...Ἂν εἶναι ἡ κληρονομιὰ τῶν μεγάλων ἑλληνορωμαϊκῶν, χριστιανικῶν καὶ εὐρωπαϊκῶν πολιτισμῶν, δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη γιὰ ἕναν ψευδῆ ὁρισμὸ ποὺ χρησιμεύει μόνο γιὰ νὰ μᾶς παρασύρει στὴν ἀγκαλιὰ τῶν ἀμερικανικῶν συμφερόντων.
Ἂν εἶναι τὸ συλλογικὸ ὄνομα ἐκείνων ποὺ θέλουν νὰ κυριαρχήσουν στὸν κόσμο μὲ κάθε κόστος, ἐπιβάλλοντας ἕνα οἰκονομικό, κοινωνικό, χρηματοοικονομικὸ καὶ ἠθικὸ σύστημα τοῦ ὁποίου οἱ καρποὶ εἶναι ἡ ἀλαζονεία, ὁ πόλεμος, ὁ μηδενισμός, ὁ ἀπεριόριστος πλοῦτος καὶ ἡ τεράστια δύναμη λίγων ἐκλεκτῶν, εἶμαι ἀκόμη λιγότερο Δυτικός.
Σὲ ἔνδειξη τιμῆς στὸ χρῆμα καὶ τὸ σύστημα Epstein, ἂς τὸ ὀνομάσουν Σόδομα καὶ Μαμωνά...
Γράφει ὁ Roberto Pecchioli
Μὲ τὴν πτώση τοῦ πραγματικοῦ κομμουνισμοῦ τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνα, ἡ χαρὰ ὅσων ἦταν πάντα ἀντικομμουνιστὲς θόλωσε τὸν στοχασμὸ γιὰ τὸ μέλλον. Ἕνας ἄνθρωπος δεμένος μὲ τὸ παρελθόν - ὁ Pino Rauti, ἱστορικὸς ἡγέτης τῆς ἀκτιβιστικῆς καὶ «κοινωνικῆς» πτέρυγας τοῦ MSI ( κίνημα βασισμένο στίς ἀρχές τοῦ καθεστώτος τοῦ Μουσσολίνι ) - ἦταν ἀπὸ τοὺς πιὸ καθαρά σκεπτόμενους. Προειδοποίησε ὅτι οἱ πανηγυρισμοί γιὰ τὴν ἧττα ἑνὸς ἱστορικοῦ ἐχθροῦ δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ διαρκέσουν πολύ, ἀφοῦ ὁ ἄλλος ἀντίπαλος - ὁ φιλελεύθερος καπιταλισμός - εἶχε πετύχει, ἐπιπλέον χωρὶς πόλεμο, μιὰ ἱστορικὴ νίκη ποὺ θὰ ἀντηχοῦσε γιὰ δεκαετίες. Λίγοι τὸν ἄκουγαν, ἀκόμη καὶ μέσα στὸν δικό του κύκλο. Λίγες ἄλλες φωνὲς ὑψώθηκαν, ἀπὸ διαφορετικὲς ὀπτικὲς γωνίες, γιὰ νὰ προειδοποιήσουν γιὰ τὶς συνέπειες τοῦ φιλελεύθερου, ἐλεύθερου ἀγοραίου καὶ φιλελεύθερου θριάμβου. Πάνω ἀπὸ τριάντα πέντε χρόνια ἀργότερα, νέα ἐρείπια καθιστοῦν τὸν κόσμο μιὰ τραχιὰ ἔρημο καὶ ἕνα φασματικὸ θέατρο πολέμου, τὸν ἀποσπασματικὸ Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο ποὺ ἐπικαλέστηκε ὁ Jorge Mario Bergoglio.
Ἡ μακρὰ ἐποχὴ τῆς ἀμερικανικῆς μονοπολικότητας, τὸ «τέλος τῆς ἱστορίας» μὲ τὴν παγκόσμια ἐπιβολὴ τοῦ φιλελεύθερου καπιταλιστικοῦ μοντέλου στὴν παγκοσμιοποιημένη, οἰκονομικὴ καὶ τεχνολογική του μορφή, φαινόταν νὰ πλησιάζει στὸ τέλος της. Ἡ ἀνάδυση τῆς Κίνας, ἡ ἀργὴ ἀνάδυση τοῦ ἄλλου ἀσιατικοῦ γίγαντα, τῆς Ἰνδίας, ἡ ἐπιστροφὴ τῆς Ρωσίας καὶ ἡ συμμαχία BRICS φαινόταν νὰ εἶναι ἡ αὐγὴ ἑνὸς πολυπολικοῦ κόσμου, στὸν ὁποῖο κάθε πολιτισμὸς καὶ περιοχὴ θὰ μποροῦσε νὰ διεκδικήσει τὸν ρόλο καὶ τὴν ἰδιαιτερότητά του, πολιτιστική, πνευματική, οἰκονομικὴ καὶ γεωπολιτική. Τὰ γεγονότα τῶν τελευταίων ἐτῶν -καὶ μηνῶν καὶ ἡμερῶν- ἔχουν βυθίσει τὸν κόσμο πίσω στὸν ἐφιάλτη τοῦ πολέμου, καθιστῶντας τὸν ἄξονα τῆς λεγόμενης Δύσης, τοῦ ὁποίου ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος εἶναι ἡ συμμαχία μεταξύ της Ἀγγλόσφαιρας καὶ τοῦ Ἰσραήλ, πιὸ ἀνησυχητικὸ καὶ ἄγριο. Σὲ οἰκονομικὴ κρίση, οἰκονομία, τεχνολογικά, στρατιωτικὰ ἐξαρτημένη ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό, πληγεῖσα ἀπὸ μιὰ δημογραφικὴ καὶ ἀξιακὴ κρίση στὴν ὁποία ἀνταποκρίνεται ἀποκλειστικὰ μὲ ὅρους μηδενιστικοῦ φιλελευθερισμοῦ/ἐλευθεριασμοῦ καὶ τοῦ ἄσκοπου ἀνοίγματος τῶν συνόρων της, ἡ Γηραιὰ Ἤπειρος ἀνταποκρίνεται ἀπόλυτα στὸ ὄνομά της, ἡ ἐμπροσθοφυλακὴ τῆς παρακμῆς τῆς Δύσης ποὺ τὰ πιὸ ἀνήσυχα πνεύματα ἄρχισαν νὰ διαισθάνονται ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, τὶς ἀρχὲς τοῦ ἀμερικανικοῦ αἰῶνα.
Ἡ πολεμικὴ περιπέτεια μεταξὺ Ἰσραὴλ καὶ Ἀμερικῆς τῶν τελευταίων ἑβδομάδων, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ἔκβασή της, μοιάζει ὅλο καὶ περισσότερο μὲ τὴ βίαιη ἀντίδραση ἑνὸς τραυματισμένου θηρίου, ἀπρόθυμου νὰ ἀποδεχτεῖ τὸν ρόλο ποὺ τοῦ ἔχει ἀνατεθεῖ ἀπὸ τὴν ἱστορία, τὴ δημογραφία καὶ τὴν οἰκονομία στὴν τρέχουσα ἱστορικὴ στιγμή. Ἡ ἐπίθεση σὲ ἕνα κυρίαρχο κράτος, ἡ ὕπουλη δολοφονία τῶν ἡγετῶν του, καλῶς ἢ κακῶς ἐκλεγμένων - σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς ἀραβικὲς ἀριστοκρατίες (absit iniuria verbis != χωρίς παρεξήγηση) τοῦ Κόλπου, τὶς ὁποῖες τὸ πετρέλαιο ἔχει μετατρέψει σὲ τόσες πολλὲς βρώμικες λωρίδες Λὰς Βέγκας ὅπου τακτοποιοῦνται οἱ πιὸ ἀπερίγραπτες ὑποθέσεις στὴ γῆ - εἶναι πιθανῶς τὸ σημεῖο χωρὶς ἐπιστροφὴ στὴν ἱστορία τῶν τελευταίων δεκαετιῶν. Φαίνεται κωμικὸ ὅταν ὁ Merz, ἕνας ἄνθρωπος τῆς Black Rock, καγκελάριος τῆς πρώην μεγάλης Γερμανίας στὴν βιομηχανικὴ καὶ ἐνεργειακή της κρίση, δηλώνει ὅτι τὸ Ἰράν, χωρὶς τὴ στρατιωτικὴ παρέμβαση τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Δικαίου, θὰ εἶχε ἀποκτήσει πυρηνικὴ βόμβα μέσα σὲ δύο ἑβδομάδες. Ὄχι μία ἢ τρεῖς, ἀλλὰ δύο. Μιὰ ἐπανάληψη τῆς ἱστορίας τῶν ὅπλων μαζικῆς καταστροφῆς τοῦ Saddam καὶ τοῦ φιαλιδίου ποὺ κραδαίνει στὸν ΟΗΕ ὁ Colin Powell κατὰ τὴν ἐποχή του Bush του πρεσβύτερου.
Ἡ πολιτικὴ δολοφονία ἔχει γίνει συνήθης πρακτικὴ στὴν ἀνίατα ἄρρωστη Δύση: αὐτὸ ἀποδεικνύεται, πέρα ἀπὸ τὴν κρίση μεμονωμένων ἡγετῶν, ἀπὸ τὶς περιπτώσεις τοῦ Saddam, τοῦ Gaddafi, τοῦ Nasrallah καὶ τώρα του Khamenei, καθὼς καὶ ἀπὸ τὴν ἀπαγωγή του Maduro. Ἔφτασαν μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ ἐξοντώσουν τὰ κορίτσια ἑνὸς σχολείου θηλέων στὴν Τεχεράνη. Παράπλευρες ἀπώλειες. Στὸ Ἰράν, θὰ τὸ θυμοῦνται, σὲ ἀντίθεση μὲ ἐμᾶς τοὺς Ἰταλούς, ποὺ εἴχαμε τὴν ἴδια μοῖρα στὶς βομβιστικὲς ἐπιθέσεις των ἀπελευθερωτών, ὅπως τὸ δημοτικὸ σχολεῖο τοῦ Μιλάνου στὴ Gorla στὶς 20 Ὀκτωβρίου 1944 (διακόσιοι νεκροί, συμπεριλαμβανομένων 184 μαθητῶν). Ἕνα ἄγνωστο ἐπεισόδιο ποὺ καταδεικνύει τὴ δουλοπρεπῆ φύση τῶν κυβερνήσεών μας. Οἱ λίγοι ποὺ ἔδειξαν ἀξιοπρέπεια μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, ἀπὸ τὸν Craxi μέχρι τόν Moro, βρῆκαν τὸ τέλος ποὺ γνωρίζουμε.
Τὸ συμπέρασμα εἶναι σαφές: Δὲν νιώθω Δυτικός. Δὲν εἶμαι κληρονόμος μιᾶς κλίκας δολοφόνων ποὺ διψοῦν γιὰ ἐξουσία, ἀλλὰ τριῶν χιλιετιῶν πολιτισμοῦ ποὺ ἀνακάλυψε, μεταξὺ ἄλλων, τὴν ἔννοια τῆς προσωπικότητας, τὴν ἀξιοπρέπεια κάθε ἀνθρώπινου ὄντος καὶ ξεχώρισε τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν αὐθαιρεσία, ἀναγνωρίζοντας τὴν πολλαπλότητα τῶν ἐπιλογῶν, τῶν ἰδεῶν καὶ τῶν τρόπων ζωῆς. Δὲν μπορῶ νὰ εἶμαι Δυτικὸς ἐπειδὴ ἐξακολουθῶ νὰ νιώθω ντροπὴ γιὰ τὸ κακὸ καὶ ἀγανάκτηση γιὰ ὅσους τὸ διαπράττουν, εἰδικὰ ὅταν αὐτὸ καλύπτεται ἀπὸ ψευδῆ ἀνθρωπιστικὰ ἰδανικά. Δὲν εἶμαι Δυτικὸς ἐπειδὴ αὐτὸ θὰ σήμαινε ὅτι προσφέρω κάλυψη σὲ κυβερνήσεις -εὐρωπαϊκές- ποὺ εἶναι ἀνίκανες, διεφθαρμένες, δουλοπρεπεῖς, ἐχθροὶ τοῦ λαοῦ ποὺ διοικοῦν γιὰ λογαριασμὸ τρίτων. Ἀπορρίπτω τὸν ἀντισημιτισμὸ μὲ περιφρόνηση: Δὲν κρίνω κατὰ κατηγορία ἢ ἀκόμη καὶ κατὰ φυλή. Ἀναρωτιέμαι, ὡστόσο, ἂν ἡ κοινὴ λογικὴ ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων ποὺ ἀντιτίθενται στὸν παραληρηματικὸ ὑπερεθνικισμὸ τμημάτων τοῦ ἑβραϊκοῦ κόσμου δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ τὸν καταδικάσει χωρὶς ποινικὴ τιμωρία. Τὰ δικαστήρια δὲν θὰ ἀλλάξουν τὴ γνώμη πολλῶν γιὰ τὴν ἐλὶτ ποὺ κυβερνᾶ τὸ Ἰσραήλ.
Δὲν εἶμαι οὔτε Δυτικός, ἐπειδὴ δὲν ξέρω κἂν τί σημαίνει. Ἂν εἶναι ἡ κληρονομιὰ τῶν μεγάλων ἑλληνορωμαϊκῶν, χριστιανικῶν καὶ εὐρωπαϊκῶν πολιτισμῶν, δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη γιὰ ἕναν ψευδῆ ὁρισμὸ ποὺ χρησιμεύει μόνο γιὰ νὰ μᾶς παρασύρει στὴν ἀγκαλιὰ τῶν ἀμερικανικῶν συμφερόντων. Ἂν εἶναι τὸ συλλογικὸ ὄνομα ἐκείνων ποὺ θέλουν νὰ κυριαρχήσουν στὸν κόσμο μὲ κάθε κόστος, ἐπιβάλλοντας ἕνα οἰκονομικό, κοινωνικό, χρηματοοικονομικὸ καὶ ἠθικὸ σύστημα τοῦ ὁποίου οἱ καρποὶ εἶναι ἡ ἀλαζονεία, ὁ πόλεμος, ὁ μηδενισμός, ὁ ἀπεριόριστος πλοῦτος καὶ ἡ τεράστια δύναμη λίγων ἐκλεκτῶν, εἶμαι ἀκόμη λιγότερο Δυτικός.
Σὲ ἔνδειξη τιμῆς στὸ χρῆμα καὶ τὸ σύστημα Epstein, ἂς τὸ ὀνομάσουν Σόδομα καὶ Μαμωνά.
Ὅποιος θέλει μπορεῖ νὰ ἀκολουθήσει τὸν πολεμοχαρῆ Ἀμερικανὸ γερουσιαστὴ Lindsay Graham, ἑβδομῆντα ἐτῶν, παχύσαρκο καὶ ὁμοφυλόφιλο, ποὺ παροτρύνει τοὺς ἄτυχους ψηφοφόρους του στὴ Νότια Καρολίνα νὰ πεθάνουν γιὰ τὸ Ἰσραήλ. Ἂς καταταγεῖ ὁ ἴδιος, συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν πολὺ νεαρὸ ἐραστή του, ὄχι ἐμᾶς, τὰ παιδιά μας, τὰ ἐγγόνια καὶ τοὺς συμπολῖτες μας. Πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς εἴμαστε ἀπάτριδες: πρέπει νὰ βροῦμε μιὰ ταυτότητα, κοινὲς ἀξίες καὶ συγκεκριμένα συμφέροντα νὰ ἐκπροσωπήσουμε. Πρὸς τὸ παρόν, μποροῦμε μόνο νὰ ἀρνούμαστε πώς εἴμαστε Δυτικοί: αὐτὴ εἶναι ἤδη μιὰ ἰσχυρὴ ἐπιλογή, ἠθική, πολιτική, ἀκόμη καὶ αἰσθητική.
Ἀπό : ereticamente.net
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου