Για τον Ηράκλειτο, όπως και τον Αριστοτέλη, ο Λόγος είναι ένας και αδιαίρετος. Αν σε κάποιον έχει δοθεί η τιμή να βιώσει την παρουσία του, γίνεται πλέον ένα διαφορετικό είδος ανθρώπου: Φιλόσοφος. Από εκεί και πέρα, ό,τι κι αν σκέφτεται αυτό το άτομο, όπου κι αν στρέψει το βλέμμα του, ενεργεί και ζει στις ακτίνες του Λόγου, σε κοινωνία με την ενότητά του. Αυτό συμβαίνει όταν κάποιος μυείται στη φιλοσοφία. Στην Πολιτεία του Πλάτωνα , αυτό ονομάζεται νόηση , η ικανότητα να ανυψώνει τα ατομικά διανοητικά συμπεράσματα στον αρχέγονο και υπέρτατο κόσμο των αιώνιων ιδεών. Η Ντάρια Ντούγκινα έφερε αυτό το σημάδι. Πέρασε τη στιγμή της σοφίας , και ήταν μη αναστρέψιμη... ( Η εσχατολογική αισιοδοξία της Ντάρια Ντούγκινα )
Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν αναλογίζεται την κόρη του και την αλήθεια που διαρκεί και μετά θάνατον.
Οι απαρχές του θεάτρου βρίσκονται στη λατρεία του ήρωα. Οι αρχαίοι Έλληνες συγκεντρώνονταν σε μια συγκεκριμένη στιγμή στον τάφο ενός ήρωα για να τιμήσουν τη μνήμη του. Σχηματίζονταν κύκλος, έψαλλαν ιερούς ύμνους, φορούσαν μάσκες και πρόσφεραν θυσίες. Πίστευαν ότι, για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, το αθάνατο πνεύμα του ήρωα ανέπνεε από τους πνεύμονές τους, άκουγε από τα αυτιά τους και μιλούσε από τη φωνή τους. Η Ντάσα είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, μια αληθινή ηρωίδα. Και η ανάμνησή της σταδιακά γίνεται μια τελετουργία.
Ο ίδιος ο Πλάτωνας ίδρυσε τη σχολή του σε ένα άλσος αφιερωμένο στον ιερό ήρωα Ακάδημο. Εκεί, οι άνθρωποι της πόλης συγκεντρώνονταν για να τιμήσουν τη μνήμη του Ακάδημου, για να του δώσουν την ευκαιρία να ξαναδεί αυτόν τον κόσμο και να αναπνεύσει τον αέρα του. Στο όνομα του ήρωα Ακάδημου, ευσεβείς Αθηναίοι άνδρες διεξήγαγαν τις φιλοσοφικές τους συζητήσεις. Αυτό αργότερα έγινε η αρχή όλων των ακαδημιών του κόσμου. Το όνομα του ήρωα δεν έχει ξεχαστεί: α-λήθεια — η μη λησμονούσα, η αλήθεια.
Τόσα πολλά συνδέονται με τη Ντάσα και τόσα πολλά συνεχίζουν να συσσωρεύονται γύρω από τη μνήμη της. Ήταν φιλόσοφος. Ανέβασε όμορφες θεατρικές παραστάσεις, έγραφε μουσική και συνέθετε ποίηση. Ήταν ένα πολύ ευγενικό και ειλικρινές άτομο. Ταυτόχρονα, ήταν ένα άτομο που υπέφερε βαθιά. Ίσως ο λόγος ήταν η μνήμη της για τον ανώτερο κόσμο και η άρνησή της να συμβιβαστεί με τους σκληρούς ντετερμινισμούς του κατώτερου κόσμου.
Η μνήμη της Ντάσα δεν ξεθωριάζει καθόλου. Ο πόλεμός μας έχει αναδείξει πολλούς ήρωες. Κι όμως, η Ντάσα παραμένει κάτι ξεχωριστό ακόμη και ανάμεσά τους. Το κατόρθωμά της, η θυσία της, αγιάζονται από την οικεία παρουσία της ίδιας της αλήθειας. Σκεπτόμενος τη Ντάσα, διαβάζοντας τα βιβλία της, ακούγοντας τη φωνή και τη μουσική της, κοιτάζοντας φωτογραφίες της, αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι η αλήθεια είναι κάπου πολύ κοντά, σε απόσταση αναπνοής... Εκεί, πέρα από το λεπτό πέπλο του θανάτου...
«Παραδίδομαι, σηκώνω τα χέρια ψηλά». Προς τους ουρανούς. Cedo, in manus tollo. Ad caelum tollo.
Ἀπό : multipolarpress.com
Στήν μνήμη τῆς Ντάρια Ντούγκινα Πλατόνοβα πού τά βδελύγματα τῆς Δύσης δολοφόνησαν στίς 20 Αὐγούστου 2022. Μία δολοφονία παραγγελθεῖσα ἀπό τήν διεφθαρμένη καί τρομοκρατική οὐκρανική ὁλοκληρωτική κυβέρνηση τοῦ Κιέβου καί ὑλοποιημένη ἀπό τούς μπράβους καί τούς βασανιστές τῆς δολοφονικῆς μυστικῆς ὑπηρεσίας της, τῆς SBU, ἡ ὁποία διοικούνταν καί συνεχίζει νά διοικεῖται ἀπό τίς δύο πιό σκληρές καί ἀδίστακτες μυστικές ὑπηρεσίες τῆς συλλογικῆς Δύσης, τήν βρετανική MI6 καί τήν ἀμερικανική CIA. Καί ποιός βρίσκεται πίσω ἀπό αὐτές ; Ἡ ῥίζα τοῦ Κακοῦ...
...Η Ντάσα ξανασηκώνεται στους δρόμους και τα μνημεία, σε πίνακες και βιβλία, σε ταινίες και ποιήματα. Άνθρωποι - ενήλικες, μαθητές, πολύ μικρά παιδιά, πολεμιστές, ιερείς, γονείς - την κοιτάζουν και κλαίνε. Αυτά τα δάκρυα τους μεταμορφώνουν. Μεταμορφώνουν τα πάντα γύρω τους. Γιατί όταν ο κόσμος κλαίει, γίνεται καλύτερος. Αυτά είναι δάκρυα για εκείνη, για όλους όσους έχουν χαθεί, για όλους όσους έχουν βασανιστεί και έχουν διαλυθεί. Αυτά είναι δάκρυα για την Πατρίδα.
Αυτά είναι δάκρυα για τη Νίκη που θα έρθει. - Ἀλεξάντερ Ντοῦγκιν
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου