«Ὁ παλιός κόσμος πεθαίνει καί ὁ νέος κόσμος ἀγωνίζεται νά γεννηθῇ. Τώρα εἶναι ἡ στιγμή τῶν τεράτων»

«Ο σοσιαλισμός θα θριαμβεύσει καταλαμβάνοντας πρώτα τον πολιτισμό μέσω της διείσδυσης στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις εκκλησίες και τα μέσα ενημέρωσης μεταμορφώνοντας την συνείδηση της κοινωνίας» - Antonio Gramsci

«Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος αγωνίζεται να γεννηθεί. Τώρα είναι η στιγμή των τεράτων»- Antonio Gramsci

Όταν ακούτε να αναφέρονται οι πάντες στην αριστερά με μια διάθεση εξωραϊσμού, όταν ακούτε να την συνδέουν με την «πρόοδο» και την «δημοκρατία» (και "αγώνες" που τιμούνε), όταν ακούτε ακόμα και δεξιούς ή και «ακροδεξιούς» (!) να βάζουν εισαγωγικά στην λέξη αριστερά όταν αναφέρονται σε φαινόμενα αυταρχισμού, λογοκρισίας, αδικιών, φοροεπιδρομών και γενικότερα κακής πολιτικής και να λένε ότι «αυτό δεν είναι αριστερά», (ή θέτοντας το ρητορικό ερώτημα «αυτή είναι η αριστερά;») εξαγιάζοντας την ιδεολογία της και ξεπλένοντας το παρελθόν της και υπονοώντας ότι η αριστερά αποτελεί ένα αμόλυντο ηθικά σύστημα που απλώς «δεν εφαρμόζεται», όταν βλέπετε στα διάφορα σήριαλ μονίμως ο αριστερός να ταυτίζεται με τον «προοδευτικό» ή τον «ανθρωπιστή», όταν βλέπετε η Εκκλησία να διοργανώνει συνέδρια με τον τίτλο «Εκκλησία και Αριστερά», τότε καταλαβαίνετε ότι ζείτε σε έναν κόσμο που έχει επικρατήσει η ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς...

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τό ἄρθρο ΕΔΩ

Τό ὄνειρο τοῦ Γκράμσι ἔχει γίνει ἀπό καιρό πραγματικότητα

Ο James Joll (1918 – 1994) ήταν ένας Βρετανός καθηγητής πανεπιστημίου και ιστορικός, που έγραψε την ιστορία του αναρχισμού και του σοσιαλισμού. Ο Joll υπήρξε οπαδός του Αντόνιο Γκράμσι, ενός ονόματος με τεράστια σημασία για την ανάπτυξη της αριστεράς στον δυτικό κόσμο, για τον οποίον έγραψε και βιβλίο (“Antonio Gramsci”, 1977).

Ο James Joll είχε εκπαιδευτεί στο Winchester College και στο New College του  Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Εκλέχτηκε μέλος του New College της Οξφόρδης. Κατείχε επίσης την θέση του προέδρου Stevenson της Διεθνούς Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.

Ο Joll έγραψε επίσης το “The Second International 1889-1914” (Δεύτερη Διεθνής 1889-1914) και το “Intellectuals in Politics” (Διανοούμενοι στην Πολιτική).

Ο James Joll ήταν ομοφυλόφιλος και ζούσε ως ζευγάρι, μέχρι τον θάνατό του, με τον ζωγράφο και ιστορικό τέχνης John Golding.

Μπορεί να ειπωθεί ότι ο Joll ήταν ο ίδιος ένα τέλειο παράδειγμα της γκραμσιανής ελίτ. Για αρχή, όπως ο Γκράμσι, ο Joll προέτρεπε στο βιβλίο του, "την κατάληψη" τουλάχιστον τεσσάρων "οργάνων" στην Βρετανία: του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, του London School of Economics (όπως και πολυάριθμοι άλλοι μαρξιστές), του Ινστιτούτου Προηγμένων Μελετών στο Πανεπιστήμιο του Princeton, και της Βρετανικής Ακαδημίας.

Παρακάτω διάφορα αποσπάσματα από το βιβλίο του Joll για τον Γκράμσι (και κάποια σχόλια).

Ηγεμονία

«Ο μεγαλύτερος μαρξιστής συγγραφέας του εικοστού αιώνα, παραδόξως, είναι επίσης ένα από τα σημαντικότερα δείγματα ανεξαρτησίας του ανθρώπινου πνεύματος από τον υλικό περιορισμό του». - James Joll

Επειδή οι μαρξιστές τα βλέπουν όλα πάντα από την άποψη της «ταξικής σύγκρουσης», βλέπουν επίσης τα πάντα από την άποψη της «ταξικής εξουσίας». Για τους παλαιού τύπου επαναστάτες μαρξιστές, η φυσική αντίδραση σε αυτήν την «υλική πραγματικότητα» ήταν μια βίαιη επανάσταση κατά την οποία η εργατική τάξη – καθοδηγούμενη φυσικά, από μια ελίτ της μεσαίας και ανώτερης μεσαίας τάξης μαρξιστών (η «πρωτοπορία») – κατελάμβανε την εξουσία από την «καπιταλιστική άρχουσα τάξη».

Ωστόσο, την εποχή που ο Γκράμσι άρχισε να γράφει (στη δεκαετία του 1920 και στις αρχές του 1930), επιτυχείς επαναστάσεις στην Ευρώπη και την Αμερική δεν είχαν επιτευχθεί. Έτσι, ζητήθηκε μια άλλη στρατηγική.

Ο Γκράμσι ουσιαστικά παραιτήθηκε από την παλιά μαρξιστική θεολογία (ή θεωρία) ότι «οι υλικές συνθήκες» (τα "μέσα παραγωγής και ανταλλαγής") καθόριζαν αυτό που οι μαρξιστές αποκαλούν «συνείδηση» (ή ό, τι οι περισσότεροι άλλοι αποκαλούν νου) και αναγνώρισε αυτό που όλοι οι άλλοι είχαν ήδη αναγνωρίσει: ότι το μυαλό - ή η «συνείδηση» - έχει τουλάχιστον κάποια ανεξαρτησία από το υλικό περιβάλλον του. Έτσι, αντί για μια βίαιη επανάσταση στην οποία οι νέοι - και παλιοί - επαναστάτες μπορούσαν να επιδοθούν στις βίαιες φαντασιώσεις τους για τη δολοφονία των "καπιταλιστών" και κάθε είδους ανθρώπων, ο Γκράμσι συνειδητοποίησε ότι μια επανάσταση θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς βία και εφόδους πίσω από οδοφράγματα. Επειδή το μυαλό είναι πράγματι απαλλαγμένο από το υλικό του  περιβάλλον, αυτό που οι Μαρξιστές τώρα έπρεπε να κάνουν ήταν να «καταλάβουν τα θεσμικά όργανα», δημιουργώντας έτσι μια «ηγεμονία» “επαναστατικών” ιδεών, θεωριών και αξιών.

Γράφει ο James Joll:

«.... ο Γκράμσι είδε, με έναν τρόπο που λίγοι άλλοι μαρξιστές κατάφεραν να δουν, ότι η εξουσία της μιας τάξης πάνω στην άλλη δεν εξαρτάται από την οικονομική ή την υλική δύναμη μόνο, αλλά κυρίως από το να πειστεί η εξουσιαζόμενη (τάξη) να δεχτεί το σύστημα των πεποιθήσεων της κυρίαρχης τάξης και τις κοινωνικές, πολιτιστικές και ηθικές αξίες της».

«Η ηγεμονία της (αριστεράς και λίμπεραλ- αριστεράς) πολιτικής τάξης για τον Γκράμσι σήμαινε ότι (αυτή) η τάξη είχε καταφέρει να πείσει τις άλλες τάξεις της κοινωνίας να δεχτούν τις δικές της ηθικές, πολιτικές και πολιτιστικές αξίες. Εάν η αριστερή άρχουσα τάξη μπορούσε να το πετύχει αυτό, τότε αυτό συνεπάγεται την ελάχιστη χρήση βίας, όπως συνέβη με τα επιτυχή φιλελεύθερα καθεστώτα του δέκατου ένατου αιώνα».

«... “ηγεμονία”, η οποία εξηγεί πώς μια (αριστερή) τάξη μπορεί να καθορίσει την πολιτιστική και ηθική ανωτερότητά της ανεξάρτητα από την άμεση πολιτική εξουσία της .... προτείνοντας τρόπους με τους οποίους ένα κομμουνιστικό κόμμα (ή γενικότερα αριστερές ομάδες) θα μπορούσε να ... επεκτείνει την επιρροή του και να αυξήσει την υποστήριξή του, ακόμη και χωρίς πραγματικό έλεγχο της κυβέρνησης».

«Η υλοποίηση ενός συστήματος (αριστερής) ηγεμονία, στο μέτρο που δημιουργεί ένα νέο ιδεολογικό έδαφος και καθορίζει τη μεταρρύθμιση της συνείδησης και τις μεθόδους της γνώσης ... όταν εμείς (οι Αριστεροί) καταφέρουμε να εισάγουμε μια νέα ηθική, σύμφωνα με μια νέα αντίληψη του κόσμου...».

«... η επίτευξη και διατήρηση μιας (αριστερής) ηγεμονίας είναι σε μεγάλο βαθμό θέμα εκπαίδευσης: Για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Γκράμσι “Κάθε σχέση της (αριστερής) ηγεμονίας είναι αναγκαστικά μια παιδαγωγική σχέση”. Ο βαθμός επιτυχίας μιας τέτοιας (αριστερής) εκπαιδευτικής διαδικασίας θα πρέπει να αποδεικνύεται από το βαθμό στον οποίο διαμορφώνεται μία νέα (αριστερή) συναίνεση ή, για να χρησιμοποιήσω την φράση του Γκράμσι, μια “συλλογική εθνική βούληση”».

Η αριστερίστικη Ελιτ και τα επαναστατικά κόμματα

Αριστεροί "διανοούμενοι" και επαναστάτες μαρξιστές θα ήταν - και εξακολουθούν να είναι - οι άνθρωποι που θα επιφέρουν την «ηγεμονία» του Gramsci. Αυτό, όπως είπαμε, θα γίνει με το να καταλάβουν τους θεσμούς - όργανα : κυρίως το εκπαιδευτικό σύστημα, τη νομοθεσία, τον Τύπο, την τηλεόραση, τις οργανώσεις «δικαιωμάτων», τις φιλανθρωπικές - «ανθρωπιστικές» οργανώσεις, ακόμα και τις εκκλησίες.

 

Γράφει ο Joll:

«... Ο  Γκράμσι γράφει για τους (αριστερούς) διανοούμενους με τη συνήθη έννοια, σαν την διανόηση που παρέχει την φιλοσοφία και την ιδεολογία για την (εργατική τάξη και άλλους) και οι οποίοι επιτρέπουν την (αριστερή) άρχουσα τάξη να ασκεί την ηγεμονία της με την παροχή ενός συστήματος πεποιθήσεων που έχει γίνει αποδεκτό από τους απλούς ανθρώπους, έτσι ώστε να μην αμφισβητούν τις ενέργειες των (αριστερών) εξουσιαστών τους».

«Ο ρόλος του επαναστατικού κόμματος (βλέπε: αριστερά κόμματα, αριστερές οργανώσεις, ΜΚΟ, «αντιρατσιστές», «αντιεξουσιαστές» κλπ) και οι (αριστεροί) διανοούμενοι οι οποίοι είναι οι ηγέτες τους είναι, στην πραγματικότητα, σχεδόν ο ίδιος με αυτόν της ιεροσύνης στην Καθολική Εκκλησία στην ακμή της, όταν ήταν σε θέση να διατηρήσει (σύμφωνα με τα λόγια του Γκράμσι) “την ιδεολογική ενότητα όλου του κοινωνικού μπλοκ στο οποίο η ιδεολογία χρησιμεύει για να εδραιωθεί και να ενοποιήσει”».

«.... σύμφωνα με την πολιτική σκέψη του Γκράμσι, το καθήκον ενός επαναστατικού κόμματος (βλέπε: αριστερά κόμματα, αριστερές οργανώσεις, ΜΚΟ, «αντιρατσιστές», «αντιεξουσιαστές» κλπ) είναι .... η δημιουργία μιας τέτοιας ηγεμονίας, αν είναι απαραίτητο με μια αργή μεταβολή της συνείδησης των ανθρώπων κατά τη διάρκεια μιας περιόδου “παθητικής επανάστασης” ή με έναν “πόλεμο θέσεων”».

 

«.... οι κομμουνιστές μπορεί ίσως να ισχυρίζονται ότι βρίσκονται σε καλό δρόμο για την εγκαθίδρυση της ηγεμονίας τους με την κατάρρευση του παλαιού ηγεμονικού συστήματος. Έχουν επιτύχει να έχουν δεσπόζουσα θέση στην τοπική αυτοδιοίκηση σε πολλούς τομείς και, στο μέτρο που προσελκύουν υποστήριξη όχι μόνο από την οργανωμένη εργασία, αλλά και από πάρα πολλούς διανοούμενους και επαγγελματίες, φαίνεται να βαδίζουν προς την εγκαθίδρυση της ηγεμονίας τους σύμφωνα, σε μεγάλο βαθμό, με αυτά που είχε προτείνει ο Γκράμσι».

Ακόμα και όταν Αντόνιο Γκράμσι έγραφε (τις δεκαετίες του 1920 και του 1930), και βεβαίως, όταν ο James Joll έγραφε (μέχρι τα τέλη του 1970), ήταν σαφές ότι οι μαρξιστές τα είχαν ήδη καταφέρει πολύ καλά - τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό – με την εγκαθίδρυση της δικής τους «ηγεμονίας» στις δυτικές κοινωνίες. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τον Joll, ακόμη και ο Γκράμσι συνειδητοποίησε ότι «ο μαρξισμός είχε αρχίσει να ασκεί τη δική του ηγεμονία μέσα στο σύστημα της παραδοσιακής κουλτούρας».

Όλα αυτά περίπου πριν από 90 χρόνια. Και από το 1960 (50 χρόνια πριν), η πορεία του αριστερισμού ήταν αμείλικτη.

Στις σύγχρονες ‘δημοκρατικές’ κοινωνίες η ‘επανάσταση’, όπως φαίνεται, είναι μόνιμη.

Όσο για την Ελλάδα, εκείνο το «πρώτη φορά Αριστερά» μοιάζει ανέκδοτο.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ


Ἑλλάς Αἰώνιον : Διαβᾶστε σχετικά : 

• Η ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΜΙΑ ΕΡΗΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΕ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ 

• Μία εἰσαγωγή στόν Πολιτιστικό Μαρξισμό (video)

 

Γιατί ἔχουμε ξεχάσει ὅσα γνωρίζαμε τό 1900 ; ( μέρος β΄)

«Σε κάποια μελλοντική περίοδο, όχι πολύ μακρινή σε αιώνες, οι πολιτισμένες ανθρώπινες φυλές σχεδόν σίγουρα θα εξοντώσουν και θα αντικαταστήσουν τις άγριες φυλές σε όλο τον κόσμο». «Κοιτάζοντας τον κόσμο σε μια όχι πολύ μακρινή ημερομηνία, ένας ατελείωτος αριθμός κατώτερων φυλών θα εξαλειφθεί από τις ανώτερες πολιτισμένες φυλές...»[Κάρολος Δαρβίνος : « Η Καταγωγή του Ανθρώπου» , 1871]

Μέχρι το 1900, η πρόβλεψη του Δαρβίνου είχε υποστηριχθεί από τους συστημικούς Αμερικανούς συγγραφείς και επιστήμονες.

 Ήταν ο Franz Boas που, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, έπεισε τους ανθρωπολόγους και άλλους κοινωνικούς επιστήμονες ότι οι φυλετικές διαφορές δεν ήταν αποτέλεσμα γενετικής κληρονομικότητας, αλλά διαμορφώνονταν από ιστορικά γεγονότα

Γράφει ὁ Raymond Wolters 

Εν τω μεταξύ, άλλοι φοιτητές του Boas έγιναν επικεφαλής των τμημάτων ανθρωπολογίας σε μέρη όπως το Berkeley (Alfred Kroeber και Robert Lowie), Chicago (Edward Sapir και Fay Cooper Cole), Northwestern (Melville Herskovits). Επιπλέον, μεταξύ της δεκαετίας του 1920 και του 1950, αρκετοί από τους φοιτητές του Boas διετέλεσαν συντάκτες του κορυφαίου περιοδικού της Αμερικανικής Ανθρωπολογικής Ένωσης, American Anthropologist, (John Swanton, Robert Lowie, Leslie Spier, Melville Herskovits). Από αυτές τις θέσεις, οι πρώην φοιτητές του Boas δυσκόλευαν τους βιολογικά προσανατολισμένους ανθρωπολόγους να δημοσιεύουν ή να βρίσκουν εργασία. Ο Boas, όπως φαίνεται, εφάρμοσε τη στρατηγική του  Gramsci της διείσδυσης μέσω μιας «μακράς πορείας» στο επάγγελμά του.[20]

Ξεκινώντας το 1934 με χρηματοδότηση από την Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή (AJC), ο Boas και οι προστατευόμενοί του ξεκίνησαν επίσης μια εκστρατεία για να πείσουν τους δασκάλους και τους διοικητικούς υπαλλήλους να αναθεωρήσουν το τυπικό πρόγραμμα σπουδών στις κοινωνικές επιστήμες. Ήθελαν οι μαθητές του δημοτικού και του λυκείου «να μάθουν ότι [δεν ήταν η εξέλιξη αλλά] η έννοια του πολιτισμού, τα έθιμα που μαθαίνονταν σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό και ιστορικό πλαίσιο, ήταν αυτά που εξηγούσαν την εξαιρετική ποικιλομορφία της ανθρώπινης ζωής». Για τον σκοπό αυτό, η Ruth Benedict έγραψε ένα καθοριστικής σημασίας φυλλάδιο, με τίτλο « Οι φυλές της ανθρωπότητας», το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως εγχειρίδιο για να εξηγήσει ότι «οι διαφορές μεταξύ ατόμων οποιασδήποτε ομάδας... οφείλονταν σε διακυμάνσεις στο κοινωνικό περιβάλλον και στις ιστορικές συνθήκες και δεν ήταν βιολογικά καθορισμένες». Η Margaret Mead εξήγησε τον στόχο λέγοντας: «[Η] αλλαγή του κλίματος γνώμης στο οποίο ανατρέφονται οι νέοι... θα έχει αναπόφευκτα βαθιές επιπτώσεις στην κοινωνική τάξη... [Είναι] μέσα στις δυνατότητες των επικεφαλής της εκπαίδευσης ».[21]

Αυτό αποδείχθηκε σωστό. Σύμφωνα με τη Zoe Burkholder, τη συγγραφέα μιας αξιόπιστης ακαδημαϊκής μονογραφίας σχετικά με αυτή την προσπάθεια μεταρρύθμισης των δημόσιων σχολείων, ο Boas  και οι «πρώιμοι πολεμιστές των πολιτικών δικαιωμάτων... άλλαξαν για πάντα τον τρόπο με τον οποίο τα αμερικανικά σχολεία δίδαξαν για την ανθρώπινη φυλή...».[22]Έδειξαν ότι υπήρχε ένα μέτρο αλήθειας σε μια δήλωση που έχει αποδοθεί στον Abraham Lincoln: «Η φιλοσοφία που διδάσκεται στις τάξεις σε μια γενιά θα γίνει η φιλοσοφία της κυβέρνησης στην επόμενη».

Πολλοί από εκείνους που δίδαξαν το πρόγραμμα του Boas πίστευαν αυτά που δίδασκαν. Ο Boas, ωστόσο, παραδέχτηκε ότι το πρόγραμμα ήταν μια μορφή προπαγάνδας. Κάποια στιγμή στη δεκαετία του 1930, ακόμη και η Ruth Benedict θρήνησε που ο Boas είχε «εγκαταλείψει την επιστήμη για καλά έργα... τι σπατάλη!» Το 1939, αφού κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Boas είχε γίνει περισσότερο προπαγανδιστής παρά επιστήμονας, η Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή σταμάτησε να χρηματοδοτεί το έργο του Boas για τη σχολική μεταρρύθμιση.[23]

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν το πρόγραμμα των υποστηρικτών του Boas συνδέθηκε με την προπαγάνδα του Κομμουνιστικού Κόμματος, υπήρξε μείωση στη χρήση από τα δημόσια σχολεία αυτού που οι Μποασιανοί ονόμαζαν «εκπαίδευση ανοχής».[24] Αλλά τις τελευταίες δεκαετίες, η αριστερή-φιλελεύθερη, πολιτισμική εκδοχή των φυλετικών σχέσεων έχει αναβιώσει και έχει γίνει το κυρίαρχο, κεντρικό θέμα στις τάξεις του δημοτικού και του λυκείου της Αμερικής. Τα τελευταία 50 χρόνια, οι μαθητές του δημοτικού στην Αμερική έχουν διδαχθεί ότι οι διαφορετικές φυλές έχουν την ίδια κατανομή έμφυτων κλίσεων και ταλέντων.

Ο "πολιτισμισμός" οδήγησε επίσης σε μια νέα μορφή μισαλλοδοξίας. Σε ορισμένα κολέγια έχουν γίνει προσπάθειες να φιμωθούν όσοι δίνουν δαρβινικές ή βιολογικές εξηγήσεις για τις διαφορές φυλής και φύλου στο έργο. Εν τω μεταξύ, πολλά κολέγια και σχολικές περιφέρειες πληρώνουν τα έξοδα των φοιτητών και των καθηγητών που παρακολουθούν συνέδρια όπου οι αριστεροί φανατικοί υποστηρίζουν ότι οι επίμονες φυλετικές και εθνοτικές ανισότητες είναι αποτέλεσμα του «λευκού προνομίου». Οι πολιτισμιστές έχουν επίσης φιμώσει την ειλικρινή συζήτηση για άλλα θέματα, ιδίως τον φεμινισμό, την ομοφυλοφιλία, τον τρανς φύλο και τον γάμο ομοφυλοφίλων. Έχουμε ξεπεράσει τις εποχές που οι εξαιρέσεις στην ελευθερία του λόγου περιορίζονταν στην υποκίνηση, την ανταρσία, την πορνογραφία και τη βλασφημία.

Σύμφωνα με μια πρόσφατη δημοσκόπηση, το 71% των πρωτοετών φοιτητών πιστεύουν πλέον ότι τα πανεπιστήμια θα πρέπει να «απαγορεύουν τον ρατσιστικό [και] σεξιστικό λόγο στην πανεπιστημιούπολη».[25] Δεδομένου ότι αυτοί οι πρωτοετείς φοιτητές είχαν μόλις φτάσει στο πανεπιστήμιο, οι απόψεις τους πιθανότατα δεν ήταν αποτέλεσμα κατήχησης από καθηγητές, αλλά διαμορφώθηκαν νωρίτερα μέσω του σύγχρονου αντίστοιχου της «εκπαίδευσης ανοχής» του Franz Boas της δεκαετίας του 1930. Τα σχολεία της Αμερικής, καθώς και τα μεγάλα συστημικά μέσα ενημέρωσης, ισχυρίζονται ότι όλες οι ομαδικές ανισότητες μπορούν να εξαλειφθούν μόνο εάν οι λευκοί ξεπεράσουν τον ρατσισμό τους, αποκηρύξουν τα προνόμιά τους και αναδιαμορφώσουν τον πολιτισμό τους.

Ωστόσο, από τη δεκαετία του 1950 και μετά, παρατηρείται μια αργή αναβίωση του Δαρβινισμού μεταξύ των μελετητών της βιολογίας και της ψυχολογίας, ακόμη και της ανθρωπολογίας και της κοινωνιολογίας. Το 1975, ο διακεκριμένος φυσιοδίφης του Χάρβαρντ, E. O. Wilson, επανεξέτασε και πρόσθεσε σε αυτήν την έρευνα στο αριστούργημα του, Κοινωνιοβιολογία: Η Νέα Σύνθεση. ( φωτό ἀριστερά -ἀπό ἐδῶ) Αυτή η σύνθεση συνένωσε την κοινωνική και τη φυσική επιστήμη. Παραδέχτηκε ότι η ιστορία έχει σημασία, αλλά υποστήριξε επίσης ότι υπάρχει μια βιολογική βάση για τον πολιτισμό.

Το 1991, ο Carl Degler δημοσίευσε ένα βιβλίο 400 σελίδων που περιέγραφε δεκάδες πρόσφατες ακαδημαϊκές μελέτες που επίσης υποδεικνύουν μια δαρβινική κατανόηση της βιολογικής βάσης της κοινωνικής συμπεριφοράς.[26] 

Μέχρι την έκδοση της 25ης επετείου του βιβλίου «Κοινωνιοβιολογία» του EO Wilson το 2000, το Amazon.com είχε καταχωρίσει 416 τίτλους στην κατηγορία «κοινωνιοβιολογία» και 1.218 στην κατηγορία «ανθρώπινη εξέλιξη».[27]  Τρία χρόνια αργότερα, ο επιστημονικός συγγραφέας των New York Times, Nicholas Wade, εξήγησε ότι προέκυψαν φυλετικές διαφορές «επειδή, μετά την εξάπλωση του προγονικού ανθρώπινου πληθυσμού από την Αφρική σε όλο τον κόσμο... οι γεωγραφικοί φραγμοί εμπόδισαν την επιμειξία. Κατά συνέπεια, υπό την επίδραση της φυσικής επιλογής... οι άνθρωποι... αποκλίνουν από τον προγονικό πληθυσμό, δημιουργώντας νέες φυλές». 

Στο βιβλίο του του 2014, A Troublesome Inheritance: Genes, Race and Human History , ο Wade συνόψισε ένα μεγάλο σύνολο ερευνών που δείχνει ότι η εξέλιξη σε διαφορετικά περιβάλλοντα έχει οδηγήσει σε διαφορετικές κατανομές γονιδίων που επηρεάζουν όχι μόνο το χρώμα του δέρματος αλλά και τη συμπεριφορά, τη νοημοσύνη και την προσωπικότητα.[28]

Το κλίμα της μορφωμένης γνώμης μεταβάλλεται, αλλά οι νεοδαρβινικοί δεν έχουν σε καμία περίπτωση εκτοπίσει τους πολιτισμιστές. Εν μέρει, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μέρος της δαρβινικής κοινωνιοβιολογίας είναι προσωρινό και αμφισβητήσιμο. Υπάρχει όμως και σθεναρή αντίσταση, όχι τόσο από επιστήμονες όσο από πολιτικούς, τα μέσα ενημέρωσης, φοιτητές, πολλούς καθηγητές και δογματικούς μεταρρυθμιστές. Ο "πολιτισμισμός"  έχει γίνει δόγμα, όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και στον Καναδά και την Ευρώπη.

φωτό

Παρ' όλα αυτά, οι γενετικές πληροφορίες συνεχίζουν να διαφεύγουν από τα εργαστήρια και δείχνουν ότι άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές έχουν διαφορετικές κατανομές DNA. Χάρη σε αυτές τις μελέτες και σε καλύτερες μεθόδους χρονολόγησης αρχαίων καταλοίπων, η συντριπτική πλειοψηφία των μελετητών συμφωνεί ότι η ανθρωπότητα χωρίστηκε σε δύο μέρη πριν από πάνω από 50.000 χρόνια. Το ένα μέρος παρέμεινε στην Αφρική, την πατρίδα των προγόνων, και το άλλο πέρασε στη Νοτιοδυτική Ασία. Η δεύτερη ομάδα χωρίστηκε ξανά και ξανά μέχρι που υπήρχαν ανθρώπινοι πληθυσμοί που ζούσαν σε αναπαραγωγική απομόνωση σχεδόν σε όλα τα μέρη του κόσμου. Αυτό συνεχίστηκε για εκατοντάδες γενιές και, με την πάροδο του χρόνου, υπήρξαν πολυάριθμες προσαρμογές σε διαφορετικά κλίματα και συνθήκες.

Έτσι εξελίχθηκαν οι φυλετικές και άλλες ομαδικές διαφορές. Ομάδες με διαφορετικές καταβολές ή διαφορετικούς τρόπους ζωής ανέπτυξαν διαφορετικά γονίδια επειδή αυτά τα γονίδια ήταν κατάλληλα για τα αντίστοιχα περιβάλλοντά τους. Ο ανθρωπολόγος Greg Cochran λέει ότι κάποιος θα έπρεπε να είναι «ηλίθιος» για να πιστέψει ότι «ο βέλτιστος ψυχικός φαινότυπος... [είναι] ο ίδιος στους τροπικούς κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες, στους αρκτικούς κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες, στους νεολιθικούς αγρότες και στους μεσαιωνικούς τοκογλύφους».[29]

Ως ιστορικός, είμαι κυρίως αφηγητής. Περιγράφω και προσπαθώ να εξηγήσω τι έχουν κάνει, πει, γράψει ή σκεφτεί άλλοι. Παρ' όλα αυτά, οι μαθητές μου μερικές φορές με ρωτούν τι πιστεύω. Μπορεί να ρωτήσουν: «Ποια ήταν η κύρια αιτία του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου;» Ή, «Τι πιστεύετε για το σχέδιο του Γούντροου Γουίλσον για μια νέα παγκόσμια τάξη;» Ή, «Οι οικονομικές πολιτικές του Ρούσβελτ τερμάτισαν τη Μεγάλη Ύφεση ή την παρέτειναν;»

Αυτά τα ερωτήματα με κάνουν να σκέφτομαι. Μπορούν να απαντηθούν εύλογα, αλλά όχι οριστικά. Φυσικά, έχω απόψεις. Μάλιστα, τώρα που είμαι συνταξιούχος, φαίνεται ότι έχω περισσότερες απόψεις από ό,τι όταν δίδασκα με πλήρη απασχόληση στο Πανεπιστήμιο του Delaware.

Νομίζω ότι οι Δαρβινιστές του 1900 είχαν δίκιο όταν έλεγαν ότι οι χαρακτήρες των διαφορετικών φυλών είχαν επηρεαστεί από τη φυσική επιλογή, αλλά πιστεύω ότι το παράκαναν απορρίπτοντας τη σημασία του «πολιτισμού».[30]

Πιστεύω επίσης ότι οι οπαδοί του Boas πολιτισμιστές το παράκαναν υποτιμώντας τη σημασία της κληρονομικότητας. Δεν είναι σωστό να βεβαιώνουμε, όπως κάνει ένα πανεπιστημιακό εγχειρίδιο, ότι «δεν υπάρχει λογικός λόγος να περιμένουμε ότι ο αριθμός των φοιτητών μειονοτήτων [σε προχωρημένες τάξεις] δεν θα ήταν ανάλογος με την εκπροσώπησή τους στον γενικό πληθυσμό». Είναι λάθος να γράφουμε, όπως έγραψε ένας αρθρογράφος των New York Times , ότι «δεδομένων των ευκαιριών, οι περισσότεροι άνθρωποι θα μπορούσαν να κάνουν σχεδόν τα πάντα».[31]

Νομίζω ότι θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι, λαμβάνοντας υπόψη τις φυλετικές ανισότητες, «τα δεδομένα... κλίνουν προς ένα μείγμα γενετικών και περιβαλλοντικών επιρροών».[32] Η κληρονομικότητα και ο πολιτισμός είναι και οι δύο σημαντικά. Η ανθρώπινη συμπεριφορά θα πρέπει να γίνεται κατανοητή ως προϊόν αλληλεπίδρασης μεταξύ βιολογίας και πολιτισμού.

Θα πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι αυτή η ισορροπημένη άποψη επικρατεί μεταξύ πολλών ακαδημαϊκών και επιστημόνων, αν και οι περισσότεροι πολιτικοί, τα μέσα ενημέρωσης και τα περισσότερα σχολεία είναι βυθισμένα στον πολιτικά ορθό πολιτισμό. Πιστεύω ότι το καθήκον που έχουμε μπροστά μας είναι να ενσταλάξουμε στους δασκάλους, τους κοινωνικούς επιστήμονες, τους δημοσιογράφους και τους πολιτικούς μας μια ρεαλιστική, επιστημονικά τεκμηριωμένη κατανόηση των φυλετικών ανισοτήτων.

Ο Phil Rushton απεβίωσε το 2012 σε ηλικία 68 ετών. Αν ο Phil ήταν μαζί μας σήμερα, θα είχα ένα ανάμεικτο μήνυμα: το ένα μέρος απαισιοδοξία και το άλλο πιο ελπιδοφόρο. Απαισιοδοξία επειδή το πολιτιστικό μας κατεστημένο έχει ασπαστεί έναν συναισθηματικό, επιστημονικά αδικαιολόγητο ισότιμο, ο οποίος, αν συνεχιστεί, θα καταδικάσει τη λευκή φυλή και τους πολιτισμούς της.

Υπάρχουν όμως και καλά νέα. Θα έλεγα στον Phil ότι η ενημερωμένη επιστημονική άποψη μεταβάλλεται. Θα του έλεγα ότι ο Δαρβινισμός ανακτά την κυριαρχία του στους επιστήμονες, αν και όχι ακόμη στους διαμορφωτές της άποψης. Θα του έλεγα ότι το δικό του έργο αναγνωρίζεται πλέον ως σημαντική συμβολή στην αναβίωση του Δαρβινισμού στην εποχή μας.[33] Και θα του θύμιζα μια δήλωση που έκανε ο Martin Luther King στο τέλος της διάσημης πορείας του από τη Selma στο Montgomery: «Η αλήθεια που συνθλίβεται στη γη θα αναστηθεί».

Όταν ο King το είπε αυτό το 1965, βασιζόταν στο ποίημα του William Cullen Bryant του 1839, « Το Πεδίο της Μάχης » . Αλλά η ιστορία είναι γεμάτη ειρωνείες και ο King δεν ήταν ο πρώτος που παρέφρασε τον Bryant. Μεταξύ των προκατόχων του ήταν ο Jefferson Davis , πρόεδρος της Συνομοσπονδίας, ο οποίος, το 1868, δήλωσε: «Η αλήθεια που συνθλίβεται στη γη είναι ακόμα αλήθεια και σαν σπόρος θα αναστηθεί».[34]

Ἀπό : unz.com, ὅπου καί ὅλες οἱ ἀριθμημένες ὑποσημειώσεις.

( φωτό πάνω :  Ὁ στίχος Truth, crushed to earth, shall rise again  ἀπό τό ποίημα " THE BATTLE-FIELD " καί τό πορτραῖτο τοῦ William Cullen Bryant  ) 

Γιατί ἔχουμε ξεχάσει ὅσα γνωρίζαμε τό 1900 ; ( μέρος α΄)

Ἡ Πελασγική

Κάτι πού νά μήν εἶναι ἑβραϊκό ...ἐφεύρημα ; !

Ἐν ὄψει τῆς ἐτησίας γενικῆς συνελεύσεως τοῦ ΟΗΕ,στό Νιού Γιόρκ,ὅπου ἡ ὑποκρισία δέν ἔχει κανένα ὅριο (ἐνδιαφέρονται γιά τό Κλῖμα,αὐτοί πού γιά τό κέρδος -καί ὄχι μόνον...- ἔχουν ἐπιφέρει τά μεγαλύτερα κακά τά τελευταῖα 100 χρόνια), καί τῶν συναντήσεων πού θά ἔχουν πολλά μέλη/ἀρχηγοί κρατῶν μέ ἐκπροσώπους ...φιλανθρωπικῶν ὁργανώσεων(ἔτσι θέλουν νά ὀνομάζονται) στό περιθώρειο τῆς γενικῆς συνελεύσεως, μοῦ ἔκανε ἐντύπωσιν (τρόπος τοῦ λέγειν...) καθώς ἔριξα μία ματιά,στό πῶς δημιουργήθηκαν ὅλα αὐτά τά φόρουμ,ἑνώσεις,συμβούλια ἀσφαλείας κ.λπ. μπαροῦφες ἀποκοιμίσεως τῶν μαζῶν. Γιατί; Διότι πίσω ἀπό κάθε ἵδρυσιν βρισκόταν πάντα ὁ ...ἑβραῖος !

Ἄς ξεκινήσουμε ἀπό τόν ...πρωταγωνιστή :

ΟΗΕ

Ὁ Φρανγκλῖνος Ῥοῦσβελτ σέ ἡλικία 2 ἐτῶν ὡς unbreeched (Το Breeching ήταν μια περίσταση που ένα μικρό αγόρι πρίν ντυθεί με παντελόνια να ντύνεται με φορέματα. Από τα μέσα του 16ου αιώνα μέχρι τα τέλη του 19ου ή στις αρχές του 20ου αιώνα, νεαρά αγόρια στον δυτικό κόσμο ήταν unbreeched και φορούσαν φορέματα μέχρι μια ηλικία που κυμαινόταν μεταξύ δύο και οκτώ χρονών) Γιατί τέτοια ἐμμονή στά ἀνδρόγυνα...; (ἐδῶ)

Το κείμενο της "Διακήρυξης των Ηνωμένων Εθνών" συντάχθηκε στο Λευκό Οίκο στις 29 Δεκεμβρίου 1941 από τον Πρόεδρο Franklin Delano Roosevelt (ἑβραῖα μάνα Sara Ann Delano,ὁ πατέρας της ἔμπορος ὁπίου) ,τον πρωθυπουργό Ουίνστον Τσόρτσιλ ( ο παππούς του John Spencer-Churchill, 7ος Δούκας του Marlborough , ήταν μέλος του Κοινοβουλίου για δέκα χρόνια, μέλος του Συντηρητικού Κόμματος που υπηρέτησε στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Benjamin Disraeli ) και τον βοηθό του Ρούσβελτ Χάρρυ Χόπκινς. (ἐδῶ)

Το 1943 σκίτσο του Franklin Roosevelt των αρχικών τριών κλάδων του ΟΗΕ: οι τέσσερις αστυνομικοί , ένα εκτελεστικό τμήμα, και μια διεθνής συνάθροιση σαράντα κρατών μελών του ΟΗΕ

..Ο Roosevelt εφάρμοσε για πρώτη φορά τον όρο Ηνωμένα Έθνη για να περιγράψει τις συμμαχικές χώρες .  «Την Πρωτοχρονιά του 1942, ο Πρόεδρος Ρούσβελτ, ο Πρωθυπουργός Τσώρτσιλ, ο Maxim Litvinov της ΕΣΣΔ, και ο Soong Tse-ven  της Κίνας, υπέγραψαν ένα σύντομο έγγραφο που αργότερα έγινε γνωστή ως Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών και την επόμενη μέρα οι εκπρόσωποι είκοσι δύο άλλων κρατών πρόσθεσαν τις υπογραφές τους »

Φραγκλῖνος Ῥοῦσβελτ καί Χάρρυ Χόπκινς 

Χάρρυ Χόπκινς 

( καί αύτός ἑβραῖος. Τό τέταρτο παιδί ἀπό τούς τέσσερις γιούς καί μία κόρη τοῦ David Aldona καί τῆς Ἄννας ( τό γένος Pickett,οἰκογένεια Μεθοδιστῶν) Hopkins. ὑπουργός ἐμπορίου, εἷς ἐκ τῶν ἀρχιτεκτόνων τοῦ New Deal καί ὁ σύνδεσμος τοῦ Ῥοῦσβελτ μέ Τσῶρτσιλ καί Στάλιν.Ο Χόπκινς ήταν ο κορυφαίος Αμερικανός αξιωματούχος που είχε αναλάβει να χειριστεί σοβιετικούς αξιωματούχους κατά τη διάρκεια του Β ' Π.Π. Κατηγορήθηκε ἀκόμη καί πώς πρόδωσε πυρηνικά μυστικά στήν Σοβιετική Ἕνωσιν,ὡς πράκτωρ μέ τόν κωδικό «19» -ἀδίκως ; ....-  )...

Τό ...ἀνθρωπιστικό ἵδρυμα Κλίντον

Μπίλ Κλίντον,τόν μεγάλωσε ἡ γιαγιά του (ἀπό τήν μητέρα του) Ἐδίθ Κάσιντι.Μία Ἐδίθ νομίζω τά λέει ὅλα...Ὅσο γιά τόν βιολογικό του πατέρα William Jefferson Blythe,βίος καί πολιτεία κυριολεκτικῶς ! Ἕνας Τζεφέρ,τί ἄλλο θά ἦταν;..;

Ο Gramsci, ο Alinsky και η Αριστερά

Ὅσο γιά τήν Χίλλαρυ ἀπό τήν οἰκογένεια τῶν Μεθοδιστῶν (ὅπου Μεθοδιστές=Προτεστάντες=ἑβραῖοι ) Ἡ οἰκογένεια τῆς μητέρας της εἶχε προέλευσιν ἀπό : Ὁλλανδία,Ἀγγλία,Γαλλικό Καναδᾶ Σκωτία καί Οὐαλλία  !
Μάλιστα...

Ἀπό τό ζεῦγος Κλίντον,καταλαβαίνετε ποιός εἶναι ὁ ἐπιλεγμένος...

Τί ἔγραφε στόν ἀναρχοκομμουνιστή Σαούλ (Σαούλ,ἔτσι;) Ἀλίνσκι : Χρειάζομαι κάποιο νέο ὑλικό νά τό περάσω στόν κόσμο...

Σαούλ Ἀλίνσκι :

"Στην αρχή η πρώτη δουλειά του διοργανωτή είναι να δημιουργήσει τα θέματα ή τα προβλήματα."

"οι στόχοι πρέπει να διατυπώνονται υπό τον τύπο γενικών γραμμών όπως η ελευθερία, η ισότητα, η αδελφοσύνη, η κοινή ευημερία και η επιδίωξη της ευτυχίας...
»Ο ηθικός εξορθολογισμός είναι απαραίτητος για κάθε είδους δράση, είτε για να δικαιολογηθεί η επιλογή, είτε η χρήση των σκοπών ή των μέσων ... Όλοι οι μεγάλοι ηγέτες επικαλέσθηκαν ηθικές αρχές για να καλύψουν το γυμνό εγωιστικό τους συμφέρον με το ρούχο της ελευθερίας και της ισότητας της ανθρωπότητας".

Ιδρύθηκε τό 1997...Μέχρι το 2016, το ίδρυμα είχε συγκεντρώσει περίπου 2 δισεκατομμύρια δολάρια από αμερικανικές εταιρείες, ξένες κυβερνήσεις και εταιρείες, πολιτικούς δωρητές και διάφορες άλλες ομάδες και ιδιώτες.Το ίδρυμα "έχει κερδίσει βραβεία από τους ειδικούς της φιλανθρωπίας...
ἀλλά 
...οι φιλανθρωπικές επιχορηγήσεις δεν αποτελούν βασική εστίαση του Ιδρύματος Κλίντον, το οποίο αντ 'αυτού χρησιμοποιεί τα περισσότερα από τα χρήματά του για να πραγματοποιήσει τα δικά του ανθρωπιστικά προγράμματα(ἐδῶ)

Τί συμβαίνει μέ τό ἵδρυμα Κλίντον ; 

Σκανδαλώδη εύνοια προς μεγάλους δωρητές του Ιδρύματος Κλίντον φέρεται να επέδειξε η Χίλαρι Κλίντον την εποχή της θητείας της στο υπουργείο Εξωτερικών, με στελέχη του ιδρύματος να προωθούν τα συμφέροντα των δωρητών αυτών, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται δισεκατομμυριούχος με ύποπτες διασυνδέσεις...

Οἱ δωρητές καί μεγάλοι ...φιλάνθρωποι,Γιάννα-Θεόδωρος Ἂγγελόπουλος,ὁ πρόεδρος τοῦ ἱδρύματος Μπίλ καί ὁ Ἄξελ Τσιπρά....

Wikileaks: Με χρήματα από το Ίδρυμα Κλίντον ο «παραμυθένιος» γάμος της Τσέλσι

Μά τί ...ἀνθρωπιστικούς σκοπούς ὑπηρετεῖ τό ἵδρυμα ! ! ! Εὖγε !

Στά ...ἀνθρωπιστικά καί ...φιλάνθρωπα αἰσθήματά του συγκαταλέγονται καί οἱ ...εὐαισθησίες σχετικῶς μέ τό Κλῖμα...

Τί εἶναι τό Bloomberg;

φιλανθρωπικό ίδρυμα που ίδρυσε ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Michael Bloomberg ( γεννήθηκε στο Μπράιτον της Βοστώνης , στη Μασαχουσέτη στις 14 Φεβρουαρίου 1942. Η οικογένεια του Bloomberg είναι εβραϊκή)

... Τό Bloomberg Global Business Forum είναι ένα ετήσιο γεγονός που διοργανώνεται από την Bloomberg Philanthropies (η Bloomberg Philanthropies εστιάζει τους πόρους της σε πέντε τομείς: το περιβάλλον, τη δημόσια υγεία, τις τέχνες, την κυβερνητική καινοτομία και την εκπαίδευση.) ...πραγματοποιείται κατά την ετήσια συνάντηση της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών κάθε Σεπτέμβριο στη Νέα Υόρκη.
Το πρώτο Bloomberg Global Business Forum (GBF) πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη το 2017. Η εκδήλωση "εμπνεύστηκε" από την προηγούμενη εκδήλωση Bloomberg Philanthropies, το Επιχειρηματικό Φόρουμ ΗΠΑ-Αφρικής το οποίο πραγματοποιήθηκε το 2014 και το 2016 και συγχρηματοδοτήθηκε από το Υπουργείο Εμπορίου των ΗΠΑ και το Bloomberg Philanthropies...

..ο σύμβουλος του Bloomberg και ο βασικός διοργανωτής του GBF, Kevin Sheekey, συνέδεσαν την εκδήλωση με την παγκόσμια πρωτοβουλία Clinton Foundation ( μή κερδοσκοπικός οργανισμός που "ενισχύσει την ικανότητα των ανθρώπων στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλο τον κόσμο να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της παγκόσμιας αλληλεξάρτησης".)

..Η ατζέντα του GBF αφορούσε μια σειρά διεθνών θεμάτων, όπως "μετριασμός της κλιματικής αλλαγής , εξάλειψη των ασθενειών και ανακούφιση της φτώχειας.
..Στο Επιχειρηματικό Φόρουμ των ΗΠΑ-Αφρικής το 2016, ο τότε πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε "για τόσες πολλές βασικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε - την ασφάλειά μας, την ευημερία μας, την κλιματική αλλαγή, τον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, - Η Αφρική είναι απαραίτητη για την πρόοδο μας... » (κ.λπ.ἀπό ἐδῶ)

International Advisory Board (IAB)- Atlantic Council

Ὅλη ἡ Γῆ μία φυλακή ! Δέν τό κρύβουν...ἀσφάλεια,τήν λένε ! 

Η Διεθνής Συμβουλευτική Επιτροπή (IAB) είναι μια ομάδα επιρροής παγκόσμιων επιχειρηματιών και πολιτικών ηγετών που παρέχουν προοπτικές στον πρόεδρο και το διοικητικό συμβούλιο του Ατλαντικού Συμβουλίου (Atlantic Council : είναι αμερικανική ομάδα προβληματισμού στον Ατλαντικό στον τομέα των διεθνών υποθέσεων . Ιδρύθηκε το 1961, παρέχει ένα φόρουμ για διεθνείς πολιτικούς, επιχειρηματικούς και πνευματικούς ηγέτες. Διαχειρίζεται δέκα περιφερειακά κέντρα και λειτουργικά προγράμματα που σχετίζονται με τη διεθνή ασφάλεια και την παγκόσμια οικονομική ευημερία. Γιά τό ἱστορικό του ΕΔΩ). Ένας ακόμη στόχος από την πρώτη ετήσια συνάντησή του το 2007 ήταν να φέρει τη σοφία της ομάδας στην Ουάσιγκτον και να παρέχει στα μέλη της πρόσβαση σε κορυφαίους αμερικανούς στοχαστές και διαμορφωτές πολιτικής.  (ἐδῶ)

Δαυΐδ Μάκ Κόρμικ Ντόναλντ Τράμπ

Πρόεδρος David McCormick  (Φυσικά ἕνας Δαυΐδ...) Ο McCormick είναι διαχειριστής του Ινστιτούτου Aspen και του Πανεπιστημίου Carnegie Mellon. Είναι μέλος της Τριμερούς Επιτροπής , του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων , του Ομίλου Στρατηγικής Aspen ,και του Διοικητικού Συμβουλίου Πολιτικής Άμυνας.
Το 2019, ο McCormick παντρεύτηκε τη Dina Habib Powell , μια πρώην διευθύνουσα σύμβουλος της Goldman Sachs, η οποία διετέλεσε Αναπληρωτής Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας στη Διοίκηση Trump .
(Διαβᾶστε γιά τόν Δαυΐδ Μάκ Κόρμικ καί τήν Χαμπίμπ Πάουελ. Μιλᾶμε γιά ἐπιλεγμένα ἄτομα,ὄχι ἀστεῖα..! )

Ἀπό τό κάδρο δέν θά μποροῦσαν,μέ τίποτα λέμε,νά λείπουν οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ ἑβραϊκοῦ λόμπι τῶν ΗΠΑ ! Ἀλλοίμονον...

Η εβραία διπλωμάτης στη Γενεύη Yana Barinova (Ουκρανία) εξέδωσε στις 24 Σεπτεμβρίου μια δήλωση σχετικά με το Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα εξ ονόματος του WJC

"Το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο, το αντιπροσωπευτικό όργανο πάνω από 100 εβραϊκών κοινοτήτων, ανησυχεί βαθύτατα από την άνοδο του μίσους και της μισαλλοδοξίας που προκαλείται από φυλετικά κίνητρα τα τελευταία χρόνια. Οι μάστιγες αυτές απευθύνονται συχνά σε ανθρώπους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις χώρες τους εξαιτίας συγκρούσεων, φτώχειας, πολιτικής αστάθειας ή περιβαλλοντικών συνθηκών.  

"Η φρικτή τρομοκρατική επίθεση τον Οκτώβριο του περασμένου έτους κατά της Συναγωγής του Δέντρου της Ζωής στο Πίτσμπουργκ, που οδήγησε στη δολοφονία 11 Εβραίων, φέρεται να προκαλείται και από το μίσος κατά των μεταναστών.

"Ο ρατσισμός γεννιέται από άγνοια και γι 'αυτό πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις ψευδείς δηλώσεις, την παραπληροφόρηση και την ομιλία του μίσους, ειδικά στο διαδίκτυο. Το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο καλεί το Συμβούλιο και όλες τις κυβερνήσεις να αυξήσουν τη σημασία της παιδείας, του πολιτισμού και της εκπαίδευσης των μέσων ενημέρωσης για την πρόληψη της ρατσιστικής βίας εναντίον όλων των ευάλωτων ομάδων ».(ἐδῶ)

Μήπως κάποιος νά τήν ἐνημερώσῃ τήν κυρία γιά τόν ῥατσισμό τοῦ Ἰσραήλ; Ἀλλά γιά τό Ἰσραήλ,ξέχασα,ἰσχύουν ἄλλοι νόμοι...

'It's okay to be racist in Israel'

Απόλυτος ρατσισμός: προϋπόθεση για να γίνεις πρωθυπουργός του Ισραήλ

Ὁ Ἀναστασιάδης συναντήθηκε μαζύ τους,δύο φορές. Τήν Κυριακή μέ ἀντιπροσωπεία τῆς Ἁμερικανο-ἑβραϊκῆς Ἐπιτροπῆς (AJC) καί τόν Δαυΐδ Χάρις :

Ο ΠτΔ συναντήθηκε με στελέχη της Αμερικανο-εβραϊκής Επιτροπής στη Νέα Υόρκη

καί τήν Δευτέρα μέ τήν ἡγεσία τῆς ἀμερικανο-ἑβραϊκῆς ὁργάνωσης AIPAC

Ο Αναστασιάδης συνεχίζει τις επαφές με το Εβραικό Λόμπι: Συναντήθηκε με μέλη του AIPAC

Τήν Πέμπτη ἔχει σειρά ὁ Κούλης...


Καλό ξημέρωμα ! 


Ἡ Πελασγική