«...Τὸ πᾶν-ἑβραϊκὸ κράτος εἶναι τὸ μόνο κράτος ποὺ ἀσκεῖ παγκόσμια κυβέρνηση, ἐνῷ τὰ ἄλλα κράτη μποροῦν νὰ ἀσκήσουν μόνο ἐθνικὴ κυβέρνηση...Ο πᾶν-ἐβραϊσμὸς εἶναι ἐδῶ. Ἡ σκηνὴ τῶν ἐπιχειρήσεων ἀλλάζει. Ὁ ἑβραῖος ὅμως εἶναι πάντα ὁ ἴδιος διὰ μέσου τῶν αἰώνων...»
 |
| φωτό |
William Shakespeare ( Ὁ ἔμπορος τῆς Βενετίας )
«Οἱ ἰουδαῖοι εἶναι ἡ συμφορά μας»
«Οἱ ἰουδαῖοι εἶναι ἀπὸ ἰδιοσυγκρασία ἕνας ἀντιπαραγωγικὸς λαός...»
«Ὁ ἑβραῖος εἶναι ὁ ἐχθρὸς τῆς ἀνθρωπότητας. Εἶναι ἀναγκαῖο νὰ στείλουμε αὐτὴν τὴν ράτσα πίσω στὴν Ἀσία ἢ νὰ τὴν ἐξοντώσουμε...»
«Οἱ ἑβραῖοι εἶναι μιὰ τόσο καταστρεπτική, λεπρώδης καὶ ὀλέθρια φάρα ποὺ ἀξίζει νὰ ἐξολοθρευτεῖ πρὶν γεννηθεῖ»
«Ὑπῆρξε ποτὲ ἔθνος πιὸ πρόστυχο ἀπὸ τοὺς ἑβραίους ποὺ δὲν ἔχουν πετύχει τίποτε στὴν τέχνη καὶ στὴν ἐπιστήμη καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουν μόνο διακριθεῖ σὲ μιὰ καταγραφὴ ἀπὸ ἐγκλήματα καὶ κτηνωδία. Σὲ κάθε σελίδα ἀπὸ τὰ ἀηδιαστικά τους χρονικὰ σὲ κάνουν νὰ ἀρρωστήσῃς»
«Οἱ ἑβραῖοι εἶναι κτήνη, οἱ συναγωγές τους χοιροστάσια ποὺ πρέπει νὰ τὰ πυρπολήσουμε....ζουν ἀπὸ τὸ κακό....είναι ζῶα κακὰ ποὺ πρέπει νὰ τὰ κυνηγήσουμε, ὅπως τὰ λυσσασμένα σκυλιά...»
«Ἀνήκουν αὐτοὶ οἱ περιτετμημένοι εἰς τὴν φυλὴ τῶν Ναφθαλεὶμ ἢ τοῦ Ἠσαχάρ, πολὺ ὀλίγο μὲ ἐνδιαφέρει, αὐτοὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει εἶναι οἱ πλέον λωποδύτες, οἱ ὁποῖοι ρυπαίνουν τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς...»
«...δὲν θὰ βρεῖτε στοὺς ἑβραίους παρὰ ἕνα λαὸ ἀμαθῆ καὶ βάρβαρο ὁ ὁποῖος συγκεντρώνει ἀπὸ πολλοῦ τὴν πλέον αἰσχρὴ φιλαργυρία, τὴν ἀπεχθῆ δεισιδαιμονία μὲ τὸ ἀκατανίκητο μῖσος γιὰ ὅλους τοὺς λαοὺς οἱ ὁποῖοι τὸν ἀνέχονται καὶ τὸν πλουτίζουν...»
«Πὼς ἡμεῖς δυνάμεθα νὰ ἐπιτρέψομεν τὴν συμμετοχὴ τῶν ἑβραίων εἰς τὸν Πολιτισμόν μας, τοῦ ὁποίου τὴν πηγὴν καὶ τὴν προέλευσιν ἀρνοῦνται...»
«...εἰς ὅποια ὑπηρεσία ἐπέτρεψαν νὰ εἰσέλθουν, οἱ ἑβραῖοι παντοῦ καταχράστηκαν αὐτὴν τὴν ὑπηρεσίαν...»
«Ὁ ἐβραϊσμὸς εἶναι κράτος ἐν κράτει...»
ἀπό θέμα μας, ἐδῶ
Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός
«Τῶν Ἰουδαίων τὸ πρὸς ἡμᾶς μῖσος, ὑπερβαίνει καὶ αὐτὸ τὸ τουρκικὸ μῖσος»
Ἀδαμάντιος Κοραῆς ( «Σημειώσεις εις το Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος του 1822 έτους» (παράγραφος κβ΄).
«Τί ἕνας ἑβραῖος περισσότερο, τί ἕνας λιγότερος...»
«ὀβριὸς κι ἀρματωμένος δὲν γίνεται...»
«Οἱ ἑβραῖοι εἶναι ἀπόγονοι λεπρῶν καὶ οἱ Αἰγύπτιοι τοὺς ἔδιωξαν ὡς μολυσμένους...»
«Οἱ ἑβραῖοι εἶναι ἐλεεινὸ ἔθνος...»
«Οἱ ἑβραῖοι εἶναι παγκόσμιοι συνομῶτες...»
«Καθὼς οἱ ἑβραῖοι κυρήττουν τὸν σοσιαλισμὸ καὶ τὸν ριζοσπαστισμό,θα κρατήσουν τὶς ρίζες τους καὶ θὰ μείνουν ἑνωμένοι καὶ ἀφοῦ ὅλα τὰ πλούτη τῆς Εὐρώπης πᾶνε χαμενα, οἱ Τράπεζες τῶν Ἑβραίων θὰ εἶναι ἀκόμη ἐκεῖ.»
«Ὅπου ἐπικρατεῖ ὁ Ἰουδαῖος ὁ ἄλλος δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει.»
«Οἱ Ἑβραῖοι εἶναι μὲ τὸ ἕνα πόδι στὴν τράπεζα, μὲ τὸ ἄλλο στὸ σοσιαλιστικὸ κίνημα καὶ μὲ τὰ ὀπίσθια τοὺς καθισμένα πάνω στὸ Γερμανικὸ Τύπο... Ὁ Ἑβραϊκὸς κόσμος εἶναι στὶς ἡμέρες μας, κατὰ μεγάλο μέρος, στὴν διάθεση τοῦ Μὰρξ ἢ τοῦ Ρότσιλντ. Εἶμαι βέβαιος ὅτι, ἀπὸ τὴν μία πλευρά, ἡ οἰκογένεια Ρότσιλντ ἐκτιμᾶ τὴν ἀξία του Μάρξ, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ὁ Μὰρξ αἰσθάνεται μία ἐνστικτώδη συμπάθεια καὶ τρέφει ἕνα μεγάλο σεβασμὸ γιὰ τὴν οἰκογένεια Ρότσιλντ...»
Mikhail Bakunin "Polιmique contre les Juifs" 1872 (διαβάστε ἀκόμη περισσότερα λεγόμενα τοῦ Bakunin κατἀ τῶν ἑβραίων ΕΔΩ)
« Ἡ διαμάχη καὶ τὸ μῖσος ἀνάμεσα στὸν κόσμο τρέφεται ἀπὸ πολὺ συγκεκριμένες ἐνδιαφερόμενες ὁμάδες. Εἶναι μιὰ μικρή. χωρὶς ρίζες, διεθνὴς κλίκα, ποὺ στρέφει τὸν ἕνα λαὸ ἐναντίον τοῦ ἄλλου, ποὺ δὲ θέλει νὰ ἔχουν εἰρήνη. Εἶναι ἕνας λαὸς ποὺ νιώθουν σπίτι τους πουθενὰ καὶ παντοῦ, ποὺ δὲν ἔχουν πουθενὰ χῶμα στὸ ὁποῖο νὰ μεγάλωσαν, ἀλλὰ μένουν στὸ Βερολῖνο σήμερα, στὶς Βρυξέλλες αὔριο, στὸ Παρίσι μεθαύριο, μετὰ στὴν Πράγα ἢ στὴν Βιέννη ἢ στὸ Λονδῖνο καὶ ποὺ νιώθουν παντοῦ σὰν στὸ σπίτι τους. Οἱ Ἑβραῖοι! Αὐτοὶ εἶναι οἱ μόνοι ποὺ μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν ὡς διεθνῆ στοιχεῖα μὲ τὴν πραγματικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, διότι ἐκτελοῦν τὶς δουλειές τους παντοῦ. Ἀλλὰ ὁ λαὸς δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς ἀκολουθήσει. Ὁ λαὸς εἶναι δεμένος μὲ τὸ ἔδαφός του, δεμένος μὲ τὴν πατρίδα του, δεμένος μὲ τὶς προοπτικὲς τῆς ζωῆς, ποὺ τὸ κράτος, τὸ ἔθνος προσφέρει. »
φωτό πάνω
Ἡ Πελασγική
Θα σταθω σε τρεις τοποθετησεις.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτην τοποθετηση απο δυο ξενους τον Ρωμαιο ιστορικο και γερουσιαστη της αρχαιας Ρωμης Publius C. Tacitus & τον Ρωσσο νοητικο κεφαλαιο της αναρχικης θεωριας τον Mikhail Bakunin και βεβαια στον δικο μας Αδαμαντιο Κοραη, στοχαστη και μεγαλο υποστηρικτη της Ελληνικης παιδειας σε αρχαια προτυπα.
Ο Ρωμαιος ιστορικος λεει κατι πολυ ενδιαφερον, οσι ξερουν για τις παγανιστικες τελετουργιες στην Αρχαια Ρωμη, τοτε οταν διαβαζεις Ρωμαιος να αποκαλει αποτροπαιες τις πρακτικες των ιουδαιων, καταλαβαινει κανεις για τι αισχροτητα μπορει να εννοει ενα Ρωμαιος πολιτης και πολιτικος (γερουσιαστης).
Το ιδιο πρεπει να δωσουμε εμφαση στην τοποθετηση του Ρωσσου διανουμενου και ιστορικου Μιχαηλ Μπακουνην, που ως Ρωσσος ξερει πολυ καλα το πως δρουσαν οι ιουδαιοι ως κοινοτητα και ως μοναδες μεσα στην Ρωσσικη αυτοκρατορια.
Η ιδεολογια του Μπακουνην ηταν μεν αναρχικη αλλα ηταν μεγαλος εστερνιστης της Σλαυικης Εθνικης ταυτοτητας, και ως εθνικιστης ειχε προφανως αντιληφθει τον κινδυνο του παρασιτισμου απο το ιουδαικο στοιχειο.
Οσο για τον δικο μας Α. Κοραη, ως διανοουμενος ο ιδιος λατρης του αρχαιου Ελληνικου ηθους και μεγαλος υποστηρικτης της κλασσικης Παιδειας με στηριγμα στην αρχαια κλασσικη μαθηση, προφανως κατανοησε τον κινδυνο διαβρωσης και αλλοιωσης που δυνητικα φερνουν οι ιουδαιοι στην κοινωνια και στον πολιτισμικο πυλωνα ενος εθνους.
Κατα εμε.
Εαν κανουμε μια ανδρομη απο την δεκαετια του 1960 εως σημερα θα δουμε πως και οι τρεις αυτες ιστορικες προσωπικοτητες ελεγαν κατι το αληθινο μαλιστα μπορει να ειπωθει οτι δικαιωνονται και οι τρεις αυτες προφητικες (για εμας) τους τοποθετησεις προς το ιουδαικο στοιχειο.
eksothen
Καί παρ᾿ὅλες τίς ἐπισημάνσεις τόσο μεγάλων ἀνθρώπων τοῦ Πνεύματος,καί τῆς Πολιτικῆς ἡ ἀνθρωπότητα δέν κατέφερε νά ξεφύγει ἀπό τήν χειραγώγησιν τῶν "περιουσίων". Ἁπλά βιώνει τήν ...ἀτυχία της ,ὅπως ἔλεγε καί ὁ Heinrich von Treitschke « The Jews are our misfortune» .
ΑπάντησηΔιαγραφήΕὐχαριστοῦμε.
Καλησπέρα ἀγαπητέ eksothen !
Εγω ευχαριστω αγαπητη Πελασγικη για τα θεματα που αναρτεις και μας δινεται η ευκαιρια να σκεφτομαστε και να δουλεψουμε το ριμαδι το καζανακι του μυαλου μας.
ΔιαγραφήΚατα εμε, υπαρχουν δυο λυσεις.
Ειτε θα εφρμοσουμε κατι αναλογο με εκεινο το νομοθετημα/βασιλικο διαταγμα που εβγαλε ο Αυτοκρατορ της Ανατολικης Ρωμαικης Αυτοκρατοριας(βυζαντιο), βλεπε Θεοδοσιος Β΄, και το αντιστοιχο που εβγαλε ο τοτε Παπας Παπικος κανονας sicut Judaeis για τους ιουδαιους. Με το οποιο καθοριζαν την ενασχοληση και την επιρροη που θα μπορουσε αν εχει να ασκησει το ιουδαικο στοιχειο μεσα στην αυτοκρατορια και τι δεν ηταν επιτρεπτο απο αυτους.
Αλλιως πληρες και ολικος εξοστρακισμος - να χωρισουμε τα τσανακια μας. Να ζησουν αυτοι καλα κι εμεις καλυτερα.
eksothen
Μωρέ ἄκρη μέ ᾿δαύτους δέν βρίσκει κανείς. Ὁπότε μόνον, ὅπως τό εἶπες : πληρης και ολικος εξοστρακισμος - να χωρισουμε τα τσανακια μας. Να ζησουν αυτοι καλα κι εμεις καλυτερα."
ΔιαγραφήΤώρα καί νά μήν ζήσουν αὐτοί καλά ( πού σίγουρα δέν...) ἀκόμη καλύτερα...
Καλησπέρα ἀγαπητέ eksothen !
-
ΑπάντησηΔιαγραφήΠ.Α. Εγινε κρυφή ενεργοποίηση - Χάραγμα Ταυτότητες - Προτάσεις Αντίδρασης #ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ #ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ
4 Οκτ 2026
https://www.youtube.com/watch?v=EWN2GOZzaXk&t=7s
-
Η ΆΓΝΟΙΑ ΈΧΕΙ ΓΊΝΕΙ ΕΥΧΆΡΙΣΤΗ
ΑπάντησηΔιαγραφήΣάββατο 10 Οκτωβρίου 2026
Η ελευθερία να γνωρίζουμε είναι άχρηστη αν χάσουμε την επιθυμία να γνωρίζουμε. Από τον Όργουελ στον Χάξλεϋ, μέχρι τον αλγόριθμο: δεν χρειάζεται πλέον να απαγορεύουμε τη σκέψη όταν η απόσπαση της προσοχής είναι πολύ πιο εύκολη.
Του Riccardo Alberto Quattrini -
ΣΥΝΟΨΗ
Μια φορά κι έναν καιρό, η λογοκρισία απαγόρευε βιβλία, διέγραφε λέξεις, καταδίωκε ιδέες. Σήμερα μπορεί να μην υπάρχει πλέον ανάγκη για αυτό. Ο Όργουελ φοβόταν μια δύναμη ικανή να μας εμποδίσει να γνωρίσουμε. Ο Χάξλεϋ φαντάστηκε κάτι πιο λεπτό: μια κοινωνία στην οποία κανείς δεν θα ήθελε να ξέρει πια, επειδή ήταν πολύ απασχολημένοι με τη διασκέδαση. Ο αλγόριθμος φαίνεται να έχει φέρει αυτή τη διορατικότητα στο παρόν μας. Δεν μας διατάζει να μην σκεφτόμαστε: μας προσφέρει συνεχώς κάτι πιο εύκολο, πιο γρήγορο και πιο ευχάριστο να κάνουμε. Βίντεο, ειδοποιήσεις, στιγμιαία οργή, ατελείωτη ψυχαγωγία. Η άγνοια δεν επιβάλλεται πλέον: γίνεται άνετη. Και ακριβώς για αυτόν τον λόγο μπορεί να είναι πολύ πιο δύσκολο να το αναγνωρίσεις και να το καταπολεμήσεις.
Για πολύ καιρό, η εξουσία είχε μια σχετικά απλή σχέση με τη γνώση: τη φοβόταν. Ένα βιβλίο θα μπορούσε να διασχίσει τα σύνορα, μια ιδέα θα μπορούσε να ζήσει περισσότερο από τον συγγραφέα της, μια τυπωμένη σελίδα θα μπορούσε να αμφισβητήσει αυτό που φαινόταν αμετάβλητο. Όταν συνέβαινε αυτό, η απάντηση ήταν σχεδόν πάντα αναγνωρίσιμη: απαγόρευση, κατάσχεση, λογοκρισία, επανεγγραφή. Και, όταν αυτό δεν ήταν αρκετό, να καίγεται.
Το κάψιμο των βιβλίων είναι ίσως η πιο βάναυση εικόνα αυτής της σχέσης, αλλά και η πιο ειλικρινής. Από το Ευρετήριο των Απαγορευμένων Βιβλίων μέχρι τις πυρκαγιές των Ναζί το 1933, πολύ διαφορετικές εποχές και δυνάμεις έχουν μοιραστεί τουλάχιστον αυτή την πεποίθηση: ορισμένες ιδέες γίνονται επικίνδυνες όταν μπορούν να κυκλοφορήσουν. [1] Όποιος ρίχνει ένα βιβλίο στη φωτιά αναγνωρίζει σιωπηρά τη δύναμή του. Δεν καίς ό,τι θεωρείς άσχετο. Ό,τι φοβούνται να διαβαστεί, να θυμηθεί, να μεταδοθεί, καίγεται.
Ο Τζορτζ Όργουελ πήρε αυτή τη λογική στις ακραίες συνέπειές της. Το 1984, η εξουσία δεν περιορίζεται στο να καθορίζει τι μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι: ισχυρίζεται ότι αποφασίζει τι μπορούν να γνωρίζουν. [2] Το παρελθόν διορθώνεται συνεχώς έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να το χρησιμοποιήσει ενάντια στο παρόν. Οι λέξεις μειώνονται επειδή γίνεται όλο και πιο δύσκολο να διατυπωθούν σκέψεις ασυμβίβαστες με την κυρίαρχη τάξη. Η ίδια η μνήμη γίνεται ύποπτη. Ο Ουίνστον Σμιθ εργάζεται ακριβώς πάνω σε αυτό: πρέπει όχι μόνο να κρύψει την αλήθεια, πρέπει να καταστήσει αδύνατο να αποδείξει ότι υπήρξε ποτέ μια αλήθεια διαφορετική από αυτή που διακηρύχθηκε εκείνη τη στιγμή. Σε αυτόν τον κόσμο, η γνώση εξακολουθεί να είναι επικίνδυνη. Για το λόγο αυτό, πρέπει να ελέγχεται.
Και αυτός είναι ίσως ο παράδοξος φόρος τιμής που κάθε λογοκριτής αποτίει στον πολιτισμό: απαγορεύοντας ένα βιβλίο, παραδέχεται ότι αυτό το βιβλίο θα μπορούσε να αλλάξει κάτι. Κλείνει μια βιβλιοθήκη γιατί φοβάται ότι κάποιος θα θέλει να μπει σε αυτήν. Αλλά το πρόβλημά μας ξεκινά ακριβώς εκεί που φαίνεται να τελειώνει αυτό του Όργουελ.
Συνεχιζεται….
του Riccardo Alberto Quattrini Συγγραφέας, δοκιμιογράφος και συγγραφέας του πολιτιστικού ιστολογίου Inchiostronero https://www.inchiostronero.it/
https://enaasteri.blogspot.com/2026/10/blog-post_10.html