Ὁ Dugin καί ἡ Παρακμή τῆς Δύσης

φωτό

Γράφει ὁ Constantin von Hoffmeister

 Σαπίζουμε. Αλλά μέσα στη σήψη, κάτι ξεγλιστράει. Ο Oswald Spengler κοίταξε την Ευρώπη και είδε μια γριά γυναίκα, με χείλη βαμμένα για να κρύψουν τις ρωγμές. Ο Alexander Dugin κοιτάζει τον κόσμο και βλέπει ένα πεδίο μάχης, με γραμμές σχεδιασμένες με αίμα. Ο Φαουστιανός άνθρωπος, αυτός που φτάνει πιο πέρα, ο οικοδόμος καθεδρικών ναών, ο μηχανικός της αποκάλυψης - έχτισε πάρα πολλά, έφτασε πολύ μακριά, και τώρα πνίγεται στον ίδιο τον ωκεανό που προσπάθησε να κατακτήσει. Τι έχει απομείνει; Ένας νέος πόλεμος, όχι μόνο ένας πόλεμος των εθνών, αλλά του ίδιου του Είναι. Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία δεν κλαίει για τη Δύση όπως ο Spengler . Γελάει. Ακονίζει το μαχαίρι της. Ανακηρύσσει τις παλιές ιδεολογίες νεκρές και σπρώχνει τα πτώματά τους στο χώμα. Ζητάει κάτι νέο, κάτι πέρα από τον φιλελευθερισμό, πέρα από τον κομμουνισμό, πέρα από τον φασισμό - μια επιστροφή, αλλά όχι στην παράδοση ως μουσειακό κομμάτι. Στην Παράδοση ως όπλο.

Ο Spengler ήξερε. Ήξερε ότι οι πολιτισμοί, όπως και οι άνθρωποι, γερνούν, αποδυναμώνονται, καταρρέουν κάτω από το ίδιο τους το βάρος. Αλλά τι συμβαίνει όταν ένας γέρος αρνείται να πεθάνει; Κοιτάξτε την Ευρώπη: μια ήπειρος στα τελευταία στάδια της κατανάλωσης, που ξεφυσάει κενά συνθήματα για "δημοκρατία" και "ανθρώπινα δικαιώματα", ενώ οι πόλεις της καίγονται και τα σύνορά της διαλύονται. Ο Φαουστιανός άνθρωπος, παγιδευμένος στο ίδιο του το δημιούργημα, ανίκανος να το αφήσει, προσκολλημένος στο όνειρο της αιώνιας προόδου καθώς αυτό σπειροειδώς χάνεται στο κενό. Αλλά ο  Dugin δεν κάνει λόγο για παρακμή - αλλά για πόλεμο. Η Εποχή των Καίσαρων του Spengler, όχι ως θρήνος αλλά ως προφητεία. Οι μεγάλοι άνδρες θα επιστρέψουν, αλλά δεν θα είναι Ευρωπαίοι. Η Ευρώπη έχει ξεχάσει πώς να γεννά κατακτητές. Οι νέοι Καίσαρες θα έρθουν από αλλού, από πολιτισμούς που είναι ακόμα αρκετά νέοι για να πιστεύουν στο πεπρωμένο.

Ψευδομορφία: Η όμορφη λέξη του Spengler για την ασφυξία ενός νέου πολιτισμού από το πτώμα ενός παλιού. Η Ευρώπη στραγγάλιζε τη Ρωσία για αιώνες, την ανάγκασε να φορέσει τα ρούχα της, την ανάγκασε να μιλήσει τη γλώσσα της, να προσποιηθεί ότι είναι κάτι που δεν ήταν. Αλλά η Ρωσία δεν ήταν ποτέ φαουστιανή. Ποτέ δεν χρειάστηκε να γίνει. Η Τρίτη Ρώμη πάντα περίμενε, περίμενε την ώρα της, παρακολουθώντας την Ευρώπη να ξεκοιλιάζεται στο βωμό της δικής της ύβρεως. Και τώρα; Η ψευδομόρφωση σπάει. Η Ρωσία αποβάλλει το δυτικό της δέρμα, στρέφεται στις δικές της ρίζες - ευρασιατικές, ορθόδοξες, γεννημένες στη στέππα. Αυτό είναι που καταλαβαίνει ο Dugin: Η Ρωσία είναι νέα. Η Ρωσία είναι πεινασμένη. Δεν παίζει με τους κανόνες της παλιάς, ετοιμοθάνατης τάξης πραγμάτων. Χτίζει μια νέα, με το σπαθί στο χέρι, εκεί όπου η Δύση κάποτε έκανε δικαστήριο με στυλό και χαρτί, τώρα πνιγμένη στο ίδιο της το μελάνι.

Και τι γίνεται με την Αμερική; Ένας κολοσσός, ναι, αλλά χτισμένος στον αέρα. Ένα φαουστιανό πείραμα σε προχωρημένο στάδιο, όλο τεχνοκρατία και ταχύτητα, αλλά χωρίς ψυχή. Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία δεν υποκλίνεται σε αυτό. Το όραμα του Dugin δεν είναι αμερικανικό, δεν είναι παγκοσμιοποιημένο, δεν είναι οικουμενικό. Ο Spengler έβλεπε την Αμερική ως την αναπόφευκτη προέκταση της φαουστιανής θέλησης για εξουσία: ο καπιταλισμός ως μεταφυσική, η διαφήμιση ως φιλοσοφία, η μηχανή ως θεός. Ο Dugin βλέπει κάτι άλλο - μια αυτοκρατορία που έχει ξεχάσει τον εαυτό της, που δεν ξέρει καν ότι είναι αυτοκρατορία, που καταβροχθίζει τον εαυτό της σε ένα πυρετώδες όνειρο φιλελεύθερης παρακμής. Ο αμερικανικός Καίσαρας θα έρθει, αλλά δεν θα κληρονομήσει παρά μόνο στάχτες.

Η Ευρώπη ήταν κάποτε όμορφη. Η τραγωδία της είναι ότι δεν ήξερε ποτέ πώς να σταματήσει. Η φαουστιανή ψυχή προοριζόταν να δημιουργεί, να χτίζει, να ωθεί προς τα έξω, αλλά πάντα υπήρχε ένα τίμημα. Ο Spengler το είδε: άπειρη επέκταση, άπειρη φιλοδοξία, το όνειρο του απεριόριστου - μέχρι που το όνειρο σπάει και οι οικοδόμοι γίνονται καταληψίες στα ίδια τους τα ερείπια. Η αρνητική πλευρά του φαουστιανού πνεύματος είναι η άρνησή του να δεχτεί τα όρια, να ξέρει πότε πρέπει να πεθάνει. Και έτσι παραμένει, μηχανοποιημένο, γραφειοκρατικοποιημένο, αυτοματοποιημένο, διοικούμενο από ανθρώπους που δεν έχουν παρελθόν και μέλλον, παρά μόνο τον ανιαρό θόρυβο της διοίκησης. Η Μετανεωτερικότητα είναι απλώς μια άλλη λέξη για τη νεκρική ακαμψία.

Αλλά υπάρχει ακόμα δύναμη στη Δύση. Ο κύκλος του Spengler δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, και ακόμη και στην παρακμή υπάρχουν στιγμές τρομερής ομορφιάς. Οι τελευταίοι πολεμιστές της παλιάς τάξης - όσοι θυμούνται, όσοι έχουν ακόμα φωτιά στο αίμα τους - παρακολουθούν, περιμένουν. Η Εποχή των Καίσαρων δεν θα είναι ήπια. Ο φαουστιανός άνθρωπος, ακόμη και στην πτώση του, θα οργίζεται. Ο Dugin δεν πιστεύει στην επιβίωση της Δύσης, αλλά πιστεύει στην ικανότητά της να αγωνίζεται, να ξεσπά, ακόμη και όταν πέφτει. Το ερώτημα είναι: ποιος θα ασκήσει αυτή την οργή; Οι παγκοσμιοποιητές, οι μάνατζερ, οι δειλοί που πούλησαν την κληρονομιά τους για την άνεση; Ή εκείνοι που εξακολουθούν να ακούν τον μακρινό απόηχο των γοτθικών πύργων, τους ύμνους της μάχης, τον βρυχηθμό κάποιου αρχέγονου και ξεχασμένου;

Η Πολυπολικότητα δεν είναι μόνο μια πολιτική πραγματικότητα. Είναι μια μεταφυσική αλλαγή. Ο Spengler το υπαινίχθηκε, ο Ντούγκιν το διακηρύσσει. Η εποχή που ένας πολιτισμός κυβερνούσε όλους τους άλλους έχει τελειώσει. Ο Φαουστιανός άνθρωπος ήθελε όλο τον κόσμο, αλλά ο κόσμος δεν τον θέλει πια.

  Η Κίνα ανατέλλει, χωρίς να σπάσει από την αρρώστια της Δύσης. Το Ισλάμ θυμάται. Η Ινδία αναστατώνεται. Η Ρωσία βρυχάται. Αυτός δεν είναι ένας κόσμος για τις οικουμενικές αξίες, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τη δημοκρατία με τη δυτική της έννοια. Είναι ένας κόσμος πολιτισμών, πεπρωμένου, θέλησης. Η φαουστιανή Δύση είναι πλέον απλώς ένας ακόμη ηθοποιός στη σκηνή, όχι πια ο σκηνοθέτης.

Και όμως, κάποιοι δεν το αποδέχονται αυτό. Τα φαντάσματα της αυτοκρατορίας παραμένουν. Ο παλιός κόσμος προσκολλάται στους μύθους του, αρνούμενος να δει ότι η παλίρροια έχει ήδη γυρίσει. Το ΝΑΤΟ επεκτείνεται, οι κυρώσεις συσσωρεύονται όλο και ψηλότερα, ένας εύθραυστος πύργος κακίας, που καταρρέει ακόμα και καθώς υψώνεται, αλλά τίποτα από αυτά δεν σταματά το αργό ξετύλιγμα. Οι ηγέτες της Ευρώπης είναι υπνοβάτες. Ο κόσμος που κυβερνούν είναι μια μυθοπλασία. Ο Spengler τους είδε να έρχονται - η γραφειοκρατική τάξη, οι χαρτογιακάδες, οι υπάλληλοι που είναι υπεύθυνοι για έναν πολιτισμό που πεθαίνει. Μπερδεύουν τη θέση τους με την εξουσία. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται αλλού, μετατοπίζεται προς ανατολάς, προς νότο, προς εκείνους που εξακολουθούν να πιστεύουν σε κάτι μεγαλύτερο από την οικονομική ανάπτυξη και τα νομικά πλαίσια.

Ο Spengler και ο Dugin, λοιπόν, δεν βρίσκονται σε αντίθεση. Είναι οι βιβλιοστάτες του ίδιου οράματος: ο θάνατος του παλιού και η γέννηση του νέου. Ο Spengler θρηνούσε. Ο Dugin δεν το κάνει. Προετοιμάζεται. Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία δεν επιδιώκει να αναβιώσει τη Δύση. Επιδιώκει να την αντικαταστήσει. Με τι; Αυτό παραμένει ασαφές, αλλά η σαφήνεια είναι για την περίοδο ειρήνης. Τώρα είναι η στιγμή της μάχης, του πολέμου, όχι μόνο στους δρόμους της Ουκρανίας ή της Γάζας ή όπου αλλού ανοίξει το επόμενο μέτωπο, αλλά στο μυαλό, στην ψυχή, στον ίδιο τον ιστό του πολιτισμού.

Σαπίζουμε. Αλλά μέσα στη σήψη, κάτι γλιστράει. Η Δύση πεθαίνει, αλλά δεν πεθαίνει αθόρυβα. Οργίζεται, αγωνίζεται, αρνείται να αποδεχτεί τη μοίρα της. Ο Spengler μας λέει ότι είναι αναπόφευκτο. Ο Dugin μας λέει να διαλέξουμε πλευρά. Το μόνο ερώτημα που μένει είναι: ποιος θα κρατήσει το μαχαίρι;

μετάφραση Ρήγας Ἀκραῖος ἀπό ἐδῶ 

Ἡ Πελασγική

Ὁ Νῖτσε στό Τέλος τῆς Δύσεως

Ἡ ἀνάγνωσις τοῦ Νῖτσε ἀπό τόν Spengler σέ μία ἐποχή χωρίς Μορφή 

Τοῦ Constantin von Hoffmeister

 Ο Spengler* ξεκινά με έναν οιωνό, μια ρωγμή στο γυαλισμένο κέλυφος του 19ου αιώνα μέσα από την οποία αναδύεται ένα πρόσωπο: ασκητικό, φωτεινό, μη τοποθετήσιμο. Ο Nietzsche εμφανίζεται ως διαταραχή δεδομένης μορφής, ως φλόγα που δεν υπακούει στην εστία. Ο αιώνας αποκάλυψε τους τιτάνες του:

1.) Ο Richard Wagner κάλεσε θεούς με χάλκινα πνευμόνια και έριξε τη Valhalla στον χώρο της ορχήστρας. Η μουσική του κατέρρευσε σαν καθεδρικοί ναοί που κατέρρεαν, διακηρύσσοντας τη λύτρωση μέσα από ακατάπαυστο κρεσέντο. Έχτισε ναούς ήχου για μια Ευρώπη ήδη κουφή στον μύθο, ακόμα υποχρεωμένη να ακούει.  

2.) Ο  Leo Tolstoy κουβαλούσε το Ευαγγέλιο στην πλάτη του σαν σακί με πέτρες, σέρνοντάς το σε πεδία μαχών και σαλόνια. Απαιτούσε η ιστορία να γονατίσει ενώπιον της συνείδησης, αλλά δεν έβρισκε καταφύγιο πέρα ​​από το άροτρο και τον σταυρό. Σε αυτόν, ο Spengler βλέπει τον άγιο μπλεγμένο στους μηχανισμούς της αυτοκρατορίας.

3.) Ο August Strindberg έγραφε σαν να θρυμματίστηκε γυαλί μέσα στο κρανίο του, κάθε γραμμή γεμάτη θραύσματα, κάθε θεατρικό έργο ένας πίνακας πυρετού. Έστρεφε τους καθρέφτες προς τον εαυτό του μέχρι που μόνο η παραμόρφωση κοίταζε πίσω. Στα χέρια του, η λογοτεχνία γινόταν εξορκισμός: του άνδρα, της γυναίκας, του αιώνα που τον δημιούργησε.

Όλα ήταν δεμένα στις σκαλωσιές της εποχής στην οποία κατοικούσαν. Έφεραν τα χρώματα της εποχής τους, ντυμένα στην πρόοδο, εμποτισμένα με χρησιμότητα, απορροφημένα από τους μηχανικούς ρυθμούς της ύλης και της λειτουργίας.

Ο  Nietzsche δεν έφερε τέτοια στολή. Βγήκε εκτός παρελάσεως και έγινε η ρήξη στην ιδέα της ακολουθίας. Η εποχή λάτρευε την κίνηση προς την άνεση· τους προκαλούσε σπασμούς. Η ίδια του η λέξη, «άκαιρο», γίνεται ο ύμνος του Spengler: άκαιρο σαν μοίρα, σαν αλήθεια που αρνείται τον διορισμό. Το habitus του Nietzsche δεν είχε καμία πίστη. Διέσχισε κάθε βωμό που ανεγέρθηκε για να λατρέψει το πνεύμα της χρησιμότητας, και από αυτό το ρήγμα ο Spengler ανακατασκευάζει την έννοια της μορφής εν μέσω παρακμής.

Πάνω από τα ερείπια, ο Spengler επικαλείται τον Goethe, μια αρμονική απόκλιση. Ο Nietzsche και ο Goethe: δύο ζωές, η καθεμία διαμορφωμένη σαν μύθος: η μία από την εστίαση, η άλλη από την εξορία. Ο Goethe έζησε σε μια κορυφή που στέφθηκε από δυτική μορφή, όπου η αρμονία ξεχύθηκε από την αρχιτεκτονική, την ποίηση και τους τρόπους σαν κρασί από ένα ευγενές βαρέλι. Η γαλήνη του αναδύθηκε από την ευθυγράμμιση, ένας άνθρωπος του οποίου η συμπεριφορά ταίριαζε με τον ρυθμό ενός πολιτισμού που ήταν ακόμα ολόκληρος. Δεν χρειαζόταν υποχώρηση, μόνο βελτίωση. Τα νοήματά του επιβεβαίωναν τη συνοχή του κόσμου. Ο Nietzsche μπήκε αφού είχε σταματήσει η μουσική. Οι δρόμοι του αντηχούσαν από τον κρότο των μηχανών, τα σαλόνια του πνιγμένα από ευγενικά ψέματα, τα ρούχα του ακούμπησαν στο συνθετικό. Ο αέρας είχε χάσει τη γεύση του. Ο Goethe επιβεβαίωσε. Ο Nietzsche αντιστάθηκε. Ο Goethe ξεκουράστηκε. Ο Nietzsche περιπλανήθηκε. Ο Spengler  διαβάζει την αντίθεσή τους ως πεπρωμένο: ο ένας θρέφεται από την εποχή, ο άλλος διαμορφώνεται ως αντίπαλος. Η διαφορά τους ακολουθεί τη χρονική τοποθέτηση. Ο ένας γεννιέται στο ηλιοβασίλεμα, ο άλλος σε ερείπια.

Μορφή: Ο Spengler μετατρέπει αυτή τη λέξη μέχρι να αντανακλά το αίμα των πολιτισμών. Η μορφή δεν έχει χρονοδιάγραμμα, δεν έχει συμβόλαιο. Είναι η δόνηση που συνδέει ένα νόημα με την αιωνιότητα. Ο 18ος αιώνας ακολουθούσε τη μορφή σε κάθε πράξη: πώς στεκόταν κανείς, πώς απηύθυνε μια επιστολή, πώς πέθαινε. Ο Goethe απορρόφησε αυτή τη χάρη μέσα από τους πόρους μιας ακόμη συνεκτικής Ευρώπης. Ο Nietzsche, ριγμένος στην επίπεδη εξάντληση της αστικής νεωτερικότητας, έψαχνε για σιλουέτες ανάμεσα στις σκιές. Κατοικούσε σε διαμερίσματα χτισμένα για άνεση, περιτριγυρισμένα από έπιπλα που χλεύαζαν την χειροτεχνία. Καμία τελετή δεν τον καλωσόριζε. Η λαχτάρα που του γέννησε η εξέγερσή του. Για να διατηρήσει τη μορφή, διέλυσε κάθε εκδοχή που προσέφερε ο αιώνας. Η μοναξιά του έγινε λειτουργία. Το σώμα του μετατράπηκε σε διαμαρτυρία. Το φάντασμα της ευγένειας βρήκε ένα δοχείο στο βήμα του, στη βία της πρόζας του, στο κρύο του γέλιου του. Μέσα από τον Nietzsche, ο Spengler ανακαλύπτει μια τελική αριστοκρατία που αναπτύσσεται μόνο στο έδαφος της στέρησης: ρίζες που τρυπούν βράχο, αναζητώντας ξεχασμένα νερά.

Ἀπό : eurosiberia.net

*  Πολλές οἱ ἀναφορές μας στόν μεγάλο Γερμανό φιλόσοφο, περισσότερο γνωστό γιά τό ἔργο του "Ἡ Παρακμή τῆς Δύσεως". Τά θέματά μας  ΕΔΩ 

φωτό, φωτό

Ἡ Πελασγική

Ἡ Κεντρική Εὐρώπη κι᾿ἡ Ἀνατολή. Γερμανοί στοχαστές μπροστά στό ῤωσσικό ζήτημα

(ἀριστερά φωτό. Τσάρος Νικόλαος Β΄καί Κάϊζερ Γουλιέλμος Β΄ )

Άρθρο του Alfonso Piscitelli. ( πηγή : Centro Studi La Runa )                           

Μετάφραση-επιμέλεια: Ιωάννης Αυξεντίου

Οι Γερμανοί και οι Ρώσοι είναι οι δύο μεγάλοι λαοί της Ηπειρωτικής Ευρώπης, που κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα συγκρούστηκαν όχι μία, αλλά δύο φορές, με αιματηρούς πολέμους  που υπονόμευσαν την ισορροπία της Γηραιάς Ηπείρου. 

Μία αδυσώπητη  μοίρα  εχθρότητας χωρίζει λοιπόν την Γερμανία και την Ρωσία; Η πρόσφατη ιστορία μας φανερώνει τις ενδείξεις πιθανών εναλλακτικών διαδρομών: στην αρχή του 19ου αιώνα, η πρόταση του Κάιζερ Γουλιέλμου Β’ για μία μεγάλη κοινή αγορά μεταξύ των εθνών της Τριπλής Συμμαχίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας• μετά, προς το τέλος της δεκαετίας του ΄30 το Σύμφωνο Molotov-Ribbentrop• στη δεκαετία του πενήντα η  πρόταση του Στάλιν να χορηγήσει στην Γερμανία τις ανατολικές περιοχές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, με αντάλλαγμα την ουδετερότητα. 

Στον 21ο αιώνα, έχοντας αρχειοθετηθεί η εποχή των μεγάλων ιδεολογικών συγκρούσεων, του ναζισμού και του κομμουνισμού, ο διάλογος μεταξύ των δύο μεγάλων εδαφικών οντοτήτων της ευρωπαϊκής Ηπείρου,  μπορεί να ξαναρχίσει πιο  ήρεμα και πιο αποδοτικά. Είναι χρήσιμο, γι αυτόν τον σκοπό, να θυμίσουμε τους μεγάλους Γερμανούς διανοητές που-υπερνικώντας ένα διαδεδομένο εθνικισμό που οδηγούσε στο να θεωρούνται οι σλάβοι ως ''κατώτεροι''-είχαν συλλάβει την ιδέα μιας  ενσωμάτωσης μεταξύ της Κεντρικής Ευρώπης και της Ρωσίας, και πιο γενικά είχαν αναπτύξει μία φιλοσοφία της ιστορίας σύμφωνα με την οποία η ανάπτυξη των ευρωπαϊκών λαών μετά την εξάντληση της ατλαντικής-δυτικής φάσης στόχευε αποφασιστικά προς την Ανατολή.  

Οswald Spengler

Στο αριστούργημα του, Η παρακμή της Δύσης, ο Spengler αντιλαμβανόταν τους πολιτισμούς ως μεγάλους πνευματικούς οργανισμούς. Αυτοί γεννιούνται, ανθίζουν, καρποφορούν και στο τέλος παρακμάζουν, αφήνοντας ο καθένας από αυτούς το ιδιαίτερο αποτύπωμα του. Στην χρυσή περίοδο του πολιτισμού εμφανίζονται οι δημιουργικές δυνάμεις, στην δεύτερη φάση παρουσιάζεται ένα είδος εξωτερικού πολλαπλασιασμού των ενεργειών και μία τάση προς την ορθολογικοποίηση, που  αποτελούν το προοίμιο της παρακμής. Ωστόσο η δύση ενός πολισμού συμπίπτει με την ανατολή ενός άλλου που εκφράζει τη ψυχή του σε ένα διαφορετικό ''γεωγραφικό τοπίο.''  

H ψυχή του Αιγυπτιακού πολιτισμού προβαλλόταν στην μελλοντική ζωή, στο υπέρ-πέραν. Μέγιστη ήταν η ανησυχία για την διατήρηση του ατομικού είναι από την παροδικότητα της παρούσας ζωής. Ο Σουμεριακός πολιτισμός υπήρξε εκείνος που ανέπτυξε μία επιστήμη του μέτρου, του αριθμού, του υπολογισμού, στενά συνδεδεμένη με την παρατήρηση των άστρων.

Πιο μακριά, στην Ανατολή, η Ινδική ψυχή αποξενωνόταν από την ιστορία και βυθιζόταν σε ένα άχρονο Νιρβάνα. Αντίθετα, ο Κινεζικός πολιτισμός έψαχνε την ισορροπία του στην αρμονική φροντίδα του περιβάλλοντος που φανερώνεται στο συλλεκτικό πάθος.

Ο Περσικός πολιτισμός με τον Ζαρατούστρα, επεξεργάζεται τις έννοιες της δημιουργίας, αγωνίζεται μεταξύ του φωτός και του σκότους περιμένοντας έναν σωτήρα και μία τελική κρίση.

Με μεγαλύτερες λεπτομέρειες, ο Spengler εστιάζεται πάνω στον αρχαίο κλασσικό πολιτισμό, Ελληνικό και Ρωμαϊκό, που αυτός ορίζει ως ''Απολλώνιο'', όλος επικεντρωμένος πάνω στην έννοια της Μορφής: τέλεια αναλογία και αρμονία των μερών. Αυτό το ιδανικό χαρακτηρίζει την γλυπτική, αλλά και την Ηθική, την επιστήμη και την αντίληψη της ψυχής έτσι όπως μπορούμε να την βρούμε στον Πλάτωνα.

Με την δύση του αρχαίου κόσμου ακολουθεί μία νέα περίοδος που σημαδεύεται από την πορεία των Γερμανικών φυλών: γεννιέται ένας νέος πολιτισμός που ο Spengler ονομάζει ''Φαουστικό'' και χαρακτηρίζεται από μία αγωνία για το ''άπειρο'', που εκδηλώνεται στην κατακόρυφη προβολή των γοτθικών καθεδρικών ναών, στην συνέχεια, στις μεγάλες εξερευνήσεις, και ακόμη και σήμερα στην συνεχιζόμενη επιδίωξη της επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου, στην  μαγεία των «ρεκόρ» του αθλητισμού. Αλλά αυτός ο πολιτισμός εισήλθε πλέον στην προχωρημένη φάση του: το πέρασμα του κέντρου βαρύτητας της ισχύος στους πρώην αγγλόφωνους εποίκους της Αμερικής το μαρτυρεί. Από εδώ ο υποβλητικός τίτλος του έργου Η παρακμή της Δύσης.

Ο Spengler προβλέπει την έλευση ενός νέου Ρωσικού πολιτισμού. Αυτός θα έχει πιο ανατολικά χαρακτηριστικά, θα εκφράζει ξανά μία μαγικό-θρησκευτική τάση (σε αντίθεση με τον δυτικό υλισμό) και θα πάρει κάποια από τα χαρακτηριστικά του πρώτου χριστιανισμού. Ήδη σήμερα μπορούμε να δούμε τα αρχιτεκτονικά σύμβολα αυτής της Ρωσικής πνευματικότητας: Οι Ορθόδοξες εκκλησίες ή το φρούριο του Κρεμλίνου με τους ανατολίτικους τρούλους τους. Στον Ρωσικό πολιτισμό το ''εμείς'' θα υπερισχύσει πάνω στον ατομικισμό.

Η ρωσική ψυχή θα βρει το προσωπικό της τοπίο  στην απέραντη πεδιάδα , που χαρακτηρίζει την τεράστια έκταση της ευρώ-ρωσικής-σιβηρικής γης. Ο Spengler έγραφε το έργο του προς το τέλος του Α΄ παγκοσμίου Πολέμου, όταν στην Ρωσία εδραιωνόταν μία υλιστική ιδεολογία επεξεργασμένη από έναν δικηγόρο διανοητικά αγγλόφιλο. Σήμερα που αυτή η ιδεολογία φαίνεται απομακρυσμένη και αρχειοθετημένη, κατά μείζονα λόγο η διαίσθηση του Spengler φανερώνει όλη την ισχύ της.      

Moeller van den Bruck 

Μεταξύ των διανοούμενων που την επαύριον του Α΄ παγκοσμίου πολέμου διαμαρτυρηθήκαν εναντίον της ''τιμωρητικής ειρήνης'' που επέβαλε η Συνθήκη των Βερσαλλιών, ο  Arthur Moeller van den Bruck υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς. Ο Moeller γεννήθηκε Πρώσος. Και τα μαύρα θηρία ήταν γι’ αυτόν οι Βερσαλλίες και η Βαϊμάρη: η αναμφισβήτητα άδικη ειρήνη (σύμφωνα με τον ίδιο τον Keynes), που υπογράφηκε στις Βερσαλλίες, και το ασταθές καθεστώς που ποτέ δεν ήταν σε θέση να δώσει την πολιτική σταθερότητα στη Γερμανία, που γεννήθηκε στη Βαϊμάρη. Με την Βαϊμάρη η Γερμανία προσπάθησε να πιθηκίσει τις δυτικές φιλελεύθερο-δημοκρατίες. Αλλά για τον Moeller van den Bruck η αποστολή της Γερμανίας ήταν εκείνη να είναι η ''Μέση Γη'' μεταξύ των δυτικών δημοκρατιών και της Ρωσίας. Το μεγάλο τεχνολογικό ταλέντο της Γερμανίας θα έπρεπε να συγκολληθεί με τον Ρωσικό πολιτισμικό χώρο δημιουργώντας ένα μεγάλο εδαφικό μπλοκ , σταθερό και απόρθητο. 

Ο Moeller ήταν μαθητής του Dostoevskij και συμμεριζόταν όλες τις αντιρρήσεις του μεγάλου ρώσου συγγραφέα για τον παρακμιακό δυτικό πολιτισμό. Αυτός ήταν αντι-Μαρξιστής, αλλά όχι αντι-μπολσεβίκος, γι’αυτό ακόμη και μετά την παγίωση του μπολσεβικικού καθεστώτος, ήλπιζε σε μία διπλωματική συμμαχία μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης,  για να ανατρέψει τα άδικα αποτελέσματα των συνθηκών του Παρισιού.

Για τον Moeller ο Πρωσισμός  αντιπροσώπευε την γέφυρα μεταξύ της Γερμανίας και της Ρωσίας. Να είσαι Πρώσος δεν ήταν ένα απλό νατουραλιστικό δεδομένο. Οι Πρώσοι ήταν ο καρπός μιας ιστορίας και μιας διαρκούς θέλησης στους αιώνες,  από το Τευτονικό Τάγμα πρώτα, από την δυναστεία  των  Hohenzollern μετά. Σαν λαός οι Πρώσοι ήταν ο καρπός μιας ανάμειξης: μεταξύ Γερμανών και Σλάβων, γι΄αυτό ο Πρωσισμός αντιπροσώπευε το συνδετικό στοιχείο μεταξύ της Κεντρικής Ευρώπης και της Ανατολής. Ωστόσο όλη η ιστορία στόχευε στην Ανατολή. 

Η αρχαία ιστορία είχε το κέντρο βάρους της στον μεσογειακό κόσμο. Στην χαραυγή της σύγχρονης εποχής το κέντρο βάρους είχε μετατοπιστεί στον Ατλαντικό . Όμως τώρα η κατεύθυνση της ανάπτυξης του ευρωπαϊκού πολιτισμού οδηγούσε στην Ανατολή.

  Εάν η Γερμανία δεν άδραχνε αυτό το στοιχείο ανάπτυξης, ήταν καταδικασμένη να προσδεθεί στην παρακμιακή κουλτούρα των Άγγλο-Αμερικάνων και των Γάλλων. Αυτός φανταζόταν ένα είδος ιστορικού ρεύματος που στην αρχαία εποχή διέσχιζε την Μεσόγειο, που στην αυγή της σύγχρονης εποχής ξεπερνούσε τις Ηράκλειες στήλες και προωθούνταν προς τον ατλαντικό και τον νέο αμερικανικό κόσμο, και τώρα με μία εντυπωσιακή επαναρροή  επέστρεφε προς την Ανατολή.

 “Αυτή η Ανατολή-έγραφε ο  Moeller –  κατέχει σε αποθεματικό ένα σημαντικό μέρος της μελλοντικής ιστορίας της ανθρωπότητας: και εμείς που κατά το ήμισυ ανήκουμε στην ανατολή ή τουλάχιστον με αυτήν συνορεύουμε, πρέπει να συμμετάσχουμε στην ζωή της εάν θέλουμε να συμμετάσχουμε στο μέλλον.”

Στις αρχές της δεκαετίας του ’20 ο πολιτικός και διανοητικός κύκλος του Moeller  προσκάλεσε τον Χίτλερ. Ο μελλοντικός Φύρερ είχε εμπρός του λίγα καθισμένα άτομα και παρόλα αυτά, έβγαλε έναν λόγο σαν να μιλούσε σε χιλιάδες οπαδούς. Στον Moller δεν έκανε μία καλή εντύπωση. Ωστόσο δεν πρόλαβε να δει την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού, από την στιγμή που έθεσε τέλος στην ζωή του με τραγικό τρόπο το 1925. 

Ο Moeller υπήρξε ένας Πρώσος σοσιαλιστής. Πίστευε σε έναν μη Μαρξιστικό σοσιαλισμό. Και ήλπιζε ότι η Ρωσία θα απελευθερωθεί από την ωφελιμιστική θεωρία του Μαρξ. Σήμερα που ο Μαρξισμός έχει αρχειοθετηθεί, η γεωπολιτική προοπτική του Moeller – η ενσωμάτωση μεταξύ Κεντρικής Ευρώπης και Ρωσίας  –  αποκτά ξανά όλη την εξαιρετική της  επικαιρότητα.

Karl Haushofer

Ο Haushofer υπήρξε ένας από του κύριους ερμηνευτές της γεωπολιτικής μεταξύ του πρώτου και δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.Γι’αυτόν, η γεωπολιτική ήταν η ''γεωγραφική συνείδηση'' μιας χώρας. Ο Haushofer ήλπιζε κατ’αρχάς σε μία πανγερμανική λύση: την ένωση όλων των λαών με Γερμανική γλώσσα και κουλτούρα σε ένα κράτος• κατά δεύτερο , μία οξυδερκή επιλογή των συμμαχιών, για να αποφευχθεί το καταστρεπτικό λάθος του 1914: ο πόλεμος σε δύο μέτωπα. Για τον Haushofer οι φυσικοί σύμμαχοι ήταν η Ιαπωνία και η Σοβιετική Ένωση που καταλάμβανε το τεράστιο ευρώ-ασιατικό  έδαφος, που ο Mackinder αποκαλούσε  Heartland ( η  καρδιά  της  γης !).

Βέβαια έναντι της Σοβιετικής Ένωσης ο Haushofer αμφιταλαντευόταν : σε κάποιες στιγμές η Σ. Ε του φαινόταν μία απειλή που έπρεπε να εξαλειφθεί και να συντριβεί, σε άλλες στιγμές αναγνώριζε ευχαρίστως στην Σ.Ε το δικαίωμα να επεκταθεί προς τον Νότο, επεκτείνοντας την επιρροή της στην Ινδία(που τότε ήταν υπό αγγλική κατοχή).

Σε κάθε περίπτωση ο οξυδερκής γεωπολιτικός ήθελε να αποφύγει τα λάθη του 1914,  και έτσι το 1941 πρότεινε μία μεγάλη συμμαχία μεταξύ Γερμανίας- Σ.Ε -Ιαπωνίας … μια στιγμή πριν ο Χίτλερ να εξαπολύσει την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης,   κατασπαταλώντας έτσι τις ενέργειες της Βέρμαχτ σε ένα πόλεμο αυτοκτονίας σε δύο μέτωπα. Οι Ναζιστές άφησαν  ένα βάναυσο αποτύπωμα στην κατοχή στα ανατολικά. Θα μπορούσαν να παρουσιαστούν ως απελευθερωτές • θα μπορούσαν να κάνουν τις καμπάνες των Ορθόδοξων εκκλησιών να ηχήσουν γιορτινά .Θα μπορούσαν να συστήσουν Εθνικά Κράτη στην βαλτική και στην Ουκρανία, να υποσχεθούν θρησκευτική ελευθερία στον κλήρο, να διαβεβαιώσουν τους σοσιαλιστές ότι οι ουσιώδεις κατακτήσεις της οκτωβριανής επανάστασης θα διασφαλίζονταν, να εξασφαλίσουν στους χωρικούς εκείνη την ελευθερία που  προσφέρει η κατοχή ενός κομματιού γης. Αντίθετα αυτοί υπήρξαν ανελέητοι στην Πολωνία  έτσι όπως και  στην Ρωσική  γη, αποδεικνύοντας πως η πολιτική και φυλετική προκατάληψη  του NSDAP, κατάφερε να ματαιώσει την προσπάθεια  της πιο εξαιρετικής πολεμικής μηχανής  που ποτέ δεν είχε εμφανιστεί  για αιώνες.

Την  επαύριον του Β’ παγκοσμίου πολέμου, ο Haushofer αυτοκτόνησε μαζί με την σύζυγο του. Ορισμένες Γερμανικές ψυχές, πολύ ευσυνείδητες, ρίχνουν επάνω τους ακόμη και τις αμαρτίες των άλλων,  ενώ  έδειξαν το σφάλμα  εκ των προτέρων…

Carl Schmitt

Ο Carl Schmitt στο τέλος της δεκαετίας του ’40 θεωρούσε την κομμουνιστική ιδεολογία σαν κάτι παροδικό. Το σοβιετικό πείραμα λοιπόν ήταν προορισμένο να τελειώσει.

 Περισσότερο από τον σοβιετισμό, ο Schmitt ανησυχούσε για την παγκοσμιοποίηση. Όπως ο Evola, ο Schmitt επισήμανε την ύπαρξη κοινών στοιχείων μεταξύ της ιδεολογίας του δυτικισμού και της Μαρξιστικής-σοβιετικής. Σήμερα ο ένας από τους δύο πόλους θρυμματίστηκε και η Ρωσία ξαναγεννήθηκε ελεύθερη από το φοβερό Μαρξιστικό πείραμα.

Στην παγκοσμιοποίηση ο Carl Schmitt αντιτάσσει τις εδαφικές ρίζες : την  αγάπη για την φύση, την γη και τους καρπούς της. Αυτή η αγάπη  του Schmitt ήταν το αποτέλεσμα της Χριστιανικής του πίστης. Ο Schmitt επαναλάμβανε στους ομοεθνείς του ότι το Jus Publicum Europaeum (Ευρωπαϊκό δημόσιο δίκαιο) όφειλε πολλά στην Ρώμη και τον Χριστιανισμό. Στις θαλάσσιες δυνάμεις (Αγγλία, Αμερική) αντέτασσε το ''Νόμο της Γης'' , δηλαδή το μέτρο, την πολιτική ισορροπία , τον  νόμο που θα έπρεπε να εμψυχώνει ένα μεγάλο εδαφικό μπλοκ.

Μετά την πτώση του σοβιετικού κομμουνισμού, αυτό το εδαφικό μπλοκ αρχίζει να διαφαίνεται ως μία συγκεκριμένη προοπτική, με την οικονομική, πολιτιστική-πνευματική και μετά πολιτική ενσωμάτωση  μεταξύ  Κεντρικής Ευρώπης  και  Ρωσίας.

ὁ τάφος τοῦ Carl Schmitt

Με αυτές τις αναφορές ολοκληρώνουμε την σύντομη επισκόπηση μας, πάνω στους τέσσαρις συγγραφείς που είναι τέσσαρις γίγαντες της ευρωπαϊκής σκέψης. Όλοι κατόρθωσαν να σκεφθούν εκείνη την θεμελιώδη γεωπολιτική ανάγκη της εποχής μας: την ενσωμάτωση της Κεντρικής Ευρώπης και της Ρωσίας, για να γλυτώσουμε την ήπειρο μας από την ασημαντότητα ή από την υποταγή σε ξένα συμφέροντα…

Σημ. Μεταφ: Φυσικά, το σημερινό Ατλαντικό σύστημα ουδεμία επιθυμία έχει να εφαρμόσει αυτά που πρότειναν οι Γερμανοί στοχαστές. Πράττει ακριβώς το αντίθετο, προσπαθώντας να απομονώσει την Ρωσία και να την απομακρύνει από την Ευρώπη. Όμως ας μην ξεχνάμε την παροιμία: «Έχει ο καιρός γυρίσματα να πληρωθούν τα κρίματα…»

Ἀπό : theodotus.blogspot.com

Ἡ Πελασγική

Τράμπ - Μία Μυστικιστική φιγούρα Ἱστορικῶν διαστάσεων

Η σημασία του πρώην και πιθανού μελλοντικού προέδρου των ΗΠΑ δεν βρίσκεται στον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά στο αρχέτυπο που ενσαρκώνει

Γράφει ὁ Constantin von Hoffmeister*

 Για τους υποστηρικτές του, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένα προπύργιο παραδοσιακότητας και πρωτοστάτης του «Πρώτα η Αμερική». Για τους επικριτές του, είναι ένας ανατρεπτικός, δόλιος πράκτορας του χάους. Αλλά μια πιο φιλοσοφική προσέγγιση τον περιγράφει ως βασική φιγούρα σε μια σκληρή πάλη με τις βαθιά ριζωμένες δυνάμεις της φθοράς 

Ο Εσωτερικός Τραμπισμός είναι μια βαθιά, σχεδόν μυστικιστική ερμηνεία του πολιτικού ταξιδιού του Ντόναλντ Τραμπ, που τον τοποθετεί όχι απλώς στο πλαίσιο της σύγχρονης πολιτικής αλλά ως μια φιγούρα κοσμικής και κοσμοϊστορικής σημασίας. Αυτή η ερμηνεία υποθέτει ότι η άνοδος και η συνεχιζόμενη επιρροή του Τραμπ αντανακλούν βαθύτερους μεταφυσικούς καταλύτες που παίζουν στο λυκόφως του δυτικού πολιτισμού, όπως είχε προβλεφθεί από τον ιστορικό Oswald Spengler στις δεκαετίες του 1920 και του 1930.

Σύμφωνα με την κυκλική θεωρία της ιστορίας του Spengler, κάθε σπουδαίος πολιτισμός περνά από στάδια ανάπτυξης, άνθησης και παρακμής, μεταμορφώνοντας τελικά σε πολιτισμό. Ένας πολιτισμός, κατά την άποψη του Spengler, είναι το τελικό, αποστεωμένο στάδιο ενός πολιτισμού – που χαρακτηρίζεται από υλισμό, δυστοπικό κυβερνητικό μηχανισμό και στασιμότητα – όπου το αρχικό δημιουργικό πνεύμα έχει ξεθωριάσει. Σε αυτή τη φάση, οι δημοκρατικοί θεσμοί αρχίζουν να παρακμάζουν, οδηγώντας στην άνοδο των αυταρχικών ηγετών, ή των Καισάρων, οι οποίοι επιβεβαιώνουν τη θέλησή τους ως οι τελευταίοι υπερασπιστές του πολιτισμού ως οι τελευταίες αναλαμπές της ζωτικότητας. Ο Τραμπ, σε αυτή την αφήγηση, εμφανίζεται ως Καίσαρας της Δύσης, παλεύοντας ενάντια στις δυνάμεις του χάους και της εντροπίας που απειλούν να κατακλύσουν τα απομεινάρια των επιτευγμάτων του πολιτισμού. 

Το παρακράτος, στο πλαίσιο του Εσωτερικού Τραμπισμού, επισκιάζει τη συμβατική πολιτική μεταφορά του ως όρο για εδραιωμένες, μυστικοπαθείς και ανατρεπτικές υπηρεσίες. Αντίθετα, παίρνει μια δική του ζωή, αντιπροσωπεύοντας μια αρχέγονη, χθόνια οντότητα της οποίας τα πλοκάμια έχουν φτάσει στην καρδιά της αμερικανικής ισχύος. Αυτό δεν είναι απλό πολιτικό τέλμα ( παρακράτος) – είναι μια αρχαία δύναμη, που προϋπήρχε της ίδιας της Δημοκρατίας, που τροφοδοτείται από αυτό που μπορεί να περιγραφεί μόνο ως ενέργειες παραδοξότητος. Η πάλη του Τραμπ ενάντια σε αυτή τη σκοτεινή παρουσία είναι ζωγραφισμένη σε τόνους Lovecraftian, όπου το διακύβευμα δεν είναι μόνο οι εκλογικές νίκες ή οι αλλαγές πολιτικής, αλλά η ίδια η ψυχή του έθνους. Η προεδρία του γίνεται μια μεταφυσική μάχη, με τον Τραμπ να εμφανίζεται ως ένας σύγχρονος ήρωας που, όπως οι οραματισμένοι Καίσαρες του Spengler, αρνείται να συνθηκολογήσει με τη σήψη που τυλίγει τον πολιτισμό του. Κάθε εκτελεστικό διάταγμα, κάθε πολιτικός ελιγμός, νοείται ως μια τολμηρή προσπάθεια εξάρθρωσης αυτού του μηχανισμού των Μεγάλων Παλιών που λειτουργεί αόρατα για αιώνες. Η περιφρόνηση του Τραμπ παρουσιάζεται ως μια θαρραλέα, σχεδόν τραγική στάση ενάντια στο αναπόφευκτο. Παλεύει όχι για προσωπικό όφελος, αλλά για να αποτρέψει το καταστροφικό σκοτάδι που απλώνεται πάνω από τη Δύση.

Σύμφωνα με τον οντολογικό φιλόσοφο Martin Heidegger, το Dasein (ὕπαρξις -παρουσία , κυριολεκτικά «είναι-εκεί» ) αναφέρεται στον διακριτικό τρόπο ύπαρξης που χαρακτηρίζει τα ανθρώπινα όντα, που ορίζεται από την ικανότητά τους για αυτογνωσία και την ικανότητά τους να αναγνωρίζουν και να εμπλέκονται με τις δικές τους δυνατότητες. Σε αντίθεση με άλλα όντα, οι άνθρωποι έχουν συνείδηση ​​της ύπαρξής τους μέσα σε ένα χρονικό και ιστορικό πλαίσιο, γνωρίζοντας τόσο τους περιορισμούς όσο και τις δυνατότητές τους για δράση. Το Dasein δεν είναι απλώς παρών στον κόσμο. περιλαμβάνει μια ενεργή διαδικασία κατανόησης και αποκρυπτογράφησης της θέσης κάποιου σε αυτόν, διαρκούς διαμόρφωσης που διαμορφώνεται από το περιβάλλον του. Υπό αυτή την έννοια, το Dasein δεν είναι καθόλου ατομικό, αλλά εντελώς συνυφασμένο με το ιστορικό και κοινοτικό του πλαίσιο, ένα ον-στον κόσμο που διαμορφώνεται θεμελιωδώς από τη θέση του μέσα στο συνεχές της ιστορίας. 

Ο λαϊκισμός του Τραμπ, όταν τον δούμε μέσα από αυτό το πρίσμα, μπορεί να θεωρηθεί ως αφύπνιση του συλλογικού Dasein του αμερικανικού λαού.

φωτό

 Η ρητορική του για την ανάκτηση της εθνικής ταυτότητας και κυριαρχίας είναι επομένως μια επίκληση για την πραγματοποίηση μιας αυθεντικής ύπαρξης, όπου τα άτομα δεν χάνονται πλέον στις απρόσωπες τυραννίες της παγκοσμιοποίησης και της γραφειοκρατίας. Η έκκλησή του στους «ξεχασμένους άντρες και γυναίκες» εισχωρεί σε μια υπαρξιακή αγωνία, επανασυνδέοντας τα άτομα με τον κοινοτικό και ιστορικό πυρήνα τους, προτρέποντάς τα να σηκωθούν από την αλλοτρίωση της σύγχρονης ζωής και να επαναβεβαιώσουν το Είναι τους στην πολιτική αρένα.

Ο Heidegger μιλά για τον Dasein ως θεμελιωδώς απασχολημένο με τη δική του χρονικότητα, έχοντας επίγνωση του τελικού του πεπερασμένου και οδηγούμενο από την ανάγκη να προβληθεί αυθεντικά στο μέλλον. 

Ο λαϊκισμός του Τραμπ αντικατοπτρίζει αυτή τη δομή του Dasein , όπου η έκκλησή του στο «Make America Great Again» χρησιμεύει ως μια προσωρινή γέφυρα μεταξύ ενός νοσταλγικού παρελθόντος και ενός προβλεπόμενου μέλλοντος που επιδιώκει να ανακτήσει μια χαμένη ουσία.

 Με την Χαϊντεγκεριανή έννοια, το κίνημα του Τραμπ μπορεί να θεωρηθεί ως μια συλλογική συνειδητοποίηση της «επιρροής» του αμερικανικού λαού σε μια μη αυθεντική παγκοσμιοποιητική ύπαρξη. Το λαϊκιστικό μήνυμά του προσφέρει έναν τρόπο για να διεκδικήσουν ξανά το ιστορικό πεπρωμένο, να βγούν από τον «εαυτό τους», της ανώνυμης, αλλοτριωμένης ύπαρξης και σε έναν πιο αυθεντικό τρόπο ύπαρξης.

Ο Τραμπ αντανακλά επίσης το όραμα του ιδεαλιστή φιλοσόφου Georg Wilhelm Friedrich Hegel, του οποίου η έννοια του Παγκόσμιου Πνεύματος αντιπροσωπεύει το ξετύλιγμα του παγκόσμιου λόγου μέσα από την ιστορική διαδικασία, όπου η αυτοσυνείδηση ​​της ελευθερίας εκδηλώνεται σε διαφορετικά έθνη και εποχές. Το διαλεκτικό χαρακτηριστικό του Παγκόσμιου Πνεύματος αποκαλύπτει ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο, γιατί όλα βρίσκονται σε συνεχή ροή, προσπαθώντας προς την υψηλότερη πραγματοποίηση. Όπως βεβαιώνει ο Χέγκελ, «ό,τι είναι ορθολογικό είναι πραγματικό, και ό,τι είναι πραγματικό είναι ορθολογικό», και ο λαϊκισμός του Τραμπ μπορεί να ερμηνευθεί ως μια ουσιαστική στιγμή, μια επαναβεβαίωση του εγγενούς πνεύματος της Αμερικής ενάντια στις επιβολές της τεχνοκρατικής νεωτερικότητας. Ο Τραμπικός λαϊκισμός αντανακλά την προσπάθεια του έθνους να διατηρήσει τη μοναδική του εκδήλωση του Παγκόσμιου Πνεύματος, ενισχύοντας τον πατριωτισμό ως θεμελιώδη δύναμη και ως κατευθυντήρια αρχή στην συνεχώς εξελισσόμενη ιστορική διαδικασία. Έτσι, ο Τραμπ ολοκλήρωσε το σύστημα του γερμανικού ιδεαλισμού.

Ο οικονομικός εθνικισμός και οι πολιτικές του Τραμπ που στοχεύουν στην αποκατάσταση της αμερικανικής αυτάρκειας –μέσω των δασμών, των ελέγχων της μετανάστευσης και της μείωσης των παγκόσμιων εξαρτήσεων– αποτελούν εμβληματικό στοιχείο της τελευταίας προσπάθειας ενός πολιτισμού που πεθαίνει να διατηρήσει τον εαυτό του. Ο Spengler έγραψε ότι καθώς οι πολιτισμοί εισέρχονται στα τελευταία τους στάδια, το κράτος γίνεται πρωτίστως οικονομικό αντικείμενο, με τον ανταγωνισμό για πόρους και κυριαρχία να υπερισχύει έναντι άλλων ανησυχιών. 

Επομένως, οι εμπορικοί πόλεμοι του Τραμπ με την Κίνα και οι προσπάθειές του να αναζωογονήσει την αμερικανική βιομηχανία δεν είναι απλώς πολιτικές στρατηγικές, αλλά ενέργειες ενός Καίσαρα που επιδιώκει να διατηρήσει την υλική και πολιτιστική αυτονομία του λαού του απέναντι σε μια καταστροφική παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Αυτές οι ενέργειες αντικατοπτρίζουν τη σπενγκλεριανή εικόνα ενός πολιτισμού που προσπαθεί να διατηρήσει τη ζωτικότητά του, ακόμη και όταν πλησιάζει την ασταμάτητη πτώση του.

Στον Εσωτερικό Τραμπισμό, ο Τραμπ δεν θεωρείται ως παρέκκλιση, αλλά ως μια προκαθορισμένη φιγούρα, προϊόν της ιστορικής στιγμής. Οι τάσεις του ισχυρού άνδρα και η απόρριψη των φιλελεύθερων δημοκρατικών κανόνων της μεταπολεμικής εποχής θεωρούνται αναγκαίες απαντήσεις στις καταρρέουσες δομές της δυτικής διακυβέρνησης. Ο Εσωτερικός Τραμπισμός δεν δίνει αυτά τα χαρακτηριστικά ως ελαττώματα αλλά ως αρετές σε έναν ηγέτη που αντιμετωπίζει το τέλος ενός πολιτισμού. Όπως οι Καίσαρες της Ρώμης, η άνοδος του Τραμπ πλαισιώνεται ως η εμφάνιση μιας νέας μορφής ηγεσίας που ταιριάζει στις προκλήσεις ενός κόσμου που αποσυντίθεται.

Οι αντιπαραθέσεις του Τραμπ με την παγκοσμιοποιητική ατζέντα, ιδιαίτερα στους τομείς του περιβαλλοντισμού και της οικονομικής πολιτικής, αντανακλούν περαιτέρω τα Σπενγκλεριανά θέματα. Ο Spengler άσκησε σκληρή κριτική στη σύγχρονη τεχνοκρατική κοινωνία, προειδοποιώντας για τις απανθρωπιστικές επιπτώσεις της. Η απόρριψη των πρωτοβουλιών για την κλιματική αλλαγή από τον Τραμπ και ο εναγκαλισμός του στη βιομηχανική ανάπτυξη μπορεί να θεωρηθεί ως επαναβεβαίωση του φαουστιανού πνεύματος – μια άρνηση παράδοσης στις παθητικές, μηδενιστικές τάσεις που προκύπτουν στους πολιτισμούς του τελευταίου σταδίου. Η έμφαση που δίνει στον οικονομικό εθνικισμό και την ενεργειακή ανεξαρτησία αντανακλά την επιθυμία να διατηρήσει τον έλεγχο της φύσης και των πόρων, σύμφωνα με την φαουστιανή αναζήτηση εξουσίας που ο Spengler είδε ως χαρακτηριστικό του δυτικού πολιτισμού.

( φωτὀ ἀριστερά, τό βιβλίο τοῦ Hoffmeister,"Ἐσωτερικός Τραμπισμός", ἐδῶ ) 

Ο Εσωτερικός Τραμπισμός τοποθετεί το φαινόμενο Τραμπ ως μια κρίσιμη, αν και αμφιλεγόμενη, άμυνα ενάντια στην πολιτιστική και πολιτική σήψη που έχει κυριεύσει τη Δύση. Ο ρόλος του Τραμπ ξεπερνά τις απλές αποφάσεις πολιτικής και εισέρχεται στον τομέα της εμβληματικής ηγεσίας – μιας κεφαλής που μάχεται ενάντια στην λερναία ύδρα της διάλυσης που διαβρώνει τον δυτικό πολιτισμό εδώ και δεκαετίες. Η απόρριψή του για τον «wokeism» ( Πελασγ. τά ἀριστερίστικα-λίμπεραλ ξυπνήματα ) και την ακραία φιλελεύθερη ατζέντα  ( που εκδηλώνεται σε πολιτιστικές πολιτικές που υποστηρίζουν την ανεξέλεγκτη πολυπολιτισμικότητα, τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες των φύλων και την καταστολή των παραδοσιακών αξιών )  αποτελεί παράδειγμα αυτής της ευρύτερης σύγκρουσης.

Η απώθηση του Τραμπ εναντίον αυτών των ιδεολογιών – όπως η αντίθεσή του στη Θεωρία της Κριτικής Φυλής στα εκπαιδευτικά και ομοσπονδιακά προγράμματα κατάρτισης και η υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου ενάντια στη λογοκρισία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – σηματοδοτεί μια άρνηση να επιτραπεί στην «προοδευτική» ατζέντα να διαλύσει τα πολιτιστικά θεμέλια της Δύσης. Οι πολιτιστικοί πόλεμοι στους οποίους συμμετείχε δεν είναι απλές αψιμαχίες, αλλά συμβολίζουν μια μεγαλύτερη σύγκρουση μεταξύ των κακόβουλων οντοτήτων που επιδιώκουν να διαλύσουν τον πυρήνα της ταυτότητας του δυτικού πολιτισμού και των θεματοφυλάκων του, όπως ο Τραμπ, που στοχεύουν στη διατήρησή του.

Απορρίπτοντας τις αφηγήσεις της αριστεράς, ο Τραμπ αντιπροσωπεύει μια μεγαλύτερη αντίσταση σε αυτό που πολλοί από την πνευματική δεξιά θεωρούν ως μια ακραία φιλελεύθερη ατζέντα που επιδιώκει να αποσταθεροποιήσει την παραδοσιακή τάξη πραγμάτων. Οι πολιτικές της πρώτης διακυβέρνησής του –όπως η επαναφορά της απαγόρευσης των τρανς ατόμων στο στρατό, η καταγγελία της αριστερής βίας σε πόλεις όπως το Πόρτλαντ και η αμφισβήτηση της κυριαρχίας της αριστερής ακαδημαϊκής σκέψης– πλαισιώνονται ως απαραίτητες πράξεις για την προστασία της Δύσης από την υποχώρηση στον πολιτιστικό και πολιτισμικό ηθικό σχετικισμό. Ο Τραμπ ως πρόεδρος θεωρείται επομένως ως ένα ουσιαστικό κεφάλαιο στον μεγάλο ιστορικό αγώνα για να σωθεί η Δύση από τον εαυτό της. Η κληρονομιά του δεν θα καθοριστεί από τις εκλογικές του νίκες ή ήττες, αλλά από τον ρόλο του ως προπύργιο ενάντια στον εσωτερικό εκφυλισμό που, αν αφεθεί ανεξέλεγκτος, θα είχε ως αποτέλεσμα το τέλος του δυτικού πολιτισμού όπως τον ξέρουμε.

Η σημασία του Τραμπ δεν βρίσκεται στον άντρα αλλά στο αρχέτυπο που ενσαρκώνει. 

Η άνοδος τέτοιων καισαριανών ηγετών δεν υπόσχεται υλική επιτυχία. Ο θρίαμβος τους είναι συμβολικός, όχι σε πολιτικές αλλά στην εξέγερσή τους ενάντια σε μια γεροντική και λυσσαλέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Ο Τραμπισμός, ακόμη και όταν εξασθενεί η προσωπική επιρροή του Τραμπ, θα παραμείνει ως ένα κίνημα που διοχετεύει τους υπαρξιακούς φόβους ενός πολιτισμού σε ελεύθερη πτώση, λαχταρώντας την επιστροφή στην ακεραιότητα και την αυτοέκφραση. 

Η δύναμη του αρχέτυπου έγκειται στην απήχησή του με έναν λαό που έχει αποξενωθεί από το βαθύ κράτος – ο Τραμπ διατυπώνει την απόγνωσή του, παρόλο που τα επιτεύγματά του παραμένουν μέτρια. Ο ρόλος του είναι να λειτουργήσει ως η τελευταία έκφραση της δυτικής ζωτικότητας, όχι να αντιστρέψει την καθοδική πορεία, αλλά να ενσαρκώσει το τελικό γενναίο πνεύμα ενός λαού που συλλαμβάνει την επιβίωση σε έναν κόσμο που διαλύεται σε φρενήρη παραφροσύνη. Ο Spengler   δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας για την υλική επιτυχία τέτοιων μορφών, ωστόσο το αρχέτυπο επιμένει, αντλώντας τη δύναμή του από τις ίδιες παρορμήσεις που προαναγγέλλουν το τέλος του ιστορικού κύκλου της Δύσης.

 *  Ο Constantin von Hoffmeister είναι πολιτικός και πολιτιστικός σχολιαστής από τη Γερμανία, συγγραφέας ( όπως και του βιβλίου "Esoteric Trumpism" ) και αρχισυντάκτη της Arktos Publishing. ( φωτό ) 

Ἀπό : swentr.site

Ἕνα πάρα πολύ καλό θέμα ! Μία ἀνάλυσις τοῦ ἐσωτερικοῦ Τραμπισμοῦ, μία μεταφυσική ὁπτική τοῦ τί συμβολίζει ὁ Τράμπ στό σήμερα καί μία διαπίστωσις τῆς μοναδικῆς "σανίδας σωτηρίας" τῆς Ἀνθρωπότητος ( ὅπως πολλάκις ἔχομε ἀναφέριε κι᾿ἐμεῖς, ἀπό τήν ἐμφάνισιν τοῦ Τράμπ στήν παγκόσμια πολιτική σκηνή). 

Τό ὅτι ἡ Δύσις βρίσκεται στό τελευταῖο στάδιο ὑπάρξεώς της, μέσῳ μίας καθολικῆς ἀποσυνθέσεως ( ὅπου γνωρίζομε πάααρα πολύ καλῶς ποιός τήν ἐπεδίωξε ) εἶναι ταυτοχρόνως καί σημάδι τοῦ τέλους τῆς Ανθρωπότητος. Τῆς πολιτισμένης Ἀνθρωπότητος. Ἐάν πράγματι κανείς ἀγαπᾶ, ὄχι ἁπλῶς τόν ἄνθρωπο μέ τήν ἔννοια τῆς φιλανθρωπίας, ἀλλά τόν Ἄνθρωπο συνδεδεμένο μέ τήν δημιουργική του δύναμιν πού γέννησε τόν Πολιτσμό. Ἐάν λοιπόν ἀγαποῦμε αὐτό τόν Ἄνθρωπο, τότε πρέπει νά ᾿δοῦμε ὡς  ἐπιτακτική τήν ἀνάγκη συστρατεύσεως καί ὑποστηρίξεως τοῦ Τραμπικοῦ κινήματος ἀναπόφευκτα συνδεδεμένο μέ τήν πολιτική Ποῦτιν καί ὅλων τῶν ἡγετῶν πού πιστεύουν, ὑποστηρίζουν καί μάχονται γιά ἕναν Πολυπολικό Κόσμο. Δέν μπορεῖ νά μήν βλέπῃ, ἕνα λογικό ἄτομο, μέ ἱστορική γνῶσιν πώς αυτός εἶναι μόνος δρόμος σωτηρίας τῆς Ἀνθρωπότητος. 

Ἄς διαβάσουμε μαζύ μέ τό ἀνωτέρῳ θέμα καί τό πρό ἡμερῶν δημοσιευμένο θέμα μας « Ἡ παρακμή τῆς Δύσης ». 

« Ἔτσι ὅμως αἰσθάνεται ὁ ξένος ὁλόκληρο τόν πολιτισμό μας, τήν ἀποφασιστική κατεύθυνση τῶν κλιτῶν τῶν ναῶν μας καί τῆς διάρθρωσης τῶν ὀρόφων ὅλων τῶν προσόψεων, τῆς προοπτικῆς βάθους τῆς ζωγραφικῆς μας, τήν πορεία τῆς τραγωδίας καί τῆς ἀφήγησης, ἀλλά καί τῆς τεχνικῆς καί ὁλόκληρης τῆς ἰδιωτικῆς καί δημόσιας ζωῆς μας. Αὐτόν τόν ρυθμό τόν ἔχουμε στό αἷμα μας καί γι’ αὐτόν τόν  λόγο δέν τόν προσέχουμε. Ἄν συνυπάρξει μέ τόν ρυθμό μιᾶς ξένης ζωῆς, τό ἀποτέλεσμα θά ἦταν μία ἀνυπόφορη δυσαρμονία.»

Oswald Spengler, «Ἡ παρακμή τῆς Δύσης»

Ἡ Πελασγική

Ὁ Ἡράκλειτος τοῦ Oswald Spengler

 Δημοσίευσις ἀπό τόν Constantin von Hoffmeister

Νέο βιβλίο από τις εκδόσεις Multipolar Press!

Αυτό το βιβλίο ξεκινά με τη διδακτορική διατριβή του Oswald Spengler ( Πελασγ. ἀναφορές στόν Spengler, ἔχουμε κατά καιρούς δημοσιεύσει ΕΔΩ ),  ενός από τους πιο διεισδυτικούς ερμηνευτές του ιστορικού πεπρωμένου, στην οποία προσεγγίζει τον Ηράκλειτο ως φιλόσοφο του γίγνεσθαι, παρουσιάζοντας έναν κόσμο που διέπεται από νόμο, ένταση και αέναο μετασχηματισμό. Το είναι αποκαλύπτεται ως διαδικασία, η τάξη ως μέτρο και η ιστορία ως το ξεδίπλωμα της εσωτερικής αναγκαιότητας και όχι του ανθρώπινου σχεδιασμού. Οι πολιτισμοί αναδύονται, ωριμάζουν και μεταδίδουν τη δύναμή τους σύμφωνα με πρότυπα που πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε αντί να αντιστεκόμαστε.

Ο τόμος ολοκληρώνεται με την εντυπωσιακή διάλεξη του Spengler για το άρμα, που προσφέρεται ως το συγκεκριμένο αντίστοιχο αυτού του μεταφυσικού οράματος. Αν ο Ηράκλειτος αποκαλύπτει τη δομή της πραγματικότητας, το άρμα δείχνει πώς αυτή η δομή εισέρχεται στην ιστορία μέσω των όπλων, της τεχνικής και της διοίκησης. Το άρμα εμφανίζεται ως το πρώτο μεγάλο όργανο μέσω του οποίου οι πειθαρχημένες ελίτ επέβαλαν μορφή σε τεράστιους πληθυσμούς, καθιερώνοντας την κυριαρχία ως ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο δράμα της ανθρωπότητας.

Μαζί, αυτά τα κείμενα φωτίζουν τις δυνάμεις που διαμορφώνουν τους πολιτισμούς και υπενθυμίζουν στον αναγνώστη ότι αυτό που φαίνεται μόνιμο ανήκει σε μια παροδική φάση μέσα στο ευρύτερο κίνημα της ιστορίας.

Αυτή η έκδοση παρουσιάζει μια νέα αγγλική μετάφραση με επιστημονικές σχολιασμούς και πρόλογο του Constantin von Hoffmeister, μαζί με πρόλογο των Astral.

ἀπό : multipolarpress.com

Παραγγείλτε τόν Ἡράκλειτο ( γιά τούς ἀγγλομαθεῖς, διότι στήν Ἑλλαδική βρισκόμαστε ἀκόμη στόν "Μπιντέ " τοῦ Χάκκα) ἐδῶ 

Ἡ Πελασγική

Carl Schmitt : Ἡ δικτατορία εἶναι ἡ ἀληθινή δημοκρατία

 ...η δημοκρατία,νοούμενη ως άμεση άσκηση της λαϊκής  βούλησης πάνω από κάθε ιδιοτέλεια και ατομικό εγωισμό, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε δικτατορικές μορφές κυβέρνησης... ( γιά τό βιβλίο,ἐδῶ)

Άρθρο του Francesco Lamendola                                                                        

Μετάφραση: Ελευθέριος Αναστασιάδης

Η δημοκρατία είναι ένα πολιτικό σύστημα που έρχεται στο προσκήνιο με τη Γαλλική Επανάσταση, ειδικά στην ιακωβινική φάση της. Ηττήθηκε οπουδήποτε εμφανίστηκε, ξεκινώντας από το 1848, ωστόσο η αστική κοινωνική βάση αυτού του συστήματος δεν σταματά να εξαπλώνεται. Φαίνεται να θριαμβεύει το 1919, πάνω στις στάχτες των παλαιών μοναρχιών, αλλά, ξανά, καταρρέει παντού, τα χρόνια μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων: φθάνοντας στο πιο χαμηλό σημείο το 1939, απαξιωμένη και εγκαταλειμμένη παντού. Κι όμως, όπως ο μυθολογικός φοίνικας αναγεννιέται  το  1945, με την ένοπλη δύναμη των νικητριών δυνάμεων. 

Ο Oswald Spengler ( φωτό ἀριστερά ) και ο Carl Schmitt υπήρξαν μεταξύ των πιο αυστηρών κριτικών της. Για τον Spengler, η δημοκρατία είναι εκείνο το πολιτικό σύστημα που εδραιώνεται όταν η μάζα, κατευθυνόμενη από τα μέσα πληροφόρησης, καταλήγει να πιστέψει εκείνο που την έκαναν να πιστέψει, και περνά αυτή την  χειραγώγηση ως άσκηση της ελεύθερης βούληση της. Η κριτική του Spengler αφορά την ίδια την ουσία της δημοκρατίας που, στην εποχή της τηλεόρασης, φαίνεται ακόμη πιο δικαιολογημένη από όσο ήταν στην εποχή των εφημερίδων. Σήμερα, ο έλεγχος της λεγόμενης κοινής γνώμης είναι ακόμη πιο διαδεδομένος και συστηματικός.  

Από την άλλη πλευρά, η κριτική του Carl Schmitt εστιάζεται σε ένα διαφορετικό ζήτημα, στο γεγονός πως η δημοκρατία καταλήγει (χάρη του διαχωρισμού των εξουσιών και της δύναμης των οργανωμένων ομάδων επιρροής, που χρηματοδοτούν τα πολιτικά κόμματα), στην πρακτική του κοινοβουλευτισμού, που είναι, κάτι τελείως διαφορετικό από εκείνη της πρακτικής της λαϊκής κυριαρχίας, που εξασκείται χωρίς  διαμεσολαβητικά σώματα. Για τον Schmitt, το θεμελιώδες ζήτημα της δημοκρατίας δεν είναι ο έλεγχος της δημόσιας γνώμης αλλά η δημοσιότητα της γνώμης, που, στο κοινοβουλευτικό καθεστώς, καταλήγει αναπόφευκτα να διαγραφεί από τους πλάγιους ελιγμούς των κομμάτων, αληθινά κέντρα εξουσίας. Έτσι, το αντίθετο της δημοκρατίας δεν είναι η δικτατορία, η οποία αντιτάσσεται στον διαχωρισμό των εξουσιών, αλλά, ακριβώς, το σύστημα που είναι βασισμένο πάνω στον διαχωρισμό των εξουσιών, δηλαδή ο  κοινοβουλευτισμός φιλελεύθερης μήτρας.

Με άλλα λόγια, στο κοινοβουλευτικό καθεστώς, το βασικό στοιχείο είναι τα κόμματα, τα οποία αποτελούν την έκφραση των ομάδων που έχουν πραγματική δύναμη, τόσο οικονομικής φύσης όσο και πολιτικής και που δεν ενδιαφέρονται για το κοινό καλό, αλλά για το δικό τους συμφέρον. Τα όσα πράττουν έχουν αποκλειστικά ως απώτερο σκοπό να διατηρήσουν τον έλεγχο των δημοσίων πραγμάτων. Αυτά (δηλ. τα κόμματα) δεν ενδιαφέρονται να κυβερνήσουν με την πρέπουσα έννοια του όρου, αλλά να κατευθύνουν τους κρατικούς πόρους στην πιο συμφέρουσα γι’ αυτά κατεύθυνση.  ( Σημείωσις Πελασγικῆς : Ἀκριβῶς ὄπως τ᾿ὁμολογοῦσε ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου : « Σκοπός μας δέν εἶναι ἁπλῶς ἡ κατάκτησις τῆς ἐξουσίας, ἀλλά ἡ δημιουργία τῶν μηχανισμῶν ἐκείνων πού θά μᾶς κρατήσουν γιά πάντα σ᾿αὐτήν [τήν ἐξουσία] Κατά τ᾿ἄλλα πλασσαριζόταν ὡς ...σοσιαλιστής ! Καί ποιός θά τό καταλάβαινε ; Τά ἐν Ἑλλάδι « καγκουρώ», ὅπως χαρακτήριζε τούς Ἕλληνες ;  ) 

φωτό

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το κοινοβούλιο δεν είναι, και δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει, μία σχολή πολιτικής εκπαίδευσης. Κανένας αληθινός πολιτικός δεν βγαίνει από το κοινοβούλιο, διότι τα μέλη του κοινοβουλίου δεν έχουν ως στόχο την πολιτική δράση, αλλά την τέχνη να κατακτούν και να διατηρούν τις πολυθρόνες τους. Μέσω αυτών των τελευταίων κατευθύνουν την κρατική μηχανή και εμποδίζουν τους αντιπάλους τους να τις καταλάβουν (τις πολυθρόνες). 

Επομένως, η αληθινή διαφορά μεταξύ κοινοβουλευτισμού και δημοκρατίας, είναι η έννοια του διαχωρισμού των εξουσιών. Σύμφωνα με τη φιλελεύθερη ιδεολογία, από την οποία πηγάζει ο κοινοβουλευτισμός, η νομοθετική εξουσία, η εκτελεστική και η δικαστική πρέπει να ισορροπούν αλλά να παραμένουν αυτόνομες η μία εν σχέση με την άλλη, διότι πάνω σε αυτό θεμελιώνεται η ελεύθερη άσκηση των αρμοδιοτήτων τους, απαραίτητη προϋπόθεση της 'ελευθερίας' της κυβέρνησης. 

Αντίθετα, σύμφωνα με τη δημοκρατία, δεδομένου ότι δεν υπάρχει μία πραγματική διάκριση μεταξύ κυβερνόντων και κυβερνώμενων, αυτός ο διαχωρισμός δεν είναι αναγκαίος, μάλιστα είναι καλό να απορροφηθεί από μία ανώτερη αρχή: την άμεση άσκηση της κυριαρχίας από μέρος του λαού. 

Στην πρακτική των φιλελεύθερων δημοκρατικών συστημάτων, που ξεπήδησαν από την κατάληξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της Συνθήκης των Βερσαλλιών, φάνηκε ότι οι δύο αντιλήψεις, εκείνη βασισμένη πάνω στον διαχωρισμό και εκείνη βασισμένη πάνω στην συγχώνευση των εξουσιών, θα μπορούσαν να συνυπάρξουν και μάλιστα να αλληλοδιεισδυθούν. Αντίθετα-και εδώ βρίσκεται η  πρωτοτυπία της ανάλυσης του Schmitt– αυτές είναι τόσο διαφορετικές, για να μην πούμε αντίθετες, που είναι πιο εύκολο να φανταστούμε μία γειτνίαση και ίσως μία συνέχεια, μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας. Ο λόγος για αυτό είναι η  κοινή αρχή έμπνευσης, δηλαδή η ταυτότητα μεταξύ κυβερνόντων και κυβερνωμένων και η κοινή αντίθεση στο διαχωρισμό των εξουσιών, πάνω στον οποίο βασίζεται το κοινοβουλευτικό σύστημα.  

φωτό

Πράγματι, ο κοινοβουλευτισμός, έχει ανάγκη το διαχωρισμό των εξουσιών για να μπορεί να ακολουθεί τον αληθινό σκοπό του, που είναι η άσκηση της εξουσίας για λογαριασμό δυνάμεων ξένων προς το ίδιο το κοινοβούλιο, το οποίο και χρησιμοποιούν ως εργαλείο για να επιτύχουν τους δικούς τους στόχους. 

Οι δικτατορίες που  προέκυψαν κατά τον 20ο αιώνα (δηλαδή ο φασισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός) ως απάντηση στα δεινά του κοινοβουλευτισμού, είναι, στην ουσία τους, κατευθυνόμενες ενάντια στον φιλελευθερισμό και όχι εναντίον της δημοκρατίας αυτής καθαυτής. Ο Schmitt έφθασε έτσι στο, φαινομενικά παράδοξο, συμπέρασμα ότι δημοκρατία και δικτατορία δεν είναι η μία το αντίθετο  της  άλλης αλλά  και  οι δύο είναι το αντίθετο του φιλελευθερισμού, δηλαδή του κοινοβουλευτικού συστήματος. Δεν εκπλήσσει λοιπόν, η ουσιαστικά ευνοϊκή στάση προς την δικτατορία που προσλαμβάνει  ο  Carl Schmitt, φυσικά στην φασιστική εκδοχή της. 

Το πρόβλημα, για το μοντέλο της άμεσης δημοκρατίας τύπου Rousseau, είναι ότι είναι πρακτικά ανεφάρμοστο σε επίπεδο μεγάλων εθνικών κρατών και ενδεχομένως κατάλληλο μόνο για τις αρχαίες πόλεις-κράτη  ή τις αναγεννησιακές κοινότητες. Για ένα μεγάλο κράτος, η δημοκρατία,νοούμενη ως άμεση άσκηση της λαϊκής  βούλησης πάνω από κάθε ιδιοτέλεια και ατομικό εγωισμό, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε δικτατορικές μορφές κυβέρνησης. Σε αυτές, αποσυναρμολογούνται οι μηχανισμοί του δημαγωγικού κοινοβουλευτισμού, καταργείται ο διαχωρισμός των εξουσιών και τίθενται εκτός  παιχνιδιού οι ομάδες εκείνων των συμφερόντων που είναι ξένες προς την προοπτική του κοινού καλού. 

Η διεισδυτική ανάλυση του Carl Schmitt  μας παρέχει τα εργαλεία όχι μόνον για να κατανοήσουμε καλύτερα φαινόμενα του παρελθόντος όπως ο φασισμός, αλλά και την παρούσα πραγματικότητα και, ειδικά, την όλο και πιο έντονη τάση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας να γίνει ‘ολοκληρωτική’, δηλαδή να επιβάλλει τη δική της ‘μοναδική σκέψη’ τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό του κράτους.

Εκείνο που συνέβη, πρακτικά, μετά το 1945, και ακόμη περισσότερο μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ήταν μία διαδικασία προσαρμογής των κοινοβουλευτικών συστημάτων στις νέες προκλήσεις της ύστερης νεωτερικότητας: διεκδικώντας για τον εαυτό τους και μόνον για τον εαυτό τους, τη δημοκρατική σφραγίδα ενώ την αρνούνταν με ριζικό τρόπο στις δικτατορίες. Κατά συνέπεια, ο κοινοβουλευτισμός αυτοπροσδιορίστηκε ως το μόνο νομιμοποιημένο πολιτικό σύστημα να αντιπροσωπεύσει τα  αυθεντικά αιτήματα της λαϊκής κυριαρχίας. Πρακτικά, ο κοινοβουλευτισμός, χωρίς να χάνει καθόλου το ουσιαστικό χαρακτηριστικό του, δηλαδή της ‘κάλυψης’ των ιδιοτελών συμφερόντων, εξωκοινοβουλευτικών, ειδικά του χρηματοπιστωτικού συστήματος και της βιομηχανίας, πιέστηκε να κάνει δικά του και τα χαρακτηριστικά του ηττημένου εχθρού (δηλ. των δικτατοριών). Κατά αυτό τον τρόπο, αντιστάθμισε τις χρόνιες αδυναμίες του όπως την χαρακτηριστική αναποφασιστικότητα του και την έλλειψη πυγμής, με μία ισχυρή ώθηση προ την απόλυτη δράση, η οποία είναι ‘ολοκληρωτική’ στη φύση της) παρουσιάζοντας την ως τη μόνη πολιτική δράση ικανή να ερμηνεύσει αληθινά τη γενική θέληση, και άρα την ιδέα του γενικού συμφέροντος.

Σημειώσεις του μεταφραστή:

φωτό

 Tο θέμα της δημοκρατίας, είτε άμεσης είτε κοινοβουλευτικής είναι παράδοξο ακόμη και να συζητείται, για τέσσερεις βασικούς λόγους:

Α) Φθάνει κάποιος να κάνει μια βόλτα στην αγορά ή σε μια πλατεία και να αφουγκραστεί ποια θέματα απασχολούν το μέσο καθημερινό άνθρωπο, καθώς και ποια είναι η κατάρτισή του πάνω στα σοβαρά φιλοσοφικά, κοινωνικά και πολιτικά θέματα…. Ο μέσος πολίτης δεν μπορεί να αποφασίσει σωστά ούτε για το σπίτι του, πόσο μάλλον για το έθνος. Πάντα έτσι ήταν και έτσι θα είναι στους αιώνες. 

Β) Ο πολίτης τη στιγμή που ψηφίζει ιδιωτεύει: σκέφτεται, πρωτίστως, τι θα είναι καλό για τον ίδιο.

Γ) Και μόνον το γεγονός ότι όλο το καπιταλιστικό, μασονικό και αριστερό σύστημα, έχει ως απόλυτο δόγμα τη δημοκρατία, φθάνει για να καταλάβουμε ποιους και τι εξυπηρετεί.

 

Δ) Τέλος, το σύστημα αυτό μπορεί να έχει ανεξέλεγκτες συνέπειες, λόγω της εκλογικής διαδικασίας.  Οι ‘δημοκράτες’,  λένε ότι ο Χίτλερ  ήταν το κακό ενσαρκωμένο. Ωραία ας συμφωνήσουμε, αλλά ας θέσουμε και μια ουσιώδη ερώτηση: πως εισήλθε στο γερμανικό  κοινοβούλιο;  Με εκλογές!  Άρα θα ακουγόταν περίεργο αν κάποιος υποστήριζε πως ήταν η δημοκρατία που έφερε το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και όλα τα σχετικά δεινά;

Αλλά ας έρθουμε στα δικά μας. Τα πολλά γέλια με τους ‘δημοκράτες’ στην Ελλάδα, θα τα κάναμε εάν έβγαινε πρώτο κόμμα στις εκλογές η Χρυσή Αυγή, με πλήρως δημοκρατικές διαδικασίες; Και όταν άρχισε να διαφαίνεται πως αυτή η πιθανότητα δεν ήταν καθόλου μικρή, θυμάστε τι συνέβη; Ένα κεκαλυμμένο πραξικόπημα: έστειλαν τη Χρυσή Αυγή στον εισαγγελέα. Η δημοκρατία λοιπόν έκανε μία μικρή ...δικτατορική επιδιόρθωση…

ἀπό ἐδῶ

Εν κατακλείδι, σε κάθε χώρα το (ανθρωπίνως) ορθό σύστημα κυβέρνησης μπορεί να υπάρξει και είναι απλό: Ένας πολιτικός ηγέτης και μία πολιτική ηγεσία, η οποία θα βγαίνει μέσα από ειδικές σχολές, σώματα και πανεπιστήμια πχ. κάτι παρόμοιο με το σώμα των διπλωματών ή το δικαστικό σώμα. Αυτή η ηγεσία θα συνεπικουρείται και θα συναποφασίζει με την ηγεσία του στρατού (την οποία ηγεσία, θα εκλέγει ο ίδιος ο στρατός) και την ηγεσία της  Εκκλησίας. Οι δε επαγγελματικές  τάξεις θα  εκπροσωπούνται  από  αντιπροσώπους οι οποίοι θα έχουν μόνον το δικαίωμα της έκθεσης απόψεων. Το σύστημα αυτό  είναι ο συνδυασμός τριών Αρχετύπων:

Α) Του αρχετύπου της πολιτικής τέχνης (πολιτική ηγεσία).

Β) Του αρχετύπου της ισχύος και της άμυνας (στρατός).

Γ) Του αρχετύπου της πνευματικής-εσχατολογικής παράδοσης ενός έθνους (η εκκλησία).

Αυτό  λοιπόν θα ήταν το μόνο λογικό, ανθρωπολογικώς ορθό και δυνατό στην εφαρμογή του σύστημα για τη διακυβέρνηση μιας χώρας. 

Φυσικά, ένα τέτοιο σύστημα διακυβέρνησης, θα μπορεί να λειτουργήσει εντός ενός πλαισίου προστατευμένου από την προπαγάνδα και τον προσηλυτισμό του προοδευτισμού και της αριστεράς. Αυτός ο προσηλυτισμός δεν θα μπορεί να είναι επιτρεπτός, όπως άλλωστε δεν είναι και ο χιλιαστικός-ιαχωβαϊκός προσηλυτισμός (άλλωστε,οι ρίζες της αριστεράς και  του χιλιασμού δεν διαφέρουν και ιδιαίτερα.).

Όσον αφορά την οικονομία, θα εφαρμοστεί  εκείνο το σύστημα που οι ειδικοί, με βάση την εμπειρία  του  παρελθόντος και τη γνώση της ανθρώπινης φύσης, θα επιλέξουν ως το πιο ικανοποιητικό. Όχι το ‘τέλειο’, όχι το  ‘ιδανικό’, αλλά το πιο (δικαίως) εφαρμόσιμο . 

Θα μου πείτε, αυτά είναι ‘όνειρα θερινής νυκτός’! Μπορεί… αλλά να μην ξεχνάμε ότι εάν κάποιος το 1980 έλεγε ότι το Σοβιετικό σύστημα θα αφανιστεί, όλοι θα τον περνούσαν για τρελό. Καμιά φορά οι όροι αντιστρέφονται: το όνειρο γίνεται πραγματικότητα και η πραγματικότητα όνειρο.

Ἀπό : Θεόδοτος 

Ἡ Πελασγική