" ...μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρᾳ καί παρά θεοῖς καί παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι..." Σωκράτης

Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου 2024

Ἀπόψε ὁ Φίφης ἔχει ἀγωνία...


Ν᾿ἀκοῦς νά χαρακτηρίζουν τήν ψήφισιν νόμου γιά γάμο ὁμοφυλοφίλων,ἱστορικῆς σημασίας,εἶναι σίγουρα κάτι πού δέν τό φανταζόμουν ποτέ ! Ὅταν μάλιστα λέει ὁ πολιτικάντης :

«Επειδή είναι ιστορική αυτή η ψηφοφορία και δυστυχώς, λυπάμαι πάρα πολύ που το ΚΚΕ στέκεται απέναντι σε αυτή τη σημαντική μεταρρύθμιση, για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων. Ένα κόμμα, το οποίο λέει ότι είναι κοντά στον άνθρωπο, κοντά στα δικαιώματα του ανθρώπου αλλά τελικά μάχεται για μια πάλη ιδεών που δεν αφορά τα πραγματικά ανθρώπινα προβλήματα του σήμερα, αποφάσισε να μείνει εκτός αυτής της σημαντικής θεσμικής κατάκτησης... μια σκέψη η οποία είναι ολοκληρωτική, απολιθωμένη και μονολιθική. Αυτό είναι το πρόβλημα του ΚΚΕ»

Κάτι μοῦ θυμίζουν τά χαρακτηριστικά του...( φωτό)

Τί λές μωρέ πολιτικάντη πού ἀπό τά 30 κάτι σου βρέθηκες σέ ὑψηλές θέσεις, διευθυντικά γραφεῖα ὑπουργῶν καί πρωθυπουργῶν καί βιώνεις ἀλά μπρατσέτα μέ βιομηχάνους,ἐσύ Σαλονικιέ δημοσιογράφε πού μᾶς ἔγινες ...σπουδαῖος πολιτικάντης ὥστε νά κουνᾶς τό δάχτυλο καί νά στηλιτεύεις ἐπιλογές κομμάτων ! 

Σιγά πού ἔχω τήν διάθεσιν νά κρατήσω τά μπόσικα τοῦ κουμμουνιστή Κουτσούμπα, ἀλλά βρέ Σκέρτσε ἀπό τήν Σαλονίκη ἔχεις καταλάβει πόσο ἀνόητα εἶναι ὅσα λές ; 
Ξέρω πώς ὄχι. Διότι ἄν τό εἶχες καταλάβῃ τό σίγουρο εἶναι πώς θά ἀνήκες σέ ἄλλη κατηγορία κι᾿ὄχι αὐτή τοῦ πολιτικάντη καί ἐπίσης σίγουρο θά ἦταν πώς θά αἰσθανόσουν τό λιγώτερο ντροπή μέ τό νά λές πώς οἱ ὁμοφυλόφιλοι καί οἱ παράλογες,ἀφύσικες καί γραφικές συνάμα ἀπαιτήσεις τους εἶναι δικαίωμα !!! 

Ἀπό τήν ἄλλη κάθομαι καί σκέπτομαι πόσο γελοῖο εἶναι ν᾿ἀσχολεῖται κανείς μέ τέτοια θέματα πού προωθοῦνται ἀπό τήν ΝΤΠ καί προσπαθοῦν νά ἐπιβληθοῦν στά κράτη ἀπό τίς μαριονέτες τους. Καί πόσο περισσότερο γελοῖο εἶναι ν᾿ἀσχολοῦμα μέ ὅ,τι ξερνᾷ ἡ κάθε μαριονέτα γιά νά ὑπερασπιστῇ τίς ἐπιταγές τῶν ἀφεντάδων της. 

 « Κάλεσε μάλιστα το ΚΚΕ, να κάνει μία αυτοκριτική «ως προς στις δυστοπίες που έχουν παραχθεί από κομμουνιστικά καθεστώτα έναντι των ομοφυλόφιλων συνανθρώπων μας. Θα ήθελα να ακούσω μια καταδίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης στην Κούβα...» 

Καί εἶμαι σίγουρη πώς στά νειάτα του θά καμάρωνε μέ τό μπλουζάκι - πορταῖτο τοῦ Τσέ Γκεβάρα. Ἀλλά τότε τούς ὁμοφυλόφιλους τούς εἶχαν στήν πλάκα. "Φτερά καί πούπουλα" ἔλεγαν καί ἔσκαζαν στά γέλια !!! Τόν μακαρίτη Παράβα παρακολουθοῦσαν νά κάνῃ τόν Φίφη καί πήγαινε τό γέλιο σύννεφο ! 

Σήμερα ὅμως, ὁ Φίφης ἤ ἡ Φτεροῦ πρέπει νά πάῃ στήν ἐκκλησία νά εὐλογηθῇ ἀπό τόν ἱερέα καί μετά γραμμή γιά τό μαιευτήριο μή σπάσουν τά νερά ...! 

Ξεφτύλες ! 



Ἡ Πελασγική

« Ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα θά σφάξω κι᾿ἐσένα »

Καλέ ποιός τό εἶπε αὐτό καί μάλιστα δημοσίως ; Ναί,ναί ἀκούστηκε σέ ἐκπομπή πολύ μεγάλης ἀκροαματικότητος καί δέν κουνήθηκε φύλλο !!! 

Ἡ Γαρούφω Κανέλλη,τό εἶπε καί τί ἔκαναν οἱ παριστάμενοι ; Ἁπλῶς γέλασαν...

τό βίντεο ἀπό ἐδῶ

« Ναί, ἔσφαξα τούς μενσεβίκους κι᾿ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα θά σφάξω κι᾿ἐσένα » 

Κι᾿ἐδῶ δέν γίνεται λόγος γιά παρακίνησιν σέ βία. Ἐδῶ ἐκφράζεται ὡμά, στυγνά ἡ δολοφονική πρόθεσις.

Ἀλλα,οἱ ὑποκριτές καί φαρισαῖοι ἐνοχλήθηκαν γιά κάποιους γελοίους στίχους ἑνός καλλιτέχνη. Ἀλλά τί περιμένει κανείς ἀπό ὑποκείμενα ; Βλέπεις ἔθιξαν τό Ἀδωνάϊ, τόν ἐκλεκτό πλέον, τῶν ἑβραίων. Καί ὅταν θίγονται αὐτοί τότε ξεσηκώνονται τά πάντα ! 

Τί γράφαμε προχθές γιά ὅσους ἀντέδρασαν καί τούς ἔβγαζαν τ᾿ἄπλυτα στήν φόρα ; Πόσο σκληρά τούς πολέμησαν. Σέ χλωρό κλαρί δέν τούς ἄφησαν. Καί ἡ κατάληξις,μᾶλλον ὅλοι τους, γύρισαν καί ζήτησαν ταπεινά συγγνώμη. 

Ὁ Ἔλον Μάσκ πηγαίνει στήν Κανόσσα

Ἐλπίζω ὁ κ. Πᾶνος Βλάχος νά μήν πάρῃ τόν δρόμο γιά τήν Κανόσσα...

Πᾶνο,θυμήσου τήν Γαρούφω καί ξεφώνησέ τους...

ὁ/ἡ/τό θεριακλοῦ Γαρουφαλλιά, πού δέν τῆς αρεσε τό ὄνομά της καί τό ἔκανε ... Λιάνα !!!  φωτό


Υ.Γ. Ξέχασα,ἔθιξαν καί τόν ἄλλον. Πῶς τόν λέμε ; 

Ἄν δέν ὑπήρχανε αὐτοί δέν θά ὑπήρχανε οἱ ἄλλοι...


Ἡ Πελασγική

Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου 2024

Ἡ κληρονομιά τοῦ Σολζενίτσιν

Ρώσος εθνικιστής και ένθερμος αντισοβιετικός: Η κληρονομιά του Σολζενίτσιν 50 χρόνια μετά την απέλασή του από την ΕΣΣΔ

Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος κοινωνικός και πολιτικός φιλόσοφος της Ρωσσίας του 20ού αιώνα και ποιες ήταν οι βασικές του ιδέες;

Γράφει ὁ  Maxim Semenov

Ανάμεσα στους πολλούς μεγάλους Ρώσους συγγραφείς του 20ού αιώνα, ξεχωρίζει ιδιαίτερα ένας άνθρωπος, τα έργα του οποίου είχαν τη μεγαλύτερη επίδραση στις κοινωνικές και πολιτικές απόψεις για τη σύγχρονη ζωή στη χώρα. Αυτός ο βραβευμένος με Νόμπελ φιλόσοφος αναφέρεται συχνά από τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Ένας ιδεολόγος που είχε οραματιστεί τη στροφή από τη σοβιετική ιδεολογία (η οποία εξουσίαζε για 70 χρόνια) στην περίοδο της εθνικής αναγέννησης, προέβλεψε επίσης τη σύγκρουση στην Ουκρανία μισό αιώνα πριν συμβεί. 

Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι άλλος από τον μεγάλο συγγραφέα και φιλόσοφο Aleksandr Solzhenitsyn. Στις 12 Φεβρουαρίου –την 50ή επέτειο από τη σύλληψή του και την επακόλουθη απέλασή του από τη Σοβιετική Ένωση– ο RT κάνει ένα αφιέρωμα στη ζωή του εθνικού φιλοσόφου της Ρωσίας. 

Τα νιάτα του φιλοσόφου

«Η καρδιά, η ψυχή και η σκέψη του ήταν γεμάτες πόνο για την Πατρίδα και αστείρευτη αγάπη για αυτήν. Αυτά τα συναισθήματα ήταν η κινητήρια δύναμη της δημιουργικής του προσπάθειας. Ξεχώρισε ξεκάθαρα την αυθεντική, πραγματική, λαϊκή Ρωσία από το ολοκληρωτικό σύστημα που βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε βάσανα και σκληρές δοκιμασίες», δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν στα αποκαλυπτήρια του μνημείου του Αλεξάντερ Σολζενίτσιν το 2018. 

Με λίγα λόγια, ο Πρόεδρος συνόψισε εν περιλήψει τη στάση του απέναντι σε έναν από τους πιό εξέχοντες κοινωνικούς και πολιτικούς στοχαστές της Ρωσίας του 20ού αιώνα, του οποίου η πνευματική κληρονομιά επηρεάζει τη ρωσική πολιτική μέχρι σήμερα. 

Gulag | 1945-1952
Ο Σολζενίτσιν γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1918, στα τραγικά χρόνια του Ρωσικού Εμφυλίου. Οι γονείς του ήταν χωρικοί από το νότο, οι οποίοι με σκληρή δουλειά και επιμονή είχαν καταφέρει να κερδίσουν μια καλή ζωή πριν από τη σύγκρουση. 

Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, το σπίτι της οικογένειάς του καταστράφηκε. Ο μελλοντικός συγγραφέας πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Rostov-on-Don. Η οικογένεια ήταν φτωχή και ο Σολζενίτσιν χλευαζόταν συχνά  από τους συμμαθητές του επειδή φορούσε σταυρό και αρνιόταν να συμμετάσχει στο πρωτοποριακό κίνημα ( ἡ προπαγάνδα τῶν κομμουνιστῶν στά σχολεῖα) . Παρόλα αυτά, ο Σολζενίτσιν σπούδασε καλά, αποφοίτησε από το σχολείο με άριστα και έγινε δεκτός στο Τμήμα Φυσικής και Μαθηματικών του Πανεπιστημίου του Ροστόφ.

Αν και διέπρεψε στις σπουδές του, ακόμη και έγινε κάτοχος του βραβείου Στάλιν, η λογοτεχνία σύντομα έγινε η κύρια επιδίωξη του Σολζενίτσιν. Εκείνη την εποχή, έγραφε ήδη διηγήματα, ποιήματα και δοκίμια. Ωστόσο, η συγκεκριμένη περίοδος ήταν βραχύβια. Με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ζωή του συγγραφέα άλλαξε εν μία νυκτί – και το ίδιο άλλαξε και ολόκληρης της χώρας. 

Από την πρώτη γραμμή στα στρατόπεδα εργασίας 

Λόγω προβλημάτων υγείας, ο Σολζενίτσιν δεν κλήθηκε αμέσως στον στρατό. Ωστόσο, το φθινόπωρο του 1941 έγινε δεκτός στις ένοπλες δυνάμεις. Σπούδασε σε σχολή πυροβολικού και προήχθη στον βαθμό του υπολοχαγού. Ο Σολζενίτσιν ασχολήθηκε με τη λεγόμενη «ηχητική αναγνώριση» - με τη βοήθεια ειδικού εξοπλισμού, εντόπιζε τη θέση του πυροβολικού του εχθρού και βοήθησε τον σοβιετικό στρατό να το καταστρέψει. 

Ένας ήρωας μάχης με πολλαπλές παρασημοφορήσεις, ο Σολζενίτσιν προήλαυσε από το Ορέλ μέχρι την Ανατολική Πρωσία μαζί με τον Κόκκινο Στρατό. Ωστόσο, τον Φεβρουάριο του 1945, τρεις μήνες πριν από τη νίκη, συνελήφθη ξαφνικά από  τη σοβιετική οργάνωση αντικατασκοπείας SMERSH.

Ο λόγος της σύλληψης ήταν αρκετά κοινός – ο συγγραφέας είχε κάνει επικριτικά σχόλια για τον Σοβιετικό ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν. Στα ημερολόγια και τις επιστολές του που απευθυνόταν σε φίλους, ο Σολζενίτσιν αποκαλούσε τον Στάλιν «παχάν» (δηλαδή αρχηγό εγκληματικής συμμορίας, στη ρωσική εγκληματική φρασεολογία), τον κατηγόρησε για διαστρέβλωση του «λενινισμού» και συνέκρινε το καθεστώς του Στάλιν με τη δουλοπαροικία.

Μετά από ανάκριση στη φυλακή Lubyanka για τρεις μήνες, ο Solzhenitsyn κρίθηκε ένοχος για αντεπαναστατικές δραστηριότητες και καταδικάστηκε σε οκτώ χρόνια σε στρατόπεδα εργασίας. Μια μικρή τύχη του χαμογέλασε, ωστόσο, και πέρασε τα πρώτα πέντε χρόνια της θητείας του δουλεύοντας σε λεγόμενους «sharashkas» - κλειστά ιδρύματα που ανέπτυξαν προηγμένη τεχνολογία για στρατιωτικούς σκοπούς - όπου εργάζονταν μαθηματικοί, μηχανικοί και άλλοι βασικοί ειδικοί. 

Ωστόσο, το 1950, μετά από μια διένεξη με τη διοίκηση του στρατοπέδου, ο Σολζενίτσιν στάλθηκε στο διαβόητο Γκουλάγκ – ένα στρατόπεδο σκληρής εργασίας στο Ekibastuz, στις ανατολικές στέπες του Καζακστάν. Οι φρικτές συνθήκες στα στρατόπεδα του Στάλιν έκαναν μεγάλη εντύπωση στον Σολζενίτσιν και αυτές οι αναμνήσεις έγιναν η βάση για ένα από τα πιο σημαντικά λογοτεχνικά του έργα - την ιστορία «Μια μέρα στη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς» .

Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν την ημέρα της απελευθέρωσής του το 1953 μετά από 8 χρόνια στο Γκουλάγκ

Από τη φήμη στην εξορία

Το 1953, ο Σολζενίτσιν αφέθηκε ελεύθερος από το στρατόπεδο εργασίας, αλλά η τιμωρία του δεν τελείωσε εκεί. Σε αυτή τη νέα περίοδο της ζωής του, ο συγγραφέας εξορίστηκε σε ένα χωριό του Καζακστάν. Επίσης αυτή την περίοδο, διαγνώστηκε με καρκίνο και έλαβε θεραπεία στην Κεντρική Ασία. Ανάρρωσε και μπόρεσε να επιστρέψει στη Ρωσία μόνο το 1956. Ένα χρόνο αργότερα, το Στρατιωτικό Κολέγιο του Ανωτάτου Δικαστηρίου της ΕΣΣΔ αποκατέστησε πλήρως τον συγγραφέα, δηλώνοντας ότι οι ενέργειές του δεν συνιστούσαν έγκλημα.

Τα χρόνια που πέρασε σε στρατόπεδα εργασίας και στην εξορία έκαναν τον Σολζενίτσιν να απογοητευτεί από την κομμουνιστική ιδεολογία και ανέπτυξε ενδιαφέρον για τις εθνικο-συντηρητικές και χριστιανικές ορθόδοξες αξίες. Η ΕΣΣΔ περνούσε το λεγόμενο «Απόψυξη Χρουστσόφ » – μια περίοδος κατά την οποία χαλαρώθηκαν οι κοινωνικές και πολιτικές καταστολές και πολλοί συγγραφείς που λογοκρίθηκαν προηγουμένως από τη σοβιετική κυβέρνηση είχαν περισσότερη ελευθερία να εργαστούν. Και ο Σολζενίτσιν ανήκε σε αυτήν την κατηγορία. 

Ενώ εργαζόταν ως καθηγητής φυσικής και αστρονομίας σε ένα σχολείο στο Ryazan  – ένα περιφερειακό κέντρο με πληθυσμό 250.000 κατοίκων – ο Σολζενίτσιν έγραφε επίσης εντατικά. Η ιστορία του «Μια μέρα στη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς» εγκωμιάστηκε από εξέχοντες σοβιετικούς συγγραφείς όπως ο Konstantin Simonov, ο Alexander Tvardovsky και ο Korney Chukovsky. Το 1962, ο Χρουστσόφ διέταξε προσωπικά να δημοσιευτεί το έργο. Σύντομα, μεταφράστηκε σε άλλες γλώσσες και ο Σολζενίτσιν έγινε δεκτός στην Ένωση Συγγραφέων της ΕΣΣΔ.

Η ιστορία επαινέθηκε όχι μόνο από σοβιετικούς ηγέτες και διάσημους συγγραφείς. Ο Σολζενίτσιν άρχισε να λαμβάνει αμέτρητες επιστολές από πρώην κρατούμενους των στρατοπέδων του Στάλιν που τον ευχαριστούσαν και μοιράζονταν τις προσωπικές τους εμπειρίες. Αυτές οι επιστολές χρησίμευσαν τελικά ως βάση για το διάσημο μυθιστόρημά του με θέμα τις καταστολές, «The Gulag Archipelago» . Παράλληλα, ο Σολζενίτσιν ταξίδεψε στην περιοχή Tambov, όπου συνέλεξε πληροφορίες για μια αντισοβιετική εξέγερση αγροτών κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Τα υλικά που συγκέντρωσε αποτέλεσαν τη βάση για τον κύκλο μυθιστορήματών του «Ο κόκκινος τροχός» .

Όταν ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ έγινε Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος, οι φιλελεύθερες πρωτοβουλίες του προκατόχου του Χρουστσόφ περιορίστηκαν γρήγορα. Η KGB κατάσχεσε τα αρχεία του Σολζενίτσιν και εκδιώχθηκε από την Ένωση Συγγραφέων. Παρόλα αυτά, τα έργα του διανεμήθηκαν ως «samizdat»   [στη σοβιετική εποχή, αυτοδημοσιευμένα αντίγραφα λογοκριμένης και underground λογοτεχνίας] και εκδόθηκαν στο εξωτερικό. Το 1970, ο Σολζενίτσιν τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ «Για την ηθική δύναμη με την οποία ακολούθησε τις αμετάβλητες παραδόσεις της ρωσικής λογοτεχνίας» . Ωστόσο, η σοβιετική ηγεσία έβλεπε σε αυτόν έναν πεισματάρικο ιδεολογικό εχθρό.


Λίγους μήνες πριν απελαθεί από την ΕΣΣΔ, ο Σολζενίτσιν έγραψε μια ανοιχτή «Επιστολή προς τους ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης» , απευθυνόμενη στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ. Κατηγόρησε τους σοβιετικούς ηγέτες ότι είναι «χωρίς εθνικότητα» και τους κάλεσε να τηρήσουν μια σταθερή εθνική στάση και «να νιώσουν πίσω από την πλάτη τους ολόκληρη την 1100χρονη [ρωσική] ιστορία, και όχι μόνο [τα περασμένα] 55 χρόνια, ή το 5%  όλης της Ιστορίας τους.»

Ο Σολζενίτσιν κάλεσε την ηγεσία της ΕΣΣΔ να εγκαταλείψει την κομμουνιστική ιδεολογία και να σταματήσει να υποστηρίζει αριστερά καθεστώτα σε όλο τον κόσμο, τα οποία εμπόδισαν την ανάπτυξη στη χώρα: «Δεν πρέπει να μας διέπουν σκέψεις πολιτικού γιγαντισμού, ούτε να ασχολούμαστε με την τύχη άλλων ημισφαιρίων. ... Η χώρα μας πρέπει να καθοδηγείται από προβληματισμούς για την εσωτερική, ηθική, υγιή ανάπτυξη του λαού της. Πρέπει να απελευθερώσουμε τις γυναίκες από την καταναγκαστική εργασία του να κερδίζουν χρήματα – ειδικά από τον λοστό και το φτυάρι. βελτίωση της σχολικής εκπαίδευσης και της ανατροφής των παιδιών· διατήρηση του εδάφους, τα υδάτινα σώματα, ολόκληρη τη ρωσική φύση και αποκαταστήστε την υγιή ζωή [στις] πόλεις».

Στην επιστολή του, ο Σολζενίτσιν μίλησε επίσης για την ανάγκη να εισαχθούν δημοκρατικές κοινωνικές αρχές, να σταματήσει η ιδεολογική καταπίεση και οι θρησκευτικές διώξεις, να αναπτυχθεί η ιδιωτική πρωτοβουλία και να υποστηριχθεί ενεργά η οικονομία. Γενικά, σε αυτό το αποχαιρετιστήριο μήνυμα προς τη σοβιετική ηγεσία, ο συγγραφέας πρότεινε ένα σχέδιο για την ανοικοδόμηση της χώρας και απέρριψε τα ιδεολογικά θεμέλια του κομμουνισμού.

Οι σοβιετικοί ηγέτες αναμφίβολα το διάβασαν – ο Σολζενίτσιν ήταν εξέχων διανοούμενος και δημόσιο πρόσωπο που δεν μπορούσε να αγνοηθεί – και τον έδιωξαν αμέσως από τη χώρα.

Στις 12 Φεβρουαρίου 1974, ο Σολζενίτσιν συνελήφθη και κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία και «συστηματική διάπραξη πράξεων ασυμβίβαστων με την κατοχή υπηκοότητας της ΕΣΣΔ» . Την επόμενη μέρα, απελάθηκε από τη Σοβιετική Ένωση.

Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν με την οικογένειά του καθώς φτάνει στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης από τη Μόσχα, Ζυρίχη, Ελβετία, 29 Μαρτίου 1974

Προς την Δύση και η επιστροφή

Ο Σολζενίτσιν περιπλανήθηκε σε πολλές δυτικές χώρες για μερικά χρόνια, μέχρι που τελικά εγκαταστάθηκε στην πολιτεία του Βερμόντ των ΗΠΑ το 1976. Αυτό το απομακρυσμένο μέρος στα σύνορα με τον Καναδά ήταν ιδανικό για την απομονωμένη ζωή του φιλοσόφου. Ωστόσο, δεν είναι αλήθεια ότι στις ΗΠΑ, ο Σολζενίτσιν ζούσε απλώς στην ύπαιθρο και έγραφε για δική του ευχαρίστηση. 

Έχοντας μιλήσει με πολλούς δυτικούς πολιτικούς και ιδεολόγους, σύντομα συνειδητοποίησε ότι κανείς δεν επρόκειτο να σώσει τη Ρωσία από το ολοκληρωτικό κομμουνιστικό καθεστώς. Ωστόσο, υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που ήθελαν να «τελειώσουν τη Ρωσία» – Αμερικανοί πολιτικοί που αποκαλούσαν τους Ρώσους «κατακτητές» , στρατιωτικές αρχές που συζητούσαν για πυρηνικά χτυπήματα και μετανάστες που φοβούνταν την εθνική αναγέννηση της Ρωσίας.

«Τα δόντια των ρωσόφιλων κάνουν ήδη κομμάτια το όνομα της Ρωσίας. Τι θα συμβεί λοιπόν αργότερα, όταν, αδύναμοι και εξασθενισμένοι, θα βγούμε κάτω από τα ερείπια της διαβολικής μπολσεβίκικης αυτοκρατορίας; Δεν θα μας επιτρέψουν ούτε να σηκωθούμε», έγραψε ο Σολζενίτσιν στα απομνημονεύματά του, «Between Two Millstones» . Στη Δύση, προσπάθησε να υπερασπιστεί την ιστορία της Ρωσίας και το μέλλον της, βλέποντας τόσο τη σοβιετική κυβέρνηση όσο και τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες των ΗΠΑ ως απειλή για τη Ρωσία. 

Η διατήρηση της εθνικής ανεξαρτησίας και η υπεράσπιση των συμφερόντων της Ρωσίας και του λαού της γίνονται βασικά θέματα στο δημιουργικό έργο του Σολζενίτσιν.


Στα χρόνια της περεστρόικα, οι επίσημες στάσεις απέναντι στον Σολζενίτσιν άρχισαν να αλλάζουν. Αποκαταστάθηκε και δόθηκε πίσω η υπηκοότητά του. Το 1994, ο Σολζενίτσιν επέστρεψε στη Ρωσία. Πέταξε από τις ΗΠΑ στο Magadan και στη συνέχεια ταξίδεψε στη Ρωσία με τρένο, και έγινε, στα τελευταία του χρόνια, ένας πραγματικός ήρωας για τους Ρώσους. 


Ο Σολζενίτσιν πέθανε στη Μόσχα το 2008, σε ηλικία 89 ετών
. Στην κηδεία του παρέστησαν ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος ήταν τότε πρωθυπουργός, ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ο Πρόεδρος της Ρωσίας, καθώς και ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, ο πρύτανης του Πανεπιστήμιο της Μόσχας, πολλοί αξιωματούχοι και χιλιάδες απλοί άνθρωποι που ήρθαν για να αποτίσουν τα τελευταία τους σέβη. 

Ανοικοδόμηση της Ρωσίας και του κόσμου

Οι κοινωνικές και πολιτικές απόψεις του Σολζενίτσιν εκφράζονται σε πολλά βιβλία, διηγήματα και άρθρα του. Αλλά ο τίτλος του ενός,  «Rebuilding Russia» , ίσως εκφράζει καλύτερα ολόκληρη τη φιλοσοφία του Solzhenitsyn από αυτή την άποψη. 

Η επιθυμία του Σολζενίτσιν να «ανοικοδομήσει» τη Ρωσία δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια συγκεκριμένη ιδεολογία. Γενικά, ήταν ένθερμος υποστηρικτής των παραδοσιακών αξιών, σημείωσε τη σημασία της οικογένειας και ενθάρρυνε την αύξηση του πληθυσμού. Ως πρώην κρατούμενος των στρατοπέδων του Στάλιν, αντιτάχθηκε στις καταστολές και την καταπίεση. Υποστήριξε την ανάπτυξη της χώρας, την ιδιωτική πρωτοβουλία και την ελεύθερη εθνική οικονομία. Οι απόψεις του βασίστηκαν στην 1.000χρονη ιστορία του ρωσικού κράτους και στην ιστορική δύναμη του ρωσικού λαού. 

Ο Σολζενίτσιν μιλούσε επίσης τακτικά για τη Δύση και τη στάση της απέναντι στη Ρωσία. Έχοντας ζήσει στη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ μετά την εκδίωξή του από την ΕΣΣΔ, ανακάλυψε ότι η Ρωσία δεν θα έβρισκε φίλους εκεί, αλλά μόνο κυνικά προσανατολισμένους ιμπεριαλιστές τυφλωμένους από την αίσθηση της ανωτερότητάς τους. «Αλλά η επίμονη τύφλωση της ανωτερότητας συνεχίζει να πιστεύει ότι όλες οι τεράστιες περιοχές του πλανήτη μας πρέπει να αναπτυχθούν και να ωριμάσουν στο επίπεδο των σύγχρονων δυτικών συστημάτων, των καλύτερων στη θεωρία και των πιο ελκυστικών στην πράξη… Οι χώρες κρίνονται βάσει της αξίας των την πρόοδό τους προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλά στην πραγματικότητα μια τέτοια αντίληψη είναι καρπός δυτικής ακατανοησίας της ουσίας άλλων κόσμων, αποτέλεσμα της λανθασμένης μέτρησης όλων με ένα δυτικό μέτρο ».

Μιλώντας στο Valdai Forum το 2022, ο Πρόεδρος Πούτιν παρέθεσε τα λόγια του Σολζενίτσιν ότι η Δύση «τυφλώθηκε» από τη νεοαποικιοκρατία και τη μονοπολικότητα.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, μιλώντας στην ολομέλεια της Λέσχης Συζήτησης Valdai, παρέθεσε την ομιλία του Αλεξάντερ Σολζενίτσιν στο Χάρβαρντ για την «τύφλωση της ανωτερότητας» της Δύσης, σημειώνοντας ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει από τό 1978 μέχρι σήμερα... ( ἐδῶ)

Η κριτική του Σολζενίτσιν για την εξωτερική πολιτική της Δύσης έγινε πιο δυνατή με την πάροδο του χρόνου. Το 2006, δύο χρόνια πριν από το θάνατό του, κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι καταπατούν πολλές χώρες. «Αυτό συμβαίνει στη Βοσνία εδώ και εννέα χρόνια, στο Κοσσυφοπέδιο και στο Αφγανιστάν για πέντε χρόνια και στο Ιράκ για τρία χρόνια μέχρι στιγμής, αλλά η κατάσταση εκεί είναι βέβαιο ότι θα διαρκέσει πολύ». Σημείωσε επίσης ότι η Ρωσία δεν αποτελεί απειλή για τις ΗΠΑ, οι οποίες συνεχίζουν να επεκτείνουν τη στρατιωτική τους παρουσία στην Ανατολική Ευρώπη και να περικυκλώνουν τη χώρα από τον Νότο.

Ωστόσο, δεν τον απασχολούσε μόνο η εξωτερική πολιτική, αλλά και οι αρνητικές αλλαγές στη δυτική κοινωνία. «Διατηρήσατε τον όρο, αλλά τον αντικαταστήσατε με μια άλλη έννοια: μια μικρή [ιδέα] ελευθερίας, που είναι απλώς μια καρικατούρα της ελευθερίας με την ευρύτερη έννοια. ελευθερία χωρίς ευθύνη ή αίσθηση καθήκοντος», είπε ο Σολζενίτσιν σε μια συνέντευξη με Γάλλους δημοσιογράφους το 1975.

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, σημείωσε ότι κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι άνθρωποι συνήθισαν να «έχουν έναν εχθρό» . «Και επί του παρόντος, κάποιοι μπορεί να αισθάνονται μπερδεμένοι. Αλλά η αρχαία σοφία μας λέει ότι ο άνθρωπος είναι ο χειρότερος εχθρός του εαυτού του, και [ομοίως], η κοινωνία είναι ο χειρότερος εχθρός του εαυτού της... Ο Χριστιανισμός μας διδάσκει να πολεμάμε πρώτα απ' όλα το κακό μέσα μας».

Για τον Σολζενίτσιν, το ζήτημα της ηθικής ανάπτυξης ήταν ουσιαστικά αδιαχώριστο από κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Η συχνή έκκλησή του στην αίσθηση του καθήκοντος και της προσωπικής ευθύνης αναφέρεται σε αιώνιες αξίες που είναι απίστευτα σπάνιες μεταξύ των δυτικών στοχαστών και ηγετών της εποχής μας.

Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και οι γιοι του Στεπάν και Γερμολάι Σολζενίτσιν [πίσω σειρά, αριστερά προς τα δεξιά] συναντιούνται στο σπίτι του Σολζενίτσιν στο Τρόιτσε-Λύκοβο

Το ζήτημα της Ουκρανίας

Ήταν ο Σολζενίτσιν προφητικός οραματιστής ή απλώς εξαιρετικά ευαίσθητος σε ό,τι συνέβαινε στον κόσμο; Μάλλον το τελευταίο. 23 χρόνια πριν από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, όταν η σοβιετική προπαγάνδα ήταν ακόμα διαποτισμένη από ιδέες αδελφοσύνης και φιλίας των λαών, ο Σολζενίτσιν έγραψε για τα επερχόμενα προβλήματα με την Ουκρανία.

«Με την Ουκρανία, τα πράγματα θα γίνουν εξαιρετικά οδυνηρά» – αυτά τα λόγια από το πέμπτο μέρος του «The Gulag Archipelag» , που γράφτηκε  από τον Solzhenitsyn το 1968.

Στο άρθρο «Ανασυγκρότηση της Ρωσίας» , ο Σολζενίτσιν υποστήριξε την ενότητα των λαών της Ρωσίας, της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας. Κατηγόρησε την παλιά Αυστριακή Αυτοκρατορία ότι ουσιαστικά δημιούργησε ένα ξεχωριστό, αντι-ρωσικό ουκρανικό έθνος. 

«Για να αποκόψει την Ουκρανία από έναν ζωντανό οργανισμό (συμπεριλαμβανομένων εκείνων των περιοχών που δεν ήταν ποτέ μέρος της παραδοσιακής Ουκρανίας: η «στέπα των άγριων πεδίων» των νομάδων – αυτό που αργότερα έγινε Novorossiya, καθώς και η Κριμαία, το Donbass και εδάφη που εκτείνονται σχεδόν μέχρι την Κασπία Θάλασσα). υπάρχουν ολόκληρες περιοχές όπου κυριαρχούν οι Ρώσοι… Μαζί αντέξαμε τα βάσανα της σοβιετικής περιόδου, μαζί έχουμε πέσει σε αυτό το λάκκο, και μαζί, επίσης, θα βρούμε τη διέξοδο μας», έγραψε ο Σολζενίτσιν.

Αργότερα, έθιξε τα προβλήματα στην Ουκρανία που ήταν σχετικά το 1991: 

«Σε διάφορα μέρη, οι άνθρωποι ήδη παραπονιούνται για μαζική βία και απολύονται από τη δουλειά λόγω της εθνικότητάς τους. σύντομα, οι μειονότητες μπορεί να στερηθούν το δικαίωμα να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στη μητρική τους γλώσσα, όπως είχαν κάνει οι κομμουνιστές νωρίτερα. Η κοινή μας πικρή σοβιετική εμπειρία μας έχει πείσει επαρκώς ότι η βία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από καμία κρατική ιδεολογία».

Παρεμπιπτόντως, ήδη εκείνες τις εποχές, ο συγγραφέας σημείωσε ποιος στάθηκε πίσω από τα γεγονότα στην Ουκρανία. «Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν πλήρως κάθε αντιρωσική πρωτοβουλία στην Ουκρανία. Αυτό που θέλουν οι ΗΠΑ είναι να στραφεί η Ουκρανία εναντίον της Ρωσίας. Κανείς δεν μπορεί παρά να θυμηθεί το «αθάνατο» σχέδιο που προωθήθηκε από τον Πάρβους το 1915: να χρησιμοποιηθεί ο ουκρανικός αυτονομισμός για να επιφέρει την κατάρρευση της Ρωσίας».

Η αντιρωσική πολιτική πορεία της Ουκρανίας και οι σοβαροί κίνδυνοι που θέτουν οι Ουκρανοί ριζοσπάστες ώθησαν τον Σολζενίτσιν να εκφράσει την ακόλουθη «φόρμουλα» σε σχέση με τα ιστορικά εδάφη της Ρωσίας: «Αγαπώ τον [ουκρανικό] πολιτισμό και εύχομαι ειλικρινά κάθε είδους επιτυχία για την Ουκρανία – αλλά μόνο εντός τα πραγματικά εθνικά της όρια, χωρίς να αρπάξει τις ρωσικές επαρχίες».


Κομμουνιστικοί μύθοι

Η πνευματική κληρονομιά του Σολζενίτσιν είναι απίστευτα πολύτιμη για τη σύγχρονη Ρωσία. Ο Πρόεδρος Πούτιν τον έχει αποκαλέσει επανειλημμένα «πραγματικό πατριώτη της Ρωσίας, εθνικιστή με την καλή, πολιτισμένη έννοια της λέξης» . Σημείωσε επίσης ότι ο συγγραφέας δεν επέτρεψε σε κανέναν να μιλήσει υποτιμητικά για τη Ρωσία και αντιτάχθηκε σε οποιαδήποτε ένδειξη ρωσοφοβίας.

Ωστόσο, οι κοινωνικές και πολιτικές απόψεις του Σολζενίτσιν δεν έχουν λάβει άνευ όρων υποστήριξη στη Ρωσία. Η σκληρή κριτική του για τη Σοβιετική Ένωση εξακολουθεί να προκαλεί την οργή των αριστερών ομάδων και μέχρι σήμερα, οι κομμουνιστές τον βλέπουν με άκρως αρνητικό πρίσμα. Παρεμπιπτόντως, οι κομμουνιστές συχνά επικρίνουν τον Σολζενίτσιν για τους μύθους που είχαν εφευρεθεί από το δικό τους κόμμα. 

Για παράδειγμα, ο μεγαλύτερος μύθος για τον Σολζενίτσιν που προωθήθηκε από τους κομμουνιστές είναι η πεποίθηση ότι στην περιβόητη ομιλία του το 1978 στο Χάρβαρντ, ο συγγραφέας κάλεσε τις ΗΠΑ να πραγματοποιήσουν πυρηνική επίθεση στην ΕΣΣΔ. Αυτός είναι ένας μάλλον ασταμάτητος μύθος, στον οποίο αναφέρονται περιστασιακά ακόμη και βουλευτές της Κρατικής Δούμας από το Κομμουνιστικό Κόμμα. 

Στην πραγματικότητα, ο Σολζενίτσιν δεν ανέφερε ποτέ κάτι τέτοιο ούτε στην ομιλία του στο Χάρβαρντ, ούτε πουθενά αλλού. Όπως εξήγησε ο Viktor Moskvin, Διευθυντής του Οίκου Σολζενίτσιν της Ρωσίας στο εξωτερικό, σε μια ανοιχτή επιστολή προς τον βουλευτή του Κομμουνιστικού Κόμματος Λεονίντ Καλάσνικοφ, ο μύθος ότι «ο Σολζενίτσιν ζήτησε τον πυρηνικό βομβαρδισμό της ΕΣΣΔ» προέκυψε από το μυθιστόρημά του « The Gulag Archipelago» απόσπασμα του οποίου παραμορφώθηκε από την κομμουνιστική προπαγάνδα. Ωστόσο, ο μύθος είναι πολύ βολικός για τους κομμουνιστές, επομένως επιμένει. 

Ο Σολζενίτσιν επικρίνεται επίσης κατά καιρούς από εκπροσώπους του κυβερνώντος κόμματος της Ρωσίας. Για παράδειγμα, το 2023, ο πρώτος αναπληρωτής επικεφαλής της παράταξης της Ενωμένης Ρωσίας Ντμίτρι Βιάτκιν ζήτησε  τον αποκλεισμό των έργων του Σολζενίτσιν από το σχολικό πρόγραμμα, επειδή πίστευε ότι «δεν πέρασαν τη δοκιμασία του χρόνου» και ο συγγραφέας φέρεται ότι «είχε λερώσει τη δική του πατρίδα με λάσπη» .

Η πρόταση δεν υποστηρίχθηκε από τις αρχές και το έργο του Σολζενίτσιν συνεχίζει να κατέχει εξέχουσα θέση στα σχολικά βιβλία της ρωσικής λογοτεχνίας.

Προφήτης στην Πατρίδα του

Ο ίδιος ο Σολζενίτσιν δεν ανησυχούσε ποτέ ιδιαίτερα για τη γνώμη των κριτικών. Το γεγονός ότι η σύγχρονη ρωσική πολιτική έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τη φιλοσοφία του είναι, από μόνο του, η μεγαλύτερη αναγνώριση του έργου του συγγραφέα. 

Η Ρωσία έχει ανακτήσει ιστορικά εδάφη –όπως η Κριμαία και τμήματα της Νοβοροσίγια– που παραχωρήθηκαν από τους Μπολσεβίκους. η κυβέρνηση καταστέλλει αυστηρά κάθε απόπειρα αυτονομισμού. οι αρχές εφαρμόζουν μέτρα που στοχεύουν στην αύξηση του πληθυσμού και επικεντρώνονται στην ανάπτυξη, την ανοικοδόμηση και τη βελτίωση της χώρας· και σε σύγκριση με τις δυτικές χώρες, η Ρωσία έχει κάνει προσπάθειες να γίνει προπύργιο του χριστιανικού συντηρητισμού και των παραδοσιακών αξιών.

Ο Aleksandr Solzhenitsyn δεν ήταν ιδεαλιστής – ως αξιωματικός μάχης, ήρωας πολέμου και επιζών των σταλινικών στρατοπέδων, είναι δύσκολα να τον αποκαλέσουν έτσι. Το σκεπτικό του Σολζενίτσιν ήταν πάντα νηφάλιο και ρεαλιστικό, είχε τέλεια κατανόηση της Ρωσίας και του λαού της. Η Ρωσία οφείλει πολλά στον Σολζενίτσιν και η κατεύθυνση προς την οποία κινείται η χώρα σήμερα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτόν.

Ἀπό : swentr.site

1978-ὁμιλία τοῦ Ἀλεξάντρ Σολζενίτσιν,στό Χάρβαρντ

Πιστεύω πώς δέν ὀφείλει μόνον ἡ Ῥωσσία στόν Σολζενίτσιν πολλά ἀπό τήν σημερινή της ὕπαρξιν,ἀλλά καί ὁ ὑπόλοιπος κόσμος,σέ μεγάλο βαθμό ἔχει κερδίσει ἀπό τό ἔργο καί τήν σκέψιν τοῦ μεγαλυτέρου φιλοσόφου τοῦ 20ου αἰ. Ὁ Σολτζενίτσιν ἦταν ἕνα φάρος πνεύματος πού ἔδειχνε τόν δρόμο τῆς πνευματικῆς ἀνυψώσεως στόν Ἄνθρωπο. Συνεπῶς ἡ κληρονομιά του ἔχει πολύ μεγαλύτερη ἔκτασιν ἀπό τό κράτος τῆς 'Ρωσσίας. Εἶναι παγκόσμια καί ἔτσι πρέπει νά εἶναι ὥστε ἡ Ἀνθρωπότης νά ἔχῃ νά σταθῇ κάπου στά δύσκολα χρόνια πού βιώνει.

Ἕνας πολύ μεγάλος ἄνθρωπος πού πέρασε ἀπό τήν ζωή αὐτή. Ἦταν Ῥῶσσος καί αὐτό δέν ἦταν καθόλου τυχαῖον...

τό βίντεο ἀπό ἐδῶ


Ἡ Πελασγική

Τρίτη 13 Φεβρουαρίου 2024

Ἐνῷ ὁ Ζελένσκυ ζητᾷ ὅλο καί περισσότερους στρατιῶτες,οἱ Οὐκρανοί διαμαρτύρονται μέ διαδηλώσεις κι᾿ὁδοφράγματα


Ως δείγμα των όσων έρχονται, έχουν αρχίσει να ξεσπούν διαδηλώσεις κατά της στρατολογίας στην Ουκρανία , και μάλιστα σε περιοχές που θεωρούνται γενικά ως υποστηρικτικές της πολεμικής προσπάθειας του Zelensky κατά της Ρωσίας. Αυτό έρχεται καθώς η κυβέρνηση Ζελένσκι εδώ και αρκετές εβδομάδες σκέφτεται σοβαρά την πιθανότητα μιας μεγάλης κινητοποίησης, καθώς ο στρατός έχει απόλυτη ανάγκη από εκατοντάδες χιλιάδες περισσότερους ικανούς στρατιώτες. 

Επί του παρόντος, ένα αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο επιστράτευσης  έρχεται δειλά-δειλά  στο κοινοβούλιο. Επιδιώκει τη μείωση του ορίου ηλικίας στράτευσης από τα 27 στα 25, ενώ παράλληλα αυξάνει τις ποινές για όσους δεν εγγραφούν. Ωστόσο, όπως ανέφερε η   Washington  Post , οι δυνάμεις της Ουκρανίας αντιμετωπίζουν σοβαρή έλλειψη στρατευμάτων, αφού υπέστησαν πολύ μεγάλες απώλειες τα τελευταία δύο χρόνια. «Ο ουκρανικός στρατός αντιμετωπίζει μια κρίσιμη έλλειψη πεζικού, που οδηγεί σε εξάντληση και μειωμένο ηθικό στην πρώτη γραμμή »,  έγραψε η Post  


«Σε συνεντεύξεις στην πρώτη γραμμή, σχεδόν δώδεκα στρατιώτες και διοικητές [είπαν] ότι τα ελλείμματα προσωπικού ήταν το πιο κρίσιμο πρόβλημά τους τώρα, καθώς η Ρωσία έχει ανακτήσει την επιθετική πρωτοβουλία στο πεδίο της μάχης και εντείνει τις επιθέσεις της», συνεχίζει η έκθεση.

Ως κάτι σπάνιο, οι New York Times την Κυριακή περιέγραψαν μια διαμαρτυρία που εμφανίστηκε το Σαββατοκύριακο, κυρίως σε μια περιοχή της Ουκρανίας που είναι γνωστό ότι έχει υψηλή υποστήριξη για τον πόλεμο. Η έκθεση αναφέρει αναλυτικά τα ακόλουθα :

Ένα πλήθος θυμωμένο με τον Στρατό απέκλεισε έναν δρόμο έξω από ένα χωριό της δυτικής Ουκρανίας την περασμένη εβδομάδα σε μια έντονη αντιπαράθεση με τους οδηγούς και την αστυνομία που απεικονίζει τους πολιτικούς κινδύνους της επέκτασης της επιστράτευσης.

Τα χωριά στα δυτικά ήταν η κύρια πηγή στρατιωτών για τον ουκρανικό στρατό και η υποστήριξη για τον πόλεμο ήταν υψηλότερη στα δυτικά της χώρας από ό,τι συνολικά στην υπόλοιπη Ουκρανία. Αλλά η απώλεια αγαπημένων ανδρών έχει πλήξει πολλές οικογένειες.

Το οδόφραγμα έγινε την Τρίτη στο χωριό Kosmach, στην περιοχή Ivano-Frankivsk, και ξεκίνησε με αβάσιμες φήμες σε τοπικές ομάδες συνομιλίας ότι στρατιώτες έρχονταν να πάρουν τους υπόλοιπους άνδρες του χωριού, ανέφερε η αστυνομία σε ανακοίνωσή της. Περίπου εκατό γυναίκες έκλεισαν έναν δρόμο και η διαμαρτυρία έγινε βίαιη όταν μπέρδεψαν μια γυναίκα από ένα γειτονικό χωριό με αξιωματικό στρατολόγησης , είπαν αστυνομικοί.

Η γυναίκα, η Ivanna Vandzhurak, έγραψε σε μια ανάρτηση στο Facebook ότι το πλήθος φώναξε ότι ήταν «πληροφοριοδότης» του τοπικού γραφείου στρατολόγησης. Η κατηγορία απηχούσε τη διαδεδομένη ανησυχία στην ουκρανική κοινωνία ότι κατάσκοποι ανάμεσά τους, γνωστοί ως spotters, βοηθούν τη Ρωσία να εντοπίσει στόχους πυραύλων, αλλά σε αυτή την περίπτωση, η πηγή του άγχους ήταν το σύστημα στρατολόγησης στρατιωτικών.

Το γεγονός ότι 100 γυναίκες ηγήθηκαν διαμαρτυρίας σε μια περιοχή της δυτικής Ουκρανίας, γνωστή για τον έντονο πατριωτισμό της, αποτελεί ένδειξη πιθανών μεγαλύτερων παρόμοιων διαδηλώσεων σε άλλα μέρη της χώρας, καθώς το νομοσχέδιο για την επιστράτευση συνεχίζεται να συζητείται στο κοινοβούλιο.

ἀπό ἐδῶ

Ένας παρατηρητής έχει γράψει γι αυτήν την τεταμένη κατάσταση σε όλη την κατεστραμμένη από τον πόλεμο χώρα :

Οι στρατολόγοι αγωνίζονται εδώ και καιρό σε τρέξιμο, πάλη και γροθιές με πιθανούς στρατεύσιμους, εκμεταλλευόμενοι συχνά την αριθμητική τους υπεροχή. Εξάλλου, για τους απλούς Ουκρανούς, δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομακτικό από το να τους στείλουν στο μέτωπο, επομένως είναι έτοιμοι να πολεμήσουν με τους αξιωματικούς στρατολογίας για την ελευθερία και τη ζωή τους μέχρι το τέλος .

Το ζήτημα του πώς να καλέσουμε πιο αποτελεσματικά περισσότερο ανθρώπινο δυναμικό στην πρώτη γραμμή του μετώπου, ήταν σύμφωνα με πληροφορίες ένα βασικό ζήτημα στη ρήξη μεταξύ του Προέδρου Ζελένσκι και του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεών του, στρατηγό Βαλέρι Ζαλούζνι. Ο Ζελένσκι έκτοτε απέλυσε τον δημοφιλή Στρατηγό Ζαλούζνι και διόρισε τον στρατηγό Ολεξάντρ Σίρσκι προκειμένου να ορίσει μια νέα κατεύθυνση.

Εν τω μεταξύ, η παρακάτω ευρέως διαδεδομένη φωτογραφία έχει οδηγήσει σε εικασίες ότι θα μπορούσε να υπάρχει ακόμη το ενδεχόμενο μιας προσεχούς απόπειρας πραξικοπήματος από ακροδεξιά στοιχεία του στρατού, προς υποστήριξη του πλέον παραγκωνισμένου Zaluzhny...

Ο Valery Zaluzhny (αριστερά) με τον Andriy Stempitsky, διοικητή του Νεοναζιστικού Δεξιού Τομέα κατά τις τελευταίες ημέρες της θητείας του. Πίσω τους είναι ένα πορτρέτο του ιστορικού Ουκρανού φασίστα ηγέτη, συνεργάτη τῶν Ναζί  Στέπαν Μπαντέρα 

Οι NY Times παρατηρούν, «Τα σχέδια για την κλήση περισσότερων στρατιωτών για να πολεμήσουν σε ζοφερό πόλεμο χαρακωμάτων ήταν κάτι με το οποίο κανείς στη στρατιωτική ή πολιτική ηγεσία της Ουκρανίας δεν ήθελε να συνδεθεί ». Στρατιώτες που είχαν κληθεί από την αρχή του πολέμου έχουν σε πολλές περιπτώσεις εκφράσει την οργή τους για το ότι έκαναν το καθήκον τους, μόνο και μόνο για να αναγκαστούν να παραμείνουν σε μάχη πέρα από την ημερομηνία λήξης της στρατιωτικής τους υπηρεσίας.

Ἀπό : zerohedge.com

Οἱ Οὐκρανοί κρύβονται ἐνῷ τό Ζελένσκυ κηρύσσει νέα Γενική Ἐπιστράτευση


Ὁλοταχῶς πρός ἕνα νέο Γολοντομόρ,βαδίζουν οἱ Οὐκρανοί μέ τίς εὐλογίες τῆς Δύσεως...

Ἐνῷ οὐκρανοί στρατιῶτες σκοτώνονται κατά δεκάδες καθημερινά,ὁ Ζελένσκυ ἕναν καημό ἐχει « νά πέφτει τό χρῆμα», στίς τσέπες του βεβαίως...


Ἡ Πελασγική

Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου 2024

Ὁ Ἔλον Μάσκ πηγαίνει στήν Κανόσσα ( μἐρος β΄)


Πίσω στα τέλη του 2022 είχα εκφράσει μεγάλο σκεπτικισμό ότι είτε ο Μασκ είτε ο Γουέστ θα πετύχει στις ξεχωριστές προκλήσεις τους για την εβραϊκή εξουσία και οι αναγνώστες μπορούν να κρίνουν μόνοι τους τον βαθμό στον οποίο οι προβλέψεις μου αποδείχθηκαν σωστές.

American Pravda: Elon Musk, Kanye West και πολύ πιο επικίνδυνοι στόχοι

Ron Unz • The Unz Review • 21 Νοεμβρίου 2022 

Παρόλο που ο Μασκ έχει λυγίσει τώρα στον ευρύτερο Σιωνιστικό συνασπισμό, θα πρέπει να παραδεχτώ ότι τα κατάφερε πραγματικά εκπληκτικά καλά ενάντια στους αρχικούς δυνάστες του ADL, ακόμη και χωρίς να χρησιμοποιήσει τη μυστική ιστορία αυτής της άθλιας οργάνωσης που του πρόσφερα κατά τη διάρκεια της μάχης του .

Ο Elon Musk and the True History of the ADL

Ron Unz • The Unz Review • 13 Σεπτεμβρίου 2023 

Οι συνθηκολογήσεις του Μασκ και του Γουέστ σχεδόν δεν με εξέπληξαν. Αλλά πολύ πιο αξιοσημείωτη ήταν η περίπτωση του ανεξάρτητου προεδρικού υποψηφίου Robert F. Kennedy, Jr., του οποίου η απόλυτη παράδοση στον Σιωνισμό τους τελευταίους μήνες έχει απογοητεύσει βαθιά τόσους πολλούς από τους παλιούς θαυμαστές του, σίγουρα συμπεριλαμβανομένου και εμένα.

Παρόλο που γνώριζα πολύ αόριστα τον Κέννεντυ μέχρι το 2021 και παρέμεινα βαθιά σκεπτικιστής για μεγάλο μέρος της περιβόητης αντι-εμβολιαστικής υπεράσπισης του , θαύμαζα πολύ τις προφορικές του θέσεις σε πολλά άλλα σημαντικά ζητήματα, ιδίως συμπεριλαμβανομένου του καταστροφικού πολέμου με αντιπροσώπους της Ουκρανίας κατά της Ρωσία και ως εκ τούτου σκεπτόμουν να του δώσω την ψήφο μου τον Νοέμβριο.

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το αξιοσημείωτο θάρρος του σε ορισμένα ιστορικά ζητήματα προσωπικής φύσεως. Πριν από αρκετά χρόνια, είχε δηλώσει δημόσια ότι ο Sirhan Sirhan, ο φερόμενος ως δολοφόνος του πατέρα του, ήταν αθώος για το έγκλημα και έπρεπε να αποφυλακιστεί μετά από περισσότερο από μισό αιώνα στη φυλακή, και δήλωσε περαιτέρω ότι ο θείος του, Πρόεδρος John F. Kennedy, είχε επίσης δολοφονηθεί από το "χέρι" μιας συνωμοσίας. Παρατήρησα ότι παρόλο που τα συστημικά μέσα μαζικής ενημέρωσης τον διέσυραν μέχρι εξευτελισμού, ​​για πολλούς άλλους λόγους, έτειναν να αποφεύγουν προσεκτικά αυτού του είδους τα «σημαντικά, ακατονόμαστα» επειδή τα γεγονότα ήταν τόσο κραυγαλέα με το μέρος του Κέννεντυ.

American Pravda: Why the Media Fears RFK Jr.

Ron Unz • The Unz Review • 14 Αυγούστου 2023 

Και μόλις κάποιος αναγνώρισε ότι ο Sirhan δεν είχε πυροβολήσει τον θανατηφόρο πυροβολισμό, υποστήριξα ότι σημαντικά στοιχεία της συνωμοσίας θα είχαν υποδείξει αμέσως τους αληθινούς ενόχους πίσω από το έγκλημα:

Το σημαίνον βιβλίο του David Talbot "Brothers" το 2007 αποκάλυψε ότι ο Ρόμπερτ Φ. Κένεντι είχε πειστεί σχεδόν από την πρώτη στιγμή ότι ο αδερφός του είχε πέσει θύμα συνωμοσίας, αλλά κράτησε το στόμα του κλειστό, λέγοντας στον κύκλο των φίλων του ότι είχε λίγες πιθανότητες να εντοπίσει και να τιμωρήσει τους ένοχους μέχρι να φτάσει ο ίδιος στον Λευκό Οίκο. Μέχρι τον Ιούνιο του 1968, φαινόταν στο κατώφλι της επίτευξης αυτού του στόχου, αλλά έπεσε από σφαίρα δολοφόνου μόλις λίγες στιγμές μετά τη νίκη του στις κρίσιμες προκριματικές εκλογές στην Καλιφόρνια. Η λογική υπόθεση είναι ότι ο θάνατός του σχεδιάστηκε από τα ίδια στοιχεία με αυτά του μεγαλύτερου αδελφού του, ο οποίος τώρα ενεργούσε για να προστατευθεί από τις συνέπειες του προηγούμενου εγκλήματος.

Ένας νεαρός Παλαιστίνιος ονόματι Sirhan Sirhan είχε πυροβολήσει με πιστόλι στο σημείο και συνελήφθη γρήγορα και καταδικάστηκε για τη δολοφονία. Αλλά ο Talbot τονίζει ότι η έκθεση του ιατροδικαστή αποκάλυψε ότι η μοιραία σφαίρα προήλθε από εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, ενώ το ακουστικό αρχείο αποδεικνύει ότι ακούστηκαν πολύ περισσότεροι πυροβολισμοί από την ικανότητα του όπλου του φερόμενου δολοφόνου. Τέτοια αδιάσειστα στοιχεία καταδεικνύουν μια συνωμοσία.

Ο ίδιος ο Sirhan φαινόταν ζαλισμένος και μπερδεμένος, ισχυριζόμενος αργότερα ότι δεν θυμόταν τα γεγονότα, και ο Talbot αναφέρει ότι διάφοροι ερευνητές της δολοφονίας υποστήριζαν εδώ και καιρό ότι ήταν απλώς ένα βολικό εξιλαστήριο θύμα στην υπόθεση, ίσως ενεργώντας υπό κάποια μορφή ύπνωσης ή εξάρτησης. Σχεδόν όλοι αυτοί οι συγγραφείς είναι συνήθως απρόθυμοι να σημειώσουν ότι η επιλογή ενός Παλαιστίνιου ως αποδιοπομπαίου τράγου στα σημεία δολοφονίας προς μια συγκεκριμένη προφανή κατεύθυνση, αλλά το πρόσφατο βιβλίο του Μπέργκμαν περιλαμβάνει επίσης μια σημαντική νέα αποκάλυψη. Την ίδια ακριβώς στιγμή που ο Σίρχαν πάλευε στο πάτωμα της αίθουσας χορού του ξενοδοχείου Ambassador στο Λος Άντζελες, ένας άλλος νεαρός Παλαιστίνιος υποβλήθηκε σε εντατικούς γύρους ύπνωτικής προετοιμασίας από τα χέρια της Μοσάντ στο Ισραήλ, προγραμματισμένος να δολοφονήσει τον ηγέτη της PLO Yasir Arafat. και παρόλο που αυτή η προσπάθεια τελικά απέτυχε, μια τέτοια σύμπτωση φαίνεται νά είναι στα όρια της αληθοφάνειας.

οἱ ὑπέρσιωνιστές σύμβουλοι τοῦ Κέννεντυ

Ο Κέννεντυ φαινόταν σαν ένα έξυπνο, σκεπτόμενο άτομο, και αν είχε καταλήξει πριν από χρόνια ότι ο Σιχράν ήταν αθώος, υπέθεσα ότι το υπόλοιπο αυτής της αλληλουχίας συλλογισμών θα είχε μπει στη θέση του, δημιουργώντας έναν προεδρικό υποψήφιο υψηλού προφίλ, πρόθυμο να υπερασπιστεί τα αμερικανικά συμφέροντα ενάντια σε αυτά του Ισραήλ. Απεναντίας, ο Κέννεντυ κινήθηκε πρόσφατα προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, καθώς έγινε ο πιο εξωφρενικά φιλοσιωνιστής υποψήφιος στην κούρσα και βασιζόμενος σε μεγάλο βαθμό στους υπερσιωνιστές συμβούλους του Morton Klein και τον ραβίνο Shmuley Boteach . Σε μια πρόσφατη δημόσια συνέντευξη, δήλωσε συγκλονιστικά ότι οι Παλαιστίνιοι ήταν «ο πιο χαϊδεμένος λαός στον κόσμο», παρόλο που η πραγματικότητα λέει πως εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς αντιμετωπίζουν σήμερα το θάνατο από την πείνα στα χέρια του Ισραήλ.


Η προφανής προθυμία του Κέννεντυ να προδώσει τις αρχές του —και τις αναμνήσεις του μαρτυρικού πατέρα και του θείου του— με απογοήτευσε πολύ. Επιπλέον, με τον Μπάιντεν και τον Τραμπ γνωστούς ως ένθερμους υποστηρικτές του Ισραήλ, μια αντίθετη θέση που έδινε έμφαση στην κατάπαυση του πυρός και τη συμπάθεια προς τους πάσχοντες Παλαιστίνιους θα μπορούσε να έχει προσφέρει μια πολιτική στέγη για τη σημαντική μειοψηφία ψηφοφόρων και ακτιβιστών που παίρνουν αυτή τη θέση, προσελκύοντας σίγουρα τεράστια υποστήριξη από τους κολλεγιακούς φοιτητές και άλλους νεαρούς Αμερικανούς. Αλλά δεν ήταν να γίνει. Φανταστείτε αν ο γερουσιαστής Robert F. Kennedy είχε κάνει την προεκλογική εκστρατεία του, το 1968, ως το πιο άγριο γεράκι του πολέμου του Βιετνάμ.

Δυστυχώς, η απόλυτη πολιτική υποταγή του Μασκ, του Γουέστ και του Κέννεντυ στη μαζική δύναμη των Εβραίων και του Σιωνισμού δεν είναι κάτι καινούργιο. Πράγματι, αποτελούν απλώς τα πιο πρόσφατα παραδείγματα σε μια μακρά σειρά τέτοιων εθνικών καί παραδοσιακών ηττών, όπως είχα σημειώσει στην εισαγωγή του αρχικού μου άρθρου του 2018 σχετικά με το ADL:

Ο Μελ Γκίμπσον ήταν από καιρό ένας από τους πιο δημοφιλείς σταρ στο Χόλιγουντ και η ταινία του το 2004 The Passion of the Christ έγινε από τις πιο κερδοφόρες στην παγκόσμια ιστορία, ωστόσο η ADL και οι σύμμαχοί της κατέστρεψαν την καριέρα του και τελικά δώρισε εκατομμύρια δολάρια σε Εβραϊκές ομάδες  κατά την απεγνωσμένη προσπάθειά του να ανακτήσει μέρος της δημόσιας θέσης του. 
Όταν το ADL επέκρινε μια γελοιογραφία που είχε εμφανιστεί σε μια από τις εφημερίδες του, ο τιτάνας των μέσων ενημέρωσης Ρούπερτ Μέρντοκ ζήτησε την προσωπική του συγγνώμη σε αυτήν την οργάνωση όπως και οι συντάκτες του The Economist απέσυραν γρήγορα μια άλλη γελοιογραφία μόλις δέχθηκε πυρά από την ADL. Ο δισεκατομμυριούχος Tom Perkins, ένας διάσημος επιχειρηματίας κεφαλαίου της Silicon Valley, αναγκάστηκε να ζητήσει μια εγκάρδια συγγνώμη αφού δέχθηκε κριτική από το ADL για την επιλογή των λέξεων του σε μια στήλη της Wall Street Journal . 
Όλοι αυτοί ήσαν περήφανα, ισχυρά άτομα, και πρέπει να δυσαρεστήθηκαν βαθύτατα που αναγκάστηκαν να ζητήσουν μια τέτοια άθλια δημόσια συγχώρεση, αλλά παρ' όλα αυτά το έκαναν. Ο συνολικός κατάλογος των ικετών του ADL όλα αυτά τα χρόνια είναι πολύ μεγάλος.

Ο Μασκ είναι σίγουρα το μεγαλύτερο από αυτά τα ατυχή πρόσφατα παραδείγματα, αλλά σχεδόν εκατό χρόνια πριν από την περίπτωσιν του, συνέβη μια παρόμοια ιστορική περίπτωση που αφορούσε έναν άλλο παγκοσμίου φήμης βιομήχανο μεγιστάνα που επίσης προσπάθησε να αμφισβητήσει την εβραϊκή εξουσία αλλά τελικά ζήτησε συγγνώμη και εγκατέλειψε τον αγώνα.

Αν και το όνομα του Χένρι Φορντ παραμένει πολύ γνωστό στους περισσότερους Αμερικανούς, μόνο λίγοι γνωρίζουν πλήρως την τεράστια παγκόσμια φήμη που απολάμβανε κατά τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα  Οι μαζικές γραμμές συναρμολόγησης στην παραγωγή, που πρωτοστάτησε στη Ford Motor Company ήταν υπεύθυνες για τη μετατροπή του αυτοκινήτου από ένα απλό παιχνίδι των πλουσίων σε ένα προϊόν σε λογικές τιμές που ανήκαν στους περισσότερους Αμερικανούς, έτσι τα επιτεύγματά του αναμόρφωσαν εντελώς την κοινωνία μας και τον υπόλοιπο κόσμο κατά συνέπεια. Η επιχειρηματική του επιτυχία τον καθιέρωσε ως έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο - μια από τις μετέπειτα βιογραφίες του είχε τον τίτλο The Last Billionaire - αλλά διπλασιάζοντας τους βασικούς μισθούς των απλών εργατών του, δημιούργησε επίσης την αμερικανική μεσαία τάξη και έγινε παγκόσμιος θρύλος.

Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, ένας άρρωστος Πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον προσπάθησε να στρατολογήσει τον απολιτικό Φορντ ως τον Δημοκρατικό διάδοχό του στον Λευκό Οίκο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 ο Αδόλφος Χίτλερ κατέταξε τον Φορντ ως έναν από τους μεγαλύτερους προσωπικούς του ήρωες, αλλά και ο Βλαντιμίρ Λένιν ένιωθε σχεδόν το ίδιο και οι Μπολσεβίκοι ονόμασαν τη σοβιετική βιομηχανική πολιτική τους «Φορντισμό». Στο διάσημο μυθιστόρημα του Aldous Huxley , Brave New World , το 1931 , ο «Φορντισμός» είχε γίνει η παγκόσμια κοσμική θρησκεία , με τον πληθυσμό να γιορτάζει την «Ημέρα του Φορντ», ορκιζόμενος «Με τον Φορντ!». και εμφανίζοντας χριστιανικούς σταυρούς περικομμένους σε σύμβολο που αντιπροσωπεύει το Ford Model T.

Αλλά στον απόηχο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Φορντ ανησυχούσε πολύ για την
φωτό
άνευ προηγουμένου ανάπτυξη της εβραϊκής δύναμης στην Αμερική
και για το πώς όλα τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης τρομοκρατούνταν όλο και περισσότερο από την αναφορά των σχετικών εγκλημάτων και καταχρήσεων. Είχε αγοράσει την τοπική του εφημερίδα The Dearborn Independent το 1918 και μέσα σε λίγα χρόνια τη μετέτρεψε σε εθνική έκδοση με τεράστια κυκλοφορία, επιδιώκοντας να διορθώσει αυτή την κατάσταση, όπως συζήτησα σε ένα άρθρο του 2018:

Όσο για το The Dearborn Independent , ο Ford προφανώς κυκλοφόρησε την εφημερίδα του σε εθνική βάση λίγο μετά το τέλος του πολέμου, σκοπεύοντας να επικεντρωθεί σε αμφιλεγόμενα θέματα, ειδικά σε αυτά που σχετίζονται με την εβραϊκή κακή συμπεριφορά, των οποίων η συζήτηση πίστευε ότι αγνοούνταν ή καταπνίγονταν από σχεδόν όλα τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. 

Ήξερα ότι ήταν από καιρό ένα από τα πλουσιότερα και τα πιο αξιοσέβαστα άτομα στην Αμερική, αλλά με έκπληξη ανακάλυψα ότι η εβδομαδιαία εφημερίδα του, που προηγουμένως ήταν σχεδόν άγνωστη σε εμένα, είχε φτάσει σε συνολική εθνική κυκλοφορία 900.000 έντυπα έως το 1925 , κατατάσσοντάς το ως το δεύτερο μεγαλύτερο στη χώρα και μακράν το μεγαλύτερο με εθνική κατανομή. Δεν βρήκα εύκολο τρόπο να εξετάσω το περιεχόμενο ενός τυπικού τεύχους, αλλά προφανώς τα αντιεβραϊκά άρθρα των πρώτων δύο ετών είχαν συλλεχθεί και δημοσιευτεί ως μικρά βιβλία, αποτελώντας μαζί τους τέσσερις τόμους του The International Jew: The World's Foremost Problem , ένα διαβόητο αντισημιτικό έργο που αναφέρεται περιστασιακά στα σχολικά βιβλία της ιστορίας μου. Τελικά η περιέργειά μου με οδήγησε στο έπακρον, έτσι έκανα κλικ σε μερικά κουμπιά στο Amazon.com, αγόρασα το σετ και αναρωτήθηκα τι θα ανακάλυπτα.

Με βάση όλες τις προϋποθέσεις μου, περίμενα να διαβάσω κάτι που θα μ᾿έκανε να βγάλω αφρούς και αμφέβαλα ότι θα μπορούσα να ξεπεράσω τις πρώτες δωδεκάδες σελίδων πριν χάσω το ενδιαφέρον μου και παρατήσω τους τόμους για να μαζέψουν σκόνη στα ράφια μου. Αλλά αυτό που συνάντησα στην πραγματικότητα ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό.

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η τεράστια αύξηση της δύναμης των εβραϊκών και φιλοϊσραηλινών ομάδων στην Αμερική οδήγησε περιστασιακά τους συγγραφείς να αναφέρουν προσεκτικά ορισμένα γεγονότα σχετικά με την δυσάρεστη επιρροή αυτών των οργανώσεων και ακτιβιστών, ενώ πάντα τονίζουν προσεκτικά ότι η συντριπτική πλειοψηφία των οι απλοί Εβραίοι δεν επωφελούνται από αυτές τις πολιτικές και στην πραγματικότητα μπορεί να ζημιωθούν από αυτές, αφήνοντας στην άκρη τον πιθανό κίνδυνο να προκληθεί τελικά μια αντιεβραϊκή αντίδραση. Προς μεγάλη μου έκπληξη, διαπίστωσα ότι το υλικό στη σειρά 300.000 λέξεων του Ford φαινόταν να ακολουθεί ακριβώς αυτό το μοτίβο και τον ίδιο τόνο.

Παρόλο που κατάφερα με κάποιο τρόπο να ξεπεράσω και τους τέσσερις τόμους του The International Jew , ο αμείλικτος ρυθμός του τυμπάνου της εβραϊκής ίντριγκας και της κακής συμπεριφοράς έγινε κάπως "νυσταγμένος" μετά από λίγο, ειδικά επειδή τόσα πολλά από τα παραδείγματα που δίνονταν μπορεί να ήταν αρκετά μεγάλα για το 1920 ή το 1921, αλλά ήταν σχεδόν εντελώς ξεχασμένα σήμερα. Το μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου ήταν μια συλλογή από μάλλον μονότονες καταγγελίες σχετικά με εβραϊκές κακοτοπίες, σκάνδαλα ή φυλετικές σχέσεις, το είδος των εγκόσμιων θεμάτων που θα μπορούσαν κανονικά να εμφανίζονταν στις σελίδες μιας συνηθισμένης εφημερίδας ή περιοδικού, πόσο μάλλον κάποιου τύπου σκανδαλοθηρικού.

Ωστόσο, δεν μπορώ να κατηγορήσω το έντυπο για μια τόσο περιορισμένη επικέντρωση. Ένα σταθερό θέμα ήταν ότι λόγω των πρακτικών εκφοβισμού και τρομοκρατίας των Εβραίων ακτιβιστών και της επιρροής τους, σχεδόν όλα τα τακτικά μέσα ενημέρωσης της Αμερικής απέφευγαν τη συζήτηση για οποιοδήποτε από αυτά τα σημαντικά θέματα και δεδομένου ότι αυτή η νέα δημοσίευση είχε σκοπό να καλύψει αυτό το κενό, αναγκαστικά παρείχε κάλυψη συντριπτικά στρεβλή προς το συγκεκριμένο θέμα. Τα άρθρα είχαν επίσης ως στόχο να διευρύνουν σταδιακά το παράθυρο της δημόσιας συζήτησης και τελικά ντροπιάζοντας άλλα περιοδικά να συζητήσουν την εβραϊκή κακή συμπεριφορά. Όταν κορυφαία περιοδικά όπως το The Atlantic Monthly και το Century Magazine άρχισαν να δημοσιεύουν τέτοιου είδους άρθρα, το αποτέλεσμα αυτό χαιρετίστηκε ως μεγάλη επιτυχία.

Ένας άλλος σημαντικός στόχος ήταν να ευαισθητοποιηθούν περισσότερο οι απλοί Εβραίοι για την πολύ προβληματική συμπεριφορά πολλών από τους ηγέτες της κοινότητάς τους. Περιστασιακά, η δημοσίευση λάμβανε μια επαινετική επιστολή από έναν αυτοαποκαλούμενο «περήφανο Αμερικανοεβραίο» που επαινούσε τη σειρά και μερικές φορές περιλάμβανε μια επιταγή για την αγορά συνδρομών για άλλα μέλη της κοινότητάς του, και αυτό το επίτευγμα μπορεί να γίνει αντικείμενο εκτεταμένης συζήτησης.

 Και μολονότι οι λεπτομέρειες αυτών των μεμονωμένων ιστοριών διέφεραν σημαντικά από εκείνες των σημερινών, το πρότυπο της συμπεριφοράς που επικρίθηκε φάνηκε αξιοσημείωτα παρόμοιο. Αλλάξτε μερικά γεγονότα, προσαρμόστε την κοινωνία σε έναν αιώνα προόδου, και πολλές από τις ιστορίες μπορεί να είναι ακριβώς οι ίδιες με αυτές που καλοπροαίρετοι άνθρωποι που ανησυχούν για το μέλλον της χώρας μας συζητούν ήσυχα σήμερα. Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι υπήρχαν ακόμη και μερικές στήλες σχετικά με την προβληματική σχέση μεταξύ των πρώτων σιωνιστών εποίκων στην Παλαιστίνη και των γύρω ιθαγενών Παλαιστινίων, και βαθιά παράπονα ότι υπό την εβραϊκή πίεση τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συχνά αναφέρουν εντελώς λανθασμένα ή κρύβουν ορισμένες από τις προσβολές που υπέστη η τελευταία ομάδα

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι εβραϊκές οργανώσεις ήταν σκληρά εχθρικές προς το έργο των μέσων ενημέρωσης του Φορντ και ξεκίνησαν μια σφοδρή εκστρατεία πίεσης για να τον αναγκάσουν να σταματήσει την κριτική του κάλυψη, επιστρατεύοντας μποϊκοτάζ των καταναλωτών, εκτεταμένη δυσφήμιση και επιζήμιες αγωγές. Εν τω μεταξύ, λίγοι αν και καθόλου επιφανείς Αμερικανοί συμμετείχαν δημοσίως στις προσπάθειες του Ford, έτσι αρκετά χρόνια τέτοιων ανελέητων εβραϊκών επιθέσεων αποδείχθηκαν τελικά επιτυχημένα. Μέχρι το 1924, ο Ford είχε τελειώσει τη σειρά άρθρων του για τις εβραϊκές δραστηριότητες και ο δισεκατομμυριούχος βιομήχανος έκλεισε τελικά την εφημερίδα του το 1927, ενώ έστειλε επίσης μια δημόσια συγγνώμη επιστολή στον πρόεδρο του ADL αποκηρύσσοντας τις «αντισημιτικές» απόψεις του. 


Ακριβώς όπως ο σημερινός Έλον Μασκ, ο μεγαλύτερος βιομήχανος της Αμερικής στις αρχές του εικοστού αιώνα έκανε το δικό του οδυνηρό ταξίδι στην Canossa. Αν και στρέφεται έντονα εναντίον του Φορντ, τα βασικά γεγονότα αυτής της ιστορίας και της συνθηκολόγησης του Φορντ παρέχονται σε μια εκτενή ενότητα του άρθρου της βιογραφίας του στη Wikipedia.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο Χριστιανισμός ήταν η κυρίαρχη θρησκεία της Δύσης για σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια και φαινόταν τόσο έντονα ριζωμένος στην αμερικανική κοινωνία ώστε να είναι ακαταμάχητος. Ως εκ τούτου, το φουτουριστικό μυθιστόρημα του Χάξλεϋ που υποδηλώνει ότι θα αντικατασταθεί από την κοσμική θρησκεία του Φορντισμού πρέπει σίγουρα να φαινόταν μια παράλογη πιθανότητα εκείνη την εποχή, ίσως ακόμη και να αποτελούσε σκόπιμη σάτιρα. Αλλά κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών γενεών, μια κάπως παρόμοια θρησκευτική αντικατάσταση έχει πράγματι συμβεί, αν και το ανυψωμένο δόγμα σίγουρα θα είχε συγκλονίσει και θα είχε απογοητεύσει τόσο τον Χάξλεϋ όσο και τον Φορντ.

Κάτω από την αδυσώπητη ιδεολογική πίεση του υπερβολικά εβραϊκού Χόλιγουντ και των συστημικών μέσων, ο παραδοσιακός Χριστιανισμός της Δύσης αποδομείται σταθερά και παραμερίζεται, συχνά αντικαθίσταται από την οιονεί θρησκεία του Ολοκαυτισμού, η οποία διαθέτει ένα εντελώς διαφορετικό σύνολο μαρτύρων, ιερών κείμενα και ιερούς τόπους. Το κεντρικό ιερό του Ολοκαυτισμού είναι το Άουσβιτς, ένα πρώην στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί, έτσι ο Μασκ έδειξε την πλήρη υποταγή του σε αυτό το κυρίαρχο πνευματικό δόγμα και τις αρχές του κάνοντας ένα προσκύνημα σε αυτό τον ιερό τόπο.

Το 2018, έκανα λόγο γι᾿ αυτή την αξιοσημείωτη αλλαγή στις πεποιθήσεις του δυτικού κόσμου, σημειώνοντας ότι ακόμη και οι κορυφαίοι πνευματικοί ηγέτες άλλων παγκόσμιων θρησκειών αναγνώρισαν προφανώς τον Ολοκαυτισμό ως πρός τη δική τους πίστη, πολύ πιο σημαντική στα βασικά της στοιχεία από τη δική τους.

Σύμφωνα με τον Finkelstein, το Χόλιγουντ παρήγαγε περίπου 180 ταινίες για το Ολοκαύτωμα μόνο κατά τη διάρκεια των ετών 1989-2004. Ακόμη και το πολύ μερικό υποσύνολο των ταινιών του Ολοκαυτώματος που αναφέρονται στη Wikipedia έχει μεγαλώσει πάρα πολύ, αλλά ευτυχώς η Βάση Δεδομένων Ταινιών έχει καταρτήσει κατάλογο παρέχοντας μια λίστα με τις 50 ταινίες του Ολοκαυτώματος με τις περισσότερες προβολές  .

Περίπου το 2% των Αμερικανών έχουν εβραϊκό υπόβαθρο, ενώ ίσως το 95% έχει χριστιανικές ρίζες, αλλά η λίστα των χριστιανικών ταινιών της Wikipedia φαίνεται μάλλον πενιχρή και υποτυπώδης συγκριτικά. Πολύ λίγες από αυτές τις ταινίες κυκλοφόρησαν ευρέως, και η επιλογή εκτείνεται ώστε να συμπεριλάβει ακόμη και τα Χρονικά της Νάρνια , που δεν περιέχει καμία απολύτως αναφορά στον Χριστιανισμό. Μία από τις πολύ λίγες εξαιρετικές εξαιρέσεις στη λίστα είναι το "The Passion of the Christ" του Mel Gibson το 2004, το οποίο αναγκάστηκε να αυτοχρηματοδοτήσει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης. Και παρά την τεράστια οικονομική επιτυχία αυτής της ταινίας, μιας από τις πιο κερδοφόρες εγχώριες κυκλοφορίες όλων των εποχών, το έργο κατέστησε τον Gibson μια εξαιρετικά προσβλητικό παρία στη βιομηχανία θεάματος  στην οποία κάποτε βασίλευε ως το μεγαλύτερο αστέρι της, ειδικά μετά την είδηση. ο πατέρας του ήταν αρνητής του Ολοκαυτώματος 

Από πολλές απόψεις, το Χόλιγουντ και τα ευρύτερα μέσα ψυχαγωγίας σήμερα παρέχουν την ενοποιητική πνευματική βάση της βαθιά κοσμικής κοινωνίας μας και η συντριπτική υπεροχή των ταινιών με θέμα το Ολοκαύτωμα έναντι των χριστιανικών έχει προφανείς επιπτώσεις. Εν τω μεταξύ, στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο μας, το αμερικανικό συγκρότημα ψυχαγωγίας-μέσων κυριαρχεί πλήρως στην Ευρώπη και την υπόλοιπη Δύση, έτσι ώστε οι ιδέες που δημιουργούνται εδώ διαμορφώνουν αποτελεσματικά το μυαλό πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν αλλού, είτε το αναγνωρίζουν πλήρως είτε όχι γεγονός.

Το 2009, ο Πάπας Βενέδικτος XVI προσπάθησε να θεραπεύσει το μακροχρόνιο ρήγμα του Βατικανού ΙΙ εντός της Καθολικής Εκκλησίας και να συμφιλιωθεί με την αποσχισθείσα φατρία της Κοινωνίας του Αγίου Πίου Χ. Αλλά αυτό έγινε μια μεγάλη διαμάχη στα μέσα ενημέρωσης όταν ανακαλύφθηκε ότι ο επίσκοπος Ρίτσαρντ Γουίλιαμσον, ένα από τα ηγετικά μέλη αυτής της τελευταίας οργάνωσης, ήταν από καιρό αρνητής του Ολοκαυτώματος και πίστευε επίσης ότι οι Εβραίοι έπρεπε να ασπαστούν τον Χριστιανισμό . Αν και οι πολλές άλλες διαφορές στην καθολική δογματική πίστη ήταν πλήρως διαπραγματεύσιμες, προφανώς η άρνηση αποδοχής της πραγματικότητας του Ολοκαυτώματος δεν ήταν, και ο Williamson παρέμεινε αποξενωμένος από την Καθολική Εκκλησία. Αμέσως μετά διώχθηκε ακόμη και για αίρεση από τη γερμανική κυβέρνηση.

Ακριβώς όπως οι Πάπες του Μεσαίωνα χρησιμοποίησαν την ιερή δύναμη του Χριστού και του Χριστιανισμού για να ταπεινώσουν ακόμη και τους πιο ισχυρούς από τους επίγειους μονάρχες και να τους αναγκάσουν να υποταχθούν, οι Εβραίοι και οι Σιωνιστές χρησιμοποιούν σήμερα τη δύναμη του Ολοκαυτώματος και του Ολοκαυτισμού με τον ίδιο τρόπο. ακόμη και οι ισχυρότερες από τις δυτικές προσωπικότητες όπως ο Έλον Μασκ είναι αβοήθητοι μπροστά του.

Για γενιές, το Χόλιγουντ και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κατέτρωγαν σιγά-σιγά και σταθερά τη νομιμότητα του παραδοσιακού Χριστιανισμού, ενώ ακαδημαϊκοί μελετητές αμφισβήτησαν με τόλμη την αλήθεια του και τόνιζαν τις ιστορικές αμφιβολίες. Κατά συνέπεια, ούτε ο Μασκ ούτε κανένας άλλος επιφανής δυτικός σήμερα τρέμει μπροστά στα χριστιανικά σύμβολα ούτε υποκλίνεται στους χρισμένους εκπροσώπους αυτής της πίστης. Αντίθετα, το Ολοκαύτωμα είναι αυτό που έχει καταστεί απαραβίαστο, με τις πιο σκληρές κοινωνικές και οικονομικές κυρώσεις να επιβάλλονται σε όσους αμφισβητούν τα στοιχεία του ή αμφισβητούν τους ισχυρισμούς του. Σε μεγάλο μέρος της Δύσης, οποιεσδήποτε τέτοιες προκλήσεις υπόκεινται σε αυστηρές νομικές ποινές , συμπεριλαμβανομένων μακροχρόνιων ποινών φυλάκισης, το σημερινό ισοδύναμο των πάλαι ποτέ κοινών νόμων περί βλασφημίας. Και αυτό το σαρωτικό, υπερβατικό δόγμα έχει γίνει επομένως αρκετά ισχυρό ώστε να παραξενεύει τον Έλον Μασκ ή οποιοδήποτε άλλο δημόσιο πρόσωπο. Αυτή η κατάσταση έχει σημαντικές συνέπειες στον πραγματικό κόσμο.


Οι επικριτές των γεγονότων που εκτυλίσσονται τώρα στη Μέση Ανατολή πρέπει να αναγνωρίσουν ότι το εβραϊκό Ολοκαύτωμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου αποτελεί την κεντρική δικαιολογία για την ύπαρξη του εβραϊκού κράτους και επίσης ως την καθολική δικαιολογία για οποιοδήποτε από τα διεθνή εγκλήματά του, συμπεριλαμβανομένων αυτών που διαπράττονται σήμερα. . Η Γάζα και το Ολοκαύτωμα συνδέονται τόσο στενά που αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.