Ἰράν: Ἡ τελευταία ἀντίσταση ἐνάντια στόν Βάαλ

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν υποστηρίζει ότι η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν σηματοδοτεί την κατάρρευση του διεθνούς δικαίου και μια νέα εποχή όπου η παγκόσμια πολιτική διέπεται από την ωμή δύναμη. Εάν το Ιράν πέσει, αυτό θα μπορούσε να ενθαρρύνει παρόμοιες ενέργειες κατά άλλων κρατών — ιδίως της Ρωσίας.

Αυτό που συνέβη την πρώτη ημέρα του πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν αλλάζει θεμελιωδώς την ισορροπία δυνάμεων στον κόσμο και τους κανόνες της διεθνούς πολιτικής. Ο Τραμπ έχει ήδη πει ότι το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει: «Ηθικό είναι ό,τι εγώ θεωρώ ηθικό». Κατ’ αρχήν, μετά την απαγωγή του Μαδούρο και την εγκαθίδρυση άμεσου εξωτερικού ελέγχου στη Βενεζουέλα, και τώρα μετά τα πλήγματα στο Ιράν, με τη στοχευμένη εξόντωση της στρατιωτικοπολιτικής και θρησκευτικής ηγεσίας της χώρας — μιας κυρίαρχης δύναμης που βρισκόταν οικειοθελώς σε διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες — δεν είναι πλέον δυνατόν να γίνεται λόγος για κανόνες, νόμους ή οποιεσδήποτε νόρμες διεθνών σχέσεων στον κόσμο.

Πράγματι, πλέον ισχύει μόνο το δίκαιο του ισχυρού, το δίκαιο του ταχύτερου. Όποιος χτυπά πιο γρήγορα ή ενεργεί πιο γρήγορα έχει δίκιο. Όλα τα υπόλοιπα γίνονται απλώς συμπληρωματική δικαιολόγηση. Δηλαδή, τώρα είναι σημαντικό να καταφέρεις ένα αποφασιστικό πλήγμα στον εχθρό, να σπάσεις την αντίστασή του, να καταστρέψεις την ηγεσία του και να πλήξεις τις κύριες στρατιωτικές και ενεργειακές του εγκαταστάσεις. Μετά από αυτό, μπορείς να το πλαισιώσεις όπως θέλεις, να το δικαιολογήσεις όπως θέλεις και να το συζητάς για πολύ καιρό.

Νομίζω ότι τώρα σχεδόν όλα εξαρτώνται από το πόσο καιρό και πόσο αποφασιστικά μπορεί να αντισταθεί το Ιράν. Αν συνεχίσει να διεξάγει πόλεμο ακόμη και μετά την καταστροφή της πολιτικής του ηγεσίας, αν δεν παραδοθεί, δεν υψώσει λευκή σημαία και δεν συνθηκολογήσει, τότε αυτό θα μπορούσε να έχει κακή κατάληξη για τη Δύση την ίδια. Διότι τότε και όλοι οι υπόλοιποι θα αρχίσουν να ενεργούν με ακριβώς τον ίδιο τρόπο, χωρίς να δίνουν σημασία σε τίποτα και υπερεκτιμώντας τις δυνατότητές τους ανεξαρτήτως του νομικού τους καθεστώτος. Αυτό θα δώσει ελεύθερο πεδίο σε πολλές περιφερειακές δυνάμεις, οι οποίες θα κάνουν ό,τι θέλουν. Αυτό θα μπορούσε πολύ γρήγορα να οδηγήσει στη χρήση πυρηνικών όπλων — ίσως στη σύγκρουση Πακιστάν-Αφγανιστάν, ίσως αλλού. Πλέον σίγουρα δεν υπάρχουν κανόνες.

Εν ολίγοις, αν το Ιράν συνεχίσει την αντίστασή του υπό νέα ηγεσία, αυτό θα μπορούσε να έχει πολύ σοβαρές συνέπειες για τη Δύση, επηρεάζοντας τον Τραμπ, τις ΗΠΑ και τις χώρες του ΝΑΤΟ. Αν όμως επαναληφθεί το σενάριο της Βενεζουέλας — είτε η νέα ηγεσία δηλώσει παράδοση είτε ο στρατός απλώς αδυνατεί να συνεχίσει να πολεμά — τότε ο πόλεμος θα είναι σύντομος. Αν αυτό αποδειχθεί έτσι, τότε θα πρέπει να αναμένουμε ένα παρόμοιο σενάριο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Τραμπ και η Δύση, βλέποντας ότι αυτό το σχέδιο λειτουργεί, θα στραφούν απλώς στην εξάλειψη της κύριας πολιτικής και στρατιωτικοπολιτικής ηγεσίας της Ρωσίας ως επόμενο βήμα.

Σήμερα είναι ήδη σαφές ότι ενεργούμε αναποφάσιστα. Ακολουθώντας το ίδιο μοντέλο, θα μπορούσαμε να δεχθούμε πλήγμα ακριβώς εν μέσω των επόμενων διαπραγματεύσεων με τον Κούσνερ και τον Γουίτκοφ. Ίσως ακόμη και με πυρηνικό όπλο. Γι’ αυτό πιστεύω ότι η κατάσταση είναι κρίσιμη για εμάς. Δεν υπερασπιστήκαμε τη Βενεζουέλα ούτε το Ιράν, και η Κίνα επίσης παραμένει ουδέτερη. Αλλά σε μια τέτοια περίπτωση, η Κίνα θα είναι η επόμενη μετά από εμάς. Και τότε το «βασίλειο του Έπσταϊν» θα κυριαρχήσει σε όλη την ανθρωπότητα.

Θα ήθελα να τονίσω ότι σήμερα μπορούμε ήδη να πούμε πως δεν έχουμε πλέον να κάνουμε απλώς με τη φιλελεύθερη Δύση. Ο φιλελευθερισμός ξεθώριασε γρήγορα και εξαφανίστηκε από την ατζέντα. Κανείς δεν μιλά πλέον για φιλελεύθερες αξίες ή δημοκρατία — όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Τώρα κυριαρχεί η λατρεία του Βάαλ, η λατρεία του χρυσού μόσχου, η λατρεία της παγκόσμιας εξουσίας, η λατρεία των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Πρόκειται για έναν πολιτισμό βίας, σατανισμού, κανιβαλισμού, διαστροφής και παιδοφιλίας. Και αυτός ο «παιδοφιλικός πολιτισμός του Βάαλ» ρίχνει τις μάσκες του μπροστά στα μάτια μας και επιτίθεται ανοιχτά.

Από κάθε άποψη, όσα συμβαίνουν τώρα θυμίζουν έντονα τα Έσχατα Χρόνια. Αν δεν βρούμε τη δύναμη μέσα μας να κατανοήσουμε την κατάσταση, θα βρεθούμε σε καταστροφική θέση. Πολλοί επιμένουν ότι «δεν είναι ώρα για πανικό», αλλά μερικές φορές είναι καλύτερο να παίρνουμε στα σοβαρά ό,τι συμβαίνει παρά να υποθέτουμε ότι θα βγούμε αλώβητοι. Τώρα είναι σαφές ότι δεν θα βγούμε αλώβητοι: το Ιράν είναι το τελευταίο εμπόδιο που στέκεται στον δρόμο ενός άμεσου πολέμου μεταξύ του πολιτισμού του Βάαλ και της Ρωσίας.

Αν είχαμε αρκετή βούληση και αποφασιστικότητα (αν και έχω σοβαρές αμφιβολίες γι’ αυτό), θα έπρεπε να αρχίσουμε να ενεργούμε σύμφωνα με τους ίδιους κανόνες με τους οποίους ήδη ενεργούν όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς. Δηλαδή, θα μπορούσαμε να εξαλείψουμε τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της Ουκρανίας και, χωρίς να δίνουμε σημασία στο κόστος, να επιλύσουμε τα καθήκοντα της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης.

Παρεμπιπτόντως, στο πλαίσιο των ονομάτων που χρησιμοποιούν οι παγκόσμιες δυνάμεις, όπως «Ασπίδα του Ιούδα», «Επιχείρηση Επική Οργή» και «Σφραγίδα του Κατακλυσμού», θα μετονόμαζα τη σεμνή μας Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση σε «Ξίφος του Κατέχοντος». Και αυτό θα άλλαζε αμέσως πολλά.

Αλλά φοβάμαι ότι δεν θα τολμήσουμε να το κάνουμε και θα συνεχίσουμε το ίδιο τροπάριο. Και τότε, επαναλαμβάνω, πύραυλοι θα πέσουν στη Μόσχα ακριβώς εν μέσω διαπραγματεύσεων με τον Κούσνερ και τον Γουίτκοφ, κυριολεκτικά σύμφωνα με το ιρανικό σενάριο. Ο πολιτισμός του Βάαλ είναι απλός: επαναλαμβάνει τα ίδια σενάρια ξανά και ξανά, και λειτουργούν κάθε φορά, επειδή όλοι πιστεύουν ότι αυτό αφορά μόνο τον Καντάφι, τον Χουσεΐν, τον Μιλόσεβιτς, τον Μουμπάρακ, τον Νασράλα, τον Άσαντ ή τον Χαμενεΐ, αλλά όχι τους ίδιους. Έτσι, βήμα προς βήμα, ο πολιτισμός του Βάαλ επιτυγχάνει τους στόχους του.

Επομένως, είτε κινητοποιούμαστε επειγόντως είτε η κατάσταση θα γίνει εξαιρετικά δύσκολη. Και αν εξακολουθούμε να τρέφουμε αυταπάτες, τότε υπάρχει κάποιο βαθύ ψεύδος μέσα στο ίδιο μας το στρατόπεδο. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στο φόντο όσων συνέβησαν στο Ιράν, που αποτελεί καταστροφή παγκόσμιας κλίμακας. Υπέροχοι άνθρωποι, αξιοθαύμαστοι πνευματικοί ηγέτες, σκοτώθηκαν. Συγκριτικά, θα ήταν σαν να σκοτώνονταν ταυτόχρονα ο Πατριάρχης Μόσχας, ο Πρόεδρος, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου και όλοι οι βασικοί υπουργοί, μαζί με περισσότερες από εκατό μαθήτριες, αθώες ψυχές, δολοφονημένες από πυραύλους. Μετά από ένα τέτοιο γεγονός, είναι δυνατόν να παραμείνει κανείς αδιάφορος και να προσποιείται ότι δεν τον αφορά ιδιαίτερα, ότι δεν είναι δική του υπόθεση;

Επομένως, αν τα υπομείνουμε όλα αυτά και παραμείνουμε σιωπηλοί, τότε την επόμενη φορά θα κάνουν το ίδιο σε εμάς. Γι’ αυτό είμαι απολύτως βέβαιος ότι στη σημερινή κατάσταση θα πρέπει αμέσως να κηρύξουμε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τουλάχιστον στο ανώτατο επίπεδο της κυβέρνησης. Διότι η κατάσταση γίνεται εξαιρετικά κρίσιμη για εμάς.

Μετάφραση: Οικονόμου Δημήτριος

Ἀπό :geopolitika.ru

Ἡ Πελασγική