Στό Καλοκαίρι πού φεύγει...

 Ὁ Οὐρανός 

Πρῶτα νὰ πιάσω τὰ χέρια σου 

Νὰ ψηλαφίσω τὸ σφυγμό σου 

Ὕστερα νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ δάσος 

Ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τὰ μεγάλα δέντρα 

Ποὺ στὸν κάθε κορμὸ ἔχουμε χαράξει 

Ἐδῶ καὶ χρόνια τὰ ἱερὰ ὀνόματα 

Νὰ τὰ συλλαβίσουμε μαζὶ 

Νὰ τὰ μετρήσουμε ἕνα-ἕνα 

Μὲ τὰ μάτια ψηλὰ στὸν οὐρανὸ σὰν προσευχή. 

Τὸ δικό μας τὸ δάσος δὲν τὸ κρύβει ὁ οὐρανός. 

Δὲν περνοῦν ἀπὸ δῶ ξυλοκόποι. 

                                                                                          ~ Μανώλης Αναγνωστάκης 

Σάν δέσμη ἀπό τριαντάφυλλα 

Σὰν δέσμη ἀπὸ τριαντάφυλλα 

εἶδα τὸ βράδυ αὐτό. 

Κάποια χρυσῆ, λεπτότατη 

στοὺς δρόμους εὐωδιά. 

Καὶ στὴν καρδιὰ 

αἰφνίδια καλοσύνη. 

Στὰ χέρια τὸ παλτό, 

στ' ἀνεστραμμένο πρόσωπο ἡ σελήνη. 

Ἠλεκτρισμένη ἀπὸ φιλήματα 

θά 'λεγες τὴν ἀτμόσφαιρα. 

Ἡ σκέψις, τὰ ποιήματα, 

βάρος περιττό. 

Ἔχω κάτι σπασμένα φτερά. 

Δὲν ξέρω κἂν γιατί μᾶς ἦρθε 

τὸ καλοκαίρι αὐτό. 

Γιὰ ποιὰν ἀνέλπιστη χαρά, 

γιὰ ποιές ἀγάπες, 

γιὰ ποιό ταξίδι ὀνειρευτό. 

                                                                                     ~ Κώστας Καρυωτάκης 

Ὁ πράσινος κῆπος 

Ἔχω τρεῖς κόσμους. 

Μιὰ θάλασσα, ἕναν οὐρανὸ 

κι᾿ ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου. 

Θὰ μποροῦσα 

ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, 

νὰ σᾶς ἔλεγα ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους. 

Ἡ θάλασσα, ξέρω. 

Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι. 

Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου, 

μὴ μὲ ρωτήσετε.

                                                                                                ~ Νικηφόρος Βρεττάκος 

Ἕνα ἔρημο ἄνθος 

Βαθύτερο ἀπ᾿ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταραχὴ 

ποὺ φέρνει μέσ᾿ στὸ στῆθος ἡ ἐπιθυμία 

ζεῖ στὸ θαλάσσιο βράχο ἕν᾿ ἄνθος ὁλομόναχο. 

Ποιὰ φωνὴ τὸ κυρίεψε καὶ μοιάζει σὰν νὰ δείχνει 

τὴν ἄγνωστη γαλήνη μὲ μικρὰ χρώματα... 

Εἶναι βγαλμένο στοὺς κινδύνους τῆς χαρᾶς 

ἀμέριμνο σὰν ἰδέα. 

                                                                                  ~Νῖκος Καροῦζος

Τό μεσουράνημα τῆς φωτιᾶς

Καλοκαῖρι! Μὴν πίστεψες πὼς δὲ συλλογιέμαι!

Ἡ σκέψη μου εἶναι ἀγάπη κι’ ἡ ἀγάπη μου σκέψη.

Ὡς κι’ ὁ πόνος μου ἔγινεν ὠμορφιά! Ὅλα μέσα μου

Μεταμορφώθηκαν σὲ ἄστρα! Μυστηριακή θεία δύναμη

Ποὺ ἀναθρώσκει ἀπ’ τὰ βάθη μου ἀντανακλᾶ καὶ στολίζει

Μὲ τὴν ἐξαίσιά της λάμψη τὸ μηδὲν καὶ τὴ νύχτα!

...

Μὴ ρωτῆστε ποῦ πέφτουν τὰ ποτάμια τῆς Γῆς

Τὶ στηρίζουν οἱ κορφὲς τῶν βουνῶν

Τὶ κρύβει ἀπὸ πάνω μας ἡ μεγάλη φωτιά!

Δὲν ὑπάρχει ἄλλο τίποτε!

Τραγουδῶ σὰν πουλὶ στ’ ἀκρινότερο δέντρο τοῦ κόσμου:

Ἀγαπῶ!  Ἄρα ὑπάρχω.

                                                                                           ~ Νικηφόρος Βρεττάκος

Τά ποίηματα ἀπό ἐδῶ, ἐδῶ Φωτό,φωτό,φωτό,φωτό

Ἡ Πελασγική