Τά δρομολογημένα σχέδια γιά ...σπουδές στό LSE καί τίς ΗΠΑ καί οἱ κουμπάροι πού μᾶς ἀπόσωσαν !

Δέν πῆγε ἁπλῶς στό «London School of Εconomics» (LSE), ὁ Πεπελάσης. Τόν ἔστειλαν συστημένο . Ποιοί; Μά οἱ ἀμερικανοί  : 

«  ...Θα εισαχθεί και θα αποφοιτήσει από την Ανωτάτη Εμπορική (ΑΣΟΕΕ), θα τελειώσει την Νομική Αθηνών και εν συνεχεία θα πάρει το δρόμο με υποτροφία του Ιδρύματος «Fulbright», για το περίφημο «London School of Εconomics» και το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (UCLA),  στο οποίο αναγορεύτηκε και διδάκτορας, διαγράφοντας μια εκτυφλωτική ακαδημαϊκή καριέρα και αναγορευόμενος σε έναν από τους καλύτερους οικονομολόγους του κόσμου. Στο UCLA θα γνωριστεί με τον Ανδρέα Παπανδρέου...( ἐδῶ)

Ὑποτροφία τοῦ ἰδρύματος Φουλμπράϊτ ( δῆλα δή μεταφρασμένο στά ἑλληνικά θά τό λέγαμε ὁλόλαμπρο ! ) ; Χμμ...

ἐδῶ,σελίς 24

Το Fulbright αποτελεί τη ναυαρχίδα των διεθνών προγραμμάτων εκπαιδευτικών ανταλλαγών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής σε συνεργασία με περισσότερες από 160 χώρες παγκοσμίως. Προσφέρει προγράμματα που απευθύνονται σε ενθουσιώδεις και διαπρεπείς φοιτητές, επιστήμονες, καλλιτέχνες, εκπαιδευτικούς και επαγγελματίες από όλους τους χώρους, στο πλαίσιο των οποίων τους δίνεται η δυνατότητα να σπουδάσουν, να διδάξουν και να διεξάγουν έρευνα, συμβάλλοντας έτσι στη δόμηση αμοιβαίας κατανόησης και στην εξεύρεση λύσεων σε κρίσιμα διεθνή ζητήματα.Το Ίδρυμα Fulbright προσφέρει υποτροφίες σε Έλληνες και Αμερικανούς πολίτες, λειτουργεί ως το επίσημο κέντρο πληροφόρησης για τις σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες και παρέχει πληροφορίες για προγράμματα σπουδών στην Ελλάδα. Από την ίδρυσή του το 1948, το Ίδρυμα Fulbright στην Ελλάδα έχει απονείμει σχεδόν 6.000 υποτροφίες, δημιουργώντας ένα δραστήριο, δυναμικό, πολυσχιδές και αρραγές δίκτυο υποτρόφων. (ἀπό τήν σελίδα τους, ἐδῶ)

Το πρόγραμμα Φουλμπράιτ (αγγλικά: Fulbright Program), συμπεριλαμβανομένου του προγράμματος Φουλμπράιτ-Χέις, είναι ένα πρόγραμμα άκρως ανταγωνιστικών υποτροφιών για φοιτητές, ερευνητές, εκπαιδευτικούς, επαγγελματίες, επιστήμονες και καλλιτέχνες, που ιδρύθηκε από τον Γερουσιαστή των ΗΠΑ Τζέιμς Γουίλιαμ Φουλμπράιτ το 1946...( ἐδῶ)

Καί ποιός ἦταν ὁ Τζέϊμς Φούλμπράϊτ;

Ὁ Φουλμπράϊτ μέ τόν J. F. Kennedy (ἐδῶ)

Ο James William Fulbright (9 Απριλίου 1905 – 9 Φεβρουαρίου 1995) ήταν Αμερικανός πολιτικός , ακαδημαϊκός και πολιτικός που εκπροσώπησε το Αρκάνσας στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1945 έως την παραίτησή του το 1974. Από το 2022, ο Fulbright είναι ο μακροβιότερος πρόεδρος στο την ιστορία της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας ( CFR) των Ηνωμένων Πολιτειών . Είναι περισσότερο γνωστός για τις σταθερές πολυμερείς θέσεις του σε διεθνή ζητήματα, την αντίθεση στην αμερικανική εμπλοκή στον πόλεμο του Βιετνάμ και τη δημιουργία του διεθνούς προγράμματος υποτροφιών που φέρει το όνομά του, το Πρόγραμμα Fulbright .

Ο Fulbright ήταν θαυμαστής του Woodrow Wilson και ομολογημένος Αγγλόφιλος . Υπήρξε πρώιμος υποστηρικτής της εισόδου των ΗΠΑ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και της βοήθειας προς τη Μεγάλη Βρετανία , πρώτα ως καθηγητής κολεγίου και στη συνέχεια ως εκλεγμένο μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ , όπου συνέγραψε το ψήφισμα Fulbright που εκφράζει την υποστήριξη για διεθνείς ειρηνευτικές πρωτοβουλίες και την αμερικανική είσοδος στα Ηνωμένα Έθνη .

Μετά την ένταξή του στη Γερουσία, ο Fulbright εξέφρασε την υποστήριξή του στον ευρωπαϊσμό και τον σχηματισμό μιας ομοσπονδιακής ευρωπαϊκής ένωσης . Οραματιζόταν τον Ψυχρό Πόλεμο ως έναν αγώνα μεταξύ εθνών - των Ηνωμένων Πολιτειών και της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας - και όχι ως ιδεολογίες. Ως εκ τούτου, απέρριψε την Ασία ως περιφερειακό θέατρο της σύγκρουσης, εστιάζοντας στον περιορισμό της σοβιετικής επέκτασης στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη . Τόνισε επίσης την πιθανότητα πυρηνικής εξόντωσης , προτιμώντας τις πολιτικές λύσεις από τις στρατιωτικές λύσεις στη σοβιετική επιθετικότητα. Μετά την κουβανική κρίση πυραύλων, η θέση του μετριάστηκε περαιτέρω σε μια ύφεση .

Οι πολιτικές του θέσεις και η ισχυρή του θέση ως Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας ( CFR) ,τον έκαναν έναν από τους πιο δυναμικούς επικριτές της αμερικανικής εμπλοκής στον πόλεμο του Βιετνάμ , αν και ήταν χορηγός και κύριος υποστηρικτής του ψηφίσματος του Κόλπου του Τόνκιν . Το 1971, προήδρευσε σε ακροάσεις υψηλού προφίλ που διερεύνησαν τη διεξαγωγή και την πρόοδο του πολέμου , που μπορεί να επηρέασε την τελική αποχώρηση των Αμερικανών.

Σε εσωτερικά ζητήματα, ο Fulbright ήταν Νότιος Δημοκρατικός και υπέγραψε το Νότιο Μανιφέστο . Ο Fulbright αντιτάχθηκε επίσης στις αντικομμουνιστικές σταυροφορίες του Τζόζεφ Μακάρθι και στις παρόμοιες έρευνες από την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων της Βουλής ....( Γενικῶς καί πιό εἰδικῶς , ἐδῶ) 

Δεκέμβριος 1963, υπογραφή της νέας διεθνικής εκπαιδευτικής και πολιτιστικής ανταλλαγής από τον πρεσβευτή μας henry labouisse (αριστερά) και τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Σοφοκλή Βενιζέλο (δεξιά)

Το Ίδρυμα Fulbright στην Ελλάδα, το οποίο ιδρύθηκε το 1948, υπερηφανεύεται ότι είναι το παλαιότερο Πρόγραμμα Fulbright στην Ευρώπη και το δεύτερο παλαιότερο πρόγραμμα Fulbright που λειτουργεί συνεχώς στον κόσμο.

Η εκτελεστική συμφωνία μεταξύ των κυβερνήσεων των Ηνωμένων Πολιτειών και του Βασιλείου της Ελλάδας υπογράφηκε στις 23 Απριλίου 1948. Αυτή η διεθνική συμφωνία έθεσε σε λειτουργία το πρόγραμμα διεθνών και πολιτιστικών ανταλλαγών γνωστό ως Πρόγραμμα Fulbright.

Ο πρώτος —ανεπίσημος— Εκτελεστικός Διευθυντής του Fulbright Greece ήταν ο διάσημος αρχαιολόγος και φωτογράφος M. Alison Frantz, ο οποίος υπηρέτησε ως Πολιτιστικός Ακόλουθος της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα από το 1946–1949 και ήταν ο επίσημος φωτογράφος των Ανασκαφών της Αθηναϊκής Αγοράς από το 1939 έως 1964. Συνέβαλε καθοριστικά στο να τεθούν τα θεμέλια για το Πρόγραμμα και να το απογειώσει. Έχοντας υπηρετήσει στο Διοικητικό Συμβούλιο του Fulbright το 1950, ο Μπερτ Χότζ Χιλ, Αμερικανός φιλέλληνας, αρμόδιος για την αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική, αρχαιολόγος, πρώην διευθυντής της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα (ASCSA) και καθοριστικός παράγοντας στην ίδρυση ( 1925) του Κολλεγίου Αθηνών (Ελληνοαμερικανικό Μορφωτικό Ίδρυμα/Ε.Α.Ε.Φ.) έγινε ο πρώτος —επίσημος— Εκτελεστικός Διευθυντής του Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα.

Στα πρώτα χρόνια του, το Ίδρυμα χορήγησε υποτροφίες και ταξιδιωτικές υποτροφίες σε Έλληνες πολίτες για σπουδές σε διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα στις Ηνωμένες Πολιτείες και για φοίτηση στα τέσσερα σχολεία υπό την αιγίδα των ΗΠΑ στην Ελλάδα: Anatolia College και American Farm School στη Θεσσαλονίκη και Athens College και Pierce College στην Αθήνα. ( Πελασγική : Ἔχουμε γράψει γι᾿ὅλα αὐτά τά περιούσια ἐκπαιδευτήρια,ἔτσι; Ε Δ Ω,Ε Δ Ω, Ε Δ Ω ) 

Επί σειρά ετών, Αμερικανοί καθηγητές Αγγλικών λάμβαναν διδακτικές εργασίες χρηματοδοτούμενες από το Fulbright σε καθένα από αυτά τα σχολεία καθώς και σε πολλά ελληνικά ιδρύματα σε όλη τη χώρα, ενώ Αμερικανοί μελετητές δίδασκαν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών* . Οι γλωσσικές δυσκολίες και η έλλειψη κατάλληλων εγκαταστάσεων βιβλιοθήκης στα ελληνικά ιδρύματα έκαναν την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, με τη μακρά ιστορία της στην Ελλάδα, φυσικό προορισμό για τους Αμερικανούς μελετητές. Η ASCSA υπήρξε ένας από τους κύριους δικαιούχους του Προγράμματος Fulbright στην Ελλάδα. 

Από το 1948, περισσότεροι από 350 Αμερικανοί φοιτητές και μελετητές έχουν λάβει υποτροφίες για να παρακολουθήσουν το ASCSA.Με τον καιρό, οι συνθήκες στα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα διευκόλυναν τη φιλοξενία φοιτητών και ακαδημαϊκών από τις ΗΠΑ. Στις 13 Δεκεμβρίου 1963 υπογράφηκε η νέα συμφωνία εκπαιδευτικής ανταλλαγής μεταξύ των κυβερνήσεων της Ελλάδας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό μεταφράστηκε σε διεύρυνση των ευκαιριών και δραστηριοτήτων εκπαιδευτικών και πολιτιστικών ανταλλαγών. Σήμερα, χορηγούνται υποτροφίες σε όλους τους τομείς και κλάδους σε φοιτητές, καθηγητές, εκπαιδευτικούς, ερευνητές και καλλιτέχνες. Από το 1948, το Ίδρυμα προσφέρει δωρεάν εκπαιδευτικές συμβουλευτικές υπηρεσίες σε χιλιάδες άτομα και έχει χορηγήσει υποτροφίες σε περισσότερους από 6.000 Έλληνες και Αμερικανούς πολίτες. 

Το Ίδρυμα δεσμεύει τους αποφοίτους του σε μια ποικιλία προγραμμάτων και αναπτύσσει ευκαιρίες για να προωθήσει τον αντίκτυπο και το πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα των υποτροφιών Fulbright. Κάθε χρόνο, περίπου 60 Έλληνες και Αμερικανοί πολίτες λαμβάνουν επιχορηγήσεις για σπουδές, διδασκαλία ή έρευνα στις ΗΠΑ και την Ελλάδα, αντίστοιχα....( ἐδῶ)

*  Ἐδῶ θά σᾶς ζητήσω νά συνδυάσετε τόν Edmund Keeley τήν Ἀμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης,Anatolia College και Athens College και Pierce College στην Αθήνα καί ἐν τέλει τό ΕΛΙΑΜΕΠ. Θυμηθεῖτε :

ἀπό ἐδῶ,σελ.16

Ο Edmund Keeley, συγγραφεύς και τα σχετικά, που ζει -δήθεν- απομονωμένος σε μια ειδυλλιακή γωνιά των Ηνωμένων Πολιτειών και εφ’όρου ζωής ασχολείται με την Ελλάδα. Ξέρει καλά τα Νέα Ελληνικά, έχει παντρευτεί Ελληνίδα και ορθώς κατάλαβε ότι το πανεπιστήμιο στην Ελλάδα ήτανε ό,τι είναι ο Στρατός στην Τουρκία: θεματοφύλακας της διατήρησης της Έθνικής Ιδέας. Έτσι συνέλαβε το σχέδιο να διαλύσει το Ελληνικό Πανεπιστημιακό σύστημα και ειδικώς το Πανεπιστήμιο Αθηνών, η Φιλοσοφική Σχολή του οποίου, χάρη σε μορφές όπως ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, είχε, από το πρώτο μισό ήδη του 19ου αιώνα, αναδειχθεί σε πεδίο σφυρηλάτησης της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων.Συνεργός του σε αυτό το ‘σχέδιο’ υπήρξε ο Θεόδωρος Κουλουμπής (σκέτος Θοδωρής κατά τους φίλους του), που σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόσωπο που όχι μόνο κυκλοφορεί ελεύθερο αλλά και κατακλύζεται από εκδηλώσεις τιμής και σεβασμού προς το πρόσωπό του....

Ε Λ Ι Α Μ Ε Π 

καί   Ε Δ Ω  

1978, ο γερουσιαστής Φούλμπραιτ φτάνει στην Αθήνα.Με τον πρόεδρο της Ελ.Δημοκρατίας Κων/νο Τσάτσο

1978, τελετή στο πανεπιστήμιο Αθηνών με τον πρύτανη Ευάγγελο Μουτσόπουλο.

1978, τελετή στο πανεπιστήμιο Αθηνών, ο πρέσβης και την κα R. Mccloskey με τον πρώην πρωθυπουργό Παναγιώτη Κανελλόπουλο.

1989, πρωθυπουργός της Ελλάδας Ανδρέας Παπανδρέου παρουσιάζει τον J. William Fulbright με το βραβείο Athinai.( φωτό ἀπό ἐδῶ,σελ.18)

Ἀλλά καί πιό παλιά,ὁ πατήρ τοῦ Ἀνδρέα,ὁ Γεώργιος Παπανδρέου πρωθυπουργός ὥν,ὑποδεχόταν στό γραφεῖο του,μαζύ μέ τόν ΥΠΕΞ Σταῦρο Κωστόπουλο,τόν γερουσιαστή Γουΐλιαμ Φουλμπράϊτ. 1964

φωτό

Καί ὁ Σπυρίδων Μαρινᾶτος  « κατείχε ερευνητική υποτροφία Fulbright στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον, Νιου Τζέρσεϋ, το 1958-59»  ( ἐδῶ,σελίς 25). Ὁ ἀρχαιολόγος Σπυρίδων Μαρινᾶτος. Μήν ξεχνᾶτε πώς ἀπό τόν πρῶτο δ/ντή,τόν ἀνεπίσημο,τοῦ ἰδρύματος ἀλλά καί στήν συνέχεια τόν ἐπίσημον,ἦσαν ἀρχαιολόγοι. Γιατί ἀρχαιολόγοι καί ὄχι ἐκπαιδευτικοί ὅπως ἦταν καί τό ἴδρυμα; Μάλιστα ὁ Μαρινᾶτος παίρνει τήν ὑποτροφία γιά τό Ἀμέρικα μόλις τελειώνει ἡ θητεία του ὡς  « για δεύτερη φορά διευθυντής Αρχαιοτήτων και Ιστορικών Μνημείων του Υπουργείου Παιδείας,1955-1958 »...

Γράφει ἡ λεζάντα « 1959, Adamantios pepelasis in class at UC berkeley. Adamantios Pepelasis Archives» ( ὁ Ἀδαμάντιος Πεπελάσης,τό 1959,στήν αἴθουσα τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Μπέρκλεϋ ) Στό Μπέρκλεϋ δίδασκε παρέα μέ τόν κουμπάρο του Ἀνδρέα,τό 1959. Ὁρῖστε καί φωτό ἀπό τήν αἴθουσα τοῦ ἐν λόγῳ Πανεπιστημίου. Ἀμέ, scripta manent !  ( ἐδῶ,σελίς 28)Παρεμπιπτόντως θυμᾶστε τά περί alumni; Τά εἴχαμε γράψει ΕΔΩ 

Ὁ Πεπελάσης,ὁ μέγας οἰκονομολόγος,ὁ κολλητός φῖλος καί κουμπάρος τοῦ Ἀνδρέα καί συνάδελφός του καθηγητής στό Μπέρκλεϋ,πού μέ ὑποτροφία τοῦ ἰδρύματος Φούλμπράϊτ ἐφοίτησε στό «London School of Εconomics» (LSE) ( πού πλέον γνωρίζουμε τί ἀκριβῶς σημαίνει,ἔτσι; Ε Δ Ω ) γιά νά συνεχίσῃ στό Ἀμέρικα. Νά συνδεθῇ μέ τόν ἄλλο μέγα φωστῆρα τῶν οἰκονομικῶν,Ἀνδρέα νά λάβουν ἐκτός τῶν διδακτορικῶν θέσεων πού τούς παρεῖχε τό ἀνάλογον ὑπόβαθρον στά μάτια τοῦ πόπολου καί τίς γνώσεις πού ἔπρεπε νά μεταλαμπαδεύσουν στήν ἑλληνική μαθητιώσα νεολαία ! 

Ἀνδρέας-Τέντ Κέννεντυ-Πεπελάσης ( φωτό)

Τα σχέδια ώστε να συνεχίσει τις σπουδές του στις ΗΠΑ ο Παπανδρέου είχαν δρομολογηθεί πριν φύγει απ’ την Ελλάδα. 

Ο πρόεδρος του Κολλεγίου Αθηνών Όμηρος Ντέιβις είχε ήδη ενημερώσει τον πρώην κοσμήτορα και καθηγητή Ιστορίας Χαρίλαο Λαγουδάκη για την επικείμενη άφιξή του.Φτάνοντας, λοιπόν, ο Παπανδρέου είχε και τις συστατικές επιστολές που είχε πάρει απ’ τον Ντέιβις για το Χάρβαρντ και για το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον.Η βοήθεια που πρόσφερε ο Λαγουδάκης στον Παπανδρέου ήταν ανεκτίμητη, και το ίδιο θα συνέβαινε δύο δεκαετίες αργότερα, στο ξεκίνημα της πολιτικής του σταδιοδρομίας στην Ελλάδα, όταν ο Λαγουδάκης υπηρετούσε πλέον ως ανώτερος αναλυτής των ελληνικών υποθέσεων στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Χάρη στον Λαγουδάκη ο Παπανδρέου κατάφερε, μέσα σε λίγους μόνο μήνες αφότου έφτασε στις ΗΠΑ, να μπει στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ... 

...Τον Ιούλιο του 1944, έπειτα από μεσολάβηση του πατέρα του, πήρε μια ολιγοήμερη άδεια απ’ το Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό για να προσφέρει ως εμπειρογνώμονας τις υπηρεσίες του στην ελληνική αντιπροσωπεία που συμμετείχε στη Νομισματική και Χρηματοπιστωτική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών στο Μπρέτον Γουντς.

Εκεί ο Ανδρέας γνώρισε τον διάσημο Βρετανό οικονομολόγο Τζων Μέυναρντ Κέυνς, οι ιδέες του οποίου αποτέλεσαν τη βάση για την ίδρυση της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Ο Kaysen και ο John Kenneth Galbraith συνέβαλαν στο να πείσουν τον Πρόεδρο Lyndon B. Johnson να παρέμβει αποφασιστικά προκειμένου να εξασφαλίσει την απελευθέρωση του Παπανδρέου από τη φυλακή (1967)

Ο Κέιζεν ήταν ένας απ’ τους επικεφαλής του τμήματος συνεδριών, και ο Ανδρέας έπαιζε τον ρόλο του «επιλοχία» του. Είχε πάει στο Χάρβαρντ για μεταπτυχιακές σπουδές στα Οικονομικά, μετά την απόλυσή του απ’ τον στρατό, όπου είχε υπηρετήσει στο Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS), όπως και ο Γκάλμπρεϊθ, ο οποίος ήταν ήδη διάσημος οικονομολόγος όταν αποχώρησε απ’ το Χάρβαρντ το 1939.

Παρότι δε δίδασκε πλέον στο Χάρβαρντ όταν ο Παπανδρέου ξεκίνησε τις σπουδές του εκεί, το πιθανότερο είναι ότι γνωρίστηκαν στα σεμινάρια που διοργάνωσε στο πανεπιστήμιο κατά τη διάρκεια του πολέμου...Έχοντας τις ισχυρές συστάσεις του Γκάλμπρεϊθ, ο Παπανδρέου προσελήφθη ως αναπληρωτής καθηγητής 

Εἴπαμε,τίποτα δέν γίνεται στήν τύχη ! ( Διαβάζουμε καί πάλι Ε Δ Ω κι᾿ Ε Δ Ω ) 

Μπροστά Ἀνδρέας καί Πεπελάσης,πίσω ὁ Γεώργιος Παπανδρέου (φωτό)  

Ἔ  μετά τούς κάλεσαν στήν Ἑλλάδα γιά νά μᾶς σώσουν ! Τούς ἐκπαιδευμένους στά LSE καί τά ἀμερικανικά Πανεπιστήμια. Ἀλλά μακάρι ν᾿ἀκολουθοῦσαν ἕστω κατ᾿ἐλάχιστον τήν ἐκπαίδευσιν τῶν ΗΠΑ. Σίγουρα θά ἦταν πολύ καλλύτερα τά πράγματα. Ὅμως τοὐλάχιστον γιά τόν Ἀνδρέα πού ἔγινε καί κυβέρνησι αὐτοῦ τοῦ ἄμοιρου τόπου,ἐπί 20ετία,ὄχι μόνον δέν τήν  ἐφήρμοσε,ἀλλά... διαβάζουμε τά λόγια τοῦ ἰδίου τοῦ φίλου καί κουμπάρου του :

Όταν πήρε την εξουσία το 1981, είχε μαζί του τον λαό, είχε ικανούς ανθρώπους να τον υποστηρίζουν, είχε την ανοχή της κοινωνίας, αλλά και χρήμα από τις Βρυξέλλες...

...Δηλαδή η ανωτάτη παιδεία δεν ήταν μια κουβέντα γι αυτόν. Ήταν βίωμα. Τότε στην Αμερική η εκπαίδευση ήταν οργιές μπροστά απ’ ό,τι στην Ευρώπη. Λοιπόν εγνώριζε καλύτερα από κάθε άλλον τι έπρεπε να κάνει στην οικονομία, την παιδεία, τον πολιτισμό. Και τι έκανε; Σε τίνος χέρια τα άφησε; Αν δεις ποιοι ήταν υπουργοί παιδείας στις πρώτες κυβερνήσεις και τι θεσμικά μορφώματα κατασκεύασαν θα καταλάβεις πολλά!( ἀπό « Τά ψέματα τῶν Παπανδρέου»)

Κυβέρνησις Παπανδρέου : 21 Ὀκτωβρίου 1981- 3 Ἰουνίου 1985

«Υπουργείον Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων»

«Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων» : Ελευθέριος Βερυβάκης

«Υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων» : Γεώργιος Λιάνης

«Υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων» : Πέτρος Μώραλης

( ἀπό ΕΔΩ) 

Ὁ Βερυβάκης ὑπουργός Παιδείας !  Ἐπί ὑπουργίας του ἐλήφθη ἡ ἀπόφασις γιά κατάργησι τοῦ Πολυτονικοῦ πού ψηφίστηκε στήν Βουλή τήν 11η Ἰανουαρίου 1982

«... Είχαμε δεκατρείς εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, που κατέληξαν όλες σε απορρυθμίσεις. Ανάμεσά τους, η αντισυνταγματική καθιέρωση του λεγόμενου «μονοτονικού». Αυτό έγινε ένα βράδυ, μετά τα μεσάνυχτα, χωρίς να περάσει ως επίσημη πρόταση νόμου, αλλά σαν ένα παραρτηματάκι κάποιου άλλου νόμου - κάπως σαν να θέλαμε να αφαιρέσουμε ένα αγκαθάκι από το δάχτυλο του ποδιού μας, και όχι σαν να επρόκειτο γι' αυτό το τεράστιο θέμα. Έτσι γίνεται: μετά τα μεσάνυχτα, κατά παράβαση Συντάγματος, από τριάντα νυσταλέους βουλευτές...»

Σαράντος Καργάκος ( «Ἡ ὑπεράσπιση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ἀποτελεῖ ἀγῶνα ἐθνικῆς ἀντίστασης »)

Λές καί ὅλη ἡ ἔγνοια τοῦ Ἀνδρέα καί τοῦ κόμματός του ἦταν νά καταργήσῃ τό πολυτονικό ὡς καί αὐτό θά ἔσωζε τήν Παιδεία ! Μόλις τόν πρῶτο μῆνα ἀπό τήν ἀνάληψιν τῆς ἐξουσίας προώθησαν τήν κατακρεούργησιν τῆς γλώσσης μας. Διότι ἀλλοίμονο δέν ἦταν μόνον οἱ τόνοι καί τά πνεύματα πού θά ἔφευγαν ἀπό τήν γλῶσσα μας...

Ναί ὑφυπουργός τοῦ Βερυβάκη,ὁ Μώραλης ὁ πατήρ τοῦ σημερινοῦ δημάρχου Πειραιῶς καί Α΄ἀντ/δρου τῆς ΠΑΕ τοῦ Κόκκαλη,τῆς κληρονομιᾶς σήμερα τοῦ Μαρινάκη.

Κανείς τους δέν ἔχει πάει χαμένος ἀπό τήν ἀντιπολίτευσιν καί μετά. ΚΑΝΕΙΣ  ΤΟΥΣ  !  

Ὄχι θά νοιάζονταν γιά τήν Παιδεία τῶν Ἑλλήνων ! Τά «καγκουρώ»πού ἔγραφε ὁ Ἀνδρέας,στόν κολλητό του καί κουμπάρο του Πεπελάση ...

« Μου γράφεις να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα. Τι να κάνω εγώ σε μία χώρα που κατοικείται από οκτώ εκατομμύρια καγκουρώ;»

φωτό

Ἡ Πελασγική

Τί καημός κι᾿αὐτός μέ τήν Θεσσαλονίκη ! Παλαιόθεν...

φωτό

«Η Θεσσαλονίκη δεν είναι ούτε ελληνική ούτε βουλγαρική ούτε τουρκική· είναι εβραϊκή»
διακήρυττε εν μέσω Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913) ο Δαβίδ Φλωρεντίν, δημοσιογράφος και αντιπρόεδρος του συλλόγου της Μακαμπή στη Θεσσαλονίκη. Έπειτα από τετρακόσια και πλέον χρόνια οθωμανικής κυριαρχίας, η Θεσσαλονίκη –στρατηγικό λιμάνι του Αιγαίου στο σταυροδρόμι της Ευρώπης με τη Μέση Ανατολή, καθώς και πύλη εισόδου στα Βαλκάνια– ερχόταν τώρα αντιμέτωπη με την πιθανότητα προσάρτησής της στην Ελλάδα ή στη Βουλγαρία. Οι στρατοί των χωρών αυτών καταλάμβαναν διαδοχικά την «περιπόθητη πόλη», ενώ οι αντιπρόσωποί τους προσπαθούσαν να αποκτήσουν την εύνοια των «Εβραίων πολιτών της Θεσσαλονίκης», αντιλαμβανόμενοι την επιρροή τους και προσβλέποντας στην υποστήριξή τους.

Ο Φλωρεντίν ωστόσο φοβόταν ότι η περιστολή της πόλης εντός των συνόρων της Βουλγαρίας ή της Ελλάδας θα έκοβε τους δεσμούς με τις αγορές των Βαλκανίων και θα κατέστρεφε τον οικονομικό λόγο ύπαρξής της, το λιμάνι, απ’ όπου οι εμπορικές τάξεις –και μεγάλο τμήμα του αστικού πληθυσμού στο σύνολό του– αντλούσαν τα μέσα βιοπορισμού τους: «Η Θεσσαλονίκη θα μετατρεπόταν σε μια καρδιά που θα έπαυε να χτυπά, σε ένα κεφάλι αποκομμένο από το διαμελισμένο σώμα του».
Σε αιτήσεις του προς την Παγκόσμια Σιωνιστική Οργάνωση του Βερολίνου, ο Φλωρεντίν υποστήριζε ευθαρσώς ότι, αν δεν μπορούσε να διασφαλιστεί η διατήρηση της οθωμανικής κυριαρχίας, η Θεσσαλονίκη θα έπρεπε να μετατραπεί σε διεθνή πόλη, σαν την Ταγγέρη ή το Νταλιάν (στη Μαντζουρία), υπό την εγγύηση των Μεγάλων Δυνάμεων και την αστυνόμευση των Ελβετών ή των Βέλγων, αλλά με εβραϊκή κατά προτίμηση διοίκηση – κάτι σαν μια αυτόνομη εβραϊκή πόλη-κράτος.

Γενάρχης των Αλλατίνι ήταν ο γιατρός Ελεέζερ Αλλατίνι, που ήρθε από το Λιβόρνο της Ιταλίας το 1802 και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Είχε τρεις γιους, τον Μωύς (Μωϋσῆς) τον Ντάριο (Δαρεῖος) και τον Σολομών που παντρεύτηκαν κόρες των Φερνάντες, Μορπούργο και Μισραχή, δημιουργώντας έτσι μια δυναμική οικογενειακή και οικονομική ομάδα. Δυναμικός εκπρόσωπος της οικογένειας ήταν ο γιατρός Μωύς Αλλατίνι που έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία του βιομηχανικού, τραπεζικού και εμπορικού κολοσσού της οικογένειας. Οι μύλοι Αλλατίνι και η Τράπεζα Θεσσαλονίκης που ιδρύθηκε το 1888 ήταν κορυφαίες επιχειρήσεις της (ἀπό ἐδῶ)

Ο Φλωρεντίν υποστήριζε ότι ένα τόσο φαινομενικά απρόβλεπτο σενάριο αποτελούσε το μόνο ικανοποιητικό τέλος για τη Θεσσαλονίκη, τη «βασίλισσα της “εβραϊκότητας” στην Ανατολή». Η Θεσσαλονίκη αποτελούσε ένα δυναμικό εβραϊκό κέντρο, όπου η πλειονότητα του πληθυσμού ήταν εβραϊκή – και,σύμφωνα με αναφορές, είχε υπάρξει εβραϊκή από την εποχή της άφιξης των Σεφαραδιτών Εβραίων που είχαν εκδιωχθεί από την Ισπανία το 1492.
Μπορούσε κανείς να συναντήσει Εβραίους σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας – υπό την ιδιότητα του τραπεζίτη, του επιχειρηματία, του εμπόρου λιανικής, του χονδρεμπόρου, του δημόσιου υπαλλήλου, του βαρκάρη και του λιμενεργάτη. Εκθέτοντας το επιχείρημά του, ο Φλωρεντίν απηχούσε τους επιβλητικούς χαρακτηρισμούς της πόλης του από επισκέπτες του «μαργαριταριού του Αιγαίου».

Τά μονοπάτια πού τούς ὁδήγησαν στήν Θεσσαλονίκη  ( ἀπό βίκιπαίδεια : Ἡ ἱστορία τῶν ἑβραίων στή Θεσσαλονίκη ) 

Ο δεξιός σιωνιστής ηγέτης Βλαντιμίρ Ζαμποτίνσκι, ο οποίος την επισκέφτηκε το 1909, είχε αναφερθεί στη Θεσσαλονίκη ως «την πιο εβραϊκή πόλη του κόσμου», ως την «Ιερουσαλήμ της Τουρκίας», όπου ακόμα και τα ταχυδρομεία έκλειναν το εβραϊκό Σάββατο.
Ο αριστερός σιωνιστής Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν (σχετικῶς μέ τόν Μπέν Γκουριόν,ξαναδιαβάζουμε : ἐδῶ,ἐδῶ) ο οποίος διέμεινε στην πόλη κατά τη διάρκεια του 1911, είχε παρατηρήσει ότι η Θεσσαλονίκη συνιστούσε «μια εβραϊκή εργατική πόλη, μοναδική στον κόσμο».
Βρετανοί και Γάλλοι ταξιδιώτες είχαν δώσει περαιτέρω έμφαση στην «πληθυσμιακή υπεροχή» του «εκλεκτού λαού» σε αυτήν τη «Νέα Ιερουσαλήμ», όπου το εβραϊκό Σάββατο «τηρούνταν με τον πλέον αυστηρό τρόπο» και όπου, όπως υπέθεταν, ο Ναός του Σολομώντα θα μπορούσε ενδεχομένως να ξαναχτιστεί ή ο Μεσσίας να κάνει την εμφάνισή του.

...Σύμφωνα με τους New York Times, η ίδρυση μιας αυτόνομης εβραϊκής Θεσσαλονίκης έμοιαζε περισσότερο εφικτή απ’ ό,τι ένα μελλοντικό ανεξάρτητο εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη, καθότι το τελευταίο θα έπρεπε ουσιαστικά να οικοδομηθεί από το μηδέν.Η Παγκόσμια Ισραηλιτική Ένωση (Αλλιάνς) των Παρισίων και ο Αγγλοεβραϊκός Σύλλογος του Λονδίνου εξέφρασαν επίσης την υποστήριξή τους.
Αντιθέτως, η Παγκόσμια Σιωνιστική Οργάνωση αντιμετώπισε την πρόταση με αμφιθυμία, με την αιτιολογία ότι η ίδρυση ενός εβραϊκού κράτους στη Θεσσαλονίκη θα υπονόμευε την εγκαθίδρυση ενός εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη.

Οι ντόπιοι μουσουλμάνοι, οι Βλάχοι, οι Εβραίοι και οι Ντονμέ (απόγονοι Εβραίων προσήλυτων στο Ισλάμ που είχαν αναγνωριστεί επίσημα ως μουσουλμάνοι) σύστησαν τη Μακεδονική Επιτροπή, με στόχο την υποστήριξη της διεθνοποίησης, με το επιχείρημα ότι η «αρχή των εθνικοτήτων», που αποτελούσε τη βάση της έννοιας της «αυτοδιάθεσης», της οποίας υπεραμυνόταν ο Αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον, θα έπρεπε να εφαρμοστεί στη Θεσσαλονίκη όπως οπουδήποτε αλλού – και έτσι, οι Εβραίοι, που αποτελούσαν το κυρίαρχο «εθνικό» δημογραφικό στοιχείο της πόλης, θα έπρεπε να έχουν την υπέρτατη εξουσία.

Μια παρεμφερής σύμπραξη εμπόρων στο Εμπορικό Επιμελητήριο της πόλης προέβλεπε τον περαιτέρω μετασχηματισμό της Θεσσαλονίκης σε ελεύθερη πόλη και την περικύκλωσή της από συρματόπλεγμα,με στόχο την ελαχιστοποίηση του λαθρεμπορίου.
 Ωστόσο, καμιά από αυτές τις προτάσεις δεν έμελλε να τελεσφορήσει. Η Ελλάδα προσάρτησε οριστικά την πόλη το 1913.

Το όνειρο της εβραϊκής αυτονομίας, οι δυνατότητες διεθνοποίησης και οι βλέψεις σε ένα διαφορετικό μέλλον για τη Θεσσαλονίκη δεν εξαφανίστηκαν.Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και στον απόηχο της κατάληψης της «μητέρας πατρίδας» τους Θεσσαλονίκης από την Ελλάδα, πολλοί Θεσσαλονικείς Εβραίοι διασκορπίστηκαν ως «εξόριστα τέκνα» της ανά την υφήλιο. Ορισμένοι, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη Νέα Υόρκη, προσδοκούσαν με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον ερχομό ενός «καθαρτήριου κατακλυσμού» που θα μετέτρεπε τη Θεσσαλονίκη σε πρωτεύουσα μιας αυτόνομης Μακεδονίας – και έτσι θα επέσπευδε την επάνοδό τους από την προσωρινή εξορία. Το όραμα του Έλληνα πολιτικού Ίωνα Δραγούμη για μια «Ανατολική Ομοσπονδία» πιθανώς να συνένωνε όλους τους λαούς της περιοχής υπό κοινή κρατική διακυβέρνηση. Ίσως πάλι να κέρδιζε έδαφος η πρόταση που έκανε στην ισπανική κυβέρνηση ένας Θεσσαλονικιός Εβραίος έμπορος, ο Αλμπέρτο Ασσέο, για την ίδρυση των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης»... Πολλές φορές, οι Εβραίοι οραματίστηκαν εκ νέου την πόλη τους σαν μια εξαιρετική «επίγεια Ιερουσαλήμ» (Yerushalayim shel mata), σφυρηλατώντας ισχυρούς δεσμούς με την τελευταία, δίχως απαραιτήτως να αποποιούνται την πίστη τους στην «επουράνια Ιερουσαλήμ» (Yerushalayim shel mala). Οι Θεσσαλονικείς Εβραίοι επεξεργάστηκαν ένα σύνολο αφηγήσεων γύρω από την πόλη τους ως ιστορική εβραϊκή μητρόπολη και πατρίδα, έννοια που ενισχύθηκε τελικά από την ονομασία της πόλης ως «Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων».

...τό 1891 σχηματίζεται μία πολιτική ὁμάδα ἀπό Ντονμέδες πού ὀνομάζεται «Ἡ Ἐπιτροπή τῆς Ἑνώσεως καίτῆς Προόδου», πού ἀργότερα ὀνομάστηκε «Οἱ Νεότουρκοι».Τῆς ὁμάδας ἡγεῖται ὁ Ἑβραῖος μασόνος Καροῦσο (EmmanuelCarusso) μέ τή βοήθεια τῶν Ρότσιλντ. Οἱ Νεότουρκοι, κρυπτο-εβραῖοι καί ὑπάλληλοι τοῦ Σιωνισμοῦ, ἐπαναστατοῦν τό 1908 ἐναντίον τοῦ Σουλτάνου, δῆθεν γιά νά ἐκσυγχρονίσουν καί νά ἀνανεώσουν τήν ἑτοιμόρροπη Ὀθωμανική αὐτοκρατορία...(ἐδῶ)

Μετά την επανάσταση των νεο-τούρκων, το σιωνιστικό κίνημα εμφανίζεται στη Θεσσαλονίκη με τη δημιουργία της κοινωνίας «Bnei Zion» και του αθλητικού συλλόγου «Maccabi»( σχετικῶς,ξαναδιαβάζουμε: ἐδῶ,ἐδῶ κι᾿ἐδῶ). Ο σιωνισμός εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην πόλη το 1899, λειτουργώντας υπό την κάλυψη κοινωνιών όπως το «Kadima», που είχε ως δηλωμένο σκοπό τη διάδοση της εβραϊκής γλώσσας.(ἐδῶ)

Ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη, η αποκατάσταση του οθωμανικού συντάγματος και η τελική ανατροπή του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ το 1909 προκάλεσαν νέο ενθουσιασμό για την επαγγελία ενός οθωμανισμού που επιζητούσε να συνδέσει τους ποικίλους κατοίκους της αυτοκρατορίας αναμεταξύ τους και με το κράτος.

Μόνο η κοινή οθωμανική πατρίδα, σύμφωνα με τη διατύπωση του πολιτικού αυτού εθνικισμού, θα μπορούσε να προστατεύσει τα συμφέροντα και τις βλέψεις του κάθε «στοιχείου» (unsur) που συνέθετε το νέο οθωμανικό «έθνος».

Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης αντέδρασαν στην προκήρυξη του συντάγματος με κραυγές ενθουσιασμού («biva la patria», «ζήτω η πατρίδα», και «yaşasın millet!», «ζήτω το έθνος», αναφερόμενοι αυτή τη φορά στο οθωμανικό έθνος, μέρος του οποίου θεωρούσαν και τον εαυτό τους), τις οποίες ενσωμάτωσαν και στον ύμνο τους, τη Marseillaise Salonicienne (Μασσαλιώτιδα της Θεσσαλονίκης).
Ο Εβραίος ποιητής Ιακώβ Γιονά προέτρεψε παρομοίως όλους τους Οθωμανούς να υπηρετήσουν την «πατρίδα» (patria):

«Όλοι οι turkinos [πρέπει]
να γνωρίζουν καλά:
/ η δύναμή μας εξαρτάται από το 
πόσο καλά ενωμένοι είμαστε
/ μεγάλη δόξα [μας περιμένει],
αν ενωθούμε σαν αδέλφια».

Οι εβραϊκές ελίτ συνέχισαν να καλλιεργούν στις εβραϊκές μάζες τη συνείδηση των sivdadinos Otomanos. Οι Εβραίοι ηγέτες της Θεσσαλονίκης συμφώνησαν να παράσχουν τη στήριξή τους στο οθωμανικό κράτος...

Η Παγκόσμια Ισραηλιτική Συμμαχία (γαλλικά: Αlliance israélite universelle‎, εβραϊκά: כל ישראל חברים‬), γνωστή στα ελληνικά ως Αλλιάνς, είναι μία διεθνής εβραϊκή οργάνωση που έχει έδρα το Παρίσι το 1860...προωθεί τα ιδεώδη της εβραϊκής αυτοάμυνας και αυτοβοήθειας μέσω της εκπαίδευσης και επαγγελματικής προόδου. Είναι γνωστή για την ίδρυση γαλλόφωνων σχολείων για εβραιόπουλα σε όλη τη Μεσόγειο τον 19ο και τον 20ο αιώνα...Μόττο της οργάνωσης είναι η εβραϊκή ραββινική φράση Κολ γιζραέλ αρεβίμ ζε λαζέ (כל ישראל ערבים זה לזה‬), που αποδίδεται στα γαλλικά ως Tous les israélites sont solidaires les uns des autres ("Όλοι οι Εβραίοι υπέχουν ευθύνη ο ένας για τον άλλο") ἐδῶ

Διαπνεόμενες από ιδεώδη του Διαφωτισμού, οι πιο εκκοσμικευμένες μεσαίες τάξεις, που τάσσονταν υπέρ της Παγκόσμιας Ισραηλιτικής Ένωσης (Αλλιάνς) –ενός εκπαιδευτικού εγχειρήματος με βάση το Παρίσι που επιζητούσε την ηθική εξύψωση των Εβραίων της Ανατολής και είχε εγκαθιδρύσει το πρώτο του σχολείο αρρένων στη Θεσσαλονίκη το 1873– υποστήριζαν ότι οι Εβραίοι θα έπρεπε να ενσωματωθούν στην κοινωνία που τους περιέβαλλε, να δώσουν προτεραιότητα στην ιδιότητά τους ως πολιτών και να περιορίσουν τον ιουδαϊσμό στην ιδιωτική σφαίρα της θρησκείας, προκειμένου να επιτύχουν την πλήρη χειραφέτησή τους. 
Αυτοαποκαλούμενες φιλελεύθερες, οι τάξεις αυτές υποστήριζαν την κατάργηση της εβραϊκής κοινοτικής αυτονομίας και του διακριτού νομικού καθεστώτος, αντιλαμβάνονταν τον εαυτό τους ως «Οθωμανούς Εβραίους» και οραματίζονταν την Οθωμανική Αυτοκρατορία σαν μια υπερθρησκευτική δομή,αρκετά ευρύχωρη ώστε να στεγάσει τις θρησκευτικές διαφορές ανάμεσα στους πληθυσμούς που τη συναποτελούσαν....

 ...«ποικιλία σιωνισμών» εδραιώθηκε στη Θεσσαλονίκη, η πλέον εξέχουσα μορφή των οποίων επικεντρώθηκε αρχικά όχι στην οικοδόμηση μιας εβραϊκής πατρίδας στην Παλαιστίνη αλλά, αντιθέτως, στην ισχυροποίηση της εβραϊκής κοινοτικής ταυτότητας στη Θεσσαλονίκη. Αν και προέρχονταν από τις μεσαίες τάξεις, όπως οι υποστηρικτές της Αλλιάνς, οι σιωνιστές αντιτάχθηκαν στην αφομοίωση και κατανόηση της εβραϊκότητας ως ζητήματος που αφορούσε την ιδιωτική σφαίρα της θρησκευτικής συνείδησης.

... ο σύλλογος Μπενέ Σιών («Bnei Zion») υποστήριξε επίσης ότι θα έπρεπε να επιτραπεί και σε άλλους Εβραίους που υφίσταντο διωγμούς στη Ρουμανία και στη Ρωσική Αυτοκρατορία να εγκατασταθούν στην οθωμανική Παλαιστίνη. Το επιχείρημά του ήταν ότι η Παλαιστίνη με το να επιτρέψει την είσοδο σε Εβραίους μετανάστες θα ανθούσε οικονομικά, θα παρέμενε οθωμανική «ως προς την κυριαρχία» και εβραϊκή «ως προς τη θρησκεία και την κουλτούρα».

«Η πολυαγαπημένη μας πατρίδα» –η Οθωμανική Αυτοκρατορία– θα παρείχε και πάλι ασφαλές καταφύγιο στους Εβραίους, όπως είχε κάνει και μετά την εκδίωξή τους από την Ισπανία.Το τέλος όμως της οθωμανικής κυριαρχίας στη Θεσσαλονίκη το 1912 έβαλε τέλος και σε αυτό το όνειρο. 

ἀπό ἐδῶ

Στη συνέχεια, οι Θεσσαλονικείς σιωνιστές επικέντρωσαν την προσοχή τους στην προώθηση της μετανάστευσης στην Παλαιστίνη και του σχεδίου οικοδόμησης εκεί ενός εβραϊκού κράτους, συνεχίζοντας παράλληλα να υπερασπίζονται τα τοπικά εβραϊκά συμφέροντα...

...ο νόμος του 1924 για το κλείσιμο των καταστημάτων τις Κυριακές ανέτρεψε τη μυθική ταυτότητα της Θεσσαλονίκης ως Shabatopolis ή πόλης του Σαμπάτ, οι Εβραίοι ηγέτες δεν δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα την εφαρμογή του νέου νόμου. Η Ισραηλιτική Ένωση Συλλόγων, ένας κεντρικός φορέας εκπροσώπησης δεκατριών από τους πλέον εξέχοντες συλλόγους της Θεσσαλονίκης, υπέβαλε μέσω της Επιτροπής Αντιπροσώπων των Βρετανών Εβραίων στο Λονδίνο αίτημα στην Κοινωνία των Εθνών που υποστήριζε πως ο νόμος για το κλείσιμο των καταστημάτων τις Κυριακές παραβίαζε τα μειονοτικά τους δικαιώματα. Ωστόσο, οι προσπάθειές τους υπήρξαν άκαρπες.
Πίσω στη Θεσσαλονίκη, η οργάνωση «Σωμρέ Σαμπάτ» (Οι φύλακες του Σαμπάτ) οργάνωσε δύο χιλιάδες μέλη ώστε να πείσουν πολλούς από τους Εβραίους καταστηματάρχες να τηρούν την αργία του Σαββάτου από επιλογή. Το ραβινικό δικαστήριο πέτυχε περαιτέρω συμβιβαστικές λύσεις με τους Εβραίους εμπόρους, συμφωνίες που επέτρεπαν π.χ. σε έναν Εβραίο χασάπη να ανοίγει το μαγαζί του τα πρωινά του Σαββάτου, ώστε να πουλάει στους χριστιανούς πελάτες του, εγκαινιάζοντας έτσι αυτό που ο Τύπος αποκάλεσε «σύγχρονο Σαμπάτ»..

Ἀπό δηλώσεις Βενιζέλου στήν Jewish Post το 1934 :  «...Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης δεν είναι Έλληνες πατριώτες αλλά Εβραίοι πατριώτες. Αισθάνονται πιο κοντά στους Τούρκους παρά σε εμάς...» ἀπό ἐδῶ

 ...Ο πλέον επιφανής Έλληνας πολιτικός του 20ού αιώνα, ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, παρότρυνε τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης να υπερβούν τους όρκους πολιτικής αφοσίωσης και να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ρωμανιωτών ομοθρήσκων τους, αν ήθελαν να εξασφαλίσουν για λογαριασμό τους μια θέση στην ελληνική κοινωνία. Μερικές χιλιάδες Ρωμανιώτες Εβραίοι κατοικούσαν σε ελληνόφωνες περιοχές –ειδικότερα στα Ιωάννινα της Ηπείρου– από την αρχαιότητα (από τη ρωμαϊκή εποχή, εξού και το όνομά τους), μιλούσαν άπταιστα ελληνικά, έδιναν στα παιδιά τους ελληνικά ονόματα και, όπως θεωρούσε ο Βενιζέλος, εξέφραζαν τον ιουδαϊσμό τους αποκλειστικά ως θρησκευτική (παρά ως εθνική) διαφορά.

 Ο Βενιζέλος πρόσφερε μια κατ’ επίφαση φιλελεύθερη υπόσχεση, η οποία απηχούσε χαρακτηριστικά του απραγματοποίητου οράματος του Έλληνα διαφωτιστή του 18ου αιώνα Ρήγα Βελεστινλή για μια πλουραλιστική ελληνική δημοκρατία που θα περιλάμβανε Έλληνες, Σέρβους, Βουλγάρους, Βλάχους, Αρμένιους, Εβραίους και Τούρκους– όλους στενά συνδεδεμένους μεταξύ τους μέσω μιας κοινής ελληνικής γλώσσας και κοινών πολιτικών υποχρεώσεων.

μια Εβραιοϊσπανίδα μυθιστοριογράφος χαρακτήρισε τη Θεσσαλονίκη σαν «παντοτινή πύλη εισόδου» και σαν «το πιο φιλόξενο κέντρο πάνω στη γη»,λόγω της θέσης της ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. «Από αυτήν την πόλη πέρασαν όλοι οι λαοί, την κατέκτησαν, έκαναν στάση σε αυτήν ή την επισκέφτηκαν· μπορεί κανείς να την ονομάσει ξενοδοχείο ανοιχτό σε όλα τα έθνη. Μπορεί κανείς να πει ότι, από την εποχή της Βαβέλ, ο Θεός ουδέποτε δημιούργησε κάτι καλύτερο»

 ...Όπως επισήμανε ο Μαζάουερ, το πρότυπο της περιεκτικής αφήγησης, που έδινε έμφαση στο «υβριδικό πνεύμα» της Θεσσαλονίκης, το ανακάλυψε σε ένα έργο γραμμένο από έναν «ντόπιο ιστορικό» μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων. Ο ντόπιος ιστορικός δεν ήταν άλλος από τον Εβραίο εκπαιδευτικό και τραπεζίτη Ιωσήφ (ή Ζοζέφ) Νεχαμά, ο οποίος έγραψε το βιβλίο του La ville convoitée (Η περιπόθητη πόλη) το 1914 με το ψευδώνυμο P. Risal...(η 7τομος ιστορία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης από της Ρωμαϊκής εποχής, μέχρι των ημερών μας)
 ...μόνο επί δικτατορίας Ιωάννη Μεταξά (1936-1941) γνώρισαν οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης μια σύντομη ανάπαυλα από την εχθρότητα που έτρεφαν εναντίον τους οι γείτονές τους και το κράτος πριν από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.
... ο ραβίνος και ιστορικός Μιχαήλ Μόλχο εδραίωσε το 1948 την αντίληψη περί των τριών δεκαετιών που προηγήθηκαν του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου ως περιόδου παρακμής που κατέληξε στο Ολοκαύτωμα: «Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος μειώνουν σταδιακά τη σπουδαιότητα αυτού του σεφαραδιτικού κέντρου [της Θεσσαλονίκης], το οποίο παρακμάζει και αφανίζεται στα χέρια των Ναζί στη διάρκεια της τραγικής χρονιάς του 1943»

Ἡ φωτό τοῦ βιβλίου ἀπό : ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ἀποσπάσματα ἀπό τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου «Ἡ Θεσσαλονίκη τῶν Ἑβραίων»τοῦ Devin Naar,μέ τίτλον  :

ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΒΡΑΪΚΗ;

Boz del puevlo, boz del sielo. (Φωνή λαού, φωνή ουρανού).
— Εβραιοϊσπανικό ρητό
( τό βρήκαμε  στήν ἰστοσελίδα ΕΔΩ )

Τό συγκεκριμένο βιβλίο ἔχει τιμηθεῖ μέ τά βραβεῖα :

ΕΘΝΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΗΡΙΓΜΕΝΟΥ ΣΕ ΑΡΧΕΙΑΚΟ ΥΛΙΚΟ, 2016 «ΒΡΑΒΕΙΟ EDMUND KEELEY», ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ, 2017 (ἐδῶ)

Καί ἐπεί δή μᾶλλον δέν θά θυμᾶστε τόν Edmund Keeley,θά σᾶς τόν θυμήσω :

...Η πιο σκοτεινή μορφή από τους τρεις είναι ο Edmund Keeley, συγγραφεύς και τα σχετικά, που ζει -δήθεν- απομονωμένος σε μια ειδυλλιακή γωνιά των Ηνωμένων Πολιτειών και εφ’όρου ζωής ασχολείται με την Ελλάδα. Ξέρει καλά τα Νέα Ελληνικά, έχει παντρευτεί Ελληνίδα και ορθώς κατάλαβε ότι το πανεπιστήμιο στην Ελλάδα ήτανε ό,τι είναι ο Στρατός στην Τουρκία: θεματοφύλακας της διατήρησης της Έθνικής Ιδέας. Έτσι συνέλαβε το σχέδιο να διαλύσει το Ελληνικό Πανεπιστημιακό σύστημα και ειδικώς το Πανεπιστήμιο Αθηνών, η Φιλοσοφική Σχολή του οποίου, χάρη σε μορφές όπως ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, είχε, από το πρώτο μισό ήδη του 19ου αιώνα, αναδειχθεί σε πεδίο σφυρηλάτησης της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων...( Ἀπό ποῦ ἀλλοῦ παρά ἀπό τό θέμα περί προδοτικοῦ  Ε Λ Ι Α Μ Ε Π, ἀλλά καί : Ἐκτροφεῖα «φιδιῶν» ἤ ἀλλιῶς Κολλέγια Ἀνατόλια καί Ἀθηνῶν ! !)

Σύμφωνα με μία έρευνα που δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 2014, η Ελλάδα είναι η πιο αντισημιτική χώρα στην Ευρώπη, με το 69% του πληθυσμού της να ενστερνίζεται αντισημιτικές απόψεις.

Ἔγραφε, ἡ ἰσραηλινή ἐφημερίδα Haaretz,σέ ἀφιέρωμά της (2014) στήν Θεσσαλονίκη τόν Μπουτάρη ἀλλά καί τόν ἀντι-σημιτισμό :

Haaretz: Η Θεσσαλονίκη ψάχνει το εβραϊκό παρελθόν Ο ρόλος του Μπουτάρη και οι σύγχρονοι αντισημίτες
δημοσίευμα τό ὁποῖο φιλοξένησε καί ἡ ἰστοσελίδα τῆς ἰσραηλινῆς πρεσβείας  στήν Ἑλλάδα,ἐδῶ.

Ἦταν ἕνα ἀφιέρωμα στήν Θεσσαλονίκη καί τούς πάλαι ποτέ φιλοξενουμένους της πού ἔνοιωθαν ...οἰκοδεσπότες. Μέχρι σήμερα,τό ἴδιο κι᾿ἀπαράλλαχτο,νοιώθουν καί ὁνειρεύονται... ! 



Ἡ Πελασγική

Ἐκτροφεῖα «φιδιῶν» ἤ ἀλλιῶς Κολλέγια Ἀνατόλια καί Ἀθηνῶν ! !

Έστειλε τον γιό του στο Κολλέγιο Αθηνών ο mister Alexis….. 
Στο Κολλέγιο που δήθεν μισούσε....που ωρυόταν μέσα στην βουλή...

Σημερινός Πρόεδρος του Κολλεγίου Αθηνών είναι ο Αμερικανός Ρίτσαρντ Τζάκσον (Richard Lee Jackson), πρώην διπλωμάτης (...) του 'Στέϊτ Ντιπάρτμεντ' και πρόεδρος του 'Anatolia College' της Θεσσαλονίκης από το 1999 ώς το 2009 (ΕΔΩ)

Τό τί ἀκριβῶς θἀ ἐμφυσήσουν στούς μαθητές δέν εἶναι καί τόσον δύσκολο νά τό καταλάβουμε.Ναί,τά ...ἰδεώδη τοῦ Δέλτα ...

Ο Richard Jackson σπούδασε στα Πανεπιστήμια των ΗΠΑ Princeton (AB) και Tufts (Master’s in International Relations - Fletcher School of Law and Diplomacy).

Επί 30 χρόνια ακολούθησε διπλωματική σταδιοδρομία, η οποία περιελάμβανε εκπροσώπηση των ΗΠΑ σε διάφορους τομείς και σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο. Κατά το διάστημα 1972-1977 υπηρέτησε στην Ελλάδα ως Γενικός Πρόξενος στη Θεσσαλονίκη και ως Εμπορικός Ακόλουθος της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα.


Η δραστηριότητά του στον χώρο της εκπαίδευσης αναπτύχθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 (Executive Director for Diplomatic Studies & Training, Dean of Area Studies-Foreign Service Institute, κ.ά.). Το 1999 –μετά την ολοκλήρωση της διπλωματικής σταδιοδρομίας του– ανέλαβε President του Anatolia College και του American College of Thessaloniki-AC T στην Ελλάδα, προσφέροντας τις υπηρεσίες του επί 11 συνεχή χρόνια. Το 2009 ανακηρύχθηκε Επίτιμος Διδάκτωρ Ανθρωπιστικών Σπουδών από το ACT. Η ενασχόλησή του με εκπαιδευτικά θέματα είχε και ευρύτερη διάσταση (President trust-Association of American International Colleges & Universities, κ.ά.).- Ἐδῶ-

Όλα τα μέλη του Trust δεσμεύονται να υποστηρίξουν το όραμα, τις αξίες και τις πρακτικές που συνδέουν τη φιλελεύθερη εκπαίδευση με τις ανάγκες ενός ολοένα και πιο διαφορετικού φοιτητικού σώματος, ενός παγκόσμιου εργατικού δυναμικού και ευημερούσας κοινότητας.(ἐδῶ)

Τό Κολλέγιο Ἀθηνῶν

«Το Κολέγιο Αθηνών ιδρύθηκε από το κύκλωμα του “εθνάρχη” Βενιζέλου ως ένα ασφαλές και κλειστό “εκκολαπτήριο” γόνων διαδοχής. Στόχος του ήταν πάντα η εξουσία της χώρας, ανεξάρτητα από το ποιος εξωτερικός ιμπεριαλιστικός παράγοντας την κη­δεμόνευε. Τα μέλη του περιορίζονται εντός μιας κοινοβια­κής ζωής. Οι σχέσεις τους δεν τελειώνουν μετά το πέρας των σπουδών τους. Καλλιεργούνται και εντείνονται και μετά από αυτές. 
Αποτελεί, δηλαδή, μια ειδική κοινότητα μέσα στην ελληνική κοινωνία. Μια κοινότητα ανθρώπων οι οποίοι επιδιώκουν και προσπαθούν να μοιρά­ζονται τα πάντα μόνο μεταξύ τους. Βαφτίζονται, παντρεύονται και κηδεύονται μεταξύ τους. Γιατί; Γιατί μοιράζονται θέσεις και “επιτυχίες” μεταξύ τους. Ο πολι­τικός συμμαθητής δίνει δημόσια έργα στους πλού­σιους επιχειρηματίες συμμαθητές του. Όλοι βοη­θάνε αλλήλους μέσα στη λογική των αγγλοσαξονικών ομοίων, οι οποίοι αισθάνονται “ανώτεροι” από τους υπόλοιπους...» (ὁλόκληρο τό θέμα ἐδῶ)

Διαβᾶστε καί ἐδῶ

Μιλάμε για κανονική Ανώνυμη Εταιρεία, η οποία  θα μπορούσε αντί για "Κολέγιο Αθηνών" να ονομάζεται "Κολλητοί Βενιζέλου, Μπενάκη και Σια"
Πέτρος Καλλιγάς από τους ιδρυτές προπάππος του Παύλου Γερουλάνου

Ἀπό τόν Καλλιγᾶ καί τους Μαυροκορδάτους στόν Γερουλάνο τοῦ Πολιτισμοῦ καί ἀπό τόν Μπενάκη στόν Ἀντώνη Σαμαρά ἤ ἀλλιῶς : Μία μεγάλη ἱστορία ΕΞΟΥΣΙΑΣ !!!

Καί ὁ Γαπ καί ὁ Σαμαρᾶς ἐκεῖ συναντήθηκαν ὡς ἔφηβοι καί βεβαίως ξανἀσμιξαν εἰς τάς ΗΠΑ ὡς φοιτητές (τί σύμπτωσις ! ) Κάποτε στήν Ἀμερική

Καί ἀπό ποῦ ἀλλοῦ,εἴπαμε πέρασε ὁ Ῥίτσαρντ Τζάκσον :  πρόεδρος του 'Anatolia College' της Θεσσαλονίκης από το 1999 ώς το 2009

Κολλέγιο Ἀνατόλια ἔ ;

Οἱ φιλάνθρωποι ἀμερικανοί, καί ἐνῶ ἡ ὀθωμανική αὐτοκρατορία εἶχε πάρει τήν κατιοῦσα,εἶπαν νά ξεκινήσουν τό θεάρεστο καί φιλανθρωπικό ἔργο τους (βλέπε νά βάλουν πόδι καί χέρι στόν ἐπικείμενον διαμοιρασμό) .Ἔτσι βρέθηκε ὁ ἱεραπόστολος Cyrus Hamlin,στήν Κωνσταντινούπολιν ὅπου ἱδρύει ἕνα ἱεροδιδασκαλείον (τό ὁποῖον ἐπεκτάθηκε μέ πρόσθετες σχολές μία ἐκ τῶν ὁποίων καί τό Ἀνατόλια),προσέξτε,γιά ἀρμενίους καί ἕλληνες ! Βρέ τούς φιλανθρώπους πού ρποστάτευαν τούς χριστιανούς τῆς τουρκιᾶς! Ἀλήθεια τόσα χρόνια πρίν ποῦ ἦταν ἡ μέριμνα καί ἀγάπη τους;

Πρῶτος πρόεδρος του, ὁ Charles Tracy.Ἄλλος ἱεραπόστολος καί φιλάνθρωπος !
«Αρχικά το Ανατόλια λειτουργούσε στην Μερζιφούντα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, νοτιοανατολικά της Σαμψούντας,ως σχολείο για Έλληνες και Αρμένιους. ...Ο ιδρυτής του σχολείου ήταν ο Τσάρλς Τρέισι (Charles Tracy). Το σχολείο έχει κοινές ρίζες με το Robert College στην Κωνσταντινούπολη,ένα από τα πιο φημισμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Τουρκίας Οι Τουρκικές αρχές ανάγκασαν το σχολείο να κλείσει οριστικά το 1921, αλλά μετά από πρόσκληση του Ελευθέριου Βενιζέλου προς τον τότε πρόεδρο του σχολείου, George E. White, το Ανατόλια ξανάνοιξε στην Θεσσαλονίκη το 1924.»

Διαβᾶστε ὅλο τό ἱστορικό του ΕΔΩ καί ΕΔΩ

Ἄ καί ἀπό τίς ὑποτροφεῖες τοῦ Ἀνατόλια ὡφελήθηκε ὁ Γκίκας Χαρδούβελης.Ὁ γνωστός ἐκλεκτός τῆς Μπίλντερμπεργκ...

Ἀλβανός,μανάβης καί έν τέλει Πρῖγκηψ ἤτοι : Γκίκας !

Καί ὁ Καιρίδης στό Κολλέγιο Ἀνατόλια καί στό Ἀμερικανικό Κολλέγιο Θεσσαλονίκης (ἀμφότερα ἀμερικάνικα ἔ;),ὡς μέλος τῶν ἐποπτικῶν τους συμβουλίων.Τοῦ ἐποπτικοῦ συμβουλίου,παρακαλῶ ! Τί ἐποπτεύει; Μά τί ἄλλο ἀπό τήν ἐκπαίδευσιν στήν ἐλλαδική,ἡ ὁποία πρέπει νά ἀκολουθῆ συγκεκριμένη γραμμή καί πορεία...Ἐξ οὖ καί τά βραβεῖα,ἀπόδειξις τῶν ...κόπων του !

Κυττᾶξτε τί γίνεται στήν «Θερινή Ἀκαδημία τῆς Ὀλυμπίας» (προσφέρει ετησίως ένα ευρύ φάσμα εξειδικευμένων μαθημάτων στην Πολιτική Επιστήμη και Διεθνείς Σπουδές),ἀλλά καί ἀπό τήν μητρική της,Navarino Network,ὅπου καί πάλιν ὁ Καιρίδης εἶναι δ/ντης. Βεβαίως ὅλα αὐτά ἐν Θεσσαλονίκῃ,διότι :η Θεσσαλονίκη δικαιούται έναν ευρύτερο περιφερειακό ρόλο στα Βαλκάνια

  Ἕνα τέτοιο «μπουμπούκι»,πῶς νά μήν λάβῃ τόν τίτλον τοῦ «ἐθνοπατέρα»; ! ! !

Ξέρετε ποιός ἄλλος εἶναι μέλος τῆς ἐπιτροπῆς Ἀνάπτυξης (καλά πόσες ἐπιτροπές ἔχει ἕνα Κολλέγιο; Καί γιά ποιόν λόγον ;! ! ! ) τοῦ Κολλεγίου Ἀνατόλια; Ὁ ἑβραῖος πρώην ἀντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης ἐπί τῶν Οἰκονομικῶν τοῦ Δήμου,Καπόν Χασδάϊ. Τόν θυμᾶστε ; Ἀπό τό Ἀνατόλια ἀποφοίτησε καί ἀπό τό LONDON SCHOOL OF ECONOMICS ἔλαβε τό πτυχεῖον οἰκονομικῶν ὁ ...γίγας τῆς οἰκονομίας ὁ ὁποῖος νοικοκύρεψε γιά τά καλά τόν δῆμο Θεσσαλονίκης,ἐλέῳ Μπουτάρ-ογλού...

Πόσα χιλιάρικα παίρνει κάθε μήνα ο αντιδημάρχος Οικονομικών Θεσσαλονίκης;

ΧΑΣΔΑΙ ΚΕΡΝΟΥΣΕ, ΚΑΠΟΝ ΕΠΙΝΕ

Δίωξη για το ζεύγος Καπόν

Ἐάν ὅμως θέλουμε ὅλα τά παραπάνω νά τά βάλουμε σέ μία τάξιν,συνδυάζοντάς τα,ἡ κατάληξις εἶναι μία : ΕΛΙΑΜΕΠ. Καί τί σημαίνει αὐτό;

Στα πλαίσια της πραγματικότητας που πάει να στήσει το ΕΛΙΑΜΕΠ, τα μεσαία στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή οι σοβαροί δημόσιοι υπάλληλοι, οι τίμιοι έμποροι, οι εύποροι αγρότες και οι ευυπόληπτοι εργάτες, οι στρατιωτικοί που παίρνουνε στα σοβαρά το επάγγελμά τους, οι μελετηροί επιστήμονες και, ακόμα, οι ευσυνείδητοι φοιτητές, δεν έχουνε θέση. Πρέπει να εξοντωθούν!

Η ιστορία μας αρχίζει το 1936, οπότε τοποθετήθηκε πρόξενος των Η.Π.Α. στη Θεσσαλονίκη ο James Hugh Keeley (1895-1990). Με το που πήγε εκεί ο εν λόγω«διπλωμάτης» ξεσπάσανε στη «συμπρωτεύουσα» οι γνωστές ταραχές του Μαΐου του 1936, που ξεκινήσανε ως εργατικές διεκδικήσεις αλλά ραγδαίως μεταβλήθηκαν σε διατύπωση αιτήματος αυτονόμησης της πόλης αυτής, που, ως γνωστόν, είχε τότε μεγάλο ιουδαϊκό πληθυσμό. Ο Ιωάννης Μεταξάς έπιασε στο φτερό το βαθύτερο υπονοούμενο των γεγονότων και δραστικώς κατέστειλε τις διαδηλώσεις, με αποτέλεσμα να εξουδετερωθεί και η στάση μονάδων του Στρατού που τότε σταθμεύανε στη Θεσσαλονίκη και οι οποίες, επειδή δεν καταλαβαίνανε τι πήγαινε να γίνει, είχαν «συναδελφωθεί» με τους διαδηλωτές . 
Τα γεγονότα αυτά όμως υπήρξαν η βασική αιτία επιβολής του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, διότι και ο Ιωάννης Μεταξάς αλλά και ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ είχανε καταλάβει ότι -με αμερικανική υποστήριξη- διατυπωνόταν επιβουλή κατά της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας μας.

Ο Keeley έπαιξε έναν καθοριστικό ρόλο στην επίβλεψη του πρώτου πραξικοπήματος στη Συρία τον Μάρτιο του 1949, ανατροπής του δημοκρατικά εκλεγμένου Προέδρου Shukri al-Quwatli και αντικατάστασής του με τον πρώτο στρατιωτικό ισχυρό άντρα της Συρίας, στρατηγό Χουσί αλ Ζαΐμ.(ἐδῶ)

Ο James Hugh Keeley, πάντως, έμεινε στη Θεσσαλονίκη μέχρι την έκρηξη του Β΄ Παγκόσμιου πόλεμου το 1939, οπότε γύρισε στην Αμερική. Με δυσκολία έκρυβε τη μνησικακία του κατά του Μεταξά και, γενικώς, των Ελλήνων που δεν είχαν αφήσει να πραγματοποιηθεί το «ωραίο» όραμά του για αυτονόμηση/ανεξαρτοποίηση της «νύμφης του Θερμαϊκού». 
Ξαναγύρισε στην Ελλάδα, στην Αθήνα τώρα, λίγο μετά την κατά το 1945 συνθηκολόγηση της Γερμανίας και έκανε ό,τι μπορούσε ο άνθρωπος για να δώσει μορφή αγριότητας στον μεταξύ των Ελλήνων Εμφύλιο Πόλεμο που ήδη είχε ξεσπάσει. Το 1947, έχοντας επιτελέσει επιτυχώς αυτήν ειδικά την αποστολή του, γύρισε στην Αμερική, υπηρέτησε ως πρεσβευτής σε άλλα, «ευαίσθητα» πόστα και μετά επιδόθηκε στην καλλιέργεια των -μεγάλων- «πνευματικών και πολιτιστικών» ενδιαφερόντων του. 
Όμως η «πικρία» του για την αποτυχία του «μεγάλου κόλπου» το 1936 στη Θεσσαλονίκη δεν τον άφησε εφ’ όρου ζωής – και με αυτή διαπότισε τους τρεις γιους του, δύο από τους οποίους έμελλαν να έχουν καθοριστική επίδραση στα σύγχρονα γεγονότα της Πατρίδας μας.

Edmund Keeley

Η πιο σκοτεινή μορφή από τους τρεις είναι ο Edmund Keeley, συγγραφεύς και τα σχετικά, που ζει -δήθεν- απομονωμένος σε μια ειδυλλιακή γωνιά των Ηνωμένων Πολιτειών και εφ’όρου ζωής ασχολείται με την Ελλάδα. Ξέρει καλά τα Νέα Ελληνικά, έχει παντρευτεί Ελληνίδα και ορθώς κατάλαβε ότι το πανεπιστήμιο στην Ελλάδα ήτανε ό,τι είναι ο Στρατός στην Τουρκία: θεματοφύλακας της διατήρησης της Έθνικής Ιδέας. Έτσι συνέλαβε το σχέδιο να διαλύσει το Ελληνικό Πανεπιστημιακό σύστημα και ειδικώς το Πανεπιστήμιο Αθηνών, η Φιλοσοφική Σχολή του οποίου, χάρη σε μορφές όπως ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, είχε, από το πρώτο μισό ήδη του 19ου αιώνα, αναδειχθεί σε πεδίο σφυρηλάτησης της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων. Συνεργός του σε αυτό το ‘σχέδιο’ υπήρξε ο Θεόδωρος Κουλουμπής (σκέτος Θοδωρής κατά τους φίλους του), που σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόσωπο που όχι μόνο κυκλοφορεί ελεύθερο αλλά και κατακλύζεται από εκδηλώσεις τιμής και σεβασμού προς το πρόσωπό του. (Όχι παίζουμε!)

Ρόμπερτ Κίλι πρώην πρέσβης (καί ὄχι μόνον)τῶν ΗΠΑ στήν Ἀθήνα καί στενός φίλος τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου (φωτό ἐδῶ)

Ο άλλος γιος που προσπάθησε να πάρει πίσω «το αίμα του πατέρα του» για την υπόθεση της Θεσσαλονίκης το 1936, είναι ο Robert Keeley. Αυτός ακολούθησε τη σταδιοδρομία του πατέρα του και μπήκε στο Υπουργείο Εξωτερικών των Η.Π.Α., δηλαδή το State Department. Αντίθετα με τον αδελφό του Edmund κινήθηκε ανοιχτά και νωρίς έπιασε φιλίες με -ποιον άλλον;- τον Ανδρέα Παπανδρέου, γιο της Σοφίας Μινέϊκο, που αλώνιζε στην Αμερική ως τροτσκιστής, φιλελεύθερος και όλα τα σχετικά ήδη πριν από τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο. Ο Robert Keeley ήρθε ως Αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα το 1985, όταν δηλαδή ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ολοκληρώσει τη διάλυση του Κράτους του 1821 και, κατά συνέπεια, δεν είχε φόβο να υποστεί τις συνέπειες τής κατά των ελληνικών συμφερόντων δράσης τής οικογένειάς του γενικώς. Χαρακτηριστικό είναι ότι η πρώτη σοβαρή εκδήλωση προς τιμήν του οργανώθηκε από τον Θ. Κουλουμπή -πού αλλού;- στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, κατά το 1987. Πασιχαρής ο Keeley που μπορούσε πια να πάει στη Θεσσαλονίκη χωρίς να κινδυνεύει, πασιχαρής και ο Κουλουμπής που τον είχε φέρει στη Θεσσαλονίκη εν δόξη και τιμή, πασιχαρείς και οι «Έλληνες» πανεπιστημιακοί καθηγητές που κάθησαν τότε στο ίδιο τραπέζι με αυτά τα δύο εκλεκτά υποκείμενα...

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τό θέμα : 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ:ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ Τ(Σ)ΑΤΣΟΠΟΥΛΟ, ΒΕΡΕΜΗ ΚΟΥΤΣΙΚΟΥ,ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΨΕΥΤΟΚΑΘΗΓΗΤΑΔΕΣ… (ΕΛΙΑΜΕΠ 1,2,3,4,5)

ΕΛΙΑΜΕΠ 6 

Τὰ Ἐλγίνεια, ἡ Μελίνα, ὁ Ντασσέν καὶ οἱ Γεφυραῖοι. (ΕΛΙΑΜΕΠ 7)

Τώρα θά μοῦ πῇς,γιατί τά κάνω ὅλα αὐτά,γιά ποιόν τά γράφω,ποῦ ἀπευθύνομαι;Ἔ,ἐν τάξει,σ᾿αὐτούς πού μποροῦν νά καταλάβουν,σ᾿ἐκείνους πού ἤδη ἔχουν καταλάβῃ καί σ᾿ἐκείνους πού εἶναι διατεθημένοι νά διαφυλάξουν ὅσια καί ἱερά τῆς Φυλῆς μας. Γιά τούς λοιπούς,νομίζω πώς μπορῶ νά τούς ἀφήσω στήν νιρβἀνα τῆς ψευδαισθήσεως εὐδαιμονίας πού βίωναν,βιώνουν καί θά βιώνουν ἀφοῦ :στοῦ κουφοῦ τήν πόρτα ὅσο θέλεις βρόντα...

Ἡ Πελασγική