Τό "Συνταγματικό τόξο" τοῦ εὐρωπαϊκοῦ κοινοβουλίου ἐν δράσει

... Στη γλώσσα των δημοκρατών, φωτισμένων, ανοιχτόμυαλων και ανεκτικών γραφειοκρατών, πρέπει να διαπιστωθεί εάν οι κακοί στο ESN -ένας εκ των οποίων είναι ο Ιταλός Roberto Vannacci- «σέβονται τις θεμελιώδεις αξίες της ΕΕ, όπως η δημοκρατία, το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα, απαραίτητη προϋπόθεση για την εγγραφή ως ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα, σύμφωνα με τη διαδικασία που ορίζεται στο Άρθρο 13 του Κανονισμού». Η διαδικασία ζητήθηκε από αριστερές και ακροαριστερές ομάδες στις Βρυξέλλες ...

Αν βρίσκεστε εκτός του συνταγματικού πεδίου εφαρμογής και δεν έχετε διαβατήριο για να διασχίσετε τα τείχη της Βαβυλώνας, τελειώσατε.

Τοῦ Roberto Pecchioli

Θυμάστε το λεγόμενο συνταγματικό τόξο, το ius primae noctis ( δικαίωμα τῆς πρώτης νύχτας ) που ανεγέρθηκε για διπλό σκοπό: να δώσει πλήρη νομιμότητα στο χρηματοδοτούμενο από τους Σοβιετικούς PCI ( Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας ) και να αποκλείσει το MSI ( Ἐθνικιστικό Ἰταλικό Κίνημα ) από συμμαχίες, θεσμικό διάλογο και πολιτική δράση; Η δικαιολογία ήταν να διακριθούν όσοι είχαν συμμετάσχει στη σύνταξη του συντάγματος από εκείνους που δεν είχαν. 

Η συντακτική συνέλευση εξελέγη πριν καν ιδρυθεί το MSI. Το σχέδιο λειτούργησε για δεκαετίες και ματαιώθηκε από τον Silvio Berlusconi. Στις 7 Ιουλίου, το συνταγματικό τόξο -ελλείψει ίχνους συντάγματος!- έχει αναστηθεί στις Βρυξέλλες, στα δύσοσμα παλάτια των ευρωπαϊκών θεσμών. Το άχρηστο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε με μεγάλη πλειοψηφία -414 ψήφους υπέρ, 224 κατά και 18 αποχές. Μια έρευνα κατά της κοινοβουλευτικής ομάδας ESN – Ευρώπη των Κυρίαρχων Εθνών – βρίσκεται σε εξέλιξη για να επαληθευτεί, μέσω ενός κάθε άλλο παρά ανεξάρτητου φορέα, της Αρχής για τα Πολιτικά Κόμματα και τα Ιδρύματα (APPF), εάν η κατηγορούμενη ομάδα «συμμορφώνεται με τις αξίες της ΕΕ και σέβεται τους όρους εγγραφής και χρηματοδότησης που ορίζονται στον κανονισμό για το καταστατικό και τη χρηματοδότηση των ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων».

 Η πρωτοβουλία είναι η πρώτη του είδους της. Στη γλώσσα των δημοκρατών, φωτισμένων, ανοιχτόμυαλων και ανεκτικών γραφειοκρατών, πρέπει να διαπιστωθεί εάν οι κακοί στο ESN -ένας εκ των οποίων είναι ο Ιταλός Roberto Vannacci- «σέβονται τις θεμελιώδεις αξίες της ΕΕ, όπως η δημοκρατία, το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα, απαραίτητη προϋπόθεση για την εγγραφή ως ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα, σύμφωνα με τη διαδικασία που ορίζεται στο Άρθρο 13 του Κανονισμού». Η διαδικασία ζητήθηκε από αριστερές και ακροαριστερές ομάδες στις Βρυξέλλες «μετά από έκθεση τριακόσιων σελίδων που δημοσιεύθηκε από την APPF, η οποία περιγράφει λεπτομερώς τις παραβιάσεις των θεμελιωδών αξιών της ΕΕ από το ESN». Μπίνγκο: ο δικαστής είναι το ίδιο άτομο που ξεκίνησε την έρευνα. Αυτές πρέπει να είναι ευρωπαϊκές αξίες. Το διακύβευμα είναι να στερηθεί το ESN από τη χρηματοδότηση που οφείλεται στις πολιτικές δυνάμεις που εκλέγονται από τους πολίτες, αλλά δεν συμμορφώνονται με την ευρωπαϊκή δημοκρατία. Democratura (μια σύνθεση δημοκρατίας και δικτατορίας) είναι ο όρος που επινόησαν ο συγγραφέας Eduardo Galeano και ο δοκιμιογράφος Predrag Matvejevic για να δηλώσουν καθεστώτα που διατηρούν μόνο την εμφάνιση της δημοκρατίας.

 Ο στόχος —ενώ αναμένουμε την άμεση απαγόρευση των κομμάτων που δεν ευθυγραμμίζονται με τις «αξίες της ΕΕ»— είναι να τους στερηθεί η χρηματοδότησή τους, η οποία συχνά αποτελεί τη μόνη οικονομική υποστήριξη για όσους βρίσκονται εκτός του στενού κύκλου του συστήματος. Άλλοι χρηματοδοτούνται εύκολα μέσω ιδρυμάτων δισεκατομμυριούχων (Soros, Ford, Rockefeller, Bill Gates και τα συναφή ιδρύματα ), γενναιόδωρων προσφορών από τον επιχειρηματικό και χρηματοοικονομικό κόσμο και των μυριάδων ρευμάτων εθνικού και ευρωπαϊκού πελατειακού χαρακτήρα. Οι αγνοί της δημοκρατίας μιλούν με εμπνευσμένους τόνους για «καμία ανοχή στους μισαλλόδοξους», για «ευρωπαϊκά κεφάλαια που δεν μπορούν να καταλήξουν στα ταμεία νεοφασιστικών οργανώσεων που επιτίθενται στην ισότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα». Στη συνέχεια, καλύπτουν τα ίχνη τους —excusatio non petita, accusatio manifesta ( νομικός ὄρος : μία αυθόρμητη δικαιολογία είναι μια προφανής κατηγορία)  —υποστηρίζοντας ότι «το ζήτημα δεν είναι η λογοκρισία αμφιλεγόμενων θέσεων, αλλά η αποτροπή της χρηματοδότησης από δημόσιο χρήμα Ιταλών και Ευρωπαίων φορολογουμένων ομάδων που προωθούν θέσεις αντίθετες με το Σύνταγμα και τον Ευρωπαϊκό Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων».

 Ποιο σύνταγμα, αυτό που δεν υπάρχει — υπάρχουν μόνο Συνθήκες — ποια επίθεση στον Χάρτη των Δικαιωμάτων από εκείνους που διεκδικούν αξιώματα παρά τις κάθε είδους παγίδες, κερδίζουν ψήφους και συμμετέχουν στις εργασίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σύμφωνα με τους περιοριστικούς κανονισμούς; Είναι εκπληκτικό, αλλά όχι υπερβολικά, ότι η Forza Italia, το κόμμα της ελευθερίας στην εποχή του ιδρυτή του, ψήφισε υπέρ της έρευνας. Οι κληρονόμοι του, η Marina και ο Piersilvio, είναι πολύ διαφορετικοί από εκείνους που τους έκαναν πλούσιους και ισχυρούς. Το FI ( Forza Italia ) τονίζει ότι ανήκει σε : 

«μια πολιτική οικογένεια που βασίζεται στην ελευθερία, τη δημοκρατία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, το κράτος δικαίου και την απόρριψη κάθε ολοκληρωτισμού. Δεν θα μολύνουμε ποτέ τις αξίες μας με εκείνες του ριζοσπαστικού νεοναζιστικού εξτρεμισμού. Η υπεράσπιση των αξιών της ελευθερίας είναι αδιαπραγμάτευτη». 

Διπλό μπίνγκο : όχι μόνο το γερμανικό Alternative fuer Deutschland —η πλατφόρμα του οποίου είναι φιλελεύθερη— αλλά και ο Roberto Vannacci είναι Ναζί. Ένα εξαιρετικό σημείο εκκίνησης για πιθανές συμμαχίες.

...τήν δημοκρατία σας 

Στήριξη της ΕΕ στις ρωσικές δημοκρατικές δυνάμεις

Οι ευρωβουλευτές θα συζητήσουν πώς η ΕΕ μπορεί να στηρίξει την κοινωνία των πολιτών, αντιπολεμικούς παράγοντες και ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης στη Ρωσία.

 Το κλειδί είναι η μετατροπή των πολιτικών θεσμών και πρακτικών σε δημοκρατία, όχι η περιφρόνηση της χρήσης της δικαστικής εξουσίας εναντίον των αντιπάλων. Πέρασαν οι εποχές που ο Ortega y Gasset μπορούσε να ισχυριστεί ότι ο φιλελευθερισμός είναι η θεωρία που υπερασπίζεται τις μειονότητες, ακόμη και τις πιο αδύναμες. Το Συνταγματικό τόξο χωρίς σύνταγμα έχει ανεγερθεί και ένα νέο τείχος χωρίζει τους Καλούς, τους Δίκαιους και τους Προοδευτικούς από τους υπόλοιπους. Τίποτα καινούργιο: ήταν το έργο ενός ένθερμου φιλελεύθερου, του Karl Popper (διαβᾶστε σχετικό θέμα μας ἐδῶ ), υπέρμαχου της Ανοιχτής Κοινωνίας, τριπλά κλειδωμένου σε όσους δεν συμμερίζονται τις αρχές της. Η ανοχή ισχύει εντός του κύκλου και καθιερώνεται, ασκείται ή ανακαλείται από πάνω, φροντίζοντας πρώτα να κλείσουν οι οικονομικές βρύσες του απαράδεκτου. Αυτό συμβαίνει στη Γερμανία, στην Αγγλία εναντίον του Farage και στη Γαλλία εναντίον της Marine Le Pen, η οποία κατηγορείται ότι δαπάνησε ευρωπαϊκά κεφάλαια με τρόπο που παραβιάζει τους κανονισμούς και καταδικάζεται να την εμποδίσει να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος. Οι κατηγορίες είναι πιθανώς εν μέρει βάσιμες, αλλά «έτσι είναι». Μόνο λίγοι, ωστόσο, καταλήγουν υπό δικαστικό έλεγχο. Αν βρίσκεστε εκτός του συνταγματικού πεδίου εφαρμογής και δεν έχετε διαβατήριο για να διασχίσετε τα τείχη της Βαβυλώνας, τελειώσατε.

 Στην Ιταλία, το έχουμε συνηθίσει. Κάποιοι μπορούν να διαδηλώνουν βίαια ή να μην υπακούουν στους κανόνες, και δεν συμβαίνει τίποτα. Άλλοι πρέπει να υπομένουν, εκτός από τους περιορισμούς, εχθρικές αντιδιαδηλώσεις. Για να μην αναφέρουμε τι δημοσιεύεται στα μέσα  κοινωνικής δικτύωσης. Η εκπρόσωπος  LGBT+ της πόλης της Γένοβας, με βάση τα 156.000 ευρώ που κέρδισε για τη σκληρή δουλειά της, δημοσίευσε μια φωτογραφία ενός αρουραίου υπονόμων σε σύγκριση με τους αντιπάλους της. Προχωρήστε, ορισμένες θέσεις περιγράφουν τους δράστες, όχι τους στόχους, αλλά σταματήστε να φωνάζετε για «ρητορική μίσους». Το σύνθημα όσων ετοιμάζονται να διαμαρτυρηθούν για μια πολιτική διαδήλωση στην ίδια πόλη είναι «ας μείνουμε άνθρωποι», αρνούμενη την ανθρώπινη υπόσταση της αντίπαλης πλευράς. Ευγενικός, νηφάλιος, δημοκρατικός. Ο συγγραφέας δεν είναι ούτε ζεστός ούτε κρύος· η θεία μου έλεγε, «το τρίχωμα ενός βλάσφημου αλόγου λάμπει». Τους γνωρίζω αυτούς και τους συντρόφους τους, και δεν έχω ψευδαισθήσεις για τη στάση των μαζών των αυτοαποκαλούμενων δεξιών, μετριοπαθών και κομφορμιστών. Τους υπενθυμίζω (αλλά γιατί να το αναφέρω αυτό;) τον Carl Schmitt, τη διάκριση που έκανε μεταξύ φίλου και εχθρού, και την κατηγορία του «απόλυτου εχθρού», του απανθρωποποιημένου, του δαιμονικού, εναντίον του οποίου όλα επιτρέπονται, όπως περιγράφεται στη Θεωρία του Παρτιζάνου. Ένα από τα επακόλουθα είναι ότι αν κάποιος σε θεωρεί εχθρό και συμπεριφέρεται ως τέτοιος, πρέπει να το παραδεχτείς χωρίς ψευδαισθήσεις.

 Η πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός συνασπισμού τύπου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχει το πλεονέκτημα της σαφήνειας: το νέο συνταγματικό πλαίσιο περιλαμβάνει την πιο ακραία αριστερά, όχι τους κυρίαρχους, τους εθνικιστές και τους πατριώτες. Ένα μετάλλιο ανδρείας. Η μέθοδος αποκλεισμού είναι συνήθως τοκογλυφική: η παρακράτηση νόμιμης χρηματοδότησης για περιθωριοποίηση με βάση ηθικά κριτήρια (αντεστραμμένη ηθική!), παρόμοια με τις κυρώσεις που λιμοκτονούν τους ανθρώπους, ο δειλός, χυδαίος πόλεμος, η γλώσσα και οι πρακτικές των τοκογλύφων. Το αποτέλεσμα είναι η απαγόρευση - η πλήρης δημοκρατία - οποιουδήποτε διαφωνεί με την κυρίαρχη αφήγηση. 

Ήρθε η ώρα να το αναγνωρίσουμε αυτό, να επιδείξουμε με υπερηφάνεια την ξεχωριστότητά μας και, πάνω απ 'όλα, να αναγνωρίσουμε ότι δεν δίνουμε μια κανονική, αν και πικρή, πολιτική μάχη, αλλά μάλλον αντιμετωπίζουμε έναν εχθρό - ας του δώσουμε το όνομά του - που δεν θα πάρει αιχμαλώτους εκτός αν τον σταματήσει η βούληση του λαού. Ο Gramsci μισούσε τους αδιάφορους: η σύγχρονη δημοκρατία βασίζεται στη μαζική αδιαφορία. Θα ηττηθούμε από τους κομφορμιστές, όχι από τους εχθρούς μας. Πιστεύουν τα πάντα, αποδέχονται τα πάντα και μάλιστα πιστεύουν ότι αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία θέλουν το δικό τους καλό. Αργά ή γρήγορα, το συνταγματικό τόξο θα πέσει και στα κεφάλια τους.

Ἀπό : ereticamente.net

Ἡ Πελασγική