ἀπό : Ἔργα Σοφίας Βλάχου-Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου
Ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου
δέν εἶναι ἕνα πένθιμο γεγονός,
ἐπειδή ἡ Παναγία «μετέστη πρός τήν ζωήν».
Ὁ Δεκαπενταύγουστος τῆς Παναγίας
Ὕμνος στήν Παναγία
Παρθένα Μάνα, ποὺ σὰν πνέμα ἐπιάστη ὁ σπόρος
στὸ ἀφίλητο κορμί, κι' ὁ Λόγος ἐσαρκώθη
τὸ ἀμόλευτο τρυγῶντας σπλάχνο σου σὰ βρέφος!
Ὦ Δέσποινά μου Ὑποταγή, τὸν πόνο δέξου τον
καὶ ᾿σύ, σὰν τὸ σταυρό, καὶ γεῖρε τὸ κεφάλι
μὲ ὑπομονή, κατὰ γῆς χαμογελῶντας –
νὰ μὴν πνιγεῖ, Κυρά, στὰ κλάματά σου ὁ κόσμος!
Ἐσύ 'σαι ἡ κιβωτός, ποὺ σὰν αὐγὸ στὴν ἄβυσσο
λάμπεις καὶ στοῦ Θεοῦ τὴ σκοτεινιὰ ἀρμενίζεις,
βαθιὰ τὰ σπέρματα ὅλα μέσα σου φρουρῶντας,
Τὸ πράσινο δρεπανωτὸ πατᾶς φεγγάρι,
κι᾿ ὅλες στὰ χέρια σου κρατῶντας τὶς ἐλπίδες μας
στὸν ἄγριον οὐρανὸ κατάφορτη ἀνεβαίνεις.
κι᾿ ἀχνογελῶντας στέκεσαι δεξὰ στὸ γιό σου,
Ἐσύ 'σαι τὸ ἀνθισμένο κλαρὶ στὴν ἄβυσσο
τῆς δύναμής του. ἐσύ 'σαι ὁ στοχασμὸς ὁ πρᾶος
μὲς στὸ φλεγόμενο καμίνι τῆς ὀργῆς του.
Ἀναμεσὸς στῆς Ζωῆς τὸ δέντρο καὶ τῆς γνώσης,
στὸν κῆπο τοῦ Θεοῦ σὺ φύτεψες, Κυρά μου,
τὸ ἀφρᾶτο, τῆς Καλοσύνης δέντρο.
κι ὡς πότιζές το μὲ τὸ κλάμα, ἐπῆρε μπόϊ,
πετάει κλαριά, σκεπάζει τ' ἄλλα δέντρα, ἀνθίζει
ρίχνει καρπό, σὰν τὴν καλὴ ἐλιά, καὶ φέγγει-
Κι ὁ Παντοδύναμος στὸν ἴσκιο του ἀναπαύεται.
Κι ἡ Δεύτερη φριχτὴ σὰν ἔρθει Παρουσία
κι᾿ οἱ ἀρχάγγελοι ἄσπλαχνα τὰ ἐρίφια θὰ χωρίζουν
ἀπ' τ' ἀρνιά, θὰ σκύψεις τότε ἐσὺ στὸ γιό σου,
παρακλητικά, νὰ μεσιτέψεις, Ἐλεοῦσα!
Τ' ἀδάμαστα μεμιὰς θὰ τοῦ μερώσουν φρένα
Κι᾿ οἱ τάξες θὰ χαλάσουν οἱ διπλές, καὶ δίκαιοι
θ' ἀγκαλιαστοῦν μὲ ἁμαρτωλούς, κι ἁγνὲς παρθένες
μὲ τὶς γυναῖκες ποὺ πολὺ στὴ γῆ ἀγάπησαν.
Νικᾶς τὴ Δικαιοσύνη Ἐσὺ μὲ τὴν ἀγάπη.
κι᾿ ὅλοι μαζὶ θὰ σύρουμε χορό, καὶ θά ᾿σαι
στὸν κάβο τοῦ χοροῦ, Κυρά, καὶ θὰ χορεύεις
στὸν ἀβασίλευτο ἥλιο τοῦ Θεοῦ χαρούμενη
καὶ ταπεινὴ πολύ, σὰν τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου!
~ Νῖκος Καζαντζάκης
Δεκαπενταύγουστος τοῦ 1940
Ὦ, Ἐσὺ τῶν Οὐρανῶν ἡ πλατυτέρα,
ποὺ ἀγκάλιασες τὰ ἔθνη καὶ τοὺς λαούς,
τῶν λαῶν καὶ τῶν ἐθνῶν ἡ θεία Μητέρα,
π’ ὅλους τῆς γῆς ξεχείλισες τοὺς ναούς.
Μάνα, π’ ἀγνάντια μου εἶσαι ὡς θερισμένη
ἀπ’ ἀστάχυα χλωμότατη πλαγιά,
κ’ εἶσαι κ’ ἡ Ἑλλάδα, κ’ εἶσαι ἡ Κοιμωμένη
μὲ σταυρωτὰ τὰ χέρια Παναγιά
Μάνα, ποὺ ὁ νοῦς Σου μοναχὰ τὸ ξέρει
ἄν, ἀντίκρυ στὴν ἁγία Σου ἐντολή,
ἡ καρδιά μου δὲν εἶναι ὡς περιστέρι
ἀθώα, δοκιμασμένη καὶ καλή.
δῶσε τὴν ὥρα τούτη (κ’ εἶναι τώρα
π’ ἀγγίζουμε τὸν ὕστερο βυθό
κι ἀργοσημαίνει ἡ προαιώνια ὥρα)
στὴν ἅγια ἐντολή Σου νὰ σταθῶ
ἀνύσταχτος, στὴν ἄκρη γινώμενος
ἀγρύπνια μιὰν ἀπέραντη ματιά,
σὰν ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς Ἐσταυρωμένος,
σὰν οἱ Ἅγιοι Παῖδες μέσα στὴ φωτιά!
~ Ἄγγελος Σικελλιανός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου