25η Μαρτίου, Μεγάλη Ἑορτή !!!

25η Μαρτίου. Μεγάλη ἑορτή, μεγάλη τιμή τῆς πρέπει! 

Στήν μνήμη τῶν τεραστίων ἐκείνων Ἑλλήνων πού ἔδωσαν τά πάντα γιά τήν Ἐλευθερία τῆς Πατρίδος. Τιμή καί στήν Πίστιν πού βοήθησε τά μάλα στήν ἐμψύχωσιν τῶν ἀγωνιστῶν. 

Καί μήν ξεχνᾶτε τήν Ἑλληνική Σημαία. Σ᾿ὅλα τά μπαλκόνια νά κυμματίζῃ ἡ γαλανόλευκη. 

ΖΗΤΩ Η 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 ! 

ΖΗΤΩ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ! 

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ! 

ΖΗΤΩ Ο ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΜΩΡΙΑΣ ! 

Ἡ Σημαία

Πάντα κι ὅπου σ᾿ ἀντικρίζω, 

μὲ λαχτάρα σταματῶ, 

ὑπερήφανα δακρύζω, 

ταπεινὰ σὲ χαιρετῶ. 

* 

Δόξα ἀθάνατη στολίζει 

κάθε θεία σου πτυχὴ 

καὶ μαζί σου φτερουγίζει 

τῆς πατρίδος ἡ ψυχῆ. 

* 

Ὅταν ξάφνου σὲ χαϊδεύει 

τ᾿ ἀγεράκι τ᾿ ἀλαφρό, 

μοιάζεις κύμα, ποὺ σαλεύει 

μὲ χιονόλευκον ἀφρό. 

* 

Κι ὁ σταυρὸς ποὺ λαμπυρίζει 

στὴν ψηλή σου κορυφή, 

εἶν᾿ ὁ φάρος ποὺ φωτίζει 

μίαν ἐλπίδα μας κρυφή. 

* 

Σὲ θωρῶ κι ἀναθαρρεύω 

καὶ τὰ χέρια μου χτυπῶ, 

σὰν ἁγία σὲ λατρεύω, 

σὰ μητέρα σ᾿ ἀγαπῶ. 

* 

Κι ἀπ᾿ τὰ στήθη μου ἀνεβαίνει 

μία χαρούμενη φωνή: 

«Νἆσαι πάντα δοξασμένη, 

ὦ Σημαία γαλανή!»

                                            Ἰωάννης Πολέμης 

Ὕμνος πρός τήν Ἑλληνική Σημαία 

 Ἐσένα πού σέ φίλησε τῆς Λευτεριᾶς ἡ αὔρα 

περήφανη πρώτη φορά πάνω στήν Ἅγια Λαύρα 

Ἐσέ πού χέρι σ’ ὕψωσε τρισάγιο καί βροντῆσαν 

ὄχι φωνές, µά ντουφεκιές ὅταν σέ χαιρετῆσαν, 

οἱ ντουφεκιές παλληκαριῶν πού ἐµπρός σου ἀντρειωµένα 

γονάτισαν κι ὁρκίστηκαν νά πέσουνε γιά σένα. 

* 

Ἐσένα πού σέ κοίταξαν µάνες, πού στό ‘να χέρι 

βαστοῦσαν βυζανιάρικα καί στ’ ἄλλο τό µαχαίρι. 

Ἐσέ, πού ὅταν σ’ ἀντίκρυσαν οἱ γέροι ξανανιῶσαν 

καί µ’ ἅρµατα τήν µέση τους τήν κουρασµένη ἐζῶσαν. 

*

Ἐσέ, ποιά ἀνθρώπινη φωνή µπορεῖ να ἱστορήσει 

τήν ξακουσµένη δόξα σου και νά τήν τραγουδήσει; 

 Ἐσύ δέν εἶσαι ἀπό πανιοῦ λωρίδα καµωµένη 

Ἐσύ ‘σαι ἀπό αἷµα, ἀπό καπνούς κι ἀπό φωτιά βγαλµένη. 

*

Ἐσύ πετοῦσες σάν ἀητός πάνω ἀπό ἡρώων κεφάλια, 

κυµάτισες ἀνίκητη σέ πέλαγα κι ἀκρογιάλια. 

Σ’ ἄγριες µάχες ἄπαρτο τό φλάµπουρό σου ἐστήθη 

καί πάντα δρόµους σ’ ἄνοιγαν µέσ’ τῶν ἐχθρῶν τά πλήθη. 

* 

Τά χέρια πού σέ βάσταγαν, τ’ ἀντρειωµένα χέρια, 

γιά νά σέ στήσουν σέ κορφές, σ’ ἀπάτητα ληµέρια, 

γιά νά σέ δοῦν πολύ ψηλά, ψηλά ἀπ’ τῆς γῆς τό χῶµα, 

τόσο ψηλά, πού τ’ οὐρανοῦ ἐπῆρες πιά τό χρῶµα.

                                                           Γιῶργος Σημηριώτης

φωτό,φωτό, φωτό,φωτό,φωτό

Ἡ Πελασγική