Τό Ἰράν δέν εἶναι Βενεζουέλα

Τα πράγματα είναι διαφορετικά, ωστόσο, και η συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή μάς λέει ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Washington και Τεχεράνης στη Γενεύη είναι πιθανότατα απλώς το απαραίτητο διάλειμμα για να ολοκληρωθούν οι παρατάξεις, ώστε ο Τραμπ να ολοκληρώσει το έργο που ξεκίνησε πέρυσι το Ισραήλ και να τηρήσει την υπόσχεσή του προς τους Εβραίους για να επανεκλεγεί.

Ο Costantino Ceoldo αντιπαραβάλλει την εύθραυστη κυριαρχία της Βενεζουέλας με την πολιτισμική αυτοσυνειδησία του Ιράν και αναρωτιέται αν η επικείμενη σύγκρουση θα αποφασίσει τη μοίρα της πολυπολικής τάξης.

Γράφει ὁ Costantino Ceoldo

Είναι αναμφίβολα αλήθεια ότι τα δύο έθνη είναι διαφορετικά, πλήρως και αθεράπευτα. Η Βενεζουέλα είναι ένα νεαρό έθνος που έχει βιώσει μειωμένη κυριαρχία στο μεγαλύτερο μέρος της σύντομης ύπαρξής του, και αυτό αποδείχθηκε ξεκάθαρα πρόσφατα όχι μόνο με την απαγωγή του νόμιμου προέδρου της, Nicolás Maduro, από την Washington, η οποία πραγματοποιήθηκε με τη συγκεκριμένη βοήθεια διεφθαρμένων τοπικών προδοτών, αλλά και από τη συμπεριφορά της μετά την απαγωγή, η οποία δείχνει σαφώς ότι η κατάσταση που δημιουργήθηκε ωφελεί και πολλούς πρώιμους τσαβιστές που πάντοτε δήλωναν πιστοί.

Το Ιράν, από την άλλη πλευρά, είναι ένα αρχαίο έθνος του οποίου η ιστορία εκτείνεται σε περισσότερα από χίλια χρόνια και το οποίο, ως κέντρο βασιλείων και αυτοκρατοριών, έχει προσφέρει σε ολόκληρη την ανθρωπότητα επιστήμη, φιλοσοφία, ιατρική, ποίηση, θεολογία και υψηλό μυστικισμό.

Μπορεί επομένως να ειπωθεί ότι οι Βενεζουελάνοι δεν γνωρίζουν πραγματικά ότι αποτελούν λαό. Οι Ιρανοί, αντίθετα, το γνωρίζουν, και αυτή η γνώση του ανήκειν σε μια χιλιετή παράδοση έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα, ακριβώς χάρη στην επανάσταση του Χομεϊνί.

Η μορφή του Ιμάμη Χομεϊνί είναι πιο σύνθετη απ’ ό,τι πιστεύεται στη Δύση, όπου η πολιτική προπαγάνδα και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης έχουν επιτυχώς εδραιώσει την ιδέα ότι ο Ρουχολάχ Χομεϊνί ήταν απλώς ένας γέρος με γενειάδα και σκυθρωπή όψη, φανατικός, ανίκανος για αληθινή αγάπη και παράλογα πρόθυμος να βυθίσει το έθνος του σε έναν θρησκευτικό Μεσαίωνα όπου οι γυναίκες είναι οικιακές δούλες και όπου ακόμη και οι άνδρες πρέπει να προσέχουν αν παρεκκλίνουν από την καθιερωμένη ορθοδοξία. Όμως χάρη στην Ισλαμική Επανάσταση του Χομεϊνί, το Ιράν πέρασε από το να είναι ένα έθνος δεμένο με λουρί υπό τον Σάχη Mohammad Reza Pahlavi, που λειτουργούσε ως προσωρινός διευθύνων σύμβουλος των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αγγλίας, σε ένα ανεπτυγμένο έθνος που διεκδίκησε ξανά το δικαίωμα να αποφασίζει για το δικό του πεπρωμένο.

Οι συνθήκες ζωής του πληθυσμού βελτιώθηκαν σημαντικά σε σύγκριση με την εποχή των Pahlavi και των αγγλοαμερικανών κυρίων τους, και κανείς δεν εμπόδισε την τοπική και ασφαλή comprador bourgeoisie αστική τάξη να συνεχίσει να πλουτίζει κάνοντας μπίζνες και φτύνοντας στο πιάτο από το οποίο τρώει κάθε μέρα.

Φυσικά, οι φιλελεύθεροι και οι φεμινίστριες διαμαρτύρονται για ( παράδειγμα) το τσαντόρ που επιβάλλεται στις Ιρανές γυναίκες και ούτω καθεξής (sic). Αλλά το κάνουν από χώρες όπου οι γυναίκες μπορούν να κερδίζουν πολλά χρήματα πουλώντας τον εαυτό τους στο OnlyFans και σε άλλες παρόμοιες πλατφόρμες, ίσως χλευάζοντας εκείνες τις άλλες γυναίκες που επιμένουν να βγάζουν τα προς το ζην σε εργοστάσια ή γραφεία. Το κάνουν από χώρες όπου οι εργαζόμενοι συχνά έχουν καταντήσει αναλώσιμα εργαλεία, κακοπληρωμένα και σύντομα προς αντικατάσταση από την τεχνητή νοημοσύνη. Το κάνουν από χώρες όπου οι ελίτ (sic) αναρωτιούνται δημόσια, χωρίς φόβο τιμωρίας, τι να κάνουν με τους φτωχούς, αποκαλώντας τους ταυτόχρονα «άχρηστους καταναλωτές», όπως συνέβη στο Νταβός πριν από μερικά χρόνια. Πάνω απ’ όλα, το κάνουν από χώρες όπου η δημοσιοποίηση των αρχείων Epstein αποκάλυψε μια κόλαση απανθρωπιάς αλλά δεν οδήγησε ακόμη στην αναγκαία σειρά δικαστικών ερευνών με στόχο την τιμωρία των φρικτών εγκλημάτων που διέπραξαν ο Epstein και οι προστάτες του.

Θα πρέπει επομένως να είμαστε πολύ προσεκτικοί όταν κρίνουμε τα αναπόφευκτα ελαττώματα της Ισλαμικής Δημοκρατίας, η οποία καταδικάστηκε εξαρχής από τη δυτική προπαγάνδα επειδή είναι εγγενώς εχθρική προς την εκφυλισμένη πορεία της συλλογικής Δύσης, η οποία, με τα πολλά και διαφορετικά μέτρα και σταθμά που διαρκώς προσαρμόζει, επιδιώκει τα δικά της συμφέροντα και εκείνα των συμμάχων και κυρίων της, είτε φανερών είτε κρυφών.

Τα πράγματα είναι διαφορετικά, ωστόσο, και η συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή μάς λέει ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Washington και Τεχεράνης στη Γενεύη είναι πιθανότατα απλώς το απαραίτητο διάλειμμα για να ολοκληρωθούν οι παρατάξεις, ώστε ο Τραμπ να ολοκληρώσει το έργο που ξεκίνησε πέρυσι το Ισραήλ και να τηρήσει την υπόσχεσή του προς τους Εβραίους για να επανεκλεγεί.

Δεν είναι εύκολο να προβλέψει κανείς πώς θα εξελισσόταν μια αμερικανική επίθεση στο Ιράν. Αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι το Πεντάγωνο χρησιμοποίησε την τεχνητή νοημοσύνη Claude της Anthropic για να προετοιμάσει την απαγωγή του Nicolás Maduro και καυχήθηκε δημόσια γι’ αυτό.

Το Claude, επομένως, θα έχει αναπτύξει και διάφορα σενάρια για την ιρανική περίπτωση, παρουσιάζοντας ένα φάσμα βέλτιστων λύσεων που κάνουν τη βενεζουελάνικη περιπέτεια να μοιάζει με περίπατο στο πάρκο: αυτό είναι εμφανές από τη συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή και μας λέει επίσης κάτι για τον πανικόβλητο φόβο του Ντόναλντ Τραμπ μήπως εμπλακεί σε ένα λουτρό αίματος αμερικανικών δυνάμεων που θα πληγούν από ιρανικούς υπερηχητικούς πυραύλους, μόλις λίγους μήνες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου 2026.

Το στοίχημα του Ντόναλντ είναι αξιοσημείωτο, αλλά το Ισραήλ θέλει την καταστροφή του Ιράν και την υποταγή όσων απομείνουν, ώστε να κυριαρχήσει σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή μέσω οργανωμένου χάους και να αποτρέψει την ανάδυση νέων περιφερειακών παικτών που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν το Τελ Αβίβ.

Η πτώση της Δαμασκού και ο επακόλουθος, αναπόφευκτος μετασχηματισμός της Συρίας σε ένα «Chaosthan» αποτέλεσαν σοβαρό πλήγμα για τη Ρωσία, η οποία έχασε τόσο έναν παραδοσιακό σύμμαχο όσο και περιθώριο ελιγμών στη Μέση Ανατολή. Η πτώση της Τεχεράνης και η καταστροφή του Ιράν θα ήταν ακόμη σοβαρότερο πλήγμα για το Κρεμλίνο, έστω και μόνο λόγω της εγγύτητας ενός Ιράν υπό δυτικό έλεγχο στα σύνορα της Ρωσίας. Θα αποτελούσε επίσης σοβαρό πλήγμα για την Κίνα, η οποία βασίζεται στο ιρανικό πετρέλαιο.

Πάνω απ’ όλα, η ήττα της Τεχεράνης θα επιβεβαίωνε για ακόμη μία φορά ότι η συλλογική Δύση είναι ανίκητη και μπορεί να συντρίψει όλους τους αντιπάλους της, όσο χρόνο κι αν χρειαστεί. Η νοητική μόλυνση που θα προκαλούσε μια τέτοια επιβεβαιωμένη πεποίθηση θα είχε καταστροφικές συνέπειες για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ωστόσο, το Ιράν των Αγιατολάχ δεν είναι το Ιράκ του Saddam Hussein, ούτε η Βενεζουέλα του Nicolás Maduro . Ούτε είναι το Ιράν των κυβερνοσεναρίων του Claude.

Μετάφραση: Οικονόμου Δημήτριος

Ἀπό : geopolitikaru

Γράφαμε τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2024 : 

...Ἀκόμη ἕνας πολύ οὐσιαστικός λόγος πού πρέπει νά ὑπολογίζεται πάρα πολύ σοβαρά τό Ἰράν εἶναι ἡ ἱστορική του κληρονομιά. Ὡς ἀπόγονοι τῆς Περσικῆς Αὐτοκρατορίας, μίας πάνω ἀπό 1000 χρόνια κυριαρχίας στό μεγαλύτερο μέρος τοῦ τότε κόσμου ( φωτό), ἴσως ἡ μεγαλύτερη καί πλουσιώτερη αὐτοκρατορία πού κατέγραψε ἡ ἱστορία, ἔχουν ὡς μέρος τῆς ὑπάρξεώς τους τήν ἀνάμνησιν αὐτή ἡ ὁποία ἴσως θά μποροῦσε κανείς νά ᾿πῆ ὅτι ἀποτελεῖ ἐγγενές χαρακτηριστικό τους. Καί ὅταν ἕνα τέτοιο χαρακτηριστικό κυριαρχεῖ στόν ἄνθρωπο τόν διαμορφώνει ἀναλόγως καί πάντα ὡς ἰσχύ. 

Ἔτσι δέν εἶναι καθόλου τυχαῖοι οἱ Ἰρανοί, ἀκόμη καί μέσα ἀπό ὅλη τήν διαδικασία τῆς ἰσλαμοποιήσεως πού ἔχουν δεχθεῖ. Προσωπικῶς θα ἔλεγα ὅτι αὐτή ἡ ἰσλαμοποίησις τούς ἔχει δώσει κάποια συμπληρωματικά ἐπίσης ἰσχυρά χαρακτηριστικά πού ἁπλῶς τούς κάνουν ἀκόμη πιό ἀπόλυτους στό ποιοί εἶναι, ποιά ἡ θέσις τους στόν χῶρο τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καί πολύ περισσότερο στό πῶς θά πρέπῃ νά τούς ἀντιμετωπίζουν οἱ γύρω τους. 

Στήν περίπτωσιν τῶν Ἰρανῶν λοιπόν, θά ἤμουν πολύ πιό προσεκτική διότι ἄν οἱ χριστιανοί Ῥῶσσοι χαρακτηρίζονται ἀπό στοιχεῖα πού ἐμπίπτουν στίς Ἀξίες τῆς Πίστεώς τους, ἰδίως ὅταν πρὄκειται γιά ἀντιπαραθέσεις μέ τήν Δύσιν ( μέ τήν ἔννοια τῆς Χριστιανικῆς μορφῆς της ) οἱ Ἰρανοί ὄχι ἁπλῶς δἐν ἔχουν κανέναν τέτοιο ἐνδοιασμό ἀλλά ἀπεναντίας θεωροῦν πώς πολλά ἀπό τά κακά πού ταλανίζεται ἡ Ἀνθρωπότης ἔχουν τήν αἰτία τους ἀκριβῶς στήν δυτική "μόλυνσιν". 

Γι᾿αὐτό καί εἶναι πολύ πιό πιθανό νά δημιουργηθῇ μία σοβαρότατη κλιμάκωσις στήν Μέση Ἀνατολή παρά στήν Εὑρώπη, ἀπό τήν κρίσιν τῆς Οὐκρανίας. Διότι μήν ξεχνᾶτε καί τόν πιό σοβαρό παράγοντα πού μπορεῖ νά ὡθήσῃ τά πράγματα πρός ἀκραῖες καταστάσεις : τούς Ταλμουδικούς ψυχοπαθεῖς. Καί μπροστά σ᾿αὐτούς καί τό κακό πού πρεσβεύουν, οἱ Ἰρανοί δέν καταλαβαίνουν τίποτε...

( Τί φοβοῦνται οἱ ΗΠΑ ;)

Ἡ Πελασγική