Ἡ εἰσβολή συνεχίζεται, ἡ αὐτοκτονία ἐπιταχύνεται

Το φαινόμενο έχει κερδίσει τον όρο «φαινόμενο μελανοποίησης» ( μετατροπή σέ μαύρο χρώμα)

Αυτή είναι η αυτοκρατορική υπερέκταση στην κλασική της μορφή: οι δυτικές ενέργειες παραμένουν προσηλωμένες στην προσπάθεια υποταγής ή αναδιάταξης μακρινών εδαφών, ενώ το ίδιο το κέντρο προχωρά όλο και βαθύτερα στην αποσύνθεση. Η αυτοκρατορική Ρώμη παρέχει το προηγούμενο: η ίδια δύναμη που κάποτε πρόβαλε ισχύ σε τρεις ηπείρους ανακάλυψε ότι η πρωτεύουσά της είχε γίνει δημογραφικά και πολιτισμικά μη αναγνωρίσιμη. Η σύγχρονη Δύση επαναλαμβάνει αυτό το μοτίβο με μικρές μόνο παραλλαγές

Σήμερα, η λατρεία του οικουμενισμού συνεχίζει να τρώει ζωντανή τη Δύση. Το τέλος φτάνει για άλλη μια φορά.

Τοῦ Constantin von Hoffmeister

Η Δυτική Ευρώπη αυτοκτονεί και οι εξήντα χιλιάδες Αφρικανοί μετανάστες που μόλις διέσχισαν τη Ceuta είναι μόνο η τελευταία απόδειξη. Ενώ οι ισπανικές δυνάμεις καταρρέουν, οι πολιτικοί της ηπείρου εκδίδουν δηλώσεις, οι κάμερες τραβούν την προσοχή και δεν γίνεται τίποτα ουσιαστικό. Η εισβολή συνεχίζεται επειδή κυριολεκτικά κανείς δεν είναι προετοιμασμένος να την σταματήσει. Αυτή είναι η τελική φάση ενός πολιτισμού που έχει ήδη αποφασίσει να πεθάνει.

Οι αστυνομικές γραμμές καταρρέουν υπό το βάρος των αριθμών. Σπίτια δέχονται επιδρομές, περιουσίες καταστρέφονται και οι τοπικές δυνάμεις αγωνίζονται να διατηρήσουν ακόμη και την πιο βασική τάξη. Οι ευρωπαϊκές δεξιές προσωπικότητες εκδίδουν τις αναμενόμενες δηλώσεις. Η Alice Weidel από το AfD κατονομάζει τη Γερμανία ως τον προφανή προορισμό και απαιτεί άμεσο κλείσιμο των συνόρων και ανελέητες απελάσεις. Ο Herbert Kickl από το Αυστριακό Κόμμα της Ελευθερίας δηλώνει ότι μόνο μια «Αυστρία-Φρούριο» μπορεί να απαντήσει στο αδιάσπαστο ρεκόρ αποτυχίας της ΕΕ. Η Marine Le Pen και ο Jordan Bardella από τον Εθνικό Συναγερμό υπόσχονται να «μεταρρυθμίσουν τη Σένγκεν» και να διατηρήσουν την ελεύθερη κυκλοφορία μόνο για τους πολίτες της ΕΕ. Ο Nigel Farage δείχνει τους νεαρούς άνδρες στα βίντεο και προβλέπει ότι σύντομα θα σταθούν στο Καλαί. Ο Ολλανδός Geert Wilders το αποκαλεί «ισλαμική εισβολή» και απαιτεί να απελαθεί ολόκληρη η μάζα. Η ρητορική είναι ομοιόμορφη, το επείγον θεατρικό, το πρακτικό αποτέλεσμα μέχρι στιγμής το ίδιο με κάθε προηγούμενη κρίση.

Κυριολεκτικά ΚΑΝΕΙΣ στην Ευρώπη δεν ενδιαφέρεται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ σοβαρά να το σταματήσει αυτό. Οι κυβερνήσεις και η αντιπολίτευση απλώς παρακολουθούν το θέαμα να ξεδιπλώνεται. Καμία άμυνα δεν υλοποιείται, καμία οργανωμένη αντίσταση δεν εμφανίζεται, τίποτα απολύτως δεν διακόπτει τη ροή. Το θέαμα είναι θλιβερό και αναπόφευκτο. Ο Oswald Spengler το χαρτογράφησε στο βιβλίο του « Η Παρακμή της Δύσης» (1918-1922). Η μαζική μετανάστευση είναι σύμπτωμα της παρακμής, όχι η αιτία. Ο δυτικός πολιτισμός έχει εισέλθει στη χειμερινή του φάση. Η διαδικασία εξελίσσεται σύμφωνα με τον δικό του σιδερένιο νόμο και δεν μπορεί να αντιστραφεί. Ένας ογδοντάχρονος άνδρας δεν ξαναγίνεται δεκαέξι ετών και η Δύση δεν ανακτά τη ζωτικότητα που έχει ήδη ξοδέψει. Η αδιαφορία δεν περιορίζεται στην ελίτ. Η πλειοψηφία των απλών Ευρωπαίων μοιράζεται την ίδια λήθαργο. Ο παραλληλισμός είναι η Αυτοκρατορική Ρώμη στο τελικό της στάδιο, όταν η ίδια η πόλη ήταν ογδόντα τοις εκατό ξένη και μόνο είκοσι τοις εκατό εθνοτικά Ρωμαϊκή. Ακόμα και τότε, ο αυτοκράτορας απευθυνόταν σε μια αφηρημένη ανθρωπότητα και όχι στον ρωμαϊκό λαό. Σήμερα, η λατρεία του οικουμενισμού συνεχίζει να τρώει ζωντανή τη Δύση. Το τέλος φτάνει για άλλη μια φορά.

« Τό Στρατόπεδο των Αγίων » (1973) του Jean Raspail ( φωτό ἀριστερά ) παραμένει η πιο ξεκάθαρη μυθοπλαστική πρόβα της ίδιας ακολουθίας. Σε αυτό το μυθιστόρημα, οι στολίσκοι φτάνουν, οι αρχές παγώνουν, το ηθικό λεξιλόγιο στρέφεται εναντίον των Ευρωπαίων ιθαγενών και ο γαλλικός πολιτισμός διαλύεται υπό το βάρος των αριθμών στους οποίους αρνείται να αντισταθεί. Οι αναγνώστες που επιστρέφουν στο βιβλίο μετά από κάθε νέα μεσογειακή έξαρση παρατηρούν πόσο λίγη επινόηση χρειάστηκε. Τα σχόλια που συσσωρεύονται γύρω από το «Στρατόπεδο των Αγίων» είναι από μόνα τους αποκαλυπτικά: περιστρέφονται ασταμάτητα γύρω από την ακρίβεια της πρόβλεψης, ενώ η πραγματικότητα που περιέγραφε συνεχίζει να διευρύνεται. Το μυθιστόρημα δεν λειτουργεί πλέον ως προειδοποίηση. λειτουργεί πλέον ως διάγνωση που έχει ήδη επιβεβαιωθεί.

Ένα μεγάλο μέρος των λεγόμενων «δεξιών» κομμάτων καταδικάζει έντονα τη μαζική μετανάστευση κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ωστόσο μόλις αναλάβουν τα καθήκοντά τους δεν κάνουν απολύτως τίποτα. Το μοτίβο έχει κερδίσει τον όρο «φαινόμενο μελανοποίησης» ( μετατροπή σέ μαύρο χρώμα) . Τόσο η Giorgia Meloni όσο και ο Donald Trump μίλησαν με ακραία ρητορική σχετικά με τα συγκεκριμένα μέτρα που θα λάμβαναν κατά της εισβολής. Και οι δύο αθέτησαν αυτές τις υποσχέσεις τη στιγμή που η εξουσία ήταν δική τους. Το χάσμα μεταξύ της γλώσσας της αντιπολίτευσης και της πρακτικής της διακυβέρνησης δεν αποτελεί πλέον έκπληξη. Είναι δομικό. Τα κόμματα υπάρχουν για να διοχετεύουν τη λαϊκή οργή σε ακίνδυνα κανάλια, ενώ ο υποκείμενος δημογραφικός μετασχηματισμός προχωρά αδιάλειπτα. Η μεγάλη αντικατάσταση είναι πραγματική.

Αυτή είναι η αυτοκρατορική υπερέκταση στην κλασική της μορφή: οι δυτικές ενέργειες παραμένουν προσηλωμένες στην προσπάθεια υποταγής ή αναδιάταξης μακρινών εδαφών, ενώ το ίδιο το κέντρο προχωρά όλο και βαθύτερα στην αποσύνθεση. Η αυτοκρατορική Ρώμη παρέχει το προηγούμενο: η ίδια δύναμη που κάποτε πρόβαλε ισχύ σε τρεις ηπείρους ανακάλυψε ότι η πρωτεύουσά της είχε γίνει δημογραφικά και πολιτισμικά μη αναγνωρίσιμη. Η σύγχρονη Δύση επαναλαμβάνει αυτό το μοτίβο με μικρές μόνο παραλλαγές.

Οι δηλώσεις που εκδίδονται από τα δεξιά κόμματα εξυπηρετούν επομένως έναν διττό σκοπό. Καταγράφουν την κλίμακα της κρίσης και ταυτόχρονα καταδεικνύουν τα όρια της πολιτικής αντίδρασης που είναι διαθέσιμη στο πλαίσιο της τρέχουσας τάξης πραγμάτων. Οι εκκλήσεις για κλείσιμο των συνόρων, για αναστολή της Σένγκεν, για επιστροφή κάθε αφίξεως, παραμένουν λόγια που λέγονται στο κενό. 

Ο μηχανισμός του κράτους συνεχίζει να επεξεργάζεται την εισροή. τα δικαστήρια και οι γραφειοκρατίες συνεχίζουν να λειτουργούν με βάση τις παλαιότερες οικουμενικές υποθέσεις. η δημογραφική αριθμητική συνεχίζει το σταθερό της έργο.

Ἀπό : eurosiberia.net

« Το Στρατόπεδο των Αγίων»  ( Le Camp des Saints ) είναι ένα δυστοπικό μυθιστόρημα του 1973 του Γάλλου συγγραφέα, εξερευνητή και βασιλόφρονα φιλόσοφου Jean Raspail .Το έργο απεικονίζει έναν τεράστιο στολίσκο σχεδόν ενός εκατομμυρίου φτωχών μεταναστών που αναχωρούν από το Δέλτα του Γάγγη στην Ινδία , με προορισμό τη νότια Γαλλία , όπου η άφιξή τους εκθέτει και εκμεταλλεύεται την ηθική παρακμή, την ιδεολογική σύγχυση και την αμυντική ανικανότητα των δυτικών κοινωνιών, με αποκορύφωμα την ταχεία κατάρρευση του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ο Raspail, αντλώντας από τις εμπειρίες του ως ταξιδιώτης σε απομακρυσμένες περιοχές, πλαισιώνει την αφήγηση ως μια προειδοποιητική ιστορία ενάντια στην δημογραφική υπερφόρτωση και το πολιτισμικό αυτοσαμποτάζ, με χαρακτήρες που κυμαίνονται από αμφιταλαντευόμενους πολιτικούς και ελίτ των μέσων ενημέρωσης έως μεμονωμένους αντιστασιακούς που αναγνωρίζουν την υπαρξιακή απειλή... ( ΕΔΩ )

Ἡ Πελασγική