Για άλλη μια φορά, «η μονάδα δεν πρόσεξε την απώλεια ενός μαχητή».
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είναι ένας συνασπισμός της κόλασης. Δολοφονούν. Όμως ο Θεός αναδεικνύει νέους ήρωες στη θέση των πεσόντων. Νέους φιλοσόφους.
Το Ιράν δίνει στην ανθρωπότητα ένα μάθημα αληθινής ανθρωπολογίας: το άτομο δεν μετράει· αυτό που έχει σημασία είναι το πρόσωπο. Το πρόσωπο είναι εκείνος που είναι έτοιμος να πεθάνει για την Ιδέα. Η Ιδέα θα βρει νέα άτομα που θα σηκωθούν να την υπερασπιστούν και θα γίνουν πρόσωπα. Αυτή είναι η αθανασία μέσα στην Ιδέα — στον Θεό, στην Αλήθεια.
Ο άνθρωπος αρχίζει να έχει σημασία μόνο όταν ευθυγραμμίζεται σαν βέλος που πετά προς τον ουρανό. Διαφορετικά είναι ένα σκουλήκι.
Το Ιράν είναι ένας πολιτισμός του φωτός. Αποτελείται από ψυχές που στέκονται κάθετα. Η μία αντικαθιστά την άλλη σε έναν απόλυτο πόλεμο φωτός.
Στον ισλαμικό μυστικισμό, το άτομο (nafs) θεωρείται «ο διάβολος μέσα μας». Μόνο αυτός που το έχει υπερβεί είναι πραγματικά άνθρωπος.
Ο σπουδαίος Ιρανός φιλόσοφος Ali Larijani (μίλησα μαζί του για πολλές ώρες για αγγέλους, αθανασία και τον φωτεινό άνθρωπο) δολοφονήθηκε. Όχι σε καταφύγιο, όχι σε οχυρό. Πήγε να επισκεφτεί τα παιδιά του. Εκεί τον έφτασε ένας σιωνιστικός πύραυλος.
Ένας ακόμη φωτεινός άνθρωπος πήρε τη θέση του: ο Saeed Jalili. Και μαζί του μίλησα για ώρες για την Τέταρτη Πολιτική Θεωρία. Αυτός είναι ένας πόλεμος φιλοσόφων. Είναι ένας πόλεμος του Ανθρώπου εναντίον του εχθρού του ανθρώπινου γένους.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είναι ένας συνασπισμός της κόλασης. Δολοφονούν. Όμως ο Θεός αναδεικνύει νέους ήρωες στη θέση των πεσόντων. Νέους φιλοσόφους.
Γι’ αυτό η φιλοσοφία είναι τόσο σημαντική. Και έως ότου η Ρωσία στραφεί πραγματικά προς την αυθεντική φιλοσοφία και στα βάθη της θρησκείας, δεν θα νικήσουμε. Αυτός είναι ένας ιερός πόλεμος. Σε αυτόν, το κύριο είναι η Ιδέα.
Ο Netanyahu, που φαίνεται να είναι ζωντανός (αν και ακόμη και αυτό παραμένει αβέβαιο), έδειξε στον Αμερικανό πρέσβη Mike Huckabee ένα χαρτί με τα ονόματα εκείνων που έχουν ήδη σημειωθεί για δολοφονία στο άμεσο μέλλον. Και οι δύο γέλασαν και αστειεύτηκαν ότι έχουν πέντε δάχτυλα αντί για έξι, όπως στην προηγούμενη προσομοίωση τεχνητής νοημοσύνης.
Ο επικεφαλής του τμήματος αντιτρομοκρατίας των ΗΠΑ, Joe Kent, παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επίθεση κατά του Ιράν και για το γεγονός ότι η Αμερική κυβερνάται από Σιωνιστές.
Ο Άλεξ Τζόουνς αποκαλεί ανοιχτά όσα συμβαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες «σιωνιστικό πραξικόπημα».
Πρώην αντίπαλοι του Τραμπ μέσα στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, συμπεριλαμβανομένου του Mitch McConnell, και ακόμη και ορισμένοι Δημοκρατικοί κινούνται προσεκτικά προς την υποστήριξή του. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ακραία ρωσοφοβικός Michael McFaul είναι επίσης έτοιμος να τον υποστηρίξει, εκφράζοντας μόνο την επιθυμία ο Τραμπ να αρχίσει να αντιμετωπίζει τη Ρωσία όπως αντιμετωπίζει το Ιράν — και όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.
Ο ίδιος ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι «ο Πούτιν τον φοβάται». Αυτό φυσικά δεν είναι αλήθεια, όμως ορισμένες στιγμές στις παράλογες και κακώς σχεδιασμένες «ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις» για την Ουκρανία μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον του έδωσαν λόγους να το πιστεύει. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Κάθε ένδειξη αδυναμίας, ακόμη και φανταστική, ενθαρρύνει ακόμη περισσότερο αυτούς τους μανιακούς.
Καθώς ο Τραμπ χάνει τους δικούς του υποστηρικτές — τους οποίους έχει πλήρως προδώσει — κερδίζει σταδιακά την υποστήριξη των πιο διαβόητων παγκοσμιοποιητικών στοιχείων.
Για τον Τραμπ, οι προτεραιότητες είναι το Ιράν και η Λατινική Αμερική. Έχει ήδη αρχίσει να απειλεί ανοιχτά με επέμβαση στη Βραζιλία και έχει από καιρό αποφασίσει να καταστρέψει την Κούβα. Προς το παρόν, δεν επιθυμεί να εστιάσει στην Ουκρανία, αν και πιέζεται όλο και περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση.
Ο φόβος που προκαλούσε ο πρώιμος Τραμπ, όταν υποσχόταν να καταστρέψει τους παγκοσμιοποιητές και έτσι κέρδισε την προεδρία, εξακολουθεί να παραμένει. Ο Soros συνεχίζει να πιέζει τα δίκτυά του να αντιταχθούν στον Τραμπ (ο Soros επίσης μισεί τον Netanyahu). Ωστόσο, ο Τραμπ ακολουθεί πλέον μια πολιτική επιθετικού, μαχητικού παγκοσμιοποιητισμού, επιδιώκοντας με κάθε κόστος να διατηρήσει τη δυτική ηγεμονία και τον μονοπολικό κόσμο. Κάποια στιγμή θα στραφεί και κατά της Ρωσίας. Η Ουκρανία βρίσκεται προς το παρόν εκτός του κύριου πεδίου προσοχής, κάτι που ανησυχεί τον Ζελένσκι, αλλά αυτό είναι προσωρινό.
Η μόνη μας ελπίδα τώρα, μαζί με την Κίνα, είναι ότι το Ιράν θα αντέξει και θα επιτύχει τους στόχους του στη Μέση Ανατολή. Αυτό παραμένει δυνατό, αλλά με τεράστιο κόστος. Αν το Ιράν πέσει, η Δύση θα στραφεί εναντίον μας. Η Κίνα θα είναι η επόμενη.
Όσο κι αν η Δύση φαίνεται σήμερα διαιρεμένη σε πέντε κέντρα — Τραμπ, ΕΕ, Αγγλία, οι καθαροί παγκοσμιοποιητές και το Ισραήλ — σε ορισμένα ζητήματα δρουν μαζί. Άλλωστε, είναι όλοι η Δύση. Ναι, παρατηρούμε σοβαρές διαφωνίες μεταξύ τους, αλλά υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής, και η αναδιάρθρωση των σχέσεων συνεχίζεται διαρκώς. Η Ρωσία δεν μπορεί να βασιστεί στην καλή θέληση κανενός από αυτούς τους πόλους. Όλοι είναι εχθροί — απλώς σε διαφορετικό βαθμό, σε διαφορετικά πλαίσια και σε διαφορετικούς συνδυασμούς.
Μόνο τώρα γίνεται πλήρως κατανοητό το βάθος του τεράστιου εγκλήματος που διέπραξε η σοβιετο-ρωσική ηγεσία των δεκαετιών του 1980 και του 1990: διέλυσε οικειοθελώς το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, κατήργησε την ΕΣΣΔ ως υπερδύναμη και κατήργησε μονομερώς τον διπολικό κόσμο.
Μέχρι σήμερα δεν έχει αποδοθεί η δέουσα κρίση. Ήταν μια συνωμοσία κατά της Ρωσίας — κατά του κράτους, του λαού και του πολιτισμού. Τότε πέτυχε. Ήταν μια πραγματική επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος και κατάληψης της εξουσίας από μια ομάδα που ενεργούσε προς όφελος ενός εχθρικού κράτους. Καμία άλλη ερμηνεία της δεκαετίας του 1990 δεν είναι δυνατή.
Ο Πούτιν ξεκίνησε τη ηρωική διαδικασία αποκατάστασης της κυριαρχίας μας. Έχει διαρκέσει πολλά χρόνια και αποδείχθηκε εξαιρετικά δύσκολη.
Όσο περισσότερο ο Πούτιν επιμένει στην ανεξαρτησία της Ρωσίας, στην πολυπολικότητα και στην ιδέα του κράτους-πολιτισμού, τόσο περισσότερο η Δύση αυξάνει την πίεση στη Ρωσία. Η αύξηση της κλιμάκωσης αντανακλά την ενίσχυση της ρωσικής βούλησης για κυριαρχία. Η Δύση δεν είναι διατεθειμένη να το αποδεχθεί. Στόχος της είναι να τελειώσει τη Ρωσία.
Κατά τη γνώμη μου, είναι καιρός να αλλάξουμε τη στάση μας απέναντι στην Ουκρανία. Αποδείχθηκε πολύ σοβαρός αντίπαλος. Ναι, ολόκληρη η συλλογική Δύση βρίσκεται πίσω της. Ωστόσο, πολλά σε αυτόν τον πόλεμο εξαρτώνται και από τον πληθυσμό της. Ο εχθρός αποδείχθηκε ισχυρότερος απ’ ό,τι νομίζαμε. Και εμείς, προφανώς, το αντίθετο.
Ταυτόχρονα, αισθανόμενος τη δύναμή του, ο εχθρός επιδιώκει με κάθε κόστος να μας πάρει τα εδάφη, ενώ εμείς μετακινούμαστε σταδιακά σε αμυντική στάση — αφήστε μας ό,τι έχουμε τώρα και θα ηρεμήσουμε. Ο εχθρός το διαβάζει ξεκάθαρα ως αδυναμία, και αυτό ενισχύει την αποφασιστικότητά του να συνεχίσει τον πόλεμο.
Υπάρχει μόνο μία διέξοδος από αυτό. Θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις μέσα στην ίδια τη Ρωσία. Σαφής εντοπισμός των κέντρων αδυναμίας, αλλαγές στο προσωπικό, ίσως και στους θεσμούς, και πλήρης διατύπωση των μέγιστων στόχων του πολέμου: η άνευ όρων συνθηκολόγηση του καθεστώτος του Κιέβου και η υπαγωγή ολόκληρης της Ουκρανίας στον στρατηγικό μας έλεγχο.
Αν συνεχιστούν οι τρέχουσες τάσεις, ένας τέτοιος στόχος θα παραμείνει ανέφικτος. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Απλώς δεν έχουμε άλλη επιλογή. Μια ταλαντευόμενη, αμυντική στάση δεν μπορεί να εγγυηθεί καμία ειρήνη, πόσο μάλλον μακροπρόθεσμη. Χρειάζεται μια νέα στρατηγική, μαζί με μια απότομη ενίσχυση του δυναμικού ισχύος μας, συμπεριλαμβανομένης της πνευματικής διάστασης.
Έχουμε δύο παραδείγματα από τον εικοστό αιώνα: τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο). Ο πρώτος οδήγησε τη Ρωσία στην κατάρρευση. Ο δεύτερος την οδήγησε στο μεγαλείο.
Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο λαός δεν ήταν εμπνευσμένος. Στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο ήταν.
Οι διαπραγματεύσεις μας με την Ουάσιγκτον, ως προς το ύφος και τον τόνο τους, δεν μοιάζουν καθόλου με τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Υπονομεύουν το ηθικό όσων είναι αφοσιωμένοι ολοκληρωτικά στη Νίκη. Οι αδρανειακές διαδικασίες που συνεχίζονται από τη δεκαετία του 1990 δρουν επίσης καταπνικτικά.
Η Ουκρανία αποδείχθηκε σκληρό καρύδι. Τόσο μεγαλύτερη θα είναι η Νίκη μας.
Μετάφραση: Οικονόμου Δημήτριος
Ἀπό : geopolitika.ru
Ἡ Πελασγική
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου