έρθει, αλλά δεν θα κληρονομήσει παρά μόνο στάχτες.

Η Ευρώπη ήταν κάποτε όμορφη. Η τραγωδία της είναι ότι δεν ήξερε ποτέ πώς να σταματήσει. Η φαουστιανή ψυχή προοριζόταν να δημιουργεί, να χτίζει, να ωθεί προς τα έξω, αλλά πάντα υπήρχε ένα τίμημα. Ο Spengler το είδε: άπειρη επέκταση, άπειρη φιλοδοξία, το όνειρο του απεριόριστου - μέχρι που το όνειρο σπάει και οι οικοδόμοι γίνονται καταληψίες στα ίδια τους τα ερείπια. Η αρνητική πλευρά του φαουστιανού πνεύματος είναι η άρνησή του να δεχτεί τα όρια, να ξέρει πότε πρέπει να πεθάνει. Και έτσι παραμένει, μηχανοποιημένο, γραφειοκρατικοποιημένο, αυτοματοποιημένο, διοικούμενο από ανθρώπους που δεν έχουν παρελθόν και μέλλον, παρά μόνο τον ανιαρό θόρυβο της διοίκησης. Η Μετανεωτερικότητα είναι απλώς μια άλλη λέξη για τη νεκρική ακαμψία.

Αλλά υπάρχει ακόμα δύναμη στη Δύση. Ο κύκλος του Spengler δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, και ακόμη και στην παρακμή υπάρχουν στιγμές τρομερής ομορφιάς. Οι τελευταίοι πολεμιστές της παλιάς τάξης - όσοι θυμούνται, όσοι έχουν ακόμα φωτιά στο αίμα τους - παρακολουθούν, περιμένουν. Η Εποχή των Καίσαρων δεν θα είναι ήπια. Ο φαουστιανός άνθρωπος, ακόμη και στην πτώση του, θα οργίζεται. Ο Dugin δεν πιστεύει στην επιβίωση της Δύσης, αλλά πιστεύει στην ικανότητά της να αγωνίζεται, να ξεσπά, ακόμη και όταν πέφτει. Το ερώτημα είναι: ποιος θα ασκήσει αυτή την οργή; Οι παγκοσμιοποιητές, οι μάνατζερ, οι δειλοί που πούλησαν την κληρονομιά τους για την άνεση; Ή εκείνοι που εξακολουθούν να ακούν τον μακρινό απόηχο των γοτθικών πύργων, τους ύμνους της μάχης, τον βρυχηθμό κάποιου αρχέγονου και ξεχασμένου;

Η Πολυπολικότητα δεν είναι μόνο μια πολιτική πραγματικότητα. Είναι μια μεταφυσική αλλαγή. Ο Spengler το υπαινίχθηκε, ο Ντούγκιν το διακηρύσσει. Η εποχή που ένας πολιτισμός κυβερνούσε όλους τους άλλους έχει τελειώσει. Ο Φαουστιανός άνθρωπος ήθελε όλο τον κόσμο, αλλά ο κόσμος δεν τον θέλει πια.

  Η Κίνα ανατέλλει, χωρίς να σπάσει από την αρρώστια της Δύσης. Το Ισλάμ θυμάται. Η Ινδία αναστατώνεται. Η Ρωσία βρυχάται. Αυτός δεν είναι ένας κόσμος για τις οικουμενικές αξίες, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τη δημοκρατία με τη δυτική της έννοια. Είναι ένας κόσμος πολιτισμών, πεπρωμένου, θέλησης. Η φαουστιανή Δύση είναι πλέον απλώς ένας ακόμη ηθοποιός στη σκηνή, όχι πια ο σκηνοθέτης.

Και όμως, κάποιοι δεν το αποδέχονται αυτό. Τα φαντάσματα της αυτοκρατορίας παραμένουν. Ο παλιός κόσμος προσκολλάται στους μύθους του, αρνούμενος να δει ότι η παλίρροια έχει ήδη γυρίσει. Το ΝΑΤΟ επεκτείνεται, οι κυρώσεις συσσωρεύονται όλο και ψηλότερα, ένας εύθραυστος πύργος κακίας, που καταρρέει ακόμα και καθώς υψώνεται, αλλά τίποτα από αυτά δεν σταματά το αργό ξετύλιγμα. Οι ηγέτες της Ευρώπης είναι υπνοβάτες. Ο κόσμος που κυβερνούν είναι μια μυθοπλασία. Ο Spengler τους είδε να έρχονται - η γραφειοκρατική τάξη, οι χαρτογιακάδες, οι υπάλληλοι που είναι υπεύθυνοι για έναν πολιτισμό που πεθαίνει. Μπερδεύουν τη θέση τους με την εξουσία. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται αλλού, μετατοπίζεται προς ανατολάς, προς νότο, προς εκείνους που εξακολουθούν να πιστεύουν σε κάτι μεγαλύτερο από την οικονομική ανάπτυξη και τα νομικά πλαίσια.

Ο Spengler και ο Dugin, λοιπόν, δεν βρίσκονται σε αντίθεση. Είναι οι βιβλιοστάτες του ίδιου οράματος: ο θάνατος του παλιού και η γέννηση του νέου. Ο Spengler θρηνούσε. Ο Dugin δεν το κάνει. Προετοιμάζεται. Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία δεν επιδιώκει να αναβιώσει τη Δύση. Επιδιώκει να την αντικαταστήσει. Με τι; Αυτό παραμένει ασαφές, αλλά η σαφήνεια είναι για την περίοδο ειρήνης. Τώρα είναι η στιγμή της μάχης, του πολέμου, όχι μόνο στους δρόμους της Ουκρανίας ή της Γάζας ή όπου αλλού ανοίξει το επόμενο μέτωπο, αλλά στο μυαλό, στην ψυχή, στον ίδιο τον ιστό του πολιτισμού.

Σαπίζουμε. Αλλά μέσα στη σήψη, κάτι γλιστράει. Η Δύση πεθαίνει, αλλά δεν πεθαίνει αθόρυβα. Οργίζεται, αγωνίζεται, αρνείται να αποδεχτεί τη μοίρα της. Ο Spengler μας λέει ότι είναι αναπόφευκτο. Ο Dugin μας λέει να διαλέξουμε πλευρά. Το μόνο ερώτημα που μένει είναι: ποιος θα κρατήσει το μαχαίρι;

μετάφραση Ρήγας Ἀκραῖος ἀπό ἐδῶ 

Ἡ Πελασγική

Ὁ Ἡράκλειτος τοῦ Oswald Spengler

 Δημοσίευσις ἀπό τόν Constantin von Hoffmeister

Νέο βιβλίο από τις εκδόσεις Multipolar Press!

Αυτό το βιβλίο ξεκινά με τη διδακτορική διατριβή του Oswald Spengler ( Πελασγ. ἀναφορές στόν Spengler, ἔχουμε κατά καιρούς δημοσιεύσει ΕΔΩ ),  ενός από τους πιο διεισδυτικούς ερμηνευτές του ιστορικού πεπρωμένου, στην οποία προσεγγίζει τον Ηράκλειτο ως φιλόσοφο του γίγνεσθαι, παρουσιάζοντας έναν κόσμο που διέπεται από νόμο, ένταση και αέναο μετασχηματισμό. Το είναι αποκαλύπτεται ως διαδικασία, η τάξη ως μέτρο και η ιστορία ως το ξεδίπλωμα της εσωτερικής αναγκαιότητας και όχι του ανθρώπινου σχεδιασμού. Οι πολιτισμοί αναδύονται, ωριμάζουν και μεταδίδουν τη δύναμή τους σύμφωνα με πρότυπα που πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε αντί να αντιστεκόμαστε.

Ο τόμος ολοκληρώνεται με την εντυπωσιακή διάλεξη του Spengler για το άρμα, που προσφέρεται ως το συγκεκριμένο αντίστοιχο αυτού του μεταφυσικού οράματος. Αν ο Ηράκλειτος αποκαλύπτει τη δομή της πραγματικότητας, το άρμα δείχνει πώς αυτή η δομή εισέρχεται στην ιστορία μέσω των όπλων, της τεχνικής και της διοίκησης. Το άρμα εμφανίζεται ως το πρώτο μεγάλο όργανο μέσω του οποίου οι πειθαρχημένες ελίτ επέβαλαν μορφή σε τεράστιους πληθυσμούς, καθιερώνοντας την κυριαρχία ως ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο δράμα της ανθρωπότητας.

Μαζί, αυτά τα κείμενα φωτίζουν τις δυνάμεις που διαμορφώνουν τους πολιτισμούς και υπενθυμίζουν στον αναγνώστη ότι αυτό που φαίνεται μόνιμο ανήκει σε μια παροδική φάση μέσα στο ευρύτερο κίνημα της ιστορίας.

Αυτή η έκδοση παρουσιάζει μια νέα αγγλική μετάφραση με επιστημονικές σχολιασμούς και πρόλογο του Constantin von Hoffmeister, μαζί με πρόλογο των Astral.

ἀπό : multipolarpress.com

Παραγγείλτε τόν Ἡράκλειτο ( γιά τούς ἀγγλομαθεῖς, διότι στήν Ἑλλαδική βρισκόμαστε ἀκόμη στόν "Μπιντέ " τοῦ Χάκκα) ἐδῶ 

Ἡ Πελασγική

Τράμπ - Μία Μυστικιστική φιγούρα Ἱστορικῶν διαστάσεων

Η σημασία του πρώην και πιθανού μελλοντικού προέδρου των ΗΠΑ δεν βρίσκεται στον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά στο αρχέτυπο που ενσαρκώνει

Γράφει ὁ Constantin von Hoffmeister*

 Για τους υποστηρικτές του, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένα προπύργιο παραδοσιακότητας και πρωτοστάτης του «Πρώτα η Αμερική». Για τους επικριτές του, είναι ένας ανατρεπτικός, δόλιος πράκτορας του χάους. Αλλά μια πιο φιλοσοφική προσέγγιση τον περιγράφει ως βασική φιγούρα σε μια σκληρή πάλη με τις βαθιά ριζωμένες δυνάμεις της φθοράς 

Ο Εσωτερικός Τραμπισμός είναι μια βαθιά, σχεδόν μυστικιστική ερμηνεία του πολιτικού ταξιδιού του Ντόναλντ Τραμπ, που τον τοποθετεί όχι απλώς στο πλαίσιο της σύγχρονης πολιτικής αλλά ως μια φιγούρα κοσμικής και κοσμοϊστορικής σημασίας. Αυτή η ερμηνεία υποθέτει ότι η άνοδος και η συνεχιζόμενη επιρροή του Τραμπ αντανακλούν βαθύτερους μεταφυσικούς καταλύτες που παίζουν στο λυκόφως του δυτικού πολιτισμού, όπως είχε προβλεφθεί από τον ιστορικό Oswald Spengler στις δεκαετίες του 1920 και του 1930.

Σύμφωνα με την κυκλική θεωρία της ιστορίας του Spengler, κάθε σπουδαίος πολιτισμός περνά από στάδια ανάπτυξης, άνθησης και παρακμής, μεταμορφώνοντας τελικά σε πολιτισμό. Ένας πολιτισμός, κατά την άποψη του Spengler, είναι το τελικό, αποστεωμένο στάδιο ενός πολιτισμού – που χαρακτηρίζεται από υλισμό, δυστοπικό κυβερνητικό μηχανισμό και στασιμότητα – όπου το αρχικό δημιουργικό πνεύμα έχει ξεθωριάσει. Σε αυτή τη φάση, οι δημοκρατικοί θεσμοί αρχίζουν να παρακμάζουν, οδηγώντας στην άνοδο των αυταρχικών ηγετών, ή των Καισάρων, οι οποίοι επιβεβαιώνουν τη θέλησή τους ως οι τελευταίοι υπερασπιστές του πολιτισμού ως οι τελευταίες αναλαμπές της ζωτικότητας. Ο Τραμπ, σε αυτή την αφήγηση, εμφανίζεται ως Καίσαρας της Δύσης, παλεύοντας ενάντια στις δυνάμεις του χάους και της εντροπίας που απειλούν να κατακλύσουν τα απομεινάρια των επιτευγμάτων του πολιτισμού. 

Το παρακράτος, στο πλαίσιο του Εσωτερικού Τραμπισμού, επισκιάζει τη συμβατική πολιτική μεταφορά του ως όρο για εδραιωμένες, μυστικοπαθείς και ανατρεπτικές υπηρεσίες. Αντίθετα, παίρνει μια δική του ζωή, αντιπροσωπεύοντας μια αρχέγονη, χθόνια οντότητα της οποίας τα πλοκάμια έχουν φτάσει στην καρδιά της αμερικανικής ισχύος. Αυτό δεν είναι απλό πολιτικό τέλμα ( παρακράτος) – είναι μια αρχαία δύναμη, που προϋπήρχε της ίδιας της Δημοκρατίας, που τροφοδοτείται από αυτό που μπορεί να περιγραφεί μόνο ως ενέργειες παραδοξότητος. Η πάλη του Τραμπ ενάντια σε αυτή τη σκοτεινή παρουσία είναι ζωγραφισμένη σε τόνους Lovecraftian, όπου το διακύβευμα δεν είναι μόνο οι εκλογικές νίκες ή οι αλλαγές πολιτικής, αλλά η ίδια η ψυχή του έθνους. Η προεδρία του γίνεται μια μεταφυσική μάχη, με τον Τραμπ να εμφανίζεται ως ένας σύγχρονος ήρωας που, όπως οι οραματισμένοι Καίσαρες του Spengler, αρνείται να συνθηκολογήσει με τη σήψη που τυλίγει τον πολιτισμό του. Κάθε εκτελεστικό διάταγμα, κάθε πολιτικός ελιγμός, νοείται ως μια τολμηρή προσπάθεια εξάρθρωσης αυτού του μηχανισμού των Μεγάλων Παλιών που λειτουργεί αόρατα για αιώνες. Η περιφρόνηση του Τραμπ παρουσιάζεται ως μια θαρραλέα, σχεδόν τραγική στάση ενάντια στο αναπόφευκτο. Παλεύει όχι για προσωπικό όφελος, αλλά για να αποτρέψει το καταστροφικό σκοτάδι που απλώνεται πάνω από τη Δύση.

Σύμφωνα με τον οντολογικό φιλόσοφο Martin Heidegger, το Dasein (ὕπαρξις -παρουσία , κυριολεκτικά «είναι-εκεί» ) αναφέρεται στον διακριτικό τρόπο ύπαρξης που χαρακτηρίζει τα ανθρώπινα όντα, που ορίζεται από την ικανότητά τους για αυτογνωσία και την ικανότητά τους να αναγνωρίζουν και να εμπλέκονται με τις δικές τους δυνατότητες. Σε αντίθεση με άλλα όντα, οι άνθρωποι έχουν συνείδηση ​​της ύπαρξής τους μέσα σε ένα χρονικό και ιστορικό πλαίσιο, γνωρίζοντας τόσο τους περιορισμούς όσο και τις δυνατότητές τους για δράση. Το Dasein δεν είναι απλώς παρών στον κόσμο. περιλαμβάνει μια ενεργή διαδικασία κατανόησης και αποκρυπτογράφησης της θέσης κάποιου σε αυτόν, διαρκούς διαμόρφωσης που διαμορφώνεται από το περιβάλλον του. Υπό αυτή την έννοια, το Dasein δεν είναι καθόλου ατομικό, αλλά εντελώς συνυφασμένο με το ιστορικό και κοινοτικό του πλαίσιο, ένα ον-στον κόσμο που διαμορφώνεται θεμελιωδώς από τη θέση του μέσα στο συνεχές της ιστορίας. 

Ο λαϊκισμός του Τραμπ, όταν τον δούμε μέσα από αυτό το πρίσμα, μπορεί να θεωρηθεί ως αφύπνιση του συλλογικού Dasein του αμερικανικού λαού.

φωτό

 Η ρητορική του για την ανάκτηση της εθνικής ταυτότητας και κυριαρχίας είναι επομένως μια επίκληση για την πραγματοποίηση μιας αυθεντικής ύπαρξης, όπου τα άτομα δεν χάνονται πλέον στις απρόσωπες τυραννίες της παγκοσμιοποίησης και της γραφειοκρατίας. Η έκκλησή του στους «ξεχασμένους άντρες και γυναίκες» εισχωρεί σε μια υπαρξιακή αγωνία, επανασυνδέοντας τα άτομα με τον κοινοτικό και ιστορικό πυρήνα τους, προτρέποντάς τα να σηκωθούν από την αλλοτρίωση της σύγχρονης ζωής και να επαναβεβαιώσουν το Είναι τους στην πολιτική αρένα.

Ο Heidegger μιλά για τον Dasein ως θεμελιωδώς απασχολημένο με τη δική του χρονικότητα, έχοντας επίγνωση του τελικού του πεπερασμένου και οδηγούμενο από την ανάγκη να προβληθεί αυθεντικά στο μέλλον. 

Ο λαϊκισμός του Τραμπ αντικατοπτρίζει αυτή τη δομή του Dasein , όπου η έκκλησή του στο «Make America Great Again» χρησιμεύει ως μια προσωρινή γέφυρα μεταξύ ενός νοσταλγικού παρελθόντος και ενός προβλεπόμενου μέλλοντος που επιδιώκει να ανακτήσει μια χαμένη ουσία.

 Με την Χαϊντεγκεριανή έννοια, το κίνημα του Τραμπ μπορεί να θεωρηθεί ως μια συλλογική συνειδητοποίηση της «επιρροής» του αμερικανικού λαού σε μια μη αυθεντική παγκοσμιοποιητική ύπαρξη. Το λαϊκιστικό μήνυμά του προσφέρει έναν τρόπο για να διεκδικήσουν ξανά το ιστορικό πεπρωμένο, να βγούν από τον «εαυτό τους», της ανώνυμης, αλλοτριωμένης ύπαρξης και σε έναν πιο αυθεντικό τρόπο ύπαρξης.

Ο Τραμπ αντανακλά επίσης το όραμα του ιδεαλιστή φιλοσόφου Georg Wilhelm Friedrich Hegel, του οποίου η έννοια του Παγκόσμιου Πνεύματος αντιπροσωπεύει το ξετύλιγμα του παγκόσμιου λόγου μέσα από την ιστορική διαδικασία, όπου η αυτοσυνείδηση ​​της ελευθερίας εκδηλώνεται σε διαφορετικά έθνη και εποχές. Το διαλεκτικό χαρακτηριστικό του Παγκόσμιου Πνεύματος αποκαλύπτει ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο, γιατί όλα βρίσκονται σε συνεχή ροή, προσπαθώντας προς την υψηλότερη πραγματοποίηση. Όπως βεβαιώνει ο Χέγκελ, «ό,τι είναι ορθολογικό είναι πραγματικό, και ό,τι είναι πραγματικό είναι ορθολογικό», και ο λαϊκισμός του Τραμπ μπορεί να ερμηνευθεί ως μια ουσιαστική στιγμή, μια επαναβεβαίωση του εγγενούς πνεύματος της Αμερικής ενάντια στις επιβολές της τεχνοκρατικής νεωτερικότητας. Ο Τραμπικός λαϊκισμός αντανακλά την προσπάθεια του έθνους να διατηρήσει τη μοναδική του εκδήλωση του Παγκόσμιου Πνεύματος, ενισχύοντας τον πατριωτισμό ως θεμελιώδη δύναμη και ως κατευθυντήρια αρχή στην συνεχώς εξελισσόμενη ιστορική διαδικασία. Έτσι, ο Τραμπ ολοκλήρωσε το σύστημα του γερμανικού ιδεαλισμού.

Ο οικονομικός εθνικισμός και οι πολιτικές του Τραμπ που στοχεύουν στην αποκατάσταση της αμερικανικής αυτάρκειας –μέσω των δασμών, των ελέγχων της μετανάστευσης και της μείωσης των παγκόσμιων εξαρτήσεων– αποτελούν εμβληματικό στοιχείο της τελευταίας προσπάθειας ενός πολιτισμού που πεθαίνει να διατηρήσει τον εαυτό του. Ο Spengler έγραψε ότι καθώς οι πολιτισμοί εισέρχονται στα τελευταία τους στάδια, το κράτος γίνεται πρωτίστως οικονομικό αντικείμενο, με τον ανταγωνισμό για πόρους και κυριαρχία να υπερισχύει έναντι άλλων ανησυχιών. 

Επομένως, οι εμπορικοί πόλεμοι του Τραμπ με την Κίνα και οι προσπάθειές του να αναζωογονήσει την αμερικανική βιομηχανία δεν είναι απλώς πολιτικές στρατηγικές, αλλά ενέργειες ενός Καίσαρα που επιδιώκει να διατηρήσει την υλική και πολιτιστική αυτονομία του λαού του απέναντι σε μια καταστροφική παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Αυτές οι ενέργειες αντικατοπτρίζουν τη σπενγκλεριανή εικόνα ενός πολιτισμού που προσπαθεί να διατηρήσει τη ζωτικότητά του, ακόμη και όταν πλησιάζει την ασταμάτητη πτώση του.

Στον Εσωτερικό Τραμπισμό, ο Τραμπ δεν θεωρείται ως παρέκκλιση, αλλά ως μια προκαθορισμένη φιγούρα, προϊόν της ιστορικής στιγμής. Οι τάσεις του ισχυρού άνδρα και η απόρριψη των φιλελεύθερων δημοκρατικών κανόνων της μεταπολεμικής εποχής θεωρούνται αναγκαίες απαντήσεις στις καταρρέουσες δομές της δυτικής διακυβέρνησης. Ο Εσωτερικός Τραμπισμός δεν δίνει αυτά τα χαρακτηριστικά ως ελαττώματα αλλά ως αρετές σε έναν ηγέτη που αντιμετωπίζει το τέλος ενός πολιτισμού. Όπως οι Καίσαρες της Ρώμης, η άνοδος του Τραμπ πλαισιώνεται ως η εμφάνιση μιας νέας μορφής ηγεσίας που ταιριάζει στις προκλήσεις ενός κόσμου που αποσυντίθεται.

Οι αντιπαραθέσεις του Τραμπ με την παγκοσμιοποιητική ατζέντα, ιδιαίτερα στους τομείς του περιβαλλοντισμού και της οικονομικής πολιτικής, αντανακλούν περαιτέρω τα Σπενγκλεριανά θέματα. Ο Spengler άσκησε σκληρή κριτική στη σύγχρονη τεχνοκρατική κοινωνία, προειδοποιώντας για τις απανθρωπιστικές επιπτώσεις της. Η απόρριψη των πρωτοβουλιών για την κλιματική αλλαγή από τον Τραμπ και ο εναγκαλισμός του στη βιομηχανική ανάπτυξη μπορεί να θεωρηθεί ως επαναβεβαίωση του φαουστιανού πνεύματος – μια άρνηση παράδοσης στις παθητικές, μηδενιστικές τάσεις που προκύπτουν στους πολιτισμούς του τελευταίου σταδίου. Η έμφαση που δίνει στον οικονομικό εθνικισμό και την ενεργειακή ανεξαρτησία αντανακλά την επιθυμία να διατηρήσει τον έλεγχο της φύσης και των πόρων, σύμφωνα με την φαουστιανή αναζήτηση εξουσίας που ο Spengler είδε ως χαρακτηριστικό του δυτικού πολιτισμού.

( φωτὀ ἀριστερά, τό βιβλίο τοῦ Hoffmeister,"Ἐσωτερικός Τραμπισμός", ἐδῶ ) 

Ο Εσωτερικός Τραμπισμός τοποθετεί το φαινόμενο Τραμπ ως μια κρίσιμη, αν και αμφιλεγόμενη, άμυνα ενάντια στην πολιτιστική και πολιτική σήψη που έχει κυριεύσει τη Δύση. Ο ρόλος του Τραμπ ξεπερνά τις απλές αποφάσεις πολιτικής και εισέρχεται στον τομέα της εμβληματικής ηγεσίας – μιας κεφαλής που μάχεται ενάντια στην λερναία ύδρα της διάλυσης που διαβρώνει τον δυτικό πολιτισμό εδώ και δεκαετίες. Η απόρριψή του για τον «wokeism» ( Πελασγ. τά ἀριστερίστικα-λίμπεραλ ξυπνήματα ) και την ακραία φιλελεύθερη ατζέντα  ( που εκδηλώνεται σε πολιτιστικές πολιτικές που υποστηρίζουν την ανεξέλεγκτη πολυπολιτισμικότητα, τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες των φύλων και την καταστολή των παραδοσιακών αξιών )  αποτελεί παράδειγμα αυτής της ευρύτερης σύγκρουσης.

Η απώθηση του Τραμπ εναντίον αυτών των ιδεολογιών – όπως η αντίθεσή του στη Θεωρία της Κριτικής Φυλής στα εκπαιδευτικά και ομοσπονδιακά προγράμματα κατάρτισης και η υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου ενάντια στη λογοκρισία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – σηματοδοτεί μια άρνηση να επιτραπεί στην «προοδευτική» ατζέντα να διαλύσει τα πολιτιστικά θεμέλια της Δύσης. Οι πολιτιστικοί πόλεμοι στους οποίους συμμετείχε δεν είναι απλές αψιμαχίες, αλλά συμβολίζουν μια μεγαλύτερη σύγκρουση μεταξύ των κακόβουλων οντοτήτων που επιδιώκουν να διαλύσουν τον πυρήνα της ταυτότητας του δυτικού πολιτισμού και των θεματοφυλάκων του, όπως ο Τραμπ, που στοχεύουν στη διατήρησή του.

Απορρίπτοντας τις αφηγήσεις της αριστεράς, ο Τραμπ αντιπροσωπεύει μια μεγαλύτερη αντίσταση σε αυτό που πολλοί από την πνευματική δεξιά θεωρούν ως μια ακραία φιλελεύθερη ατζέντα που επιδιώκει να αποσταθεροποιήσει την παραδοσιακή τάξη πραγμάτων. Οι πολιτικές της πρώτης διακυβέρνησής του –όπως η επαναφορά της απαγόρευσης των τρανς ατόμων στο στρατό, η καταγγελία της αριστερής βίας σε πόλεις όπως το Πόρτλαντ και η αμφισβήτηση της κυριαρχίας της αριστερής ακαδημαϊκής σκέψης– πλαισιώνονται ως απαραίτητες πράξεις για την προστασία της Δύσης από την υποχώρηση στον πολιτιστικό και πολιτισμικό ηθικό σχετικισμό. Ο Τραμπ ως πρόεδρος θεωρείται επομένως ως ένα ουσιαστικό κεφάλαιο στον μεγάλο ιστορικό αγώνα για να σωθεί η Δύση από τον εαυτό της. Η κληρονομιά του δεν θα καθοριστεί από τις εκλογικές του νίκες ή ήττες, αλλά από τον ρόλο του ως προπύργιο ενάντια στον εσωτερικό εκφυλισμό που, αν αφεθεί ανεξέλεγκτος, θα είχε ως αποτέλεσμα το τέλος του δυτικού πολιτισμού όπως τον ξέρουμε.

Η σημασία του Τραμπ δεν βρίσκεται στον άντρα αλλά στο αρχέτυπο που ενσαρκώνει. 

Η άνοδος τέτοιων καισαριανών ηγετών δεν υπόσχεται υλική επιτυχία. Ο θρίαμβος τους είναι συμβολικός, όχι σε πολιτικές αλλά στην εξέγερσή τους ενάντια σε μια γεροντική και λυσσαλέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Ο Τραμπισμός, ακόμη και όταν εξασθενεί η προσωπική επιρροή του Τραμπ, θα παραμείνει ως ένα κίνημα που διοχετεύει τους υπαρξιακούς φόβους ενός πολιτισμού σε ελεύθερη πτώση, λαχταρώντας την επιστροφή στην ακεραιότητα και την αυτοέκφραση. 

Η δύναμη του αρχέτυπου έγκειται στην απήχησή του με έναν λαό που έχει αποξενωθεί από το βαθύ κράτος – ο Τραμπ διατυπώνει την απόγνωσή του, παρόλο που τα επιτεύγματά του παραμένουν μέτρια. Ο ρόλος του είναι να λειτουργήσει ως η τελευταία έκφραση της δυτικής ζωτικότητας, όχι να αντιστρέψει την καθοδική πορεία, αλλά να ενσαρκώσει το τελικό γενναίο πνεύμα ενός λαού που συλλαμβάνει την επιβίωση σε έναν κόσμο που διαλύεται σε φρενήρη παραφροσύνη. Ο Spengler   δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας για την υλική επιτυχία τέτοιων μορφών, ωστόσο το αρχέτυπο επιμένει, αντλώντας τη δύναμή του από τις ίδιες παρορμήσεις που προαναγγέλλουν το τέλος του ιστορικού κύκλου της Δύσης.

 *  Ο Constantin von Hoffmeister είναι πολιτικός και πολιτιστικός σχολιαστής από τη Γερμανία, συγγραφέας ( όπως και του βιβλίου "Esoteric Trumpism" ) και αρχισυντάκτη της Arktos Publishing. ( φωτό ) 

Ἀπό : swentr.site

Ἕνα πάρα πολύ καλό θέμα ! Μία ἀνάλυσις τοῦ ἐσωτερικοῦ Τραμπισμοῦ, μία μεταφυσική ὁπτική τοῦ τί συμβολίζει ὁ Τράμπ στό σήμερα καί μία διαπίστωσις τῆς μοναδικῆς "σανίδας σωτηρίας" τῆς Ἀνθρωπότητος ( ὅπως πολλάκις ἔχομε ἀναφέριε κι᾿ἐμεῖς, ἀπό τήν ἐμφάνισιν τοῦ Τράμπ στήν παγκόσμια πολιτική σκηνή). 

Τό ὅτι ἡ Δύσις βρίσκεται στό τελευταῖο στάδιο ὑπάρξεώς της, μέσῳ μίας καθολικῆς ἀποσυνθέσεως ( ὅπου γνωρίζομε πάααρα πολύ καλῶς ποιός τήν ἐπεδίωξε ) εἶναι ταυτοχρόνως καί σημάδι τοῦ τέλους τῆς Ανθρωπότητος. Τῆς πολιτισμένης Ἀνθρωπότητος. Ἐάν πράγματι κανείς ἀγαπᾶ, ὄχι ἁπλῶς τόν ἄνθρωπο μέ τήν ἔννοια τῆς φιλανθρωπίας, ἀλλά τόν Ἄνθρωπο συνδεδεμένο μέ τήν δημιουργική του δύναμιν πού γέννησε τόν Πολιτσμό. Ἐάν λοιπόν ἀγαποῦμε αὐτό τόν Ἄνθρωπο, τότε πρέπει νά ᾿δοῦμε ὡς  ἐπιτακτική τήν ἀνάγκη συστρατεύσεως καί ὑποστηρίξεως τοῦ Τραμπικοῦ κινήματος ἀναπόφευκτα συνδεδεμένο μέ τήν πολιτική Ποῦτιν καί ὅλων τῶν ἡγετῶν πού πιστεύουν, ὑποστηρίζουν καί μάχονται γιά ἕναν Πολυπολικό Κόσμο. Δέν μπορεῖ νά μήν βλέπῃ, ἕνα λογικό ἄτομο, μέ ἱστορική γνῶσιν πώς αυτός εἶναι μόνος δρόμος σωτηρίας τῆς Ἀνθρωπότητος. 

Ἄς διαβάσουμε μαζύ μέ τό ἀνωτέρῳ θέμα καί τό πρό ἡμερῶν δημοσιευμένο θέμα μας « Ἡ παρακμή τῆς Δύσης ». 

« Ἔτσι ὅμως αἰσθάνεται ὁ ξένος ὁλόκληρο τόν πολιτισμό μας, τήν ἀποφασιστική κατεύθυνση τῶν κλιτῶν τῶν ναῶν μας καί τῆς διάρθρωσης τῶν ὀρόφων ὅλων τῶν προσόψεων, τῆς προοπτικῆς βάθους τῆς ζωγραφικῆς μας, τήν πορεία τῆς τραγωδίας καί τῆς ἀφήγησης, ἀλλά καί τῆς τεχνικῆς καί ὁλόκληρης τῆς ἰδιωτικῆς καί δημόσιας ζωῆς μας. Αὐτόν τόν ρυθμό τόν ἔχουμε στό αἷμα μας καί γι’ αὐτόν τόν  λόγο δέν τόν προσέχουμε. Ἄν συνυπάρξει μέ τόν ρυθμό μιᾶς ξένης ζωῆς, τό ἀποτέλεσμα θά ἦταν μία ἀνυπόφορη δυσαρμονία.»

Oswald Spengler, «Ἡ παρακμή τῆς Δύσης»

Ἡ Πελασγική

Carl Schmitt : Ἡ δικτατορία εἶναι ἡ ἀληθινή δημοκρατία

 ...η δημοκρατία,νοούμενη ως άμεση άσκηση της λαϊκής  βούλησης πάνω από κάθε ιδιοτέλεια και ατομικό εγωισμό, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε δικτατορικές μορφές κυβέρνησης... ( γιά τό βιβλίο,ἐδῶ)

Άρθρο του Francesco Lamendola                                                                        

Μετάφραση: Ελευθέριος Αναστασιάδης

Η δημοκρατία είναι ένα πολιτικό σύστημα που έρχεται στο προσκήνιο με τη Γαλλική Επανάσταση, ειδικά στην ιακωβινική φάση της. Ηττήθηκε οπουδήποτε εμφανίστηκε, ξεκινώντας από το 1848, ωστόσο η αστική κοινωνική βάση αυτού του συστήματος δεν σταματά να εξαπλώνεται. Φαίνεται να θριαμβεύει το 1919, πάνω στις στάχτες των παλαιών μοναρχιών, αλλά, ξανά, καταρρέει παντού, τα χρόνια μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων: φθάνοντας στο πιο χαμηλό σημείο το 1939, απαξιωμένη και εγκαταλειμμένη παντού. Κι όμως, όπως ο μυθολογικός φοίνικας αναγεννιέται  το  1945, με την ένοπλη δύναμη των νικητριών δυνάμεων. 

Ο Oswald Spengler ( φωτό ἀριστερά ) και ο Carl Schmitt υπήρξαν μεταξύ των πιο αυστηρών κριτικών της. Για τον Spengler, η δημοκρατία είναι εκείνο το πολιτικό σύστημα που εδραιώνεται όταν η μάζα, κατευθυνόμενη από τα μέσα πληροφόρησης, καταλήγει να πιστέψει εκείνο που την έκαναν να πιστέψει, και περνά αυτή την  χειραγώγηση ως άσκηση της ελεύθερης βούληση της. Η κριτική του Spengler αφορά την ίδια την ουσία της δημοκρατίας που, στην εποχή της τηλεόρασης, φαίνεται ακόμη πιο δικαιολογημένη από όσο ήταν στην εποχή των εφημερίδων. Σήμερα, ο έλεγχος της λεγόμενης κοινής γνώμης είναι ακόμη πιο διαδεδομένος και συστηματικός.  

Από την άλλη πλευρά, η κριτική του Carl Schmitt εστιάζεται σε ένα διαφορετικό ζήτημα, στο γεγονός πως η δημοκρατία καταλήγει (χάρη του διαχωρισμού των εξουσιών και της δύναμης των οργανωμένων ομάδων επιρροής, που χρηματοδοτούν τα πολιτικά κόμματα), στην πρακτική του κοινοβουλευτισμού, που είναι, κάτι τελείως διαφορετικό από εκείνη της πρακτικής της λαϊκής κυριαρχίας, που εξασκείται χωρίς  διαμεσολαβητικά σώματα. Για τον Schmitt, το θεμελιώδες ζήτημα της δημοκρατίας δεν είναι ο έλεγχος της δημόσιας γνώμης αλλά η δημοσιότητα της γνώμης, που, στο κοινοβουλευτικό καθεστώς, καταλήγει αναπόφευκτα να διαγραφεί από τους πλάγιους ελιγμούς των κομμάτων, αληθινά κέντρα εξουσίας. Έτσι, το αντίθετο της δημοκρατίας δεν είναι η δικτατορία, η οποία αντιτάσσεται στον διαχωρισμό των εξουσιών, αλλά, ακριβώς, το σύστημα που είναι βασισμένο πάνω στον διαχωρισμό των εξουσιών, δηλαδή ο  κοινοβουλευτισμός φιλελεύθερης μήτρας.

Με άλλα λόγια, στο κοινοβουλευτικό καθεστώς, το βασικό στοιχείο είναι τα κόμματα, τα οποία αποτελούν την έκφραση των ομάδων που έχουν πραγματική δύναμη, τόσο οικονομικής φύσης όσο και πολιτικής και που δεν ενδιαφέρονται για το κοινό καλό, αλλά για το δικό τους συμφέρον. Τα όσα πράττουν έχουν αποκλειστικά ως απώτερο σκοπό να διατηρήσουν τον έλεγχο των δημοσίων πραγμάτων. Αυτά (δηλ. τα κόμματα) δεν ενδιαφέρονται να κυβερνήσουν με την πρέπουσα έννοια του όρου, αλλά να κατευθύνουν τους κρατικούς πόρους στην πιο συμφέρουσα γι’ αυτά κατεύθυνση.  ( Σημείωσις Πελασγικῆς : Ἀκριβῶς ὄπως τ᾿ὁμολογοῦσε ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου : « Σκοπός μας δέν εἶναι ἁπλῶς ἡ κατάκτησις τῆς ἐξουσίας, ἀλλά ἡ δημιουργία τῶν μηχανισμῶν ἐκείνων πού θά μᾶς κρατήσουν γιά πάντα σ᾿αὐτήν [τήν ἐξουσία] Κατά τ᾿ἄλλα πλασσαριζόταν ὡς ...σοσιαλιστής ! Καί ποιός θά τό καταλάβαινε ; Τά ἐν Ἑλλάδι « καγκουρώ», ὅπως χαρακτήριζε τούς Ἕλληνες ;  ) 

φωτό

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το κοινοβούλιο δεν είναι, και δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει, μία σχολή πολιτικής εκπαίδευσης. Κανένας αληθινός πολιτικός δεν βγαίνει από το κοινοβούλιο, διότι τα μέλη του κοινοβουλίου δεν έχουν ως στόχο την πολιτική δράση, αλλά την τέχνη να κατακτούν και να διατηρούν τις πολυθρόνες τους. Μέσω αυτών των τελευταίων κατευθύνουν την κρατική μηχανή και εμποδίζουν τους αντιπάλους τους να τις καταλάβουν (τις πολυθρόνες). 

Επομένως, η αληθινή διαφορά μεταξύ κοινοβουλευτισμού και δημοκρατίας, είναι η έννοια του διαχωρισμού των εξουσιών. Σύμφωνα με τη φιλελεύθερη ιδεολογία, από την οποία πηγάζει ο κοινοβουλευτισμός, η νομοθετική εξουσία, η εκτελεστική και η δικαστική πρέπει να ισορροπούν αλλά να παραμένουν αυτόνομες η μία εν σχέση με την άλλη, διότι πάνω σε αυτό θεμελιώνεται η ελεύθερη άσκηση των αρμοδιοτήτων τους, απαραίτητη προϋπόθεση της 'ελευθερίας' της κυβέρνησης. 

Αντίθετα, σύμφωνα με τη δημοκρατία, δεδομένου ότι δεν υπάρχει μία πραγματική διάκριση μεταξύ κυβερνόντων και κυβερνώμενων, αυτός ο διαχωρισμός δεν είναι αναγκαίος, μάλιστα είναι καλό να απορροφηθεί από μία ανώτερη αρχή: την άμεση άσκηση της κυριαρχίας από μέρος του λαού. 

Στην πρακτική των φιλελεύθερων δημοκρατικών συστημάτων, που ξεπήδησαν από την κατάληξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της Συνθήκης των Βερσαλλιών, φάνηκε ότι οι δύο αντιλήψεις, εκείνη βασισμένη πάνω στον διαχωρισμό και εκείνη βασισμένη πάνω στην συγχώνευση των εξουσιών, θα μπορούσαν να συνυπάρξουν και μάλιστα να αλληλοδιεισδυθούν. Αντίθετα-και εδώ βρίσκεται η  πρωτοτυπία της ανάλυσης του Schmitt– αυτές είναι τόσο διαφορετικές, για να μην πούμε αντίθετες, που είναι πιο εύκολο να φανταστούμε μία γειτνίαση και ίσως μία συνέχεια, μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας. Ο λόγος για αυτό είναι η  κοινή αρχή έμπνευσης, δηλαδή η ταυτότητα μεταξύ κυβερνόντων και κυβερνωμένων και η κοινή αντίθεση στο διαχωρισμό των εξουσιών, πάνω στον οποίο βασίζεται το κοινοβουλευτικό σύστημα.  

φωτό

Πράγματι, ο κοινοβουλευτισμός, έχει ανάγκη το διαχωρισμό των εξουσιών για να μπορεί να ακολουθεί τον αληθινό σκοπό του, που είναι η άσκηση της εξουσίας για λογαριασμό δυνάμεων ξένων προς το ίδιο το κοινοβούλιο, το οποίο και χρησιμοποιούν ως εργαλείο για να επιτύχουν τους δικούς τους στόχους. 

Οι δικτατορίες που  προέκυψαν κατά τον 20ο αιώνα (δηλαδή ο φασισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός) ως απάντηση στα δεινά του κοινοβουλευτισμού, είναι, στην ουσία τους, κατευθυνόμενες ενάντια στον φιλελευθερισμό και όχι εναντίον της δημοκρατίας αυτής καθαυτής. Ο Schmitt έφθασε έτσι στο, φαινομενικά παράδοξο, συμπέρασμα ότι δημοκρατία και δικτατορία δεν είναι η μία το αντίθετο  της  άλλης αλλά  και  οι δύο είναι το αντίθετο του φιλελευθερισμού, δηλαδή του κοινοβουλευτικού συστήματος. Δεν εκπλήσσει λοιπόν, η ουσιαστικά ευνοϊκή στάση προς την δικτατορία που προσλαμβάνει  ο  Carl Schmitt, φυσικά στην φασιστική εκδοχή της. 

Το πρόβλημα, για το μοντέλο της άμεσης δημοκρατίας τύπου Rousseau, είναι ότι είναι πρακτικά ανεφάρμοστο σε επίπεδο μεγάλων εθνικών κρατών και ενδεχομένως κατάλληλο μόνο για τις αρχαίες πόλεις-κράτη  ή τις αναγεννησιακές κοινότητες. Για ένα μεγάλο κράτος, η δημοκρατία,νοούμενη ως άμεση άσκηση της λαϊκής  βούλησης πάνω από κάθε ιδιοτέλεια και ατομικό εγωισμό, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε δικτατορικές μορφές κυβέρνησης. Σε αυτές, αποσυναρμολογούνται οι μηχανισμοί του δημαγωγικού κοινοβουλευτισμού, καταργείται ο διαχωρισμός των εξουσιών και τίθενται εκτός  παιχνιδιού οι ομάδες εκείνων των συμφερόντων που είναι ξένες προς την προοπτική του κοινού καλού. 

Η διεισδυτική ανάλυση του Carl Schmitt  μας παρέχει τα εργαλεία όχι μόνον για να κατανοήσουμε καλύτερα φαινόμενα του παρελθόντος όπως ο φασισμός, αλλά και την παρούσα πραγματικότητα και, ειδικά, την όλο και πιο έντονη τάση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας να γίνει ‘ολοκληρωτική’, δηλαδή να επιβάλλει τη δική της ‘μοναδική σκέψη’ τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό του κράτους.

Εκείνο που συνέβη, πρακτικά, μετά το 1945, και ακόμη περισσότερο μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ήταν μία διαδικασία προσαρμογής των κοινοβουλευτικών συστημάτων στις νέες προκλήσεις της ύστερης νεωτερικότητας: διεκδικώντας για τον εαυτό τους και μόνον για τον εαυτό τους, τη δημοκρατική σφραγίδα ενώ την αρνούνταν με ριζικό τρόπο στις δικτατορίες. Κατά συνέπεια, ο κοινοβουλευτισμός αυτοπροσδιορίστηκε ως το μόνο νομιμοποιημένο πολιτικό σύστημα να αντιπροσωπεύσει τα  αυθεντικά αιτήματα της λαϊκής κυριαρχίας. Πρακτικά, ο κοινοβουλευτισμός, χωρίς να χάνει καθόλου το ουσιαστικό χαρακτηριστικό του, δηλαδή της ‘κάλυψης’ των ιδιοτελών συμφερόντων, εξωκοινοβουλευτικών, ειδικά του χρηματοπιστωτικού συστήματος και της βιομηχανίας, πιέστηκε να κάνει δικά του και τα χαρακτηριστικά του ηττημένου εχθρού (δηλ. των δικτατοριών). Κατά αυτό τον τρόπο, αντιστάθμισε τις χρόνιες αδυναμίες του όπως την χαρακτηριστική αναποφασιστικότητα του και την έλλειψη πυγμής, με μία ισχυρή ώθηση προ την απόλυτη δράση, η οποία είναι ‘ολοκληρωτική’ στη φύση της) παρουσιάζοντας την ως τη μόνη πολιτική δράση ικανή να ερμηνεύσει αληθινά τη γενική θέληση, και άρα την ιδέα του γενικού συμφέροντος.

Σημειώσεις του μεταφραστή:

φωτό

 Tο θέμα της δημοκρατίας, είτε άμεσης είτε κοινοβουλευτικής είναι παράδοξο ακόμη και να συζητείται, για τέσσερεις βασικούς λόγους:

Α) Φθάνει κάποιος να κάνει μια βόλτα στην αγορά ή σε μια πλατεία και να αφουγκραστεί ποια θέματα απασχολούν το μέσο καθημερινό άνθρωπο, καθώς και ποια είναι η κατάρτισή του πάνω στα σοβαρά φιλοσοφικά, κοινωνικά και πολιτικά θέματα…. Ο μέσος πολίτης δεν μπορεί να αποφασίσει σωστά ούτε για το σπίτι του, πόσο μάλλον για το έθνος. Πάντα έτσι ήταν και έτσι θα είναι στους αιώνες. 

Β) Ο πολίτης τη στιγμή που ψηφίζει ιδιωτεύει: σκέφτεται, πρωτίστως, τι θα είναι καλό για τον ίδιο.

Γ) Και μόνον το γεγονός ότι όλο το καπιταλιστικό, μασονικό και αριστερό σύστημα, έχει ως απόλυτο δόγμα τη δημοκρατία, φθάνει για να καταλάβουμε ποιους και τι εξυπηρετεί.

 

Δ) Τέλος, το σύστημα αυτό μπορεί να έχει ανεξέλεγκτες συνέπειες, λόγω της εκλογικής διαδικασίας.  Οι ‘δημοκράτες’,  λένε ότι ο Χίτλερ  ήταν το κακό ενσαρκωμένο. Ωραία ας συμφωνήσουμε, αλλά ας θέσουμε και μια ουσιώδη ερώτηση: πως εισήλθε στο γερμανικό  κοινοβούλιο;  Με εκλογές!  Άρα θα ακουγόταν περίεργο αν κάποιος υποστήριζε πως ήταν η δημοκρατία που έφερε το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και όλα τα σχετικά δεινά;

Αλλά ας έρθουμε στα δικά μας. Τα πολλά γέλια με τους ‘δημοκράτες’ στην Ελλάδα, θα τα κάναμε εάν έβγαινε πρώτο κόμμα στις εκλογές η Χρυσή Αυγή, με πλήρως δημοκρατικές διαδικασίες; Και όταν άρχισε να διαφαίνεται πως αυτή η πιθανότητα δεν ήταν καθόλου μικρή, θυμάστε τι συνέβη; Ένα κεκαλυμμένο πραξικόπημα: έστειλαν τη Χρυσή Αυγή στον εισαγγελέα. Η δημοκρατία λοιπόν έκανε μία μικρή ...δικτατορική επιδιόρθωση…

ἀπό ἐδῶ

Εν κατακλείδι, σε κάθε χώρα το (ανθρωπίνως) ορθό σύστημα κυβέρνησης μπορεί να υπάρξει και είναι απλό: Ένας πολιτικός ηγέτης και μία πολιτική ηγεσία, η οποία θα βγαίνει μέσα από ειδικές σχολές, σώματα και πανεπιστήμια πχ. κάτι παρόμοιο με το σώμα των διπλωματών ή το δικαστικό σώμα. Αυτή η ηγεσία θα συνεπικουρείται και θα συναποφασίζει με την ηγεσία του στρατού (την οποία ηγεσία, θα εκλέγει ο ίδιος ο στρατός) και την ηγεσία της  Εκκλησίας. Οι δε επαγγελματικές  τάξεις θα  εκπροσωπούνται  από  αντιπροσώπους οι οποίοι θα έχουν μόνον το δικαίωμα της έκθεσης απόψεων. Το σύστημα αυτό  είναι ο συνδυασμός τριών Αρχετύπων:

Α) Του αρχετύπου της πολιτικής τέχνης (πολιτική ηγεσία).

Β) Του αρχετύπου της ισχύος και της άμυνας (στρατός).

Γ) Του αρχετύπου της πνευματικής-εσχατολογικής παράδοσης ενός έθνους (η εκκλησία).

Αυτό  λοιπόν θα ήταν το μόνο λογικό, ανθρωπολογικώς ορθό και δυνατό στην εφαρμογή του σύστημα για τη διακυβέρνηση μιας χώρας. 

Φυσικά, ένα τέτοιο σύστημα διακυβέρνησης, θα μπορεί να λειτουργήσει εντός ενός πλαισίου προστατευμένου από την προπαγάνδα και τον προσηλυτισμό του προοδευτισμού και της αριστεράς. Αυτός ο προσηλυτισμός δεν θα μπορεί να είναι επιτρεπτός, όπως άλλωστε δεν είναι και ο χιλιαστικός-ιαχωβαϊκός προσηλυτισμός (άλλωστε,οι ρίζες της αριστεράς και  του χιλιασμού δεν διαφέρουν και ιδιαίτερα.).

Όσον αφορά την οικονομία, θα εφαρμοστεί  εκείνο το σύστημα που οι ειδικοί, με βάση την εμπειρία  του  παρελθόντος και τη γνώση της ανθρώπινης φύσης, θα επιλέξουν ως το πιο ικανοποιητικό. Όχι το ‘τέλειο’, όχι το  ‘ιδανικό’, αλλά το πιο (δικαίως) εφαρμόσιμο . 

Θα μου πείτε, αυτά είναι ‘όνειρα θερινής νυκτός’! Μπορεί… αλλά να μην ξεχνάμε ότι εάν κάποιος το 1980 έλεγε ότι το Σοβιετικό σύστημα θα αφανιστεί, όλοι θα τον περνούσαν για τρελό. Καμιά φορά οι όροι αντιστρέφονται: το όνειρο γίνεται πραγματικότητα και η πραγματικότητα όνειρο.

Ἀπό : Θεόδοτος 

Ἡ Πελασγική

« Εὐτυχῶς, τήν τελευταία ὥρα, ὑπῆρχαν πάντα μερικοί στρατιῶτες γιά νά σώσουν τόν Πολιτισμό »

ἐδῶ

« Γεννιόμαστε σὲ αὐτὴ τὴν ἐποχὴ καὶ πρέπει νὰ ἀκολουθήσουμε μὲ θάρρος τὸ μονοπάτι πρὸς τὸ προορισμένο τέλος. Δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος. Τὸ καθῆκον μας εἶναι νὰ κρατηθοῦμε στὴ χαμένη θέση, χωρὶς ἐλπίδα, χωρὶς διάσωση, σὰν ἐκεῖνον τὸν Ρωμαῖο στρατιώτη τοῦ ὁποίου τὰ ὀστᾶ βρέθηκαν μπροστὰ σὲ μιὰ πόρτα στὴν Πομπηία, ὁ ὁποῖος, κατὰ τὴν ἔκρηξη τοῦ Βεζούβιου, πέθανε στὴ θέση του ἐπειδὴ ξέχασαν νὰ τὸν ἀντικαταστήσουν. Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγαλεῖο. Αὐτὸ σημαίνει νὰ εἶσαι καθαρόαιμος. Τὸ ἔντιμο τέλος εἶναι τὸ μόνο πρᾶγμα ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀφαιρεθεῖ ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο.»

« Πασιφισμὸς σημαίνει νὰ ἐπιτρέπεται στοὺς μὴ εἰρηνιστὲς νὰ ἔχουν τὸν ἔλεγχο... Ὁ πασιφισμὸς θὰ παραμείνει ἰδανικό, ὁ πόλεμος γεγονός. Ἂν οἱ λευκὲς φυλὲς ἀποφασίσουν νὰ μὴν ξανακηρύξουν ποτὲ πόλεμο, οἱ ἔγχρωμοι θὰ ἐνεργήσουν διαφορετικὰ καὶ θὰ γίνουν κυρίαρχοι τοῦ κόσμου.»

« Εὐτυχῶς, τὴν τελευταία ὥρα, ὑπῆρχαν πάντα μερικοὶ στρατιῶτες γιὰ νὰ σώσουν τὸν Πολιτισμό. »

« Τί εἶναι ἡ ἀλήθεια; Γιὰ τὸ πλῆθος, αὐτὸ ποὺ διαβάζει καὶ ἀκούει συνεχῶς.»

« Δὲν ἔχουμε ἐπιλέξει αὐτὴ τὴν ἐποχή. Δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε ἀλλιῶς ἂν γεννηθοῦμε ὡς ἄνθρωποι τῶν ἀρχῶν τοῦ χειμῶνα ἑνὸς πλήρους Πολιτισμοῦ, ἀντὶ νὰ βρισκόμαστε στὴ χρυσῆ κορυφὴ ἑνὸς ὥριμου Πολιτισμοῦ, σὲ μιὰ ἐποχὴ τοῦ Φειδία ἢ τοῦ Μότσαρτ. Ὅλα ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸ νὰ δοῦμε καθαρὰ τὴ δική μας θέση, τὸ πεπρωμένο μας, ἀπὸ τὸ νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι, παρ' ὅλο ποὺ μπορεῖ νὰ λέμε ψέματα στὸν ἑαυτό μας γι' αὐτό, δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἀποφύγουμε. Ὅποιος δὲν τὸ ἀναγνωρίζει αὐτὸ στὴν καρδιά του, παύει νὰ συγκαταλέγεται στοὺς ἀνθρώπους τῆς γενιᾶς του καὶ παραμένει εἴτε ἀφελής, εἴτε τσαρλατάνος, εἴτε σχολαστικός. » 

« Σήμερα ζοῦμε τόσο τρομοκρατημένοι κάτω ἀπὸ τὸν βομβαρδισμὸ αὐτοῦ τοῦ πνευματικοῦ πυροβολικοῦ ποὺ σχεδὸν κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιτύχει τὴν ἐσωτερικὴ ἀποστασιοποίηση ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ μιὰ σαφῆ εἰκόνα τοῦ τερατώδους δράματος. Ἡ θέληση γιὰ δύναμη, ποὺ λειτουργεῖ ὑπὸ μιὰ καθαρὴ δημοκρατικὴ μεταμφίεση, ἔχει ὁλοκληρώσει τὸ ἀριστούργημά της τόσο καλὰ ποὺ ἡ αἴσθηση ἐλευθερίας τοῦ ἀντικειμένου κολακεύεται στὴν πραγματικότητα ἀπὸ τὴν πιὸ ὁλοκληρωτικὴ ὑποδούλωση ποὺ ὑπῆρξε ποτέ.»

« Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπός μας: νὰ δώσουμε ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο νόημα σὲ αὐτὴ τὴ ζωὴ ποὺ μᾶς ἔχει δοθεῖ... νὰ ζοῦμε μὲ τέτοιο τρόπο ὥστε νὰ εἴμαστε περήφανοι γιὰ τὸν ἑαυτό μας, νὰ ἐνεργοῦμε μὲ τέτοιο τρόπο ὥστε ἕνα μέρος μας νὰ συνεχίσει νὰ ζῃ.»

« Ἡ χριστιανικὴ θεολογία εἶναι ἡ γιαγιά του μπολσεβικισμοῦ.»

φωτό

 «Ἡ δημοκρατία ἔχει γίνει ὅπλο πλουσίων συμφερόντων. Χρησιμοποιεῖ τα μέσα ἐνημέρωσης γιὰ νὰ δημιουργήσει τὴν ψευδαίσθηση ὅτι ὑπάρχει συναίνεση ἀπὸ τοὺς κυβερνώμενους. 

Ὁ Τύπος σήμερα εἶναι ἕνας στρατὸς μὲ προσεκτικὰ ὀργανωμένα ὅπλα, οἱ δημοσιογράφοι οἱ ἀξιωματικοί του, οἱ ἀναγνῶστες οἱ στρατιῶτες του. Ὁ ἀναγνώστης οὔτε γνωρίζει οὔτε ὑποτίθεται ὅτι γνωρίζει τοὺς σκοποὺς γιὰ τοὺς ὁποίους χρησιμοποιεῖται καὶ τὸν ρόλο ποὺ πρέπει νὰ παίξει. 

Ἡ ἔννοια τῆς δημοκρατίας συχνὰ δὲν διαφέρει ἀπὸ τὸ νὰ ζεῖς ὑπὸ μιὰ πλουτοκρατία ἢ μιὰ κυβέρνηση ἀπὸ πλούσιες ἐλίτ.» 

«Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπός μας: νὰ δώσουμε ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο νόημα σὲ αὐτὴ τὴ ζωὴ ποὺ μᾶς ἔχει δοθεῖ... νὰ ζοῦμε μὲ τέτοιο τρόπο ὥστε νὰ εἴμαστε περήφανοι γιὰ τὸν ἑαυτό μας, νὰ ἐνεργοῦμε μὲ τέτοιο τρόπο ὥστε ἕνα μέρος μας νὰ συνεχίσει νὰ ζεῖ. 

«Μιὰ μέρα τὸ τελευταῖο πορτρέτο τοῦ Rembrandt καὶ τὸ τελευταῖο μουσικὸ κομμάτιτου Mozart θὰ ἔχουν πάψει νὰ ὑπάρχουν — ἂν καὶ πιθανῶς θὰ παραμείνουν ἕνας ἔγχρωμος καμβᾶς καὶ ἕνα φύλλο σημειώσεων — ἐπειδὴ τὸ τελευταῖο μάτι καὶ τὸ τελευταῖο αὐτὶ ποὺ ἦταν προσβάσιμα στὸ μήνυμά τους θὰ ἔχουν χαθεῖ.» 

«Δὲν ὑπάρχει προλεταριᾶτο, οὔτε κἂν κομμουνιστικὸ κίνημα, ποὺ νὰ μὴν ἔχει λειτουργήσει πρὸς ὄφελος τοῦ χρήματος, καὶ πρὸς τὸ παρὸν αὐτὸ ἐπιτρέπεται ἀπὸ τὸ χρῆμα - καὶ αὐτὸ χωρὶς οἱ ἰδεαλιστὲς μεταξὺ τῶν ἡγετῶν του νὰ ἔχουν τὴν παραμικρὴ ὑποψία γιὰ τὸ γεγονός.» 

«Ὁ ἄνδρας φτιάχνει ἱστορία· ἡ γυναῖκα εἶναι ἱστορία. Ἡ ἀναπαραγωγὴ τοῦ εἴδους εἶναι θηλυκή: διατρέχει σταθερὰ καὶ ἥσυχα ὅλα τὰ εἴδη, ζωικὰ ἢ ἀνθρώπινα, ὅλους τοὺς βραχύβιους πολιτισμούς. Εἶναι πρωταρχική, ἀμετάβλητη, αἰώνια, μητρική, φυτικὴ καὶ χωρὶς καλλιέργεια. Ἂν κοιτάξουμε πίσω, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι εἶναι συνώνυμη μὲ τὴν ἴδια τή ζωή.» 

«Αὐτὴ εἶναι ἡ τάση τοῦ Μηδενισμοῦ. Κανεὶς δὲν σκέφτεται νὰ ἐκπαιδεύσει τὶς μᾶζες στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἀληθινοῦ πολιτισμοῦ - αὐτὸ θὰ ἦταν πολὺ κοπιαστικό, καὶ πιθανῶς ὁρισμένα ἀξιώματα γι' αὐτὸ ἀπουσιάζουν. Ἀντίθετα, ἡ δομὴ τῆς κοινωνίας πρέπει νὰ ἰσοπεδωθεῖ στὸ ἐπίπεδο τοῦ πληθυσμοῦ. Πρέπει νὰ βασιλεύει γενικὴ ἰσότητα, ὅλα πρέπει νὰ εἶναι ἐξίσου χυδαία. Ὁ ἴδιος τρόπος ἀπόκτησης χρημάτων καὶ οἱ ἴδιες ἀπολαύσεις γιὰ νὰ τὰ ξοδέψεις: panem et circenses - δὲν χρειάζεται τίποτα περισσότερο, δὲν γίνεται κατανοητὸ τίποτα περισσότερο. Ἡ ἀνωτερότητα, οἱ τρόποι, τὸ γοῦστο καὶ κάθε περιγραφὴ ἐσωτερικῆς τάξης εἶναι ἐγκλήματα. Ἠθικές, θρησκευτικές, ἐθνικὲς ἰδέες, ὁ γάμος γιὰ χάρη τῶν παιδιῶν, ἡ οἰκογένεια, ἡ κρατικὴ ἐξουσία: ὅλα αὐτὰ εἶναι παλιομοδίτικα καὶ ἀντιδραστικά.» 

«Στὸν Goethe ὀφείλουμε καὶ πάλι τὴ βαθιὰ ρήση: «ὁ μαθηματικὸς εἶναι πλήρης μόνο στὸ βαθμὸ ποὺ νιώθει μέσα του τὴν ὀμορφιὰ τοῦ ἀληθινοῦ». Ἐδῶ νιώθουμε πόσο στενὰ συνδέεται τὸ μυστικὸ τοῦ ἀριθμοῦ μὲ τὸ μυστικὸ τῆς καλλιτεχνικῆς δημιουργίας. Τὰ μαθηματικά, λοιπόν, εἶναι μιὰ τέχνη. Ἡ ἀνάπτυξη τῶν μεγάλων τεχνῶν δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ἀντιμετωπίζεται χωρὶς μιὰ (σίγουρα ὄχι ἀσύμφορη) πλάγια ματιὰ στὰ σύγχρονα μαθηματικά.» 

«Ἡ δυναστικὴ κυριαρχία ἔχει ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ ἐκλογὲς ποὺ κάθε φορὰ φέρνουν νέες ὀρδὲς ἀκατάλληλων στὶς κρατικὲς ὑποθέσεις.» 

«Ἂν ἀποκαλῶ τὸν ἄνθρωπο ἁρπακτικὸ θηρίο, ποιό προσβάλλω: τὸν ἄνθρωπο ἢ τὸ θηρίο; Γιατί νὰ θυμᾶστε ὅτι τὰ μεγαλύτερα ἁρπακτικὰ θηρία εἶναι εὐγενῆ πλάσματα, τέλεια στὸ εἶδος τους καὶ χωρὶς τὴν ὑποκρισία τῆς ἀνθρώπινης ἠθικῆς λόγῳ ἀδυναμίας.» 

Τά ἀποφθέγματα τοῦ Oswald Spengler ἀπό ἐδῶ κι᾿ἐδῶ 

Ο Oswald Arnold Gottfried Spengler (γεν. 29 Μαΐου 1880 στο Blankenburg, Δουκάτο του Brunswick, Γερμανική Αυτοκρατορία - πέθανε 8 Μαΐου 1936 στο Μόναχο , Βαυαρία , Γερμανικό Ράιχ ) ήταν Γερμανός ιστορικός και φιλόσοφος της ιστορίας, μέλος του Συντηρητικού Επαναστατικού κινήματος , του οποίου τα ενδιαφέροντα περιλάμβαναν τα μαθηματικά, την επιστήμη και την τέχνη και τη σχέση τους με την κυκλική θεωρία του για την ιστορία... ( ὅλο τό βιογραφικό ἐδῶ )

Ήταν περισσότερο γνωστός ως ο συγγραφέας του βιβλίου «Η Παρακμή της Δύσης» ( ἀπό θέμα μας ἐδῶ καί ἐδῶ  ) 

Ἡ Πελασγική

Τό AfD καί τό τσεκούρι τῆς Ἱστορίας

 Γράφει ὁ Constantin von Hoffmeister 

  Οι φιγούρες των γερμανικών ομοσπονδιακών εκλογών του 2025 διασχίζουν τον στάσιμο αέρα σαν οδοντωτό γυαλί, μια βάναυση αποκάλυψη ενός συστήματος που πλησιάζει στην αυτοπροκαλούμενη κατάρρευση. Το CDU/CSU (Χριστιανοδημοκρατική Ένωση) κουτσαίνοντας προς τα εμπρός στο 28%, σέρνοντας το αναζωογονημένο πτώμα του μέσα στο πολιτικό τοπίο, το SPD (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα) πέφτει στο 16%, πνιγόμενο στη δική του ασχετοσύνη και οι Πράσινοι — εκείνοι οι οικο-πουριτανοί που ερωτεύονται την πολυπολιτισμικότητα και την αποσύνθεση  απεγνωσμένα στο 11%. Αλλά ο πραγματικός σεισμός, το υπόγειο γρύλισμα ενός θηρίου που ξυπνά, προέρχεται από το AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία), ανερχόμενο σε ένα εκπληκτικό 21%, η αναρρίχησή του κλονίζει τα θεμέλια μιας Δύσης που έχει χάσει τη θέλησή της για ζωή.

Ο Αριστοτέλης, ο αρχαίος διαγνωστικός της δημοκρατίας, δεσπόζει πάνω από αυτό το θέαμα σαν αδιάκοπος χρησμός. Το είδε αυτό να έρχεται πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Στα "Πολιτικά" του , προειδοποίησε για την αργή αυτοκτονία της δημοκρατίας, την κάθοδό της στην οχλοκρατία , την κυριαρχία του όχλου, όπου η πληβεία απάθεια και η διαφθορά των ελίτ συνωμοτούν για να καταπνίξουν την ψυχή της πόλης. Και τώρα; Η Γερμανία, η καρδιά του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, λαχανιάζει στο τελικό της στάδιο, ένας πολιτισμός που καταβροχθίζει τον εαυτό του στη δίνη της γραφειοκρατικής στειρότητας. Ο εφιάλτης του Αριστοτέλη - όπου η δημοκρατία εκφυλίζεται σε ολιγαρχική τυραννία - ξετυλίχθηκε μπροστά στα μάτια μας και ο λαός, κακοποιημένος και προδομένος, στράφηκε στο AfD αναζητώντας τη σωτηρία.

Δεν πρόκειται απλώς για άλλες εκλογές. Είναι μια εξέγερση των απογοητευμένων, των αποδιωγμένων, των παραμερισμένων στη μεγάλη θυσία της ευρωπαϊκής βιομηχανίας, της ευρωπαϊκής ταυτότητας και της ευρωπαϊκής βούλησης. Το 21% του AfD είναι κάτι παραπάνω από ένα νούμερο. Είναι ένα χτύπημα με σφυρί στον ναό ενός γεροντικού κατεστημένου που προσκολλάται στην εξουσία σαν παράσιτο σε έναν ετοιμοθάνατο ξενιστή. Ο Oswald Spengler, που κρύβεται πάντα στις σκιές της παρακμής, χαμογελά από την άβυσσο, με το όραμά του για την Παρακμή της Δύσης (σημ. Πελασγ. ἔχομε γράψει σχετικῶς κάποια θέματα ΕΔΩ  )  - την αναπόφευκτη βύθιση στη νύχτα του πολιτισμού - να υλοποιείται πλήρως στα χλωμά, κούφια μάτια των απογόνων της Μέρκελ και του Σολτς.

Η Γερμανία, κάποτε τιτάνας της βιομηχανικής ισχύος, τώρα παρακολουθεί τα κλειστά της εργοστάσια , τους λογαριασμούς της ενέργειας να εκτινάσσονται σε άγνωστα ύψη, τους δρόμους της να πλημμυρίζουν όχι από την πορεία της προόδου αλλά από την ήρεμη απόγνωση ενός λαού που έχει εγκαταλειφθεί. Η ανεξέλεγκτη μαζική μετανάστευση πιέζει περαιτέρω ένα σύστημα που ήδη καταρρέει, μειώνοντας την εθνική συνοχή, τροφοδοτώντας την αυξανόμενη εγκληματικότητα και βαθαίνει την οικονομική αναταραχή. Η αποβιομηχάνιση δεν είναι πολιτική. Είναι μια τελετουργική αυτοκτονία, που ενορχηστρώνεται από μια ελίτ τάξη που χλευάζει τους εργάτες που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί. Αυτή η αυτοπροκληθείσα καταστροφή πηγάζει από την ανόητη απόφαση να διακόψουμε τις ρωσικές προμήθειες πετρελαίου και φυσικού αερίου ενώ ταυτόχρονα κλείνουμε απόλυτα ασφαλείς και καθαρούς πυρηνικούς σταθμούς, που πυροδοτούνται από την πράσινη υστερία, αφήνοντας το έθνος ενεργοβόρο και ευάλωτο. Η άνοδος του AfD είναι η αντίδραση, η επιστροφή των καταπιεσμένων, το τελευταίο, απελπισμένο ουρλιαχτό ενός έθνους που αρνείται να γονατίσει μπροστά στους εκτελεστές του.

Κι όμως, ακόμη και όταν το AfD ανεβαίνει, η σήψη παραμένει. Το 21% δεν είναι αρκετό. Οχι ακόμη. Το CDU, πάντα ο χαμαιλέοντας της εξουσίας που αλλάζει χρώματα, θα στραφεί σε οποιονδήποτε γκροτέσκο συνασπισμό απαιτείται για να συνεχίσει να λειτουργεί η μηχανή. Το σύστημα έχει σχεδιαστεί για να διαιωνίζεται, να καταπνίγει την αληθινή επανάσταση πριν μπορέσει να ριζώσει. Αυτό το ήξερε και ο Αριστοτέλης — το τέλος της δημοκρατίας δεν έρχεται με ένα ξαφνικό πραξικόπημα, αλλά με μια αργή, σχολαστική ασφυξία, οι μάζες νανουρίζονται σε λήθαργο, ενώ οι ολιγάρχες σφίγγουν τον κλοιό τους.

Η Ευρώπη, ως γεωπολιτική δύναμη, εξαφανίζεται. Οι μεγάλες πρωτεύουσες - Βερολίνο, Παρίσι, Λονδίνο - είναι τσόφλια, η συνάφειά τους εξαφανίζεται με κάθε χρόνο που περνά, κάθε απόφαση που λαμβάνεται για να αποδυναμώσει τους δικούς τους ανθρώπους. Η ισχύς είναι μεταβαλλόμενη, τεκτονική και μη αναστρέψιμη. Τα νέα κέντρα της Δύσης δεν βρίσκονται πλέον στις Βρυξέλλες ή στο Στρασβούργο, εκείνες τις νεκροπόλεις της εξαθλιωμένης γραφειοκρατίας, αλλά στη Μόσχα και την Ουάσιγκτον, στους σκληρούς άνδρες της Ρωσίας και στην αναζωπύρωση των Τραμπιστών στην Αμερική, όπου η βούληση για εξουσία δεν έχει ακόμη σβήσει.

Το AfD, παρ' όλη τη δυναμική του, πρέπει τώρα να αποφασίσει αν αρκείται στο να είναι μια ψήφος διαμαρτυρίας ή αν θα καταλάβει τον μανδύα της αληθινής επανάστασης. Γιατί το λυκόφως του Spengler είναι εδώ και το μάθημα του Αριστοτέλη ηχεί πιο δυνατά από ποτέ: οι δημοκρατίες δεν πεθαίνουν στις φλόγες. αποσυντίθενται από μέσα, σαπίζουν ώσπου δεν είναι παρά αποτεφρωμένα ερείπια που περιμένουν να πέσει το τσεκούρι της ιστορίας.

Και το τσεκούρι έρχεται.

Ἀπό : eurosiberia.net

Ἡ Πελασγική

Ἡ παρακμή τῆς Δύσεως

« Ἔτσι ὅμως αἰσθάνεται ὁ ξένος ὁλόκληρο τόν πολιτισμό μας, τήν ἀποφασιστική κατεύθυνση τῶν κλιτῶν τῶν ναῶν μας καί τῆς διάρθρωσης τῶν ὀρόφων ὅλων τῶν προσόψεων, τῆς προοπτικῆς βάθους τῆς ζωγραφικῆς μας, τήν πορεία τῆς τραγωδίας καί τῆς ἀφήγησης, ἀλλά καί τῆς τεχνικῆς καί ὁλόκληρης τῆς ἰδιωτικῆς καί δημόσιας ζωῆς μας. Αὐτόν τόν ρυθμό τόν ἔχουμε στό αἷμα μας καί γι’ αὐτόν τόν  λόγο δέν τόν προσέχουμε. Ἄν συνυπάρξει μέ τόν ρυθμό μιᾶς ξένης ζωῆς, τό ἀποτέλεσμα θά ἦταν μία ἀνυπόφορη δυσαρμονία.»

Oswald Spengler, «Ἡ παρακμή τῆς Δύσης»

Τά βασικά σημάδια κατάρρευσης τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ,ἐπισημαίνονται ἀπό τόν Σπένγκλερ στά ἐξῆς : ἡ ἐπικρατοῦσα δύναμις τοῦ χρήματος,ἡ κυριαρχία τῶν μέσων μαζικῆς ἐνημερώσεως,ἡ ἔλλειψις πρωτοτύπων διανοουμένων καί δημιουργῶν σ'ὅλους τούς τομεῖς τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς παιδείας. 

Σκεφθεῖτε πώς ὁ Σπένγκλερ πέθανε τό 1936. Τί θά ἔλεγε ἐάν ζοῦσε σήμερα; Ἁπλῶς θά ἐπιβεβαιωνόταν ! 

Ἡ Πελασγική

Διαβᾶστε ἐδῶ : 

O Spengler για τη σύνδεση αίματος και πολιτισμού

Ἡ εἰσβολή συνεχίζεται, ἡ αὐτοκτονία ἐπιταχύνεται

Το φαινόμενο έχει κερδίσει τον όρο «φαινόμενο μελανοποίησης» ( μετατροπή σέ μαύρο χρώμα)

Αυτή είναι η αυτοκρατορική υπερέκταση στην κλασική της μορφή: οι δυτικές ενέργειες παραμένουν προσηλωμένες στην προσπάθεια υποταγής ή αναδιάταξης μακρινών εδαφών, ενώ το ίδιο το κέντρο προχωρά όλο και βαθύτερα στην αποσύνθεση. Η αυτοκρατορική Ρώμη παρέχει το προηγούμενο: η ίδια δύναμη που κάποτε πρόβαλε ισχύ σε τρεις ηπείρους ανακάλυψε ότι η πρωτεύουσά της είχε γίνει δημογραφικά και πολιτισμικά μη αναγνωρίσιμη. Η σύγχρονη Δύση επαναλαμβάνει αυτό το μοτίβο με μικρές μόνο παραλλαγές

Σήμερα, η λατρεία του οικουμενισμού συνεχίζει να τρώει ζωντανή τη Δύση. Το τέλος φτάνει για άλλη μια φορά.

Τοῦ Constantin von Hoffmeister

Η Δυτική Ευρώπη αυτοκτονεί και οι εξήντα χιλιάδες Αφρικανοί μετανάστες που μόλις διέσχισαν τη Ceuta είναι μόνο η τελευταία απόδειξη. Ενώ οι ισπανικές δυνάμεις καταρρέουν, οι πολιτικοί της ηπείρου εκδίδουν δηλώσεις, οι κάμερες τραβούν την προσοχή και δεν γίνεται τίποτα ουσιαστικό. Η εισβολή συνεχίζεται επειδή κυριολεκτικά κανείς δεν είναι προετοιμασμένος να την σταματήσει. Αυτή είναι η τελική φάση ενός πολιτισμού που έχει ήδη αποφασίσει να πεθάνει.

Οι αστυνομικές γραμμές καταρρέουν υπό το βάρος των αριθμών. Σπίτια δέχονται επιδρομές, περιουσίες καταστρέφονται και οι τοπικές δυνάμεις αγωνίζονται να διατηρήσουν ακόμη και την πιο βασική τάξη. Οι ευρωπαϊκές δεξιές προσωπικότητες εκδίδουν τις αναμενόμενες δηλώσεις. Η Alice Weidel από το AfD κατονομάζει τη Γερμανία ως τον προφανή προορισμό και απαιτεί άμεσο κλείσιμο των συνόρων και ανελέητες απελάσεις. Ο Herbert Kickl από το Αυστριακό Κόμμα της Ελευθερίας δηλώνει ότι μόνο μια «Αυστρία-Φρούριο» μπορεί να απαντήσει στο αδιάσπαστο ρεκόρ αποτυχίας της ΕΕ. Η Marine Le Pen και ο Jordan Bardella από τον Εθνικό Συναγερμό υπόσχονται να «μεταρρυθμίσουν τη Σένγκεν» και να διατηρήσουν την ελεύθερη κυκλοφορία μόνο για τους πολίτες της ΕΕ. Ο Nigel Farage δείχνει τους νεαρούς άνδρες στα βίντεο και προβλέπει ότι σύντομα θα σταθούν στο Καλαί. Ο Ολλανδός Geert Wilders το αποκαλεί «ισλαμική εισβολή» και απαιτεί να απελαθεί ολόκληρη η μάζα. Η ρητορική είναι ομοιόμορφη, το επείγον θεατρικό, το πρακτικό αποτέλεσμα μέχρι στιγμής το ίδιο με κάθε προηγούμενη κρίση.

Κυριολεκτικά ΚΑΝΕΙΣ στην Ευρώπη δεν ενδιαφέρεται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ σοβαρά να το σταματήσει αυτό. Οι κυβερνήσεις και η αντιπολίτευση απλώς παρακολουθούν το θέαμα να ξεδιπλώνεται. Καμία άμυνα δεν υλοποιείται, καμία οργανωμένη αντίσταση δεν εμφανίζεται, τίποτα απολύτως δεν διακόπτει τη ροή. Το θέαμα είναι θλιβερό και αναπόφευκτο. Ο Oswald Spengler το χαρτογράφησε στο βιβλίο του « Η Παρακμή της Δύσης» (1918-1922). Η μαζική μετανάστευση είναι σύμπτωμα της παρακμής, όχι η αιτία. Ο δυτικός πολιτισμός έχει εισέλθει στη χειμερινή του φάση. Η διαδικασία εξελίσσεται σύμφωνα με τον δικό του σιδερένιο νόμο και δεν μπορεί να αντιστραφεί. Ένας ογδοντάχρονος άνδρας δεν ξαναγίνεται δεκαέξι ετών και η Δύση δεν ανακτά τη ζωτικότητα που έχει ήδη ξοδέψει. Η αδιαφορία δεν περιορίζεται στην ελίτ. Η πλειοψηφία των απλών Ευρωπαίων μοιράζεται την ίδια λήθαργο. Ο παραλληλισμός είναι η Αυτοκρατορική Ρώμη στο τελικό της στάδιο, όταν η ίδια η πόλη ήταν ογδόντα τοις εκατό ξένη και μόνο είκοσι τοις εκατό εθνοτικά Ρωμαϊκή. Ακόμα και τότε, ο αυτοκράτορας απευθυνόταν σε μια αφηρημένη ανθρωπότητα και όχι στον ρωμαϊκό λαό. Σήμερα, η λατρεία του οικουμενισμού συνεχίζει να τρώει ζωντανή τη Δύση. Το τέλος φτάνει για άλλη μια φορά.

« Τό Στρατόπεδο των Αγίων » (1973) του Jean Raspail ( φωτό ἀριστερά ) παραμένει η πιο ξεκάθαρη μυθοπλαστική πρόβα της ίδιας ακολουθίας. Σε αυτό το μυθιστόρημα, οι στολίσκοι φτάνουν, οι αρχές παγώνουν, το ηθικό λεξιλόγιο στρέφεται εναντίον των Ευρωπαίων ιθαγενών και ο γαλλικός πολιτισμός διαλύεται υπό το βάρος των αριθμών στους οποίους αρνείται να αντισταθεί. Οι αναγνώστες που επιστρέφουν στο βιβλίο μετά από κάθε νέα μεσογειακή έξαρση παρατηρούν πόσο λίγη επινόηση χρειάστηκε. Τα σχόλια που συσσωρεύονται γύρω από το «Στρατόπεδο των Αγίων» είναι από μόνα τους αποκαλυπτικά: περιστρέφονται ασταμάτητα γύρω από την ακρίβεια της πρόβλεψης, ενώ η πραγματικότητα που περιέγραφε συνεχίζει να διευρύνεται. Το μυθιστόρημα δεν λειτουργεί πλέον ως προειδοποίηση. λειτουργεί πλέον ως διάγνωση που έχει ήδη επιβεβαιωθεί.

Ένα μεγάλο μέρος των λεγόμενων «δεξιών» κομμάτων καταδικάζει έντονα τη μαζική μετανάστευση κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ωστόσο μόλις αναλάβουν τα καθήκοντά τους δεν κάνουν απολύτως τίποτα. Το μοτίβο έχει κερδίσει τον όρο «φαινόμενο μελανοποίησης» ( μετατροπή σέ μαύρο χρώμα) . Τόσο η Giorgia Meloni όσο και ο Donald Trump μίλησαν με ακραία ρητορική σχετικά με τα συγκεκριμένα μέτρα που θα λάμβαναν κατά της εισβολής. Και οι δύο αθέτησαν αυτές τις υποσχέσεις τη στιγμή που η εξουσία ήταν δική τους. Το χάσμα μεταξύ της γλώσσας της αντιπολίτευσης και της πρακτικής της διακυβέρνησης δεν αποτελεί πλέον έκπληξη. Είναι δομικό. Τα κόμματα υπάρχουν για να διοχετεύουν τη λαϊκή οργή σε ακίνδυνα κανάλια, ενώ ο υποκείμενος δημογραφικός μετασχηματισμός προχωρά αδιάλειπτα. Η μεγάλη αντικατάσταση είναι πραγματική.

Αυτή είναι η αυτοκρατορική υπερέκταση στην κλασική της μορφή: οι δυτικές ενέργειες παραμένουν προσηλωμένες στην προσπάθεια υποταγής ή αναδιάταξης μακρινών εδαφών, ενώ το ίδιο το κέντρο προχωρά όλο και βαθύτερα στην αποσύνθεση. Η αυτοκρατορική Ρώμη παρέχει το προηγούμενο: η ίδια δύναμη που κάποτε πρόβαλε ισχύ σε τρεις ηπείρους ανακάλυψε ότι η πρωτεύουσά της είχε γίνει δημογραφικά και πολιτισμικά μη αναγνωρίσιμη. Η σύγχρονη Δύση επαναλαμβάνει αυτό το μοτίβο με μικρές μόνο παραλλαγές.

Οι δηλώσεις που εκδίδονται από τα δεξιά κόμματα εξυπηρετούν επομένως έναν διττό σκοπό. Καταγράφουν την κλίμακα της κρίσης και ταυτόχρονα καταδεικνύουν τα όρια της πολιτικής αντίδρασης που είναι διαθέσιμη στο πλαίσιο της τρέχουσας τάξης πραγμάτων. Οι εκκλήσεις για κλείσιμο των συνόρων, για αναστολή της Σένγκεν, για επιστροφή κάθε αφίξεως, παραμένουν λόγια που λέγονται στο κενό. 

Ο μηχανισμός του κράτους συνεχίζει να επεξεργάζεται την εισροή. τα δικαστήρια και οι γραφειοκρατίες συνεχίζουν να λειτουργούν με βάση τις παλαιότερες οικουμενικές υποθέσεις. η δημογραφική αριθμητική συνεχίζει το σταθερό της έργο.

Ἀπό : eurosiberia.net

« Το Στρατόπεδο των Αγίων»  ( Le Camp des Saints ) είναι ένα δυστοπικό μυθιστόρημα του 1973 του Γάλλου συγγραφέα, εξερευνητή και βασιλόφρονα φιλόσοφου Jean Raspail .Το έργο απεικονίζει έναν τεράστιο στολίσκο σχεδόν ενός εκατομμυρίου φτωχών μεταναστών που αναχωρούν από το Δέλτα του Γάγγη στην Ινδία , με προορισμό τη νότια Γαλλία , όπου η άφιξή τους εκθέτει και εκμεταλλεύεται την ηθική παρακμή, την ιδεολογική σύγχυση και την αμυντική ανικανότητα των δυτικών κοινωνιών, με αποκορύφωμα την ταχεία κατάρρευση του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ο Raspail, αντλώντας από τις εμπειρίες του ως ταξιδιώτης σε απομακρυσμένες περιοχές, πλαισιώνει την αφήγηση ως μια προειδοποιητική ιστορία ενάντια στην δημογραφική υπερφόρτωση και το πολιτισμικό αυτοσαμποτάζ, με χαρακτήρες που κυμαίνονται από αμφιταλαντευόμενους πολιτικούς και ελίτ των μέσων ενημέρωσης έως μεμονωμένους αντιστασιακούς που αναγνωρίζουν την υπαρξιακή απειλή... ( ΕΔΩ )

Ἡ Πελασγική