Ὁ γεωγραφικός ἄξονας τῆς Ἱστορίας

 Άρθρο του Pasquale di Nuzzo

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Η.J.Mackinder

Ο Halford John Mackinder ανέπτυξε τη σκέψη του κατά τη διάρκεια της Βικτωριανής Eποχής, τη στιγμή της μεγαλύτερης λάμψης της Μεγάλης Βρετανίας. Δίδαξε γεωγραφία στην Οξφόρδη από το 1887 και από το 1903 διεύθυνε τη London School of Economics and Political Science. Στις 25  Ιανουαρίου 1904, ο Mackinder έδωσε μία διάλεξη, στη Royal Geographic Society, υπό τον τίτλο The Geographical Pivot of History (Ο γεωγραφικός άξονας της ιστορίας), στην οποία υποστήριξε ότι υπάρχει μία ισχυρή συσχέτιση μεταξύ των γεωγραφικών χαρακτηριστικών και των πολιτικών γεγονότων. Αυτό δείχνει το ενδιαφέρον του να βρει εκείνες τις τροχιές της ιστορίας που αναπτύσσονται ξεκινώντας από τα γεωγραφικά χαρακτηριστικά των χωρών. Στη συνέχεια, δημοσίευσε το βιβλίο Democratic Ideals and Reality (1919). Τέλος, έγραψε το άρθρο The Round World and the Winning of the Peace, στο περιοδικό Foreign Affairs τον Ιούλιο του 1943. Αυτά αποτελούν τα τρία κυριότερα γραπτά του Mackinder, που αν και αντιπροσωπεύουν την εξέλιξη της σκέψης του, ωστόσο διατηρούν όλα μία εννοιολογική και μεθοδολογική συνέπεια. 

Ο Mackinder προσπάθησε να αντλήσει συσχετισμούς μεταξύ των γεωγραφικών γενικεύσεων και των ιστορικών συμβάντων και εντόπισε στην αντιπαράθεση ξηράς-θάλασσας αυτό το βασικό γεωγραφικό χαρακτηριστικό που είναι ικανό να επηρεάσει τις ιστορικές δυναμικές. Η ιστορία μαρτυρά μία συνεχή ένταση μεταξύ των θαλάσσιων δυνάμεων και των χερσαίων δυνάμεων, δηλαδή μεταξύ του τερατώδους κυρίαρχου της ξηράς Βεεμώθ και του ισχυρού κυρίου της θάλασσας Λεβιάθαν, σύμφωνα με τη Βιβλική μεταφορά που πρότεινε ο Carl Schmitt. Η αντιπαράθεση ξηράς-θάλασσας λοιπόν, αντιπροσώπευε για το Mackinder ένα σταθερό στοιχείο που επηρέαζε το ιστορικό γίγνεσθαι, το οποίο όμως εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από άλλα μεταβλητά στοιχεία, όπως: η τεχνική της κίνησης σε ξηρά και σε θάλασσα, ο πληθυσμός και οι πόροι, που μπορεί να χρησιμοποιηθούν στους ανταγωνισμούς των εθνών και η επέκταση του διπλωματικού πεδίου. 

Ο Mackinder εντόπιζε μία δυναμική που έβλεπε τους ηπειρωτικούς λαούς (δηλ. τις χερσαίες δυνάμεις), που κινούνται σε εσωτερικές γραμμές, να προχωρούν από το κέντρο προς την περιφέρεια. Αντίστοιχα, οι λαοί της θάλασσας κινούνται σε εξωτερικές γραμμές και κατακτούν παράκτια σημεία στήριξης ενώ εν συνεχεία κινούνται προς το εσωτερικό, όπως είχε κάνει η Μ. Βρετανία στην Ινδία και στην Αφρική. Η αντιπαράθεση μεταξύ των δυνάμεων της θάλασσας που σκοπεύουν να ελέγξουν τις προσβάσεις στην Παγκόσμια Νήσο (Ευρασία) και των ηπειρωτικών δυνάμεων, που αντίθετα στοχεύουν να επεκτείνουν τον έλεγχο πάνω σε αυτή (πχ. η Ισπανία των Αψβούργων, η Ναπολεόντεια Γαλλία, η Γερμανία του Γουλιέλμου), αντιπροσωπεύει επομένως μία από τις γεωπολιτικές  μονιμότητες. 

Από την εξέταση αυτής της δυναμικής ο Mackinder άντλησε την έννοια της  Heartland (καρδιά της γης) ή ‘Περιοχή του Άξονα’, μια περιοχή μεταξύ της ανατολικής Ευρώπης και της Σιβηρίας, δηλαδή το βόρειο και εσωτερικό μέρος της Ευρασίας. Στο σχήμα του Mackinder, η Heartland αποτελεί την καρδιά της ‘Παγκόσμιας Νήσου’, νοούμενη ως η μεγάλη ευρασιατική μάζα. Τα όρια αυτής της ‘Περιοχής του Άξονα’ μεταβάλλονται ανάλογα με την ιστορική στιγμή. Υποστήριζε ότι η δύναμη που θα αποκτούσε τον έλεγχο αυτής της περιοχής θα αποκτούσε ηγεμονική θέση: «όποιος ελέγχει τη Heartland , ελέγχει τη Νήσο του Κόσμου, όποιος ελέγχει τη Νήσο του Κόσμου, είναι κυρίαρχος του κόσμου».

Στα ανατολικά, νότια και δυτικά της Heartland βρίσκονται οι περιφερικές περιοχές της Παγκόσμιας Νήσου, που αποτελούν την Ακτογραμμή, ένα είδος ζώνης προσβάσιμης από τη θάλασσα που περιβάλλει τη Heartland, επιπρόσθετα υπάρχουν τα εδάφη των μουσώνων (Κίνα και Ινδία), των πέντε θαλασσών (Μέση Aνατολή) και η περιοχή της ‘δύσης’ (Ευρώπη). Αυτή η περιφερική ζώνη εδαφών αποτελεί την λεγόμενη Εσωτερική Ημισέληνο, ξεχωριστή από την Εξωτερική Ημισέληνο, δηλαδή την Εξωτερική Ζώνη, που περιλαμβάνει την Αμερική, την Υποσαχάρια Αφρική, την Αυστραλία, την Αγγλία και την Ιαπωνία.  

Για μεγάλο μέρος του 19ου αιώνα, η Μ. Βρετανία επωφελούμενη από τη μεγάλη θαλάσσια κινητικότητα της εγκαθιστά μία ευρεία ζώνη ναυτικών βάσεων σε άλλες ηπείρους. Η βρετανική δύναμη ήταν λοιπόν βασισμένη πάνω στην ικανότητα προβολής του ναυτικού της. Γι’ αυτό το λόγο, ο Mackinder ακολούθησε με προσοχή τα γεγονότα στη Νότιο Αφρική σχετικά με τον πόλεμο των Μπόερς (1899-1902), στον οποίο η Μ. Βρετανία παρενέβη με σκοπό να εξασφαλίσει τον έλεγχο της Νοτίου Αφρικής. Αυτός ο έλεγχος ήταν σημαντικός όχι μόνον για τα φυσικά πλούτη της περιοχής αλλά προπάντων γιατί επέτρεπε τον έλεγχο του περάσματος μεταξύ του Ατλαντικού και του Ινδικού Ωκεανού.

Στη βρετανική θαλάσσια δύναμη αντιτασσόταν η χερσαία δύναμη της Τσαρικής Ρωσίας. Την εποχή εκείνη, η βιομηχανοποίηση, η ανάπτυξη των σιδηροδρόμων και των χερσαίων επικοινωνιών είχε μειώσει το θαλάσσιο εμπόριο. Ειδικά η ανάπτυξη των σιδηροδρόμων αποτελούσε μια σημαντικότατη αλλαγή καθώς αυτοί επέτρεπαν να πραγματοποιούνται γρήγοροι ελιγμοί για τις εσωτερικές γραμμές και να μετακινούνται από το κέντρο της Ευρασίας στις περιφέρειες της οι αναγκαίες δυνάμεις για να εξαλειφθούν τα αμφίβια προγεφυρώματα πριν να μπορούν να διεισδύσουν σε βάθος. 

Βεεμώθ και Λεβιάθαν, μινιατούρα του 1238

Ο Mackinder παρατήρησε την επέκταση της Τσαρικής Ρωσίας, που είχε φθάσει στον ειρηνικό ωκεανό προσαρτώντας τη Σιβηρία και δημιουργώντας μία τεράστια αυτοκρατορία που χαρακτηριζόταν από την εδαφική της συνέχεια, το αντίθετο εκείνης της βρετανικής που κρατιόταν ενωμένη από τον έλεγχο των θαλασσών. Εκτός από το να επεκταθεί προς την ανατολή προς τον ειρηνικό, η ρωσική αυτοκρατορία πίεζε προς το νότο, κατευθυνόμενη προς την Περσία και το Αφγανιστάν. Ο φόβος ήταν ότι οι Ρώσοι θα μπορούσαν να φθάσουν μέχρι και στην Ινδία, ‘το κόσμημα του βρετανικού στέμματος’.

Επίσης, όταν η Γερμανία του Γουλιέλμου αποφάσισε να εφαρμόσει την Weltpolitik και άρχισε να κατασκευάζει ένα μεγάλο στόλο, υπήρχε ο φόβος ότι το έθνος με μία στρατηγική θέση στην ήπειρο θα μπορούσε να αποκτήσει και μία τέτοια θαλάσσια ισχύ που θα εκμηδένιζε τη βρετανική υπεροχή. Η είδηση του σχεδίου ενός σιδηροδρόμου Βερολίνου-Βαγδάτης προκάλεσε επιπλέον ανησυχίες στους Βρετανούς, οι οποίοι φοβόνταν ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να εμποδίσει τη Μ. Βρετανία στον Περσικό Κόλπο και στον Ινδικό Ωκεανό. 

Σε αυτό το σημείο, για τη Μ. Βρετανία αναδυόταν το πρόβλημα να  προσδιορίσει ποιος ήταν ο μεγαλύτερος κίνδυνος που έπρεπε να αντιμετωπίσει. Πάνω στην βάση των ιδεών του Mackinder, έγινε κατανοητό ότι ο σημαντικότερος κίνδυνος προερχόταν από μία δύναμη ή ένα συνασπισμό δυνάμεων ο οποίος θα μπορούσε να ελέγξει τη στρατηγική περιοχή στην καρδιά της Ευρασίας. Με άλλα λόγια η Βρετανική στρατηγική θα έπρεπε να εμποδίσει τη Γερμανία ή την Τσαρική Ρωσία ή ένα συνασπισμό των δύο για τον έλεγχο της Heartland.

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Mackinder διαπίστωσε, ότι κατά μία έννοια, οι θαλάσσιες δυνάμεις είχαν νικήσει τις ηπειρωτικές δυνάμεις των κεντρικών αυτοκρατοριών. Εκτός από αυτό το γεωγραφικό δεδομένο, σημείωσε πως η Heartland, έτσι όπως την είχε συλλάβει, είχε κατακερματιστεί με την απόσυρση από τη σκηνή της Ρωσίας, τη σμίκρυνση της Γερμανίας, τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας, το σχηματισμό της Πολωνίας και των άλλων κρατών της κέντρο-ανατολικής Ευρώπης. Θεώρησε δε πως αυτό θα μπορούσε να είναι θετικό για την ευρωπαϊκή σταθερότητα. Η ευρωπαϊκή ισορροπία και η βρετανική ασφάλεια μπορούσαν να διασφαλιστούν μέσω ενός συνεχούς χωρισμού μεταξύ της Γερμανίας και της Ρωσίας. Αυτό πραγματοποιήθηκε με τη σύσταση της ‘Petite Entente’, μία δέσμη κρατών από τη Βαλτική έως τη Μαύρη θάλασσα, που ήταν υπό την προστασία των δυτικών δυνάμεων εναντίον των γερμανικών και ρωσικών απειλών. 

Ωστόσο, στη συνέχεια, ο Mackinder διαπίστωσε την αποτυχία αυτής της πολιτικής, χωρίς τη στρατιωτική εγγύηση Γαλλίας και της Αγγλίας προς αυτά τα κράτη. Ο γερμανικός επεκτατισμός του Χίτλερ εκφράστηκε ακριβώς στην απόπειρα να επεκτείνει την κυριαρχία πάνω στα σλαβικά εδάφη της κέντρο-ανατολικής Ευρώπης. Αυτό επανέφερε το φόβο μιας κατάκτησης της Heartland από μέρους μιας μόνης δύναμης. Έτσι, ο Mackinder μετακίνησε τα δυτικά όρια της Heartland προς την δύση ακριβώς επειδή ο μεγαλύτερος κίνδυνος προερχόταν από τη Γερμανία. 

Με το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι η Σοβιετική Ένωση  που αναδύεται ως μεγάλη δύναμη ικανή να επεκτείνει τον έλεγχό της πάνω στην Καρδιά της Γης. Το 1943, το έτος που γράφει ο Mackinder, οι δυνάμεις του μεγάλου συνασπισμού αντιμετώπιζαν το γερμανικό άξονα. Σκέφθηκαν ότι υπήρχε ο κίνδυνος η Σοβιετική Ένωση να καταλάβει τη Γερμανία και να αναδυθεί ως μεγάλη χερσαία δύναμη με μία ισχυρότατη στρατηγική θέση. Η επέλαση του σοβιετικού στρατού σταμάτησε στο σημείο στο οποίο είχαν φθάσει οι άγγλο-αμερικανοί και η Γερμανία χωρίστηκε. Ο Mackinder έφερε τα όρια της Heartland προς την ανατολή κατά μήκος της γραμμής Λένινγκραντ-Μόσχα-Στάλινγκραντ, μια που ο κίνδυνος τώρα προερχόταν από τη Σοβιετική Ένωση. Πράγματι, αναδυόταν ένας νέος διπολικός κόσμος, στον οποίο οι ΗΠΑ αναλάμβαναν να εμποδίσουν τη Σοβιετική Ένωση να επεκτείνει την κυριαρχία της πάνω στις περιφέρειες της Ευρασίας, in primis στη Δυτική Ευρώπη.

Εξαιτίας του Ψυχρού Πολέμου, για σαράντα χρόνια, η Ευρώπη έμεινε χωρισμένη στα δύο, και τα σχετικά με τη Heartland είχαν μπει σε δεύτερη μοίρα. Ωστόσο, τα γεγονότα που έλαβαν χώρα μεταξύ του 1989 και του τέλους του 1991 (η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η επανενοποίηση της Γερμανίας, η αυτονομία των χωρών της ανατολικής Ευρώπης και η ανεξαρτησία των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών), επανέφεραν την προσοχή στην περιοχή που υποδείχτηκε από το Mackinder ως Heartland. Από τη μία πλευρά, υπάρχει μία δύναμη, η Γερμανία, που τίθεται ως οδηγός μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που πλέον ενσωμάτωσε τις χώρες της κέντρο-ανατολικής Ευρώπης. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η Ρωσική Ομοσπονδία που αντιλαμβάνεται την πίεση από μέρους της Δύσης και προσπαθεί με την σειρά της να επεκτείνει την επιρροή της πάνω στις γύρω περιοχές στις οποίες κάποτε κυριαρχούσε. Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο λοιπόν, τα εδάφη της Heartland υπέστησαν τη διαδικασία της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στοιχείο που προκάλεσε την αντίδραση της Ρωσίας, η οποία θεωρεί τον έλεγχο αυτής της περιοχής από άλλες δυνάμεις ως μία σημαντική  απειλή.

Συμπεράσματα 

Θέλοντας να πάρουμε ένα μάθημα από τις διδαχές του Mackinder, μπορεί να υποστηριχθεί ότι υπάρχει μία δυναμική εν σχέση με το ευρασιατικό σενάριο που βλέπει τη Heartland ως στόχο των μεγάλων δυνάμεων. Αυτή λειτουργεί ως διαχωρισμός με φάσεις κατακερματισμού, με κίνδυνο οι χώρες που την αποτελούν να υποστούν τις πιέσεις άλλων δυνάμεων. Σήμερα υπάρχουν πολλαπλά σενάρια που πρέπει να ληφθούν υπόψη, ως εκ τούτου οι συλλογισμοί μπορεί να επεκταθούν και σε αλλά γεωπολιτικά πλαίσια. Παραμένει η σταθερά σύμφωνα με την οποία, οι δυνάμεις της ξηράς ωθούν προς τις περιφερειακές περιοχές της ευρασιατικής μάζας, ενώ οι θαλάσσιες δυνάμεις προσπαθούν να περιορίσουν αυτή την προέλαση και να  αποκτήσουν  θέσεις  προς  το  εσωτερικό. 

Σημειώσεις του Θεόδοτου: 

Α) Στην εποχή μας, στη γεωπολιτική σκηνή, πρέπει  να  προστεθεί ο εβραϊκός παράγοντας  ο οποίος επιθυμεί τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής και ταυτόχρονα υποστηρίζει τη γεωπολιτική και πολιτιστική  ηγεμονία του ατλαντικού συστήματος έναντι της Ρωσίας. Για κάποια νεώτερα και με εσχατολογικές προεκτάσεις (το νόμισμα με το κεφάλι του Τραμπ, είναι  ‘όλα τα λεφτά’) δείτε εδώ.    

Β) Επίσης, πρέπει να προστεθεί ο πολιτισμικός–θρησκευτικός παράγοντας, μια που για το νέο-γνωστικό-προτεσταντικό establishment, οι ορθόδοξες χώρες δεν μπορούν να αποτελούν ισότιμο μέρος  του συστήματος.

.................... ἀπό  Ε Δ Ω 

Ἡ Πελασγική 

Mackinder καί Φιλελεύθερος Ἰμπεριαλισμός ( μέρος α΄)

Ο μυστικός μηχανισμός πίσω από την αγγλοαμερικανική υπεροχή

Ο Pierre-Antoine Plaquevent αποκαλύπτει πώς μια κρυφή βρετανική ελίτ σχεδίασε την παγκόσμια δύναμη.

Η Βρετανία Κυβερνά τα Κύματα του Nicholas Habbe (1876)

Γράφει ὁ Pierre-Antoine Plaquevent

Η επιρροή του Halford Mackinder στην ανάπτυξη των αγγλοαμερικανικών γεωπολιτικών αντιλήψεων—, μαζί με εκείνες των ηπειρωτικών αντιπάλων τους, είναι γνωστές και ευρέως αναγνωρισμένες. Αντίθετα, οι δεσμοί του Mackinder με τα αγγλοαμερικανικά ολιγαρχικά δίκτυα τονίζονται λιγότερο συχνά. Ωστόσο, αυτή η πτυχή είναι απαραίτητη για την κατανόηση της επιρροής και του ρόλου του Mackinder στη διαμόρφωση μιας γεωπολιτικής που προσπαθούσε να εξισορροπήσει τον κοσμοπολιτισμό με τον ιμπεριαλισμό.

Μια πολιτική γεωγραφία, με άλλα λόγια, που κρατά την αγγλοαμερικανική σφαίρα πρέπει να μετριάσει τον παγκοσμιοποιητικό ιδεαλισμό μέσω του ιμπεριαλιστικού ρεαλισμού, προκειμένου να διατηρήσει τον ρόλο της ως οδηγός και οργανωτής των παγκόσμιων υποθέσεων, παρά τις αλλαγές και τις κρίσεις που περιοδικά συγκλονίζουν το παγκόσμιο σύστημα.

Ο Mackinder άρχισε να διδάσκει στην Οξφόρδη το 1887. Το 1899 διορίστηκε διευθυντής της Γεωγραφικής Σχολής της Οξφόρδης. Μετά από μια πολιτικο-επιστημονική αποστολή στην Κένυα—, ένα βρετανικό προτεκτοράτο— επέστρεψε στη Βρετανία και ξεκίνησε μια πολιτική καριέρα μεταξύ των Φιλελεύθερων-Ιμπεριαλιστών (“Limps”).

Το 1904, ο Halford Mackinder έγινε διευθυντής του σημαντικού London School of Economics, που ιδρύθηκε το 1895 από τέσσερα μέλη της Fabian Society: τον Sidney Webb και τη σύζυγό του Beatrice Webb, Graham Wallas, και τον George Bernard Shaw.

 Ἀπό τήν Φαμπιανή Ἑταιρεία μέχρι τίς σημερινές ἡγεσίες,ἕνας δρόμος,ἕνας στόχος ! Ὅλες οἱ δημοσιεύσεις μας γιά την Fabian Society, ἐδῶ 

Η Fabian Society ήταν ένας από τους πολιτικούς συλλόγους με τη μεγαλύτερη επιρροή στη βρετανική αυτοκρατορική ελίτ εκείνη την εποχή. Ελίτ-σοσιαλιστική στον προσανατολισμό, η επιρροή της Εταιρείας εκτείνεται μέχρι σήμερα. Πολλοί εξέχοντες παγκοσμιοποιητές σπούδασαν στο London School of Economics. Ο Τζορτζ Σόρος είναι ένα διάσημο παράδειγμα.Εκτός από τη θητεία του ως διευθυντής του LSE, ο Mackinder ήταν επίσης τακτικός ομιλητής στα δείπνα του Coefficients Club.

Το Coefficients Club ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1902 με πρωτοβουλία των Fabians Beatrice και Sidney Webb. Οι Webbs διέθεταν ένα τεράστιο πολιτικό δίκτυο και οι Συντελεστές σύντομα συμπεριέλαβαν στις τάξεις τους προσωπικότητες με επιρροή της βρετανικής ελίτ, όπως ο Sir Edward Gray, ο Lord Haldane, ο Bertrand Russell, H. Wells και Leo Amery. Ένα είδος στενού κύκλου της Fabian Society, οι Συντελεστές συγκέντρωσαν από το 1902 έως το 1908 μια ντουζίνα προσεκτικά επιλεγμένα μέλη, στόχος των οποίων ήταν να συζητήσουν τα απαραίτητα μέσα για την ανακαίνιση και τον αποτελεσματικό μετασχηματισμό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας απέναντι στους στρατηγικούς ανταγωνιστές και τα εσωτερικά δομικά προβλήματα που είναι εγγενή στην πιο εκτεταμένη αυτοκρατορία του κόσμου.

Ο H. G. Wells περιγράφει αυτό το κλαμπ στο μυθιστόρημά του The New Machiavelli, μια αυτοβιογραφική μυθοπλασία στην οποία προσφέρει μια ρομαντική αφήγηση της εμπειρίας του στην Fabian Society και στα βρετανικά δίκτυα επιρροής. Στο μυθιστόρημα, μετονομάζει σημαντικά το Coefficients Club σε Κύκλος Πενταγράμμου.

Ο Mackinder συμμετείχε στους Συντελεστές ως εκπρόσωπος της φιλελεύθερης-ιμπεριαλιστικής τάσης της τρέχουσας —που υποστήριζε τη βρετανική αυτοκρατορική πολιτική, ενώ ζητούσε επίσης κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Αυτή η σύγκλιση απεικονίζει την ευθυγράμμιση απόψεων και συμφερόντων μεταξύ των φιλελεύθερων, αυτοκρατορικών και σοσιαλιστικών (early Labour) τομέων της βρετανικής ολιγαρχίας εκείνη την εποχή.

Ας αναφέρουμε τον καθηγητή Bernard Semmel, έναν από τους κορυφαίους ειδικούς του πολιτικού ρεύματος με επιρροή που αντιπροσώπευε ο Φιλελεύθερος-Ιμπεριαλισμός στον αγγλοσαξονικό κόσμο πριν από έναν αιώνα. Το ακόλουθο απόσπασμα συνοψίζει την ατμόσφαιρα γύρω στο 1900:

Το 1900, εν μέσω του πολέμου των Μπόερ, προκηρύχθηκαν γενικές εκλογές και ο Mackinder διεκδίκησε το Warwick ως Φιλελεύθερος. Ήταν υπέρ του πολέμου, αλλά οι Ριζοσπάστες και το μεγαλύτερο μέρος των φιλελεύθερων κομματικών οργανώσεων σε όλη τη χώρα ήταν αντίθετοι σε αυτόν. Ο Mackinder ηττήθηκε. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές αποξενώνονταν όλο και περισσότερο από το κύριο σώμα του Φιλελευθερισμού και, στα μέσα του 1901, Ο Rosebery έκανε μια ομιλία στο Liberal City Club, κάτι που έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός επρόκειτο να οργανώσει ένα νέο κόμμα, ένα μέρος που είχε υποδείξει θα καθιστούσε την ‘national efficiency’ στόχο του. Οι ηγέτες του Fabian σοσιαλισμού, Sidney και Beatrice Webb, και Bernard Shaw, ήταν από καιρό οικείοι με τους ηγέτες του Φιλελεύθερου Ιμπεριαλισμού, ειδικά με τους Rosebery και Haldane. Ενδιαφερόμενοι για την πιθανότητα ενός κόμματος εθνικής αποτελεσματικότητας, οι Webbs και ο Shaw ήθελαν να ενταχθούν στο κολεκτιβιστικό τους πρόγραμμα στον ιμπεριαλισμό των οπαδών του Rosebery. Οι Webbs αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια λέσχη εστίασης η οποία, ήλπιζαν, θα χρησίμευε ως ‘brains trust’ για το νέο πολιτικό κίνημα. Κάλεσαν μια ντουζίνα εξέχοντα άτομα, που εκπροσωπούσαν και τα δύο πολιτικά κόμματα, αλλά είχαν κοινό συμφέρον για μια ισχυρή, αποτελεσματική Αυτοκρατορία.

Ο Mackinder θα γινόταν ένας από τους κύριους εκπροσώπους των Φιλελεύθερων-Ιμπεριαλιστών, πλησιάζοντας μάλιστα, κάποια στιγμή, σε υπουργική θέση. Οι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές αντιτάχθηκαν στην πιο Ριζοσπαστική και αριστερή πτέρυγα του Φιλελεύθερου Κόμματος. Εκείνη την εποχή, οι Ριζοσπάστες Φιλελεύθεροι διατήρησαν τις παραδοσιακές συμπεριφορές του Φιλελευθερισμού του δέκατου ένατου αιώνα που ευνοούσαν το laissez-faire και αντιτάχθηκαν στον ιμπεριαλισμό και τον μιλιταρισμό,  ενώ οι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές υποστήριξαν τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις υπερασπιζόμενοι την Αυτοκρατορία. Έβλεπαν τους εαυτούς τους φιλελεύθερους στην εσωτερική πολιτική και ιμπεριαλιστές στην εξωτερική πολιτική. Ο όρος ιμπεριαλισμός δεν είχε ακόμη αποκτήσει την αρνητική χροιά που έχει σήμερα σε μεγάλο βαθμό λόγω της μαρξιστικής επανερμηνείας μετά το έργο του Λένιν το 1916 Ιμπεριαλισμός: Το Ανώτατο Στάδιο του Καπιταλισμού, θεμελιώδης για τη μαρξιστική θεωρία των διεθνών σχέσεων.

Οι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές αποτελούσαν ένα πολιτικό ρεύμα που διεκδικούσε το δικαίωμα και ακόμη και το καθήκον των κοινωνικά και τεχνικά προηγμένων εθνών να κυριαρχούν σε άλλους λαούς για να τους οδηγήσουν στην υλική πρόοδο. Ο φιλελεύθερος-ιμπεριαλισμός λειτούργησε επίσης ως στοιχείο εσωτερικής σταθερότητας και κοινωνικής προόδου για την ίδια τη Βρετανία. Αυτή η άποψη ήταν ευρέως κοινή μεταξύ των ελίτ της εποχής, συμπεριλαμβανομένου του ισχυρού Cecil Rhodes. Η γνωστή δήλωσή του εκφράζει ρητά τη σχέση που είδε μεταξύ της πολιτικής σταθερότητας και της αυτοκρατορικής επέκτασης:

Προκειμένου να σώσουμε τα σαράντα εκατομμύρια κατοίκους του Ηνωμένου Βασιλείου από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, εμείς οι αποικιακοί πολιτικοί πρέπει να αποκτήσουμε νέα εδάφη για να εγκαταστήσουμε τον πλεονάζοντα πληθυσμό, να παρέχουμε νέες αγορές για τα αγαθά που παράγονται στα εργοστάσια και τα ορυχεία μας. Η Αυτοκρατορία, όπως έλεγα πάντα, είναι ζήτημα ψωμιού και βουτύρου. Αν θέλεις να αποφύγεις τον εμφύλιο πόλεμο, πρέπει να γίνεις ιμπεριαλιστής.

Λόρδος Rosebery (Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου από το 1894 έως το 1895), ηγέτης των Φιλελεύθερων-Ιμπεριαλιστών και υπέρμαχος του αυτοκρατορικού εκσυγχρονισμού, εξέφρασε ξεκάθαρα τη φυλετική συνείδηση που χαρακτήριζε τις βρετανικές αυτοκρατορικές ελίτ της εποχής: “Μία αυτοκρατορία όπως η δική μας απαιτεί ως πρώτη της προϋπόθεση μια αυτοκρατορική φυλή. Στις παραγκουπόλεις και τις φτωχογειτονιές που εξακολουθούν να επιβιώνουν, δεν μπορεί να εκτραφεί μια αυτοκρατορική φυλῆ ”. Σύμφωνα με τον Bernard Semmel, αυτή την άποψη συμμεριζόταν και ο Mackinder: η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης ως μέσο φυλετικής και κοινωνικής υγιεινής, η ίδια προϋπόθεση για τη βρετανική αυτοκρατορική εξουσία. Κάποιος θα μπορούσε κάλλιστα να ρωτήσει τι θα έλεγαν ο Mackinder και οι Limps για τα σημερινά απομεινάρια της αυτοκρατορίας τους εάν περπατούσαν στους δρόμους του Λονδίνου σήμερα.

Η άρθρωση των σοσιαλιστικών, αυτοκρατορικών και προστατευτικών πόλων της ελίτ βρισκόταν στο επίκεντρο των στρατηγικών ανησυχιών των κύκλων στους οποίους ο Mackinder προσπαθούσε να ασκήσει επιρροή. Για τους Φιλελεύθερους-Ιμπεριαλιστές, το ελεύθερο εμπόριο χρησίμευσε ως μέσο για την ενοποίηση των κοσμοπολίτικων και αυτοκρατορικών πτερύγων του βρετανικού φιλελευθερισμού.

Μια πλατφόρμα στην οποία θα μπορούσαν να ενωθούν τόσο η Ριζοσπαστική όσο και η Ιμπεριαλιστική πτέρυγα του Φιλελευθερισμού ήταν αυτή του ελεύθερου εμπορίου. Οι Ριζοσπάστες θεωρούσαν το ελεύθερο εμπόριο ως τον θεμέλιο λίθο στο οικοδόμημα του κοσμοπολιτισμού. Για τους οπαδούς του Rosebery, και για τον Mackinder, ήταν η οικονομική βάση του ιμπεριαλισμού.

Ιδεολογία ελεύθερου εμπορίου, σοσιαλισμός, ιμπεριαλισμός και κοσμοπολιτισμός: αυτά ήταν τα ρεύματα που προσπάθησε να συγχωνεύσει η βρετανική ελίτ. Μια τέτοια σύντηξη θα ήταν αδύνατη χωρίς την υποστήριξη υψηλής χρηματοδότησης, όπως πάντα.

Όπως και στη δική μας εποχή, η κινητήρια δύναμη του θαλασσοκρατικού ιμπεριαλισμού ήταν ο κόσμος των οικονομικών και του City , όπου οι αληθινοί ιθύνοντες της πολιτικής παγκοσμιοποίησης συναντήθηκαν και συντονίστηκαν:

φωτό

Οι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές ήταν γνωστό ότι συνδέονταν στενά με τα αγγλικά οικονομικά συμφέροντα, και ήταν σωστό ότι ο Mackinder έπρεπε να είχε αναπτύξει τις γνώσεις του για τον ιμπεριαλισμό του ελεύθερου εμπορίου σε μια σειρά διαλέξεων στο Ινστιτούτο Τραπεζιτών στο Λονδίνο το 1899.

Η ουσιαστική συζήτηση για τις οικονομικές ελίτ εμφανίζεται αμετάβλητη σήμερα: όχι υπέρ ή κατά του ιμπεριαλισμού, αλλά ποιός ιμπεριαλισμός? Κολεκτιβιστής ή ελεύθερο εμπόριο?

Ο Mackinder υπερασπίστηκε την ανάγκη συνδυασμού της προστασίας της εσωτερικής αγοράς της βρετανικής θαλασσοκρατικής μεγάλης περιοχής με τη διατήρηση των κοσμοπολίτικων ικανοτήτων οικονομικής προβολής της Αυτοκρατορίας:

Η βρετανική βιομηχανία, υποστήριξε, βρέθηκε αντιμέτωπη με τον πιο έντονο ξένο ανταγωνισμό και σύντομα το βρετανικό εμπόριο μπορεί να βρίσκεται σε παρόμοια θέση. Αυτή η συγκυρία ήταν αποτέλεσμα μιας τάσης ‘ προς τη διασπορά και την εξίσωση της βιομηχανικής και εμπορικής δραστηριότητας σε όλο τον κόσμο ’ Ωστόσο, όσο πιο διασκορπισμένη μπορεί να είναι η παγκόσμια βιομηχανία και το εμπόριο, ‘τόσο μεγαλύτερη θα είναι η ανάγκη ενός κέντρου ελέγχου σε αυτό"

Έτσι, ήταν απαραίτητο να προστατευθεί η βρετανική βιομηχανία από τον εξωτερικό ανταγωνισμό, ενώ επεκτείνονταν η οικονομική επιρροή της Αυτοκρατορίας στο εξωτερικό. Το City  θα άρθρωνε και τις δύο λειτουργίες, αναλαμβάνοντας την ευθύνη να γίνει ο κύριος οικονομικός πόλος της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης, με κέντρο τη Βρετανική Αυτοκρατορία.

‘Αν και στον ανθρώπινο σκελετό υπάρχουν πολλοί μύες, ’ συνέχισε, ‘ υπάρχει μόνο ένας εγκέφαλο ’ Μπορεί να υπάρχουν πολλά ‘National Clearing Houses, ’, αλλά θα υπάρχει μόνο ένα ‘International Clearing House, ’ και, λόγω της ηγετικής θέσης της Βρετανίας στο παγκόσμιο εμπόριο για δύο αιώνες, λόγω του τεράστιου και εξαιρετικά κερδοφόρου βρετανικού εμπορίου μεταφοράς και του entrepôt σύστημα, επειδή το «Έχουμε μια τεράστια εξαγωγή κεφαλαίου και μια μεγάλη ιδιοκτησία κεφαλαίου σταθεροποιημένη στα απομακρυσμένα μέρη του κόσμου», και επειδή το City ήταν η πιο βολική αγορά κεφαλαίων, και επομένως ο πιο βολικός τόπος διακανονισμού για δάνεια ή χρέη, ‘ Λονδίνο, πίστευε, προοριζόταν να παραμείνει το τραπεζικό κέντρο του κόσμου.

Ο Mackinder ήταν προληπτικός στην πρόβλεψη του μέλλοντος του City του Λονδίνου ως παγκόσμιου χρηματοοικονομικού πόλου που αποσπάται όλο και περισσότερο από την εγχώρια βιομηχανική του βάση: “Φαίνεται, επομένως, πολύ πιθανό ότι η οικονομική σημασία του City  του Λονδίνου μπορεί να συνεχίσει να αυξάνεται, ενώ η βιομηχανία, εν πάση περιπτώσει, της Βρετανίας, γίνεται σχετικά μικρότερη ”

Για τους Φιλελεύθερους-Ιμπεριαλιστές, φαινόταν φυσικό και σχεδόν ενστικτώδες ότι ο πιο αποτελεσματικός καπιταλισμός του κόσμου, που βαρύνει αυτό που έβλεπαν ως την καλύτερη φυλή,” θα πρέπει να απορροφήσει άλλους εθνικούς καπιταλισμούς και να τους συγχωνεύσει σε μια καθολική μορφή κεφαλαίου. Μόλις παγκοσμιοποιηθεί, αυτό το κεφάλαιο θα πρέπει να αμυνθεί ενάντια σε στρατηγικούς αντιπάλους που αμφισβήτησαν το μονοπώλιό του:

‘Αυτό δίνει το πραγματικό κλειδί, διακήρυξε ο’ Mackinder, ‘ στον αγώνα μεταξύ της πολιτικής μας για το ελεύθερο εμπόριο και της προστασίας άλλων χωρών, είμαστε ουσιαστικά οι άνθρωποι με κεφάλαιο, και όσοι έχουν κεφάλαιο μοιράζονται πάντα τα έσοδα από τη δραστηριότητα των εγκεφάλων και των μυών άλλων χωρών. Είναι αιώνια αλήθεια « σε αυτόν που έχει θα δοθεί.» Άλλες δυνάμεις ένιωσαν μια απολύτως φυσική δυσαρέσκεια και ήθελαν να εμποδίσουν την Αγγλία να εξάγει κεφάλαια (είτε με τη μορφή σιδηροτροχιών, μηχανημάτων ή χρηματικών επενδύσεων). «Ήταν ένας αγώνας», διακήρυξε ο Mackinder με τον καλό δαρβινιστικό τρόπο, «εθνικότητας ενάντια στην εθνικότητα—είναι ένας πραγματικός αγώνας για την Αυτοκρατορία στον κόσμο». Για να υπογραμμίσει την άποψή του, και κάνοντας έτσι την πρόβλεψη της μετέπειτα ανάλυσης του JA Hobson για τον ιμπεριαλισμό, ο Mackinder πρότεινε ότι «για τη διατήρηση της θέσης μας στον κόσμο, επειδή είμαστε οι μεγάλοι δανειστές, οδηγηθήκαμε να αυξήσουμε την αυτοκρατορία μας

Μέσω Τζ. Α. Χόμπσον, αυτό το όραμα της παγκοσμίως προορισμένης επέκτασης του καπιταλισμού υιοθετήθηκε αργότερα και οπλίστηκε για αντικαπιταλιστικούς σκοπούς από τον Λένιν Ιμπεριαλισμός: Το Ανώτατο Στάδιο του Καπιταλισμού. Ωστόσο, σε αντίθεση με τη μαρξιστική θεωρία των διεθνών σχέσεων που διατύπωσε ο Λένιν το 1916, οι Άγγλοι Φιλελεύθεροι-Ιμπεριαλιστές θεωρούσαν τον ιμπεριαλισμό ως την απαραίτητη προϋπόθεση για την εσωτερική ανάπτυξη του Ηνωμένου Βασιλείου, των αποικιών του, και ακόμη και το παγκόσμιο σύστημα στο σύνολό του. Αυτή η εσωτερική εξέλιξη, με τη σειρά της, αποτέλεσε το απαραίτητο θεμέλιο για την κοσμοπολίτικη εμβέλεια της Βρετανικής Αυτοκρατορίας—ὀπως η ανάγνωση του Bernard Semmel μας υπενθυμίζει:

( συνεχίζεται ) 

Ἀπό :  multipolarpress.com

Ἡ Πελασγική

Ὅποιος ἐξουσιάζει τήν Ἀνατολική Εὐρώπη ἐξουσιάζει τόν κόσμο !

Ὅποιος κυβερνᾶ τήν Ἀνατολική Εὐρώπη θά κυβερνήσει τήν Χάρτλαντ, ὅποιος κυβερνᾶ τήν Χάρτλαντ θά κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου καί ὅποιος κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου θά ἔχει τήν Παγκόσμια Κυριαρχία ! Αὐτή ἡ θέσις ἔγινε γνωστή, ὡς Θεωρία τῆς Χάρτλαντ

Στήν γνωστή θεωρία Μακάϊντερ ( ἱδρυτοῦ τῆς Γεωπολιτικῆς καί  Γεωστρατηγικῆς)  γινόταν λόγος γιά τήν σημαντικότητα τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καί Εὐρασίας. Μάλιστα σέ συνάρτησιν μέ τίς παραθαλάσσιες περιοχές καί τά κράτη τῆς Μεσογείου δίδεται ἡ δυνατότης τῆς παγκοσμίου κυριαρχίας. Ἴσως μέσ᾿ἀπό αὐτό τό σκεπτικό πού καθιερώθηκε ὡς δόγμα,νά μποροῦμε νά διακρίνουμε τόν λόγο τοῦ « ἀνήκομεν εἰς τήν Δύσιν» καί τήν αἰτία τοῦ τόσο ...μακράν, πάντα ἀπό τήν ὁμόδοξον Ῥωσσία. Ἀλλά καί κυρίως ἀντιλαμβανόμεθα γιατί ἐπιδιώχθηκε καί ἐπιδιώκεται ἕως σήμερα ἡ συστηματική νοητική καί πνευματική ὑποβάθμισις τοῦ ἐλληνικοῦ λαοῦ...

 Sir Halford John Mackinder

Ὅποιος κυβερνᾶ τήν Ἀνατολική Εὐρώπη θά κυβερνήσει τήν Χάρτλαντ, ὅποιος κυβερνᾶ τήν Χάρτλαντ θά κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου καί ὅποιος κυβερνήσει τό Νησί τοῦ Κόσμου θά ἔχει τήν Παγκόσμια Κυριαρχία ! Αὐτή ἡ διατριβή ἔγινε γνωστή, ὡς Θεωρία τῆς Χάρτλαντ, πού ὁρίστηκε ἀπό τόν Sir Halford John Mackinder, ἕναν διάσημο Ἄγγλο γεωγράφο, ἀκαδημαϊκό καί πολιτικό. 

Ἡ Χάρτλαντ εἶναι μιά τεράστια περιοχή τῆς κεντρικῆς Ἀσίας πού βρίσκεται μεταξύ τῶν Καρπαθίων στά δυτικά, τῆς ὀροσειρᾶς Hindukush στό νότο καί τῶν βουνῶν Ἀλτάϊ στά ἀνατολικά. Στά βόρεια περιβάλλεται ἀπό τή Βαλτική Θάλασσα. Ὁ Mackinder θεωρεῖται ἕνας ἀπό τούς ἱδρυτές τῆς γεωπολιτικῆς καί τῆς γεωστρατηγικῆς,ὁ ὁποῖος ἔγραψε μιά ἐργασία τό 1904 μέ τίτλο « The Geographical Pivot of History » , ὅπου παρουσίασε αὐτή τή θεωρία καί ἔγινε διάσημος γι' αὐτήν .

Ὁ Μάκιντερ χώρισε τόν κόσμο σέ τρεῖς μεγάλες γεωγραφικές περιοχές: Τό Παγκόσμιο Νησί, τίς Παράκτια Περιοχές καί τίς Περιφερειακέ Περιοχές. Τή μεγαλύτερη χερσαία μᾶζα στόν κόσμο, πού ἀποτελεῖται ἀπό τήν Εὐρώπη, τήν Ἀσία καί τήν Ἀφρική, ὀνόμασε τό Παγκόσμιο Νησί. Περίπου τό 87% τοῦ παγκόσμιου πληθυσμοῦ ζεῖ σέ αὐτή τήν περιοχή, ἡ ὁποία εἶναι ταυτόχρονα ἡ πλουσιότερη σέ πόρους περιοχή τοῦ κόσμου. Οἱ Παράκτιες Περιοχές εἶναι ἡ Ἰαπωνία καί οἱ Βρετανικές Νῆσοι, ἐνῶ τοἱ Περιφερειακές Περιοχές, σύμφωνα μέ τή θεωρία του, εἶναι ἡ Βόρεια καί Νότια Ἀμερική καί ἡ Αὐστραλία. 

Ὁ Mackinder θεωροῦσε τήν Ἀνατολική Εὐρώπη ὡς μιά ἐξαιρετικά σημαντική περιοχή , πού συνορεύει μέ τό Heartland, ἑπομένως , κατά τή γνώμη του, ἡ Ἀνατολική Εὐρώπη ἔχει τήν καλύτερη θέση γιά νά χρησιμοποιήσει τούς πόρους τῆς Heartland. Ἔνιωθε ὅτι οἱ χῶρες πού ἀνῆκαν στίς Παράκτιες καί Περιφερειακές Περιοχές  ἦταν σέ πιό ἀδύναμη θέση γιά νά πάρουν τόν ἔλεγχο τῆς Χάρτλαντ . Εἶναι δύσκολο νά διεξαχθεῖ μιά ἐπιτυχημένη εἰσβολή στήν Heartland, καθώς προστατεύεται ἀπό ὀροσειρές ἀπό τό νότο καί τή θάλασσα ἀπό το βορρᾶ. Ὀνόμασε ἐπίσης τή Χάρτλαντ «ζώνη ἄξονας». Σύμφωνα μέ αὐτόν, ἡ Ρωσσία εἶναι τό κεντρικό κράτος τοῦ κόσμου λόγῳ τῆς γεωγραφικῆς της θέσεως, ἀφοῦ ἐλέγχει τή « ζώνη ἄξονα » ἤ τήν Heartland.

Ἡ θεωρία τοῦ Mackinder εἶναι ἕνας συνδυασμός πολλῶν παραγόντων πού, λόγῳ τῆς δυναμικῆς τους, ἐπηρεάζουν τά γεωπολιτικά κινήματα, δηλαδή τή γεωγραφική θέση, τήν πολιτική δύναμη καί τή στρατηγική τοῦ πολέμου. Ἐάν προστεθοῦν οἱ δημογραφικές καί οἰκονομικές δυνάμεις, εἶναι σαφές γιατί ὁ ἔλεγχος τῆς Heartland εἶναι σημαντικός. Εἶναι ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ὁ Mackinder ὑπέθεσε ὅτι ὁ ἔλεγχος στήν Ἀνατολική Εὐρώπη διασφαλίζει τόν ἔλεγχο τῆς Heartland, ὁ ἔλεγχος τῆς Heartland ἐξασφαλίζει τόν ἔλεγχο τοῦ Παγκόσμιου Νησιοῦ καί ὁ ἔλεγχος ἐπί τοῦ Παγκόσμιου Νησιοῦ δημιουργεῖ τίς προϋποθέσεις γιά Παγκόσμιο Κυριαρχία...( ἀπό ἐδῶ)

ἀπό ἐδῶ

Ἔτσι λοιπόν καταλαβαίνετε τί σημαίνει γιά τόν σιωνισμό (ὅ,τι κρύβεται πίσω ἀπό τήν λεγομένη Δύσιν ) ἡ κυριαρχία στήν Ἀνατολική Εὐρώπη/Εὐρασία. Τήν σημαντικότητα τῶν κρατῶν πού βρίσκονται σέ παραλιακές περιοχές καί τήν Μεσόγειο. Γιατί ἡ Ἑλλάδα ἔπρεπε μετά τήν ἀπελευθέρωσίν της ἀπό τούς Ὀθωμανούς νά βρεθῇ ὑπό ἀπόλυτον Ἀγγλική κυριαρχία ( Δύσις). 

Γιατί ἐπεβλήθησαν τά κομμουνιστικά καθεστῶτα στήν Ἀνατολική Εὐρώπη ( δύο οἱ κύριοι σκοποί : ἡ ἀποκοπή τῶν Σλαύων ἀπό τήν Ὀρθόδοξον θρησκεία, ἡ ἐπιβολή τῆς ἀθεΐας πού θά ἔφερνε τήν πτώσιν τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν καί τήν ἀποσάθρωσιν τῶν κοινωνιῶν. Καί ἐν συνεχείᾳ μετά τήν πτώσιν τοῦ Κομμουνισμοῦ κι᾿ἐφ ὅσον θά ἔχουν καταληστέψει τά κράτη ἀπογυμνώνοντάς τα ἀπό οἰκονομική ἰσχύ,μέ τό δέλεαρ τοῦ "δυτικοῦ πολιτισμοῦ" κι᾿ὅ,τι ἀπό αὐτόν "στερήθηκαν" νά τά προσαρτήσουν στίς δικές τους ὀργανώσεις ( ΝΑΤΟ, Ε.Ε. ) ὥστε νά κυριαρχήσουν ἀπολύτως.)

φωτό

Ὁ παράγων πού τούς ἔφερε ἀνατροπή τῶν σχεδίων τους,ἦταν ἡ Θρησκεία. Ἡ Ὀρθόδοξος Χριστιανική Θρησκεία. Δέν φαντάζονταν πώς οἱ Σλαύοι ἐν τέλει,θά παρέμεναν πιστοί,θά μετέδιδαν τήν πίστιν στά παιδιά τους πού θά γίνονταν ἀκόμη πιό πιστοί Χριστιανοί ! Αὐτό τό ἔχουν μπροστά τους καί εἶναι ὁ λόγος πού ἐπιδιώκουν τήν ἀπομάκρυνσιν τῶν Χριστιανικῶν κρατῶν,ἀπό τήν Ῥωσσία. 

φωτό

Ἀντιλαμβάνεσθε λοιπόν γιατί ἔγινε τέτοιος "ἀγῶνας" ὥστε μέσῳ Ἀλεξανδρουπόλεως ἡ Ἑλλάδα νά δεθῇ χειροπόδαρα στό ἄρμα τῆς δύσεως ( ΗΠΑ καί ΝΑΤΟ) μπροστά στήν ἐπικείμενη κρίσιν τῆς Οὐκρανίας. Κι᾿ ἐπίσης τόν ῥόλο πού παίζει ἡ Τουρκία σ᾿αὐτή τήν σχέσιν Ἑλλάδος-Δύσεως ( ὁ "μπαμποῦλας" πού ὡθεῖ τούς πολιτικάντηδες τῆς Ἑλλάδος,νά ὑπογράφουν τίς διμερεῖς ἀμυντικές συμφωνίες καί σύμφωνα ἐθνικῆς ἀσφαλείας ...). Γιατί ἐν τέλει ἡ Ἑλλάς ἔχει καταντήσει τό πιό νεοταξίτικο κράτος παγκοσμίως ! 

Ὅλα τά παραπάνω θά μποροῦσαν νά εἶναι ὁ λόγος ( καί προφανῶς ἦταν) τῆς δολοφονίας τοῦ πρώτου Κυβερνήτου τῆς Ἑλλάδος. Ὁ λόγος τῆς πνευματικῆς καί νοητικῆς ὑποβαθμίσεως τοῦ λαοῦ μας, καί ἡ σημερινή μας κατάντια. 

φωτό

Ἄν ἡ Ἑλλάς τοῦ 1829, μέ τόν Καποδίστρια ἠγήτορα καί τήν ἀνάπτυξιν τῶν Ἑλληνορωσσικῶν σχέσεων ὑπό τήν καθοδήγησιν τοῦ μεγάλου Στρατηγοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη ἐπετύγχανε τήν ἀπομάκρυνσιν τῶν Ἀγγλογάλλων ( δύσεως) μπορεῖτε νά φαντασθεῖτε τό κέρδος ὄχι ἁπλῶς γιά τήν Ἑλλάδα ὡς κρατική ὑπόστασιν ἀλλά γιά ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα πού θά εἶχε φωτεινό ὀδηγό τόν Ἑλληνισμό ὡς κληρονόμο τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πνεύματος καί τήν Ῥωσσία ( ἀλλά κι᾿ὅλους τούς Σλαύους) παραστάτες τῆς Χριστιανικῆς Παραδόσεως. 

Σήμερα ἡ Ῥωσσία πού δέν ἔχει ξεφύγει καθόλου ἀπό ὅσα πρεσβεύονται μέσῳ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως,φαίνεται τόσο μόνη σ᾿αὐτό τόν ἀγῶνα κατά τῆς διεφθαρμένης δύσεως πού τά ἔχει δωσει ὅλα γιά τήν κυριαρχία τῆς Εὐρασίας. Τῆς ἐν τέλει ΠΑγκόσμιας Κυριαρχίας... Θέλω νά πιστεύω κι᾿ἐλπίζω στόν ἠγέτη της, πώς θά τά καταφέρῃ γιά τό καλό τῆς Ἀνθρωπότητος. Ὅσο γιά ἐμᾶς ; Πάλι οἱ χαμένοι θά εἴμαστε ὅπως ὅταν διαλέγαμε τούς Μαυροκορδάτους καί Κολλέτηδες ἀν τί τοῦ ἠθικοῦ,ἐντίμου,ἀνιδιοτελοῦς,φιλοπάτριδος καί πολιτικῆς διανοίας Ἰωάννου Καποδίστρια ... 

Ἡ Πελασγική

Ἡ τριχοτόμηση τῆς Ῥωσσίας καί τό ὅραμα γιά τό μέλλον τοῦ κόσμου, μέσα ἀπό τό βιβλίο τοῦ ἐρεβώδους Brzezinski.

σχόλιο Γ.Θ : Γνωρίζει πως η κάθε μέρα που περνάει φέρνει ολοένα και πιο κοντά την Ρωσία στο βάθρο της απόλυτης Υπερδύναμης.
Γι' αυτό και βιάζεται να προλάβει τις εξελίξεις, ώστε η σατανική αυτοκρατορία την οποία υπηρετεί να ανακόψει και στερήσει από τον πλανήτη την γέννηση μιας Ορθόδοξης Υπερδύναμης.
Από αλλού την περιμένουν με άγχος να έρθει η Ορθόδοξη Υπερδύναμη, από αλλού θα τους έρθει...

Το βιβλίο του Zbigniew Brzezinski «Η μεγάλη σκακιέρα» («The Grand Chessboard»), με υπότιτλο «η αμερικανική υπεροχή και οι γεωστρατηγικές της επιταγές» είναι μεγαλεπήβολο, πολυσχιδές, φιλόδοξο. Δικαιώνει τη φήμη του πρώην συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου Carter, ως ενός από τους μεγάλους γεωπολιτικούς της εποχής μας. Αποτελεί καρπό επίπονης διανοητικής εργασίας και σοβαρού διαλογισμού.

Ποια είναι η σκακιέρα; Η Ευρασία, δηλαδή η πρώην Σοβιετική Ενωση με τις γειτονικές της ασιατικές χώρες (Κίνα, ινδική υποήπειρος, Ινδοκίνα) και Ευρώπη. Ο Brzezinski είναι πιστός στην αντίληψη του Mackinder, ο οποίος πριν από έναν αιώνα υποστήριζε πως όποιος ελέγχει το κέντρο της Ευρασίας (Ρωσία) ελέγχει τρεις ηπείρους (Ευρώπη, Ασία, Αφρική), ελέγχει τον κόσμο. 

Ο Mackinder έγραφε ως εκπρόσωπος κράτους, των ΗΠΑ, διαδόχου της Βρετανίας στη θαλασσοκρατία. Εξέφραζε την ανησυχία των θαλάσσιων δυνάμεων έναντι των ηπειρωτικών.

Ο Brzezinski, ακαταπόνητος και με επιρροή διανοητής, στα 20 χρόνια που βρίσκεται εκτός Administration, ελαύνεται άραγε από την ανησυχία, τον φόβο, της Βρετανικής Αυτοκρατορίας έναντι της Αγίας Πετρούπολης, που κράτησε ως το 1907; Ασφαλώς και όχι. Για τον Mackinder ήταν φόβος, για τον Brzezinski είναι ευκαιρία. Ηδη ο τίτλος του βιβλίου είναι σαφής: σκακιέρα, αντικείμενο επομένως η «Ευρασία». Σκακιστής ποιος; «Δομική βία» η ονομασία που έδιναν πριν από 20 χρόνια οι Johann Galtung - Dieter Sengaas. Οσμή διανομής σφαιρών επιρροής. Οι μελετητές της Ιστορίας της Εγγύς και Μέσης Ανατολής θα θυμίσουν τις μυστικές συμφωνίες Sykes - Picot (1916).

Τι ακριβώς λέγει ο Brzezinski στο βιβλίο του; Χωρίς ψιμύθια και περιστροφές, τάσσεται υπέρ της τριχοτόμησης της σημερινής Ρωσικής Ομοσπονδίας, σε μια Συνομοσπονδία που θα αποτελείται από τη «Ρωσία», τη «Σιβηρία» και τη «Δημοκρατία της Απω Ανατολής». Με την ειλικρίνεια ενός καθολικού Πολωνού, ο οποίος δεν λησμονεί τη συμβολή της Αγίας Πετρούπολης στους διαμελισμούς της πατρίδας του, πριν από 200 χρόνια, σχεδιάζει τον επί της χειρουργικής κλίνης ακρωτηριασμό της Ρωσίας. Αυτό είναι και το κεντρικό μήνυμα του βιβλίου του Brzezinski. Η διαφορά του με τη Ρωσία δεν είναι ιδεολογική με την τρέχουσα αντίληψη του όρου. Είναι διαφορά κυρίως ιστορική, ίσως διαφορά γεωπολιτική.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο καθηγητής αυτός είναι ο κύριος εισηγητής της ιδέας της κατά προτεραιότητα προσδέσεως της Ουκρανίας στη Δύση. Είναι όμως σωστή η προσδοκία του αμερικανού αναλυτή για περαιτέρω αποσάθρωση της Ρωσίας; Μήπως είναι περισσότερο ευχή παρά τίμια ανάλυση; Μήπως βιάζεται κανείς να διαμοιράσει τα ιμάτια της ευρασιατικής αυτοκρατίας; Στην Ουάσιγκτον δεν είναι λίγοι αυτοί (αμερικανοί επιχειρηματίες, διεθνείς επενδυτικοί τραπεζίτες) που προβλέπουν ότι η Ρωσία σε 10 - 15 χρόνια θα είναι μια άκρως σημαντική οικονομική δύναμη.

Ο Brzenzinski λοιπόν τι επιδιώκει; Να υποδείξει στα κέντρα λήψεως αποφάσων των ΗΠΑ ότι πρέπει να βιασθούν προτού είναι αργά; Οι απόψεις του προκαλούν αλλά δεν φαίνεται να γίνονται απόλυτα αποδεκτές ως βάση πολιτικής των ΗΠΑ. Υπάρχουν πολλοί που προειδοποιούν ότι η Ουάσιγκτον δεν πρέπει να διαπράξει έναντι της Μόσχας το θανάσιμο σφάλμα στο οποίο υπέπεσαν οι Σύμμαχοι έναντι της Γερμανίας, με τη Συνθήκη των Βερσαλιών, του 1919, οι ταπεινωτικοί όροι της οποίας έθρεψαν τον ρεβανσισμό του Χίτλερ.

Το βιβλίο του Brzezinski περιέχει όμως πληθώρα άλλων απόψεων υψηλού ενδιαφέροντος. Η αύξουσα σημασία της Ινδίας, ως υποστυλώματος της αμερικανικής πολιτικής στη Νότιο Ασία. Η αγωνία του σήμερα είναι τα πετρέλαια της Κασπίας. Η ανησυχία του αύριο, η δύναμη της Κίνας.

Η σημασία του Ιράν και η ανάγκη επανενσωμάτωσής του στη διεθνή κοινότητα. Ο Brzezinski είναι, σε αντίθεση αίφνης με τον Henry Kissinger, υπέρ του προσεταιρισμού του περσικού κράτους. Με το μάτι στους ενεργειακούς πόρους της Κασπίας αντιλαμβάνεται ότι το συμφέρον των ΗΠΑ δεν εξυπηρετείται από τη διαιώνιση της εχθρότητας με το Ιράν. Οι ΗΠΑ δεν πρέπει να αποξενώσουν την Τουρκία, υποστηρίζει, τουλάχιστον ώσπου να εξομαλυνθούν οι σχέσεις Ουάσιγκτον - Τεχεράνης. Μέσα από τις γραμμές του βιβλίου του είναι φανερό ότι αποδίδει μεγαλύτερη σημασία στην Τεχεράνη παρά στην Αγκυρα. Θεωρεί όμως ότι η αποτελεσματική εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και στην Κεντρική Ασία επιβάλλει τη συνέργεια των δύο. Κατανοώντας ότι, αν υποτεθεί πως Τουρκία και Ιράν είναι δυνατόν να λειτουργήσουν ως ζεύγος, τούτο θα συμβεί εις βάρος της σημασίας της πρώτης, ψάχνει, όχι πολύ πειστικά, να σχεδιάσει τρόπους στερεώσεως της μεταξύ τους σχέσεως (πετρελαιοαγωγοί Κασπίας - Ιράν - Τουρκίας κλπ.). Ολα αυτά έχουν μια γεύση από CENTO και ίσως ανομολόγητα προεξοφλούν μια μεταξέλιξη της εσωτερικής κατάστασης στην Τουρκία. Πρόκειται για ένα από τα πιο αξιοπρόσεκτα σημεία του βιβλίου.

Αλλά στο βιβλίο του Brzezinski διατυπώνονται και άλλες ενδιαφέρουσες και εποικοδομητικές απόψεις. Η γόνιμη εμπειρία του, από την ηγετική συμμετοχή του στην κάποτε περίφημη Τριμερή Επιτροπή (Trilateral Commission) είναι φανερή: με ικανή δόση θάρρους ­ και ρεαλισμού ­ υποστηρίζει τη διαδικασία τής ολοένα βαθύτερης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Πολύ ώριμα, διατείνεται ότι η μη προώθηση της ενοποίησης της Ευρώπης, με πυρήνα τις Γαλλία - Γερμανία, θα επιφέρει συμφορές στη σταθερότητα της Ευρασίας και στα αμερικανικά συμφέροντα. Υποστηρίζει ότι η εγκαθίδρυση διατλαντικής ζώνης ελεύθερου εμπορίου θα περιορίσει τον κίνδυνο οικονομικού ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ. Το ερώτημα είναι αν οι προτάσεις του sir Leo Brittan για την ίδρυση «Διατλαντικής Αγοράς» με την άρση κάθε φραγμού στις υπηρεσίες, στις βιομηχανικές επενδύσεις και στις κρατικές προμήθειες από το 2005, θα ικανοποιήσουν τις αμερικανικές απαιτήσεις.

 

Υπάρχουν όμως και άλλα ενδιαφέροντα, και στασιαζόμενα, στοιχεία στο βιβλίο του πολωνοαμερικανού καθηγητή. Η αντίληψη για τις τρεις αξονικές περιοχές του κόσμου (Β. Αμερική, Δ. Ευρώπη, ΝΑ Ασία). Από την περιοχή της Δ. Ευρώπης αποκλείει την Ελλάδα, μόνη από τα κράτη - μέλη της ΕΕ, ενώ βεβαίως περιλαμβάνει την Πολωνία, τις τρεις βαλτικές δημοκρατίες και τα αψβουργικά εδάφη της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Με άλλο κριτήριο, όχι λιγότερο αυθαίρετο, ομιλεί για την «Ατλαντική Ευρώπη», την οποία θεωρεί ως το δημοκρατικό προγεφύρωμα στην Ευρασία. Εδώ περιλαμβάνονται η Ελλάς, η Τουρκία, οι τρεις δημοκρατίες του Νοτίου Καυκάσου, ακόμη η Λευκορωσία και η Ουκρανία και, τι άλλο, αποκλείεται η Ρωσία. Ως φαίνεται ο Προκρούστης πέρασε και από την Πολωνία.

Πάντως η «Μεγάλη Σκακιέρα» είναι ένα γλαφυρό ανάγνωσμα, χρήσιμο σε όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις των παγκόσμιων πραγμάτων και εξαιρετικά επίκαιρο.

Ἑλλάς Αἰώνιον

Ἡ σπουδαιότης τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου κατά τό δόγμα Mackinder ( μέρος α΄)

 

φωτό

Πλησιάζοντας στήν ἐπέτειο τῆς ἐπιβολῆς τοῦ στρατιωτικοῦ καθεστῶτος στήν Ἑλλάδα,σκέφθηκα πώς θά εἶναι καλό νά δημοσιεύσουμε τό ἐξαιρετικό πόνημα τοῦ διακεκριμένου καθηγητοῦ Δημητρίου Μιχαλοπούλου «Ἡ ἐξωτερική Πολιτική τῆς 21ης Ἀπριλίου» . Γιατί αὐτό ; Μᾶς τό ἐξηγεῖ ὁ ἴδιος ὁ καθηγητής : 

« ...αυτό που θα γίνει προσπάθεια να καταδειχτεί εδώ είναι οι διεθνείς παράμετροι που ευνόησαν την επιβολή του στρατιωτικού καθεστώτος στην πατρίδα μας και οι οποίοι, στη συνέχεια, επέτρεψαν την άνθησή του, για να επιφέρουν όμως, τελικά, τη δραματική του πτώση. Και πρέπει ιδιαιτέρως να εξαρθεί η σημασία των παραγόντων αυτών, διότι, εάν δεν ληφθούν αυτοί υπόψη, είναι αδύνατη η κατανόηση των όσων σήμερα συμβαίνουν στον τόπο μας.

Καί οὐσιαστικῶς στήν εἰσαγωγή τοῦ πονήματος τό ὁποῖο περνοῦμε νά διαβάσουμε. Βεβαίως ἐπεί δή πρὄκειται γιά μεγάλης ἐκτάσεως θέμα,ἀναγκαστικῶς θά δημοσιευθῇ σέ συνέχειες. Ἄς πᾶμε στό πρώτο μέρος :  

Η γεωπολιτική σημασία του ελλαδικού χώρου 

 Η κατανόηση της Νεότερης και Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας είναι τελείως αδύνατη, εάν δεν επιχειρηθεί πάνω στη βάση του δόγματος Mackinder: Εάν η Δύναμη η οποία κατέχει την καρδιά της Ευρασίας (=Ευρώπη+Ασία) επιτύχει πρόσβαση στα παράλια ειδικώς της Μεσογείου, τότε αυτομάτως αποκτάει ικανότητα παγκόσμιας κυριάρχησης. Τέτοια Δύναμη είναι η Ρωσία – και υπό ορισμένες προϋποθέσεις και η Γερμανία. ‘Καθήκον’ κατά συνέπεια των φιλελεύθερων, δημοκρατικών Δυνάμεων της Δύσης, που εδώ και αιώνες, μετά την καταστροφή της Ισπανικής Αρμάδας το 1588, ελέγχουν τις θαλάσσιες εκτάσεις του πλανήτη μας, είναι να αποτρέψουνε αυτήν την κάθοδο. Και μια ματιά στον χάρτη είναι αρκετή, για να γίνει αντιληπτή η τεράστια, κολοσσιαία στην ουσία σπουδαιότητα του ελλαδικού χώρου όσον αφορά την εφαρμογή του δόγματος αυτού.

 

φωτό ἀπό ἐδῶ

Ο Sir Halford John Mackinder (1861-1947), όχι απλώς καθηγητής αλλά και διευθυντής του διαβόητου London School of Economics, έδρασε κατά βάση στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα: τότε και διατύπωσε το δόγμα του, που αποτελεί τη βάση της εξωτερικής πολιτικής της Μεγάλης Βρεταννίας καθώς και, στις μέρες μας, των Ηνωμένων Πολιτειών. Θα ήταν καίριας σημασίας λάθος όμως να πιστέψει κανείς πως η εφαρμογή του δόγματος αυτού δεν είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα. Από την εποχή του αυτοκράτορα της Ρωσίας Πέτρου Α΄ του Μεγάλου και της –στην ουσία-διαδόχου του, Αικατερίνης Β΄ της Μεγάλης, χρονολογείται η προσπάθεια αφενός των Ρώσων να ‘κατεβούν’ στη Μεσόγειο και αφετέρου η των Βρεταννών να παρεμποδίσουν την κάθοδο αυτήν. Έτσι εξηγούνται και οι δραματικότερες πτυχές της Ιστορίας των Ελλήνων από τον 18ο αιώνα και μετά… ... Και ιδίως η τραγωδία του β΄ και γ΄ κομμουνιστικού γύρου της περιόδου 1944-1949. Ο Στάλιν, πράγματι, τον οποίο σύγχρονος στοχαστής της Δεξιάς, θεωρεί ως τον «μεγαλύτερο αντικομμουνιστή της Ιστορίας», προσπάθησε –και εν πολλοίς επέτυχε- να ανασυστήσει τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Σε αυτό σαφώς τον βοήθησαν και οι Βρεταννοί (αρχικώς και κατά κύριο λόγο) αλλά και οι Αμερικανοί. Η συμφωνία επιτεύχθηκε στο Κρεμλίνο της Μόσχας, τον Οκτώβριο του 1944. Εκεί είχε πάει ο Τσώρτσιλ, τα είπε με τον Στάλιν και βρέθηκαν οι δυο τους σύμφωνοι ως προς τα εξής: Η Σοβιετική Ρωσία θα αποκτούσε ξανά τον έλεγχο της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά θα είχε πρόσβαση περιορισμένη στη Γιουγκοσλαβία και μηδαμινή στην Ελλάδα. 

 Περιττόν να τονιστεί ότι η συμφωνία αυτή τηρήθηκε κυριολεκτικώς κατά γράμμα. Τα σοβιετικά στρατεύματα, που υπό τον στρατάρχη Tolbukhin, είχανε κατακλύσει τη Βουλγαρία, δεν μπήκανε στη Δυτική Θράκη. Ο Στάλιν, επιπλέον, έμεινε τελείως αδιάφορος όσον αφορά την ήττα της ελληνικής κομμουνιστικής Αριστεράς κατά τα τέλη του 1944 και τις αρχές του 1945, ενώ παράλληλα δεν έφερε αντίρρηση στην ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα, το 1947. Και η συνέχεια είναι γνωστή: Η Ελλάδα στάθηκε, από το 1949 και μετά, ο «προμαχώνας της Δημοκρατίας» κατά της «κομμουνιστικής επιβουλής». Είναι χαρακτηριστικό, πράγματι, ότι και η υπό τον Φράνκο η Ισπανία έπαιξε αντίστοιχο ρόλο, ενώ, παράλληλα, μόλις στην Ιταλία φάνηκε πως η Καθολική Εκκλησία (κατεξοχήν αντιμαρξιστική Δύναμη) κλονιζότανε στον αγώνα της κατά του Κομμουνισμού, άρχισε να γίνεται –περιστασιακώς έστω- λόγος για ‘πραξικόπημα’. Η Δύση, πράγματι, είχε καταφέρει να κρατήσει τη Ρωσία μακρυά από τη Μεσόγειο. Η κατάσταση όμως έμελλε δραματικώς να μεταβληθεί το έτος 1967. 

 Η αραβοϊσραηλινή σύγκρουση και οι επιπτώσεις της 

 

φωτό

Η πλήρης ανάλυση της αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης σαφώς κείται πέρα από τα πλαίσια αυτού του πονήματος. Ό,τι πρέπει όμως να επισημανθεί είναι πως το ενδεχόμενο νέας σύρραξης μεταξύ του Ισραήλ και των αραβικών Κρατών της περιοχής ήτανε ορατό ήδη από το 1966. Και το ενδεχόμενο αυτό έπαιρνε διαστάσεις δραματικές, δεδομένου ότι η «δημοκρατική Δύση» υποστήριζε το Ισραήλ, ενώ η Σοβιετική Ρωσία τις αραβικές χώρες. Παρουσιάζει ενδιαφέρον εν προκειμένω η παράθεση ορισμένων αριθμών. Κατά την περίοδο 1954-1966, η σοβιετική (=ρωσική) βοήθεια προς τα Αραβικά Κράτη έφτασε τα 3.300.000.000 δολλάρια Η.Π.Α. (Τα 2/3 του ποσού αυτού είχαν δοθεί στην Αίγυπτο, τη Συρία και το Ιράκ και το υπόλοιπο 1/3 στις «λοιπές» αραβικές χώρες.) Στη διάρκεια της ίδιας περιόδου, η βοήθεια της «Δημοκρατικής Δύσης» προς το Ισραήλ ήταν 500.000.000 αμερικανικά δολλάρια. Οι στρατιωτικές δυνάμεις των Αράβων ήταν αριθμητικώς ανώτερες από εκείνες του Ισραήλ. Συγκεκριμένα, το 1967, οι Άραβες διέθεταν 2.465 τεθωρακισμένα, 3.000 πυροβόλα, 700 πολεμικά αεροσκάφη και 380 πυραύλους. Το Ισραήλ, από την άλλη πλευρά, είχε 1.200 τανκς, 500 κανόνια, 240 αεροπλάνα και 180 πυραύλους. Υπήρχε όμως και ένας παράγοντας που από μόνος του προσέδιδε όξυνε την όλη διένεξη/σύγκρουση: Στρατιωτικοί σύμβουλοι από τις χώρες του «ανατολικού συνασπισμού» είχανε εγκατασταθεί σε ευαίσθητες περιοχές της Εγγύς Ανατολής – συγκεκριμένα 200 στη Συρία, 100 στο Ιράκ και 1.000 στην Αίγυπτο. 

 Αυτό το τελευταίο γεγονός απασχολούσε εντόνως τους «εγκέφαλους» των φιλελεύθερων/δημοκρατικών Δυτικών Δυνάμεων, καθώς πλησίαζε η στιγμή της έκρηξης του πολέμου. Νίκη του Ισραήλ θα σήμαινε νίκη της Δύσης. Και αντιθέτως, η νίκη των Αράβων θα αποτελούσε νίκη της Ρωσίας και των συμμάχων της. Βέβαια, αυτό το δεύτερο ενδεχόμενο ήτανε μάλλον ‘χλωμό’. Το μέγα, όμως, πρόβλημα για τη Δύση εστιαζότανε στο ότι είτε χάνανε οι Άραβες (όπως πράγματι έγινε στον Πόλεμο των Έξι ημερών του Ιουνίου του 1967) είτε κερδίζανε, αυτοί που έμελλε τελικώς να ωφεληθούν ήτανε οι Ρώσοι. Και τούτο, διότι, εάν μεν νικούσανε τα Αραβικά Κράτη, το γόητρο της Ε.Σ.Σ.Δ. και των συμμάχων της θα αυξανόταν ‘κατακόρυφα’, ενώ πάλι, σε περίπτωση νίκης του Ισραήλ, οι Άραβες θα είχανε ακόμα μεγαλύτερη την ανάγκη της προς αυτούς ρωσικής βοήθειας. Ούτως εχόντων των πραγμάτων λοιπόν, η Αλεξάνδρεια και το λιμάνι της μεταβλήθηκαν σε διεθνές διακύβευμα. Ευθύς μετά την κεραυνοβόλα νίκη των Ισραηλινών, πράγματι, που, ως γνωστόν, ολοκληρώθηκε στις 10 Ιουνίου 1967, στήθηκαν αερογέφυρες μεταξύ Ρωσίας και Αιγύπτου αφενός και Ρωσίας-Αλγερίου αφετέρου, χάρη στις οποίες περίπου 100 αεροπλάνα ΜΙG μεταφέρθηκαν, κυριολεκτικώς «μέσα σε κιβώτια», από την ανατολική Ευρώπη στις βόρειες ακτές της Μεσογείου. Επειδή όμως αυτά δεν θεωρήθηκαν αρκετά, ρωσικά πλοία άρχισαν εντατικώς να μεταφέρουν κάθε είδους στρατιωτικό υλικό στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας, το οποίο άρχισε έτσι να προσλαμβάνει όψη ναυτικής βάσης των Σοβιετικών. 

 Η Ρωσία δεν εγκατέλειπε τους Άραβες φίλους της… και παράλληλα τους αποδείκνυε πως η Κίνα, ήδη εχθρός της Σοβιετικής Ένωσης και ‘στα μουλωχτά’ έστω συνοδοιπόρος των Η.Π.Α., που ακριβώς τότε είχε αρχίσει να επιχειρεί διείσδυση στην Εγγύς Ανατολή, δεν ήταν δυνατόν να θεωρηθεί αντίπαλος υπολογίσιμος του Ισραήλ. Υπό τις συνθήκες, όμως, αυτές το δόγμα του Mackinder κατέρρεε… και η κατάρρευση αυτή επέφερε δραματική αναβάθμιση της σημασίας του ελλαδικού χώρου. 

 Οι ελληνικές πολιτικές εξελίξεις και οι συνέπειές τους 

( ἀριστερά ἡ φωτό ἀπό τό βιβλίο,γιά τήν ὁποία σημειώνει ὁ συγγραφεύς : Ο Ανδρέας Παπανδρέου κατά τις αρχικές φάσεις της πολιτικής του  καριέρας. Παρατηρήστε την έκφρασή του) 

 Στην Ελλάδα, η Οκταετία της Ε.Ρ.Ε. (=Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως) με την αντικομμουνιστική ορμή της και τη –σχετική- αναπτυξιακή της πολιτική είχε αποδειχτεί αποτελεσματικό ‘ανάχωμα’ κατά του «ρωσικού επεκτατισμού». Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 όμως, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επιχείρησε να αποκτήσει ισχυρά ερείσματα στο Στράτευμα, που έως τότε ελεγχόταν πλήρως από το Στέμμα, και, παράλληλα, να ‘αποστασιοποιηθεί’ από τις Η.Π.Α. Η επίσκεψη του στρατηγού Ντε Γκωλ, Προέδρου τότε της Γαλλικής Δημοκρατίας, στη χώρα μας τον Μάιο του 1963, εντάσσεται στα πλαίσια της προσπάθειας αυτής. Ο «αμερικανικός παράγοντας» όμως, ο οποίος είχε αναλάβει καθοριστικό ρόλο στην κατά το 1955 διαδοχή του Στρατάρχη Παπάγου από τον Κ. Καραμανλή, εγκατέλειψε αυτόν τον τελευταίο, ο οποίος βρέθηκε στην ανάγκη να φύγει από την Ελλάδα και να εγκατασταθεί στο Παρίσι – κοντά στον ‘φίλο του’ Ντε Γκωλ. Η αποχώρηση όμως αυτή του Κ. Καραμανλή σήμανε την άνοδο του Γεώργιου Παπανδρέου. 

Σύμφωνα με τα πορίσματα πρόσφατης έρευνας, ο εν λόγω Γ. Παπανδρέου ήτανε «πολιτική προσωπικότης» πολύ συμπαθής στους Βρεταννούς. Σε αυτόν, πράγματι, επιρρίπτεται η ευθύνη για το αιματοκύλισμα στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1944, για την ‘επίτευξη’ του οποίου μάλιστα (πάλι σύμφωνα με τα αποτελέσματα σύγχρονης έρευνας) είχε πάρει το ποσόν των 7.000 αγγλικών (= χρυσών) λιρών. Αυτός, κατά λογική συνέπεια, θα έπρεπε να αναλάβει την ηγεσία της χώρας μας από το 1944 και μετά. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε – και προτιμήθηκε ο Κ. Καραμανλής, ο οποίος, σε αντίθεση με τον Γ. Παπανδρέου δεν είχε ιδιαίτερες ρητορικές ικανότητες αλλά χαρακτηριζόταν από μεγάλη αποτελεσματικότητα στην πράξη. Αδίκως λοιπόν ο Γ. Παπανδρέου προσπαθούσε να αναρριχηθεί στην εξουσία, ενόσω κυριαρχούσε στην πολιτική κονίστρα ο Κ. Καραμανλής με την Ε.Ρ.Ε. Ο εξοβελισμός όμως αυτού του τελευταίου είχε ως αποτέλεσμα την ανάδυση του Γ. Παπανδρέου – έστω και αν η ηλικία του ήτανε πια πολύ προχωρημένη, δεδομένου είχε γεννηθεί τον Φεβρουάριο του 1888. Έτσι, λόγω του ήδη ορατού ενδεχόμενου του θανάτου του, πλαισιώθηκε από τον γυιο του Ανδρέα.

 Γεννημένος το 1919 ο Ανδρέας, είχε μητέρα τη Σοφία Μινέικο, κόρη Λιθουανού (ιουδαϊκής πιθανόν καταγωγής), ο οποίος, υπό μυθιστορηματικές και εν πολλοίς ανεξήγητες συνθήκες, βρέθηκε στην Ελλάδα, αφού προηγουμένως «είχε προσφέρει τις υπηρεσίες του» στο Οθωμανικό Στράτευμα. Η ευκολία με την οποία έχει γίνει δεκτό το μύθευμα, πως δήθεν αυτός παρέδωσε στον Αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο, τα απαραίτητα για την κατά το 1913 άλωση του Μπιζανίου τοπογραφικά σχέδια, αποτελούν ένδειξη της προστασίας που άνωθεν τον περιέβαλλε. Φύση ιδιόμορφη λοιπόν ο Ανδρέας (σαν εγγονός που ήτανε τέτοιας ‘προσωπικότητας’) γοητεύθηκε γρήγορα από τα κελεύσματα της τροτσκιστικής εκδοχής του Μαρξισμού και –προστατευμένος και από το όνομα του πατέρα του- άρχισε να αναπτύσσει ταραχώδη, πολιτικής υφής δραστηριότητα στη μικρή Αθήνα της εποχής. Τις εγκύκλιες σπουδές του τις έκανε –πού αλλού;- στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ψυχικού. Στη συνέχεια, γράφτηκε στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών. Στο μεταξύ, επιβλήθηκε το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, στα πλαίσια του οποίου ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης, υφυπουργός Δημοσίας Ασφαλείας, εξαπέλυσε μία ιδιαιτέρως επιτυχή εκστρατεία εναντίον οποιουδήποτε αντίπαλου της κυβέρνησης. Στους στόχους του συμπεριλαμβάνονταν οι Τροτσκιστές – από καιρό σε ανοιχτή ρήξη με τη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν. Έτσι, ο Μανιαδάκης προχώρησε στη σύλληψη των δύο κορυφαίων, στην Ελλάδα, οπαδών του Τρότσκυ, δηλαδή του Παντελή Πουλιόπουλου και του Ανδρέα Παπανδρέου. Περιέργως όμως, ενώ τον πρώτο τον κράτησε φυλακισμένο, άφησε τον δεύτερο να φύγει στις Η.Π.Α. όπου, ως γνωστόν, σπούδασε στο Harvard, πολιτογραφήθηκε Αμερικανός, υπηρέτησε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο στο Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών και, γενικώς, διέπρεψε τόσο πολύ ως καλός, σαφούς τροτσκιστικής απόκλισης Αμερικανός, ώστε να τον καλέσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στην Ελλάδα το 1960 και, τελικώς, να γίνει λαοπρόβλητος πρωθυπουργός κατά το 1981. 

Ο Πουλιόπουλος όμως, που προφανώς δεν είχε την υψηλή κάλυψη που διέθετε ο Α. Παπανδρέου, παρέμεινε φυλακισμένος, δεν μπόρεσε να δραπετεύσει, όταν οι δυνάμεις του Άξονα κατέλαβαν την Ελλάδα, και τελικώς τουφεκίστηκε, το 1943, από τους Ιταλούς. Οι λίγοι Τροτσκιστές που απέμειναν στην Ελλάδα, όπου, πράγματι, σε αντίθεση με ό,τι έγινε στην Αμερική, η ιδεολογία τους δεν είχε τότε σοβαρή απήχηση, προτίμησαν, στη διάρκεια του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 1940 να συμπαραταχθούν όχι με τον «Δημοκρατικό Στρατό» του Κ.Κ.Ε. αλλά με τις κυβερνητικές δυνάμεις. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία… 

…Ενώ εμάς τώρα μας ενδιαφέρει ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου. Ας ξαναγυρίσουμε λοιπόν σε αυτόν. 

φωτό

 Στην όλη ιστορία του Ανδρέα, ακόμη μεγαλύτερη περιέργεια από την επιείκεια που του έδειξε ο Μανιαδάκης –και συνακολούθως ο Μεταξάς- προκαλεί η προς αυτόν ευμένεια του Κ. Καραμανλή. Αυτός ο τελευταίος, πράγματι, αντιπαθούσε βαθύτατα τον Γ. Παπανδρέου και ολόκληρη την οικογένειά του. Και αυτό, όχι μόνο για λόγους πολιτικούς αλλά και εξαιτίας μεγάλης διαφοράς χαρακτήρων. Ο Γ. Παπανδρέου ήτανε χαρακτήρας ασταθής, που όμως, λόγω της ρητορικής του δεινότητας και της ωραιοπάθειας που συνήθως τον διέκρινε, ευχερώς προσείλκυε συμπάθειες τόσο ατόμων όσο και ολόκληρων κοινωνικών ομάδων. Αυτή η –επιμελώς καλλιεργημένη- ‘γοητεία’ του προκαλούσε τη δυσθυμία του Κ. Καραμανλή, ο οποίος (ορθώς, όπως τελικά αποδείχτηκε) διέβλεπε σε αυτόν επίδοξο αντίπαλο ιδιαίτερα επικίνδυνο. Το 1960, λοιπόν, ο Γ. Παπανδρέου, απογοητευμένος από τις έως τότε ατυχείς προσπάθειές του να αναρριχηθεί στην πρωθυπουργία, του ζήτησε να τον συμπεριλάβει σε ψηφοδέλτιο της Ε.Ρ.Ε. Ο Κ. Καραμανλής αρνήθηκε, αλλά έσπευσε να ικανοποιήσει αίτημα, που «σχεδόν με δάκρυα στα μάτια» του διατύπωσε ο ήδη ηλικίας 72 ετών Παπανδρέου: να «του φέρει τον γυιο του πίσω, από την Αμερική». Έτσι, ο Ανδρέας ‘επέστρεψε’ στη χώρα μας και διορίστηκε σε ουσιαστικώς κυβερνητική θέση – με παχυλό και, όπως ευρέως διαδίδεται, αφορολόγητο μισθό. 

Όποιος έχει στοιχειώδη γνώση/εμπειρία της ψυχοσύνθεσης του Κ. Καραμανλή ευχερώς κατανοεί ότι αυτός ο τελευταίος αποκλείεται να έφερε στην Ελλάδα τον Ανδρέα, επειδή –περίπου σαν άλλος Αχιλλέας- είχε συγκινηθεί από τις παρακλήσεις του υπερήλικα πατέρα του. Κατά πάσα πιθανότητα, και κάτι άλλο θα είχε συμβάλει (ο αμερικανικός «παράγων» πιθανότατα), μα και αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το κρίσιμο σημείο, πράγματι, είναι ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου, γνήσιος, τροτσκιστικής απόκλισης Μαρξιστής, άρχισε να συσπειρώνει, ευθύς μετά την αναχώρηση του Καραμανλή από την Ελλάδα, τους «αριστερούς» και να τους προωθεί στην «Ένωση Κέντρου» (Ε.Κ.) που, κατά το 1961, είχε συμπήξει ο πατέρας του. 

Δεδομένου όμως ότι, όπως ήδη τονίστηκε, Τροτσκιστές δεν υπήρχανε τότε στη χώρα μας, αναγκαστικώς ο Ανδρέας στράφηκε προς τα κατάλοιπα του –σε παρανομία την εποχή εκείνη- Κ.Κ.Ε. και των δυνάμεων που συνέπλεαν με αυτό. Τα κατάλοιπα αυτά εκφράζονταν έως τότε μέσω της Ε.Δ.Α. (= Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά), η οποία είχε σοβαρή εκλογική ισχύ, αλλά εμποδιζόταν να ασκήσει εξουσία μέσω της βαθύτερης δομής του τότε Ελληνικού Κράτους. Πυρήνας αυτής της εσώτερης δομής ήτανε, βέβαια, ο Ελληνικός Στρατός. Και ο Στρατός, όπως φάνηκε κατά τη φάση της σύγκρουσης του Κ. Καραμανλή με το Στέμμα, παρέμενε πιστός στο δεύτερο. Έτσι, η σχέση Στρατού και Στέμματος συνιστούσε ανάχωμα ιδιαιτέρως αποτελεσματικό ως προς την παρεμπόδιση της ανόδου στην εξουσία της κομμουνιστικής Αριστεράς. Την κατάσταση αυτήν όμως δραστικώς μετέβαλε η πολιτική ενεργοποίηση του Ανδρέα Παπανδρέου. 

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί κάτι που έχει πια αρχίσει να γίνεται πλήρως αντιληπτό στο εξωτερικό, αλλά ακόμα δυσχερώς ‘καταπίνεται’ στη δική μας χώρα. Όπως, πράγματι, έχει αποδειχτεί, γενεσιουργός κοιτίδα του Μαρξισμού/Κομμουνισμού υπήρξε και παραμένει η Αμερική – και ιδιαιτέρως η περιβόητη «ανατολική ακτή» των Η.Π.Α. με επίκεντρο τη Νέα Υόρκη. Πέρα από αυτό όμως, οι Έλληνες κομμουνιστές στην ουσία δεν διώκονταν πια κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Οι αγροτικής, πράγματι, προέλευσης μαχητές του «Δημοκρατικού Στρατού» είχανε φύγει σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ενώ στην Ελλάδα είχανε μείνει κυρίως οι «συνοδοιπόροι» που εκφράζονταν πολιτικώς μέσω της Ε.Δ.Α. Αυτοί οι τελευταίοι δεν διώκονταν – σύμφωνα με την κατά λέξη έννοια του όρου. Απλώς δραστικώς εμποδιζόταν η είσοδός τους στην κρατική μηχανή. Και αυτό γινόταν, όχι επειδή ήτανε «κομμουνιστές», αλλά διότι, εξαιτίας της απουσίας σημαντικού τροτσκιστικού ρεύματος στην Ελλάδα, ακολουθούσανε τη γραμμή της Ε.Σ.Σ.Δ., δηλαδή ήταν ρωσόφιλοι. Και στην περίπτωση αυτή δηλαδή τίποτα δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό, εάν δεν ληφθεί υπόψη το δόγμα του Mackinder: οι Ρώσοι δεν έπρεπε να αποκτήσουνε πρόσβαση στα παράλια της Μεσογείου… 

φωτό

Σύμφωνα με μαρτυρίες αξιόπιστες, η συντριπτική νίκη της Ε.Κ. (= Ένωσης Κέντρου) στις εκλογές του 1964 οφειλόταν και σε πριμοδότηση από μέρους της Ε.Δ.Α. Έτσι όμως ενισχυόταν αποφασιστικώς ο αριστερός πυρήνας της Ε.Κ., επικεφαλής του οποίου γρήγορα αναδείχτηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο οποίος προβλήθηκε ως μοχλός των πολιτικών εξελίξεων μετά το «βασιλικό πραξικόπημα» που συντελέστηκε το καλοκαίρι του 1965. Στη διαμόρφωση αυτής της κατάστασης άλλωστε συνέτεινε και ο θάνατος του Σοφοκλή Βενιζέλου, υιού του Ελευθέριου και ηγέτη της μετριοπαθούς πτέρυγας της Ε.Κ., με τον οποίο ο Γ. Παπανδρέου βρισκότανε σε οξύτατη διένεξη ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1950. (Ο Σ. Βενιζέλος πέθανε ως γνωστόν ξαφνικά, μέσα στο πλοίο που τον έφερνε από την Κρήτη στον Πειραιά, στις 7 Φεβρουαρίου 1964, μόλις λίγες μέρες δηλαδή πριν από τις εκλογές.) Ο Ανδρέας, πιστός στη μαρξιστική του ιδεολογία, μόλις, χάρη στον πατέρα του, απέκτησε εξουσία, έκανε κινήσεις οι οποίες αναστάτωσαν το ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Πρώτα-πρώτα ενίσχυσε δραστικώς την τάση προς ανεξαρτησία του Αρχιεπίσκοπου Μακάριου, με τελική συνέπεια την οριστική ματαίωση κάθε προσπάθειας ενσωμάτωσης της Κύπρου στον εθνικό κορμό. Οι Ελληνοκύπριοι, τραγικώς συγχέοντας την έννοια του συνθήματος «αυτοδιάθεση», που συνεχώς διατυμπάνιζε το διώνυμο Μακάριος-Ανδρέας, με το ιδεώδες της Ένωσης και παραβλέποντας την ανεξαρτησία που αυτοί οι δύο στην πραγματικότητα επιδίωκαν, τους υποστήριξαν. Και αποτέλεσμα της υποστήριξης αυτής ήταν όχι μόνο να μη τιμωρηθούν αυτοί οι δύο πρωτεργάτες, Ανδρέας Παπανδρέου και ο τότε Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, αλλά να θεωρηθούν περίπου ως ήρωες και να τους δοθεί εξουσία ουσιαστικώς απεριόριστη. Και βέβαια, η πορεία προς την κατάσταση αυτήν επιταχύνθηκε λόγω των γεγονότων του ‘θερμού Ιουλίου’ του 1965. Ο νέος βασιλιάς, Κωνσταντίνος Β΄, απέπεμψε τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου και προσπάθησε να επιβάλει λύσεις κοινοβουλευτικές δικής του επινόησης. Η χώρα μπήκε σε φάση παρατεταμένης πολιτικής κρίσης, η υπό τον Ανδρέα αριστερή πτέρυγα της Ε. Κ. βρέθηκε καθοριστικώς ενισχυμένη και οι εκλογές που προκηρύχθηκαν για τον Μάιο του 1967 θα είχαν ως αποτέλεσμα την άνοδο στην εξουσία μαρξιστικού μορφώματος, τον τόνο στο οποίο θα έδιναν οι μέχρι και το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1960 ενταγμένοι κυρίως στην Ε.Δ.Α. (κρυπτο)κομμουνιστές. 

Έχουνε γραφεί πάρα πολλά για τα γεγονότα του Ιουλίου του 1965. Βέβαιο είναι ότι ο Κωνσταντίνος Β΄, υποχρεώνοντας σε παραίτηση τον θριαμβευτικώς εκλεγμένο κατά το 1964 γηραιό πρωθυπουργό, παρέμενε πιστός στην κατά γράμμα ερμηνεία του συντάγματος, αλλά παραβίαζε το πνεύμα του. Ο βασιλιάς, πράγματι, ήταν ο ρυθμιστής του πολιτεύματος. Και ακριβώς όπως είχε κάνει ο πατέρας του, Παύλος, το 1955, οπότε είχε επιλέξει ως πρωθυπουργό-διάδοχο του Παπάγου όχι τον Στέφανο Στεφανόπουλο ή τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο αλλά τον Κ. Καραμανλή, έτσι και αυτός, ο Κωνσταντίνος Β΄, απέπεμψε τον Γ. Παπανδρέου και επιχείρησε να σχηματίσει κυβερνήσεις κοινοβουλευτικώς βιώσιμες ακριβώς από την Ε. Κ., κόμμα αυτού του τελευταίου. Η πράξη αυτή όμως ερμηνεύθηκε από τον Λαό ως «βασιλικό πραξικόπημα» - και κυριολεκτικώς άνοιξε τους Ασκούς του Αιόλου. 

Νοέμβριος 1966,δίκη ὑπόθεση ΑΣΠΙΔΑ ( φωτό)

Πραξικόπημα ή όχι, η τότε βασιλική πρωτοβουλία πολιτικώς υπήρξε δικαιολογημένη. Και τούτο, επειδή ο θάνατος, τον Μάιο του 1963, στη Θεσσαλονίκη του βουλευτή της Ε.Δ.Α. Γρηγόρη Λαμπράκη επέφερε όχι μόνο τον εξοβελισμό του Κ. Καραμανλή από την πολιτική ζωή της χώρας μας αλλά και τη συνολική ‘καταδίκη’ της Δεξιάς, σαν πολιτικής παράταξης που κυβερνούσε τη χώρα από τη δεκαετία του 1940 και μετά και η οποία στεκόταν στην εξουσία με ‘βαρβαρότητες’, όπως η ‘δολοφονία’ του Γρ. Λαμπράκη. Η δίκη, πράγματι, που τότε έγινε αυτό το αποτέλεσμα είχε. Από την άλλη, όμως, πλευρά, η προσπάθεια της Δεξιάς να σπιλώσει και πολιτικώς να εξουδετερώσει τον Ανδρέα Παπανδρέου μέσω της δίκης του ΑΣΠΙΔΑ (=Αξιωματικοί, Σώσατε Πατρίδα, Ιδανικά, Δημοκρατίαν, Αξιοκρατίαν) δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ενώ καταδείχτηκε ότι εξυφαινόταν συνωμοσία με σκοπό την ανατροπή του καθεστώτος της Βασιλευόμενης Δημοκρατίας, την έξοδο της Ελλάδας από την Ατλαντική Συμμαχία και τη συνακόλουθη ένταξή της στον συνασπισμό των Αδέσμευτων Κρατών, περιέργως –ή, μάλλον, ανεξήγητα- η δίκη ‘σταμάτησε’ προτού να καταλογιστούν ρητώς ευθύνες στον Ανδρέα Παπανδρέου και τα ‘πρωτοπαλλήκαρά’ του. Έτσι, έμενε εκτεθειμένη η Δεξιά και απλώς με ένα ερωτηματικό σε βάρος της η υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου Αριστερά, το οποίο ερωτηματικό ο σε τότε σταθερό αναβρασμό Ελληνικός Λαός ερμήνευε ως τίτλο αθωότητας και, ενδεχομένως, ηρωισμού. Υπό τις συνθήκες αυτές, οι εκλογές που προκηρύχθηκαν για τις 28 Μαϊου 1967 θα έφερναν νικητή τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος, προεξοφλώντας τον εκλογικό του περίπατο, προανήγγελλε είσοδό του σε μεγάλα αστικά κέντρα πάνω σε «άσπρο άλογο», ορκωμοσία κυβέρνησής του «στην πλατεία Συντάγματος», μέσα σε λαϊκό παραλήρημα και άλλα τέτοια πολλά… 

Το σπουδαιότερο όμως ήταν το ότι ήδη από τον Φεβρουάριο του 1965 ο Γ. Παπανδρέου, προφανώς υπό την δράση του Ανδρέα, είχε αρχίσει συνεννοήσεις με σκοπό την παλιννόστηση στην Ελλάδα 40.000 Σλαβοφώνων από τη Γιουγκοσλαβία: Αυτοί είχανε φύγει κατά τη δεκαετία του 1940 και η προοπτική επανόδου τους προκάλεσε μεγάλη ανησυχία σε ηγετικούς κύκλους του Ν.Α.Τ.Ο. Αναταραχή επίσης προξένησαν η ενίσχυση των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ Ελλάδας και Σοβιετικής Ένωσης και η από το καλοκαίρι του 1965 πύκνωση των επισκέψεων ρωσικών πλοίων σε ελληνικά λιμάνια. Παράλληλα, υπογράφηκαν από την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου και δώδεκα συμβάσεις με τη Βουλγαρία, οι οποίες, αν και δεν συνέβαλαν δραστικά στη βελτίωση των διμερών σχέσεων, προκάλεσαν ωστόσο μεγάλη εντύπωση, επειδή ήταν η πρώτη, μετά τα γεγονότα της δεκαετίας του 1940, φορά μετά που η Ελλάδα ερχόταν σε φιλική συνεννόηση με χώρα του «Παραπετάσματος». Πέρα από αυτά όμως, η –ευχερώς προβλέψιμη- εκλογική νίκη της Ε.Κ. τον Μάιο του 1967 θα επέφερε την άρση της απαγόρευσης ένταξης παλαιών μελών του Κ.Κ.Ε. ή και απλών «συνοδοιπόρων» τους στην ελληνική κρατική μηχανή. Αυτό ακριβώς το ενδεχόμενο προκάλεσε όχι απλώς ανησυχία αλλά φόβο στο Ν.Α.Τ.Ο. Έτσι, υπό την πίεση αυτής της πιθανότητας που έτεινε ραγδαίως να μεταβληθεί σε βεβαιότητα και υπό την επίδραση της μετατροπής της Αλεξάνδρειας σε είδος ναυστάθμου του Σοβιετικού Ναυτικού, το Ν.Α.Τ.Ο. αποφάσισε να επέμβει: Καρπός της επέμβασής του αυτής υπήρξε το ‘γεγονός’ της 21ης Απριλίου 1967.

(  Τοῦ Δημητρίου Μιχαλοπούλου : Ἡ ἐξωτερική πολιτική τῆς 21ης Ἀπριλίου ) 

Συνεχίζεται 

Ἡ σπουδαιότης τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου κατά τό δόγμα Mackinder ( μέρος β΄)

Ἡ σπουδαιότης τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου κατά τό δόγμα Mackinder ( μέρος γ΄ τελευταῖον)

Ἡ Πελασγική