Τό τέλος τῆς παραπλανητικῆς διπλωματίας τοῦ Τράμπ

...η απόφαση για επίθεση είχε ήδη ληφθεί κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής στο Μαρ-α-Λάγκο στις 29 Δεκεμβρίου 2025, μεταξύ Νετανιάχου και Τραμπ.

 ...ο Νετανιάχου ήταν αυτός που απαίτησε από τις ΗΠΑ να χτυπήσουν τις δυνατότητες βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν 

... Ο Τραμπ είναι ένας πραγματικά αφοσιωμένος υποστηρικτής του Ισραήλ, αλλά απέχει ελάχιστα από το να βυθίσει την Προεδρία του σε αυτόν τον βράχο.

Ίσως δεν είχε άλλη επιλογή.

Τοῦ Alastair Crooke

Με την κατάρρευση της διπλωματίας, η σύγκρουση έχει μετακινηθεί από το πεδίο του στρατηγικού λογισμού και του ρεαλισμού σε ένα πεδίο ψυχολογικής εξαρτημένης μάθησης.

Οι διπλωματικές διαπραγματεύσεις της Πέμπτης (26 Φεβρουαρίου) – παρά τον πανηγυρικό θόρυβο από μεσολαβητές και διαπραγματευτές – επιβεβαίωσαν το ουσιαστικό αδιέξοδο. Οι απαιτήσεις των ΗΠΑ που παρουσιάστηκαν στο Ιράν ήταν:

• Η πλήρης αποξήλωση των πυρηνικών εγκαταστάσεων Fordow, Natanz, και Isfahan.
• Η μεταφορά όλου του εμπλουτισμένου ουρανίου στις Ηνωμένες Πολιτείες.
• Το τέλος όλων των ρητρών λήξης ισχύος και οι μόνιμοι περιορισμοί.
• Η αποδοχή του μηδενικού εμπλουτισμού – με μόνο τον ερευνητικό αντιδραστήρα της Τεχεράνης να επιτρέπεται να παραμείνει.
• Ελάχιστη ελάφρυνση των κυρώσεων εκ των προτέρων· περαιτέρω ελάφρυνση μόνο μετά από πλήρη συμμόρφωση.

Αυτές οι απαιτήσεις διατυπώθηκαν σαφώς για να εμποδίσουν, αντί να διευκολύνουν, οποιαδήποτε διπλωματική λύση. Αντανακλά μια στρατηγική που βασίζεται στην βαθιά ριζωμένη υπόθεση της ιρανικής αδυναμίας, η οποία, απέναντι σε μια στρατιωτική επίδειξη ισχύος των ΗΠΑ, αναμενόταν με βεβαιότητα ότι σίγουρα θα οδηγούσε σε ιρανική συνθηκολόγηση. Αυτή η υπόθεση ήταν πάντα αλαζονική. Αποδείχθηκε προδήλως ψευδής, καθώς, όπως ήταν αναμενόμενο, η Τεχεράνη απέρριψε τις απαιτήσεις των ΗΠΑ:

• [Το Ιράν] επέμεινε στην αναγνώριση του δικαιώματός του (βάσει της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Δυνάμεων) να εμπλουτίζει ουράνιο για μη στρατιωτικές ανάγκες.
• Απορρίφθηκε η πρόταση «μηδενικού εμπλουτισμού».
• Αρνήθηκε να μεταφέρει εμπλουτισμένο ουράνιο από το έδαφός του στο Ιράν.
• Επέμεινε ότι οποιαδήποτε συμφωνία πρέπει να περιλαμβάνει τόσο την αναγνώριση του δικαιώματός του για εμπλουτισμό όσο και μια σημαντική άρση των κυρώσεων. Το Ιράν απορρίπτει την ιδέα των αόριστων περιορισμών που του επιβάλλονται.

Η ατμόσφαιρα στο τέλος των συνομιλιών ήταν αποφασιστικά αισιόδοξη . Ο επικεφαλής διαπραγματευτής του Ιράν, Υπουργός Εξωτερικών, Araghchi, δήλωσε: «Ο σημερινός γύρος ήταν ο καλύτερος από τους γύρους μέχρι στιγμής. Παρουσιάσαμε με σαφήνεια τα αιτήματά μας». Η ιρανική πλευρά ήθελε να καταστήσει σαφές τόσο στο εγχώριο όσο και στο εξωτερικό κοινό ότι (τουλάχιστον) είχε διαπραγματευτεί σοβαρά.

Ωστόσο, αναφορές από τις ΗΠΑ υποδηλώνουν ότι η απόφαση για επίθεση είχε ήδη ληφθεί κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής στο Μαρ-α-Λάγκο στις 29 Δεκεμβρίου 2025, μεταξύ Νετανιάχου και Τραμπ.

Η ιρανική ηγεσία καταλάβαινε καλά ότι οποιεσδήποτε παραχωρήσεις που θα μπορούσε εύλογα να είχε προσφέρει το Ιράν στις συνομιλίες δεν θα είχαν δώσει στον Τραμπ την επιθυμητή γρήγορη πολιτική «νίκη». Πόσο μάλλον που το Ιράν επέμενε ότι η πυραυλική άμυνα ήταν αδιαπραγμάτευτη.

Ενώ έθεσε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν στο επίκεντρο των συνομιλιών, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Rubio – ενόψει αυτού του (τελευταίου) γύρου διαπραγματεύσεων – υπογράμμισε ότι, από την οπτική γωνία της Ουάσιγκτον, η απειλή των βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν αποτελεί «θεμελιώδες στοιχείο που δεν μπορεί να αγνοηθεί».

Ο απίθανος ισχυρισμός του Rubio, ωστόσο, συμφωνεί με τα δημοσιεύματα του ισραηλινού εβραϊκού τύπου ότι μετά τη συνάντηση του Νετανιάχου με τον Τραμπ τον Δεκέμβριο του 2025, ο Νετανιάχου ήταν αυτός που απαίτησε από τις ΗΠΑ να χτυπήσουν τις δυνατότητες βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν - και ότι η επίθεση στο πυραυλικό οπλοστάσιό του πρέπει να έχει προτεραιότητα έναντι των επιθέσεων στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

Το ίδιο (ισραηλινό) ρεπορτάζ ανέφερε ότι ο Τραμπ αποδέχτηκε την επιτακτική απαίτηση του Νετανιάχου.

Συνολικά, ο Τραμπ παρέμεινε ανένδοτος στην άποψη ότι όποιο και αν ήταν το αποτέλεσμα της ιρανικής αντιπαράθεσης -είτε επιτεύχθηκε μέσω της ιρανικής συνθηκολόγησης είτε με στρατιωτική βία- έπρεπε προσωπικά να βγει από την αντιπαράθεση δείχνοντας «ισχυρός» και έχοντας ένα ιστορικό «επίτευγμα» στο ενεργητικό του.

Ένας πόλεμος σε αναζήτηση λογικής

Έτσι, με την κατάρρευση της διπλωματίας, η σύγκρουση έχει μετακινηθεί από τη σφαίρα του στρατηγικού υπολογισμού και του ρεαλισμού σε μια ψυχολογική εξαρτημένη διαδικασία. Δηλαδή, πώς να χαρακτηρίσουμε έναν πόλεμο χωρίς σαφή αιτιολογία σε ένα ολοένα και πιο αμφιλεγόμενο αμερικανικό κοινό. Και πώς να πυροδοτήσουμε καλύτερα τον πόλεμο με τέτοιο τρόπο ώστε να παράσχουμε το σωστό ψυχολογικό πλεονέκτημα στον Τραμπ ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών.

Ως εκ τούτου, έχουμε τους παράλογους ισχυρισμούς του Τραμπ ότι το Ιράν εργάζεται για την παραγωγή διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων (ICBM) με τους οποίους θα επιτεθεί στην ηπειρωτική χώρα των ΗΠΑ. Σε αυτή την ψυχο-αφήγηση, ο Τραμπ δεν σώζει μόνο το Ισραήλ, σώζει και την Αμερική!

Αυτές οι ψυχολογικές σκέψεις αναγκάζουν μια διχασμένη ομάδα Τραμπ να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την πραγματικότητα - προσπαθώντας να βρει το εύλογο casus belli για να δικαιολογήσει μια στρατιωτική επίθεση στο Ιράν. Το Ιράν, παρά τους ισχυρισμούς του Rubio, δεν απειλεί τις ΗΠΑ με ICBM. Το Ιράν δεν αποτελεί καθόλου απειλή για τις ΗΠΑ - ούτε διαθέτει πυρηνικά όπλα.

Μην κάνετε λάθος, παρατηρεί ο Will Schryver ,

«Αυτός είναι ένας αμερικανικός πόλεμος επιλογής. Αυτός ο πόλεμος - και όλες οι συνέπειές του - ανήκουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτός είναι ο πόλεμος του Τραμπ. Αυτός ο πόλεμος ξεκίνησε στις 3 Ιανουαρίου 2020, με άμεση εντολή του Ντόναλντ Τραμπ».

Αλλά το γεγονός ότι η Ομάδα Τραμπ λέει φωναχτά ότι ένα χτύπημα στο Ιράν έχει ως στόχο την εδραίωση της ηγεμονίας του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, θεωρείται από την Ομάδα ως ένα δυσάρεστο πλαίσιο για να διαφημίσει έναν «άλλο μεγάλο πόλεμο στη Μέση Ανατολή» σε ένα αμερικανικό εκλογικό σώμα που είναι αντίθετο με τις απώλειες και ολοένα και πιο σκεπτικό απέναντι στην ιεράρχηση των ισραηλινών συμφερόντων από τον Τραμπ.

Το δίλημμα της έλλειψης λογικής για πόλεμο προφανώς έγινε τόσο οξύ που οι Αμερικανοί αξιωματούχοι συμφώνησαν ότι το Ισραήλ έπρεπε να χτυπήσει πρώτο , προκειμένου να καταστεί ένας ιρανικός πόλεμος όσο το δυνατόν «πολιτικά αποδεκτός» για το εγχώριο κοινό.

Η Anna Barsky, γράφοντας στην εβραϊκή γλώσσα στην Ma'ariv την περασμένη εβδομάδα, υποστήριξε ότι η υπόνοια ότι το Ισραήλ «πηγαίνει πρώτο» «... διαπερνά το ειρωνικό στο ανατριχιαστικό. Επειδή σκιαγραφεί ένα σενάριο στο οποίο το Ισραήλ λειτουργεί, συνειδητά και σχεδιασμένα, ως το πρώτο πλάνο μιας κίνησης που αποσκοπεί πρωτίστως στην παραγωγή ενός αποτελέσματος συνείδησης στις Ηνωμένες Πολιτείες».

Η συσσώρευση αμερικανικών δυνάμεων αρχικά φαντάστηκε ο Τραμπ ότι ήταν, από μόνη της, αρκετά τρομακτική ψυχολογικά για το Ιράν, ώστε η συνθηκολόγηση να ήταν προκαθορισμένη. Ο Witkoff το είπε ξεκάθαρα στο Fox News: Ο Τραμπ ήταν μπερδεμένος και απογοητευμένος ως προς το γιατί το Ιράν δεν είχε ήδη συνθηκολογήσει μπροστά σε μια τόσο μεγάλη αμερικανική συστοιχία δυνάμεων κοντά στο Ιράν.

Αλλά περισσότερο από αυτό, για τον Τραμπ - ο οποίος ζει με μεγαλεπήβολες δηλώσεις και υποσχέσεις για «απίστευτη αμερικανική στρατιωτική ισχύ» - ήταν έκπληκτος όταν είδε διαρροές που αποκάλυπταν ότι, παρά τη συσσώρευση δυνάμεων, οι ΗΠΑ δεν έχουν τη στρατιωτική ικανότητα «να αντέξουν [πέρα] από μια έντονη αεροπορική επίθεση τεσσάρων έως πέντε ημερών στο Ιράν - ή μια εβδομάδα επιθέσεων χαμηλότερης έντασης». Αργότερα αντέκρουσε τους στρατηγούς του.

Οι στρατηγοί του Τραμπ του είχαν δώσει μια πολύ πιο σύνθετη εικόνα : Δεν ήταν πρόθυμοι να εγγυηθούν την αλλαγή καθεστώτος. Δεν θα υπήρχε βεβαιότητα για τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας και δεν θα υπήρχε δυνατότητα να προβλεφθεί με ακρίβεια η αντίδραση της Τεχεράνης - ή οι περιφερειακές επιπτώσεις.

Πιθανότατα, ο Τραμπ, παρά τις προειδοποιήσεις, φαντάστηκε (ή ήλπιζε σε...) έναν σύντομο αιματηρό πόλεμο λίγων ημερών, μετά τον οποίο θα μπορούσε να ισχυριστεί «Νίκη» επί των εκτεταμένων συντριμμιών και στη συνέχεια να ελπίζει σε ελιγμούς προς μια εκεχειρία — με τους τίτλους των μέσων ενημέρωσης να φωνάζουν άλλη μια «Ειρήνη Τραμπ».

ἐδῶ

Οι πόλεμοι, φυσικά, δεν καθορίζονται ποτέ μόνο από μία πλευρά. Το Ιράν προειδοποίησε ότι εάν δεχόταν επίθεση, θα πυροδοτούσε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο - όχι μόνο στο Ιράν, αλλά σε ολόκληρη την περιοχή. Μόλις την πρώτη ημέρα του πολέμου, αυτό έκανε τώρα το Ιράν, με επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στον Περσικό Κόλπο - οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις καίγονται και καπνίζουν παντού. Μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες μόλις ανέστειλαν τις αποστολές μέσω του Στενού του Ορμούζ.

Ο Τραμπ – αλλά πιο συγκεκριμένα ο Νετανιάχου – μόλις πυροδότησε έναν πόλεμο σε πολλαπλά μέτωπα, με επιθέσεις στο Ισραήλ από πολλές κατευθύνσεις (από το Ιράν, την Υεμένη, το Ιράκ...). Ένας μακρύς πόλεμος είναι πιο πιθανός από έναν γρήγορο πόλεμο.

Ο Τραμπ έχει κολλήσει στο Zugzwang( «ἀναγκασμός σέ κίνηση». σκακιστικός ὅρος) . Είναι αναγκασμένος να κάνει την κίνηση στο Ιράν, αλλά με αυτή την κίνηση, επιδεινώνει τη δική του κατάσταση - το «Zugzwang». Σύμφωνα με πληροφορίες , «πολλοί μέσα στο Πεντάγωνο πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ θα αντιμετωπίσουν γενεαλογική καταστροφή εάν δεσμευτούν υπερβολικά σε μια μεγάλης κλίμακας σύγκρουση με το Ιράν [και δεν αποδώσουν «λαμπρά»]».

Ωστόσο, η ιδεολογική ορμή για ένα χτύπημα που προερχόταν από το στρατόπεδο του Νετανιάχου και των ποικίλων βοηθών και δωρητών του στις ΗΠΑ αποδείχθηκε πειστική. Αυτοί οι τελευταίοι βλέπουν ένα αμερικανικό χτύπημα ως μια «ευκαιρία που παρουσιάζεται μια φορά σε μια γενιά» για να αναδιαμορφώσουν τον γεωστρατηγικό χάρτη - να αναδιαμορφώσουν το Ιράν ως φιλοδυτικό σύμμαχο του Ισραήλ σε έναν νέο συνασπισμό σε πόλεμο με τον ισλαμικό ριζοσπαστισμό.

Τέτοια συναισθήματα – αν και φανταστικά – δεν πρέπει να αγνοούνται επιπόλαια. Είναι βαθιά ριζωμένα στον πολιτισμό και σε διάφορες εσχατολογικές πεποιθήσεις.

Η πολεμική εφοδιαστική έχει τη δική της δυναμική: Μόλις απελευθερωθεί η «άνοιξη» της στρατιωτικής ανάπτυξης, χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να την ανακόψουν. Στην αρχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, αποδείχθηκε αδύνατο για την ευρωπαϊκή ηγεσία να αντιστρέψει τους μηχανισμούς της ανάπτυξης - απλώς και μόνο λόγω των περιορισμών που είναι εγγενείς στο σιδηροδρομικό σύστημα. Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να σταματήσει η ευρεία πολεμική δυναμική.

Πυροδοτώντας μια τέτοια υπαρξιακή παγκόσμια δοκιμασία ισχύος, ο Τραμπ δεν θα είναι σε θέση, όπως ο Βασιλιάς Canute, να δώσει «εντολή» να υποχωρήσει η παλίρροια. Έχει ξεκινήσει γεγονότα που θα καθορίσουν το παγκόσμιο γεωπολιτικό μας μέλλον. Το μέλλον της Κίνας, της Ρωσίας και του Ιράν θα κρέμεται από μια κλωστή, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Η οικονομική τάξη κρέμεται επίσης από μια κλωστή. Η λύση του Τραμπ στην κρίση χρέους εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον εμπορικό του πόλεμο. Η βιωσιμότητα των δασμών του Τραμπ για τον μετριασμό των χρεωστικών υποχρεώσεων εξαρτάται από την ηγεμονία του δολαρίου. Και η ηγεμονία του δολαρίου είναι σε μεγάλο βαθμό συνάρτηση της διατήρησης του μύθου της εξαιρετικής στρατιωτικής άτρωτης φύσης των ΗΠΑ.

Αλλά με το Ιράν να έχει ουσιαστικά αποκρύψει την μπλόφα του Τραμπ, βρίσκεται αντιμέτωπος με τις ταπεινωτικές επιλογές είτε να κάνει TACO (δηλαδή, διαστρεβλώνοντας κάποια πρόωρη έκκληση για κατάπαυση του πυρός, όπως στον 12ήμερο πόλεμο, για να ανακηρύξει «Νίκη»), είτε, σε περίπτωση που πρόκειται για έναν μακρύτερο πόλεμο, να αποδεχτεί ότι ο αμερικανικός στρατός θεωρείται χάρτινη τίγρη και να βλέπει τις συνέπειες να αντηχούν στις αγορές χρέους.

Ο Τραμπ είναι ένας πραγματικά αφοσιωμένος υποστηρικτής του Ισραήλ, αλλά απέχει ελάχιστα από το να βυθίσει την Προεδρία του σε αυτόν τον βράχο.

Ίσως δεν είχε άλλη επιλογή.

Ἀπό : strategic-culture.su

Φυσικά καί δέν εἶχε ἄλλη ἐπιλογή. Δεμένος χειροπόδαρα ἀκριβῶς ὅπως τόν παρουσιάζει ἡ φωτό στήν κορυφή. Τί ἐπιτυχίες αὐτός ὁ Epstein !!! 

Ἡ Πελασγική